Do not disturb ✰ ขอโทษครับ ห้ามรักกวน[เปิดจองDNDเล่มพิเศษ+Reprint p.206]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Do not disturb ✰ ขอโทษครับ ห้ามรักกวน[เปิดจองDNDเล่มพิเศษ+Reprint p.206]  (อ่าน 2298746 ครั้ง)

ออฟไลน์ Indigo

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1030/-7

Room 61

   เสียงคำรามจากผืนฟ้าด้านบนทำให้บานหน้าต่างสั่นสะเทือนจนกลัวว่าจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ  หูของผมยังอื้ออึงไม่หายจากเสียงฟ้าผ่าคราวนั้น  แผ่นหลังของชายวัยกลางคนที่เดินอยู่ด้านหน้าดูไม่แข็งแกร่งเหมือนเคย...เขาเดินนำผมเข้าบ้านไปโดยไม่ลืมกางร่มตากเอาไว้ที่ลานหน้าบ้านด้วย

   ....จะเรียกว่าให้โอกาสได้มั้ยนะ?...

   คิ้วขมวดมุ่นเพราะคิดไม่ตกว่าจะเจออะไรต่อจากนี้  บางทีคุณลุงอาจจะแค่หาที่หลบฝนให้ชั่วคราวเพราะกลัวจะมีคนมาตายอยู่หน้าบ้านก็ได้  จะด้วยเหตุอะไรก็ช่าง...แต่เมื่อเห็นโอกาสคราวนี้ผมต้องทำให้มันสำเร็จ  ไม่อย่างนั้นก็คงต้องออกไปนั่งรออย่างไร้จุดหมายเหมือนเดิม  ผมถอดรองเท้าแตะไว้ที่หน้าบ้าน  พยายามบิดน้ำออกจากเสื้อผ้าที่ชุ่มไปด้วยน้ำฝนจนมันเอ่อนองเต็มพื้น  คุณลุงเข้าบ้านไปแล้ว แต่เปิดประตูทิ้งไว้เป็นเชิงบอกให้ผมตามเข้าไป  เอาวะ...ผมเปิดประตูเดินกะเผลกๆเข้าไปทั้งๆที่ยังมีน้ำหยดติ๋งๆจากตัวไปตลอดทางเดิน

   ห้องรับแขกที่เคยมาเหยียบเมื่อคราวก่อนดูเปลี่ยนไปนิดหน่อยด้วยสิ่งของที่ว่างอยู่ดูเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด  คุณลุงกดรีโมตปิดทีวีและนั่งรอผมอยู่ที่โซฟาตัวยาวอยู่แล้ว  เขาเท้าแขนทั้งสองข้างบนเข่ายันคางไว้....ดวงตาคู่นั้นส่งสัญญาณบอกให้ผมนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ตรงข้ามอีกตัว  ผมสูดลมหายใจลึกๆก่อนจะทิ้งร่างกายอันเปียกปอนลงบนนั้น

   “ไม่คิดเลยว่าจะดื้อด้านได้ขนาดนี้” นั่นเป็นประโยคแรกในรอบหลายอาทิตย์ที่เขายอมพูดกับผม
   “มากกว่านี้ผมก็ทำได้ครับ”
   เขาถอนหายใจออกมายาวกว่าเดิม “ลุงว่าเราพูดกันรู้เรื่องแล้วนะ”
   “แต่ผมว่าเรายังพูดกันไม่รู้เรื่องเลยนะครับ”

   ความกดอากาศในห้องต่ำลงเหมือนยืนอยู่บนยอดเขา  แค่ควบคุมการหายใจยังกลายเป็นเรื่องยากไปเลยเมื่ออยู่กลางสงครามประสาทนี่  เราจ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้นด้วยแววตาไม่พอใจทั้งคู่

   “คิดว่าจะทำอะไรไร้ประโยชน์แบบนั้นไปถึงเมื่อไหร่ล่ะ?”
   “ก็จนกว่าคุณลุงจะเห็นว่าสิ่งที่คุณลุงทำก็ไร้ประโยชน์ไม่ต่างกันน่ะครับ”
   “งั้นก็คงไม่มีวันนั้น” เขายิ้มอย่างอ่อนแรง “ทุกอย่างที่ลุงทำมันมีประโยชน์ต่อลูกชายลุงทั้งนั้น”
   “สิ่งที่เรียกว่ามีประโยชน์ของลุงตอนนี้กำลังทำร้ายลูกชายของลุงเองนะครับ”
   “เขาอาจจะเจ็บในตอนแรกสักหน่อย แต่นั่นก็เพื่อชีวิตที่ดีของเขา”
   “คุณลุงรู้ได้ยังไงว่ามันเป็นชีวิตที่ไปป์อยากได้”
   “ลุงเป็นพ่อคนนะคิน” เขากัดฟัน “ลุงไม่ได้อายชาวบ้านชาวช่องหรืออะไรทั้งนั้นถ้าลูกชายลุงจะกลายเป็นเมียคนอื่นขึ้นมา แต่ที่ลุงรับไม่ได้ก็คือการที่ไปป์ต้องมาเจ็บกับมัน  รู้มั้ยลูกน้องลุงคนหนึ่งที่เป็นแบบนี้เขาเป็นเอดส์ตายนะ”
   “ผมไม่ได้มั่วครับ! ผมมีแค่ไปป์คนเดียว”
   “ตอนนี้ใช่....แต่อนาคตมันไม่แน่นอน  ไหนจะต้องทนกับการต่อต้านจากคนในสังคมอีก  คิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ”
   “ผมมั่นใจครับ  ผมไม่ได้รักเขาแบบฉาบฉวยเหมือนที่ลุงว่าไว้เลย  เขาเป็นทุกอย่างของผม….มากกว่าที่คุณลุงคิด” เราไม่ได้คบกันที่ภายนอก...เราเป็นมากกว่านั้น  ไปป์ให้อะไรกับผมมากมายกว่านั้น  ลำคอของผมแห้งผาก แต่ละคำที่พ่นออกมามันช่างลำบากเหลือเกิน “ได้โปรด....ไม่ถึงกับต้องยกไปป์ให้ผมก็ได้  ขอแค่ให้เราได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิมก็พอครับ”

   ผมลงไปนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น...กล้ามเนื้อที่อยู่ในเฝือกเกร็งตัวจนรู้สึกเจ็บ  เกิดมาไม่เคยทำอะไรแบบนี้...ผมไม่เคยคุกเข่าขอร้องใคร  ผมเกลียดเวลาที่ตัวเองลุกขึ้นยืนเองไม่ได้ แต่ครั้งนี้ผมจะขอทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อแลกกับโอกาสสักครั้งในชีวิต...

   “ผมอาจจะดูเป็นเด็กไม่เอาความ....ยากจน...ไร้อนาคตในสายตาคนอื่น แต่ผมมั่นใจว่าผมจะสามารถทำให้คนที่ผมรักมีความสุขที่สุดในชีวิตได้

   ผมจ้องเข้าไปในดวงตาคนเป็นพ่อ  ผมจะไม่ก้มหน้าหลบหนีความจริง  ในเมื่ออยากจะได้โอกาส...ก็มีแต่ต้องวิ่งเข้าชนเท่านั้น  แววตาของคุณลุงวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนเขาจะเป็นฝ่ายหลบตาผมเสียเอง  เขาชะงักปากไปเมื่อมีอีกเสียงดังลงมาจากบันได

   “พ่อจะให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน  ไม่เห็นเหรอว่าไม่มีใครมีความสุขเลยตอนนี้” พี่แก้วเดินลงมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “แค่นี้ยังทรมานกันไม่พออีกหรือ?”
   “ไม่เข้าใจเหรอ...พ่อทำเพื่อไปป์นะ”
   “ไปป์ก็ทำเพื่อพ่อเหมือนกันตอนนี้” เธอถอนหายใจ “ไม่เห็นเหรอว่าลูกเป็นยังไงกับเวลาที่พ่อขอจากเขา  ไปป์เปลี่ยนไปเยอะมาก....จนแม่ใจหาย  แม่อยากได้ลูกชายคนเดิมคืน”
   “เขาจะกลับมาหลังจากช่วงเวลานี้ผ่านไป”
   “ลูกชายคนเดิมของพ่อคือคนไหน?.....คนที่เป็นผู้ชายแท้ๆ หรือ คนที่ยิ้มอย่างสดใส”

   คุณลุงชะงักไปกับคำถามนั้น....ผู้ชายคนนั้นเริ่มหลบตาภรรยาของตัวเอง  ผมไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่...ผมอ่านคนไม่เก่งนัก แต่ก็พอจะเดาออกว่าเขาเองก็เสียใจไม่น้อยกับเรื่องที่เกิดขึ้น  ผมได้แต่ภาวนาว่าความเสียใจนั้นจะมากพอให้เขาหยิบยื่นความหวังเล็กๆให้...  พี่แก้วเดินเข้ามานั่งลงข้างๆตัวเขาก่อนจะบีบลงบนหลังมือเบาๆ

   “แม่ก็เสียใจ....แม่เองก็อยากให้ลูกเดินถูกทาง แต่พ่ออาจจะลืมคิดไปว่าทางที่ถูกของแต่ละคนมันไม่เหมือนกัน แล้วเราก็ไม่มีสิทธิไปกำหนดทางให้ใครด้วย”

   ผมรู้แล้วล่ะ...ว่าทำไมไปป์ถึงได้เป็นแสงอาทิตย์ของผมได้ เพราะมันได้รับความรักจากครอบครัวมากมายขนาดนี้  ผมกลืนน้ำลายเอื้อก หัวสมองกลวงเปล่า...ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ผมจะพูดหรือเถียงอะไรแล้ว  มันเป็นเวลาที่รอให้คุณลุงใช้ตัดสินใจเรื่องราวทั้งหมดต่อจากนี้

   “ก็ได้....ลุงจะให้โอกาสคิน” ผมก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน  ก่อนที่คุณลุงจะถอนหายใจและเอ่ยประโยคนั้นออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน  แต่สำหรับผมแล้ว... สิ่งที่เขาพูดก็เหมือนกับการปรากฏขึ้นของโอเอซิสท่ามกลางทะเลทรายที่มองไม่เห็นทางออก
   “จะ....จริงเหรอครับ  ขอบคุณครับ!  ขอบคุณมาก  ขอบคุณจริง ๆ ” ผมยกมือไหว้  คุมสติตัวเองแทบไม่อยู่...  มือไม้สั่นไปหมด “ผมจะไม่ทำให้คุณลุงผิดหวังครับ  ผมจะดูแลไปป์ให้ดีที่สุดครับ”
   “ที่ลุงทำได้ตอนนี้คือรอดูผลเท่านั้นสินะ” เขาถอนหายใจ “ก็เอาเถอะ...  มันคงไม่แย่กว่าสภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้หรอกมั้ง”
   “เวลาที่ผ่านมาพ่อทำใจได้บ้างหรือยังล่ะ”
   “บอกตามตรง...  พ่อเหนื่อยเหลือเกินกับช่วงเวลาที่ผ่านมา  เหนื่อยเรื่องงานมันไม่เท่าไหร่...แต่กลับบ้านมาเจอกับสภาพแบบนั้นของลูกพ่อก็ท้อกว่าเดิม” เขาหลับตาลง “พ่อขอเวลาจากเราสองคนมามากพอแล้ว  ในเมื่อเวลาที่ได้มามันก็ทำให้เราทรมานไม่ต่างกัน  ตอนนี้พ่อก็ขอเลือกใช้เวลาต่อจากนี้ทำใจไปสักพักก็แล้วกัน”
   “ผมขอโทษครับ”
   “เรื่องมันไม่มีใครผิดใครถูก...ไม่ต้องขอโทษหรอกลูก” พี่แก้วว่าก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆให้  ผมขยับปากบอกเธอว่า ‘ขอบคุณมากครับ’ ซึ่งเธอก็พยักหน้ารับ “พ่อเขาไม่ได้รังเกียจอะไรลูกหรอกคิน เขาแค่หวงลูกชายน่ะ”
   “ก็ลูกชายคนเดียวของตระกูลเรานี่  พ่อจะไม่หวงได้ยังไง” คุณลุงนั่งเท้าคางมองหน้าผมอย่างเซ็งๆ “นี่ไอ้หนุ่ม..”
   “ครับ”
   “ไปดีย๊ะฮื้อไอ่น่อยไห้เน้อ” (อย่าทำให้ไปป์ร้องไห้ล่ะ)
   “ครับ” ผมตอบยิ้มๆ....เป็นรอยยิ้มแรกในรอบหลายอาทิตย์ที่ไม่ได้เกิดจากความเพ้อฝัน
   “มาเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีมั้ยลูก  ดูสิ๊....เนื้อตัวมอมแมมไปหมด  ตากฝนมานั่งตากลมนานๆเดี๋ยวก็หวัดถามหาพอดี” เธอลุกขึ้นเดินขึ้นไปบนบันได “แม่ไปเอาผ้าขนหนูให้นะลูก”
   “ขอบคุณครับ”

   เสียงบันไดไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามมาด้วยเสียงปิดประตูเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเธอคงเข้าห้องไปเรียบร้อยแล้ว  เหลือผมกับคู่กรณีที่นั่งประจันหน้ากันเงียบๆ  คุณลุงใช้มือคลึงเบาๆที่หัวคิ้วอย่างคิดไม่ตก  อย่างว่าล่ะ...เรื่องนี้มันเปลี่ยนชีวิตลูกชายเขาทั้งคน  คงจะทำใจไม่ได้ง่ายๆ

   “ลุงตกใจน่าดูที่รู้ว่าลูกชายที่เลี้ยงมาแต่เล็กมีแฟนเป็นผู้ชาย แต่ที่ตกใจกว่าคือแฟนมันดันเป็นไอ้รูปหล่อที่มาเที่ยวสงกรานต์เมื่อปีที่แล้ว  ทำไมลุงไม่สังหรณ์ใจสักนิดเลยนะ หรือเพราะเห็นมันมาตั้งแต่เล็กเลยคิดว่ามันไม่น่าจะเป็นแบบนี้”
   “อ๊อ....ตอนนั้นผมยังจีบไม่ติดน่ะครับ”
   “......” เขาอ้าปากค้างไป3วิเหมือนไม่รู้จะพูดอะไรกับคนอย่างผมดี “กวนใช้ได้นี่”
   “นิดหน่อยครับ” ไม่อยากบอกให้ใจเสียว่าลูกคุณลุงกวนกว่านี้หลายร้อยเท่านัก
   “ไม่น่าถูกชะตากับไอ้หล่อนี่เลยเว้ย” เขาว่าเหมือนเป็นตลกร้าย “ให้โอกาสแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะ  ถ้าทำให้ลูกลุงเสียใจสักนิดเดียวลุงจะไปตามเอาคืน”
   “นั่งอยู่บ้านเถอะครับ  คงไม่ได้ไปเอาคืนที่ไหนแล้วครับ”
   “แล้วของที่ขนขึ้นมานี่ลุงก็ต้องขนกลับไปเก็บที่เดิมงั้นสิ?”
   “ผมพอเหลือเงินเก็บอยู่บ้าง  ให้ผมออกค่ารถขนของกลับลงไปก็ได้ครับ”
   “ช่างเถอะ  ลุงเป็นคนเริ่มเรื่องนี้เอง  ลุงจะรับผิดชอบขนกลับลงไปเอง  อย่าลำบากเงินคินเลย...แค่มากางเต้นท์นอนเฝ้านี่ก็ดูยากจนพอแล้วลูก”
   “ขอบคุณที่เข้าใจว่าผมจนครับ” ผมซาบซึ้งใจจริงๆครับ “อ๊อ....คุณลุงครับ”
   “อะไรล่ะ?”
   “ถึงจะยังไม่ได้ยอมรับอะไรผมมากขนาดนั้น แต่ให้ผมเรียกคุณลุงว่า ‘พ่อ’ ได้ไหมครับ”

   พ่อผมเสียไปนานแล้ว  ความทรงจำที่เหลืออยู่มีเพียงใบหน้าที่คล้ายกันเหมือนส่องกระจกกับฝ่ามืออุ่นๆตามลูบหัวอย่างอ่อนโยน  ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าร้องไห้ในงานศพพ่อหรือเปล่า  คำคำนี้ช่างไร้ความหมายในความคิดผมเหลือเกิน แต่พอมันมาอยู่กับคุณลุงแล้วมันช่างเป็นคำที่ยิ่งใหญ่จริงๆ...

   “ไม่ได้หรอก”
   “......”
   “เรียกพี่ภูมิอย่างเดิมเถอะ  ลุงอยากเด็ก

   กูชักเข้าใจแล้วว่าทำไมไปป์มันถึงต่อมุกกูเก่งนัก  ไปป์...บ้านมึงเป็นตลกเก่าเรอะ!!

   “คุยอะไรกันอยู่จ๊ะ” พี่แก้วปรากฏตัวลงมาพร้อมผ้าขนหนูสองผืนในมือ “คินมาเอาผ้าเร็วลูก....ผืนเล็กใช้เช็ดผมนะ  เดี๋ยวไปอาบน้ำห้องกลางก็ได้”
   “ขอบคุณครับ” ผมรับเอาผ้าขนหนูผืนเล็กๆมาซับน้ำฝนออกจากเส้นผม  ความอุ่นของมันทำให้พอจะบรรเทาอาการหนาวสั่นได้บ้าง
   “คิน...”
   “ครับ?”
   ผมเบิกตาค้างกับประโยคต่อมา “ขึ้นไปหาไปป์นะลูก”
   “อ่ะแฮ่ม” พี่ภูมิชิ่งกระแอ้มไอดักคอ แต่พี่แก้วทำเมินไม่สนใจเสียอย่างนั้น
   “แม่รู้ว่าเราคิดถึง  ไม่ต้องมองหน้าแบบนั้นเลยนะ” เธอหันไปเหน็บสามีตัวเอง “ขึ้นไปเถอะลูก  อยู่ห้องเดิมแหละ...แต่ไม่รู้ว่าหลับไปแล้วรึยัง  ฝนตกอาการเย็นเสียด้วย”
   “ขอบคุณมากครับ!!”

   ผมระริกระรี้เหมือนกระดี่ได้น้ำโดดวิ่งขึ้นบันไดประหนึ่งว่ากลัวมันจะหนีไปไหน แต่ก็มีเสียงพี่แก้วตะโกนตามหลังมา

   “ทำตามสัญญาที่ให้กับแม่ด้วยนะคิน”
   ผมยิ้ม “แน่นอนครับ”

................................................................
........................................
........................
.......

ออฟไลน์ Indigo

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1030/-7
   บานไม้แผ่นบางๆที่กั้นตรงหน้าดูยิ่งใหญ่กว่ารั้วเหล็กหน้าบ้านเสียอีกเพราะเวลาสิ่งที่ต้องการมาอยู่ตรงหน้ามันจะยิ่งทำให้เราเสียการควบคุมมากกว่าเดิม  เหมือนเวลาปวดฉี่ธรรมดาก็ไม่เท่าไหร่ แต่พอมายืนรออยู่หน้าห้องน้ำมันแทบจะราดออกมาให้ได้  ตอนนี้ผมก็อยากเจอมันเหมือนคนปวดเยี่ยวแทบราดล่ะครับ  ผมสูดลมหายใจลึกๆหมุนลูกบิดแล้วผลักเข้าไปในห้อง

   ห้องอวลไปด้วยกลิ่นหอมๆประจำตัวไปป์  ผนังสีขาวสว่างตาเมื่อปีที่แล้วเคยสว่างอย่างไรก็ยังสว่างอย่างนั้น  ผมหลงรักการแต่งห้องด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้แบบนี้ เพราะมันทำให้รู้สึกอบอุ่น แต่ที่หลงรักยิ่งกว่าก็คือไอ้แห้งที่นอนม้วนตัวในห่อผ้าห่มก้อนนั้นแหละ  ผมเห็นกองหนังสือนิยายสงครามข้างๆนั้นมีจูปาจุ๊ปส์รสโคล่าจำนวนมากวางกองอยู่...ช่างดูขัดกันซะจริง  พี่แก้วบอกผมว่าไปป์มันติดลูกอมหนักกว่าเดิมเพราะเบื่ออาหารเลยต้องกินน้ำตาลจากลูกอมทดแทน  ไม่รู้ป่านนี้ฟันผุไปแล้วรึยัง

   แอร์เย็นๆเป่ารดลงบนที่นอนทำให้มันม้วนตัวเข้าหาผ้าแน่นหนากว่าเดิม  ตัวผมเองที่เปียกโชกทั้งตัวก็หนาวสั่นไม่ใช่น้อย  ผมถอดเสื้อผ้าออกหมดจนเปลือยเปล่าเอาผ้าขนหนูที่พี่แก้วให้พันรอบเอวไว้  ก่อนจะถือวิสาสะเปิดตู้เสื้อผ้ามันหน้าตาเฉย  อยู่ห้องก็ใช้ด้วยกัน  คราวนี้ผมมาเปิดบ้างมันคงไม่ว่าอะไรมั้ง  สุดท้ายก็ได้เสื้อยืดตัวใหญ่ที่แถมมาจากน้ำมันเครื่องไดเกียวกับกางเกงบ็อกเซอร์มาสวมที่ตัว  แกะถุงพลาสติกห่อเฝือกที่ขาออก  โอเค...เรียบร้อย! ถึงหัวจะยังไม่แห้งก็ช่างมันเหอะผมอยากนอนแล้วล่ะ

   ตุบบบบบบบบบบ...

   ผมทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงไปใส่ไอ้เด็กดักแด้นั่นจนเตียงยุบลงไป ก่อนจะสปริงตัวเด้งกลับขึ้นมาอย่างสวยงามจนกรรมการแทบจะยกป้าย10เต็ม10ให้  เสียแต่ว่าไอ้แห้งมัน...
   “เหี้ย!!” ไอ้ก้อนดักแด้เด้งตัวขึ้นมานั่งตั้งฉากเก้าสิบองศากับพื้นดิน  มันหอบแฮ่กๆเหงื่อท่วมตัว “เชี่ย....ผีอำเหรอวะ”
   “เออ...ผีหล่อด้วยนะ”
   “เฮ้ย!!” คราวนี้มันเบิกตากว้างจนลูกกะตาแทบหลุดออกมา  ผมล่ะชอบปฏิกิริยาตอบสนองมันเหลือเกิน “นี่กูฝันเพ้อเจ้อได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ” ว่าแล้วมันก็ลองบิดหูตัวเอง  ฮ่าๆ ๆ ไอ้หน้าโง่ๆเอ๋อๆนั่นน่ารักชะมัดเลย
   “แล้วคิดว่าฝันรึเปล่าล่ะ” ผมชะโงกหน้าไปใกล้ขึ้นก่อนจะยักคิ้วกวนๆ
   “แม่ง...ทำไมยังเจ็บหูอยู่วะ....ไม่สิ! มันไม่น่าจะมาอยู่ตรงนี้ได้นี่” มันบ่นพึมพำของมันอยู่คนเดียว “ภคิน...”
   “หือ?” ผมขานรับ
   “ภคิน?”
   “ว่า?”
   “ภคิน....ภคิน....” เสียงนั้นบ่นงุ้งงิ้งในคอ
   “อะไรเล่าเรียกอยู่...”

   ร่างผอมๆของมันโถมกายลงมาทับผมอย่างไม่ทันตั้งตัวจนเกือบจะหงายหลังตกเตียงไปแล้ว  ไปป์สอดแขนเข้ามากอดแน่นจนกระดูกที่แขนแทงซี่โครงผม...บ้าชะมัดนี่มันผอมลงขนาดนี้เลยเหรอ  ผมตกเป็นไอ้เอ๋อเสียเองเพราะปกติไปป์มันไม่กอดผมก่อนแบบนี้หรอก….แต่ที่ผิดปกติกว่าคือเสื้อไดเกียวของผมค่อยๆเปียกขึ้นมา

   “ร้องไห้ทำไมวะ” มันซุกหน้าลงกับอกผมหนักกว่าเดิมแทบจะมุดหายเข้าไปได้อยู่แล้ว  เสียงสะอื้นยังดังไม่หยุด
   “ฮึก....มึงก็เหมือนกันล่ะวะ”

   อ่า.....น้ำตาผมไหลตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ  ไม่รู้ตัวสักนิดจนมันหยดลงบนหัวอีกฝ่าย  ให้ตายสิ...อยู่ต่อหน้าไปป์ทีไรผมกลายเป็นคนอ่อนแอทุกที  ผมรวบตัวมันให้อ้อมแขนขยับบดเบียดเข้ามาใกล้กว่าเดิม...ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศหนาวหรือเปล่าเลยอยากได้ไออุ่นจากคนตรงหน้ามากขึ้น.....มากขึ้น.....ไม่รู้จักพอ

   ผมปาดน้ำตาออกจากหน้าแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ....กลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่ทำให้หัวใจของผมล่องลอยไปไกล  สิ่งที่รอคอยมาเป็นเดือนมันไม่ได้มากมายอะไรเลยสักนิดเมื่อเทียบกันการได้มีคนคนนี้อยู่ให้อ้อมแขน  ผมยอมออกไปนั่งตากฝนต่อด้วยซ้ำถ้ารู้ว่าผลสุดท้ายจะเป็นแบบนี้

   มันเป็นช่วงเวลาที่ไม่มีคำพูดใดจะมาบรรยายได้  ภาษากายจึงทำหน้าที่ทุกอย่างแทน....น้ำตาผมบนบ่ามัน....น้ำตามันบนบ่าผม....แขนของผมที่กอดรัดมัน....แขนของมันที่กอดรัดผม...  แค่นั้นก็ไม่ต้องการคำพูดที่สวยหรูมาบรรยายอะไรแล้ว

   ผมไม่รู้ว่าเรากอดกันอยู่นานแค่ไหน...แล้วมันชดเชยช่วงเวลาที่หายไปได้หรือยัง?  แต่เมื่อแรงสะอื้นบนบ่าค่อยๆสงบลงผมถึงได้ผละออกมาเพื่อมองใบหน้าที่คิดถึงมานาน...  ดวงตากลมโตคู่นั้นยังบวมช้ำจากการร้องไห้....จมูกเล็กๆนั่นแดงไปหมด  เหนือสิ่งอื่นใดมันผอมลงจนเห็นกระดูกกรามชัดเจน...

   “ผอมอะไรขนาดนี้วะ...มึงจะเป็นโกสไรเดอร์รึไง?”
   “ไอ้เหี้ย”
   “ตอนกลางคืนแม่งออกไปแว้นปราบเหล่าร้าย.....อั้ก” โดนเตะอัดท้องเลยกู
   “มึงก็ใช่ย่อยนะไอ้ห่า  ดำเกิงมาเชียว...ไปทำงานเก็บเงินค่าตั๋วรถที่แบกแดดมาเหรอวะ”
   “เปล่า...ไปรับจ้างเป็นหมาเฝ้าบ้านมา”
   “ทำงานดีนี่”
   “แสดงว่าแอบดูอยู่ทุกวัน?”

   ไปป์มันทำท่าเหมือนอยากกัดลิ้นตัวเองตาย  ฮ่าๆ ๆ ๆ มึงพลาดแล้วไอ้แห้งที่มาเล่นกับคนอย่างกู  มันขยำคอเสื้อผมอย่างหาเรื่อง  เอาแล้วไง...ไอ้เบื๊อกที่นั่งร้องไห้คิดถึงผัวเมื่อกี้หายไปไหนแล้ววะ

   “ว่าแต่....มึงปีนห้องกูเรอะ”
   “คนมารยาทดีอย่างกูเข้าตามตรอกออกตามประตูเว่ย”
   “มึงหมายความว่า?”
   “พี่ภูมิยอมรับกูเป็นลูกเขยแล้วว่ะ” โห...โคตรโม้เลยว่ะกู  เอาเถอะ...เพราะยังไงในอนาคตเขาก็ต้องยอมรับอยู่ดี  อย่างผมไม่มีทางทำผิดสัญญาหรอก  ผมไม่เคยสัญญากับใครเพราะคิดว่าท่าทำไม่ได้มันจะแย่ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่ผมโคตรมั่นใจว่าจะไม่มีวันผิดสัญญา

   .....คอยดูสิ....ผมจะทำให้ไปป์ยิ้มกว้างที่สุดในชีวิต....

   “ห๊ะ?  พ่อเนี้ยนะ...ยอมรับมึงแล้ว?”
   “แน่นอน  ลูกเขยดีๆอย่างกูไม่ได้หากันง่ายๆ  มีโอกาสต้องรีบคว้า”
   “ถุย...ได้ทีโม้ใหญ่นะมึง”
   “ด่าแล้วยิ้มทำไมหืม?....ยิ้มทำไม.....ยิ้มทำไม....ยิ้มทำไม?”
   “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!” สู้ไม่ได้มันก็โวยวายกลบเกลื่อนซะเลย  ไปป์มันตะครุบปากตัวเองแล้วดิ้นพล่านลงจากตักผม  ดูมันทำสิ โคตรน่ารักเลยเหอะ! แก้มมันขึ้นสีเรื่อจนเห็นชัดในความมืด  แล้วจะไม่ให้ผมแกล้งได้ไงวะ
   “โอ๋ๆ...เลิกเขินได้แล้วคนดี”
   “หืยยยยยยยย มึงไม่เข้าใจคนหน้าบางอย่างกูหรอก” มันบ่นงึมงำ “ไหนบอกว่าจะไม่เถียงไง”
   ”ก็พูดจาไพเราะเสนาะอยู่นี่ไงครับ” ว่าแล้วก็แกล้งยื่นหน้าไปพูดใกล้ๆใบหูเล็กๆ  ไปป์รีบตะครุบหูมันทันทีเหมือนกลัวผมจะแดกหูเข้าไป
   “มะ....ไม่ต้อง!! เรียกกูว่า ‘ไอ้เหี้ย’ เถอะ  กูขอร้อง”
   “ใครจะกล้าเรียกไปป์อย่างนั้นล่ะครับ” โอ๊ย...กูอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วง  ไอ้ไปป์ทำหน้าแหยงเหมือนผมบังคับให้มันกินกาแฟที่ชงจากน้ำล้างตีน “เห็นอย่างนี้ผมเป็นคนรักษาสัญญานะ”
   “ถ้ามึงยังไม่เลิกพูดแบบนั้นกูจะนอนแล้ว” มันฉวยโอกาสคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงซ่อนใบหน้าแดงๆนั่น
“โธ่...กูเลิกแกล้งก็ได้ไอ้แห้งเอ๊ย!” ผมเปิดผ้าห่มแล้วขยี้หัวมันแรงๆ  เห็นมันทำหน้างอผมยิ่งยิ้มกว้าง...สงสัยจะเป็นโรคจิตจริงๆซะแล้วกู  ไปป์มันเหวี่ยงด้วยการปัดมือผมออกอย่างรำคาญ  แหน่ะ...ทำเป็นรำคาญเวลามาอยู่ใกล้ๆ  พอไม่เจอหน้าก็ร้องไห้คิดถึงเฉย  ถ้ามันเป็น ‘ไอ้ลูกแมว’ แบบที่พี่แก้วเรียกมันก็เป็นแมวประเภทกวนตีนน่ะครับ ไม่ใช่แมวขี้อ้อน

   เห็นมันแกล้งนอนหลับตาพริ้มผมเลยเกิดอาการมันเขี้ยวอยากก้มลงไปฟัดสักทีแต่มันดันถามสวนขึ้นมาก่อน “พ่อยอมรับแล้วจริงเหรอวะ?”
   “ถ้าไม่จริงกูจะมานั่งอยู่นี่มั้ยล่ะ...หือ?”
   “งั้นเหรอ...กูไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย” มันยกมือข้างนึงพาดวางบนหน้าผาก “ถ้ากูฝันอยู่ล่ะ?  ถ้าพรุ่งนี้กูลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเมื่อวานล่ะ  พ่อยังมองกูด้วยสายตาผิดหวังเหมือนเดิม  มึงไม่ได้อยู่ที่นี่  และกูก็ยังอยู่ในห้องคนเดียวเหมือนเดิม....แล้ว...”
   “ถ้าพรุ่งนี้ตื่นมาไม่เห็นกู  กูอนุญาตให้มึงฉีกไอ้หมีหน้าโง่ที่ห้องเป็นชิ้นๆเลย”
   “พี่เดียวนั่นมันของกู”
   “มึงทิ้งแล้ว  ตอนนี้มันเป็นของกู” ที่จริงผมก็ไม่ได้อยากได้หรอกนะ...
   “ภคิน.....”
   “อะไร?”
   “ภคิน....”
   “........” ผมยิ้ม
   “ภคิน...”
   ผมจับมือที่วางพาดบนหน้าผากออก  แววตาของมันยังเปร่งประกายแม้ในความมืด...ไม่สิ ดวงอาทิตย์ของผมไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็ยังสว่างไสวอยู่ดีนั่นแหละ  มือเย็บเฉียบของผมบีบเบาๆบนอุ้งมืออุ่นๆของมัน “พรุ่งนี้มึงจะเห็นหน้ากูเป็นคนแรก  เหมือนที่เคยเห็นอยู่ทุกวัน”

   ระยะห่างระหว่างใบหน้าเราลดลงเรื่อยๆ  จนสุดท้ายผมก็ได้ประทับจูบลงบนริมฝีปากที่โหยหามานาน ซึ่งอีกฝ่ายก็ยกมือขึ้นมาโอบดึงตัวผมลงไปให้เราแนบชิดกันกว่าเดิม  มันเป็นจูบที่ไม่เร่าร้อนหรือช่วยเพิ่มอุณหภูมิในห้องที่เย็นเฉียบนี่เลย  ผมไม่ได้แม้แต่รุกรานเข้าไป...ทำเพียงแค่งับเบาๆแล้วหยอกเอินเท่านั้น  จูบที่ไม่ได้เต็มไปด้วยความต้องการ..แต่มันแค่ต้องการบอกความรู้สึกที่ท่วมท้นออกมาของเราทั้งสองคน  มันเต็มไปด้วยความคิดถึง....

   จูบนี้ยาวนานเท่าไหร่ก็ไม่ได้จับเวลาเอาไว้เสียด้วย  พอมันทำท่าจะผละออกผมเป็นต้องยื่นหน้าเข้าไปหาทุกทีสิน่า  ไม่อยากจะหยุดลงเลย....ผมใกล้จะคลั่งเพราะไอ้ปากหมาๆนี่แล้ว...

“พอแล้ว!! หายใจไม่ออก”
   “ก็หายใจเข้าสิ” แถมด้วยการกระตุกยิ้มมุมปากอันเป็นโลโก้ของผมซะหน่อย
   “กวนตีนนะมึง”
   “ทำเป็นไม่ชินไปได้  ไหนเขยิบไปหน่อยสิ  ให้แฟนสุดที่รักนอนด้วย” ผมถือโอกาสแง้มผ้าห่มแล้วซุกตัวโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต  แหม..ของของไปป์ก็คือของของผมล่ะน่า

   “ทำไมตัวมึงเย็นจังวะ  เพิ่งลุกขึ้นมาจากหลุมศพเรอะ”
   “ตากฝนตั้งนาน ถ้าตัวไม่เย็นกูก็ไม่ใช่คนแล้ว”
   “แล้วนี่มึงอาบน้ำรึยังเนี้ย”
   “ยัง”
   “โว้ยยยยยยยยยยยยยยย!! มึงลงจากเตียงกูไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลยนะ  นั่งอยู่ตั้งนานทั้งฝุ่นทั้งฝนอะไรไม่รู้เต็มตัว” มันลุกขึ้นมานั่งโวยวาย “แล้วนี่อะไร  ผมแม่งยังไม่ทันแห้งมานอนได้ไงวะ  เดี๋ยวหวัดแดกพอดี”
   “ถ้าแค่นี้จะป่วย ป่านนี้กูตายไปนานแล้ว” ผมกระตุกแขนเสื้อชุดนอนสีฟ้าของมันเบาๆ “นอนเหอะ!! อย่าบ่นมากเลย”
   “แต่....”
   “มาทำหน้าที่หมอนข้างเร็วๆ” ไปป์ถอนหายใจกับความดื้อด้านของผม แต่ก็ยอมล้มตัวลงนอนเหมือนเดิม  มันยังไม่ได้จัดท่านอนก็โดนผมดึงเข้ามาจนดั้งชนกับอกดังอั่ก!
   “โอ๊ย! มึงจะให้ดั้งกูยุบเป็นโวลเดอมอร์เลยมั้ยล่ะ”
   “ดั้งมึงก็แข็งแรงเหมือนหนังหน้ามึงแหละไปป์  นอน...นอน...นอน!!  กูมีโปรแกรมให้เราทำต่อจากนี้”
   “ทำอะไรวะ”
   “ทำรัก....อั้ก...โอเคๆ ไม่พูดแล้วก็ได้  เลิกเอากระดูกแทงกูได้แล้ว”
   “คราวหน้าพ่อจะแทงให้คอหอยทะลุเลย”
   “นอนครับพ่อ นอนนนนนนน!”

   ผมยิ้มขำกับใบหน้ามุ่ยๆนั่น แต่สุดท้ายมันก็ยอมซุกหน้าหลับตาลงกับอกผมโดยดี  ไม่ได้นอนกอดกันแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ววะ?  คือปกติอยู่ห้องด้วยกันก็ไม่ได้นอนกอดกันทุกวันอยู่แล้ว  นี่ยิ่งห่างกันไปเป็นเดือนๆยิ่งอยากนอนกอดมันให้หายคิดถึง

   ถึงจะพูดว่านอนก็เหอะ...แต่ผมกลับเป็นฝ่ายที่นอนไม่หลับเสียเอง  ทั้งๆที่ลำบากนั่งๆนอนๆอยู่ในเต้นท์ตั้งหลายอาทิตย์  มาเจอเตียงนุ่มๆเสือกไม่ชินอีกกู  ส่วนอีกคนน่ะหลับลืมตายไปแล้วครับ...สูญเสียพลังจากการร้องไห้ผสมกับเถียงผมเยอะไปหน่อย  อันที่จริงที่ผมนอนไม่หลับอาจเป็นเพราะอยากมองใบหน้านี้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้  อยากสัมผัสทุกลมหายใจเข้าออกช้าๆ

ฝนด้านนอกหน้าต่างยังตกลงมาไม่หยุด....แถมลมยังพัดแรงจนผมล่ะกลัวสังกะสีบนหลังคาจะปลิวไปด้วยจริงๆ  บานหน้าต่างสั่นกึกๆด้วยแรงลมดังเข้าหูตลอดเวลาแข่งกับเสียงแอร์  ตลกดี...ท่ามกลางสภาพอากาศเลวร้ายขั้นสุดยอด  ผมกลับขอบคุณสายฝนที่ตกกระหน่ำลงมาไม่หยุด

ร่างในอ้อมกอดซุกเข้าหาไออุ่นจากคนตัวเย็นเป็นซากไก่เคเอฟซีแช่แข็งอย่างผม  กูอยากจะถ่ายรูปเก็บไว้นัก...ไอ้ไปป์โหมดอ้อนไม่ได้มีให้เห็นกันบ่อยๆนะครับ  เจอแล้วแม่งต้องเมมฯเก็บให้ครบทุกรายละเอียด  ผมยกมือเขี่ยแก้มชื้นน้ำตานั่นเล่นไปมาอย่างเอ็นดู  ฮะ ๆ ...  ผมทำตามสัญญาข้อแรกได้แล้วล่ะ

   คืนนี้จะขอดูไอ้ปากหมา ๆ นี่ยิ้มให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็แล้วกัน


TBC


ฮิ้วววววววววววววววววววววววว//จุดพลุอลังการงานสร้าง//
ในที่สุดพ่อก็เข้าใจตุ้ม เอ๊ย!!เข้าใจไปป์แล้ว กระซิกๆ  ความสดใสซาบซ่านจะกลับคืนสู่หมู่เราดังเดิม....แต่...ในอีกไม่กี่ตอน(เพราะมันจะจบแล้ว ฮ่าๆๆ)
คนเขียนสารภาพว่ารู้สึกดีมากจริงๆที่เห็นคนอ่านบางคนเสียน้ำตามันเป็นความสำเร็จที่สะใจอย่างบอกไม่ถูกจริงๆค่ะ  อ่านคอมเม้นแล้วนั่งหัวเราะอยู่เบื้องหลังจอสี่เหลี่ยมอยู่คนเดียว หึหึหึ
บ้าเหรอ!! เค้าก็สงสารตัวเองนะ แต่รู้สึกดีที่สามารถเขียนดราม่าให้บางคนเข้าถึงได้ ถือว่าประสบความสำเร็จขึ้นมาอีกขั้นค่ะ//น้ำตาไหลพราก//
ความรักในรูปแบบนี้ไม่ได้รับการยอมรับจากทุกคนหรอกค่ะ มันเป็นเรื่องจริงของสังคมไทยโดยเฉพาะคนรุ่นพ่อรุ่นแม่บางคนเขาทำใจไม่ได้จริงๆนะคะ แต่ก็ยังดีที่มีอีกหลายๆคนที่ยอมรับในสิ่งที่ลูกเป็น แม้อาจจะต้องใช้เวลาไปบ้าง แต่ก็เชื่อว่าที่สุดแล้วพ่อแม่ก็รักลูกอย่างไร้เงื่อนไขใดๆอยู่ดีแหละค่ะ
แหม่...นานๆจะหาสาระจากเราได้  ปกติมีแต่สาระแนตลอด เอิ๊กกกกกกกกกกกกกกกกกก
เดินทางกันมาไกลมากแล้วล่ะค่ะ  รู้ว่ามันน่าเบื่อไปบ้าง...อดทนเดินต่อกันอีกนิดเดียวน๊าาาา :กอด1:

ปล.เก็บตังกันเร๊วววววววว ถ้าโพสตอนจบจะรวดเปิดโอนเลยนะคะ

ออฟไลน์ littlepink

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 340
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
:z13: :z13: :z13: :z13:

กรี๊ดดดดดดดด พ่อให้โอกาสแล้วว :)
ดีใจจัง รอตอนต่อไปน๊าาาาา
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-06-2012 01:06:31 โดย littlepink »

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
จิ้มพวดดดดด

ทะลุรี

---
“ลูกชายคนเดิมของพ่อคือคนไหน?.....คนที่เป็นผู้ชายแท้ๆ หรือ คนที่ยิ้มอย่างสดใส”


เบนเจอประโยคนี้เข้าไปถึงกับกะอั๊กเลือดเลยคะ

โอ้ววว

เข้าใจกันแล้ววว แล้วคุณพ่อก้ไม่ได้มีท่าทีรังเกียดภคินพระเอกเราด้วยย

ดีจังงง
 :mc4:ฉลองงงง

หมดทุกข์หมดโศก แล้วนะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-06-2012 01:10:11 โดย EoBen »

ออฟไลน์ krit24

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 772
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-3
ในที่สุดก็สมหวังสักที :กอด1:
ต้องรีบเก็บตังค์ด่วน

ออฟไลน์ special

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 261
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-3
ต้องขอบคุณพี่แก้วที่ช่วยพูดจนพี่ภูมิยอมแล้ววววว

ฮ่าๆๆ ชอบตอนพี่ภูมิกับภคินคุยกันจังเลย กวนดีจริงๆ

ออฟไลน์ →Yakuza★

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1829
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-0
ชอบคุณสวรรค์ ขอบคุณพายุ น่าจะมาเป็นทอนาโดตั้งนานละ ขอบคุณป๊าม๊าไปป์ที่น่ารักขาดใจ

ในที่สุดพี่ภูมอสุดหล่อก็เข้าใจ อ่านตอนท้ายๆเราก็หน้าบานเลยทีเดียว ชอบไปป์มันน่ารักแบบเนี๊ยะ!!

ฮาภคิน  :laugh: ขอบคุณที่พ่อเข้าใจว่าผมจน  :กอด1:

ออฟไลน์ Rukki

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-2
คุณคนเขียนขาาาาาาา ขอกอดหน่อยเร๊วววววววววววว ฮริ้ววววววววววว
ในที่สุดคุณพ่อก็ใจอ่อน น้ำเซาะหินทุกวันมันยังกร่อน นับประสาอะไรกับพี่ภูมิที่มีลูกเขยหล่อๆ ขยันๆ รักจริงหวังแต่งมาขออยู่หน้าบ้าน
TTwTT ภคินพูดดีมากจ้ะ เอดส์เนี่ยไม่ใช่เกย์ก็เป็นได้นะ โฮววววว
รักแม่แก้ว ชอบประโยคนี้ที่แม่แก้วพูดมากค่ะ
อ้างถึง
   “ลูกชายคนเดิมของพ่อคือคนไหน?.....คนที่เป็นผู้ชายแท้ๆ หรือ คนที่ยิ้มอย่างสดใส”
ไม่มีทางเลือกของใครผิดหรอก ทุกคนมีสิทธิ์ทางเดินของตัวเอง
โฮวววววว ปัญหาบ้านนี้หมดไปแล้วนะ ครองรักกันจนถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร !

ว่าแต่เก๊าอยากทราบว่ารายละเอียดการจองหนังสืออยู่ตรงไหนอ่ะคะ TwT??

คนเขียนสู้ๆน้าาาา

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7208
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
ขอบคุณพี่ภูมิพี่แก้วที่ให้โอกาสคิน-ไปป์ได้คบกัน
ขอบคุณคนเขียนใจดี ที่นำรอยยิ้มกลับคืนมา

ออฟไลน์ P.PAN

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
 :mc4:  :mc4: จุดปะทัดฉลองว่าที่ลูกเขย
ฮูเรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร ร!!!
ในที่ก็ผ่านด่านพ่อตามาจนได้! ขอแสดงความยินดีกับพ่อพระเอกด้วยค่า
ต้องขอขอบคุณพี่แก้ว ยอดหญิงตัวจริง  :call:
แหม่พระนางไม่ได้เจอกันนาน เจอหน้ากันทีก็ยิงมุขกันเป็นปืนกลเลยนะ
ทั้งซึ้งทั้งฮา สามารถจริงๆคินไปป์!

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






Supermimt

  • บุคคลทั่วไป
ให้ตายเถอะ

จนได้สินะ

ภคิ๊นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน o13 :m1:

ออฟไลน์ Resonance

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
ภคินควงไปป์ไปเย้ยนังแอมเลย !!! ชีได้อกแตกตายแน่ ฮ่าๆๆๆ  :laugh:

ออฟไลน์ SuSaya

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +220/-9
ต้องอย่างนี้สิ!!!

ออฟไลน์ londoneye

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 366
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ในที่สุดพี่ภูมิก็เข้าใจและยอมให้โอกาสภคิน :impress2:

ให้สัญญาไว้แล้วก็ต้องทำให้ได้นะ...ดูแลไปป์ให้มีรอยยิ้มอยู่เสมอล่ะ :impress3:

แต่พี่ภูมินี่...เหตุผลที่ไม่ให้เรียกพ่อ.....ได้ใจสุดๆ o13

 :กอด1:กอดคนแต่งค่า...รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ super hero

  • gen y(aoi)
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 137
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
อ๊ากกกกกกก มาต่อแล้วอ่ะแถมพี่ภูมิยังยอมรับภคินแล้ว
ดีใจมาก  :mc4: :mc4:

ออฟไลน์ basza2x

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 796
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1

ออฟไลน์ ~มือวางอันดับ1~

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1583
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-7
+1 น้องไปป์ น้องคิน :L2:ขอบคุณพี่แก้ว พี่ภูมิ บางครั้งเราทำใจยาก ในการยอมรับสิ่งที่เปลี่ยนไปไม่เป็นไปตามเราคิด  :z2: :z2: :z2:

ออฟไลน์ em1979

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
ตอนนี้ก็ร้องไห้อีกแล้ว ทั้งซึ้งทั้งดีใจแทนคินกับไปป์ กลับมาสร้างรอยยิ้มกับเสียงหัวเราะต่อสักที

ออฟไลน์ yoyo

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 579
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
โอ๊ย ดีใจแทนทั้งคู่
ยัยแอมคงอกแตกตาย  แต่ต้องขอบคุณนะ  เพราะทำให้ทั้งคู่ได้คบกันเปิดเผย 55

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5
ถ้าคนเขียนมาอยู่ใกล้ๆนะ จะขอกอดแน่นๆ ซักที

 :กอด1:

ไปป์คงกลับมาเกรียนได้เหมือนเดิมล่ะนะ  :laugh3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ chancha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-0
ดีใจจัง ได้กลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว
 :mc4: :mc4: :mc4: :mc4:

ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-15
ว่าจะเม้นนิยายมาเจอทอร์ค คนเขียนย่อหน้าสุดท้ายยย


 :angry2: :angry2: :angry2: ยัยโรคจิต ซาดิสห์ เห็นคนอ่านร้องไห้แล้วดีใจ


มาเม้นท์ต่อ


ดีใจโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย พอหมดเรื่องเศร้าเรื่องเกรียนก็เข้าแทนที่ทันที พี่ภูมิไม่เหมาะกับดราม่าเลยนะ คราวหลังไม่เอานะพี่

 :กอด1: :กอด1: :กอด1:  :กอด1:

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-7
อยากเห็นไปป์อยู่โหมดอ้อนภคินบ้าง  :impress3:

ออฟไลน์ donutnoi

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2187
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-7
 :mc4: พ่อแม่ไปป์ ชนะเลิศ คินกับไปป์ยิ้มได้แล้ว เย้ๆ  :กอด1:

ออฟไลน์ Whatever it is

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3959
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +380/-8
โอ้ว สถานการณ์คลี่คลาย

ปล. คนเขียนซาดิสม์อะ หุๆ

ออฟไลน์ Yร้าย

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
ท่านอยู่ไหนท่านนักเขียนที่รัก...บอกมาเร็ว ๆ ไกลแค่ไหนข้าพเจ้าจะรีบตรงดิ่งไปหาท่าน....จะขอกอด..ขอหอมแก้มซ้ายขวา..ไม่ยอมปล่อยแน่ ๆ ....
ที่สุดของที่สุดแห่งความดีใจเลย..โว๊ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ...สุขใจจริง ๆ จนบรรยายไม่ถูกแล้วท่าน......
แต่ไม่ว่าจะเศร้าจะซึ้งยังไง...ข้าพเจ้าบอกแล้วว่าเรื่องนี้มันมีฮาได้ทุกฉากทุกตอนจริง ๆ.........  เหมือนเวลาปวดฉี่ธรรมดาก็ไม่เท่าไหร่ แต่พอมายืนรออยู่หน้าห้องน้ำมันแทบจะราดออกมาให้ได้  ตอนนี้ผมก็อยากเจอมันเหมือนคนปวดเยี่ยวแทบราดล่ะครับ .......ขนาดกำลังเป็นฉากที่ต้องซึ้งท่านคิดมาด๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย..........แล้วจะไม่ให้   o13    กับท่านได้ไงท่านที่รัก....
พร่ำมามาก....รักภคินกะไปป์ที่สุด  (แม่แก้วกะพ่อสุขด้วยเนอะ...)    รอฉากหวาน ๆ ปนฮาต่อไป.... :sad4: :o8:

ออฟไลน์ phoenixa

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 569
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
กร๊ากกกกกก
"เหมือนเวลาปวดฉี่ธรรมดาก็ไม่เท่าไหร่ แต่พอมายืนรออยู่หน้าห้องน้ำมันแทบจะราดออกมาให้ได้"
แกเปรียบเทียบอะไรของแก ไอ้พระเอก แต่เห็นภาพชัดเจนจริงๆ

คือชอบเรื่องนี้ก็ตรงนี้แหละค่ะ
มันมีจังหวะของมัน เล่นมุกได้ถูกที่ ถูกเวลาจริงๆ

ในที่สุดพี่ภูมิก็เข้าใจ ต้องขอขอบคุณพี่แก้ว ผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ออฟไลน์ nunamicky

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2285
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +182/-3
จุดประทัดฉลอง :mc4:
ในที่สุดก็ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีก
ต้องขอบคุณความตั้งใจ และความพยายามของภคินที่ทำให้พ่อของไปป์เห็น
และก็ขอบคุณความรักของพ่อแม่ไปป์ด้วยค่ะ :pig4:

ออฟไลน์ เก๋ไก๋เจ้าค่ะ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
ในที่สุดมาม่าชามนี้ก็ผ่านไปได้ซักที
คนอ่านก็โล่งงงงงง  :เฮ้อ:

ไปป์อย่าลืมพาคินไปหาหมอนะ ให้หมอดูเฝือกหน่อย เน่าแล้วมั้ง  :laugh:

faith_cry

  • บุคคลทั่วไป
อ่านมาตั้งนานผมขอระบายกับสิ่งที่เป็นอยู่หน่อยเหอะ ผมเริ่มอ่านเมื่อซักสัปดาห์สองสัปดาห์ที่แล้ว ช่วงแรกๆ ของเรื่องก็ไมได้ติดงอมแงมขนาดนี้หรอก จนกระทั่งผมเริ่มรักภคินกับไป้ป์ขึ้นมา(ตอนไหนไม่รู้) ผมตะบันอ่านจนจบ ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ผมพลาดไปแล้ว เพราะอะไรน่ะหรอ ก็เพราะว่าไม่มีอะไรให้อ่านแล้วอ่ะดิ ผมเข้ามาส่องทุกวันว่าเมื่อไหร่ตอนใหม่จะมา ลุ้นทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มีวันนึงที่ผมนั่งอ่านเช้ายันเย็น รู้ตัวอีกทีคือตาลายจะอ้วกซะอย่างนั้น อยู่กับตัวหนังสือนานเกิน ผมว่าอาจจะเป็นการเรียกร้องอะไรที่มันมากเกินไป แต่เอาตตรงเลยไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงตอนจบ อยากจะให้มีภคินกับไป้ป์ให้อ่านไปนานๆ จริงๆ นะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด