เรื่องสั้นตอนที่ 39 บทสรุปของผู้ชายอยากได้สามี [p140]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เรื่องสั้นตอนที่ 39 บทสรุปของผู้ชายอยากได้สามี [p140]  (อ่าน 1364785 ครั้ง)

flawless

  • บุคคลทั่วไป
เป็นอะไรที่...อยากบอกมากค่ะว่า
เมิงเป็นอะไรมากป่ะพี่ดาร์ก?
พิสูจน์อะไรก็ให้มันสมควรหน่อย
(ขออภัยคนอ่านอินจัด คิดว่าหนูนิคเขา
เป็นลูกเป็นหลานตัวเอง)
รออ่านตอนต่อค่ะ

dog

  • บุคคลทั่วไป
กรี๊ด ตาเฒ่าจับเด็กกินซะแล้วซะแล้ว
หนูนิค ต่อไปจะเป็นไงเนี่ย โดนจับให้เป็นทาสซะแล้ว
จะรอตอนต่อไปนะค๊า

ออฟไลน์ KaeM_PonG

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 175
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3
 :-[ :-[ ใน ที่สุด ลูกแกะ น้อย ก็ เสร็จ หมาป่า เฒ่า เจ้าเล่ห์  :m25: :m25:

ออฟไลน์ meiji

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 284
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
ดาร์ทสร้างสถานการณ์นี่หว่า กิ๊วๆๆ
นิคกี้โดนเเกล้งอ่ะ
ตอนนี้ไม่ไหวเเล้ว 555 สุดๆค่ะ ชอบที่ดาร์ทว่านิคกี้แพศยานี่เเหละ 55
ชอบเรื่องยาวเเบบนี้เหมือนกันนะคะ น่ารักดีอ่ะ ได้เห็นพัฒนาการด้วย
ขอบคุณนะคะ

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16
ว่าเขาแล้วที่ตัวเองทำคืออะไร

คำว่าเลวน้อยไปมั้ย

ออฟไลน์ mamacub

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1034
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-0
เสร็จดาร์กซะแล้วเด็กน้อย :haun4:

ออฟไลน์ momo9476

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-2
ดาร์ทหลอกเด็ดอ่ะ ได้เด็กแล้วอย่าลืมรับผิดชอบเด็กนะ

             

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
เฒ่าแล้วยังเกรียนอีกนะ

majam

  • บุคคลทั่วไป
โดนใจมากครับ สุดๆ :z2:

ออฟไลน์ jannie

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 782
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-0
แหมๆๆๆ หาเรื่องจับกดเค้า เสร็จแล้วก็ทำเป็นจะแบล็คเมล์เพื่อให้มาอยู่ข้างๆ ตลอดเวลาใช่ม๊าๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ natalee22

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 623
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-3
ดาร์ทหื่นมากกกกกกกกกกกก

แล้วยังมาแกล้งว่าแบมบี้อีก ที่จริงน่ะหึงแบมบี้อ่ะดิ

ออฟไลน์ entirom

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1010
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-2
แล้วฉากตอนต้นเรื่องอ่ะ
กับฉากนี้มันไม่ใช่ฉากเดียวกันช่ายม่ะ


เลี้ยงต้อลน่ะเนี้ย

งานที่ให้รับใช้ งานบนเตียงเปล่า

ออฟไลน์ TheWanFah

  • ความใกล้ชิด บางครั้ง ทำให้เราเผลอคิดไปเอง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1095
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
ดาร์ท ทำไมโหดจัง
ถนอมเเบมบี้หน่อย
 :pighaun: :haun4:
 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +330/-6
กว่าจะตามทัน..อ่านเหนื่อยเลย

loveis

  • บุคคลทั่วไป
กรี๊ด เรื่องนี้แหล่มมาก อ่านแล้วเลือดพุ่ง

ออฟไลน์ a_tapha

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4981
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +397/-1
ดาร์กเธอได้ใจฉันมั่กมาก   :haun4:

ออฟไลน์ Lilyrum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
นายเอกของเราโดนเป็นทาสรับใช้แล้ว  :z1:

ออฟไลน์ wanderer

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 57
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-3
ดาร์ทเจ้าเล่ห์ง่ะ แต่เค้าชอบบบบบบบ เหอๆ

ออฟไลน์ SuSaya

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +220/-9
กินเด็ก แต่เด็กก็ช่างร้อนแรง

tombaza

  • บุคคลทั่วไป
รอออ^^

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ coon_all

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1
แม่เจ้า!
ไวไฟกันจริงวุ้ย ทั้งตาแก่ที่เหมือนจะหลอกเด็ก
เอ๊ะ แต่เด็กสมยอมนะ ฮ่าๆ

รอตอนต่อไปนะคะ

ออฟไลน์ kissme

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 457
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
สุดยอดมั่ก ๆ ท่านดาร์ท รักเขาแท้ ๆ แต่ก็ยังข่มเขาได้

อย่างนี้หากรักแล้วหนูกวางน้อยจะมีโอกาสข่มเหงส๊าาามีบ้างไหมนี่.....หุหุหุหุ

ออฟไลน์ POPEA

  • Blood Type :: Y
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2010
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +248/-3
    • http://writer.dek-d.com/popae/writer/view.php?id=794488
รอมาลง, ต่อตอนใหม่นะคะ
 :กอด1:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5358
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ pastel19

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 3
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เป็นซีรีย์ที่มีหลายรสชาติมากค่ะ!!! แถมอ่านแล้วเลือดท่วมทุกเรื่องเลยด้วย ฮ่าๆๆๆๆ  :m25:
ปกติไม่ค่อยได้ชอบ 3p เท่าไหร่ แต่ว่าเรื่องของนนท์ สิงห์ กันต์ ชอบมากกกกกกกกกกกกกก มากมากกกกกกกกก
นนท์กับกันต์น่ารักอย่างบอกไม่ถูก อ่านแล้วหลงรักเลย 55555 =v=
แล้วบางเรื่องก็ทำให้อยากอ่านแบบเป็นเรื่องยาวๆด้วย อย่างเช่น เรื่องของน้องกับบอส >.<
ถ้าใส่รายละเอียดเพิ่มเรื่องราวระหว่างสองคนนี้เข้าไปแล้วมันต้องเริ่ดแน่ๆ หนุ่มซึนนี่มันน่าร๊ากกจริงๆ อิอิอิ
แล้วก็อีกหนึ่งเรื่องที่ปลื้มเป็นพิเศษก็คือ น้องฟีบี้~! อยากอ่านต่อมากเลยฮับ   :o8:
เรื่องล่าสุดนี่ก็เจ๋ง!! คือพล๊อตแต่ละเรื่องเป็นอะไรที่ไม่ซ้ำกันเลยอ่ะ ชอบๆ  :call:
เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆค่า!! ^O^
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-10-2011 23:23:56 โดย pastel19 »

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2400
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-5
ตอนที่ 19 หายค้าง ฮ่าๆ

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2400
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-5
ปิศาจเจ้าเล่ห์ น้องแบมบี้ช้ำหมด

nariza6

  • บุคคลทั่วไป
ตอนสุดท้ายแล้วจ้า  เรื่องหน้าตัดสินใจแล้วว่าเอาสั้นๆหื่นๆดีกว่าเน้อะ จะได้ไม่ต้องหลายตอนนัก 555 :laugh:


 เรื่องสั้นตอนที่ 22  ปรารถนาซาตาน


“โอ๊ยยย....”

มือเล็กกำลูกกรงเหล็กเหนือเตียงไว้แน่นทั้งสองข้างจนข้อนิ้วขาวซีดไปหมด ก่อนจะหมดแรงคลายมือออกอย่างอ่อนล้า มือทั้งสองมีผืนผ้าสีขาวมัดติดกับลูกกรงทำให้ขยับหนีไปไหนไม่ได้  หลอดไฟกลมเก่าๆส่องแสงสีอ่อนอาบร่างที่เปียกชุ่มด้วยเหงื่อดูนวลเนียน่าสัมผัส แผ่นอกเปลือยเปล่ากระเพื่อมตามจังหวะหายใจแรง รู้สึกได้ถึงความเหนื่อยอ่อนและหวาดกลัวเจือออกมากับลมหายใจ

“อุ๊....บ” นันทกวี สะดุ้งเฮือกเมื่อถูกรุกล้ำเข้าอีก เขาเหยียดร่างหนีความเจ็บปวดที่เสียดแทงเข้ามา แต่นั้นก็ไม่ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นเลย เพราะท่อนแขนแข็งแกร่งโอบรัดเอวเขาไว้แน่น ร่างกำยำสีแทนขยับอย่างหนักแน่นราวกับจะตอกย้ำให้เขารับรู้ทุกๆสัมผัส ทุกๆวินาทีที่เกิดขึ้น

“พอที....ได้โปรด หยุดเถอะ” เขาสุดจะอดกลั้นไหวแล้วจึงขอร้องอ้อนวอนออกมา ผมสีน้ำตาลแดงเข้มเปียกชื้นรุ่ยร่ายระบนใบหน้าคมสันที่เงยขึ้นมอง แววตาสีเงินวาววับในเงามืดอย่างสัตว์ร้าย สั่นความรู้สึกให้เย็นเชียบไปทั้งร่าง สายตาคู่นี้ไม่ใช่สายตาของมนุษย์ มันตอบคำถามที่อยู่ในใจได้กระจ่างชัดที่สุด

“ดาร์ก....” ก้อนลมจุกในคอนันทกวีจนพูดไม่ออก เขากลัว

“มองออกใช่ไหม....นายมองออก”

“ไม่.....ฉันไม่...”

“นายรู้.....ว่าฉันเป็นใคร แค่ได้กลิ่นฉันก็รู้แล้วว่านายคิดอะไรอยู่” ริมฝีปากได้รูปเหยียดยิ้มกว้างเผยอเขี้ยวขาววับที่ไม่เหมือนใคร หัวใจของนันทกวีเย็นวาบ

“ไม่!!!!”
         
แคว่ก!!!!!!! กระดาษนับสิบหน้าถูกฉีกเป็นชิ้นๆขว้างลงถังขยะ ก่อนจะเหยียบซ้ำให้ลงจมก้นถัง อากับกิริยาที่ไม่เคยเห็นนี้ทำให้มิลเนอร์มองตาโตไม่กระพริบ

“แบมบี้??”

“ฉันมีธุระหน่อย” ร่างเล็กเดินกระแทกเท้าปึงปังออกไปนอกห้อง แต่ก็ไปไม่ไกลแค่ห้องถัดไป เสียงเปิดประตูกระแทกดังปัง

“ดาร์ท!!!.....เขาอยู่ไหน”

“เพิ่งออกไปข้างนอก คงไปห้องน้ำมั่ง” มีเสียงตอบอ่อยๆ นันทกวีจ้ำอ้าวไปให้เร็วที่สุด ช่วงเบรกระหว่างชั่วโมงมีเวลาแค่ 5 นาทีเท่านั้น เขาถลาไปห้องน้ำที่ใกล้ที่สุดแต่ไม่เจอจึงไปห้องน้ำถัดไปที่อยู่อีกฟากของตึก

“ดาร์ท....” อยู่นี่จริงๆด้วย กำลังยืนจ้องตัวเองในกระจกแล้วหันมามองเขาด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายที่สุดในโลก

“นาย....” เขาเดินเข้ามาเผชิญหน้า “นายมันบ้า! อีเดียด....เฮงซวยที่สุด นายเอาฉันไปเขียนนิยายได้ไง!!”

“ก็มันน่าเขียน แวมไพร์หนุ่มที่ตกหลุมรักมนุษย์ธรรมดาสามัญ จนอดทนอยู่ไม่ไหวต้องจับเขามัดข่มขืนแบบซาดิตส์ฉากข่มขืนนั้นสุดยอดมากนะ”

“นั้นไม่ใช่ปัญหาเว้ย!!! ฉันอยากรู้ว่านายมันบ้าหรือเปล่าที่เอาชื่อฉันไปตัวละครโต้งๆอย่างนั้น แล้วไหนว่าอิมเมจฉันตรงกับนางเอกของนายไงวะ เขียนมา 3-4 เรื่องมีแต่ชาย-ชายทั้งนั้น” นันทกวีโกรธแทบบ้า หมอนี่เล่นเขียนทุกฉากที่พวกเขาทำกันเลย ในห้องพยาบาลบทหมอกับคนไข้ ในห้องเรียน อาจารย์โหดกับลูกศิษย์หัวดื้อ ในห้องเก็บของบทภารโรงหื่นกามกับนักเรียนผู้หลงทาง ในห้องอาบน้ำบทโค้ทสอนว่ายน้ำจอมอึดกับลูกศิษย์อ่อนหัด

“ยังมีอีกบทที่ฉันอยากเล่น” ดาร์ทเดินไปที่ห้องน้ำ

“พอที....นายต้องเลิกได้แล้ว ฉันเบื่อที่เป็นหนูทดลองให้นายเต็มที”

“เบื่อเหรอ?? ฉันว่าฉันทำให้นายหลงใหลในรสรักไม่มากก็น้อยนะ” ใบหน้าคมสันฉาบด้วยรอยยิ้มพราวทำให้นันทกวีหน้าร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงตัวเองตอนที่สติเลอะเลือนร้องขออย่างไม่อาย

“นายมัน.....”

“ฉันชอบความเกลียดของนาย....มันทำให้นายมองแต่ฉัน สนใจแต่ฉัน อารมณ์นายเป็นสีแดงเหมือนไฟที่ทำให้ฉันตื่นเต้น ทำให้รู้สึกเหมือนมีหัวใจอีกครั้ง” สายตามองมาทำให้อุ่นต่างจากปลายนิ้วเย็นๆไล้ผิวแก้มเขาเบาๆ

“นายมัน....พิลึกคน ทำไมต้องฉัน ทำไมต้องมาวุ่นวายกับฉันด้วย ทั้งที่นายจะหาใครก็ได้ พวกผู้หญิงหลายคนจะดีใจด้วยซ้ำถ้าได้นอนกับนาย”

“ฉันไม่สนแม่พวกนั้น มานี่ วันนี้ฉันอยากทำในห้องน้ำ”

“ว่าไงนะ...” นันทกวีร้องเสียงหลง  เขาโก่งตัวหนีแรงฉุดลากสุดกำลัง “ไม่เอา ไอ้บ้า...ไอ้ลามก หยุดนะ จะบ้าทำที่โรงเรียนไปถึงไหน ทำไมไม่ไปทำที่บ้านเล่า”

“นายชอบให้ทำที่บ้านมากกว่าหรือ” ดาร์ทหันมามองหน้า ทำให้ได้อายอีกรอบ ทำไมถึงแกล้งเขาอยู่เรื่อยนะ ตอนที่บังคับให้ไปค้างที่บ้านตัวเองดันไม่ยอมทำ เอาแต่นอนจับมือไว้เฉยๆ แต่พอมาโรงเรียนก็ลากไปทำแบบไม่สนเรื่องเวลาหรือสถานที่เลย

“ปล่อยฉันได้แล้ว” ชายหนุ่มสะบัดมือหนี แต่มันจับไว้เหนียวหนึบยิ่งกว่าตุ๊กแกเสียอีก ดาร์ทหัวเราะชอบใจเขาตวัดร่างเล็กขึ้นโอบรัดแน่นจนเท้าลอยจากพื้น

“ดาร์ท!!!” นันทกวีซุกหน้ากับซอกคออย่างดิ้นรนไม่ออก ทำไมถึงกอดเขาแล้วอารมณ์ดียังกะได้ของที่รักเลย มันทำให้เขินนะเว้ย ไอ้บ้า

“ฉันไม่ชอบทำในห้องน้ำนะ”

“ก็เพราะนายไม่ชอบน่ะสิ ฉันถึงจะทำ” เขาปล่อยร่างเล็กให้ยืนประจันหน้าในห้องแคบๆ

“ว่าไงนะ”

“นี่เป็นการลงโทษที่นายสอบเทสต์ย่อยภาษาสเปนตกเมื่อวาน” ดาร์ทรูดเนคไทออกจสากลำคอเขาไวโคตร 

“หา?? นายเป็นพ่อฉันหรือไง ถึงจะมาทำโทษฉัน”

“ใช่....จากนี้ไปฉันจะทำโทษนายทุกครั้งที่นายไม่ตั้งใจเรียน จำไว้โลกนี้มันกว้างนะ หากนายได้เดินทางไปทั่วโลกสิ่งที่จะช่วยนายได้คือภาษาที่หลากหลาย เข้าใจไหม”

นันทกวีงงเป็นไก่ตาแตกขณะที่กระดุมเสื้อถูกปลดออกทีล่ะเม็ด “นายว่าไงนะ ใครจะเดินทางทั่วโลก”

“นายไง”

“นายรู้ได้ไงว่าฉันได้เดินทางรอบโลก ฉันไม่ชอบเดินทางด้วยซ้ำ”

“มันเป็นความฝันของนายไม่ใช่หรือ” คำพูดของดาร์ท จุดประกายเล็กๆในความทรงจำ ใช่....นี่เป็นหนึ่งในหลายๆความฝันของเขาที่เคยคิดตอน 8-9 ขวบ แล้วก็ลืมมันไปหมดเมื่อเวลาผ่านไป

“นายรู้ได้ไง”

“ฉันรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับนายนั้นแหละ” ใบหน้าคมสันก้มลงมาแนบจูบที่เรียกร้องเต็มไปด้วยอารมณ์กระหาย ทำให้ร่างเล็กสะท้านทุกครั้งที่ได้สัมผัส จูบที่เรียกร้องนี้แผงด้วยความดิบเถื่อนเอาแต่ใจ รุกรานซอกซอนไปทั่วบังคับให้ยิมยอมเปิดเผยทุกอย่างแต่โดยดี

นันทกวีถูกรั้งเข้ามาผิงผนังห้องน้ำ เสื้อเชิ้ตถลกลงมากองที่ข้อศอก มันช่างน่าอายที่ตัวเองนั้นขาว ไม่มีกล้ามเนื้อที่แข็งแรงสักนิด ต่างจากอีกฝ่ายที่แข็งแกร่งกว่ามาก ปากอุ่นๆแตะที่หัวไหล่เบาๆสร้างความหวั่นไหวสะท้านหวานซ่านน้อยๆทำให้ขนลุกชันไปทั้งตัว อารมณ์เขากำลังพุ่งพล่าน สมาธิเขาจดจ่ออยู่กับดาร์ท เขามองปากเปียกชื้นครอบครองยอดอกข้างหนึ่ง ความหฤหรรษ์ก็บังเกิดขึ้น

ขนตางอนกระพริบถี่เมื่อประจักษ์แจ้งว่า อีกฝ่ายพูดถูก ที่ว่าทำให้เขาหลงใหลในรสรักได้ เพราะเขาต้านทานความต้องการของตัวเองไม่ได้สักครั้ง เขาชอบที่ถูกขบฟันลงบนผิวเนื้อ ชอบฝ่ามือลูบไล้แผ่นหลังมากๆและยิ่งชอบตอนที่นิ้วขย้ำก้นเขาแรงๆ

“อา.....” เสียงอุทานหลุดจากปาก เมื่อถูกซุกไซ้หนักและสองมือสอดเข้าในกางเกงขย้ำก้นเขาแรงๆราวกับอ่านใจออก นันทกวีกำลังเคลิ้บเคลิ้มแล้วจู่ๆก็โดนจับหันหน้าเข้าหากำแพง ดาร์ทร่นกางเกงของเขาลงครึ่งก้น

“อ๊ะ..!!!” นันทกวียกมือปิดปากแทบไม่ทัน เขากัดฟันแน่นพยายามกลั้นเสียงไว้สุดกำลัง เมื่อฟันคมๆขบกันเนื้อสะโพกเขาอย่างมันเขี้ยว ตายๆๆๆๆ เกิดมาก็เพิ่งกัดก้นก็ครั้งนี้แหละ

“โอ้ย...อะ...โอ้วๆๆ.....อา....” ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกทุกครั้งที่ถูกกัดก่อนจะสั่นระริกเมื่อตรงนั้นถูกสำรวจอย่างแนบชิด ก่อนมันจะผละออกมาอย่างน่าเสียดาย

“ระวังเสียงนายหน่อย” คำพูดนุ่มกังวานของข้างหู ทำให้ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในห้องน้ำ นันทกวีใจหายวาบเขายืนตัวแข็งเอามือปิดปากตัวเองไว้ เสียงฝีเท้าคนข้างนอกทำให้ใจเต้นโครมๆ ทันใดนั้นเขาก็ถูกล่วงล้ำเข้ามา

“อืม!!!!” ชายหนุ่มปิดปากตัวเองแน่น แต่ความรุนแรงที่เล่นงานตอนนี้มันรุกไล่เข้ามาสุดลึก สะกิดจุดสะท้านภายในจนอยากจะกรีดร้องให้สุดเสียงเหลือเกิน มือเล็กยันผนังกระเบื้องเย็นๆไว้  นึกว่าจะหยุดแล้วที่ไหนได้ ไอ้เจ้าคนหน้าด้านไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น จับสะโพกเขาได้แน่นแล้วจู่โจมอย่างหื่นกระหาย ไม่มีบันยะบันยังเลย ทำให้ร่างผอมบางสะเทือนไหวตามแรงปะทะระลอกแล้วระลอกเล่า เขาจะไม่ไหวแล้ว!!!!

เสียงคนข้างนอกเปิดประตูออกไป อุ้งมือแข็งแรงถึงกระชากมือข้างที่ปิดปากออก

“อย่ากลั้นสิ ร้องออกมา” เสียงกระซิบข้างหูแผวเบา ฟังแล้วซาบซ่านไปทั้งตัว

“จะบ้าเรอะ....”

ใช่ มันปลอดภัยตายล่ะ คนเข้าออกเป็นร้อย แถมเสียงก้องอีกต่างหาก ชายหนุ่มบิดแขนหนีอย่างไร้ประโยชน์ ความแข็งแกร่งตอกย้ำเข้ามาอีกครั้ง ใบหน้าอ่อนวัยแหงนหน้าไปข้างหลัง เผลออ้าปากค้างด้วยความเสียวซ่านเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายแนบจูบลงมาบดเคล้าอย่างเมามัน ตรงนั้นเขาบีบรัดท่อนแกร่งแน่นสุดใจ จู่ๆมันก็ถอนตัวออก คราบใสลื่นๆหลุดติดออกมาเปรอะเปื้อนเรียวขา นันทกวีหันมามองอย่างขุ่นเคือง
“นายมันทุเรศ ขี้หื่น ไอ้....ไอ้...ไอ้ลามก”

อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอเยาะเย้ยเบาๆ ก่อนสั่งน้ำเสียงราบเรียบ“ถอดกางเกงออก”

ดาร์ทสั่ง ชายหนุ่มได้แต่แลตาใส่อย่างไม่พอใจ ก่อนจะถอดกางเกงที่คาหัวเข่าออก เจ็บใจนักที่ต้องทำตามหมอนี่สั่งราวกับตัวเองเป็นหมาน้อยแสนซื่อ มันน่ารังเกียจแต่นับวันเจ้าปีศาจร้ายนี้จะทำให้เขาเสพติดมากขึ้นทุกที ร่างสูงดึงฝาชักโครกลงแล้วนั่ง กางเกงร่นลงเผยความใหญ่โตที่ตั้งตระง่าน ชั่วเวลานั้นนันทกวีรู้สึกเสียววาบที่ท้องน้อย

“มาสิ” เขาสั่ง  นันทกวีมองด้วยสายตาที่อ่านได้ว่า ‘ฉันเกลียดแกๆๆๆๆ’

“เร็ว...ฉันสั่งก็มาสิ แบมบี้” ดาร์ทกระชากแขนเข้ามา  ชายหนุ่มกัดริมฝีปากแรงจนห้อเลือด เขาขึ้นคล่อมบนตักฝ่ามือใหญ่กดเอวเขาลงแรงๆทำให้สะดุ้งน้อยๆ น่าอายจริงที่ตัวเขารับอีกฝ่ายได้ง่ายดายไม่เหมือนแรกๆที่เจ็บอย่างน่ากลัว หากตอนนี้กลับเจ็บแปล้บเดียว ผ่อนลมหายใจออกมาเขาก็มาถึงสุดทางแล้ว

“อ๊ะ.......อะ...” ความรู้สึกในตอนนี้บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร นอกจากมันกระชับแน่นและเติมเขาจนเต็ม

“ดี.....ดี.....อย่าเกร็งแน่นนัก......อย่า..งนั้น อืมมม วิเศษ” ใบหน้าคมสันเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ สองมือช้อนสะโพกยกร่างผอมบางกว่าขึ้นแล้วทิ้งลงเป็นจังหวะ

“ฮ่า.....” แย่แล้ว ข้างในเขากำลังปั่นป่วนสุดๆ ต้องให้อีกฝ่ายถึงสุดหมายให้เร็วที่สุด เขาจะได้เป็นอิสระเสียที ร่างเล็กเกาะไหล่กว้างเป็นหลัก แล้วยันเท้ากับผนังห้องยกตัวเองขึ้นคุมเกม แต่ยิ่งโลดแล่นเขาก็ยิ่งรู้สึกเมามัน

“อา....อา....อึ่กกก” นันทกวีกัดฟันกรอดๆด้วยความเสียวสุดขีด ฝ่ามือใหญ่จับสะโพกมนกดลงบดขยี้กับตัวเองแรงๆ อีกมือบีบบี้ยอดอกสีชมพูระเรื่อไปมา ทำให้อารมณ์พุ่งขึ้นสูดสุด“อ่ะๆ ๆ ๆ อ๊า!...”

“ดี...โยกแรงๆ แบมบี้...แรงอีก!...โอ้.....”

“อือ...ดาร์ท.....ดาร์ท” ชายหนุ่มกอดคออีกฝ่ายไว้เป็นหลักแล้วโหมแรงกระหน่ำอย่างเข้มข้นโดยมีแรงหนุนนำให้มันถึงอกถึงใจที่สุด ก่อนที่คนข้างล่างจะยื่นลิ้นมาให้ เขาอ้าปากดูดกลืนลิ้นด้วยความเมามัน เหงื่อกาฬซึมทั่วร่าง เหนื่อยอ่อนแต่ยังไม่หนำใจ ร่างแกร่งถึงลุกขึ้นมาพลิกร่างผอมบางกว่าลงนั่งบนชักโครกแทน

ดวงตาสีฟ้าใสจ้องมองอย่างพึงใจ “ฉันจะขยี้นายให้แฉะไปเลย”

“เจ้าบ้า” นันทกวีหน้าร้อยผ่าวด้วยความอาย แต่เขาชอบแฮะ ขาเขาขึ้นไปพาดไหล่กว้างทั้งสองข้างและแล้วเกมรักก็เริ่มอีกครั้งอย่างดุเด็ดเผ็ดมัน ร่างแกร่งกระหน่ำจ้วงไม่นับ เสียงกระทบกันนั้นฟังน่าอายเหลือเกิน แต่มันทำให้ทั้งเจ็บทั้งเสียวและสะใจไม่มีอะไรปาน ข้างในของเขารู้สึกได้ถึงเปียกชื้นลื่นไหลทำให้การเคลื่อนไหวลึกขึ้น....ลึกขึ้น เท่าไรก็เหมือนไม่พอ

นันทกวีจิกข่วนบนแผ่นหลังกว้างอย่างบ้าคลั่งแต่ทำได้ไม่ถนัดนัก จนจุดหรรษาข้างในถูกเสียดแทงอย่างจังทำให้จี้ดไปทั้งตัว ชายหนุ่มทนไม่ไหวเขากัดคอดาร์ทสุดแรง อีกฝ่ายยังไม่สนใจ เอาแต่กระแทกกระทั้นเขาไม่ยั้ง

“อืม...อืมๆๆๆๆ อ๊า!!!” เมื่อสุดกลั้นแล้วเขาถึงปล่อยปากร้องออกมาสุดเสียง ข้างในบีบรัดแน่นสุดๆดาร์ทถึงกับนิ่วหน้าเหมือนเจ็บจี้ดๆ ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันด้วยอารมณ์ที่ร่วมเป็นหนึ่งเดียวกัน จังหวะการเคลื่อนไหวชะลอความแรงลงเปลี่ยนมาสนใจการบดขยี้สัมผัสส่วนเปียกแฉะแบบหนักหน่วงมากกว่า สะโพกแกร่งหมุนคว้านเป็นวงช้าๆ ช้าจนหวิวจะขาดใจรอนๆ นันทกวีอ้าปากค้างรอคอยความหรรษาอย่างใจจดจ่อ พอเผลอไปแวบหนึ่งก็ถูกกระแทกปัง!

“อ๊า!!!! อ๊าๆๆๆๆๆๆๆ”  ดาร์ทยิ้มสะใจตอนเห็นสีหน้าตะลึงเพลิดที่ถูกรัวกระหน่ำปังๆๆๆๆแล้วหยุดไปซะเฉยๆ ชายหนุ่มหอบแฮ่ก “ดาร์ท! นายบ้าไปแล้วเรอะ”

“ต้องการฉันหรือเปล่า”

“ฮะ?”

“ต้องการก็บอกสิว่าต้องการฉัน”

“นะ....นาย.....” จะให้เขาพูดตรงๆเรอะ ไม่มีทาง

“แบมบี้...” ใบหน้าคมสันมองอย่างอ่อนใจนิดๆ ก่อนจะจู่โจมเร็วและแรงอีกครั้ง  มันทิ้มพรวดเดียวสุดลิ่ม แล้วตั้งหน้าตั้งตากระแทกกระทั้นอย่างโคตรซาดิสม์ ร่างเล็กสะเทือนไปตามจังหวะ เขาร้องแทบไม่เป็นภาษาน้ำลายไหลย้อยด้วยความกระหาย ก่อนทุกอย่างจะหยุดอีกครั้ง

“ดาร์ท!!!!” เขาอารมณ์เสียสุดๆ

“ต้องการฉันหรือเปล่า”  ดวงตาสีฟ้าใสจ้องมองอย่างตรงไปตรงมา หัวใจอ่อนๆถึงกับละลายสลายทิฐิไปหมด

“ใช่....” เสียงนั้นเบาหวิว

“นายอยากให้ฉันทำอะไร” ดู๊....ยังมีหน้าให้เขาบอกหมดเปลือกเลยหรือไง นันทกวีรู้สึกว่าเปลือกของเขาค่อยๆหลุดร่วงเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“อยากให้ฉัน....” เขามองลงเบื้องล่าง ทำให้ตากลมโตมองตามเห็นท่อนเนื้อแข็งแรงเปียกชื้นท้าทายสายตา “ใส่...เข้าไปหรือเปล่า”

อึ่ก!!.... “ใส่...”

“แบบไหน”

อ้ากกกกก....ไอ้บ้า “ลึกๆ.....แรงๆ”

“อา.....ต้องอย่างนี้สิ” ดาร์ทยิ้มกว้าง แล้วสนองความต้องการของเขาอย่างถึงอกถึงใจ ร่างสูงโจนจ้วงสุดแรงทำให้ใต้ร่างผวาเฮือกๆ

“อ๊า.... อืออออยยย......อ่า...ดี.....ดี! ที่รัก....” นันทกวีกอดร่างสูงแน่นยิ่งกว่าปลิง เขาร่ำร้องออกมาจากข้างในที่กำลังเริงร่าสุดขีดก่อนจะระเบิดความสุขสันต์ออกมาพุ่งกระจายไปทั่ว ร่างกายปลดปล่อยทุกอย่างออกมา ทำให้อณูในกายเอ่อล้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขที่ไหลรินไปตั้งปลายผมจรดปลายเท้า เหนื่อยเหลือเกินแต่มีความสุขแทบสำลัก

ดาร์ทถอยห่างออกมาเล็กน้อย ทำความสะอาดตัวเองเงียบๆ นันทกวีมองของในมือที่ยังแข็งแรงอยู่  บางอย่างในตัวกระตุ้นให้เขาขยับไปหา

“แบมบี้” ชายหนุ่มทำหน้าแปลกใจนิดหน่อย ที่อยู่ๆอีกฝายก็ลุกมาทำความสะอาดให้ สองหนุ่มมองหน้ากันด้วยความรู้สึกอ่อนโยนและอบอุ่น ก่อนที่ร่างเล็กจะหันกลับมามองความแข็งแกร่งในมือ เขาก้มลงไปทำความสะอาดให้ด้วยปาก

“แบมบี้....” นี่ต่างหากคือความสุขที่แท้จริง ดาร์ทบอกได้เลยว่าตอนนี้เขามีความสุขที่สุด เวลาที่รอคอยนั้นคุ้มค่าที่สุดแล้ว

“อืม...อือ” นันทกวีก้มหน้าอยู่อย่างนั้น ปากและลิ้นทำทุกอย่างที่ใจอยากทำ ความรู้สึกในตอนนี้คือเขามีความสุขที่ทำให้ดาร์ทมีความสุข และรู้สึกพอใจที่มันขยับเข้าออกในปากเขาอย่างแข็งขันก่อนจะสำลักออกมาเต็มหน้าเขา

“โอ้.....แบมบี้” อีกฝ่ายเหมือนจะตกใจที่ทำเลอะหน้า เขาดึงทิชชู่มาเช็ดหน้าเช็ดตาให้

“โอเค ไม่เป็นไรแล้ว” แย่จริง....ตอนนี้ชักอายจนไม่กล้าสบตาแล้วสิ เขาแย่งกระดาษมาเช็ดเอง ดาร์ทจึงช่วยเขาแต่งตัวให้เรียบร้อย พอหันมาก็ได้รับจูบนุ่มนวลอีกครั้ง อืม...รู้สึกอุ่นที่หัวใจจัง นันทกวีซุกหน้าอยู่กับซอกคอไม่อยากถอยห่างเลย

“นายน่ะเกิดมาเพื่อเป็นของฉันรู้ไหม”

“ขี้ตู่”

“ก็ลองดูสิ นายขาดฉันไม่ได้แล้ว”

หึ...เขาหัวเราะเยาะในลำคอ อารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะเห็นบางอย่าง รอยกัดแดงห้อเลือดที่ต้นคอดาร์ท เขากัดเองแหละ แต่ตอนนี้มันค่อยๆคืนสภาพรอยช้ำบวมเลือดซึมน้อยๆค่อยๆหายแล้วยุบลงกลายเป็นปกติต่อหน้าต่อตา


“.....??” ร่างเล็กยืนตัวแข็งในอ้อมกอดแข็งแรงอยู่อย่างนั้นในหัวสว่างวาบไปพักหนึ่ง จนได้ยินเสียงกริ่งหมดชั่วโมง ดาร์ทถึงดึงเขาออกมาจากห้องน้ำ

“แย่จัง ฉันทำให้นายโดดเรียนไปตั้งชั่วโมง....เอาไว้แก้ตัวใหม่นะ”

“หา??”

ร่างสูงหันมาจัดคอเสื้อของเขาอีกครั้ง “วันนี้ไปค้างที่บ้านนะ”

อีกแล้วเหรอ?? “ฉันจะสอนภาษาสเปนให้”

“ภาษาสเปน ทำไม”

“ภาษาสเปนใช้มากในหลายประเทศ นายอาจจำเป็นต้องใช้ในอนาคต เรียนไว้ก็ไม่เสียหลายนะ” เขาจุ๊บที่ปลายจมูกรั้นๆทีหนึ่ง

“นายคิดจริงหรือว่าฉันจะได้ไปเที่ยวทั่วโลก”

“แน่สิ....ต่อให้นายไม่อยากก็เถอะ” เขาจ้องมองด้วยสายตาที่จริงจังจนน่ากลัว “ฉันจะพานายไปด้วยอยู่ดี”

นันทกวีบอกไม่ถูกว่าเขากลัวหรือเกลียดคนๆนี้กันแน่ แต่เพียงไม่กี่วันที่รู้จักกัน คนๆนี้แทรกซึมเข้ามาในชีวิต ในความคิดเขาแทบทุกอย่าง อุ้งมือใหญ่ดึงแขนเบาๆออกจากห้องน้ำ ท่ามกลางเพื่อนนักเรียนมากมายที่เดินไปมา มือของดาร์ทเหมือนจะเป็นหลักที่มั่นคงชักนำเขาไปในทิศทางที่ตั้งใจไว้แล้ว

             *************
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-10-2011 16:18:35 โดย nariza6 »

nariza6

  • บุคคลทั่วไป
1 ชั่วโมงก่อน

“ทุกคน....”

ท่านอธิการเอ่ยขึ้น เสียงของท่านกังวาลเหมือนเสียงระฆังใบใหญ่ๆในโบสถ์ของโรงเรียน ในเวลานี้ภายในโบสถ์มีแต่คนสำคัญในชุมชนมารวมตัวกันทั้งนั้น ตั้งแต่ นายกเทศมนตรี นายอำเภอ สารวัต  ท่านผู้อำนายการเซนต์จอร์จ และโปรเพสเซอร์โปรแมนรวมไปถึงคณะกรรมการนักเรียนทั้งสภาด้วย

“คนเก่าคนแก่ที่เคยมาประชุมเมื่อ 20 ปีก่อนคงเข้าใจว่าเรามาทำไม แต่คนรุ่นใหม่อาจไม่เข้าใจ ดังนั้นหากมีข้อสงสัยประการใด...จงอย่าถามจนกว่าคุณพ่อฟรังซัวร์จะชี้แจ้งเสร็จแล้ว  ขอเชิญได้เลย” ท่านอธิการเชื้อเชิญให้ขึ้นมาพูด เด็กรุ่นหนุ่มสาวเพิ่งเห็นเขาเป็นครั้งแรก

“เรามีศัตรู” เขาเอ่ยขึ้นมา “ศัตรูที่แข็งแกร่งเป็นภัยต่อเพื่อนมนุษย์ร่วมโลกของเรา...มันเหมือนคนทั่วๆไป ทำตัวกลมกลืนกับพวกเรา แต่ฉกฉวยของๆพวกเราไปทุกอย่าง ไม่ว่าเงินทอง เวลา...หรือชีวิต มันเป็นสิ่งมีชีวิตจากนรกที่น่ารังเกียจ”

ร่างสูงในชุดนักบวชเดินลงจากแท่นลงมาท่ามกลางผู้คนที่มาร่วมประชุม “พวกเธออาจจะไม่เชื่อ เพราะไม่เคยเห็นมากับตา แต่ขอให้นึกภาพตามที่พ่อจะอธิบายลักษณะดังต่อไปนี้”

เขาหยุดนิ่งขณะกวาดสายตามองหนุ่มสาวที่แสดงแววตากังขามายังเขา “คนที่พวกคุณรู้จักไม่ว่าชายหรือหญิง คนๆนี้จะนิ่งสุขุม เยือกเย็น ไม่ขี้เล่น แค่เห็นจะรู้สึกเหมือนมีมนต์เสน่ห์ชวนมอง...คำพูดเขา เย็น....ฟังลื่นหู แล้วเราจะคล้อยตามทุกครั้งไม่ว่าเขาหรือเธอจะว่าอะไร สำหรับพวกคุณแล้วจะรู้จักพวกเขาน้อยมากไม่ว่าอายุ ญาติพี่น้อง ถิ่นกำเนิด พอถามมากๆเข้าก็จะถูกบ่ายเบี่ยงไปเรื่องอื่น แล้วก็จะลืมไปเสีย ลักษณะเด่นที่สุดคือดวงตา เวลามองจะเหมือนหลุมดำที่กว้างและลึกดึงดูดสายตาเรา.....จนแทบจะลืมหายใจ”

“ดาร์...ท”  หนึ่งในกลุ่มผู้เข้าประชุมว่าเสียงเบาอยู่แค่ริมฝีปาก หลังประชุมเสร็จทุกคนแยกย้ายกันคนล่ะทิศละทาง คนเดียวที่เดินจ้ำอ้าวมาเร็วกว่าใครคือ

“โอลิเวีย จะรีบไปไหน” เพื่อนๆเรียก

“ฉันมีธุระ” ร่างบอบบางเดินจ้ำไปยังอาคารเรียนที่อยู่ข้างหน้า เธอไม่แน่ใจแต่สิ่งที่บาทหลวงบอกมาลักษณะตรงกับดาร์ท ทุกอย่าง เธอมองสิ่งที่อยู่ในมือ ห่อกระดาษที่มี....

“ทุกคนคงคิดว่ามันจะแพ้กางเขน กระเทียมหรือแสงแดดนั้นไม่จริงเลย....สิ่งมีชีวิตนี่มันชั่วร้ายกว่าที่ของพวกนั้นจะทำอะไรได้ แต่สิ่งเดียวที่มันกลัวคือความบริสุทธิ์ที่ได้จากโลกใบนี้...เกลือ”

ฮ่า... หลายคนหัวเราะเยาะ บาทหลวงฟรังซัวร์ยิ้มกว้าง

“หัวเราะไปเถอะ แต่ถามหน่อย....ลองบอกมาสิว่าในโลกนี้มีอะไรบริสุทธิ์บ้าง นอกจากน้ำ หื้อ??.....น้ำตาล ยังต้องผ่านประบวนการแปรรูป ช๊อคโกแลต...กาแฟ ทุกอย่างต้องแปรรูป ทอง...เงิน....พวกนี้ต้องมีสารอื่นประกอบถึงขึ้นรูปได้ มีแต่เกลือเท่านั้นที่ไม่ต้องทำอะไรเลย เพียงเอาน้ำทะเลตากแดดมันจะตกผลึกเหลือเกล็ดแห้งๆรสเค็มเท่านั้น นี่คือ.....ผลผลิต.....จาก....พระเจ้า!  มันกลัวสิ่งนี้”

โอลิเวียกำมันไว้มั่นขณะเดินเข้ามาถึงทางเดิน เธอหยุดชะงักเมื่อเห็นดาร์ทออกจากห้องน้ำมาพร้อมกับใครคนหนึ่ง มันคงไม่แปลกถ้าไม่เห็นสายตาที่มองมายังชายร่างเล็กกว่า มันบ่งบอกชัดว่าความสนใจเขาอยู่ที่คนๆนั้น มันพิเศษกว่าใครเห็นๆ ในหัวเธอมึนงงทว่าเท้ากลับก้าวไปหาทั้งคู่

“ดาร์ท”

“ฮาย โอลิเวีย ไปไหนมาล่ะเช้านี้ไม่เห็นเธอเลย”

“ไปประชุมกับท่านอธิการที่โบสถ์น่ะ”

“อ้อ จริงสิ เธอเป็นกรรมการของโรงเรียนนี่นา”

“ใช่...จริงสิ ท่านอธิการให้ของนี่มาแจกนักเรียกทุกคนน่ะ” เธอยื่นมือให้ ดาร์ทก็ยื่นมือมารับ ผงสีขาวร่วงลงในมือเพียงเล็กน้อย 

“โอ้ยยยย...” ร่างสูงสะดุ้งเฮือก ชักมือหนีราวกับถูกน้ำกรด ในมือเขาเกิดรอยไหม้เป็นวงกว้างเกือบเต็มฝ่ามือ เสียงเนื้อถูกกัดกร่อนดัง ฟู่...  นันทกวีตกใจอ้าปากค้าง ขณะที่โอลิเวียหน้าซีดรีบถอยห่างออกไปเป็นวา เธอหันหลังจะหนีแต่เห็นท่านอธิการกับบาทหลวงฟรังซัวร์เดินมาพอดี

“คุณพ่อ!!!! เป็นเขา” เธอชี้มือมาที่ดาร์ท “เป็นเขา!!!!”

ฟรังซัวร์วิ่งเข้ามาหาทันที ดาร์ทเตรียมจะลุยอยู่แล้ว ถ้าไม่คิดถึงนันทกวีเสียก่อน เขาตัดสินใจหันหลังหนีออกไปจากที่นั้น

“ไปตามคนอื่นๆมา” บาทหลวงตะโกนบอกโอลิเวีย ขณะที่นักเรียนคนอื่นๆยืนงงมองอาจารย์กับท่านอธิการวิ่งไล่กวดกันราวไล่จับโจร  โอลิเวียหันมาลากแขนนันทกวีให้ไปด้วยกัน

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมท่าน....”

“เขาเป็นปีศาจ”

“ว่าไงนะ?”

“เขาเป็นแวมไพร์ นายไม่เห็นมือเขาเหรอ”

“นั้นเป็นเพราะเธอทำไม่ใช่เหรอ” ชายหนุ่มสะบัดมือที่แทบจะจิกเนื้อเขาออกไป โอลิเวียยังไม่ยอมแพ้เธอดึงเสื้อนอกเขาให้ตามมาถึงทางเดินออกไปด้านหลังอาคาร

“มันแค่เกลือเท่านั้น” เธอยื่นห่อกระดาษให้เขาดู

“ฉัน.....ฉันงงไปหมดแล้ว มันเรื่องอะไรกัน”

“เขาเป็นปีศาจ...เป็นแวมไพร์ นี่ยังไม่เข้าใจอีกหรือ เขาจะต้องถูกจำกัดนะ เข้าไป...” หญิงสาวเปิดประตูห้องเก็บของออก

“ทำไมฉันต้องเข้าไปในนี้ด้วย”

“ปัดโธ่....เข้าไปเดี๋ยวนี้”

“เหวอ!!!” ร่างบอบบางทว่าเอาเรี่ยงแรงจากไหนไม่รู้พลั่กเขาสุดแรงจนหงายหลังตกบันไดเตี้ยๆไม่กี่ขั้น เจ็บตัวไม่น้อย เขาลุกขึ้นมาเนื้อตัวเต็มไปด้วยฝุ่น

“โอลิเวีย??”

“นายเป็นพวกเดี๋ยวกับมัน”

“เดี๋ยว อย่าเพิ่ง!!!” เขาตะโกนห้ามแต่ช้าไปแล้ว ประตูห้องปิดโครม ทุกอย่างก็มืดไปหมด ร่างเล็กนั่งตัวแข็งด้วยความกลัว ก่อนจะเห็นแสงลางๆจากช่องลมเล็กๆสูงเสมอพื้นหญ้าข้างนอก แต่เล็กเกินกว่าจะลอดออกไปได้ กลัว สับสนแต่ก็ยังรู้สึกใจชื้นอยู่บ้างเมื่อมีแสงสว่างอยู่ เขานั่งหมดแรงอยู่อย่างนั้นและเมื่อสติตั้งหมั่นแล้ว ความสงบก็ทำให้ความคิดแล่นไปราวกับสายน้ำ

ข้างนอกทั้งโรงเรียนวุ่นวายกันไปหมด นักเรียนทุกคนถูกตรวจสอบเมื่อผ่านก็ทยอยปล่อยกลับบ้าน ไม่เพียงเท่านั้นในตัวเมืองนั้นถูกตั้งด่านสกัดตรวจตราคนและรถทุกคัน เวลาผ่านไปจนดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า ทั้งโรงเรียนก็ปราศจากนักเรียน เหลือไม่กี่คนที่อยู่ประชุมในโบสถ์

“นิกกี้ ฮาร์เดอร์สัน เหลือเพียงคนนี้ใช่ไหมที่หาตัวไม่เจอ” บาทหลวงฟรังซัวร์มองดูรูปในทะเบียนนักเรียน

“คะ เมื่อเช้ามีคนเห็นว่ามาเรียนแน่นอน เขาคลุกตัวอยู่กับ ดาร์ท ชไนเดอร์ตลอดเวลา ตอนนี้ก็หาตัวไม่พบคะ”โอลิเวียเข้ามารายงานอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“คุณรู้จักเขาไหม”

“ไม่สนิทคะ แต่ก็พอรู้ว่าเขาค่อนข้างเก็บตัว ไม่ร่าเริง มีเพื่อนน้อยมาก เคยได้ยินว่าเขาสนใจศึกษาเรื่องซาตานด้วย”

“จริงเหรอ”

“คะ เพื่อนร่วมห้องฉันเป็นสมาชิกชมรมห้องสมุด เคยเห็นเขายืมหนังสือทำนองนี้ไปอ่านที่บ้านอยู่”

บาทหลวงฟรังซัวร์พยักหน้ารับรู้เขาหันไปมองบาทหลวงโบรดิ เด็กหนุ่มที่โดดเดี่ยวตัวเองจากสังคมก็มักถูกดึงดูดเข้าหาความชั่วได้ง่ายๆ “ไปบ้านของเขากัน ผมอยากไปดูให้ละเอียดอีกนิดว่าพ่อแม่เขามีส่วนด้วยหรือเปล่า”

“ได้...โอลิเวีย คุณกลับบ้านซะ” บาทหลวงโบรดิสั่ง ทุกคนเริ่มแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง หญิงสาวยิ้มสมใจที่หันเหความสนใจทุกคนไปที่นิคกี้ได้ เธอเก็บกระเป๋าออกจากโบสถ์มาที่รถจอดรออยู่

“ทำอย่างนี้ทำไม” มีคำถามดังมาจากด้านหลัง ร่างบางสะดุ้งเฮือกกระเป๋า หนังสือในมือร่วงลงกับพื้นหมด เธอหันมามองพบร่างสูงในชุดโค้ทยาวสีดำยืนรอ ขณะที่รถคันอื่นๆแล่นออกไปไกลแล้ว อึดใจนั้นรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเลย

“คุณพูดถึงอะไร”

“ที่ทำร้ายผมนั้น ผมไม่ติดใจหรอก แต่ทำไมต้องชักจูงคนอื่นให้สนใจนิคกี้เขาด้วย เขาไม่เกี่ยวข้องอะไรด้วยนะ”

“อีกหน่อยก็เกี่ยวแล้ว” ริมฝีปากสีชมพูยิ้มกว้าง

“ต้องการอะไร?” เขาถามน้ำเสียงราบเรียบ ทำให้เธอต้องกลืนน้ำลายเฮือก พลางเตือนตัวเองให้กล้าๆหน่อย

“ชีวิตอมตะ” ประโยคนี้ทำให้ชายหนุ่มพ่นเสียงหัวเราะออกมา “ทำไมล่ะ ทีคุณเองก็ยั่งยืนเหนือกาลเวลา ฉันอยากเป็นแวมไพร์เหมือนคุณ ฉันอยากคงอยู่ตลอดกาล.....เหมือนคุณ”

“ไม่มีใครอยากอยู่ตลอดกาลหรอก”

“ฉันไง”เธอย้ำอย่างหนักแน่น

“แล้วจะเสียใจภายหลัง”

“ไม่หรอก”

ริมฝีปากได้รูปเหยียดยิ้มเย้ยหยัน “ฉันจะคอยดู”

โอลิเวียยิ้มกว้าง เธอหายใจแรงตอนดาร์ทกัดเข้าที่ลำคอ หัวใจเต้นแรงและถี่ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพท้องฟ้ายามค่ำพร่าเลือน มันเบลอและดับวูบในที่สุด ร่างบางร่วงลงไปกองกับพื้น ชายหนุ่มมองชั่วครู่ จากนี้ไปชะตากรรมของเธอก็จะเปลี่ยนไปตลอดกาลแล้ว

“ฉันจะคอยดูว่าจุดจบของเธอจะเป็นอย่างไร”
ชายหนุ่มตรงมายังห้องเก็บของเปิดประตูออกพบว่าร่างเล็กนั่งนิ่งอยู่ที่พื้น อากาศรอบข้างสงบนิ่งมากบ่งบอกถึงอารมณ์และสติที่ตั้งมั่นกว่าที่คาด

“แบมบี้”  นันทกวีตื่นจากภวังค์หันมามอง ดาร์ทจะก้าวไปหาแล้ว แต่รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายไม่ต้องการให้ใกล้อีกแล้ว “โกรธเหรอ”

“เปล่า.....”

“เกลียดหรือ”

“ก็ไม่..”

“หรือกลัว”

เขาส่ายหน้า “ในหัวฉันตอนนี้มีแต่คำถามว่าทำไมๆๆ....ทำไมถึงเป็นฉัน”

“ฉันรักนาย”

นันทกวีหายใจแรง บอกไม่ถูกว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไร นอกจากหัวใจเต้นแรงแล้ว หัวก็ยังตื้อจนคิดอะไรไม่ออกเลย จึงถามออกมาว่า “นายเป็นแวมไพร์”

“ใช่”

“เรา....เคยพบกันมาก่อนหรือเปล่า”

“เคย”

“เมื่อไร”

“ตอนนาย 5 ขวบ”

ฮะ.... ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ นี่เหนือกว่าที่คาดหมายเลย เขามองร่างสีดำยืนอยู่ห่างๆราวกับรู้ความคิดเขาว่าไม่ได้การให้อยู่ใกล้อีกแล้ว ร่างเล็กค่อยๆลุกขึ้นยืน นั่งทับขาสองข้างมาเป็นชั่วโมงๆแล้ว ตอนนี้ปวดเมื่อยไปหมด เขาเดินกระเพลกออกมาข้างนอก

“กลับไปนายจะถูกคนของโบสถ์ตรวจสอบ ร่วมทั้งพ่อแม่นายด้วย”

“ฉันไม่เห็นต้องกลัว ในเมื่อฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา”

“ใช่....นายไม่ต้องกลัว” ดาร์ทว่าเสียงเศร้า ตอนนี้เองก็รู้เลยว่าอีกฝ่ายจะจากไปแล้ว นันทกวีรู้สึกเย็นไปทั้งตัว เขาจะทำอะไรต่อไปล่ะ เขาจะทำยังไง ถ้า....

“ไปด้วยกันเถอะ”

“ดาร์ท” เขาใจหายนิดๆ

“ฉันจะไม่เปลี่ยนนาย หากนายไม่ต้องการ  ฉันแค่.....” ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นลมหายใจ มันเจือด้วยความเศร้า “อยากให้นายอยู่ด้วย”

“ฉัน.....ฉันทิ้งครอบครัวไม่ได้ ฉัน.....”

 ดาร์ทหลับตาลงอย่างเจ็บปวด เมื่อเห็นแววลังเลในดวงตากลมโต  รอคอยและรอคอยความหวังสุดท้ายก็หลุดลอยไปจากมือแล้ว หากมีเวลามากกว่านี้เขาคงทำให้แบมบี้เข้าใจได้มากกว่านี้แน่ ถ้าคนพวกนั้นจะตามเขามาช้ากว่านี้อีกสักนิด

“ดาร์ท...” นันทกวีตกใจที่อีกฝ่ายหายตัวไปอย่างรวดเร็ว แค่กระพริบตาเท่านั้น “ดาร์ท!!!!!”

            ************

เสียงแมลงหลังบ้านร้องระงมหนวกหู ท่ามกลางอากาศที่เริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ น้ำค้างเกาะทุกอย่างที่เกาะได้ ทำให้พื้นหญ้าเปียกแฉะไปหมด เท้าเล็กก้าวสั้นอย่างสม่ำเสมอแม้จะปวดขนาดไหนก็ตาม เขาเดินอ้อมเข้าทางหลังบ้านตอนนี้ ตีหนึ่ง หน้าบ้านมีรถแปลกๆจอดเรียงรายอยู่ 3-4 คันทำให้เขาต้องเลี่ยงเข้าหลังบ้านแทน

ในบ้านแสงไฟห้องรับแขกสว่าง พ่อและแม่นั่งสับหงกอยู่ที่โซฟาเฝ้ารอคอยเขากลับมา นันทกวีมองพ่อแม่แล้วถึงสงสัยว่า คนเราผูกพันกันแค่ไหนนะถึงยอมทุ่มเทให้อีกฝ่ายได้ มันไม่ควรมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งทุ่มเทให้อีกฝ่ายเพียงลำพัง ต้องมีทั้งสองคนที่ทุ่มเทเพื่อกันและกัน กุมมือกันไว้ ช่วยประคองให้ยืนยันด้วยกันทั้งสองคน นั้นถึงจะเรียกว่าคู่ชีวิต

เขาจะปล่อยให้เป็นอย่างนี้หรือ ใช้ชีวิตเหมือนเดิมๆต่อไปแล้วลืมมันเสีย หรือ......?? ร่างเล็กกระพริบตาเมื่อความรู้สึกคำนึงถึงดาร์ทเต็มตื้นในหัวใจ และมันชัดขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป เขาเดินเบาเท้าขึ้นไปที่ห้องของตัวเอง นั่งลงบนเตียงมองดูรอบๆห้องอีกครั้ง ก่อนลงมือเก็บข้าวของที่จำเป็นลงกระเป๋าเป้ เขาเขียนโน๊ตสั้นๆทิ้งไว้ที่โต๊ะ 

อากาศข้างนอกเย็นเมื่อใกล้ฤดูหนาว เนื้อตัวเขาหนาวแต่หัวใจนั้นอุ่นอย่างบอกไม่ถูกชายหนุ่มพ่นลมออกมาเป็นควันจางๆแล้วสะพายกระเป๋าเดินออกจากบ้ายโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย  ก่อนหน้านี้ดาร์ทตามหาเขา ตอนนี้เขาจะเป็นฝ่ายตามหาดาร์ทบ้าง แม้จะต้องจะต้องใช้เวลาไปมากแค่ไหนก็ตาม

The end
 :bye2: :bye2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-10-2011 16:25:05 โดย nariza6 »

Crossley

  • บุคคลทั่วไป
กรี๊ดดดดด นี่มันอะไรกันนี่   :m25:
แรกๆมาซะหื่น ทำไมหลังๆมันจบอีหรอบนี่ล่ะค้าา

ป.ล.เกือบปาดละกู
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-10-2011 16:14:41 โดย Crossley »

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด