เรื่องสั้นตอนที่ 39 บทสรุปของผู้ชายอยากได้สามี [p140]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เรื่องสั้นตอนที่ 39 บทสรุปของผู้ชายอยากได้สามี [p140]  (อ่าน 1364490 ครั้ง)

ออฟไลน์ gupalz

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4911
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +604/-20

ออฟไลน์ NY_JK

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 639
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
 :laugh: ดูท่าจะไม่ยอมแพ้กันอีกง่ายๆแม่ผัวกับลูกสะใภ้คู้นี้

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16

ออฟไลน์ qq_oo

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1748
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +143/-4
รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆจ้า อยากรุ้ว่าจะมันส์แค่ไหน แม่ผัว ปะทะ ลูกสะใภ้
สู้ๆๆ

ออฟไลน์ MoMoRin

  • I am Fujoshi! (・∀≦)ゞ
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +229/-2
เอิ่มมม แรงทั้งคู่ว่างั้น ฮ่าๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ penda

  • ~~^v^~~
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 635
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
โอ้ว...รอมานาน ในที่สุดก็มาต่อแล้ว เย้!!
อ่านแล้วก็ฮาาา อยากจะอ่านตอน
แม่สามี ปะทะ ลูกสะใภ้ จริงๆเลย
จะมีตอนพิเศษมาเซอวิสคนอ่านไหมน้า
ฮ้าๆๆๆ สองฝ่ายปะทะกันท่าจะมันน่าดูเลย

 :L2: :pig4: :L2:

ออฟไลน์ kny

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1800
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-16

ออฟไลน์ Acacha

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-2
5555+
กลายเป็นคู่ฮา แม่ผัวลูกสะใภ้ไปแล้ว  :m20:

ออฟไลน์ MooJi

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 190
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-0
คุณหญิงแม่กับดอมจะฮาไปไหนเนี้ย
คนแก่มาเห็นช็อตเด็ดแบบนี้เดี๋ยวก็ใจแตกตอนแก่หรอก

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ><

ออฟไลน์ $VAN$

  • Moderator
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-6
ฮามาก อ้วน ล่ำ ดำ ถึก แต่เป็นลูกสะใภ้คุณแม่นะ :m20:
ตอนแม่เอากุญแจมาเปิดห้องนี่ ไม่กลัวตาเป็นกุ้งยิงเรอะคะ อิอิ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Zurruz

  • สาววายพันธุ์ยัน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 754
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4
555 มาต่อแล้ว มาต่อแล้ว เย้!!

ออฟไลน์ heaven13

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 569
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
สุดยอด ทั้ง 28 เรื่องเลย
อยากให้บางเรื่องเป็นเรื่องยาว
:D

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2400
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-5
ฮากลิ้ง เพิ่งเคยอ่านครั้งแรก  อ้วนดำถึก เคยอ่านแต่สวย หล่อ หน้าหวาน หุ่นแบบบาง อยากอ่านต่อเรื่องอื่นๆ จำไม่ค่อยได้แล้ว

ออฟไลน์ tamako

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-6
แม่ผัวลูกสะใภ้คู่นี้ท่าจะร้อนแรงไม่เบา

ออฟไลน์ agava1313

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1060
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-5
น่ากลัวทั้งคู่เลย แต่ถ้าเป็ฯเราเปิดไปเจอแบบนั้นก็ต้องกรี๊ด เหมือนกันแหล่ะ

runynam

  • บุคคลทั่วไป
ฮ่าๆๆๆๆๆๆ :laugh: :laugh:
คุณหญิง ทำไจซะเถอะ
อิอิ
รอตอนต่อไปจ้าาา
(อย่านานแบบนี้อีกน้าา)

nariza6

  • บุคคลทั่วไป
กว่าจะเข็นเรื่องนี้ออกมาได้ ปวดหัวจริงๆ แต่เราอยากได้แฟตาซีแบบไทยๆบ้าง ขอหน่อยเถอะนะ

แต่ขอรับประกันว่า หื่น โฮะ โฮะ โฮะ  :laugh:

ขณะนี้กำลังอัพเดทนะคะ  กรุณาอย่าเพิ่งปาดจนกว่าจะเห็นคำว่า ติดตามตอนต่อไป หรือ  :bye2:


เรื่องสั้นตอนที่ 29  เหยื่อมาร

พระพายโชยแผ่วเบานำกลิ่นดอกพวงแพรหอมเย็นอ่อนจางชวนให้เพลิดเพลินใจแก่ผู้ที่ได้ยล

แดดแจ่มจ้าในเช้าวันอันสดใสทอดแสงผ่านประตูเรือนรับรองอาบพื้นไม้แดงเงาวับสะท้อนสีชาดผ่องไปทั้งห้อง

สายลมพัดมู่ลี่ไม้ไผ่ไหวเบาๆเป็นช่วงเวลาเดียวกับเมฆลอยเลื่อนบดบังแสงแดดทำให้ความแจ่มจ้าอ่อนเบา

รับกับบรรยากาศเงียบสงบของแมกไม้เขียวจัดนอกเรือนรับรอง

เสียงใบไม้ไหวยังไม่อาจแทรกเข้ามาในความเงียบงันภายใน ที่แม้แต่เสียงลมหายใจยังเด่นชัด

ปลายนิ้วเรียวลูบเนื้อไม้บนโต๊ะไปมาใส่ความสนใจเป็นอย่างมากเป็นการกลบเกลื่อนบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในใจ

ทันใดที่มีเสียงเคลื่อนไหวภายนอกห้อง เจ้าของมือเรียวบางขาวกระจ่างหยุดมือหันมาประสานอยู่หน้าตักอย่างระวัง 

ทาสหญิงในชุดสีมอซอ 2-3 คนเข้ามาฝีเท้าเงียบกริบราวกับวิญญาณ

เข้ามาลดมู่ลี่กลางห้องลงกั้นทำให้รู้ในทันทีว่า คู่สนทนานี้ต่างเพศกัน

“เอามู่ลี่ขึ้น” คำสั่งนี้ทำให้ทาสหญิงที่กำลังดึงมู่ลี่เกือบถึงพื้นแล้วต้องชะงัก

นางทั้งสองไม่ปริปากบ่นรีบม้วนขึ้นตามคำสั่งที่ออกจะผิดจารีตนี้เงียบๆ

ดวงตาสีนิลกระพริบอย่างครุ่นคิดก่อนตัดสินใจเหลือบขึ้นมองตามมู่ลี่ไม้ไผ่สีสดม้วนสูงขึ้น ผ้าไหมเนื้อดีม่วงงามตา

ดิ้นทองลายดอกไม้วิจิตรงามตาขับให้ผิวกายสตรีผู้สูงศักดิ์ผุดผาดงามตามีสง่าราศี

ผมดำเกล้ามวยเรียบขับผิวผ่องงามดุจดอกไม้แรกแย้ม แลดวงตาคมกล้าแผงด้วยอำนาจของนางพญา

“ท่านผู้นี้คือ ท่านหญิงดาหราวาตี ภริยาท่านเศรษฐีอัศวบดี พระญาติท้าวสียะตรา” ข้ารับใช้สูงวัยกล่าวแนะนำ

ในฐานะผู้น้อยและแขกผู้มาเยือนจึงเป็นฝ่ายยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม

นางดาหราวาตีเป็นหญิงงามวัยกลางคน หากเปรียบเหมือนดอกไม้ก็เป็นกุหลาบที่บานสะพรั่งเต็มที่

ผิวกายผุดผ่องไม่แพ้ดรุณีแรกรุ่น อีกทั้งฉลาดเฉลียวสามารถครองเรือนฝ่ายสามีที่วายชนน์ได้อย่างเบ็ดเสร็จ

โดยมิได้สมรสใหม่เลย นางแลตามองบุรุษที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสนใจ

ผมสีดำปานราตรีกาล หากยาวสยายดุจเส้นไหม งดงามวาววับยามต้องแสงดูไหลลื่นดุจสายน้ำหลากมีชีวิตชีวา

ดวงตาเป็นประกายแสดงอารมณ์จริงจังผิดกับใบหน้าอ่อนวัยกระจ่างใส  ยิ้มน้อยหงอยเหงาประดับริมฝีปากสีเข้ม

นั่งอยู่ห่างตรงนี้ยังได้กลิ่นผิวหอมสุคนธ์รื่นชื่นชม สมเป็นชาวเผ่านนทิการ

“ส่วนทางนี้คือ...” บ่าวเฒ่าจะแนะนำให้ นางยกมือห้ามพลางไล่ให้ออกไปเสีย ในห้องจึงมีเพียงเจ้าบ้าน

แขกผู้มาเยือนและทาสอีก 2-3 คน เวลานี้ลมพัดเอื่อยๆแสงแดดจับม่านไม้ไผ่ริมที่ปลิวไหวแผ่วเบา

“เจ้ามีชื่อเรียงเสียงใด?”

“ณภูริ ขอรับ”

“เป็นชาว นนทิการ”

“ขอรับ”

“อายุเท่าใดแล้ว”

“วันเพ็ญ เดือน 5 นี้ก็ครบ 21”

“อายุมากกว่าบุตรข้า 2 ปี” นางกล่าวพลางพยักหน้าด้วยความสนใจ “เจ้ามีคู่ครองหรือ มีบุตรหรือไม่”

“ยังมิเคยขอรับ”

“ข้าเคยได้ยินว่า ชาวนนทิการจะมีคู่หมายตั้งแต่เด็ก และจะครองคู่กันไม่เกิน 18-19 มิใช่หรือ”

นางขยับพัดในมือไล่ความอบอ้าวออกไป

ดวงตาสีสดใสเหลือบมองไปทางอื่นอย่างเศร้าสร้อย “ผู้น้อยคงไร้วาสนาจะมีคู่”

“จริงเหรอ” นางพึมพร่ำเบาๆ หายากที่พบชาวนนทิการที่ครองพรมจรรย์อยู่ ด้วยความเป็นชนเผ่าที่พิเศษกว่าชนเผ่าอื่น

เมื่อครั้งบรรพกาล มีดินแดนแห่งบุรุษที่ครองคู่กันเอง พวกเขามีผมดำยาวผิวพรรณงดงาม

สามารถให้กำเนิดทายาทที่ แข็งแรงสมบูรณ์งดงามด้วยประการทั้งปวง และด้วยความที่เป็นที่หมายปองของผู้คนทั่วหล้า

หลายร้อยปีให้หลัง กษัตริย์องค์หนึ่งยกทัพตีอาณาจักรเล็กๆแห่งนี้จนล่มสลายเพียงเพื่ออยากครอบครองกษัตริย์ชาวนนทิการ

หลังจากนั้นสายเลือดตรงก็แตกกระสานซ่านเซ็นไปทั่ว

ชาวนนทิการหากครองคู่กันเองลูกหลานก็ยังคงเป็นชาวนนทิการที่สามารถมีทายาทสืบทอดได้ 

หากครองคู่กับเผ่าอื่น ลูกหลานก็จะเป็นคนปกติ ไม่มีคุณสมบัติให้กำเนิดทายาทเองได้อีกต่อไป

แต่จะได้เพียงใบหน้าที่งดงามกว่าชนเผ่าอื่นเท่านั้น ตรงนั้นแหละที่นางดาหราวาตีต้องการ หลานชายที่งดงามกว่าใคร

“ที่เรามาพบกันในวันนี้....คิดว่าเจ้าคงรู้ถึงความประสงค์ของข้าใช่หรือไม่”

“ขอรับ....ส่วนความประสงค์ของข้าน้อย ท่านก็คงรับรู้เช่นกัน”

“แน่นอนอยู่แล้ว” นางดาหราวาตีโบกพัดในมือสั่งให้ทาสหญิงยกกล่องไม้เก่าๆขนาดพอดีมือ มาเปิดให้ดู

ภายในมีถุงแพรสีแดงภายในบรรจุเหรียญเงินจำนวนมาก

“ข้าจะจ่ายให้เจ้าครึ่งหนึ่งก่อน ที่เหลืออีกครึ่งจะมอบให้ในวันที่เจ้าส่งมอบทารก”

“ก่อนจะตกปากรับคำ ข้าน้อยต้องขอเรียนเรื่องหนึ่ง”

“ว่ามาสิ”

“เรื่องนี้จะประสบความสำเร็จ จำต้องร่วมมือกันด้วยความเต็มใจทั้งสองฝ่าย ข้ามิอาจฝืนใจใครได้

หากบุตรของท่านร่วมห้องไม่ถึง 7ทิวาราตรี ข้าก็มิอาจรับประกันผลที่จะเกิดขึ้นได้  และถ้าเกิดกรณีที่ไม่สำเร็จขึ้น

ท่านต้องจ่ายสินไหมทดแทนแก่ข้าน้อยเต็มจำนวน”

7 วันมิใช่กฎตายตัว หากเพื่อความมั่นใจว่าจะปฏิสนธิ หลังจากนั้นอีก 9 เดือนถึงจะให้กำเนิด

นางดาหราวาตี เม้มปากด้วยความหนักใจ ข้อแม้นี้ทำให้ระลึกถึงอุปสรรคใหญ่ขึ้นมาจนได้

หากไม่มีเวลาให้คิดมากอีกต่อไปแล้ว “ข้าเข้าใจดี ตกลงตามที่เจ้าว่าเถิด ”

“งั้นข้าน้อยขอครึ่งหนึ่งนี้ไปก่อน”

“ข้าจะให้คนไปเตรียมห้อง เจ้าพร้อมเมื่อไร?”

“คืนนี้” วาจาสั้นและห้วน บ่งบอกถึงการตัดสินใจที่แน่วแน่ นางดาหราวาตีพยักหน้ารับรู้ ต่างคนต่างแยกย้ายไปคนล่ะทาง

ณภูริหอบกล่องไม้ออกมานอกเรือน แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้ากว้างและแสงอาทิตย์เจิดจ้าราวกับมีใครที่เบื้องบนมองอยู่ 

บุรุษหนุ่มทอดถอนใจยาวราวกับเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน

เขาตรงไปยังรถม้าเก่าคร่ำคราที่จอดใต้ร่มเงาไม้ใหญ่มีลมพัดโชยทั้งที่แสงแดดแรง

“พี่ภูริ” เด็กหนุ่มร่างเล็กนั่งขีดๆเขียนๆกับพื้นดินแห้งๆเล่นลุกขึ้นอย่างดีใจ สิ่งแรกที่เข้าหาเขาได้ก่อนเป็นกล่องไม้ขนาดเหมาะมือ

“รีบนำไปไถ่ตัว ลุงสุธนกับวาทินเร็วเข้า”

“พี่ภูริ เงินตั้งมากมายปานนี้”

“ไปเถอะ แล้วไปรอฟังข่าวที่ชายป่าประจิม หากภายใน7 วันข้าไม่กลับไปล่ะก็

พวกเจ้าล่วงหน้าไปก่อน แล้วข้าจักตามไปภายหลัง”

“ทำเช่นนั้นได้ไร จะให้พวกเราทิ้งพี่ไว้ที่นี่หรือ”

“อย่าห่วงเลย ลุงสุธนและวาทินรู้ว่าข้าจะปลอดภัยดี เจ้ารีบไปเถอะ มะรุม ชักช้าแล้วทั้งสองคนจะไม่ปลอดภัย”

บุรุษหนุ่มรุนหลังให้เด็กน้อยขึ้นบนนั่งบนรถม้า 

“แล้วพี่ต้องรีบตามมานะ” มะรุมเสียงสั่นจะร่ำร้องไห้แล้ว เขาตบสะโพกม้าเบาๆ มันก็ดึงรถม้าเก่าคร่ำคราออกเดินทาง

โดยมีสายตาหวาดกลัวของเด็กน้อยคอยมองจนลับสายตาไป 

ณภูริยืนมองเงาไม้ที่ไหวเอนลู่ตามแรงลมรู้สึกพรั่นพรึงแลโดดเดี่ยวที่สุดก็ครานี้  ญาติเขา พี่น้องเขา

พวกพ้องเพียงไม่กี่คนที่เหลือในโลกเขาไม่อาจปล่อยให้ทั้งคู่ถูกจองจำในคุกด้วยเหตุผลโง่ๆ

ที่ขี้เมาทั้งหลายใส่ใคร่หาเรื่องวิวาทหรอก แต่จะรอสู้คดีก็ไม่ได้ 

หากมีคนล่วงรู้ว่าทั้งคู่เป็นชาวนนทิการ คงต้องถูกข่มเหงจนตายจากเดนคนนับร้อย

นี้เป็นพรหรือคำสาบนะที่พวกเขาต้องคอยหลีกหนีจากเงื้อมือคนที่พยายามฉกฉวยผลประโยชน์จากสายเลือดนี้ 

เขาชิงชัง เขาเกลียด ทว่า....ครานี้กลับจำต้องยอมขายตัวตนเพียงให้อยู่รอด

ณภูริลูบไล้ใบหน้าเอาความคิดและคราบน้ำตาออกไปให้พ้น เขาเลือกแล้วแลต้องทำให้ถึงที่สุด

            ******************

nariza6

  • บุคคลทั่วไป
ต่อ

“ตายแล้ว.....ท่านแม่พูดจริงหรือเจ้าคะ” เสียงกรีดร้องอย่างขยะแขยงฟังแล้วแสลงหูท่านหญิงดาหราวาตีเป็นอย่างยิ่ง

นางมัทธาคู่ชื่นชมของบุตรชายจีบปากจีบคอต่อว่าต่อขานที่นางเฝ้าสรรหามารดาที่จะให้กำเนิดหลานชาย

แทนที่จะเป็นตนที่รับใช้มานานปี

“เงียบซะ แม่มัทธา ข้ายังไม่อนุญาตให้เจ้าเรียกขานข้าว่า แม่”

“ท่านแม่!”

“ยังอีก!” เจอเข้าอย่างนี้ มัทนาได้แต่หันไปหาสามีวัยเยาว์ที่นอนเอกเขนกไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“คามิน....พูดอะไรบ้างสิ”

ร่างสูงใหญ่ของบุรุษหนุ่มวัยคะนองเพิ่งย่าง 19 แต่ก็แข็งแรงสมบูรณ์ลุกขึ้นจากที่นอน เขาได้ร่างกายสูงใหญ่จากปู่

ใบหน้าคมคายจากลุงและนิสัยเอาแต่ใจได้จากบิดาล้วนๆ แม้จะยังเด็กแต่ด้วยความเป็นพระญาติเจ้าผู้ครองเมือง

ทำให้เขาได้ตำแหน่งนายทหาร ปีเดียวที่เข้าฝึกการรบ เขาก็ติดนิสัยวางอำนาจมาด้วย 

“ข้าไม่ไป” คำเดียวสร้างรอยยิ้มให้แก่มัทธา หากสร้างความไม่พอใจยิ่งแก่มารดา

“ชาวนนทิการอะไรก็ช่างข้าไม่สนใจบุรุษ ที่ว่างดงามอะไรของท่านแม่แม้แต่น้อย”

“เพียงแค่ 7 ทิวาเท่านั้น”

“แค่คืนเดียวก็ไม่ไหวหรอก ข้าจะอาเจียน....บุรุษเฉกเช่นเดียวกันจะให้ความสุนทรีเยี่ยงสตรีได้เช่นไร”

เขากางแขนออก มัทธาโผเข้าซบอกกว้างด้วยความปรีดา “ท่านแม่....ยอมรับมัทธาเถอะ นางให้กำเนิดหลานชายให้ท่านได้แน่”

“หลานที่ขี้เหร่น่ะสิ” 

“ท่านแม่...” นางมัทธากรีดร้องเสียงดัง “ช่างกล่าวหานัก”

“กล่าวหารึ...เจ้ามันลืมกำพืดตนเอง หญิงข้างถนนเยี่ยงเจ้าจะชุบตัวได้ขนาดนี้หรือ

หากไม่พึ่งหมอยาอาคมเปลี่ยนใบหน้ามา ชาวบ้านร้านตลาดเขารู้กันทั่วว่าเจ้ามันอัปลักษณ์”

“กรี๊ดดดดดดดด......ไม่จริงนะ ไม่จริง ท่านแม่อคติ”

“ท่านแม่...”

“เจ้ามันตาบอดเห็นรูปงามนามเพราะก็คิดว่าของจริง แต่ภายในกลวงเน่าเฟะขนาดไหนก็ไม่รู้ 

เจ้าจะยืนกรานไม่ไปก็ตามใจ แต่ข้าจะไม่ให้เจ้าทั้งสองอยู่ในบ้านหลังนี้อีก เก็บข้าวของเสีย

พรุ่งนี้เจ้าต้องไปอาศัยอยู่ที่กรมทหาร”

“ท่านแม่!” มิไยคามินจะประท้วงเช่นไร นางดาหราวาตีก็ไม่สนใจ

นางจากไปโดยไม่ลืมสั่งให้ทาสทั้งหลายตระเตรียมขนย้ายของ “ไร้เหตุผลสิ้นดี”

“ท่านพี่” มัทธาโผเข้ากอดคามินแน่น “เราจะทำเช่นไรดี ท่านแม่จะขับไล่ไสส่งเราแล้ว”

“ไม่เป็นไร......ไม่เป็นไร” เขาพึมพร่ำเบาๆ ทุกเรื่องย่อมมีทางแก้ไขอยู่แล้ว.....


พิรุณโปรยปรายบางเบาเหมือนคำเย้าหยอกจากสวรรค์

สายลมพัดเอื่อยเล่นไฟในตะเกียงไหววูบวาบให้เกิดเงาขึ้นที่ผนังฉาบด้วยกระดาษฉลุลายเกาวัลย์อ่อนช้อย

ดูราวกับภาพที่เคลื่อนไหวได้ มันช่วยให้ ณภูริสนใจได้อยู่หลายโมงยาม จนรู้สึกได้ถึงความเย็นที่โชยมาสัมผัส

ร่างบางหันไปมองนอกหน้าต่างที่มืดมิด มองไม่เห็นดวงจันทร์เลย เวลาผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่อาจทราบได้

แต่ความเหนื่อยล้าก็พอบอกได้ว่าเลยเวลานอนของเขาแล้ว

ดูท่าบุตรของนายจ้างจะไม่มาย่างกายเสียแล้ว บุรุษหนุ่มรู้สึกยินดีหากมันเป็นเช่นนี้

เขาจะได้จากไปโดยไม่ผิดคำพูด ขณะกำลังตัดสินใจว่าจะเข้านอนเลยดีหรือไม่อยู่นั้นก็ได้ยินเสียงเดินภายนอกห้อง

อย่าบอกนะว่า....

พรืด..... เสียงเลื่อนประตูดังราวกับเสียงค้อน ร่างบางสะดุ้งน้อยๆ ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างอึดใจกว่าจะตัดสินใจหันกลับมา

ในห้องมีฉากกั้นมู่ลี่บางๆช่วยลดความตึงเครียดระหว่างกัน ต่างฝ่ายต่างมองกันผ่านเงาที่เลือนราง   

แสงไฟสีเหลืองนวลตาส่องต้องร่างเล็กแลดูบอบบางไม่แพ้อิสตรี ผมยาวสีดำขลับแม้ไม่เห็นตรงๆก็ยังเห็นความเข้ม

คามินมองเงาลางๆนั้นอย่างพิจารณา คิดว่าดีแล้วที่มีมู่ลี่กั้น หาไม่แล้วเขาไม่รู้จะสบตาเยี่ยงไรดี

บุรุษหนุ่มเลื่อนประตูปิดลงกั้นสายตาสอดส่องของบ่าวไพร่เสีย

“ข้าไม่รู้หรอกว่าเหตุผลใด บุรุษเช่นเจ้าถึงมาขายเนื้อขายตัวราวกับโสเภณีเช่นนี้”

แรกเริ่มประโยคก็เสียดแทงใจคนฟังราวกับมีดเชือดเฉือน

“แต่ก็อยากให้รู้ว่า ข้าไม่มีประสงค์จะลงมือทำสิ่งใดร่วมกับเจ้าเด็ดขาด”

เป็นเช่นนั้นได้ก็ดี ณภูริว่าในใจ ที่ทำได้คือยืนนิ่งแล้วรับฟัง

“ในเมื่อเจ้ามีค่าตัวแล้ว ก็จงทำงานให้คุ้มค่าเสีย นี่เงินจำนวนหนึ่ง” ถุงเงินใบเล็กๆโยนลงตรงหน้าม่านมู่ลี่

“ จงบอกกล่าวมารดาข้าเสีย ว่าข้ามาและทำหน้าที่ของตนเองแล้ว เมื่อครบกำหนดก็เรียนท่านว่าไม่สำเร็จ”

“ท่านทราบหรือไม่ว่า ถึงไม่สำเร็จท่านหญิงต้องจ่ายให้ข้าเต็มจำนวน” เสียงเหมือนระฆังเงินกังวานใสน่าฟังเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก

คามินพยายามมองผ่านมู่ลี่ให้มากขึ้น ก่อนจะถอนใจ เขามิอยากเสี่ยเวลาอันมีค่าไปอย่างเปล่าประโยชน์

“ข้ารู้ อย่าสนใจเรื่องที่มิใช่ธุระของเจ้า โสเภณีสมควรสนใจแต่เรื่องเงินเท่านั้น” บุรุษหนุ่มกล่าวก่อนจากไป

เงียบงันนานจนเหมือนเวลาจะหยุดอยู่เพียงแค่นั้น กว่าร่างบางจะขยับเท้าแขนกับเก้าอี้แล้วสูดลมหายใจลึกๆ

น้ำตาหยดลงบนพื้นไม้หยดแล้ว หยดเล่า

“ฮะฮะ...ฮะฮะ...”  โสเภณี.....ใช่สิ....สมควรจะถูกเรียกอย่างอื่นอีกได้หรือ

เขามาที่นี่เพราะมีจุดประสงค์เรื่องเงิน มันสมควรแล้ว สมควร.... มือบางลอดใต้มู่ลี่หยิบถุงเงินโยนลงในลิ้นชักอย่างรังเกียจ

         ********************

nariza6

  • บุคคลทั่วไป
ต่อ

เช้าวันที่ 8

แดดของยามสายขับไล่หยาดน้ำค้างและกลิ่นสดใสของยามเช้าไปหมดสิ้น

นกน้อยขับขานบทเพลงไพเราะริมหน้าต่างฟังเสนาะหู แม้จะไม่อาขข่มตาหลับลงได้อีก

แต่ก็ชอบจะเกลือกกลิ้งฟังเสียงสดใสไปเรื่อยๆ

“ท่านคะ.......ท่านเจ้าคะ” ทาสในเรือนส่งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ

“อะไร” บุรุษหนุ่มพงกหัวขึ้นจากอกอุ่น

“ท่านหญิงเรียนเชิญที่เรือนรับรองเจ้าคะ”

“มีแขกหรือไร”

“มิใช่เจ้าคะ ท่านให้เรียนว่าเชิญเดี๋ยวนี้เจ้าคะ” คำว่าเดี๋ยวนี้ทำให้ร่างกำยำเปลือยเปล่ายันตัวขึ้นทันที

เขาเร่งรีบสวมใส่อาภรณ์ พลางโยนผ้าแพรให้มัทธา

“หื้อ อะไรล่ะ?”

“ลุกเร็วเข้า ท่านแม่เรียกหาแล้ว” วันนี้แล้วที่จบสัญญากับโสเภณีอันพิศดารของท่านแม่แล้ว

หวังว่าคงไม่เปิดโปงเขาเป็นการตลบหลังนะ ร่างสูงตรงไปเรือนรับรองที่สว่างสดใสในเช้าวันนี้

“ท่านแม่” เขากล่าวทักทายมารดาคำหนึ่งก่อนจะเหลือบไปเห็นสีดำที่ดำกว่าความมืดใดที่เคยเห็น

ร่างเล็กนั่งหันหลังให้ประตูมีสิ่งหนึ่งที่โดดเด่นสะดุดตา มัทธาที่ก้าวมาติดๆยังต้องชะงักฝีเท้าหยุดมองอย่างตื่นตา

นั้นเป็นเรือนผมที่งามยิ่งนัก

“มาแล้วเหรอ ณภูริจะเดินทางกลับแล้ว ข้าคิดว่าอย่างน้อยพวกเจ้าก็ได้รู้จักกันแล้วสมควรจะอำลากันหน่อย

น่าเสียดายนะที่ไม่สำเร็จ แต่ข้าก็ขอขอบใจเจ้ามาก” นางดาหราวาตีเลื่อนกล่องไม้ใส่เงินตามให้สัญญา

“ขอบคุณขอรับ” ณภูริยกมือไหว้อ่อนน้อม ก่อนลุกขึ้นหันมามองคู่เสน่หาจอมปลอม

บุรุษหนุ่มเบิกตากว้างตกใจแลตื่นตะลึงราวกับพบดาวหางพุ่งกระทบ ดวงหน้าละอองนวลเปล่งปลั่งดั่งดวงจันทร์วันเพ็ญประไพศรี

ดวงตาประกายสดใสระยับละลานใจ ขนตาแพงอนงามขยับไหวแต่ล่ะทีหัวใจจะลั่นโครม  ลมโชยอ่อนได้กลิ่นหอมเนื้อนิ่มดั่ง

ดอกไม้ขาว...ขาวสะอาดพิสุทธิ์ ชวนให้พิศวาสจะขาดใจ

“เจ้า....เอ่อ......เจ้า...เจ้า....”

คามินบ้าใบ้กินในทันใด พูดจาไม่เป็นผู้คน ณภูรินิ่งเฉยไม่สนใจไยดี เขายกมือไหว้เป็นการให้เกียรติเจ้าบ้าน

ก่อนยกกล่องไม้ผ่านหน้าไป

“เดี๋ยว.....เดี๋ยวก่อนสิ” ร่างสูงรีบตามไปราวกับถูกเชือกพันธนาการไว้แล้ว

“ท่านพี่....ท่านพี่” มัทธาร้องเรียกเช่นไร สามีก็ไม่สนใจจึงจำต้องตามไปให้ถึงตัว

ผ้าป่านสีหม่นมอซอพันศีรษะปกปิดดวงหน้าและเรือนผมอย่างคล่องแคล่วเพื่อเตรียมเดินทาง

“เดี๋ยวก่อน” ร่างสูงปราดเข้าขวางหน้า “เจ้า.....คือคน....ในคืนนั้น”

“อย่าขวางทางข้า”

“ท่านพี่”

“สัญญาสิ้นสุดแล้ว” ร่างบางขึ้นบนหลังม้าว่องไว

“แต่...แต่ว่านั้นมัน....” เขาผิดพลาด คามินไม่คิดว่าตนเองจะผิดพลาดอย่างมหันต์เช่นนี้

เขาคว้ามือที่กำบังเหียนไว้แน่น “อย่าเพิ่งไป”

“ท่านพี่ ท่านจะทำอะไรน่ะ”

มือบางสะบัดหนีราวกับรังเกียจสัมผัส ก่อนลงแส้บังคับม้าให้พุ่งทะยานออกไปเร็วปานสายลม

คามินมองฝุ่นโปรยปลิวไล่หลัง ณ.เวลานั้นหัวใจหลุดลอยตามลมไปในบัดดล

รู้สึกเหมือนจะขาดใจตายลงไปกองกับพื้นก็ไม่ปาน บุรุษหนุ่มยกมือกุมหน้าด้วยความคับแค้นใจแทบแดดิ้น

ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ไปได้.....

ไม่....ยอมไม่ได้.....ต้องไม่เป็นเยี่ยงนี้ เขาต้องช่วงชิงกลับคืนมา ดวงใจของเขา... 

(ติดตามตอนต่อไป)  :bye2:

ออฟไลน์ moobarpalang

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-6

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ณยฎา

  • ขอเพียงมีเธออยู่คู่ฉัน แม้นหลับก็มิฝันถึงสิ่งใด
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 496
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-3

Akad3ar

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ yuyie

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-5
รอตอนต่อนะคะ

ลุ้นมากๆ  :z3:

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +462/-20
สมน้ำหน้า ปิดปากหัวเราะเบาๆ แบบนางมารร้าย


โอ๊ยยยยยยยยย สะใจอ่ะคะ

ออฟไลน์ BExBOY

  • กัญชาเป็นยาเสพติด โปรอ่านฉลากก่อนสูบ
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 425
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
 อ้าว พระเอกช่างกลับกรอก
 เห็นสวยเป็นไม่ได้นะ.....ฮึ่มๆๆ

 แต่สะใจอ่ะ หวังว่ารักครั้งนี้คงไม่มาพร้อมการสูญเสียเน้อ :-[

ออฟไลน์ erascal

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
เคยอ่านเรื่องอิเหนา บอกตามตรงเราหมั่นไส้อิเหนาสุดๆ เพราะตอนแรกอิเหนารักกับจินตหรา ด้วยเหตุผลง่ายๆ
คือจินตหราสวย และเมื่อเจอกับบุษบา ก็รักบุษบามากกว่า เพราะบุษบาสวยกว่า เราเลยอยากให้บุษบา คุู่กับวิหยาสะกำ
อย่างน้อยวิหยาสะกำก็รักบุษบามาแต่แรก เพราะงั้นถ้าณภูริ จะไม่ได้คู่กับคามิน ก็เป็นเรื่องที่ดีมากๆ

ออฟไลน์ Little_Devil

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 62
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0

เห็นด้วยกับคุณ erascal เพราะถ้าเราเป็นณภูริ เราก็คงรู้สึกแย่กับคำพูดของคามินแต่แรกแล้ว ทั้งอคติและมองแต่เปลือก
เพราะฉะนั้นหาคนที่คู่ควรกว่านี้ให้กับณภูริเถอะ คามินไม่ดีพอ


ออฟไลน์ pandorads

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
วะฮ่ะฮ่า สะใจที่สุด
เห็นป่ะ ท่านคามิน ของดีอยู่ตรงหน้าตั้ง 8 วันดันปล่อยให้หลุดมือไปซะได้ o16

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
ยอมไม่ได้เด็ดขาด
ถ้ายอมคนอ่านก็อดเอ็นซีน่ะสิ อิยะฮ่ะฮ่าาาา

ออฟไลน์ agava1313

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1060
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-5
ก็ไม่เอาเขาเองนี่ สมควรแล้ว... :laugh:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด