เรื่องสั้นตอนที่ 39 บทสรุปของผู้ชายอยากได้สามี [p140]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เรื่องสั้นตอนที่ 39 บทสรุปของผู้ชายอยากได้สามี [p140]  (อ่าน 1370324 ครั้ง)

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2400
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-5
อ๊าย อ่าฮ่า

ออฟไลน์ evil_kun

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
ตอนแรกคิดว่าจะ one night stand
ที่แท้มีให้นามบัตรไว้

ออฟไลน์ moredee

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1589
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-8
:กอด1:มาและไป ทำให้เราต้องจิ้นต่อตามชอบใจ :laugh:

ออฟไลน์ Baruda

  • มีความสุข
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 633
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0

ออฟไลน์ naTerquelA

  • If you ..... love me?
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 136
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
เอาตอนพิเศษ !!!!!!!!!!!!!!!!

tewava

  • บุคคลทั่วไป
สนุกดีอะ จบแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ให้คนอ่านไปคิดต่อเอง แต่ถ้าจะมีตอนพิเศษ อันนี้ก็จะดีมากๆๆ

ออฟไลน์ Whatever it is

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3959
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +380/-8
อ่า น่าจะมีตอนจบหวานๆบ้างน้า ไหนๆก็หื่นมาแระ หุๆ

ออฟไลน์ Whatever it is

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3959
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +380/-8
อ้าวว เรื่องนี้ก็กุดเหมือนกันแฮะ

ออฟไลน์ loveview

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1912
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-10
อร๊าย!!! มาให้อยากแล้วจากไปอ่ะ

ออฟไลน์ tamako

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-6
อืม  เลือดไหลท่วมงานฟูลมูนกันเลยทีเดียว :m25:
แต่มาตัดจบกันแบบนี้  มันค้างคาน๊า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ akihito

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
สุดท้ายก็โทรไป หุหุ

ออฟไลน์ pare_140

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-6
สั้นไปน่ะตอนนี้55555

ออฟไลน์ Cc-kun

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 359
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
สมกับทีเปนฟูลมูนปาร์ตี้จริงๆอ่ะ

nariza6

  • บุคคลทั่วไป
น่าเสียดายจริงๆ

น่าเสียดาย....ที่ได้เพียงเท่านี้

เอาเถอะ ไม่ต้องไปสนใจอะไร เราไปต่อเรื่อยๆล่ะกัน จนกว่าจะเบื่อโน้นแหละ

ตอนที่ 31  ดวงใจพญามาร

แซนวิชมายองเนสไข่ปูทำเองหายเข้าปากบางคำแล้วคำเล่า เจ้าตัวเคี้ยวตุ้ยๆอย่างเอร็ดอร่อย

ก่อนจะเห็นสายตาหลายคู่มองเหมือนเขาเป็นตัวประหลาด ที่นี่คือท่ารถริมทาง ในอำเภอเพลิงผา

มีแค่ร้านขายของชำเล็กๆกับเพิงกันแดดกันฝนพอให้คนนั่งแค่ 5-6 คนเท่านั้น

ที่เหลือต้องยืนไม่ก็นั่งหลบแดดใต้ร่มเงาไม้เอากันเอง

รูน เอฟเฟอร์ บดินทร์เดชาราช มองคนอื่นๆแล้วมองตัวเองบ้าง ขนาดเลือกเอาเสื้อผ้าเก่าๆมาแล้ว

ยังแปลกแยกจากคนอื่นๆอยู่ดี ไม่ต้องพูดเรื่องผิวขาวผมสีน้ำตาลอ่อน ตาสีฟ้าด้วย เขาคงเป็นตัวประหลาดจริงๆ

“จะไปไหนหรือคุณ” ลุงคนหนึ่งถามขึ้นมา

“ไปหมู่บ้านนาชัยครับ”

“ไกลนะนี่ มีธุระแถวนั้นหรือ”

“ครับ ผมจะไปไร่อินทรา”

“อ้อ....ที่นั้นเอง เดี๋ยวรถก็มาถึงแล้วล่ะ ลุงจะบอกคนขับรถให้ เขาจะไปส่งถึงหน้าประตูเลย”

“ขอบคุณครับ”

ไม่คิดว่าจะเจอคนใจดีด้วย แต่ก็ทำให้รู้ว่าไร่นี้มีชื่อเสียงพอสมควร รูนเสยผมรกหน้ารกตาไปด้านหลัง

ปล่อยให้ลมพัดเหงื่อชื้นจากไรผม เวลาช่างเชื่องช้าเหลือเกิน นี่ถ้าเอารถมาเองได้เขาคงไปถึงไหนต่อไหนนานแล้ว

แต่ต้องมานั่งทนอยู่ที่นี่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์ก็เพราะ....





.....................................................................................






..........................................................


“พวกโรจน์แสงจันทร์ มันทำลายบ้านของเรา....ขโมยของๆบ้านเราไป รูเน่....ตาตายตาไม่หลับแน่ถ้าไม่ได้มันคืนมา”

“อย่าพูดอย่างนั้นสิฮะ คุณตาแข็งแรงออก จะต้องอยู่กับผมอีกนาน”

“ตาก็หวังอย่างนั้น....รูเน่ ตาขอโทษนะที่ส่งเราไปเรียนไกลแสนไกลแล้วไม่เคยให้กลับมาเยี่ยมบ้านเลยสักครั้ง

 รูเน่คงโกรธตาสินะ” มือเหี่ยวย่นกุมมือเขาแน่น รู้สึกได้ว่าท่านเสียใจแค่ไหน รูนได้แต่ยิ้ม

“ผมรู้ครับ ว่าคุณตามีเหตุผล”

“เราเป็นคนเดียวเท่านั้นที่ไอ้พวกนั้นไม่รู้จัก ....ที่ตาต้องให้เราอยู่ไกลๆก็เพื่อเรื่องนี้

รูเน่ต้องเข้าไปในบ้านของมันให้ได้ ทำตัวให้เป็นที่ไว้วางใจ”

“ครับ”

“ต้องหาให้เจอนะ...หาสมบัติของบ้านเรา ปีหน้าหลานคนโตของมันจะแต่งงาน

ช่วงเวลานั้นจะยุ่งวุ่นวายเป็นโอกาสเหมาะที่เราจะขโมยมัน รูเน่......หลานต้องหามันให้เจอนะ  ทำเพื่อตาได้ไหม”

“ครับ”

เขาทำได้แน่ รูนกำสร้อยคอร้อยกุญแจดอกสำคัญไว้ สมบัติชิ้นนั้นเป็นอะไรเขาไม่รู้

รู้แต่ว่ามันอยู่ในหีบไม้เก่าอายุหลายสิบปี มีกุญแจดอกนี้เพียงดอกเดียวเท่านั้นที่ไขมันออกได้

 พวกโรจน์แสงจันทร์ขโมยของบ้านเขาไปโดยไม่มีกุญแจไปด้วย และไม่มีทางที่พวกนั้นจะกล้าทำลายหีบ

ดังนั้นเขามีโอกาสที่จะเอามันคืน

“ถึงแล้วครับคุณ” คนขับรถทำให้ตื่นจากภวังค์

“ขอบคุณครับ”  ร่างเล็กลากกระเป๋าลงจากสองแถว พอได้เห็นรอบๆตัวเป็นครั้งแรก

ก็รู้สึกเหมือนกำลังยืนมองพื้นผิวดาวอังคารอยู่ แห้งแล้งดินแตกระแหง

หญ้าขึ้นแห้งเหลืองตายเป็นแถบ หันไปอีกด้านหนึ่ง

มีรั้วลวดหนามกับประตูคอนกรีตประกาศชื่อไร่อย่างชัดเจน ‘ไร่อินทรา’

หลังประตูก็มีแต่หญ้าแห้งๆขึ้นรกรุงรัง คนงาน2 คนนั่งอยู่ใต้เพิงเล็กๆสภาพไม่ค่อยน่าดูเท่าไร

 นี่เหรอไร่ที่ว่ามีชื่อเสียง ไหนว่าขโมยของบ้านเขามาสร้างฐานะได้ร่ำรวยนักไง ทำไมมันถึงได้โทรมอย่างนี้ล่ะ

“เอ่อ....คุณครับ”

“มาหาใครครับ”

“คุณบุญสร้าง ผมติดต่อไว้ว่าจะมาวันนี้น่ะ”

“อ๋อ....พี่สร้างอยู่ในออฟฟิส เดินไปตามทางนี้เลยครับคุณ” 

คนเฝ้าประตูชี้ให้เดินไปตามทาง สองข้างรกได้ด้วยหญ้าคาแห้งๆ ต้นไม้ใหญ่แห่งมีแต่ก้านขึ้นหนาตา

เขาล้วงมือถือออกมาดูสัญญาณไม่มีเลย โทรเรียกคุณบุญสร้างมารับไม่ได้แน่

“เอ่อ......ต้องเดินไปไกลไหมครับ”

ไม่ไกลหรอกครับ 3 โลกว่าๆได้ เดินได้สบายอยู่แล้ว”

เดินเหรอ?? 3 โลเชียว ไม่เอาอะ....

“ไม่มีรถมารับเหรอ”

“ไม่มีหรอกครับ คนแถวนี้ถ้าไม่มีจักรยาน เขาก็เดินเอาทั้งนั้นแหละ ทนเดินหน่อยเถอะครับไม่ไกลหรอก”

ไม่ไกล?? พูดง่ายสิแต่คนที่อยู่เมืองหนาวมาเป็นสิบๆปี ไม่เคยเดินไกลเกิน 5 นาทีอย่างเขา

มันออกจะสาหัสสากรรจ์น่ะสิ รูนหวั่นใจแล้วสิ แต่ยืนบื้ออยู่อย่างนี้ก็เปล่าประโยชน์ เดินก็เดิน.....


.....................................




.........................


วิ๊งงงงง........วิ๊งงงงงงง.......
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-07-2012 10:30:52 โดย nariza6 »

nariza6

  • บุคคลทั่วไป
ต่อ

เสียงแมลงหนวกหูเหลือเกิน แดดแรงอาบผิวร้อนผ่าวไปหมด

หน่ำซ้ำกระเป๋าเป้หนักขึ้นเรื่อยๆจนลากไม่ไหวต้องแบกขึ้นหลังแทน

 น้ำหนักร่วม 30 กิโลทำให้แต่ล่ะก้าวนั้นหนักหนากว่าเขาจะก้าวพ้นเนิน

สายลมเย็นพัดมาพร้อมกับความประหลาดใจ ไอร้อนที่อบอวลถูกพัดจางหายไปทันที

เมื่อเห็นสีเขียวสดเป็นผืนยาวลงไปถึงสระกว้างและต้นส้มเรียงเป็นแถวเป็นแนว

เครื่องฉีดน้ำพุ่งขึ้นสูงเหมือนน้ำพุ สีเขียวสดของต้นไม้ใบหญ้าทำให้ลืมความร้อนไปหมด

รูนมองด้วยสายตาก็รู้ว่าที่นี่ประสบความสำเร็จกว่าที่คาดมาก มัน.....


ปรี๊นนนนน......

“เหวอ!!” ร่างเล็กตกใจรีบหลบรถจิ๊บพุ่งพรวดจากไหนมาไม่รู้ ล้มกลิ้งลงในพงหญ้า

น้ำหนักเป้ข้างหลังทำให้เขากลิ้งหลุนๆไม่รู้ตั้งกี่ตลบ กว่าจะแน่นิ่งในที่สุด

แฮ่ก....


แฮ่ก....

นึก....นึกว่าจะตายแล้วสิ รูนนอนมองท้องฟ้าสีฟ้าใสอยู่นาน

นี่มันอะไรกันวะ...เพิ่งมาวันแรกก็เจอดีแล้วเหรอ เขาทิ้งกระเป๋าเป้ไว้ก่อน

ค่อยๆยันตัวขึ้นปัดขี้ฝุ่นเศษหญ้าออกจากตัว แขนขามีแต่รอยถลอกโดนหญ้าบาดเป็นรอยแดงๆเต็มไปหมด

แถมข้อเท้าก็เจ็บแปล้บๆ ถ้าฝืนเดินอีกล่ะก็ได้บวมหนักกว่านี้แน่

โชคเขาไม่ร้ายเกินไป นั่งรออยู่ข้างทางครู่ใหญ่ๆก็มีรถผ่านมา ช่วยพาไปส่งถึงออฟฟิส

“คุณรูน??...ขอโทษที ผมจำวันผิดไปหน่อย นึกว่าคุณจะมาพรุ่งนี้”

คุณบุญสร้างเป็นหนุ่มใหญ่วัย 40 เศษหน้าตาชาวบ้านแถบนี้แท้ๆเลย

แกนั่งโต๊ะทำงานในห้องพอเห็นหน้าเขาก็เหวอเลยทีเดียว รีบลากเก้าอี้มาให้เขานั่ง

“ขาเป็นอะไร?”

“หลบรถน่ะครับ คงพลิกน่ะ”

“แย่จัง....ผมขอโทษด้วยนะ ช่วงนี้งานยุ่งจนผมหัวหมุนไปหมด” แกกดน้ำเย็นจากตู้มาให้ รูนยกดื่มรวดเดียวหมดแก้วเลย

เฮ่อ....รอดตายไปที

“ท่าทางคุณคงเหนื่อย ผมพาไปห้องพักก่อนดีไหม แล้วค่อยมาคุยเรื่องงานกันตอนอาหารเย็น”

“ดีครับ”  รูนมีกำลังขึ้นอีกโขเลย เขายกกระเป๋าเป้ขึ้น

ก่อนจะเห็นคนในห้องกระจก ความคุ้นในสายตาทำให้หัวใจเขาเต้นตึกตัก “นั้น.....??”

“อ้อ...นั้นเจ้านายของทุกคนที่นี่ ไว้ผมจะแนะนำให้รู้จักทีหลัง”

ไม่เลย....ไม่จำเป็นเลย เขารู้จักดีทุกคนเลย ลูกหลานสายตรงของบ้านโรจน์แสงจันทร์ 

สี่พี่น้อง ไอดิน กลิ่นฟ้า  หยดพิรุณ ยลสุริยะ เจ้าพวกนี้....

คอยดูเถอะ จากนี้ไปคงหัวเราะไม่ออกแน่ ถ้าเจอเขาเสียก่อน

“มาเถอะครับ” คุณบุญสร้างช่วยเขาถือกระเป๋า

“นายครับ นาย...” หนุ่มร่างเล็กสวมแต่กางเกงยีนต์ตัวเดียววิ่งพรวดเข้ามาในออฟฟิส “จับมันได้แล้วครับ ไอ้มิ่งน่ะ”

“มันอยู่ไหน” ทั้งสี่คนลุกออกไปดู สีหน้าสนุก ตื่นเต้นทำให้ทุกคนในออฟฟิสลุกออกไปกันเป็นแถว

กระตุ้นความอยากรู้ของรูนด้วยเช่นกัน

“มีอะไรกันหรือครับ”

“อ๋อ จับคนงานขโมยของได้แล้ว พวกเขาจะทำโทษมัน”

“อะไรนะ?” ไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน เขาลืมเรื่องที่อยากพักผ่อนไปหมด รีบตามออกไปดูด้วยคน 

ลานกว้างหน้าตึกออฟฟิสมีคนงานรุมล้อมเป็นวง มีผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาบวมบูดถูกมัดคุกเข่าอยู่

“ไงล่ะ ไอ้มิ่งหนีได้ตั้ง 3 วันเก่งจริงนะมึง”

“คุณดิน ผมขอโทษ...ผมต้องใช้เงินจริงๆ พ่อผมต้องผ่าตัดหัวใจ”

“หุบปากไปเลย!” เขาตวาดเสียงดัง กระทั่งรูนที่อยู่ข้างหลังยังสะดุ้ง เสียงดังยังกะฟ้าผ่า

นี่เหรอนักเรียนเกรียตินิยมจากเยล ในประวัติออกจะเรียบร้อยแท้ๆ

“เงินรักษาพ่อมึง กูช่วยไปตั้งเท่าไร หา?? มึงเอาไปเล่นไก่ชนจนหมดนึกว่ากูไม่รู้เรอะ

โกหกหน้าตายยังไงกูไม่ว่า แต่กล้ามาขโมยของในไร่  มึงอยากตายนักใช่ไหม”

“ขอโทษครับ คุณดิน.... ผมขอโทษ” ผู้ชายคนนั้นร้องไห้เป็นเด็กๆเลย ทุกคนจะรู้สึกเหมือนที่รูนรู้สึกหรือเปล่า

 ว่ากลัวแทนผู้ชายคนนี้ เขาจะเจออะไรนะ

“เอามันแขวนกับต้นไม้ พรุ่งนี้เฆี่ยนมัน 50 ไม้”

“คุณดิน...คุณ...” พวกผู้ชายเข้ามาลากเขาออกเชือกเส้นใหม่พันรอบตัวเขาก่อนโยนขึ้นไปคล้องต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ

“เดี๋ยวก่อน....เดี๋ยว” รูนโผล่พรวดเข้าไป “พวกคุณทำอย่างนี้ไม่ได้นะ”

“อะไร?? ใครกันเนี่ย”

“เขาขโมยของคุณ คุณก็จับเขาส่งตำรวจสิ จะจับเขาแขวนแล้วเฆี่ยนกันเองได้ยังไง บ้านเมืองมีกฎหมายนะ”

สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เขาและเจ้านายของทุกคน ไอดินหันมามองเขาเต็มตัว

รูนตัวแข็งค้างอยู่กลางบันไดอยู่อย่างนั้น ไอดินในรูปถ่ายพร้อมประวัติ ดูดีออกเป็นเด็กเนิร์ดนิดๆ

แต่นี่....ใบหน้าคมเป็นผู้ใหญ่ ผิวกร้านแดด แววตาดุ ริมฝีปากเม้มเหมือนคนอารมณ์บูดตลอดเวลา

ยิ่งมีรอยแผลที่ปลายคางด้วย ทำให้ยิ่งดูเหมือนเจ้าพ่อขาโหดเสียมากกว่า

“ฮะฮะ” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ เขาดีดนิ้ว เปาะ! คนงานก็ลากชายผู้โชคร้ายออกไป

สี่พี่น้องตรงมาหาเขา รูนจะถอยหลังแต่โดนกระชากแขนลงมา

“โอ้ยย...” เท้าเหยียบพื้นแรงไปทำให้เจ็บจี้ดขึ้นมา เมื่อยืนกับพื้นเท่าๆกัน เขาตัวเล็กจ้อยเหมือนเด็ก

สี่พี่น้องยืนล้อมเขาราวกับเสือล้อมเหยี่อ และกำลังจะฉีกเขาเป็นชิ้นๆ นิ้วแข็งๆบีบปลายคางให้เงยหน้าขึ้น

“เราเป็นใคร หรือ?”

“เอ่อ....เขาชื่อรูนครับ... รูน เอฟเฟอร์ นักการบัญชีที่มาใหม่” คุณบุญสร้างบอกอยู่ข้างหลัง

“รูน....ชื่อน่ารักสมกับตัว” คนที่ว่าคือ กลิ่นฟ้า ท่าทางเป็นมิตรกว่า

เขาพยายามเอามือออกจากคางตัวเอง แต่มือข้างเดียวก็ยังเอาชนะไม่ได้เลย

“แต่ฉันไม่ชอบคนชอบแทรก...ทีหน้าทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก”

“คุณสั่งผมได้ในเรื่องของงานเท่านั้น นอกเหนือจากงานผมไม่จำเป็นต้องฟังคุณ ปล่อยมือ...เดี๋ยวนี้”

รูนเค้นเสียงตอบโต้อย่างไม่กลัวเกรง โดยเฉพาะคำสุดท้ายเขาเจาะจงใส่คนตรงหน้าตรงๆ


...............................................




....................................


หึหึ...มีเสียงหัวเราะเบาๆจากคนรอบข้าง อะไร?? มีอะไรน่าขำกัน

“กล้าดี”

“โง่เสียมากกว่า”

อะไร?? พูดเรื่องอะไรกัน รูนพลั่กคนอื่นๆให้ออกห่าง แต่ไม่มีใครขยับเลย

“ผมจัดการเอง”

“ไม่ต้อง...” ไอดินลากแขนเล็กให้ตามเขามา รูนมองบุญสร้างให้ช่วย แต่เขากลับก้มหน้าหลบสายตา

มือแข็งๆลากเขาแรงทำให้ต้องเขย็งเท้าตามให้ทัน นั้นยิ่งทำให้เจ็บข้อเท้าหนักขึ้นไปอีก

ร่างสูงใหญ่กว่าลากเขาออกไปด้านหลังตึก ขึ้นบันไดไปชั้นสอง ข้างบนมีแบ่งห้องเล็กๆอยู่หลายห้อง

เปิดประตูเข้าไปเป็นห้องโล่งๆ มีเพียงเตียงและโต๊ะให้เท่านั้น รูนโดนพลั่กเข้ามากลางห้องพอเขาหันไปมองเท่านั้น

เพี้ยะ!

ฝ่ามือตบจนหน้าหัน ชาวูบไปทั้งแถบเลย ร่างเล็กยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจมากกว่าเจ็บ

“ทีหลัง....ห้ามสะเออเหมือนวันนี้อีก เข้าใจไหม” ไอดินชี้หน้าว่า รูนหันมามองหน้าอย่างโกรธจัด

พ่อแม่เขายังไม่เคยตบสักกะแปะ มันกล้า....มันกล้าตบเขา!

“ไอ้สัด มึงกล้าตบกูเหรอ” เขาเตะเข้าหน้าแข้งยาวๆนั้นสุดแรง

ผัวะ!

ไอดินถึงสะดุ้ง เขาเผลอไปนิดเลยเจอหมัดเล็กๆชกเข้าที่โหนกแก้มอีกทีเขาเซถอยไปก้าวหนึ่ง

รูนตามมาเสยเข่าใส่กล่องดวงใจจังๆ

“อุ๊บ!” ร่างสูงตัวงอเป็นกุ้งเลย เขาฉวยโอกาสพลั่กล้มลงบนฟูกเปลือยๆ แล้วตามไปคล่อมบนตัว

“มึง....” รูนจิกผมขึ้นง้างหมัดแล้ว ก็นึกขึ้นได้ นี่เขา....กำลังชกเจ้านายอยู่

โอ้....ตายโหงแล้ว “เอ่อ....คือ...”

ไอดินมองหน้าสายตาน่ากลัวสุดๆ อุ้งมือใหญ่จิกผมเขาลงมาอยู่เบื้องล่างแทน

ร่างหนักอึ้งกดทับเอาไว้ มือบีบคอเขาสุดแรง

“มึง....กล้าขึ้นเข่าใส่กูเหรอ”

รูนหายใจไม่ออก คุณตาครับ....ขอโทษจริงๆ มาถึงวันแรกผมก็ทำเรื่องเสียแล้ว...

(ติดตามตอนต่อไป)  :bye2:

ออฟไลน์ yeyong

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5857
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +917/-26
ดินเป็นพระเอกคนเดียว โหดจริง หรือว่าสี่พี่น้องเป็นพระเอกของรูนทั้งหมด

thisispom

  • บุคคลทั่วไป
มันส์มากคะ มาต่อเร็วๆ นะ

ออฟไลน์ natalee22

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 623
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-3
โอ๊ะโอ๋ววววววววววววววว จะ 2P หรือ 5P น้ออออออออออออออ

แต่จะกี่ P ก็อย่ารุนแรงกันรูนมากนะจ๊ะ อิอิ

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-3
ท่าทางจะหลายตอนจบนะเนี่ย มันส์มากๆ

ออฟไลน์ TanyaPuech

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +531/-23

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






Ella Killer

  • บุคคลทั่วไป
อ๊ากกกกก ค้างอย่างแรง  :z3:

Jesale

  • บุคคลทั่วไป
เริ่มเรื่องมาก็สนุกแล้ว พระเอกเป็นใครกันแน่

แต่นายเอกนี่ไม่เบาเหมือนกันนะ กล้าใช้ได้เลย

TO.EYEz

  • บุคคลทั่วไป
กรี๊ดดดดดดดดดด ด..
เรื่องนี้หนุกอ่ะ ดินดูโห๊ดโหดดดด..
แต่ก็ชอบบบบบ
 :-[

กรี๊ดดดดดดด ด หล่อง่ะ
-..-
 o18

ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-15
อยากให้เป็นคู่ๆมากกว่า 4 คู่

เพราะคู่นี้มันส์ดี โหดดี อยากดูความสัมพันะ์ว่ามันจะรักกันได้ไง ของคู่นี้ นะ


รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ qq_oo

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1748
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +143/-4
รอๆๆๆๆจ้าา :L2:

ออฟไลน์ Whatever it is

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3959
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +380/-8
เอ่อ โหดเกิ๊นนน

kids-me

  • บุคคลทั่วไป
อยากอ่านตอนต่อไปอ่ะ :serius2:

มาต่อเร็วๆนะ

ออฟไลน์ ratnalin

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 743
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +71/-2
มาตอนแรกก็รุนแรงเลย แต่เราชอบเคะสู้คนนะ 
รอตอนหน้า :กอด1:
ปอลิง ชื่อขอสี่พี่น้องเพราะมากเลยค่ะ ^^

vocaloid

  • บุคคลทั่วไป
เรื่องนี้จะ 5P ใช่ไหม ื :impress2:

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
5P ป่ะ??  ขอ5P น้าา ฮ่าๆ
มาวันแรกก็ซวยแล้วรูนเอ๊ยยยย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด