เรื่องสั้นตอนที่ 39 บทสรุปของผู้ชายอยากได้สามี [p140]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เรื่องสั้นตอนที่ 39 บทสรุปของผู้ชายอยากได้สามี [p140]  (อ่าน 1365241 ครั้ง)

ออฟไลน์ thepopper

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 371
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-1
เชียร์ก้ิองให้ดึ๊บมิวก่อน อิอิ
แต่เล่น3Pก็ดีนะ  :o8:

ออฟไลน์ oiruop

  • เ รื่ อ ง โ ง่ โ ง่ นี่ ฉ ล า ด นั ก ⊙﹏⊙∥
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
    • https://www.facebook.com/book.yaoi?fref=ts

ออฟไลน์ fastation

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 632
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3
เฮ้ย บักเสี่ยมาอะไรวันนี้ฟร่ะ ! รออีกสองวันค่อยมาใหม่ได้ไหม !!!
แค่พรุ่งนี้เองนะ !!!
รออ่านต่อจ้า

ออฟไลน์ zombi

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-5
จูบเก่งแบบนี้
คืนพรุ่งนี้ไม่รอดแน่ ถ้า...ไม่มีมือดีแย่งไปก่อนนะ

ออฟไลน์ i-love-you

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 716
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-3
สิทต้องมาช่วย แน่นอนเร้ยยยยยย><!!!

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +330/-6

ออฟไลน์ taroni

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2366
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +482/-27
เสี่ยจะมาทำร้ายมิวหรือป่าว  :เฮ้อ:

ออฟไลน์ uknowvry

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4438
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-6
โว๊ย...ไม่เคยลุ้นชะตาชีวิตตัวละครตัวไหนขนาดนี้มาก่อนเลย!!!!

missmemory

  • บุคคลทั่วไป
ชอบมากๆๆทุกเรื่องค่ะ  แต่บางเรื่องที่ค้างไม่เข็นออกมาให้จบเหรอค่ะ  เอาใจช่วยนะค่ะจะรออ่าน

ออฟไลน์ IöLIKE

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 993
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-6

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ pare_140

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-6

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
อีเสี่ย มาทำไมอีกก ไม่ให้แจมด้วยหรอกนะ

ออฟไลน์ ratnalin

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 743
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +71/-2
มากันผิดจังหวะจริงๆ ว่าแต่ก้องทำแบบนี้มะนจะดีเหรอ  :serius2:
ส่วนสิท ตอนนี้น่ารักอ่ะ >< เข้าใจความจริงแล้ว รีบทำคะแนนสู้ก้องนะ!

ออฟไลน์ oiruop

  • เ รื่ อ ง โ ง่ โ ง่ นี่ ฉ ล า ด นั ก ⊙﹏⊙∥
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
    • https://www.facebook.com/book.yaoi?fref=ts

nariza6

  • บุคคลทั่วไป
[6]  พี่คับ..อย่าโหด

ฮึ....ฮึก....อือ....

ผมร้องไห้ในใจซะน้ำตาท่วมเลย....ทั้งที่ ความตึงเครียดที่แทบจะทนไม่ได้นี้กำลังทำให้หายใจไม่ออก 

เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุ๊บๆอย่างน่ากลัวว่ามันจะปริแตกไม่นาทีใดก็นาทีหนึ่ง

ผมมองข้างนอกหน้าต่างรถตู้ที่ขับมุ่งตรงยังจุดหมายที่ไม่อาจคาดเดาได้ แต่ที่เดาได้คือมันไม่ได้ไปที่บ้านเสี่ยเส็ง

ไม่ได้ไปบ้านเสี่ยเส็ง....งั้นก็ต้องไอ้พี่ยอร์ท

รึว่าก้อง......ยังไม่ได้จ่ายตังค์!!!

Oh………my……

ผมยกมือขึ้นลูบหน้าด้วยความเสียวกำลังสอง.....สองคนที่ลากผมขึ้นรถตู้นั่งมองชนิดที่ไม่ยอมกระพริบตา

คนที่สามขับรถไปเงียบๆมันทำให้ผมไม่กล้าจะถามหรือโวยวายอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

คำถามที่อยู่ในใจคือ ผมจะเจอกับอะไรเนี่ย??

A.    ซ้อมให้หนักเลาะฟันเอามาทำลูกเต๋า

B.    เจี๋ยนมิวน้อยเอาไปต้มเป็นอาหารสัตว์

C.   ฆ่าหมกท่อ

ไม่ๆๆๆๆๆ....ผมเครียดจนหน้ามืดแล้ว  กังวลไปสารพัดเรื่องทำให้ผมไม่มีสมาธิจะมองอะไรได้นานๆ

พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าผ่านรั้วกับตู้ยามเข้ามาแล้ว ไม่ทันดูเลยว่าป้ายบอกสถานที่นี้ชื่ออะไร

เอ๊ะ.....คงไม่ใช่ไอ้พี่ยอร์ทซะล่ะมั่ง เพราะที่นี่มีสวนสวยกว้างขวาง มีต้นไม้ใหญ่เยอะ

บรรยากาศร่มรื่น อาจจะกว้างพอๆหรือมากกว่าสวนของก้อง บ้านใครล่ะเนี่ย??

 “ลงมา”

 สองคนลากแขนผมลงมาแล้วไม่ปล่อยให้หลุดมือเลย

ต่างกำต้นแขนผมคนล่ะข้างพาเข้าไปในบ้านหลังใหญ่อิฐเปลือยสีเทาดูทะมึนเหมือนปราการหินมากกว่าจะเป็นบ้าน

พอเข้ามาข้างในผมก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินลงบันไดโค้งราวเหล็กสีทองพื้นหินแกรนิตสีดำสวยดูหรูหราอลังการ

สวนทางพวกเราที่เดินขึ้นไป ภายในห้องเปิดรออยู่นั้นมีคนอีกกลุ่มยืนล้อมเป็นวงจนไม่เห็นข้างในเลย

มือแข็งๆกดบ่าผมนั่งลงที่โซฟาสีดำเงาวับ

ผุ่บ!! โซฟาหนังแม่งคุณภาพดีชะมัด นั่งทีลมข้างในพุ่งเลย คนที่ยืนมุงหันมามองทางผมแว่บๆเหมือนสงสัยว่า

เมื่อกี้ครายตดว่ะ สัด...

บรรยากาศในห้องเริ่มคึกคักขึ้นอย่างไม่คาดคิด มีเสียงคุยกันดังขึ้น

ผมไม่เห็นวี่แววว่าจะมีใครสนใจไยดีเลยมองไปรอบๆห้องกำแพงเปลือยสีเทาๆทึมๆ

เฟอร์นิเจอร์สีดำตัดพื้นขนสัตว์สีขาว ดูหม่นหมองเย็นยะเยือก และ.....

ผมใจหายวาบเมื่อเห็นภาพวาดบนผนัง คลื่นมนุษย์วังวนสีเทาซีดของคนตายเหมือนกับได้เห็นโลกโน้นปรากฏขึ้นอีกครั้ง

 ราวกับคนวาดภาพนี้ได้เคยเห็นมาแล้ว....มันทำให้ผมกลัว....กลัวบรรยากาศสีเทาซีดนั้น

“เอาล่ะ...เสร็จเสียที”

“ขอบคุณครับ บอส”

 ผมหันไปมองที่โต๊ะคนเหล่านั้นเก็บเอกสารพากันออกไปพร้อมกับสีหน้าพออกพอใจกันทุกคน 

คนสุดท้ายที่ยังนั่งอยู่เก็บกวาดบนโต๊ะอย่างอารมณ์ดี ก่อนลุกขึ้นดึงชายจั๊มสูทสีเงินกระชับกับตัว

เน้นให้เห็นลำตัวหนาแน่นด้วยกล้ามเนื้อ ผมมองความได้รูปนั้นไม่กระพริบตา

เท่จังเลย.......

อ๊ะ?? .....

ทำไม......

ผมคิดอะไรอยู่เนี่ย .... ทำไมใจเต้นตึกๆหน้าร้อนวูบวาบอย่างนี้ ไม่จริง!!

แค่มีผู้ชายตามจีบแล้วโดนจูบไป 2-3 ที...ผมถึงกับเบี่ยงเบนเลยหรือ

 oh…..my.. god

“ขอบใจ...ออกไปได้แล้ว” เขาสั่งเบาๆทว่าเด็ดขาด คนที่ยืนคุมผมทั้งสองคนออกไปนอกห้องอย่างเงียบเชียบ

“พี่ดิเรก....”

ร่างสูงย่อตัวลงมานั่งบนโต๊ะกระจกรับแขก ใกล้จนได้กลิ่นเย็นซ่านอ่อนๆโชยมา

รู้สึกขนลุกจากสันหลังขึ้นมาถึงต้นคอเลยเมื่อนึกถึงวันนั้น “ไง....”

ผมยกมือไหว้ไว้ก่อน ไม่กล้ามองสบตาเลยกลัวว่าแกยังแค้นฝังหุ่นอยู่ “พี่เอง ผมนึกว่า......” 

“นึกว่าอะไร.....มิวสร้างศัตรูไว้เยอะหรือไง”

“เปล่าครับ เปล่า!” ผมรีบปฏิเสธ พอเงยหน้าสบตาแกถึงเห็นแววตาอ่อนโยนเป็นมิตรอย่างครั้งแรกที่เจอกัน

 “พี่โกรธผมรึเปล่าครับ”

“อืมมม...” แกลากเสียงยาวเหมือนกำลังคิดอยู่ ก่อนดึงปลายคางผมขึ้น

“พี่จะโกรธได้ไงล่ะ .....วันนั้นพี่ออกจะประทับใจมิวนะ  เราน่าเอ็นดู...ตลกดีไม่ลีลามากหรือประจบสอพออย่างที่พี่เคยเจอเลย”

อุ๊บ! แสดงว่าพี่ใช้บริการทำนองนี้บ่อยสินะครับ

“จนกระทั่งแฟนเราเข้ามานั้นแหละ”

“นั้นไม่ใช่แฟนผมครับ"

nariza6

  • บุคคลทั่วไป
“เอ้า?? ไม่ใช่แฟนแล้วเป็นใครล่ะ”   

“เอ่อ....” ผมอ้าปากจะบอกอยู่แล้ว ถ้าไม่นึกขึ้นได้ก่อน ทำไมต้องมาถามผมในเมื่อพี่แกถามเอากับพี่ยอร์ทก็ได้

หรือว่ารู้อยู่แล้วแต่แกล้งถามเพื่อ.....

“พี่จะถามเอากับพี่ยอร์ทก็ได้นี่ครับ”

“ถามแล้ว...นายยอร์ทอยากบอกจนตัวสั่น....แต่มันมีนี่! มาเกี่ยวด้วย” เขาทำนิ้วถูกันทำนองว่า อยากได้เงินเพิ่ม

“แล้วพี่จะต้องถามมันทำไม ในเมื่อพี่ถามมิวได้...จริงไหม”

อึ่ก! เวร...แล้วจะตอบพี่แกยังไงล่ะ

“คือ.....” ผมคิดไรไม่ออกเลย ถ้าบอกไป....เขาจะเล่นงานก้องหรือเปล่า คิดถึงตรงนี้ผมก็ห่วงเขาขึ้นมา

ถึงจะไม่รู้จักดีว่าเขาเป็นคนยังไง แต่อย่างน้อยเขาก็มีน้ำใจให้ผม ความห่วงใยของเขามันเป็นของจริง

“พี่...อย่าถามผมได้ไหมครับ”

“ทำไม.....เขามีความหมายมากหรือไง”

“ไม่ใช่....เพียงแต่....เขาทำเพราะเป็นห่วงผมเท่านั้น ผมไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายกว่านี้

พี่อย่าโกรธเลย ผมขอโทษแทนเขาก็แล้วกัน....อย่าเอาเรื่องเลยนะครับ”

ผมยกมือไหว้อ้อนวอน ถึงจะฟังดูไม่เข้าท่าก็เถอะ แต่ถ้ามีใครสักคนยอมหยุดล่ะก็ทุกอย่างก็จะสงบสุขสำหรับผมเลยล่ะ

พี่ดิเรกขมวดคิ้วนิดหน่อย โห.....พี่ครับ แค่พี่ขยับคิ้วนิดเดียวพี่ก็หล่อขั้นเทพทำเอาสาวๆหนุ่มๆใจละลายเป็นแถวแล้ว

 ร่างสูงลุกขึ้นเดินออกห่าง สองมือเลื่อนขึ้นเท้าเอวด้วยท่าทีสบายๆ

แต่บรรยากาศโดยรอบยังรู้สึกได้ถึงความขมึงตึง ไม่พอใจเจือในอากาศ ผมนั่งเฉยไม่ได้ต้องลุกไปอ้อนวอนแกอีกที

“พี่ดิเรก....”

เขาหันมาทั้งตัว สายตามองมาอย่างเย็นชา “ไม่เอาเรื่องงั้นเหรอ....มิวคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาพูดแบบนี้”

โอ๊ะโอ๋.....โกรธมากด้วย

“ฉัน....คนนี้โดนใครที่ไหนไม่รู้ ต่อยซึ่งหน้า  แย่งคู่นอนไปด้วย...แถมมันยังกล้าส่งพ่อเล้าให้เอาเงินพาดหัว...เห้อะ!

คนอย่าง อาคิรา เทพพิทักษ์กุล โดนเด็กเมื่อวานซืนเอาเงินพาดหัวเหมือนเป็นคนกระจอกข้างถนน.....

แค่คำขอโทษ  คิดว่ามันพอหรือไง”

ทั้งที่โกรธเหมือนไฟ แต่ความนิ่งของเขาก็เย็นเป็นน้ำแข็ง มันทำให้ผมคาดเดาอารมณ์ไม่ออกเลย

แต่อย่างหนึ่งที่ผมเดาออกคือ แกใช้ชื่อปลอมจริงๆ หน้าตาอย่างนี้ไม่เหมาะกับชื่อดิเรกเลย 

อาคีรา...ขนาดชื่อก็ยังเท่

จู่ๆมือแกก็รวบเอวผมกระชากมาปะทะร่างแกร่งเหมือนกำแพง ผมตกใจจนหัวใจร่วงไปอยู่ตาตุ่มเลย

ลมหายใจอุ่นๆปะทะใบหน้าได้กลิ่นเหล้าจางๆเจือในอากาศ

มือที่แนบอยู่กับแผ่นหลังเลื่อนขึ้นชักนำความวาบหวิวขนลุกซู่ขึ้นไปเอ่อแถวๆต้นคอ 

แล้วลากปลายนิ้วลงสร้างความสยิวซ่านมาถึงปั้นท้าย นิ้วขยุ้มมันแรงเหมือนเล็บเหยี่ยว ผมสะดุ้งเฮือกทั้งตัว

“ฉันต้องการคืนนั้นของฉันคืน”

“พี่.....” ผมสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ท่อนแขนรัดไว้แน่น

ความร้อนจากตัวเขาแทรกผ่านเสื้อผ้าปะทะเนื้อหนังราวกับว่าเสื้อผ้าของเรากลายเป็นอากาศธาตุ

ก่อเกิดปฏิกิริยาแทบทุกอณูของพื้นผิวของร่างกาย  เราแนบชิดกันจนรู้สึกได้ถึงการพองโตของอวัยวะใต้เข็มขัด

และมันกำลังเสนอให้มอบความรู้สึกมากกว่านี้  ผมร้อนผ่าวไปหน้า เขากำลัง.....มีอารมณ์

“พี่ครับ....ขอร้อง....อย่า”

ผมกลัวอารมณ์ที่กำลังห้อมล้อมรอบตัว สองมือยันอกกว้างไว้

ทำให้มือที่รัดเอวและสะโพกเลื่อนขึ้นมารัดตัวผมให้จมในอ้อมแขน กลิ่นกายเขากำลังละลายสติของผมทีล่ะน้อย

“เสียงเราเพราะจัง.....ชอบเวลาเรียกพี่ครับจังเลย”

ผมอ้าปากจะอ้อนวอนให้เขาหยุด แต่สมองผมมันช้าอย่างเหลือเชื่อคิดสรรหาคำพูดไม่ออกเลย

จนริมฝีปากบดลงมาหา ดูดกลืนเอาเสียงในความคิดทั้งมวลเอาไว้ด้วยจูบที่ดุดันและไม่ปราณี

เขาตักตวงเอาราวกับพายุจนผมได้แต่มึนงง ปล่อยให้เขาสอนบทเรียนการจูบที่จุดไฟในกายให้ลุกโชนทีล่ะขั้น

และอย่างละเอียดละออทุกขั้นตอน ลิ้นเขานุ่มนวลแต่ก็โฉบเฉี่ยวว่องไว

มันนำเสนอความฉ่ำหวานซาบซ่านจนผมรู้สึกลอยคว้างในอากาศ

ร่างกายโหยหาบางสิ่งให้ยึดเหนี่ยว.. ผมกอดเขาแน่นตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย??

ผุ่บ!! 

พี่ดิเรก เอ้ย....พี่อาคีราพลั่กผมหงายหลังลงบนโซฟาหนังสีดำเงาวับ ทำเอาความร้อนรุ่มของผมฟุ้งกระจายไปกับสายลม

 สิ่งที่ตามมาคือความละอายที่มาพร้อมกับใบหน้าที่แตกระยับ....ผมทำอะไรลงไปเนี่ย 

nariza6

  • บุคคลทั่วไป

ริมฝีปากผมชื้นน้ำ แต่ในลำคอกลับแห้งผากเป็นผง มันกระหายบางอย่างจนสั่นระริก

ผมรู้สึกได้ว่า หัวนมผมชูชันอยู่ใต้เสื้อ มันเสียดสีเนื้อผ้าจนเจ็บและต้องการการสัมผัส

แย่แล้ว.....ผมห้ามความต้องการนี้ไม่ได้เลย และสีหน้าผมก็คงฟ้องอะไรต่อมิอะไรไปหมด

 พี่อาคีราถึงได้ยิ้ม สายตาแกพราวขึ้นมาทันที นิ้วแข็งแรงจิกเนคไทรูดมันออกไปให้พ้น

ตามด้วยจั๊มสูทและเสื้อเชิ้ต เขาชันเข่าบนโซฟาคล่อมเหนือร่างผม

ลมหายใจเขาร้อนแรงเหมือนไฟ มันกำลังข่มขวัญผมให้กลัวขณะปลายนิ้วตะกุยเสื้อผมออก

มันสัมผัสเนื้อตัวเปลือยเปล่าเล็บขูดเนื้อแรงๆให้รู้สึกทุกการเคลื่อนไหวโดยเฉพาะเมื่อมันลากเอื่อยๆไปรอบๆยอดอกที่กำลังชูชัน

ริมฝีปากประลงบนผิวโค้งของลำคอขบเม้นแรงๆแล้วลากแผ่วเบายั่วยวนให้วาบหวิวลงมาที่แอ่งชีพจร

น้ำหนักมหาศาลกดตรึงผมไว้กับที่ เขาจะทำอะไรก็ได้ขณะที่ผมได้แต่ยันไหล่กว้างด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด

และเรี่ยวแรงถดถอยลงเรื่อยเมื่อมือร้อนผ่าวผ่าด่านกางเกงยีนต์คับๆนั้นได้

มันลูบคลำผมอย่างไม่เกรงใจส่งให้ทั้งร่างสั่นระริกเป็นเจ้าเข้า ผมส่งเสียงครางกระเส่าออกมาอย่างไม่น่าเชื่อ

ต้องรีบเอามืออุดปากเอาไว้ อีกมือเข้าไปดึงมือเขาไว้ไม่ให้ทำมากกว่านี้

แต่พี่อาคีราแค่เค้นเสียงหัวเราะ เขากระชากกางเกงผมออกให้พ้นทางแล้วรวบมือผมตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียว

เราสบตากันในระยะประชิด สายตาเขาน่ากลัว....เขาไม่ยอมให้ปฏิเสธหรืออ้อนวอนแม้แต่นิดเดียว

มือเขายังลูบคลำผมราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ขณะริมฝีปากครอบครองยอดอกผมไว้เต็มปาก

ฟันคมๆขบเน้นเบาๆทว่าสร้างกระแสไฟวูบวาบไปทั่วตัว ผมครางเสียงกระเส่าพลางบิดร่างทุรนทุราย

ยิ่งโดนปลายเล็บเขี่ยที่ปลายสุดของอวัยวะ พี่อาคีราขยี้นิ้วแรงทำให้มันหลั่งน้ำเปียกชื้นออกมา

เขาชโลมมันไปทั่วโดยเฉพาะช่องทางเบื้องหลัง

ผมร่ำร้องด้วยความสับสนและกลัว ไม่อยากให้ทำมากไปกว่านี้ แต่เขาหยุดผมด้วยจูบที่ร้อนรุ่ม

และดึงมือผมให้โอบรอบคอ อีกมือถูกดึงลงให้สัมผัสเขาบ้าง

ความเป็นชายที่ขยายตัวชูชันประกาศศักดาพร้อมรบเต็มที่แล้ว ผมถึงกับสั่นกับของที่อยู่ในมือ

ณ.เวลานี้ผมเพิ่งเข้าใจ พลังเพศผู้ของเขาเหนือกว่ามากและมันต้องการจะขยี้ผมให้เหมือนมด

ร่างแกร่งบดเข้าหาหลอมละลายผิวหนังแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกัน

เขารังสรรค์กลเม็ดมากมายทำให้ผมลืมที่จะอ้อนวอนให้หยุด กว่าผมจะรู้ตัวเขาก็ทำให้ช่องทางผมเปียกชุ่ม 

ข้างในตัวกระสันสิ่งอื่นที่ไม่ใช่นิ้ว พี่อาคีราแยกขาผมออกกว้าง แล้วจดจ่อไปที่เส้นทางที่เขาต้องการ

ผมสะดุ้งเมื่อถูกรุกล้ำเข้ามา ร่างแกร่งฝืนเข้ามาอย่างไม่ยี่ระเลยว่าจะสร้างความเจ็บปวดให้มากมายแค่ไหน

 ผมไม่รู้ว่าร้องอะไรออกไปบ้าง รู้อยู่อย่างเดียวว่าผมทรมานที่ต้องรับรู้ถึงอาการฉีกขาดของตัวเอง

ผมเกือบสิ้นสติไปแล้ว ดวงตาพร่ามัวมันดำมืดไปวูบหนึ่งก่อนกลับมาสว่างไสว

ทั้งที่อยากให้ตัวเองสลบไสลเสียยังจะดีกว่า 

น้ำตาพรั่งพรูออกมาไม่หยุดผมยกมือขึ้นปิดหน้ากั้นเสียงไว้แต่ก็ทำไม่ได้ ผมสะอื้นเหมือนเด็กตัวเล็กๆ


ผมกลัว.....



กลัวเหลือเกิน....


ผมไม่อยากเจ็บอีกแล้ว....



.........................................................








...........................


มือแข็งแรงดึงมือผมออกทั้งสองข้าง ใบหน้าคมสันลอยห่างไปเล็กน้อย

เขาหายใจแรงพรืดพราด ริมฝีปากขบแน่นจนกรามเป็นสัน ผมเห็นเหงื่อเขาหยดจากไรผมลงมาค้างที่ปลายคาง
 
“มันเป็นใคร” เขาถามเสียงลอดไรฟัน ผมแทบช๊อคเขา....ทำร้ายผมเพื่อ....??

“ตอบมา!” ร่างแกร่งตอกย้ำความเจ็บปวดอีกครั้ง

“อ๊า!!!!” ผมเย็นเฉียบไปทั้งตัว ทว่าเจ็บปวดตรงนั้นเหมือนโดนไฟร้อนๆนาบ “หยุดที....พอแล้ว ผมเจ็บ”

“มัน....เป็น...ใคร!!” แต่ล่ะคำถามพร้อมตอกย้ำอย่างรุนแรง ผมน้ำตาร่วงสติกระเจิดกระเจิงไปหมด

ได้แต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น ความเจ็บปวดแล่นพล่านทำร้ายผมครั้งแล้วครั้งแล้ว แต่แล้วมันก็หยุดแบบทันทีทันใด

ผมสั่นเทาอยู่อึดใจจนอาการปวดกลายเป็นชาหนึบๆ ผมเงยหน้ามองเห็นแววตาเขาส่องประกายนิ่ง

เหมือนเขามีความคิดอื่นอยู่ในใจ แล้วทันใดนั้นเขาก็สอดมือเข้ามาโอบกอดผมไว้ทั้งตัว

ปากบดเคล้าบนเรียวปากผมนุ่มนวลแต่ก็หนักแน่นราวกับอยากให้ซึมซับความอ่อนละมุ่นเอาไว้

เหลือเชื่อว่าจูบนี้ทำให้ความเจ็บปวดสลายไปเกือบหมด ให้รู้สึกถึงการคงอยู่ 

เขาอยู่ในตัวผม...ยังเต้นตุ๊บๆขณะที่ริมฝีปากครอบครองลิ้นผมอย่างเชื่องช้า

เรียกร้องการตอบสนองอย่างหิวกระหาย สองมือลูบไล้ไปทั่วผิวกายหล่อหลอมความรู้สึกให้เป็นหนึ่งเดียวกับเขา


nariza6

  • บุคคลทั่วไป

ท่อนแขนทั้งสองโอบรัดเอวยกขึ้นมาอยู่บนร่างแกร่ง ทำให้ผมต้องกอดรอบคอ พันขารอบเอวเขาไว้พยุงตัว

โดยมีมือเขาช้อนสะโพกไว้เต็มมือ ทันใดนั้นเขาก็จ้วงความใหญ่โตเข้ามาอย่างดุดัน

ผมแหงนหน้าไปข้างหลังอ้าปากร้องออกไปอย่างไรบ้างไม่รู้ ทั้งร่างแข็งทื่อจากแรงปะทะของคลื่นหรรษาประหลาด

 มันเร่าร้อนรุนแรงส่งให้ผมล่องลอยขึ้นไปในที่สูง....สูงมากๆจนใจหวิวซ่านมันจี้ดๆเจ็บปวดกึ่งๆสุขสม

ผมอ้อยอิ่งในอารมณ์นั้นจนกระทั่งตกลงวูบ...

พี่อาคีรายกตัวผมขึ้นแล้วกระแทกซ้ำอีกครั้ง อีกครั้ง....และอีกครั้ง อย่างตะกละตะกลาม

เขากำลังฉีกผมเป็นชิ้นๆด้วยความหื่นกระหายอันบ้าคลั่ง

ผมจิกเล็บลงบนแผ่นหลังและร้องออกไปสุดเสียงทุกครั้งที่โดนโยนขึ้นลงตามจังหวะ จนร้อนผ่าว

เหงื่อกาฬพรั่งพรูออกมาเปียกชื้นทั้งตัว

ขณะปั่นป่วนไปกับจังหวะโรมรันไม่หยุดนั้น

ผมเห็นเงาดำทาบบนผนังห้องสีเทาของร่างสองร่างเกี่ยวกระหวัดกันและกำลังแสดงท่าทางที่น่าอาย

ผมตะลึงงันกับภาพที่เห็น นั้นทำให้วินาทีต่อมาผมถึงกับระเบิดละอองของความสุขสมออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

ผมร้องสุดเสียงนั้นทำให้ต้องรับการจู่โจมด้วยพละกำลังมหาศาลกระแทกกระทั้นจนสะเทือนไปทั้งตัว

ผมรับรู้จากการเกร็งของกล้ามเนื้อในวงแขน พี่อาคีรากำลังเดินไปสู่สุดสูงสุดแล้ว

ทว่าเขากลับหยุดเสียดื้อๆ เขาทิ้งผมลงบนโซฟา ความหรรษาที่ส่งผมล่องลอยกลางอากาศล่มลงสู่นรกทันที

ผมไม่รู้เลยว่าสบถออกไปได้ยังไง

เขาจับผมพลิกคว่ำหน้าลง มือดึงสะโพกขึ้นแล้วตบลงมาเสียงดังสั่น ไม่อย่าเชื่อเขาทำให้ผมสะท้านหวิวขึ้นมาทันที

ก่อนจะโจนเข้ามาสู่ความอุ่นเปียกชื้นในตัวผม ......ผมหลับตานิ่งตอบรับเชื้อไฟคลื่นความสุขที่ถูกต่อเติมอีกครั้ง

“Fuc….” พี่อาคีราสบถคำหยาบเสียงพร่ากระเส่าออกข้างหู ขณะนำความแข็งขืนเข้าออกซ้ำแล้วซ้ำอีก

พร้อมๆกับลมหายใจหอบฮักแรงๆ“เราทำให้ฉันไม่อยากหยุดเลย...”

ความผิดผมเหรอ??

มือแข็งๆคว้าข้อมือผมทั้งสองข้างแล้วดึงไปข้างหลังทำให้ผมต้องแอ่นตัวขึ้นตอบโต้ทุกครั้งที่เขาทิ่มแทงลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า

เติมเต็มความหฤหรรษ์อย่างไม่หยุดหย่อน เขาแข็งแรงคล่องแคล่ว ควบขี่ผมด้วยความต้องการเร่าร้อนรุนแรง

แต่ล่ะครั้งโยกได้ลึกขึ้น แรงขึ้น เร็วขึ้น จนผมไม่รับรู้อะไรอีกแล้วนอกเขา....เขา...และเขา

ผมถึงจุดสุดยอดไม่รู้ตั้งกี่ครั้งกว่าจะทำให้ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวเหยเก

ร่างแกร่งตระตุกเฮือกอยู่หลายสิบครั้งแล้วปลดปล่อยเมล็ดพันธ์ออกมามากมาย

ผมวูบไปก่อนที่เขาถอนตัวออกไปด้วยซ้ำ

รู้สึกอีกครั้งตอนได้ยินเสียงใส่เสื้อผ้า พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นรองเท้าหนังกับกางเกงสีเทาเงินกลีบคมๆอยู่ห่างไปเล็กน้อย

เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว ผมรวบรวมแรงลุกขึ้น

“โอ้ยยย....”

เอวผม....เจ็บไปหมด ที่แย่กว่านั้นคือช่วงล่างผมไม่รู้สึกอะไรเลย พอตะเกียกตะกายขึ้นมาได้ก็ต้องใจหายวาบ

 สองขาผมมีคราบเลือดเป็นปื้น บนเบาะสีดำก็ยังมี นี่ผม.....จะตายรึเปล่า??

ขณะที่กำลังมึนงงกับชีวิตอยู่นั้น พี่อาคีราเข้ามาวางบางอย่างบนโต๊ะ

“....ไปหาหมอซะ”

แบงค์สีเทาหลายใบพับครึ่งอยู่ตรงหน้า วินาทีนั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างเฉาะเข้าที่อกผมอย่างจัง.....

เหมือนเลือดทะลักออกมาจนรู้สึกได้ว่าเลือดของตัวเองอุ่นแค่ไหน

นั้น.....ค่าตัวผม

“จะให้คนไปส่งไหม” เขาพูดทั้งที่ยืนหันหลังให้ เหมือนผมเป็นตัวอะไรสักอย่าง




..........................................





......................


ผมคิดไม่ออกว่าควรพูดอะไร คิดไม่ออกจริงๆ ที่ทำได้คือหยิบเสื้อผ้ามาสวมให้เร็วที่สุด

ไม่สนด้วยว่าจะเจ็บขนาดไหน แล้วออกไปจากห้องนี้ ผมแทบจะวิ่งด้วยซ้ำแต่แข้งขามันไม่มีแรงเลย

พอออกมานอกบ้านได้ มันก็หมดแรงผมทรุดฮวบลงนั่งแปะกับพื้นอิฐทางเดินไปยังประตูรั้ว

หัวใจมันเต้นแรงแทบจะระเบิดออกมาข้างนอก แต่มือกลับเย็นจนสั่น

ผมกำลัง......

กำลังจะตายด้วยแรงอัดอั้นจากข้างใน

ก้อง....สิท  อย่างน้อยสองคนนั้นก็ไม่ได้ข่มขืนผม พวกเขา....

ตุ๊บ...

ผมสะดุ้ง มีลูกบอลสีแดงกลิ้งมาชนหัวเข่ากระดอนกลับไปหาเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง

 เธอสวมชุดสวยสีชมพูในมือกอดตุ๊กตาหมี ดวงตาสดใสราวกับดาวประกายพรึก

“หวัดดีค่ะ”

ผมทำได้แค่เค้นยิ้มให้เธอ

“พี่เป็นใคร...ลูกน้องพ่อเหรอคะ”

พ่อ?? ผมส่ายหน้า

“ครูคนใหม่”

ผมส่ายหน้าอีก

“พี่เลี้ยงคนใหม่ของหนู”

ผมส่ายหน้าอยากจะลุกแล้ว แต่ขาไม่มีแรงเลย

“พี่เป็นไรไหม” มือน้อยๆยื่นมาเช็ดที่ใต้ตา นี่ผมร้องไห้เหรอ... “พี่ไม่สบายเหรอ”

 “น้องโอมี่”  เสียงตะโกนลั่นมาจากตัวบ้าน ผมหันไปมองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาพอเห็นว่าเด็กผู้หญิงคุยกับผมอยู่

เธอก็ทำหน้าขมึงตึงรีบจ้ำพรวดมากระชากแขนน้อยๆออกห่างจากผมจนเด็กร้องลั่น

“อย่าเข้าใกล้มันนะ”

“โอมี่เจ็บอะ”

“เงียบนะ น้าบอกกี่ครั้งแล้วคนพวกนี้มันสกปรก อย่าเข้าใกล้เดี๋ยวติดเชื้อโรคมันหรอก” 

เธอหันมาจิกตาใส่ผมทั้งที่ไม่รู้จักกันมาก่อน แต่เหมือนเธอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมอ้าปากจะพูดอะไรได้

แรงจะเดินยังไม่มีเลย ได้แต่มองดูเธอลากแขนเด็กคนนั้นเข้าบ้านสวนทางกับผู้ชายอีกคน

เขาคนนั้นในมือถือแบงค์พับครึ่งอยู่ พอเห็นหน้าผมเขาก็ยิ้มโบกมือให้มาหา

ผมรีบลุกขึ้นหนีออกไปจากที่นั้น ผมไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น อย่างเดียวที่ต้องการคือไปให้พ้นๆซะ

กลับถึงบ้านได้อย่างแรกที่ทำคือ อาบน้ำล้างคราบไคลออกให้หมดทุกซอกทุกมุมแล้วซุกตัวนอน

ผมร้องไห้สะอึกสะอื้น   สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันทำร้ายผมเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสเลยทีเดียว

ผมภาวนาให้ลืมมันไปซะ ลืมให้หมด..แต่คุณๆก็คงรู้ว่ามันยากแค่ไหน....

เรื่องบางเรื่องถึงตายก็ลืมไม่ลงจริงๆ

ติดตามตอนต่อไป

 :bye2:


ออฟไลน์ eaey

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 280
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-0

ออฟไลน์ taroni

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2366
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +482/-27

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-6

ออฟไลน์ inspirer_bear

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2003
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +206/-5
เง้ออ มิวเอ๊ยย ชีวิตจะสงบสุขไหมเนี้ย

5555

ออฟไลน์ yuyie

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-5
ทำงี้ได้ไงอ่ะ จัดการมั๊นนนน  :m31:

obab

  • บุคคลทั่วไป
ฮือออออออ
แต่ชอบนะ  อิอิ
ชอบคู่นี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ coon_all

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1
ก้องกับสิทอุตส่าห์ไม่ทำ
ตานี่มาถึงจัดการซะ หึหึ
งานนี้ถ้าสองคนนั้นรู้ มิวไม่เจ็บหนักกว่านี้หรือนี่

ออฟไลน์ thepopper

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 371
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-1
พี่ดิเรก  :beat: :beat: :beat: :beat:

เชียร์ก้องกะสิททททท  :sad4:

อือหืออ่ะ

  • บุคคลทั่วไป
ไอ่ดิเรก...ไอ่ชั่วววววววว

mogo

  • บุคคลทั่วไป
เพิ่งมาอ่านค่ะ สนุกมากเลย  :L2:

ออฟไลน์ beautjang

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 53
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
โหดจัง แต่ชอบ สไตล์ดิบๆ แบบนี้
เซ็กซี่เหลือร้ายจริงๆ

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด