รักทั้งใจให้นายจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ by Ice
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: รักทั้งใจให้นายจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ by Ice  (อ่าน 163165 ครั้ง)

nartch

  • บุคคลทั่วไป
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความที่ไม่เหมาะสมและเกิดความขัดแย้ง
3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ









 :m26:
ยกความดีความชอบให้เจ้าของเรื่องนะครับบ  ผมแค่เพียงชอบเรื่องนี้ ตลก ๆ สนุก สดใส เลยนำมา post
ให้เพื่อน ๆ อ่านคลายเครียดดดดด เพราะในบอร์ดส่วนใหญ่เห็นมีแต่เรื่องเศร้า ๆ .... :เฮ้อ:
 :catrun:


Part 1 โชคร้ายครั้งที่ 2...
  
โครม!
"โอ๊ย! นี่นายขี่รถภาษาอะไรวะเนี่ย ทั้งคนทั้งจักรยานไม่เห็นหรือไงอ่ะ"
ผมนั่งกองอยู่กับพื้น พร้อมเอามือจับก้น เงยหน้ามองคู่กรณี
"นายนี่มัน..."
แต่ยังไม่ทันเอาเรื่อง ผมก็ต้องหยุดกึก เมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย
ดวงตากลมโต จมูกโด่งได้รูป ใบหน้าขาวใส สวยจัง...นี่ถ้าไม่เห็นร่างกายที่สูงเพรียวของเขา ผมคงจะคิดว่าเค้าเป็นผู้หญิงแน่ๆ
   เอ๊ะเดี๋ยวก่อน! ทำไมรู้สึกคุ้นเคยกับเขาคนนี้จัง หรือบางที
อาจจะเป็นเนื้อคู่เมื่อชาติก่อนที่สวรรค์ประทานมาให้ ผมหลับตาพริ้มคิดอะไรไปต่างๆ นานา
"นี่นาย...นาย ถึงกับอึ้งในความหล่อฉันจนลืมด่าเลยเหรอ"
คู่กรณีหนุ่มใช้มือเขี่ยหัวของผม ที่ยังคงอยู่ในภวังค์แห่งรัก
"เฮ้! หูแตกรึงัย" เขาตะโกนลั่นข้างหู
"ว๊าก!"
"คนที่หูแตกคงไม่ใช่นายแล้วล่ะ" เขาหลับตาข้างนึงแล้วใช้นิ้วขยี้หูเพื่อไล่เสียงแหลมๆ
"ขอ...ขอโทดครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ" ก้มหัวทำท่าขอโทด
แต่ขณะที่กำลังเงยขึ้นนั้น สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นสิ่งที่คุ้นเคยพอๆ กับชายหนุ่มตรงหน้า ถ้าเขาเป็นเนื้อคู่จากชาติที่แล้วของผม
ไอ้สิ่งที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อเขา ก็คงเป็นซาตานที่ตามมาขัดขวางความรักระหว่างทั้งคู่
"เราจำได้แล้วว่าว่าเคยเห็นนายที่ใหน"
"อะไรของนาย"
"ถ้าเราไม่เห็นไพ่ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อนายล่ะก็ เราคงจะเพ้อฝันต่อไป" ผมดึงไพ่ออกจากกระเป๋าเสื้อของเขา ก่อนชูไว้ตรงหน้า
"อะไร?"เขาทำหน้างงๆ (-_-)a
"ถึงนายจำไม่ได้ แต่เรื่องนี้เราไม่มีวันลืม"
"ฉันไม่เข้าใจ"
"งั้นฉันจะช่วยฟื้นความจำให้นะ เมื่อหกเดือนก่อนนายวิ่งกระหืดกระหอบมาหาเราแล้วก็ส่งไพ่ให้ ส่วนตัวเองก็วิ่งหายวับไปกับตา ปล่อยให้เรายืนงงอยู่คนเดียว"
"อ๋อ...นายเอ๋อคนนั้นน่ะเอง ฉันพอจะจำได้ละ"
"แล้วไงนายรู้ไหม ตำรวจเป็นโขยงกรูเข้ามาจับตัวเรา ทั้งๆ ที่เราไม่รู้เรื่องอะไรเลย สรุปก็คือเพราะนาย เราเลยต้องเสียเวลาไปเล่าเรื่องทั้งหมดให้ตำรวจฟังที่โรงพัก กว่าจะรอดพ้นตารางออกมาได้"
"เรื่องแค่นี้ ลืมๆมันไปเถอะ" เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้
ความฝันของผมพังทลายลงแล้ว นึกว่ามีโอกาสได้รู้จักคนหล่อๆ บ้าง เฮ้อ...
"น่าเสียดายหน้าตาก็ดี แต่นิสัยเสียเป็นบ้า คนอะไรทำผิดแล้วโยนความผิดให้คนอื่น" ผมบ่นพึมพำพร้อมกับ
ยกจักรยานโทรมๆ ขึ้น ไม่มีท่าทีของเขาที่จะเข้ามาช่วย
"บ่นอะไรของนาย"
"เรื่องของฉัน" ผมคว้าจักรยานแล้วรีบขี่หนี
จากบรรยากาศอึมครึมนั้นทันที พร้อมกับโยนไพ่พวกนั้นนั้นขึ้นบนท้องฟ้าแล้วตะโกนส่งท้ายว่า
"เจอนายคราวหน้าอีก เจอดีแน่!!!"
นี่คือประสบการณ์เลวร้ายครั้งที่สองของการพบกันระหว่าง
หนุ่มหล่อสุดกะล่อนกับหนุ่มเอ๋อที่สุดแสนจะธรรมด๊า...ธรรมดาอย่างผม

โรงเรียน

   "ทำไมวันนี้มาสายจัง ไอ้อาร์ต"เจ๊ยสาวแว่นหนาเตอะ เพื่อนซี้ย่ำปึ๊กของเธอร้องทัก
   "ข้าไม่อยากพูดถึงเหตุผลว่ะ แค่คิดก็ขนลุกแล้ว"
   "ช่างมันเถอะ แกอ่านหนังสือมาพร้อมรึยัง"
   "แน่นอน ข้าเลคเชอร์ส่วนสำคัญไว้ในนี้..."
ผมลงมือค้นหาสมุดในกระเป๋าที่อัดแน่นไปด้วยหนังสือเรียน ไม่มี!!!  มันหายไปไหนสมุดวิเศษ ผมเริ่มกระวนกระวาย เทของในกระเป๋าทั้งหมดกองบนโต๊ะ แย่แล้ว! ต้องตกหายตอนชนกับหมอนั่นแน่เลย ซวยแล้วเรา คะแนนตกแน่เลย ฮือๆ T_T
โป๊ก! เสียงกระทบกันระหว่างกะโหลกกับสันสมุด
   "ฉันคิดไว้ไม่ผิด นายต้องเป็นคนที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ ด้วย"
ผมหันไปมองต้นเสียงและเจ้าของมือพิฆาตนั่น
   "นายอีกแล้วเหรอ วันนี้เราโชคร้ายเพราะนายสองครั้งแล้วนะ ไอ้บ้า!"
   "ฉันอุตส่าห์เอาของมาคืน ยังมาว่าอีก ลายมือของนายนี่มันแย่สุดๆเลย กว่าจะแกะชื่อนายออก
ทำเอาฉันแทบอ้วก หรือว่า...จะไม่เอา งั้นฉันเอาไปทิ้งไว้ที่เดิมก็ได้นะ"
เขาหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว
   "หยุดนะ! นั่นมันสมุดวิเศษของเรานะ"
   "ไอ้สมุดเล่มนี้มันเกิดขึ้นมาคู่กับนายจริงงๆ เลยน้าาา..." เขาลางเสียงยาว
   "มีแต่สูตรศัพท์บ้าบออะไรไม่รู้ เหมาะแล้วล่ะกับคนเอ๋อๆ อย่างนาย"
   "หนอย...เอาคืนมา" ผมดึงสมุดคืนมาจากมือของเขา เขาทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ เดินออกจากห้องเรียนไป
   "ชิ ฝากไว้ก่อนเถอะ"เกลียดจิงๆไอ้ขี้เก๊ก
   "ตายแล้ว!!! แกรู้จักจินด้วยเหรอ" เจ๊ยทำท่าตื่นเต้นเป็นพิเศษ
   "ไม่ได้รู้จัก ทำไมเหรอ ดูแกจะกระดี๊กระด๊าเกินไปหน่อยนะ"
   "แกมันไม่ได้เรื่องเหมือนที่จินพูดจริงๆ นั่นแหละ  คนHotขนาดนี้เธอยังไม่รู้จัก  เฮอะ...เชื่อเลย"
   "นี่ไอ้เจ๊ย มันจะมากไปแล้วนะ ตกลงแกจะติวหนังสือกับข้าหรือว่ากับไอ้หมอนั่นกันแน่"
ผมเชิดหน้ากอดอกทำทีท่าไม่พอใจ อะไรกันเข้าข้างคนที่เพิ่งยียวนเพื่อนตัวเอง ผมชักจะโกรธไอ้เจ๊ยเข้าแล้ว
   "ข้าล้อเล่นน่า ก็ข้าไม่คิดว่าแกจะไม่รู้จักคนดังอย่างนั้นนี่นา"
เจ๊ยขยับแว่นเพื่อมองหน้าเพื่อนรักให้ชัดขึ้น ก่อนพูดต่อ
   "ข้าน่ะ ยอมทำทุกอย่างร่วมกับเขานะเพื่อที่จะได้ใกล้ชิด ยกเว้น...เรื่องเรียน ถ้าข้าได้คู่ติอย่างจินนะข้าขอลาตายดีกว่าว่ะ"
   "...(-_-)a ?"
   "แกไม่ต้องทำหน้างง ข้าจะเล่าถึงสรรพคุณของจินให้แกรู้ไว้ซะ เขาคนนี้อ่ะนอกจากจะหน้าตาดีแล้ว ยังเก่งไปซะทุกด้าน ตั้งแต่กีฬาทุกชนิดไปจนถึงการพนันทุกประเภท แต่เรื่องเดียวที่แย่ที่สุดๆ ก็เรื่องเรียนนี่แหละ
ผมการเรียนของเขาจะอยู่บนกระดาษแผ่นสุดท้ายของระดับชั้น ในขณะที่ชื่อของพวกเราอยู่แผ่นแรก เปรียบไปก็เหมือนแกกับพี่แกอ่ะแหละ และทั้งหมดนี้ก็คือสาเหตุที่ฉันไม่ยอมติวกับคนๆนี้"
   "สรุปก็คือ...เขาโง่"
   "ถูกๆๆถูกต้องนะคร๊าบบบ"
ฮึๆ555อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมรู้สึกว่าสามารถเอาชนะไอ้บ้าจินได้เรื่องนึงละ
ที่สนามบาสของโรงเรียน

   "ไงวะไอ้จิน หายหน้าไปซะหลายวัน ไปหลีหญิงที่ไหนอีกล่ะ"ซันพูดขึ้นพร้อมโยนลูกบาสให้
   "ก็ประมาณนั้น วันนี้ข้าว่าจะไปสยามอ่ะ ไปด้วยกันป่ะ" เขาถามขึ้นขณะชู๊ตบาสลงห่วงพอดี
   "วันนี้คงไม่ได้ว่ะ แม่ให้กลับบ้านพร้อมกับน้อง ไม่งั้นแม่ฆ่าตายแน่ๆ"ซันทำคอตกด้วยความเสียดาย
ในระหว่างสนทนาของสองหนุ่ม ด้วยความว่องไวของสายตาเจ้าชู้อย่างจินก็เหลือบไปเห็น...
   "เฮ๊ย! สวยเป็นบ้าเลยว่ะ" จินมองตามสาวตาโตแก้มแดงคนนั้น
   "ตาถึงดีนี่เอ็ง นั่นน่ะระดับดาวโรงเรียนเลยนะโว๊ย"
   "เอ็งรู้จักเหรอวะ ชื่อไรวะ อยู่ห้องไหนอ่ะ" จินเดินเข้ามาใกล้ซันด้วยสายตาอ้อนวอนบวกกะล่อนนิดๆ
   "มึงไม่ต้องทำท่าเป็นลูกแมวน้อยขนาดนั้นก็ได้ อุบาทว์ลูกตาว่ะ เค้าชื่อ เอิ๊บ  อยู่ห้องเดียวกับน้องสาวข้า
แต่ข้าว่าเอ็งอย่าไปยุ่งกับเค้าเลยดีกว่าว่ะ"
   "ทำไมวะ! เค้ามีแฟนแล้วเหรอ หรือว่าพ่อโหด หรือว่าตดเหม็น หรือว่า..."
   "เรื่องเรียน"
คำพูดคำเดียวของซันทำเอาจินพูดไม่ออก
   "อึ้งไปเลยสิ เอิ๊บสอบได้ที่หนึ่งของห้องAมาตลอด
นั่นก็หมายความว่าเค้าเรียนดีที่สุดในระดับชั้น ตัดใจเถอะว่ะ" ซันพูดพลางเอามือตบไหล่เพื่อนเบาๆ เป็นการปลอบใจ
จินทำหน้าซึมเหมือนรู้ว่าไม่มีทางสมหวังกับเธอแน่ๆ
   "ข้าเข้าใจ แต่คนเรียนแย่ๆอย่างเอ็งคงไม่มีทางสมหวังกับเค้าแน่ๆ " ซันพูดอย่างเห็นใจ
จินยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว ชูกำปั้นขวาไว้ตรงหน้าพร้อมกับทำหน้าขึงขัง แล้วตะโกนใส่หน้าซันว่า...
   "คนอย่างแกมีหน้ามาพูดเรื่องการเรียนกับฉันอีกเหรอ เอ็งมันก็ติดชาร์ตเด็กโง่แห่งปีเหมือนข้านั่นนแหละ"
จินพูดเพื่อเตือนสติเพื่อน
   "นี่เอ็งกล้าเอาข้าซึ่งสอบได้ดีกว่า มาเปรียบกับคนอย่างเอ็งงั้นเหรอไอ้จิน"
   "ดีกว่าข้าแค่1.5คะแนนเนี่ยนะ เอ็งถือว่าดีกว่าแล้ว"
   "แน่นอน" ซันทำท่ามั่นใจเป็นพิเศษ
   "หนอย..." จินกัดฟันแและกำหมัดแน่น
   "เอิ๊บ ไม่มีทางสนใจคนห้องF อย่างเอ็งหรอก" ซันเย้ยหยัน
   "ไม่ใช่คนห้องF อย่างข้า แต่ใช่คำว่า ห้อง F อย่างเราจะดีกว่ามั้ง"
จินเย้ยหยันบ้างก่อนหันไปหยิบลูกบาสเล็งไปที่แป้น
   "ข้าต้องพิชิตใจเค้าให้ได้" เขาชู๊ตบาสลงห่วงอีกครั้ง
เพื่อแสดงความเอาจริงเอาจังกับภารกิจนี้
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-09-2010 20:51:40 โดย THIP »

nattabadin

  • บุคคลทั่วไป
ชอบแนวนี้อ่ะ แนวนอนด้วยแล้วก้อแนวราบ อิอิ รีบมาต่อนะคับ

jammy

  • บุคคลทั่วไป
แอบมาให้กะลางจายยยยยยยย  :m22: :m22: :m22:

nartch

  • บุคคลทั่วไป
Part 2


พี่น้องจิ้งจอกเจ้าเล่ห์


ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูหน้าบ้านดังขึ้น จินลุกขึ้นจากโซฟาตัวเก่งเดินไปเปิดประตู
แอ๊ด...
   "พี่จิน!!!" เด็กสาวตัวน้อยอายุราวแปดขวบโผเข้ากอดเขา
   "คิดถึงจังเลยค่ะ"
   "อะไรกันแอนนี่ บ้านเธออยู่ข้างๆบ้านพี่นี่เอง"
   "ก็เราไม่ได้เจอกันตั้งสิบสองชั่วโมง" แอนนี่โอดครวญ
   "เค้าคิดถึงพี่มากเลยนะ"
   "ใครมาเหรอจิน" เรย์น้องชายวัยแปดขวบของจิน ที่แอบอยู่ข้างหลังโซฟายื่นหน้าออกมาถาม แต่จินไม่ตอบอะไร เพียงแค่จูงแอนนี่เข้ามาในบ้าน
   "แอนนี่มาแล้วหรอ วันนี้ฉันซื้อเค้กสตอเบอร์รี่ของโปรดเธอมาฝากด้วย" เรย์พูดด้วยอาการเหนียมอาย
   "เฮอะ! ฉันเบื่อขนมเค้กของนายจะตายอยู่แล้ว ซื้อเป็นอย่างเดียวหรือไงนะ" แอนนี่เชิดสีหน้าแสดงอาการเบื่อสุดๆ แล้วเธอ
ก็หันไปออดอ้อนจินอีกครั้ง
   "พี่จิน วันนี้พาเค้าไปเล่นที่สนามบาสอีกนะ...นะ...นะ" เธอจับแขนของจินแล้วเอาแก้มไล้ขึ้นไล้ลง
   "ฉันไปด้วย" เรย์รีบขัดขึ้นทันที
 "ไม่ได้!!! ฉันกับพี่จินจะไปเดทกัน ไม่เกี่ยวกับนาย" แอนนี่ค้อนควับ
   "ให้เรย์ไปด้วยนั่นแหละดีแล้ว เธอจะได้มีเพื่อนเล่น" จินพยายามช่วยน้องชาย   "อย่างเรย์จะเล่นอะไรเป็น ก็เค้าเป็นเด็กอัจฉริยะนี่นา เรียนแบบปกติก็ไม่ได้
ต้องให้ครูมาสอนที่บ้าน เฮอะ! เค้าไม่เล่นกับเรย์หรอกนะพี่จิน" แอนนี่ร้องงอแง เรย์คอตกเดินขึ้นห้องไป
   "เราไปกันเถอะพี่จิน วันนี้วันหยุดเดี๋ยวคนเยอะ" แอนนี่ยิ้มอย่างร่าเริงเมื่อเห็นอย่างนั้น
   "ถ้าเธอไม่ไปขอโทษเรย์แล้วชวนเขาไปด้วย พี่จะไม่พาไป" จินตั้งแง่กับแอนนี่
แอนนี่หน้าบึ้ง แต่ก็ไม่สามารถขัดใจจินได้ เพราะรู้จักนิสัยของเขาดี เธอจึงเดินตามเรย์ไปบนห้อง
   "ฉันขอโทษ! จะไปด้วยกันก็ได้" เธอชวนอย่างไม่เต็มใจนัก
   "จริงนะ" เรย์ไม่สนใจกับน้ำเสียงที่ชวนนั้น แต่กลับดีใจจนออกนอกหน้า ^_^


ที่สนามบาสไม่ไกลจากบ้านนัก จินปล่อยให้เรย์และแอนนี่เล่นกันอยู่ข้างสนาม
ส่วนตัวเขาก็รวมกลุ่มกับเพื่อนๆ เพื่อเล่นบาส
   "เฮ้! วันนี้ไปกินเหล้าที่X-Siteกันมั้ย ได้ข่าวว่าช่วงนี้สาวสวยๆเพียบ" ซันเสนอความคิดพร้อมส่งลูกบาสให้จิน
   "วันนี้ว่างสนิทเลยซิ ไม่ต้องกลับบ้านพร้อมน้องสุดที่รักแล้วเหรอไอ้ซัน" จินหยอกกระเซ้า
   "จริงดิแล้วเรื่องจีบเอิ๊บห้อง A ล่ะ เอ็งเลิกล้มภารกิจรึยังวะ"
   "ไม่มีทาง จนกว่าข้าจะไดเค้ามาเป็นแฟน" จินตอบขณะชูแขนกันลูกบาสของซัน
   "..."
   "เอ็งเคยบอกว่าเอิ๊บอยู่ห้องเดียวกับน้องเอ็งนี่ งั้นเอ็งช่วยสืบเรื่องเอิ๊บทีดิ ถ้าได้ข้อมูลที่มีประโยชน์
ข้าจะพาเอ็งไปเลี้ยงเหล้าซักสามสี่วัน"
"ถ้าข้อเสนอดีอย่างนี้ก็โอเค" ซันรับปาก

วันนี้พี่ซันจึงกลับบ้านเร็วผิดปกติ แต่นั่นก็ทำให้ผมคิดว่า ถ้าไม่ได้มาอ้อนแม่เพื่อขอเงิน
ก็ต้องมาอ้อนผมทำการบ้านให้แหง ทั้งๆที่พ่อแม่เดียวกันแท้ๆ
แต่ทำไมพี่ซันถึงได้มีรอยหยักในสมองตื้นนักก็ไม่รุ
   "อาร์ต...ตต น้องรัก" พี่ซันทำเสียงออดอ้อนอย่างนี้ทุกที นั่นไงอย่าที่ผมบอกคิดไว้ไม่มีผิด
   "เรื่องการบ้านอีกล่ะสิ ถ้าไม่ทำเองซะบ้าง พี่ก็คงจะไม่ได้เลื่อนชั้นอีกตามเคย พี่ซ้ำอยู่ที่ ม.3 หนึ่งปี ม. 4 อีกหนึ่งปี ตอนนี้ผมเรียนทันพี่แล้วนะ อีกอย่าง..." ผมยังไม่ทันพูดจบดี ก็โดนพี่ซันขัดขึ้นซะก่อน
   "ไม่ใช่เรื่องนั้น"
เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ใช่เรื่องนั้น ผมคิดว่าไม่น่าจะสันนิษฐานผิด
   "เอิ๊บ" พี่ซันพูดคำเดียว
   "เอ๋?" นั่นไม่ทำให้ผมเข้าใจอะไรๆ ได้ดีขึ้น ผมจึงรอให้พี่ชายพูดต่อ
   "เธอเป็นคนยังไง"
   "พี่หมายถึงเอิ๊บห้องผมน่ะเหรอ"
   "ใช่"
   "ผมว่าพี่เลิกคิดได้เลย มันไม่มีทางเป็นไปด้หรอก" ผมพอจะเข้าใจอะไรๆ มากขึ้นเมื่อพี่ชายพูดเพิ่มเติม
   "แกคิดอะไรอยู่อ่ะ" พี่ซันทำหน้างง
   "ถ้าพี่คิดจะจีบเธอล่ะก็ พี่คงต้องเรียนดีกว่านี้สักสิบเท่า ไม่สิ...บางทีอาจจะต้องร้อยหรือพันเท่าด้วยซ้ำไป"
   "เมื่อไหร่แกจะเลิกบ่นเรื่องเรียนของฉันซักทีฮะ! ไอ้น้องบ้า"
พี่ซันเอาขาหน้าข้างขวามาขยี้หัวผม
   "ที่ฉันถามน่ะ ไม่ได้หมายความว่าฉันจะจีบเค้า"
ก็ดีแล้วล่ะที่พี่ซันไม่คิดสั้น ผมโล่งใจขึ้น เพราะถ้าพี่ชายคนเดียวของเขาต้องอกหัก
มีหวังพี่คงไม่แค่ฉลาดน้อย แต่อาจจะต๊องไปเลยก็ได้
   "แล้วพี่จะถามไปทำไมอ่ะ"
   "เพื่อนพี่มันสนใจเค้า"
   "แล้วไง พี่ก็จะทำให้เค้าสมหวังงั้นสิ ผมขอเตือนนะ ถ้าเพื่อนพี่ไม่เจ๋งจริง
ก็เลิกคิดไปได้เลย เพราะเอิ๊บเขาไม่สนคนห่วยๆ"
   "แกหมายความว่าไงไอ้ที่ว่าห่วยอ่ะ"
   "เริ่มจากบุคลิกภาพภายนอกต้องดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่ ส่วนเรื่องการเรียนไม่ต้องพูดถึง
อย่างน้อยก็ต้องมีรายชื่ออยู่บนกระดาษใบแรก"
พี่ซันตั้งใจฟังอย่างที่สุดไม่รู้ว่าเวลาเรียนตั้งใจอย่างนี้เปล่า เฮ้อ...
   "ขอบใจนะไอ้น้องชาย"เขาลูบหัวเหมือนผมเป็นสัตว์เลี้ยงซะงั้นอะ
   "ซัน! อาร์ต! ทานข้าว" เสียงแม่เรียก
   "นี่เจ้าซัน แกอ่านหนังสือบ้างรึยังหา...แกน่ะเป็นลูกชายคนโตของตระกูล
ฉันหวังจะให้แกเป็นหน้าเป็นตาให้วงศ์ตระกูล..."
พี่ซันมักโดนแม่บ่นแบบนี้เสมอ จริงๆ แล้วจะเรียกว่าทุกวันก็ได้
   "รู้แล้วน่า เมื่อไหร่แม่จะเลิกบ่นซะทีเนี่ย" แล้วพี่ก็จบด้วยคำพูดนี้เสมอเช่นกัน
   "ฉันเป็นแม่แกนะไอ้ลูกบ้า! ปีนี้ถ้าแกซ้ำชั้นอีก ฉันจะส่งแกไปอยู่กับตาที่ต่างจังหวัด"
และผมก็เห็นแม่ขู่อย่างนี้ทุกทีแต่ไม่เคยทำ ก็แม่น่ะรักพี่ชายผมจะตายไป
   "คุณก็..." พ่อเริ่มพูดขึ้นบ้าง
   "กำลังจะเข้าข้างมันอีกใช่ไหม" แม่ค้อนควับ
   "จึ๋ย... O_o"
   "ไม่รู้ว่าปีนี้เจ้าซันมันจะได้เลื่อนชั้นรึเปล่า อะไรนะที่มันทำให้ลูกของเราสองคนต่างกันราวฟ้ากับเหวขนาดนี้"
   "เด็กวัยรุ่นมันก็อย่างนี้แหละ ปล่อยมันไปบ้างเถอะคุณ"
   "ปล่อยได้ยังไงกัน!  เจ้าอาร์ตอายุห่างจากมันตั้งสองปีกลับเรียนชั้นเดียวกับมัน
นี่มันเอาเชื้อฉลาดน้อยมาจากไหนกันนะ" แม่จ้องหน้าพ่อ
เหมือนจะโยนความผิดให้พันธุกรรมของพ่อ
ผมเองก็อยากยุติปัญหานี้เหมือนกันแต่ก็จนปัญญา เฮ้อ!

วันรุ่งขึ้น ขณะที่ผมกำลังปั่นจักรยานไปโรงเรียน แค่อีกสามร้อยเมตรก็จะถึงอยู่แล้วแท้ๆ
แต่ดันมาเจอตัวโชคร้ายที่สวรรค์ส่งมาแกล้งมาให้ปั่นจักรยานตามมาข้างหลังซะก่อน
   "ไอ้หน้าแมว!!!  ปั่นเร็วๆเข้า" ผมจำเสียงที่ดังใกล้เข้ามานั้นได้เป็นอย่างดี
   "เร็วเข้า!!! เดี๋ยไปโรงเรียนไม่ทันนะนายเอ๋อเหรอ เจอนายตั้งแต่เช้า สงสัยวันนี้ฉันจะซวยทั้งวันแน่"จินปั่นมาทันจนได้
แค่ได้ยินเสียงแกฉันก็ซวยแล้วไอ้บ้า! ผมตัดสินใจใช้แรงเฮือกสุดท้ายปั่นจักรยานคู่ใจ
ประตูโรงเรียนอยู่ตรงหน้าแล้ว อีกแค่หนึ่งร้อยเมตรเท่านั้น ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมแพ้เช่นกัน ผมอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมอง
ตอนนี้เขาตามหลังอยู่ยี่สิบเมตรเห็นจะได้
ผมรู้สึกค่อยโล่งใจหน่อย
   "คิดจะแข่งกับฉันเหรอ เร็วไปร้อยปีมั้ง"
   "ปล่อยเรานะ"
ไม่รู้ว่าเขาตามมาทันตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ตอนนี้เขาคว้ากระเป๋าของผมเอาไว้
จนดูเหมือนกับว่าผมกำลังปั่นจักรยานอยู่กับที่
   "ฮ่าๆๆ ตลกชมัดเลย" เขาหัวเราะเยาะ แต่มือก็ยังดึงเป้ของผมอยู่ ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหน แค่มือข้างเดียวก็สามารถหยุดทั้งผมทั้งจักรยานได้
แรงวัวแรงกระบือ เหลือเชื่อจริงๆ
   "คราวหน้ามาแข่งกันอีกนะ" เขาปล่อยกระเป๋าเป้แล้วปั่นนำหน้าไป ก่อนจะหันมามองผม
ด้วยสายตาที่บอกเป็นนัยว่า
นายไม่มีทางชนะฉันหรอกนายเบ๊อะ
ผมรู้สึกเกลียดสายตาแบบนั้นเป็นบ้า!!!
ชิ!!!!!!!!

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2405/-22
มาเจิมเรื่องใหม่จ้า เป็นกำลังใจให้นะ  :m1: :m1:

jammy

  • บุคคลทั่วไป
เอาชนะเจ้าจินให้ได้อย่ายอมเเพ้น้า :m9:

nartch

  • บุคคลทั่วไป
Part 3

เงื่อนไขของสองพี่น้อง


ที่ห้องเรียน
มีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังลอดออกมา ทั้งที่ปกติแล้วห้องเด็กเรียนของผม
จะมีแต่คนอ่านหนังสือเงียบๆ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ผมเดินเข้าไปหาเจ๊ย ที่กำลังเอะอะโวยวายเหมือนคนอื่นๆ
   "มันเกิดอะไรขึ้นวะเจ๊ย!"
เจ๊ยหยุดพูดทันทีแล้วหันมามองเพื่อน มันเบิกตากว้างเหมือนกับว่ารอให้ผมมารับฟังสิ่งที่มันอยากระบายเต็มแก่
   "แกมัวไปทำอะไรอยู่วะ ไอ้อาร์ต!"
   "ทำไมวะ" ผมชักเริ่มสงสัยมากขึ้น และดูเหมือนมันจะก็อยากจะเล่ามากเช่นกัน
   "เมื่อเช้านายจินมาห้องเราล่ะ"
   "เอ๋?" ไอ้บ้านั่นอีกแล้วเหรอ
   "เขาบอกว่าเขาชอบเอิ๊บล่ะ เอาดอกไม้มาให้ด้วยนะ"
   "ไอ้บ้านั่นเนี่ยนะ เหลือเชื่อเลยไอ้จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ แล้วเอิ๊บว่าไงอ่ะ?"
   "จะว่าไงล่ะ ก็ปฏิเสธไปน่ะสิ เอิ๊บเค้าชอบผู้ชายสุขุม เยือกเย็น ไม่สนผู้ชายสไตล์ยากูซ่าอย่างจินหรอก เชื่อมะ...เขาคอตกซึมไปเลย"
   "เฮอะ! สมน้ำหน้า น่าสมเพชเป็นบ้า คิดยังไงมาจีบยัยเอิ๊บ ผู้หญิงสุดยอดแห่งโรงเรียนเรานะ"
   "เธอก็พูดเกินไป ชั้นสงสารเค้าจะตาย ทำไม่ไม่เป็นชั้นนะจะรีบตกลงทันทีเลย"
แต่ยังไงเรื่องนี้ก็ทำให้ผมอารมณ์ดีได้ทั้งวัน ฮึๆๆ ฮ่าๆๆ สมน้ำหน้าคริๆ

ตกเย็นผมยืนรอพี่ซันกลับบ้านด้วยอย่างทุกครั้ง แต่วันนี้พี่ซันมาแปลก
   "อาร์ต...ตต น้องร้ากกก"
   "อาราย" พอมีปัญหาก็เรียกน้องรัก พอหมดประโยชน์ก็เรียกไอ้น้องบ้า พี่นะพี่
   "ช่วยพี่สักครั้งนะ"
   "พี่หมายถึงเรื่องอะไรอีกอ่ะ?"
   "เพื่อนพี่เค้าชอบเอิ๊บจริงๆ นะ ช่วยหน่อยเถอะ"
   "ผมเองก็ไม่ได้สนิทสนมกับเค้าสักเท่าไหร่ จะไปช่วยอะไรได้"
   "แต่อย่างน้อยนายก็อยู่ห้องเดียวกัน น่าจะพอรู้อะไรๆ บ้าง"
   "ไอ้ที่ผมรู้ก็บอกพี่ไปหมดแล้วนี่นา"
   "...."
พี่ซันเงียบไป ไม่รู้คิดอะไรอยู่
   "ผมว่าพี่ไปบอกเพื่อนพี่ตัดใจซะเถอะ ขนาดวันนี้มีหนุ่มหล่อมาจีบเธอยังไม่สนเลย
แล้วนับประสาอะไรกับเพื่อนพี่ มั่นใจเลยว่าต้องเป็นคนที่ไม่ได้เรื่องเหมือนพี่ชัวร์"
   "มันจะมากไปแล้วนะ แกเป็นน้องฉันนะทำตัวเหมือนแม่ไปได้ ตกลงจะช่วยใหม"
   "ขอคิดดูก่อน"
ไม่ใช่ว่าผมจะใจร้ายใจดำอะไรหรอกนะ แต่ผมไม่อยากให้ไครอกหักเพราะความไม่เจียมตัวอีก

บ้านของอาร์ต
แม่ยืนรอผมกับพี่ซันอยู่ที่หน้าบ้าน พร้อมกับไม้พายอันเบ้อเร่อในมือ
   "เจ้าซัน...นน!!!" แม่ตะโกนเสียงดังลั่น บางทีถ้าไม่เห็นหน้าว่าเป็นแม่ คนที่ได้ยินอาจหลงคิดว่าเป็นเสียงสิงโตคำรามก็ได้
   "คุณสมศรี เพื่อนข้างบ้านเราบอกว่าคะแนนกลางภาคออกแล้ว
ลูกเค้าได้คะแนนดีมาก รู้ไหมว่าเขาถามถึงการเรียนของแกด้วย
ฉันไม่รู้จะเอาหน้าไว้ไหน ไอ้ลูกงั่ง!!! เอาคะแนนแกมาดูซิ"
แม่เอาไม้พายตีมือเป็นจังหวะ ใบหน้าแสดงให้เห็นถึงความโกรธจนไม่อาจเก็บไว้ได้
พี่ซันยืนหลบอยู่ข้างหลังผม คงคิดว่าผมน่าจะเป็นโล่ป้องกันที่ดีแน่
   "แม่คร้าบบ...T_T" พี่ยื่นเพียงแต่หน้าออกมาเท่านั้น
   "แกไม่ต้องมาหลบ ออกมาเลย"
แม่ดึงหูพี่ซันแล้วลากเข้าบ้านไป เฮ้อ! ผมค่อนข้างชอนกับภาพแบบนนี้แล้ว
แต่สิ่งที่ต่างออกไปก็คืออาวุธที่แม่ใช้เล่นงานพี่ชายของผมนั้น
จะสับเปลี่ยนหมุนเวียนอยู่เสมอ ผมพอจะเดาออกว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพี่ชาย และอาวุธของแม่ในวันนี้
ผมคงต้องจัดการกับเรื่องนี้เสียที ไม่งั้นถ้าช่วงสอบปลายภาค
พี่ซันได้คะแนนไม่ถึงเกณฑ์อีกก็คงต้องซ้ำชั้นแน่ ผมจึงตัดสินใจว่าลุยวันนี้เลยดีกว่า หลังจากผมอาบน้ำเสร็จก็รีบตรงดิ่งไปหาพี่ซันที่ห้อง เห็นพี่ซันกำลังส่องกระจกอยู่
   "อู๊ย..." พี่ซันหันซ้ายหันขวาเพื่อดูใบหน้าของตัวเองที่เต็มไปด้วยจ้ำแดงๆ
   "เป็นไงบ้างอ่ะพี่" จริงๆ ผมก็ไม่ได้ห่วงพี่ชายสักเท่าไหร่หรอก เพราะเห็นว่าสิ่งที่แม่ทำถูกต้องแล้ว
   "ก็เจ็บอ่ะดิถามได้ หน้าพังหมดแล้ว" พี่ชี้หน้าตัวเอง
   "พี่ก็ทำคะแนนให้ได้ดีๆ ดิ"
   "ถ้านายจะมาพูดเรื่องนี้ล่ะก็ พี่จะไม่ฟัง" พี่ซันเอามือปิดหู ส่ายหัวไปมาเหมือนเด็กๆ
   "แล้วถ้าผมจะพูดเรื่อง...เอิ๊บล่ะ"
พี่ซันรีบเอามือออกทันที ก่อนยื่นหน้าเข้ามาหาผม
   "ตกลงนายจะช่วยแล้วใช่ป่ะ"
   "อืม..."
   "เยี่ยมไปเลย" พี่ซันออกอาการดีใจจนเกินเหตุ
   "แต่มีเงื่อนไขนิดหน่อย" ผมอมยิ้มเพราะรู้ดีว่าพี่ซันคงสงสัยน่าดูเลย
แต่อีกไม่กี่วินาทีนี้เขาก็กำลังจะรู้ว่ามันคืออะไร...
   "พี่ต้องทำการบ้านเองทุกวัน แล้วก็ต้องมาติวหนังสือกับผมจนกระทั่งสอบปลายภาค"
   "หา! O_o"
   "ตกลงไหม"
   "ไม่!"
   "งั้นก็ตามใจ" ผมลุกขึ้นด้วยความไม่แยแส เพราะรู้ดีว่าการที่พี่ซันมาขอความช่วยเหลือจากผมครั้งนี้
ต้องได้ผลประโยชน์จากเพื่อนพอสมควร และเขาคงไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปแน่ๆ
   "เดี๋ยว! เรื่องง่ายๆ แค่นี้ นายคิดว่าพี่กลัวเหรอ แล้วเจอกัน"
ฮ่าๆๆ สมกับที่ผมเกิดมาเพื่อเป็นน้องชายของคนพรรค์นี้จริงๆรู้ทันไปซะทุกเรื่อง คริๆ

เย็นวันถัดมา
   "อ่ะ!" พี่ซันส่งกระดาษแผ่นเล็กๆ แผ่นหนึ่งให้ผม
   "อะไร?"
   "ที่อยู่ของเพื่อนพี่ ไม่ไกลหรอก อยู่ถัดจากบ้านเราไปสองซอย มีต้นมะม่วงอยู่หน้าบ้าน
ไปตั้งแต่พรุ่งนี้เลยนะพี่นัดเค้าไว้แล้ว แล้วก็..."
   "พี่พูดเรื่องอะไรอ่ะ"
   "ก็เรื่องที่เราคุยกันเมื่อวานไง"
   "...(-_-)a"
   "นายสัญญาไม่ใช่เหรอว่าจะช่วยเพื่อนพี่อ่ะ"
   "แล้วไง?"
   "ก็นี่ไง ถ้านายทำให้เค้าคบกันได้ พี่ก็จะเลื่อนชั้นให้ดู"
นี่พี่ซันคิดจะเล่นไม้นี้กับผมงั้นเหรอ
   "ตกลง แต่หวังว่าพี่คงไม่ลืมสิ่งที่พูดไว้แล้วกัน"
ในที่สุดก็ไม่รู้ว่าผมหรือพี่ซันที่ตกหลุมพราง แต่ไม่มีทางเลือกแล้วนี่ ไอ้ไอซ์เอ๋ย!

วันต่อมา

ผมตามหาบ้านหลังนั้นโดยใช้จักรยานคันเดิม บ้านที่มีต้นมะม่วงอยู่หน้าบ้าน
ที่ผ่านมามันก็มีเกือบทุกบ้านอ่ะแหละ ฮึ้ย! มันน่าโมโหนัก
ผมกัดฟันแน่นเพราะเริ่มโกรธขึ้นมาแล้ว และคิดว่าอีกห้านาทีถ้าหาไม่เจอผมก็จะกลับ
   "เอ๋! ใช่หลังนี้รึป่าวนะ"
ก๊อกๆๆ ผมเคาะประตูบ้านหลังนั้น ดูเหมือนจะตรงตามแผนที่ที่สุด ระหว่างนั้นก็คิดว่า เฮอะ! โชคดีของนายนั่นนะที่ผมเจอเข้าพอดี
สักพักประตูบ้านก็ถูกเปิดออกโดยไครสักคน แต่ใหนล่ะ? ไม่เห็นมีไครเลย
ผมไม่เห็นว่ามีไครมาเปิดประตู หรือว่าบ้านหลังนี้เป็นบ้านผีสิง อึ๋ย...น่ากลัวจัง กลับดีกว่า...
   "มาหาไคร"
   "แว๊ก!!!" ผมตกใจมากกับเสียงๆ นั้น
   "นี่นาย เป็นอะไรเนี่ย"
ผมลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ สิ่งที่เห็นตรงหน้าไม่ใช่ผีสางอะไร เป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ เท่านั้นเอง
แค่แวบแรกผมก็รู้สึกไม่ถูกชะตากับเด็กคนนี้เลย ฟู่...ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ เฮ้อ...สงสัยจะเข้าผิดบ้าน
   "ใครมาเหรอ" อีกเสียงหนึ่งดังมาจากในบ้าน
   "ไม่รู้คนบ้ารึเปล่า ร้องเอะอะอยู่หน้าบ้านอ่ะ"
   'ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย!!! ให้พ่อแกเดินออกมาก่อนเถอะ ฉันจะบอกให้จัดการกับแก'
ผมคิดยังไม่ทันจบเขาคนนั้นก็เดินออกมา
   "นาย!" O_o ผมไม่อยากจะเชื่อเลย
   "ไอ้หน้าแมว"

Abracadabra

  • บุคคลทั่วไป
:m22:  ชะแง๊บๆๆ มาดูนักโพสมือใหม่คับ  สู้ๆนะคับ




ปล.ยังไม่ได้อ่านอ่ะคับ :m23:

jammy

  • บุคคลทั่วไป
จะได้ช่วยเร้อออ :m28:

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
มาแปะชื่อให้กำลังใจก่อนน้า เดี๋ยวตามอ่าน   :m23:

ปล.รู้ชื่อคนแต่งมั๊ย ถ้าไงใส่เครดิตให้เค้าไว้ตรงหัวข้อหน่อยก็ดีนะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






nartch

  • บุคคลทั่วไป
ชอบแนวนี้อ่ะ แนวนอนด้วยแล้วก้อแนวราบ อิอิ รีบมาต่อนะคับ
โอ๊ะโย๊ะโหยววววว ดันชอบแนวเดียวกันซะด้วยยยยยย  :m4:

แอบมาให้กะลางจายยยยยยยย  :m22: :m22: :m22:
โหหห กลัวไม่รู้ว่าแอบเนาะ แอบมาตอบมั่งงงง ยังไงก็ขอบคุณคับบบ  :m22: :m22: :m22:

มาเจิมเรื่องใหม่จ้า เป็นกำลังใจให้นะ  :m1: :m1:
อุ้ยยย ดูฤกษ์อ๊ะยังอ่ะ มาเจิมให้เค้าอ่ะตะเองงงงงง เดี๋ยวผิดผีเน้อออ :m12:

เอาชนะเจ้าจินให้ได้อย่ายอมเเพ้น้า :m9:
แพ้น้า น้าใครรรร เค้าไม่เข้าใจอ่ะตะเองงงงง ... เอาน่ะ แล้วจะรู้ว่าน้องหนูเราอ่ะโหดขนาดไหน

:m22:  ชะแง๊บๆๆ มาดูนักโพสมือใหม่คับ  สู้ๆนะคับ
มะด้ายเป็นนัก post หรอกกก แค่อยากให้อ่านเรื่องตลก ๆ สนุก ๆ กันบ้างงง คลายเครียดดด :m1:



ปล.ยังไม่ได้อ่านอ่ะคับ :m23:

ใจร้ายยยย แต่มะเป็นไร เค้ารู้ตะเองกะลังจะสอบบบบบ รีบไปอ่านหนังสือสอบเลยยย ... เดี๊ยตีตาย
ปล เค้าตามเรื่องตะเองอยู่เหมือนกัน สอบเสร็จรีบมาต่อเลยยยยย ไม่งั้น...งอน   :a14:

จะได้ช่วยเร้อออ :m28:
เป็นไรมากป่ะล่ะ ถ้ามากก็คงช่วยมะได้นะ... ล้อเล่นนนน  ลองตาม ๆ ดูละกันนนน :m14:

มาแปะชื่อให้กำลังใจก่อนน้า เดี๋ยวตามอ่าน   :m23:
อุ้ยยยย คุณ THIP ก็มาดีใจจังงงงงง เขินแย่เลยยยยย เข้ามาเยี่ยมก็เป็นเกียรติ์แล้ววววว :o8:

ปล.รู้ชื่อคนแต่งมั๊ย ถ้าไงใส่เครดิตให้เค้าไว้ตรงหัวข้อหน่อยก็ดีนะ
อยากลงให้เหมือนกันคับบบ แต่มะรู้จิง ๆ แค่ copy ไว้อ่านเล่น ๆ เวปเดิมก็ปิดปะละ...จนใจ :m5:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-10-2007 23:54:17 โดย nartch »

nartch

  • บุคคลทั่วไป
Part 4

เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ 
 

   'ฉันมาทำอะไรที่หน้าบ้านไอ้จิ้งจอกเจ้าเล่ห์เนี่ย งั้นไอ้เด็กนี่ก็เป็นน้องเขาน่ะสิ อิๆๆ'
ผมหัวเราะในใจกับลักษณะท่าทางที่ดูเหมือนลูกจิ้งจอกไม่แพ้พี่ชาย
   "นายมาหาฉันเหรอ คิดถึงกันขนาดนั้นเลยเหรอ" เขาเอามือข้างหนึ่งเกาะประตู สายตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นไม่มีทางที่จะเป็นคนอื่นไปได้
   "เอ่อ...ฉันมาผิดบ้านน่ะ" ผมกำลังหันหลังกลับ เขาเอามือมาจับต้นแขนผมเอาไว้ แต่ดูเหมือนว่าเขากำลังหิ้วปีกผมมากกว่า
   "นายจะทำไรอ่ะ! ปล่อยฉันนะไอ้บ้า!"
   "เฮ้! ปากดีจริงๆนะ  นายคือ น้องชายของไอ้ซันมันใช่มะ"
   "เอ๋?" งั้นก็หมายความว่า...
   "ถ้างั้นก็เข้ามาในบ้านก่อนสิ"
O_o ผมควรจะทำไงดีอ่ะเนี่ย วิ่งหนีไปเลยดีไหม หรือว่ายอมเข้าไปแต่โดยดี เอาไงดี เอาไงดี อาร์ตเอ๊ย! คิดสิคิด
   "ถ้าคิดจะหนีฉัน นายตายแน่" สายตาเจ้าเล่ห์เปลี่ยนเป็นสายตาที่ดุดันทันที
   "..." แล้วผมจะพูดอะไรได้อ่ะทีนี้
   "พี่นายยกนายให้ฉันแล้วไอ้หน้าแมว" คนอะไรหน้าตาก็ดีแต่ปากเสียจริงๆ
ข้อสรุปสุดท้ายของผมก็คือ ยอมไปกับเค้าแต่โดยดี
   "เออ! นี่น้องชายฉัน เรย์"
ผมรู้อยู่แล้วน่ะ ดูเจ้าเด็กนี่ดิ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เดี๋ยวปั๊ด! ฮึ้ย...
   "แล้วนายชื่ออะไร"
   "อาร์..." เสียงพูดอยู่ในลำคอ
   "ว่าไงนะ พูดให้มันดังๆ หน่อยดิ"
   "อาร์ต!!!" ผมตะโกนสุดเสียง
   "ไอ้บ้า! หูฉันแตกเพราะนายสองครั้งแล้วนะ"
   "เราต้องทำไรบ้างเนี่ย"
   "มันเป็นหน้าที่ของนาย มาถามฉันได้ไง"
   "คราวที่แล้วอกหักยังไม่เข็ดอีกเหรอ"
   "รู้ได้ไง!"
   "ไครๆ เค้าก็รู้กันทั่วนั่นแหละดังจะตายไป นายจินถูกปฏิเสธรัก เฮอะ! สะใจเป็นบ้า"
คราวนี้ผมมีโอกาสได้เอาคืนบ้าง
   "นั่นเพราะฉันยังไม่ได้เตรียมพร้อม แต่หลังจากที่จบคอร์สนี้แล้วนายจะหัวเราะไม่ออก"
   "พวกนายกำลังทำอะไรกันน่ะ ถ้ามีเรื่องกันในบ้านฉันจะโทรไปบอกแม่ ให้มาจัดการกับนาย" เรย์พูดขึ้น
   "ใครทะเลาะกันไม่มี...ใช่มะ" เขาเอามือมาดึงแก้มผม เจ็บนะไอ้บ้า ไอ้เด็กนี่ก็แก่แดดเกินเด็ก
อีกหน่อยก็คงไม่ทิ้งลายพี่ชายหรอก ผมคิด
   "ฉันขอบอกไว้ก่อนนะ ว่าการจีบเอิ๊บมันไม่ใช่เรื่องง่ายหากไม่มีความพยายามพอ จะเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันนะ"
   "ไม่! ฉันจะไม่ปล่อยให้นางฟ้าของฉันหลุดมือไปแน่"
   "คนอย่างนายก็พูดหวานๆ แบบนี้เป็นด้วยเหรอ คิดว่าเป็นแต่ปากเสีย"
   "ก็เลือกหวานเฉพาะคนน่ารักเท่านั้นแหละ อย่างนายฝันไปเถอะว่าฉันจะพูดดีด้วย"
ยังไม่ทันขาดคำ เขาก็กวนประสาทอีกแล้ว ไม่อยากจะเชื่อเลย
ว่าจะมาเจอหน้าไอ้นี่ทุกวัน ให้ตายเถอะพระเจ้าจอร์จ มันแย่มาก T_T

ผมกลับถึงประมาณสามทุ่มกว่า แล้วก็ไม่รอช้ารีบเข้าไปหาพี่ซันในห้องทันที วันนี้จะต้องเฉ่งซะหน่อยแล้ว ทำไมไม่บอกกันก่อนนะว่าเป็นไอ้บ้าจิน จะได้ล้มเลิกข้อตกลงนี้ ผมเปิดประตูห้องเข้าไป
แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ามันทำให้ผมตื้นตันจนพูดไม่ออก นี่ผมไม่เคยเห็นพี่จับปากกามานานเท่าไหร่แล้วนะ
   "อ้าว...กลับมาแล้วเหรอ มาดูนี่ดิพี่ทำเองหมดเลยนะ"
พี่ซันดึงมือผม แล้วชูสมุดการบ้านให้ดู เหลือเชื่อเลย มันเป็นลายมือพี่จริงๆ ถ้าแม่เห็นคงจะดีมาก ปลาบปลื้มจริงๆ
   "พี่ ผมดีใจจริงๆ นะที่พี่คิดได้แบบนี้" T_T
   "พี่ไม่ได้คิดได้ แต่คนอย่างพี่พูดคำไหนคำนั้น"
   "เฮอะ! ไอ้เราก็นึกว่าจะคิดได้"
   "แล้วเป็นไง เจอเขาใหม"
   "ไอ้บ้าจินอ่ะเหรอ "
   "งั้นก็แสดงว่าเจอแล้ว"
   "ถ้าผมรู้ว่าเป็นไอ้บ้านี่นะ ผมไม่ยอมรับเงื่อนไขโง่ๆนี่หรอก "
   "มีอะไรกันเหรอ หรือว่ามันทำอะไรแก"
   "เปล่า"
   "พี่ก็ว่างั้นแหละ คนธรรมด๊าธรรมดาอย่างนายอ่ะ มันคงไม่อยากยุ่งกะแกสักเท่าไหร่หรอก"
พี่ซันลากเสียงยาว เพื่อเป็นการบ่งบอกว่า อาร์ตแกน่ะมันธรรมดาสุดๆ แม้แต่พี่ตัวเองยังเหน็บแนม นี่ผมมันไม่ได้เรื่องขนาดนั้นเลยเหรอ
   "พี่ถ้าผมจะขอแก้ไขข้อตก..."
   "ลูกซัน...นน" เสียงแม่ลากเสียงย้าวยาวกว่าที่พี่ลากเสียอีก ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆเลย
แม่ไม่เคยเรียกพี่ชายผมด้วยน้ำเสียงหยาดเยิ้มขนาดนี้
   "แม่เอานมอุ่นมาให้จ๊ะ"แม่ส่งนมให้พี่ซัน
   "ขอบคุณครับแม่"
   "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย! O_o แม่ถึงได้เอาใจพี่ขนาดนั้นอ่ะ"
   "แกไม่เห็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกเหรอ"
   "(-_-)a"
   "ก็ที่พี่แกนั่งจับปากกาทำการบ้านอยู่นี่ไง ถ้าแกทำแบบนี้ได้ทุกวัน แกได้เลื่อนชั้นแน่" ดูท่าทางแม่มีความสุขมากกว่าทุกวัน แล้วแม่ก็เดินออกไปจากห้องไปด้วยความร่าเริงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ถึงแม่ผมจะขี้เหนียว ชอบของฟรี พูดจาเสียงดัง ลงไม้ลงมือ แต่แม่ก็ไม่เคยที่จะต่อว่าผมให้น้อยใจหรือคิดมากที่ผมเป็นแบบนี้(เป็นเกย์) คงเป็นเพราะผมไม่เคยทำให้แม่ผิดหวังไม่เคยทำให้แม่ไม่สบายใจ แม่เคยพูดมาหนึ่งคำ
   "ไม่ว่าแกจะเป็นยังไงแกก็เป็นลูกแม่ เป็นเด็กดีของแม่ แม่ก็ดีใจแล้ว" โอ๊ย! ซึ้งT_Tแม่ผม
ผมไม่เคยปิดบังไครที่ผมเป็นแบบนี้แต่ก็ไม่ใช่ที่แบบว่าแสดงออกให้ไครรู้ว่าผมเป็น ที่บ้านก็รู้หมดแต่ก็เฉยๆ
ผมคงโชคดีที่ผมเกิดเป็นลูกบ้านนี้มั้ง ถึงมันจะวุ่นวาย แต่มันอบอุ่นที่สุด ^_^
   "เมื่อกี้แกว่าไงนะ จะแก้ไขอะไร"
   "เอ๋...เปล่านี่ ผมหมายถึงแก้ไขการบ้านข้อที่พี่ทำผิดไง"
   "งั้นเดี๋ยวเราติวหนังสือกันเลยดีกว่าน้องรัก" พี่ซันควานหาหนังสือ
ในกระเป๋าอย่างกระตือรือร้น ผมอยากรู้จริงๆ ว่าอะไรคือ ข้อเสนอที่ไอ้บ้าจินให้พี่ซัน พี่ชายผมถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้
ผมคงต้องยอมให้สองพี่น้องจิ้งจอกเจ้าเล่ห์
เพียงเพื่อจะได้เห็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกตั้งอยู่ที่บ้านทุกวัน
เอาน่า! อีกแค่สองเดือนก็สอบปลายภาคแล้วนี่นา อดทนหน่อยไอ้อาร์ตเอ๋ย!

หลังเลิกเรียน พี่ซันและไอ้จิ้งจอกมาหาผมที่ห้องเรียน ผมรู้สึกไม่ชอบมาพากลยังไงไม่รู้
   "ไอ้อาร์ต! วันนี้พี่จะขี่จักรยานกลับบ้านเองนะ ส่วนแกไปกับไอ้จินละกันนะ เพราะยังไงแกก็ต้องไปบ้านมันอยู่แล้วนี่"
   "อะไรนะ!" O_o
   ไม่ต้องกลัวหรอกน่า ฉันไม่พานายไปทิ้งหรอก โชคดีของนายนะเนี่ยที่ได้ซ้อนรถของหนุ่มหล่อที่Hotที่สุด ฮ่าๆๆ"
   "แล้วก็รอยหยักในสมองน้อยที่สุดอ่ะเหรอ" ผมสวนกลับทันที
   "ไอ้นี่!" เขาแยกเขี้ยวใส่
   "หยุดกัดกันได้แล้ว แล้วงี้มันจะได้เรื่องเหรอวะเนี่ย" พี่ซันยุติศึกระหว่างจิ้งจอกเจ้าเล่ห์กับแมวเหมียวปากมอม
   "พี่ไปแล้วนะ เดี๋ยวสาวรอนาน" พี่ซันเดินออกไปจากห้องทิ้งผมไว้กับไอ้จิ้งจอก เอาไงดี เอาไงดี
   "ฉันว่าฉันเดินกลับเองดีกว่า"
ผมรีบสะพายกระเป๋าเดินตามพี่ชายไป แต่ก้าวไปไม่ถึงสองก้าวก็ถูกเขาดึงกระเป๋าไว้อีกแล้ว
ผมยอมรับว่าเค้าแรงโคทมิฬจริงๆ จนตัวผมเอนไปข้างหลังตามแรงดึงของเขา
   "จะไปไหนไอ้หน้าแมว เหมียวๆๆ" เขาทำท่าเหมือนแมวมาก ไม่รู้ว่าจะกวนประสาทไปถึงไหน แต่ทำท่าแบบนี้น่ารักจริงๆเลย ^_^
   "เอิ๊บ!" จินส่งเสียงเรียก เมื่อเห็นเอิ๊บอยู่ตรงหน้า
   "พวกนายทำอะไรกันน่ะ" เอิ๊บถามด้วยแววตาสงสัย
ตาของเธอสวยจริงๆ ผมไม่แปลกในเลยว่าทำไมมีแต่คนคลั่งไคล้เธอนักแม้แต่นายจิน ถ้าผมเป็นผู้ชายปกติก็คงไม่ต่างจากจินมั้ง
   "อ๋อ...เปล่า" เขาปล่อยกระเป๋าผมกะทันหัน จนตัวผมโยกเอนไปข้างหน้า พลั๊ก!!! ร่วงลงมากองที่พื้นเลยครับ ไอ้บ้าจะปล่อยก็ไม่บอก หนอย!!!
แต่พอเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นจินอยู่ในชุดจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ส่วนเอิ๊บอยู่ในชุดลูกแกะขนขาว
   "หวัดดี" เจ้าจิ้งจอกทัก
   "สวัสดี" ลูกแกะทักบ้าง
แล้วผมจะทำไงดี ผมตัดสินใจค่อยๆ ลุกแล้วย่องออกจากตรงนั้น แต่ก็ไม่สำเร็จ
   "เดี๋ยว! นายกำลังจะไปไหน" เขาดึงกระเป๋าผมไว้อีกครั้ง
   "แล้วเจอกันนะ" เขารีบร่ำลาเอิ๊บแล้วลากทั้งผมทั้งกระเป๋าออกจากห้องเรียนไป

ไม่ไหวแล้วนะ นี่มันหนักเกินกว่าที่จะรับได้แล้วนะ! ผมอ่อนล้าไปหมด ผมเป็นแค่เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ
ที่สูงแค่165หนัก44 ทำไมจะต้องมา...


   "เร็วเข้าๆๆ ไอ้หน้าแมวปั่นเร็วเข้า"
   "ทำไมฉันจะต้องมาปั่นจักรยานให้นายนั่งซ้อนเนี่ย ตัวก็ไม่ใช่เบาๆเลยนะ!" ผมบ่นไปปั่นไป ไม่ให้เหนื่อยได้ไง
ไอ้บ้านี่ตัวไม่ใช่เล็กๆ สูงตั้ง182หนักน่าจะเกือบๆ 70ได้มั้ง
อุตส่าห์แอบดีใจว่าอย่างน้อยวันนี้ ก็จะได้ซ้อนจักรยานหนุ่มสุดHotของโรงเรียน แต่นี่มันอะไรกาน...นน
   "ถ้านายบ่น ฉันจะจี้เอวนาย เอาให้หัวเราะท้องแข็งไปเลย" เขาขู่
จะแกล้งเขายังไงดีนะ อ๋อ...ผมจินตนาการตัวเองว่าเป็นงู แล้วเริ่มขี่จักรยานส่ายไปส่ายมาน่าหวาดเสียว
   "เฮ๊ย! ทำอะไรของนายน่ะ เดี๋ยวก็ล้มหรอก หยุดนะ! หยุดด...ดด"
เขาตะโกนโหวกเหวก ผมคิดว่าอย่างน้อยเค้าก็ต้องกลัวเสียโฉมอยู่บ้างล่ะ
   "ฮ่าๆๆๆๆๆ" ผมหัวเราะชอบใจกับอาการของเขา เพราะมันดูเหมือน
จิ้งจอกที่หูลีบ หางตกกำลังกลัวว่าจะตกเหว ^_^

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2405/-22
ไม่เจิมก็ได้แต่มาจิ้มแทน  o17 o17

ต่อไวไวนะรอจิ้มอีก  :m11: :m11:

nartch

  • บุคคลทั่วไป
ไม่เจิมก็ได้แต่มาจิ้มแทน  o17 o17

ต่อไวไวนะรอจิ้มอีก  :m11: :m11:

สงสัยจะได้ขาหื่นนนของบอร์ดอีกคนละ .... เอาไปรวมไว้ใน list ทีเร็ววววววว

MamyPoko

  • บุคคลทั่วไป
 :m9: :m11: :m4: น่ารักมากมาย   มาต่อเร็วๆน้า o22 :impress:

[attachment deleted by admin]

ออฟไลน์ มูมู่น้อย

  • Global Moderator
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2623
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +468/-12
ตามอ่านทันแว้ววววว ดีใจๆ :m3:
ตอนแรกว่าจะไม่อ่านเรื่องใหม่แระ  แต่จำชื่อของ Nartch ได้จากกระทู้ไหนไม่รู้  ชอบสไตล์การตอบ  อิอิ
เลยต้องคลิกเข้ามาซะหน่อย 55

ชอบมากค้าบบบ  เนื้อเรื่องน่าร้าก กวนติงมากเรยยย
กวนกันให้เยอะๆ เด๋วดีเอง คึคึ

แอบมาจิ้มด้วยคน คึคึ  โดนจิ้มมากๆ ตูดพังไปยัง 55555
รออ่านต่อจ้า สู้ๆ  :a2:

nartch

  • บุคคลทั่วไป
:m9: :m11: :m4: น่ารักมากมาย   มาต่อเร็วๆน้า o22 :impress:
รับทราบจ้า ต่อให้ทุกวันละ ดึกดื่นแค่ไน๋ก็จะอดตาหลับขับตานอนมาต่อให้ :try2:
ตามอ่านทันแว้ววววว ดีใจๆ :m3:
ตอนแรกว่าจะไม่อ่านเรื่องใหม่แระ  แต่จำชื่อของ Nartch ได้จากกระทู้ไหนไม่รู้  ชอบสไตล์การตอบ  อิอิ
เลยต้องคลิกเข้ามาซะหน่อย 55
อุ้ยยยดีนะชอบสไตร์การตอบ เกิดมาบอกชอบเค้าละก็ตะเองงง ระวังตัวให้ดี :m10:

ชอบมากค้าบบบ  เนื้อเรื่องน่าร้าก กวนติงมากเรยยย
กวนกันให้เยอะๆ เด๋วดีเอง คึคึ
อันนี้เป็นคำชมเหรอตะเองงงง มันตุ้มเม้งไงมะรู้...

แอบมาจิ้มด้วยคน คึคึ  โดนจิ้มมากๆ ตูดพังไปยัง 55555
รออ่านต่อจ้า สู้ๆ  :a2:
มาจิ้มอีกคนละ แต่มะเป็นไร เพื่อตะเองเค้ายอมมมนะ แล้วจะรู้ของเค้าดีจิง ๆๆๆ :m4:

nartch

  • บุคคลทั่วไป
Part 5

สองจิ้งจอกเจ้าเล่ห์


เมื่อไปถึงบ้านนายจิน น้องชายเขาออกมาเปิดประตูให้ ผมเดินเข้าไปในบ้านแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวหนึ่ง
   "ทำอะไรน่ะ นั่นมันโซฟาของฉัน ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!"
   "ขี้หวงชะมัด" ถึงแม้ผมจะบ่นพึมพำ แต่ก็ยอมลุกขึ้นโดยดี ก่อนเหลือบไปเห็นหนังสือกองหนึ่งเข้า
   "นั่นของนายเหรอ"
   "เปล่า"
   "ถ้าไม่ใช่ของนาย แล้วของใคร"
   "ของฉัน" จิ้งจอกน้อยเรย์พูด
   "นายอายุเท่าไหร่กัน อ่านหนังสือออกสักกี่ตัว ถ้าดูจากพี่เธอแล้วฉันว่า..."
   "อย่าเอาฉันไปเทียบกับจินเลย นายนั่นน่ะห่างไกลฉันเยอะ"
   "ว่าไงนะไอ้เรย์ ให้เกียรติฉันหน่อย ฉันพี่แกนะ"
   "งั้นก็หมายความว่าเรย์ฉลาดกว่านาย" ผมได้โอกาสกัดเขา
   "อย่าเรียกว่าฉลาดธรรมดาเลย เรียกว่าอัจฉริยะดีกว่า" เรย์พูดด้วยท่าทางเกินเด็ก"
   "จริงดิ ไม่อยากจะเชื่อ...พี่ชายไม่เอาไหน แต่น้องชายเป็นเด็กอัจฉริยะเชียวรึนี่"
   "พวกนายจะกัดฉันไปถึงไหน เอาล่ะๆ เริ่มบทเรียนแรกสำหรับวันนี้ดีกว่า" เขาเริ่มอาการฉุนเฉียว เพราะรู้ว่าบทสนทนาครั้งนี้ เขาแพ้ราบคาบ
   "การที่นายจะชนะใจผู้หญิงระดับนั้นได้ นายจะต้องเปลี่ยนทุกอย่างในตัวนาย ตั้งแต่ภายนอกจนถึงภายใน"
   "..."
   "ไอ้ผมสีทองนี่ก็เลิกซะ ไปเปลี่ยนเป็นสีดำ"
   "ฉันจะเชื่อนายได้ไหมเนี่ย?"
   "อย่างน้อยฉันก็รู้จักเอิ๊บมากกว่านายแล้วกัน ดังนั้นนายไม่ต้องเถียงฉัน เรื่องทรงผมฉันจะเลือกให้นายเอง
มันต้องดูสุขุมและเป็นผู้ใหญ่หน่อย รับรองว่านายจินหนุ่มกะล่อนของโรงเรียน จะเปลี่ยนเป็นหนุ่ม สมาร์ท เท่ ดูภูมิฐานอย่างแน่นอน"
ขณะที่ผมกำลังบรรยายบทเรียนแรกของวันนี้ ดูเหมือนพี่น้องจิ้งจอกจ้องมาที่ผมอย่างตั้งใจ
เวลาที่พวกเขาทำหน้าแบบนี้ก็น่ารักดีตาของทั้งสองคนเหมือนกันมาก จากแววตาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์กลายเป็นแววตาของลูกหมาตัวน้อย

   แต่นั่นก็ทำให้วันนี้ผมกลับบ้านช้ากว่าปกตินิดหน่อย
ผมสังเกตเห็นผู้ชายคนหนึ่งมายืนอยู่หน้าบ้าน แต่ดูท่าทางแล้วไม่น่าจะใช่คนร้าย
   "มาหาใครครับ"
   "อ๋อ...เปล่า เราเคยอยู่แถวนี้ ผ่านมาก็เลยแวะมาดู ยังเหมือนเดิมเลยนะ"
   "อื้อ แม้แต่ต้นไม้ยังอยู่ครบทุกต้น"
   "นายอยู่บ้านหลังนี้สินะ"
   "อื้อ"
   "งั้นเราขอตัวก่อนนะ จริงดิ เรา...พัดนะ"
   "เรา...อาร์ต"
   "ยินดีที่ได้รู้จัก"
   "เช่นกัน"
เขาเดินไปที่รถสีดำสุดหรูที่จอดอยู่ใกล้ๆ แล้วขับจากไป ผมรู้สึกคุ้นกับเค้าจัง
แต่ไม่ดีกว่า ผมจะพยายามไม่คุ้นกับใครแล้ว คุ้นทีไรเกิดเรื่องทุกที

ผมเดินเข้าบ้านพบพ่อกับแม่กำลังคุยกันอยู่ จึงเดินเข้าไปร่วมวงด้วยคน
   "พ่อครับ แม่ครับ"
   "เจ้าอาร์ตแกรู้ใหมว่าพี่แกเป็นอะไรไป ช่วงมันนี้ทำการบ้านเองทุกวัน" แม่ทำท่าครุ่นคิด และหวังจะได้คำตอบจากผมเต็มที
   "บางทีมันอาจจะคิดได้แล้วก็ได้คุณ" พ่อตอบแทน
   "ถ้ามันคิดได้อย่างนั้นก็ดี ฉันจะได้ไม่ต้องกลุ้มใจกับมันอีก"
   "แล้วก็เลิกโทษฉันซะที" พ่อรีบฉวยโอกาสพูด
   "แม่ครับ ปีนี้พี่ได้เลื่อนชั้นแน่นอนครับ ไม่ต้องห่วง"
ผมพูดทิ้งท้ายก่อนเดินเข้าห้องตัวเอง ทั้งที่ผมเองก็ยังไม่รู้เลยว่าอะไรที่ทำให้พี่เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ บางทีอาจจะเป็นสิ่งที่มีค่ามากสำหรับพี่ก็ได้

ในห้องของซัน
   "เพื่อเหล้าและผู้หญิง  เราต้องสู้" ซันพึมพำ ขณะที่กำลังอ่านหนังสือสอบอย่างเอาจริงเอาจัง นี่หรือสิ่งที่มีค่าของผู้ชายที่ชื่อซัน


วันรุ่งขึ้นที่โรงเรียน เจ๊ยถามผมเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมด ผมจึงเล่าทุกอย่างให้ฟัง
   "ต๊าย! ไอ้อาร์ต แกนี่โชคดีเป็นบ้าเลยนะยะ"
   "แกเรียกเรื่องพวกนี้ว่าโชคดีเหรอวะ"
   "แหม...ก็แกเล่นได้ไปบ้านสุดหล่อจินทุกวันตลอดสองเดือนนี้ อย่างนี้ยังไม่เรียกว่าโชคดีอีกเหรอเพื่อนรัก"
   "คงงั้นมั้ง" จะว่าไป...ถึงตอนนี้แล้วผมก็พอที่จะทำใจได้แล้วล่ะ เลยตามเลยละกันเนอะ

ตอนเย็น
จินมาหาผมที่ห้อง เขาดูแปลกตาไปมาก นั่นเพราะสีและทรงผมใหม่ของเขา มันเหมือนจิ้งจอกโดนถอดเขี้ยวเล็บ
ก็ดูดีไปอีกแบบ แต่ผมก็ยังต้องเป็นคนขี่จักรยานให้เขาซ้อนเหมือนเดิม
   "ฉันดูเป็นไงบ้าง" เขาถาม
   "ก็ดี"
   "แค่นั้นเองเหรอ"
   "อืม..." ไม่รู้สิ ถึงแม้มันจะดูดีก็ตามแต่มันเหมือนไม่ใช่เขาคนเดิมที่ผมรู้จัก
พอไปถึงบ้านเขา ผมก็ต้องงงกับหัวของเรย์ที่มันเหมือนกันเป๊ะกับหัวพี่ชาย จนอดขำไม่ได้
   "ฉันดูเป็นไงบ้าง" เรย์ถามผม
   "ก็ดี"
   "แค่นั้นเองเหรอ"
   "อืม..." อะไรกันแม้แต่บทสนทนาที่เขาพูดยังเหมือนกันเป๊ะ
   "นายบอกว่าผู้หญิงจะชอบผู้ชายที่ดูสุขุม และเป็นผู้ใหญ่จริงเหรอ" เรย์ถามต่อ
   "อืม..."
   "เอาล่ะ! บทเรียนต่อไปของเราคือ เรื่องการแต่งตัว นายจะมาแต่งตัว
อย่างกับยากูซ่าอย่างนี้ไม่ได้ต้องเปลี่ยนซะใหม่ ขอฉันดูเสื้อผ้าทั้งหมดของนายหน่อยดิ"
ทั้งจินและเรย์ต่างเปิดตู้เสื้อผ้าของตัวเอง
   "ไม่ได้เรื่อง ชุดพวกนี้เลิกใส่ซะ"
   "แต่เสื้อผ้าพวกนี้เคยทำให้ฉันจีบติดมาหลายต่อหลายคนแล้วนะ" เขายังคงดื้อรั้น
   "นั่นไม่ใช่ผู้หญิงที่ชื่อ เอิ๊บ พรุ่งนี้เป็นวันหยุด เราจะไปซื้อชุดที่ดูดีกว่านี้ด้วยกัน"

วันรุ่งขึ้น

ผมนัดนายจินไว้ตอนเก้าโมงที่บ้านเขานั่นแหละ แต่นี่มันเกือบจะสิบโมงแล้ว
ผมต้องโดนเล่นงานแน่เลย ผมรีบปั่นจักรยานสุดแรงเกิดเพราะหวังว่ามันอาจจะทันสิบโมง ตอนนี้คงโกรธจนขนฟูแล้วมั้ง
ในที่สุดผมก็มาถึงบ้านเขา ตอนนี้เป็นเวลาสิบโมงสิบเอ็ดนาที นั่นหมายความว่า ไม่ทัน
ผมยืนทำใจอยู่สักพักแล้วจึงตัดสินใจเคาะประตู

ก๊อกๆๆ
   "ไม่มาซะวันพรุ่งนี้เลยล่ะ ไอ้หน้าแมว" เสียงนั้นดังมาจากด้านหลัง ผมจึงหันไปมองตามเสียง O_o เห็นจิ้งจอกสองตัวยืนกอดอก เท้าข้างหนึ่งเคาะพื้นเป็นจังหวะเดียวกัน สายตาเยือกเย็นน่ากลัวยิ่งนัก
   "ฉัน..." ผมไม่มีข้ออ้างใดๆ
   "ว่าแล้วเชียว ทำไมนายถึงไม่มีแฟน ตอนเดทน่ะคงไปสายน่าดูเลย" จิ้งจอกตัวใหญ่พูด
   "คนอะไรไม่น่ารักแล้วยังอืดอาดอีก" จิ้งจอกตัวเล็กเสริม
   "นี่พวกนาย! มันจะมากไปแล้วนะ คนมาสายแค่ชั่วโมงเดียวบ่นไปได้"
   "แค่ชั่วโมงเดียวงั้นเหรอ?" จิ้งจอกสองตัวพูดพร้อมกัน
   "พี่จิน" เสียงเด็กผู้หญิงดังมาจากข้างหลังสองพี่น้องจิ้งจอก
   "แอนนี่!" เรย์พูดขึ้นทั้งที่ยังไม่ได้หันไปมองด้วยซ้ำ
   "พี่จินจะไปไหน เค้าไปด้วยนะ" เด็กผู้หญิงผมเปียคนนั้นพูด
   "ไม่ได้หรอก พี่จะไปธุระ"
   "แล้วทำไมเรย์ไปด้วยได้ล่ะ" เธอหันมามองผมแล้วพูดว่า
   "นายเป็นใคร"
   "เอ๋..." แล้วผมควรตอบว่ายังไงดีล่ะ
   "เค้าเป็นเพื่อนพี่เอง ชื่ออาร์ต"
   "หวัดดีครับ ชื่อแอนนี่เหรอครับ" ผมทักทายด้วยท่าทางเป็นมิตร
   "อืม..." เธอตอบอย่างไม่เต็มใจนัก
   "ให้แอนนี่ไปด้วยนะจิน" เรย์ทำเสียงออดอ้อน
   "ไม่"
   "ก็ไปด้วยกันไม่เห็นเป็นอะไรเลย" ผมคิดอย่างนั้น
   "แอนนี่ไปด้วยกันนะ" เรย์หันไปอ้อนแอนนี่แทน
อยู่กับผู้หญิงสวยๆ น่ะพูดหวานเชียว พอกันทั้งพี่ทั้งน้องเลย เอ๋...หรือว่าเรย์จะชอบแอนนี่

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2405/-22
ได้จิ้มอีกแล้ว 3 จิ้มแระตะเองเป็นของเราแระน๊า  :m18:  :m18:

รออ่านต่อ อยากเห็นการเปลี่ยนแปลงของจิน  :m3: :m3:

ออฟไลน์ มูมู่น้อย

  • Global Moderator
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2623
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +468/-12
อดจิ้มตูดนารทเรยยย ม่ายยอม  o9

เรย์ชอบแอนนี่แหงๆ 555  พี่น้องคู่นี้ตลกดี
รออ่านต่อจ้า  :a2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






nartch

  • บุคคลทั่วไป
ได้จิ้มอีกแล้ว 3 จิ้มแระตะเองเป็นของเราแระน๊า  :m18:  :m18:
3 แล้วเหยอออ ทะมายมะรู้สึกไรเลยอ่ะ ตะเองใช้ไรจิ้มเค้าอ่ะ ไม้จิ้มฟันเหยออออ  :m20:

รออ่านต่อ อยากเห็นการเปลี่ยนแปลงของจิน  :m3: :m3:
อะนะ  ยังมะทันไรเอาใจออกห่างงงงง เดี๋ยวปั๊ดดดดด :m16:

อดจิ้มตูดนารทเรยยย ม่ายยอม  o9
ลูกเค้ามีพ่อมีแม่นะตะเองงงง จะจิ้มไรกันนักหนาเนี่ยยยยยย   :oo1:

เรย์ชอบแอนนี่แหงๆ 555  พี่น้องคู่นี้ตลกดี
อ่านต่อไปนะคุณจะชอบเด็กแก่แดดสองคนนี้เหมือนผมมมมมมม   :m26:
รออ่านต่อจ้า  :a2:

jammy

  • บุคคลทั่วไป
แพ้น้า น้าใครรรร เค้าไม่เข้าใจอ่ะตะเองงงงง      
เอ่ออ น้าในที่นี้ไม่ได้หมายถึงน้องของเเม่นะครับ เเต่เป็นคำลงท้ายคล้ายๆกับคำว่าครับ หรือค่ะ อะครับ  รอดูนายจินต่อไป :m13:

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2405/-22
มาดันๆ  :m18: :m18:

แหม๋ๆโดนไป 3 จิ้มไม่รู้สึกแปลว่าหลวมแระ  :m20: :m20: ไปหาจิ้มคนอื่นดีก่า  :a14:

nartch

  • บุคคลทั่วไป
แพ้น้า น้าใครรรร เค้าไม่เข้าใจอ่ะตะเองงงงง      
เอ่ออ น้าในที่นี้ไม่ได้หมายถึงน้องของเเม่นะครับ เเต่เป็นคำลงท้ายคล้ายๆกับคำว่าครับ หรือค่ะ อะครับ  รอดูนายจินต่อไป :m13:
สนใจแต่นายจิน เดี๋ยวเปลี่ยนบทให้ตกเขาตายซะเลยยยยย :angry2:
มาดันๆ  :m18: :m18:

แหม๋ๆโดนไป 3 จิ้มไม่รู้สึกแปลว่าหลวมแระ  :m20: :m20: ไปหาจิ้มคนอื่นดีก่า  :a14:
ไม่ตอบ งอนนนน :m16:

nartch

  • บุคคลทั่วไป
Part 6

ชุลมุนวุ่นห้าง 
 


อย่างนี้นี่เองผมรู้จุดอ่อนของเจ้าจิ้งจอกตัวเล็กแล้ว ฮะๆๆ
สรุปแล้วก็ไปกันทั้งหมดสี่คน ผมตัดสินใจพาไปที่ห้าง P.R.G. เพราะเสื้อผ้าส่วนใหญ่ของที่นี่ค่อนข้างมีระดับ และดูมีสไตล์ แต่ก่อนที่งานจะเริ่ม
จินได้ขอไปเข้าห้องน้ำ โดยผมและเด็กๆ เดินเล่นอยู่ใกล้ๆ

ในห้องน้ำชาย

ขณะที่จินกำลังยืนทำธุระส่วนตัวอยู่นั้น มีชายหนุ่มคนหนึ่งมาด้อมๆ มองๆ อยู่บริเวณโถปัสสาวะของจิน
เขาก้มๆ เงยๆ อยู่นานจนจินมั่นใจว่าเขาเป็นพวกโรคจิต
   "เฮ๊ย! มองอะไรวะ ของตัวเองไม่มีรึไง" เขารูดซิบกางเกงขึ้นแล้วใช้มือกระชากคอเสื้อผู้ชายคนนั้น
   "ผมไม่ได้มองคุณ ผมกำลังหาของ"
   "อย่ามาฟอร์ม ของของฉันน่ะไม่ได้มีไว้ให้ผู้ชายจิตเสื่อมอย่างแกดูนะเฟ๊ย"
เขาลากผู้ชายคนนั้นออกมาจากห้องน้ำ
   "นี่คุณ ผมบอกว่าผมมาหาของไม่เข้าใจใช่ไหม ไม่ได้จะแอบดูอะไรของคุณเลย"
ผมรีบวิ่งมาที่หน้าห้องน้ำทันทีเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย มีคนมุงดูกันเยอะแยะ
   "เกิดอะไรขึ้นนายจิน" ผมมองผู้ชายที่นั่งกองอยู่กับพื้นเพราะฝีมือจิน เอ๊ะ! เขาคนนั้นนี่นา
   "พัด!"
   "นายรู้จักมันด้วยเหรอ" จินชี้หน้าเขา
   "เกิดอะไรขึ้นอ่ะ" ผมพยายามช่วยดึงเขาให้ลุกขึ้นจากพื้น
   "ไอ้นี่มันแอบดูฉันฉี่"
   "ไม่ใช่นะ! ผมกำลังหาของ พอดีสร้อยของผมมันหล่นหายที่ไหนก็ไม่รู้
ผมเลยลองมาหาในห้องน้ำดู ผมไม่ได้แอบดูคุณจริงๆ นะ"
   "โกหก!!!"
   "เกิดอะไรขึ้นครับคุณพัด" รปภ. สองคนรีบวิ่งมาที่เกิดเหตุและทำความเคารพเขาอย่างนอบน้อมที่สุด
   "เข้าใจผิดกันนิดหน่อยน่ะ"
   "ที่ฉันเข้าใจน่ะมันถูกแล้ว" จินยังเถียงต่อ
พัดเล่าเรื่องทั้งหมดให้ รปภ. ฟัง จากนั้น รปภ. เข้าไปค้นหาสร้อยเจ้าปัญหา สักพักก็ออกมา
   "นี่ใช่ไหมครับ" เขายืนสร้อยเส้นหนึ่งให้พัดดู
   "ใช่" เขาตอบ
   "แล้วเอาไงกับเจ้านี่ดีครับ" รปภ. ทั้งสองจับตัวจินไว้
   "มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ถึงยังไงเขาก็เป็นลูกค้าของเรา" แต่รปภ. ยังล็อกตัวจินไว้
   "เฮ๊ย! เจ้านายแกก็บอกแล้วไงว่าเข้าใจผิด ปล่อยสิวะ" จินกระชากแขนออกจาก รปภ. ทั้งสอง
   "เฮอะ! ไหนบอกว่าที่นายเข้าใจมันถูกแล้วไง หลงตัวเองชะมัด" ผมบ่นใส่หน้าจิน
   "ก็..." เขาอ้ำอึ้งพูดไม่ออก
   "เงียบปากไปเลยนะ! ยังไม่สำนึกอีกเหรอ"
   "อาร์ตเป็นเพื่อนกับคุณคนนี้เหรอ" พัดถาม
   "ก็ไม่เชิงหรอก" ผมหันไปมองหน้าจินที่ตอนนี้ยืนหน้าจ๋อยหูลีบ หางตกอยู่ข้างๆ
   "ไปกันยัง" จินก้มหน้ามองพื้นและดึงเสื้อผม ดูก็พอรู้ว่าตอนนี้
เขาคงอายมาก ก็สมควรแล้วล่ะ ชอบคิดว่าตัวเองถูกตลอดเวลา
   "แล้วมาซื้ออะไรกันเหรอ"
พัดถาม
   "เสื้อผ้าน่ะ"
   "งั้นเราขอไถ่โทษที่ทำให้เสียเวลา โดยการพาชมห้างของเราล่ะกัน อยากได้เสื้อผ้าแบบไหนล่ะ"
   "อายุของเขาไม่น่าจะห่างจากผมมาหนัก แต่กลับเป็นถึงเจ้าของห้างเชียวรึนี่
   "คนที่ต้องไถ่โทษคือนายนี่ตะหาก" ผมชี้ไปที่เจ้าจิ้งจอกที่กำลังหางตก
   "อย่ามาว่าพี่จินนะ!" แอนนี้บอดี้การ์ดประจำตัวของเขาพูดแทน
   "ไปกันยัง" จินพูดด้วยท่าทางเดิม เขาก้มหัวลงต่ำ จนผมมองไม่เห็นแววตาของเขาด้วยซ้ำไป
ผมตัดสินใจให้พัดไปด้วย เพราะรู้สึกถูกชะตากับเค้าคนนี้มาก ไม่ใช่เพราะเค้าเป็นเจ้าของห้างแห่งนี้ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร

ที่แผนกเสื้อผ้า

   "เราอยากได้เสื้อผ้าที่ใส่แล้วดูแล้วเป็นผู้ใหญ่อ่ะ นายพอจะแนะนำได้ป่ะ" ผมคุยกับพัด
   "ผมว่าสำหรับคุณผู้ชายคนนี้ควรใส่สีทึมๆ จะดีกว่า" เขาหยิบเสื้อสีน้ำเงินเข้มตัวหนึ่งทาบเข้าที่ตัวของจิน
   "อืม...   ดูดีจริงๆ ด้วย นายเอาเสื้อเข้าไปลองขนาดปะ" ผมหยิบเสื้อจากพัดส่งให้เขา
แต่เขาไม่รับแถมยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อีกต่างหาก มันน่า...นัก
   "พี่จิน เค้าอยากกินไอศกรีมร้านนู้นอ่ะ" แอนนี่พูดพลางชี้นิ้วไปที่ร้านไอศกรีมร้านหนึ่ง
   "งั้นเราไปกันเถอะ เอาตัวนี้เลยละกัน ดูๆ แล้วฉันน่าจะใส่ได้นะ" จินส่งเสื้อให้พนักงานขาย
   "ลงบัญชีฉันนะ" พัดพูดกับพนักงานขายของเขา
   "นี่! ฉันมีเงินนะ" จินพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่ยียวนสุดๆ
   "ถือว่าเป็นของขวัญสำหรับวันนี้ที่ทำให้คุณเสียเวลา" เขาส่งถุงเสื้อให้จิน
จินกระชากถุงใบนั้นจากเขาแล้วพูดว่า
   "ก็ดี เพราะอย่างน้อยก็แสดงให้เห็นว่านายยังรู้สึกผิดอยู่บ้าง"
O_o อะไรกันหมอนี่ ตัวเองนั่นแหละที่ผิดแต่ไม่สำนึก ยังจะพยายามโยนความผิดให้คนอื่นอีกแย่จริงๆ คนอะไร
   "งั้นฉันพาเด็กๆ ไปก่อนนะ จะตามมาก็เร็วๆ หรือว่าจะอยู่คุยกับเจ้าของห้างใหญ่ก็ตามใจนะ"
จินลอยหน้าลอยตาพูดแล้วก็จูงเด็กทั้งสองคนไป แต่ผมรู้นะว่าเค้าพยายามหนีจากพัด
   "ขอโทษแทนเขาด้วยนะ" ผมโค้งตัวลงเพื่อแสดงการขอโทษจากใจ
   "ไม่เป็นไร"
   "เออจริงดิ! เราว่านายอายุไม่น่าจะต่างจากเรามากเท่าไหร่ แต่เป็นถึงเจ้าของที่นี่ นายเนี่ยเก่งจริงๆ เลยนะ"
   "จริงๆ แล้วมันเป็นกิจการของคุณพ่อเรา แต่ท่านเพิ่งเสียไปเมื่อปีที่แล้ว ผมจึงต้องเข้ามาควบคุมดูแลแทน"
   "เสียใจด้วยนะ"
   "แล้วเดี๋ยวพวกนายกลับยังไงกันล่ะ"
   "ก็รถไฟฟ้าอ่ะ"
   "งั้นเราขอไปส่งพวกนายที่บ้านนะ"
   "ไม่เป็นไร ขอบใจนะ" ผมโค้งตัวอีกครั้ง
   "แต่เราอยากไปส่งอ่ะ"
   "เอ่อ..."

ในรถของพัด

   "ขอบใจนะพัด ที่อุตส่าห์เสียเวลามาส่งพวกเรา" ผมนั่งอยู่ข้างคนขับ ส่วนจิน เรย์ และแอนนี่นั่งอยู่เบาะหลัง
   "เฮอะ! ไม่เห็นจำเป็นเลย เรากลับกันเองก็ได้ เนอะแอนนี่" จินนั่งอยู่ด้านขวาสุด
ถูกเบียดจนติดประตูพยายามหาพวกเออออด้วย
   "เรย์ ดูดิมีตู้เย็นในรถด้วย เจ๋งไปเลยเนอะ" แอนนี่และเรย์กำลังตื่นเต้นกับรถที่ไม่เหมือนใครคันนี้
นั่นแสดงให้เห็นว่า วันนี้ไม่ใช่วันของนายจิน เพราะแม้แต่เด็กผู้หญิงที่คลั่งไคล้เขายังเอาใจออกห่าง
   "ไม่เคยเห็นรถแบบนี้เลย" เรย์พูดบ้าง
   "นี่พวกนาย ไม่ฟังฉันเลยใช่ไหม" เขาหันมาตะโกนใส่เด็กทั้งสองแต่ไม่มีใครสนใจเขาเหมือนเดิม
คราวนี้เขาเลยได้แต่นั่งหงอ มองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้จะวางมาดอะไรกันนักหนา

ที่หน้าบ้านจิน

   "ขอบใจอีกครั้งนะที่มาส่ง"
   "ขอบคุณครับ/ค่ะ" เรย์และแอนนี่พูดบ้าง ในขณะที่จินไม่สนใจกับน้ำใจครั้งนี้ของพัด เหลือเกินนะไอ้บ้านี่
พัดขับรถออกไป ผมมองส่งจนลับสายตา
   "ไอ้หน้าแมว นายจะยืนบื้ออยู่ตรงนี้อีกนานไหม กลับไปได้แล้ว รึจะให้นายห้างใหญ่ไปส่ง"
   "นายเป็นอะไรของนาย"
   "วันนี้นายกลับไปได้แล้ว" เฮอะ! ผมล่ะเบื่อกับพฤติกรรมประหลาดๆ ของเขาจริงๆ
ผมคว้าจักรยานที่จอดทิ้งไว้ในบ้านของเขาแล้วปั่นออกไป ก่อนหันกลับมามองเขาที่กำลังยืนกอดอกวางมาดยากูซ่า

nartch

  • บุคคลทั่วไป
Part 7

...๐เสื้อกันฝนสีฟ้า๐... 
 



สองสัปดาห์ผ่านไป
   ผัวะ
   "ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้เดินตัวตรงๆ เลิกเดินแบบกุ๊ยซะทีเถอะ ฉันเหนื่อยแล้วนะ!" ผมเอาพัดที่อยู่ในมือตีหลังเขา
   "โอ๊ย! ไอ้ซาดิสม์" เขาโอดครวญพลางจับหลังตัวเอง
   "ห้ามบ่น! นายก็ดูอย่างพัดซิ เขาอายุเท่าๆ กับนาย แต่บุคลิกภาพเป็นนักบริหารเชียว"
   "อะไรๆ ก็พัด อี๋...คุณพัดคะ คุณพัดขา" เขาทำเสียงเล็กเสียงน้อยเลียนแบบ
แต่ฟังแล้วเหมือนเสียงกระเทยยักษ์มากกว่า
   "แล้วฉันล่ะ พอดูได้รึเปล่า" เรย์หันมาถาม ระหว่างที่กำลังเก๊กวางมาดผู้ใหญ่
   "อืม...โอเค  ดูน้องชายนายเป็นตัวอย่างซิ ไม่เห็นต้องให้พูดมากเหมือนนาย อย่างนี้สิถึงจะจีบแอนนี่ติด"
ผมพูดอย่างรู้ทัน เรย์แก้มแดงขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อแอนนี่
   "จินถ้านายอยากจีบเขาติดนะ นายต้องมีความพยายามเหมือนฉันนี่" เรย์พูดพร้อมกับโพสท่าเหมือนนายแบบ
   "ใช่" ผมพนักหน้าเห็นด้วย
   "เข้าขากันดีเหลือเกินนะ" เขาใช้มือทั้งสองข้างขยี้หัวผมกับเรย์แรงๆ  แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมโกรธแม้แต่น้อย
เมื่อผมเริ่มเหนื่อยล้ากับการสอนวันนี้ ทั้งหมดจึงนั่งพักกันที่สวนเล็กๆ หน้าบ้าน
ผมมาที่นี่กี่วันแล้วนะ หนึ่ง สอง สาม...สักสามสัปดาห์ได้มั้ง แต่เหมือนกับว่าผมเป็นส่วนหนึ่งของบ้านหลังนี้ไปเสียแล้ว
ผมคุ้นเคยในการอยู่กับจิ้งจอกสองตัวนี้มากขึ้นโดยเฉพาะเจ้าตัวใหญ่

ในขณะที่ได้เวลากลับบ้าน ฝนเริ่มโปรยลงมา แล้วผมจะกลับยังไงล่ะทีนี้?
   "เอ้า! เอานี่ไปใช้" จินยื่นเสื้อกันฝนสีฟ้าให้ ผมรับมาสวมและจูงจักรยานออกไปนอกประตูรั้ว จินยืนส่งผมที่หน้าประตูบ้าน ซึ่งโดยปกติแล้วเขาไม่เคยทำ
ผมรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายไม่ไม่มีทางมาชอบผมหรอก เพียงแต่คิดว่าอาจเป็นเพราะวันนี้ฝนตก
   ปิ๊นๆ
เสียงแตรรถสีดำที่คุ้นตาดังขึ้น คนขับเปิดหน้าต่างรถลงมาเพื่อพูดคุยกับผม
   "อาร์ต..."
   "พัด"
   "ขึ้นรถเราเถอะฝนเริ่มตกหนักแล้ว อีกอย่างถนนมันก็ลื่นด้วย มันอันตรายนะ"
   "เอ่อ..."
   "เร็วดิ เดี๋ยวเป็นหวัด"
   "เอ่อ...ก็ได้ แล้วรถเราล่ะ"
   "ก็คงต้องฝากไว้ที่นี่ก่อนอ่ะ"
   "ได้ งั้นแปปนะ" ผมจูงจักรยานเข้ามาจอดไว้ที่เดิม จินยังยืนอยู่ที่เดิม
   "อ่ะ ขอบใจนะ ฉันฝากจักรยานไว้ก่อนเดี๋ยวพรุ่งนี้มาเอา"
 ผมส่งเสื้อกันฝนตัวนั้นคืนให้เขาอย่างรีบร้อน
   "นายจะไปกับหมอนั่นเหรอ"
   "อืม..." ผมรีบตัดบทเพราะเกรงว่าพัดจะรอนาน แล้วก็รีบวิ่งไปขึ้นรถทันที แต่ก็ยังไม่วายมองจินผ่านกระจกหน้าต่างรถที่มีน้ำฝนเกาะพราว
จนทำให้ผมมองหน้าเขาได้ไม่ชัด แต่ภาพที่เห็นคือเขายังคงยืนมองผมอยู่ที่เดิมโดยถือเสื้อตัวนั้นไว้ในมือ
   "นายกำลังจะไปไหนเหรอ"
   "เพิ่งดูงานเสร็จอ่ะ ก็เลยจะกลับคอนโด พอดีผ่านมาเจอนายเข้า"
   "ก็เลยเป็นโชคร้ายของนาย และโชคดีของเรา"
   "ไม่หรอก การที่เราเจอนายนั่นแหละคือโชคดีที่สุด"
O_o ทำไมเขาพูดจาแปลกๆ แบบนี้นะ แต่ช่างมันเถอะอาจจะไม่มีอะไรก็ได้
ผมคิดได้ดังนั้นจึงหัวเราะแก้เขินไป

   เมื่อถึงบ้าน ผมกล่าวขอบคุณเขาอีกครั้งก่อนเดินเข้าบ้าน เมื่อเห็นแม่นั่งอยู่กับพ่อน่าจะรอผมอยู่
ส่วนพี่ซันก็คุยโทรศัพท์กับใครสักคน
   "กลับมาพอดีเลย" พี่ซันหันมาพูดกับผมแทนคนในโทรศัพท์แล้วเขาก็วางสายที่คุยอยู่ทันที
   "ทำไมแกไม่เปียกเลยเนี่ย ตาอาร์ต!" แม่ถาม
   "จะเปียกได้ยังไงกัน ก็มีเศรษฐีหนุ่มขับรถมาส่งนี่" พี่ซันตอบแทน
   "พี่รู้ได้ไง"
   "เมื่อกี้ไอ้จินมันโทรมาบอก"
   "พวกแกพูดเรื่องอะไรกัน" แม่ทำหน้าสงสัย
   "ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ พี่ทำการบ้านเสร็จรึยัง" ผมรีบเปลี่ยนเรื่องทันที
   "ทำแล้ว ไปตรวจดิ อยู่ในห้องอ่ะ"
   ผมเดินเข้าไปในห้องพี่จิน และรู้ดีว่าพี่ชายคงต้องพูดเรื่องนั้นกับแม่แน่นอน
แต่ว่านายจินเถอะ เรื่องแค่นี้ต้องโทรมารายงานพี่ด้วย

พี่ชายของผมก็ยังไม่ตื่นอีกตามเคย เมื่อกินอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว ผมก็รีบออก
ไปแล้วก็พบพัดยืนรออยู่ เขาใส่ชุดนักเรียนของโรงเรียน B ซึ่งเป็น
โรงเรียนสุดหรูที่เศรษฐีนิยมส่งลูกไปเรียน กำลังยืนพิงรถคันงามของเขาอยู่
 "อ้าว..."
 "เรานึกขึ้นได้ว่านายไม่มีรถไปโรงเรียน ก็เลยมารับ"
 "ไม่เป็นไรหรอก แค่ใกล้ๆ แค่นี้เอง เดินไปแป๊บเดียวก็ถึง"
 "นายอยู่โรงเรียน S ใช่มะ" เขามองชุดนักเรียนของผม
 "ไปเถอะ เพราะถึงยังไงผมก็ต้องผ่านทางนั้นอยู่แล้ว"
 ผมตัดสินใจรับน้ำใจของเขาแต่โดยดีเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ

 ย้อนกลับไปที่หน้าบ้านหลังจากที่อาร์ตไปโรงเรียนแล้ว
จินแอบอยู่ที่กองขยะข้างบ้าน ตั้งใจว่าจะมารับอาร์ตไปโรงเรียนไปโรงเรียนด้วยกัน
เขาคิดแผนการที่จะแกล้งอาร์ตมาทั้งคืน
 "วันนี้ฉันจะขี่รถซิกแซกให้นายร้องลั่นไปเลย ฮะๆๆ" เขาหัวเราะ
ขณะที่จินตนาการภาพของอาร์ต
 จินรออยู่สักพักจนประตูบ้านเปิดออก เขารีบคว้าจักรยานที่แอบ
อยู่ข้างๆ ปั่นไปที่หน้าบ้านทันที แต่ความหวังของเขาต้องพังทลาย เพราะคน
ตรงหน้าไม่ใช่อาร์ต แต่เป็น...
 "อ้าว...ไอ้จินมาพอดี ดีเลยคิดว่าวันนี้จะไปโรงเรียนไม่ทันซะแล้ว"
 "ฮึ้ย...ทำไมฉันถึงได้ซวยอย่างนี้วะ" หน้าของตอนนี้มันบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว
 "ปั่นไปเร็วๆ เข้า  เดี๋ยวก็โดนอาจารย์ฝ่ายปกครองเล่นงานหรอก"
ซันนั่งซ้อนสบายอารมณ์อยู่ข้างหลังเร่งจิน


ตอนกลางวันที่โรงอาหาร

 ผมนั่งกินข้าวกลางวันกับเจ๊ย กำลังนัดกันว่าวันนี้จะไปกินฟูจิกัน
 "วันนี้เจอกันที่ประตูทิศตะวันตก" จินซึ่งยืนอยู่ข้างหลังผมยื่นหน้า
มากระซิบที่ข้างหู
"อะไรของนาย แต่นายมากก็ดีแล้ว ฉันว่าจะไปหาที่ห้องเรียนอยู่พอดี"
 "คิดถึงฉันเหรอ"
 "เปล่า... ฉันจะไปบอกนายว่าวันนี้งดเรียนหนึ่งวัน เพราะฉันมีนัด
ตอนเย็นจะไปเอาจักรยาน"
 "นัดกับไอ้หมอนั่นเหรอ เดี๋ยวนี้หลังติดเบาะเชียวนะ อย่าหลงตัวเอง
ให้มากนักล่ะ คิดเหรอว่ามันจะจริงใจด้วย"
 "นายพูดอะไร นี่ถ้าเป็นคนอื่นพูด ฉันคงคิดว่ากำลังหึงฉันแน่ๆ เลย"
 "เพิ่งพูดไปหยกๆ ว่าอย่าหลงตัวเอง อย่าลืมล่ะ ประตูทิศตะวันตก
แล้วเจอกันตอนเย็น มีอะไรจะให้ดู...ไปนะ" เขาเดินจากไป ปล่อยให้ผมงงงวยอยู่อย่างนั้น
 "รอไปเถอะ เฮอะ!"
 "นี่อาร์ต ใครกันเหรอที่จินพูดถึงอ่ะ"
 "เขาชื่อพัด..." ผมเล่าเรื่องราวให้เจ๊ย เพื่อนซี้ที่ต้องรู้ทุกเรื่องฟัง

ตอนเย็นวันนั้น
   ผมไม่ได้ใส่ใจกับการนัดหมายของผู้ชายที่ช่างไร้เหตุผล
เสียเหลือเกิน ผมเลือกที่จะไปร้านฟูจิเจ้าประจำ ซึ่งนอกจากเจ๊ยแล้วเพื่อน
คนอื่นๆ ก็มาด้วย ทั้งหมดดื่มเหล้ากันพอหอมปากหอมคอ ประมาณทุ่มกว่า
ก็แยกย้ายกลับบ้าน ผมเดินกลับบ้านโดยลำพัง จริงสิ ผมนึกขึ้นได้ว่าวันนี้
ต้องแวะไปเอาจักรยานที่บ้านนายจินนี่นา ผมเดินเซไปเซมาจนถึงบ้านเขาจนได้
   
   ก๊อกๆๆ
   
   "อ้าว...อาร์ต มาทำไมป่านนี้" เรย์มาเปิดประตูให้
   "นายเมาเหรอ"
   "ม่าย...ด้าย...มาว...ฉาน...มา...อาว...จาก...กา...ยาน..."
   "ไอ้คนขี้เมา แล้วจินล่ะ?"
   "เอ๋?" นั่นทำให้ผมสร่างเมาขึ้นมากระทันหัน เขายังไม่กลับมาอีกเหรอ หรือว่า...

   ผมรีบปั่นจักรยานกลับไปที่โรงเรียน เขาอาจจะรออยู่ที่นั่นก็ได้
ตาของผมมันสว่างขึ้นมาเอง ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกผิดกับจิน
ผมปั่นสุดแรงที่มีจนถึงประตูทิศตะวันตกของโรงเรียน แต่ก็ไม่เห็นใครเลย
ฮึ้ย...ผมไม่น่าคิดว่าเขาจะรอเลย โง่จริง!
   "นี่! ฉันรอนายจนขาแข็งแล้วนะ ไอ้หน้าแมว!" เสียงจินดังมาจากด้านหลัง
ผมหันกลับไปเห็นเขาอยู่ในชุดที่ไปซื้อด้วยกัน เขาดูเปลี่ยน
ไปมากจากวันแรกที่เจอ
   "ใครใช้ให้นายรอ"
   "เมื่อไหร่นายจะตรงเวลาซะทีเนี่ย นี่นายมัวไปทำอะไรอยู่ ฉันบอกแล้ว
ใช่ไหมว่ามีอะไรจะให้ดู"
   "อะไร"
   "ก็นี่ไง" เขาหมุนตัวไปรอบๆ
   "แค่นี้เนี่ยนะ วันอื่นค่อยดูก็ได้ ประสาท!"
   "นายดูดิ ฉันแต่งตัวอย่างนี้ดูดีไหม แล้วอีกอย่างนายคอยดูนะ"
เขาเดินตรงไปข้างหน้าและเดินกลับมา ทำได้ดีตามที่ผมสอนไว้เป๊ะ
   "ฉันเชื่อนายเลย ที่นัดฉันมาเพียงเพื่อให้มาดูนายเดินเนี่ยนะ เฮอะ...ฉันกลับดีกว่า"
   "เดี๋ยว! ฉันได้กลิ่นเหล้า นายดื่มเหรออาร์ต" เขาเรียกชื่อผมก็เป็นแฮะ
   "แล้วไง"
   "คงจะสนุกกันน่าดูจนลืมนัดฉันไปเลยใช่ไหม"
   "ฉันบอกนายแล้วว่าวันนี้ฉันมีนัดแล้ว นายไม่ฟังเองนะช่วยไม่ได้"
ผมเชิดใส่เขาและกำลังจะขี่จักรยานเพื่อหนีจากผู้ชายไร้เหตุผลคนนี้
   "เดี๋ยว! เมาซะขนาดนี้นายขี่มาจากบ้านฉันเนี่ยนะ" เขาดึงแขนผมไว้
   "ใช่"
   "ฉันจะไปส่งนายเอง ทิ้งจักรยานของนายไว้นี่แหละ"
   จินลากผมลงจากจักรยาน ตาผมกำลังจะหลับแล้ว จึงไม่มี
แรงแม้แต่น้อยที่จะขัดขืนเขา ตอนนี้ผมซ้อนจักรยานเขาอยู่ มือกอดที่เอวเขา
ส่วนหน้าก็ฟุบอยู่ที่แผ่นหลังของเขา มันอุ่นมากๆ เลย เหมือนกับว่า
ผมกำลังลอยอยู่ในอากาศ ผมหลับไปตอนใหนก็ไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีก็เช้าเสียแล้ว

====================================================
ตา Poes บ้ามาว่าเราหลวมมมม เดี๋ยวประท้วงไม่ post สิบวันเลยยยยย งอนนนนนน

jammy

  • บุคคลทั่วไป
สนใจแต่นายจิน เดี๋ยวเปลี่ยนบทให้ตกเขาตายซะเลยยยยย
เอาเลยครับเเล้วเอาพัดเป็นพระเอกเเทนนะผมชักชอบซะละ 5555+ :m11: :m11: :m11:

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586


ทำไงดีอะ  เจ้สองชักชอบเรื่อนี้ซะแล้วดิ

เหมือนอ่านการ์ตูนยังไงยังงั้นเลย อิอิ

เอามาลงต่อเร็วๆ นะเคอะคุณน้อง

nartch

  • บุคคลทั่วไป
สนใจแต่นายจิน เดี๋ยวเปลี่ยนบทให้ตกเขาตายซะเลยยยยย
เอาเลยครับเเล้วเอาพัดเป็นพระเอกเเทนนะผมชักชอบซะละ 5555+ :m11: :m11: :m11:
ว่าละเชียววววว....พัด....คนโปรดผมออกมาจะต้องมีคนกรี๊ดดดดดดสลบ....ห้ามแตะ...ขอบอกกก
อยากได้แนะนำให้เอาเรย์ไป ไปแย่งกะแอนนี่เอาเองงงงงง ...หุหุหุ
:m16:


ทำไงดีอะ  เจ้สองชักชอบเรื่อนี้ซะแล้วดิ

เหมือนอ่านการ์ตูนยังไงยังงั้นเลย อิอิ

เอามาลงต่อเร็วๆ นะเคอะคุณน้อง

ดีใจจังเลยยย เจ้สองคนดังมาเยี่ยมเรื่องนี้ด้วยยยย ....ปูพรมแดงให้เจ๊นอนรอเลยยยยย
วันนี้ฉลองเจ๊มาเยี่ยมมม ลงต่อให้ 3 ตอนเลยอ่ะ   
:m3:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-10-2007 17:23:10 โดย nartch »

nartch

  • บุคคลทั่วไป
Part 8
...มิตรภาพ...


   "อาร์ต แกตื่นรึยัง" เสียงแม่เรียก
   แย่แล้ว! เจ็ดโมงครึ่งแล้วเหรอ ผมดูนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้บนหัวนอน
ก่อนบ่นกับมันว่าทำไมไม่ปลุก
   "แกนี่ไม่ได้เรื่องเลย ดื่มอะไรขนาดนั้น เมาซะจนต้องให้คนอื่น
มาส่งที่บ้าน แล้วอย่างนี้เจ้าของห้าง เขาจะเอาแกไปเป็นแฟนไหม?" พี่ซันแผดเสียง
   "อะไร..." ผมเริ่มฟื้นความทรงจำของเมื่อคืนได้
   "แกรู้ไหม กว่าฉันจะลากแกขึ้นห้องไปได้ ทำเอาฉันเหงื่อตกเลย"
   "บ่นอยู่ได้ แล้วเมื่อคืนผมไม่ได้ไปตรวจการบ้านแล้วก็ติวให้ พี่ทำได้รึเปล่า"
   "แน่นอนอยู่แล้ว"
   "ก็ดี แต่งตัวเสร็จรึยังล่ะ ผมไปก่อนนะ ขืนรอพี่ผมคงโดนไม้เรียวแน่"
ผมเดินไปหน้าบ้าน มองหาจักรยานตัวเอง เอ๋...ไม่อยู่ แล้วผมก็นึกขึ้นได้
ว่าเมื่อวานจอดทิ้งไว้ที่โรงเรียน ถ้าไม่รีบต้องไปสายแน่เลย ผมเข้าเกียร์สี่
เร่งเครื่องเตรียมพร้อมจะเดิน

   "อาร์ต" จินเรียก
   "..." เขามาทำอะไรอยู่ตรงนี้อ่ะ
   "เจอไหม"
   "เจออะไร" -_-a
   "ก็โข่งที่นายงมหาไง มัวทำอะไรอยู่ ฉันมารอตั้งแต่เช้าแล้วนะ"
   "วันนี้มาแปลก มีอะไรแน่ๆ เลยใช่ไหมนายจิน!"
   "อะไร นี่ฉันเป็นห่วงนายนะ เห็นว่าต้องเดินไปโรงเรียน จะไม่ไปก็ได้นะ"
เขาทำท่าจะขี่หนี แต่ถ้าผมไม่ไปกับเขาด้วยต้องสายแน่

   ปิ๊นๆ

   "พัด"
   "เฮ้! ยังไม่ไปโรงเรียนอีกเหรอ เราไปส่งดีกว่า"
   "ไม่จำเป็น วันนี้นายนี่นัดฉันไว้แล้ว" จินพูดแทรก
   "ฉันไปนัดกับนายตอนไห..."
   "หุบปาก ขึ้นรถ" เขาทำหน้าไม่พอใจใส่ผมซึ่งไม่รู้อิโหน่อิเหน่
ผมละเซ็งกับความเอาแต่ใจของเขาจริงๆ
   "โทษทีนะ พอดีวันนี้เรานัดกับจินเขาไว้แล้วอ่ะ เอาไว้โอกาสหน้านะ"
   "เร็วเข้าไอ้หน้าแมว ถ้าฉันไปสายเพราะนายล่ะก็ นายตายแน่" เขาซึ่ง
แสตนด์บายรออยู่ที่จักรยานหันมาตะคอก
   "ไปก่อนนะ แล้วเจอกัน บาย"
   "อื้อ โชคดี บาย"
ผมขึ้นซ้อนจักรยานของจิน เขาปั่นเร็วมาก ไม่รู้จะรีบไปไหน
จะรีบไปโรงเรียนก็คงไม่ใช่หรอก เพราะคนอย่างนี้ไม่น่าจะเห็นความสำคัญ
ของการเรียนสักเท่าไหร่ ผมหันไปมองพัดอีกครั้ง มือข้างหนึ่งของเขาล้วงกระเป๋ากางเกง
ส่วนอีกข้างโบกให้ ภาพนี้มันช่างคุ้นตาผมเสียเหลือเกิน
   "นายจะกวนประสาทพัดเขาไปถึงไหน"
   "ฉันไม่ชอบขี้หน้า เห็นหน้าทีไรแล้วฉันจะอ้วก"
"งั้นก็เหมือนที่ฉันเห็นหน้านายแล้วฉันจะอ้วกน่ะสิ"
   "ไอ้นี่!"
   เขาปั่นจักรยานเร็วขึ้นกว่าเดิม จนทำให้ตัวผมเอนไปข้างหลัง
นี่ถ้าไม่จับเอวเขาไว้อาจจะปลิวตกรถไปเลยก็ได้

   ที่โรงเรียน
   "วันนี้เจอกันที่บ้านฉันนะ"
   "อืม...วันนี้ฉันจะสอนบทเรียนสุดท้ายให้นาย"
   "สุดท้ายแแล้วเหรอ"
   "ทำไม นายจะได้สารภาพรักกับเอิ๊บนางฟ้าของนายไง ไม่ดีเหรอ"
   "ก...ก็ดี"
   "ฉันมั่นใจนะว่านายได้สมหวังแน่ ไปล่ะ"
   อีกแค่เดือนเดียวผมก็จะหลุดพ้นจากภาระนี้แล้ว แปลกที่ผม
กลับรู้สึกใจหายซะให้ได้้ แต่ก็ยังคงบอกตัวเองว่ายิ่งเร็วสิยิ่งดี จะไปสนใจทำไม

และเมื่อถึงตอนเย็นผมก็ไปสอนบทเรียนสุดท้ายสำหรับคอร์สนี้
   "อาร์ต...ถ้าจบบทนี้ฉันจะจีบแอนนี่ติดใช่ไหม" เรย์ถาม
   "บทสุดท้าย อาจจะต้องใช้เวลาทั้งเดือน หรือสำหรับบางคนอาจ
ต้องใช้ตลอดชีวิต" ผมหันไปมองหน้าจินที่นั่งไขว่ห้างวางมาดอยู่บน
โซฟาตัวโปรด
   "มองฉันหมายความว่าไง ไอ้นี่ เดี๋ยวปั๊ด" เขาง้างมือสูงจนผมต้อง
เอามือป้องกันหัวตัวเอง
   "ความหมายของฉันก็คือการเรียน ความรู้คือสิ่งที่ผู้ชายควรมี
เพราะนั่นจะทำให้ผู้หญิงมั่นใจจนยอมวางอนาคตไว้ในมือ"
   "งั้นฉันก็สอบผ่านบทนี้แล้วน่ะสิ" เรย์ทำท่าดีใจ แล้วเหล่ตาไป
ทางจิน เพื่อบอกเป็นนัยว่า ฉันชนะนายแล้วไอ้พี่ซังกะบ๊วย ทางด้านจิน
ก้มหน้าลงแสดงอาการยกธงขาว
   "นายจะต้องสอบให้ดีขึ้นจากคราวที่แล้ว และไม่ใช่แค่ดีขึ้น
แต่ต้องดีขึ้นมากที่สุด นั่นหมายความว่าชื่อและคะแนนของนายต้องถูก
ประทับไว้บนกระดาษแผ่นแรก"
   "นายบ้าไปแล้วเหรอ คนอย่างชั้นไม่มีทาง..."
   "อะไรกันคนที่ยโสอย่างนายจะยอมแพ้เรื่องแค่นี้เหรอ งั้นก็ตามใจ
เรื่องที่เราพยายามมาตลอดก็ไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว แล้วก็ลืมเรื่องนางฟ้าเอิ๊บซะ"
   "ใคร...ใครบอกว่าฉันยอมแพ้"
   ว่าแล้วเชียว...คนอวดเก่งแบบนายนี่ แค่แกล้งพูดจาดูถูก
นิดหน่อยก็ตกหลุมพรางซะแล้ว
   "ต่อไปนี้นายจะต้องอ่านหนังสือทุกวันจนกระทั่งสอบ ดูๆ แล้วนาย
ก็ไม่น่าโง่อยู่ในสายเลือด เพราะน้องนายก็ออกจะฉลาด"
   "พ่อแม่ก็ฉลาดด้วย" เรย์เสริม
   "โห! งั้นนายก็เป็นจุดด้อยของตระกูล เหมือนพี่ชายฉันน่ะสิ
แต่เอาล่ะ ฉันจะช่วยให้สมองของนายมีรอยหยักมากขึ้นเอง ไม่ต้องห่วง"
   "นายกำลังด่าฉันนะ ไอ้หน้าแมว" เขาเขย่าที่ปลายคางผมอย่างแรง
แต่ผมไม่รู้สึกว่าเขาเป็นตัวโชคร้ายอีกต่อไปแล้ว ในทางกลับกันผมคิดว่าการ
ที่ได้รู้จักกับเค้าคนนี้คือสีสันของชีวิต ก่อนที่จะพบเขา ชีวิตผมสุดแสนจะ
จืดชืด ไปโรงเรียนแล้วก็กลับบ้าน ทำการบ้านแล้วก็อ่านหนังสือ แต่วันนี้
มีสิ่งที่เพิ่มเติมเข้ามา มันไม่ใช่แค่ติวหนังสือหรือสอนการวางตัวให้ใคร
บางคน แต่มันคือคำว่า  "มิตรภาพ"

   หลังเลิกเรียนที่ประตูทิศตะวันตก
   "นี่! วันนี้งดหนึ่งวันนะ" จินอ้อนวอนผม
   "ไม่ได้ ใกล้จะสอบแล้วนะ" ผมเสียงแข็ง
   "ก็พี่นายชวนฉันไปกินเหล้านี่"
   "อ๋อ...พี่ด้วยเหรอ กลับบ้านไปเจอดีแน่ ดีได้ไม่นานก็ออกลายซะแล้ว"
   "งั้นฉันไปนะ" เขาคร่อมจักรยาน เตรียมตัวจะขี่ออกไป
   "ไม่ได้" ผมใช้มือสองข้างดึงที่เบาะหลัง แล้วใช้พลังขาทั้งสองข้าง
ยันพื้นไว้จนตัวเอนไปข้างหลัง ซึ่งมันดูเหมือนท่าออกกำลังกายมาก
   "ปล่อยฉัน ไอ้บ้าเอ๊ย!" เขาโวยวายใหญ่
   ขาและแขนของผมเริ่มล้าแล้ว จึงเปลี่ยนท่าโดยใช้มือและขาข้าง
ซ้ายเกี่ยวกับต้นไม้ ส่วนมือและขาอีกข้างดึงจักรยานไว้ ผมรู้ตัวว่ามัน
เป็นท่าที่ทุเรศสุดๆ
   "ไอ้บ้า! ปล่อย! นายนี่แรงดีเป็นบ้า นายจะเอายังไงกับฉัน" เขาถามถึงข้อเสนอ
   แล้วเอาไงดีล่ะ ถ้าขืนยื้อนานกว่านี้ผมหมดแรงแน่
   "งั้นฉันไปด้วย"
   "ว่าไงนะ ไม่เอาๆ" เขาออกแรงลากจักรยาน และส่ายหน้าเพื่อ
แสดงว่าไม่ยอมให้ผมไปจริงๆ
   "งั้นฉันก็จะดึงอยู่อย่างนี้"
   "เออ! ก็ได้วะ"
   ถึงแม้เขาจะรับปากแล้ว แต่ผมก็ยังไม่เชื่อใจจึงต้องกระโดด
ขึ้นซ้อนจักรยานเขาอย่างรวดเร็ว
   "เราจะไปไหนกันเหรอ"
   "หุบปากเถอะ! พอถึงแล้วนายไปนั่งไกลๆ ฉันเลยนะ เดี๋ยวใครเขาจะ
คิดว่าฉันมีเพื่อนหน้าแปลกๆ เข้าใจไหม"
   "เฮอะ!"
   'ดูถูกความน่ารักของฉันมากไปแล้ว ฉันจะทำให้นายเห็นเลยว่าที่
นายคิดมันผิดสนิท' ผมคิด

   ที่บาร์Sol Paradise
   ผมเข้าใจแล้วว่า ที่จินคิดน่ะมันไม่ผิดสักนิด เพราะผมต้อง
มานั่งเอ๋อเหรออยู่คนเดียวในมุมอับๆ แถมยังติดกับห้องน้ำพอดีเป๊ะ
ไม่มีใครสักคนเข้ามาจีบหรือแม้แต่จะคุยด้วย นี่ผมมันอัปลักษณ์ขนาดนั้นเชียวรึ
อุตส่าห์มั่นใจแล้วนะว่าอย่างน้อยก็น่าจะดูดีในที่มืด ที่ไหนได้...เฮ้อ...
   "ไง" จินที่กำลังแด๊นซ์อยู่กลางฟลอร์ถือแก้วเหล้าชูขึ้น
   ที่เขาทำหน้าอารมณ์ดีสุดขั้ว แล้วก็ยกไอ้แก้วเหล้านั่นขึ้นคง
หมายความว่าสมน้ำหน้าแล้วไอ้บ้า ที่นี่มันที่ของคนดูดี หล่อ น่ารัก
ไม่ใช่ที่ของคนหน้าแมวอย่างนาย ฮะๆๆ เสียงหัวเราะของเขาที่ดังในใจ แต่ผมกลับ
รู้สึกว่าได้ยินชัดเจนเหลือเกิน


 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด