hello! SUNSHINE [ตะวันร้าย..ที่รัก]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

โพลล์

คุณปลื้มตัวละครไหนมากที่สุด?

ซันนี่
ซินเซียร์
ไอ้เอี้ยฟ้า
ไอ้บ้ากาย
อิเมย์บี

ผู้เขียน หัวข้อ: hello! SUNSHINE [ตะวันร้าย..ที่รัก]  (อ่าน 1199812 ครั้ง)

ออฟไลน์ พระสนมฝ่ายซ้าย

  • ❤วั ง ว น ว า ย เ วิ่ น เ ว้ อ❤
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +283/-2
เหตุผลของเอี้ยฟ้า เอิ่มมมม  :z3:
ซันนี่กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วใช่มั้ยคะ ^^

ออฟไลน์ Pupay

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 904
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-1

ออฟไลน์ nunamicky

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2285
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +182/-3
เหมือนกันขนาดนี้ถ้าเผอิญอยู่ด้วยกันสองคนแล้วกองทัพแมลงสาบบุก
แล้วใครจะวิ่งก่อนกันเนี่ย  :m20:

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-26
ฟืดดดด...1....2....3...

อ่านทันแล้วโว้ยยยยค่ะ คงยังไม่เบื่อที่จะฟังคำนี้นะ

ทุกคนในเรื่องที่กล่าวมา น่ารักเว่อร์ !!!!!!  เนื้อเรื่องเยี่ยม !!!!!!

ขอบคุณ คุณไวท์ ที่เขียนเรื่องดี ๆ มาให้เราอ่านนนน

รออ่าน รออ่าน


 ปล.อยากอ่านเรื่องของซอลลี่กะยู ใครใจดีแปะลิงค์ให้เราได้บ้างงงงขอบคุณล่วงหน้าจ้าาา :impress2:

ออฟไลน์ myd3ar

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
ปิดท้ายด้วยความสงสัยปนพูดไม่ออก

ฟ้าเคยลองแล้วใช่มั้ย O_O

อากาศใต้ผ้าห่ม

  • บุคคลทั่วไป
ชื่อตอน "ไม่อร่อย" นี่คือแมลงสาป?
แล้วเฉลยประโยคสุดท้าย โอ้วววว ลึกซึ้งงง

ออฟไลน์ amito

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-0
"ไม่อร่อย" = เคยเอาเข้าปาก  !!! จริงดิ่ อึยยยย


ออฟไลน์ boboaje

  • ไม่ชอบหวาน ชอบครบรส
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-4
อิมเมจฟ้าเหมือนพระเอกการ์ตูนมากอ่ะค่ะ เดาไม่ถูกจริงๆ ว่าจะจบไงอ่ะ  ย้าก ยาก

ออฟไลน์ Still_14OC

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2041
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +180/-7
ไอ้พวกบ้า  :m20: :jul3:

ออฟไลน์ hibatsumoe

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
ก็เข้าใจว่าสัญญามาก่อน เป็นเราเราก็คงเลือกตอบความจริง แม้มันจะทำให้ดูอึมครึมหนักกว่าเก่า
แต่ไม่เข้าใจที่เอี้ยฟ้ามันเหวี่ยงซันไปจนคิ้วแตก หึงยังไงให้ซันเจ็บตัว -*-
แต่ไม่เป็นไร ให้อภัยที่บอกว่า" แมลงสาบไม่อร่อย "
 :m20:

:pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






AnimajuS

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ Rukki

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-2
เรารักฟ้าประทานนนนนนนนนน กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด *โบกธงFCพระเอกเรื่องนี้*
นายมันฮามาก โอ้ย .. TTwTT แต่บางทีเราก็สงสารซันนี่ที่ต้องรับมือกับนาย 5555555555555555
แต่ที่ไม่ชอบแมลงสาบเพราะมันไม่อร่อยนี่ ..
เราเข้าใจนะ .. กลิ่นมันสาป แค่ได้กลิ่นก็รู้สึกฝาดคอแล้วเนอะ - -

คนเขียนสู้ๆนะคะ ไฟท์ติ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

ออฟไลน์ phoenixa

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 569
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
ตามจนถึงตอนล่าสุดแล้วค่ะ
ชอบมากค่ะ ทุกตัวละครเลยล่ะค่ะ
มันลงตัวมาก เฮฮา บ้าบอ เกรียนแตก ใช้กำลัง แต่ก็ยังน่ารัก

ออฟไลน์ White Raven

  • I'm beautiful in my way.~
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 270
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +779/-3
    • Fanpage
Chapter :: 33 :: พอดีเป๊ะ!







“..อือ” เตียงที่ยวบลงตามน้ำหนักของสิ่งที่กดทับกับสัมผัสอ่อนโยนแผ่วเบาแถวข้างแก้มทำให้ผู้เริ่มรู้สึกตัว ค่อยๆ สะลึมสะลือลืมตาตื่นช้าๆ และได้พบกับใบหน้าของใครอีกคนที่ผมคุ้นเคยมาตั้งแต่แรกของแรกสุดในชีวิต..


“ซิน..” ผมพึมพำเรียกชื่ออีกฝ่ายขึ้นมาเบาๆ จับมืออุ่นที่เกลี่ยผมปรกหน้าให้มาแนบแก้มตัวเองเอาไว้ “กลับมาแล้วเหรอ?”


“..กลับมาแล้ว” ซินเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะก้มลงมาจุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผากของผม เรื่อยเลยไปจนถึงหางคิ้วข้างที่มีพลาสเตอร์แปะอยู่


“โดนอะไร? ใครทำ?” ทั้งน้ำเสียงทั้งแววตาของซินเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยจนน่ากลัว ขณะจับจ้องคิ้วขวาของผมสลับกับแขนขวาที่มีผ้าพันอยู่ “นี่ก็ด้วย?”


ผมกระพริบตาถี่ๆ พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของสติที่ฟุ้งซ่านล่องลอยไปกับความฝันกลับคืนมา ขณะที่สมองเริ่มประมวนผลได้ว่าซินเพิ่งถามอะไร และผมควรจะตอบยังไง ผมก็ยันตัวหมายจะขยับลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงแต่กลับรู้สึกถึงก้อนเนื้อปริศนาที่เบียดตัวซุกอยู่ทางด้านหลังซะก่อน


“อ่ะ..” เอี้ยวตัวไปมองก็เห็นเอี้ยฟ้านอนขดตัวซุกหน้าหลับอยู่ตรงนั้นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะตื่น ..ถึงว่าสิ ตอนนอนรู้สึกอุ่นๆ แผ่นหลังชอบกล ว่าแต่มันเข้ามานอนตอนไหนวะ? จำได้ว่าหลังจากกินข้าวเสร็จ นั่งเล่นรอข้าวเรียงเม็ดอยู่สักครู่ผมก็กลับเข้ามานอนในห้องซิน รู้สึกตอนนั้นเอี้ยฟ้าจะไปนอนดูการ์ตูนอยู่บนโซฟา ..ส่วนผัวเมียซินเดอเรลล่ากับแม่เลี้ยงใจร้ายพากันออกไปข้างนอกตั้งแต่ผมยังกินข้าวไม่อิ่มแล้ว เห็นบอกว่าจะไปบ้านไอ้ยูกันมั้ง อืมๆ รู้สึกคืนนี้จะไปนอนที่นั่นกันเลยด้วย ถ้าผมได้ยินไม่ผิดล่ะก็นะ.. ดีล่ะ ผมจะได้ยึดห้องคืนซะเลย


“ท่านอนอย่างกะหนูน้อยขาดความอบอุ่น” ซินว่าขำๆ ผมพยักหน้าเห็นด้วยพลางยันตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียงได้สำเร็จ ..ก็มันเล่นนอนขดตัว เก็บสองแขนชิดหน้าอก ส่วนมือก็กำแนบกับริมฝีปากไว้อย่างกับเด็กทารก ดีนะที่มันไม่ดูดนิ้วโป้งมือจ๊วบๆ ด้วย ไม่งั้นคงเป็นภาพที่ฮาดีพิลึก เหอะๆ


ผมไม่รู้ว่าตัวเองเผลอเอื้อมมือไปจับเส้นผมสีเงินที่ร่วงลงปรกใบหน้าขาวไปทัดหูให้ตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงซินแซวติดตลกนั่นล่ะ


“เหมือนแม่กับลูกเลยว่ะ”


“..ลูกเป็ดด้วยสิ” ผมยิ้ม ลูบผมสีหงอกแต่นุ่มมือนั่นเบาๆ เมื่อนึกถึงพฤติกรรมที่ชอบเดินตามหลังผมต้อยๆ ของมัน


ผมว่ามันเป็นคนที่น่ารักน่าเอ็นดูมากคนหนึ่งเลยล่ะ ถ้าตัดไอ้นิสัยแปลกๆ กับตรรกะประหลาดๆ ออกไปล่ะก็นะ ..แต่มันเป็นไปไม่ได้หรอก เพราะถ้าไม่แปลกหรือไม่ประหลาด นั่นก็คงจะไม่ใช่เอี้ยฟ้าประทานตัวจริงแน่นอน ฮ่ะๆๆ   


“นั่นแหล่ะ มันเลย” ซินหัวเราะ ก่อนจะเงียบไปแล้วหันมาจ้องหน้าผมด้วยสายตาจริงจัง “ยังไม่ได้บอกกูเลยว่าคิ้วกับแขนนี่ไปโดนอะไรมา? ไหนไอ้กายบอกกูว่าตอนเห็นมึงครั้งล่าสุดยังไม่มีรอยขีดข่วนตรงไหนเลยนี่นา”


“ก็...ไม่รู้ว่ะ คนมันเยอะ..มันมั่วไปหมด เลยไม่รู้ว่าไปโดนอะไร ตอนไหน ยังไง?” เป็นอีกครั้งที่ผมจำต้องโกหกซิน ..ซึ่งก็จำไม่ได้แล้วว่านี่มันครั้งที่เท่าไหร่ตั้งแต่ผมได้เจอกับไอ้หัวหงอกที่ยังนอนหลับอุตุสบายใจอยู่นี่ แต่ถึงจะไม่อยากโกหกมากแค่ไหน ความที่ไม่อยากบอกความจริงกลับมีมากกว่า


..เพราะขืนบอกไปคงได้มีเรื่อง..ไม่สิ..คงได้มีเลือดกันแน่ๆ


ผมไม่อยากให้ซินผิดใจกับเอี้ยฟ้า ..ผมไม่อยากให้พวกมันมีปัญหากัน


พวกมัน...ต่างเป็นคนสำคัญสำหรับผม


ซินขมวดคิ้วหรี่ตามองหน้าผมคล้ายไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ผมพูดสักเท่าไหร่ ผมเลยต้องรีบหาเรื่องมาเบี่ยงประเด็นให้มันเลิกสนใจ “เออ แล้วไอ้กายเป็นไงมั่ง? ได้ยินว่าหัวแตกนี่” 


“อือ เย็บสิบสี่เข็ม มันเข้ามาขวางตอนที่ไอ้บ้าหน้าไหนไม่รู้จะเข้ามาฟาดหัวกู ก็เลยซวยไป” 


ได้ผล! ซินเหมือนจะลืมเรื่องที่พูดกันก่อนหน้านี้ไปเลย


“..แต่ไม่เป็นไรแล้ว แผลแค่นี้สบายมาก” มันยักคิ้วต่อท้ายคำพูดแบบกวนๆ


“สบายสิ คนเจ็บไม่ใช่มึงนี่” ผมเหน็บ


“แหงล่ะ เพราะคนเจ็บไม่ใช่กู ฮ่าๆๆ” ซินหัวเราะชอบใจ ผมเลยอดไม่ได้ที่จะผลักเหม่งมันไปที แต่ไม่แรงนัก


“ไม่ห่วงมันรึไง?” ผมถามยิ้มๆ


“ห่วงทำไม?” ซินถามกลับพลางยักไหล่ “มันได้พยาบาลดีจะตาย สบายหายห่วง”


“ใคร?” ผมสงสัย ..ใครวะ พยาบาลดีของไอ้กาย?


“ก็กูไง” ซินยืดอกยิ้มกว้างพลางชี้นิ้วโป้งไปที่หน้าอกของตัวเอง “ตั้งใจดูแลอย่างดีทั้งตัวทั้งหัวใจเลยล่ะ”


“อ้วกกกกก” ผมทำท่าสำรอกใส่หน้ามัน ..ช่างกล้าพูดนะ


“อ้าว นี่ไอ้ลูกเป็ดทำน้องกูท้องแล้วเหรอ?” ไอ้ตัวดีแกล้งตีหน้าเซ่อ ผมเลยอดผลักหัวมันไปอีกทีไม่ได้


“ไอ้บ้า..” ผมด่ากลั้วหัวเราะ “มันไม่เป็นไรมากก็ดีแล้วล่ะ กูก็กลัวว่าพี่ชายจะตกพุ่มหม้ายตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่ง”


“แหม.. นะ” ซินหยิกแก้มผมเบาๆ แล้วแกล้งทำเขินบิดไปบิดมา ..ซึ่งดูตอแหลมากกกก ผมสงสัยว่ามันจะได้เชื้อกระแดะมาจากไอ้กายแน่ๆ ..นี่ขนาดไปค้างด้วยกันแค่ไม่กี่วันเองนะ เกิดตกล่องปล่องชิ้นได้กันขึ้นมาจริงๆ อาการมันจะหนักขนาดไหนเนี่ย แค่คิดก็ขนลุกแล้ว หึยยยย..


“ว่าแต่นี่มึงกล้าไปค้างกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่กูแล้วเหรอ? ใจแตกนะเดี๋ยวนี้ นิสัยไม่ดี..” ผมว่ายิ้มๆ กึ่งขำกึ่งอย่างรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้าน ฮ่ะๆๆ ..เอาน่า หรือพวกคุณไม่อยากรู้กันล่ะ ผมถามให้แล้วนี่ไง


“แล้วนี่พวกมึงไปถึงขั้นไหนกันแล้วล่ะ?”


“ยังไม่ได้กันเหมือนพวกมึงหรอก” ซินสวนกลับหน้าระรื่น แต่คนถูกรีแอคชั่นกระแทกหน้าจังเบอร์อย่างผมนี่ถึงกับจุกจนพูดไม่ออก ไม่นึกว่าจะโดนสวนด้วยหมัดฮุกขวาตรงแบบนี้ ...มึงเล่นแรงมากพี่ชาย แล้วกูจะไปยังไงต่อล่ะเนี่ย? ไปต่อไม่เป็นเลยทีนี้


“หน้ามึงฮามาก ซันนี่ ฮ่าๆๆๆ” ซินชี้หน้าผมแล้วหัวเราะสะใจจนงอหาย


ส่วนผมได้แต่อ้าปากพะงาบๆ อย่างปลาขาดอากาศเพราะไม่รู้จะเถียง จะแถ จะแก้ตัวหรือด่าว่าตอบโต้อีกฝ่ายกลับไปยังไงดี ..มึงนะมึง จำไว้เลย ซินเซียร์ ฮึ่ย!!   


“โอ๋ งอนเหรอ? ไม่งอนนะ ไม่งอน แต่ช้าแต่ๆ.. พี่ไม่ล้อฮันนี่แล้วก็ได้ ดีกันนะๆ” ซินพยายามกลั้นขำแล้วทำหน้าทำมือก๊องแก๊งง้องแง้งประจบง้อผม เห็นแล้วอยากจะถีบสักโครมให้หายหมั่นไส้ แต่ที่ผมทำจริงๆ ก็คือยิ้มกว้างกับทางทางปัญญาอ่อนของมันแทน


“ดีกันๆ” มันยังไม่เลิกเล่น ท่าทางจะชอบใจด้วยนะนั่น แถมยังชูนิ้วก้อยมากระดิกยิกๆ ตรงหน้าผมอีก ..แล้วคิดว่าผมจะยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวกับมันไหม? ไม่ปัญญาอ่อนขนาดนั้นครับ ผมยื่นปากไปงับนิ้วก้อยมันเลยต่างหาก ฮ่าๆๆ


“โอ๊ยยย!” เจ้าของนิ้วร้องลั่น ในขณะที่ผมหัวเราะสะใจ 


“หนอย..” ซินกำหมัดขึ้น ทำท่าจะมะเหงกหัวผม แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจไม่ทำ หรืออันที่จริงมันไม่ได้คิดจะทำแต่แรกแล้ว แค่ทำท่าทำทางไปงั้นเอง


“เออ กูว่าเมื่อคืนกูเห็นพวกไอ้ดิลโด้ว่ะ..” จู่ๆ ซินก็พูดขึ้นพลางทำหน้าครุ่นคิดไปด้วย “..ไม่ค่อยแน่ใจว่าใช่มันเปล่า ..แต่กูว่าน่าจะใช่ว่ะ”


“ใช่” ผมช่วยยืนยันให้มันมั่นใจว่าสิ่งที่มันคิดน่ะถูกต้องแล้ว ไอ้พวกเอี้ยนั่นมันโผล่มาจริงๆ “กูก็เจอเหมือนกัน ทั้งไอ้เอี้ยดิลโด้ ทั้งไอ้เอี้ยครีสปี้ครีมเลย”


“เฮ้ย! จริงดิ” ซินทำตาโตเมื่อได้ยินชื่อโจทย์เก่าทั้งคู่ “มันมาไงวะ?”


“เห็นบอกว่าได้ยินว่าพวกเรามา ..มันก็เลยมา” ผมนึกถึงคำที่พวกมันพูดเมื่อคืนแล้วก็ให้เซ็งจิต ไม่รู้จะตามจองล้างจองผลาญกันไปถึงไหน ไอ้พวกเวรนั่น เฮ้อ~ “..เป็นเพราะยัยโหดชิฮัวมันตะโกนชื่อพวกเราแท้ๆ เลย”


“อย่าไปโทษใครเลย ชื่อเสียงเรามันไม่ค่อยจะดีอยู่แล้ว” ซินว่าแล้วยักไหล่


ผมพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนพึมพำต่อเบาๆ “ก็จริง.. นี่ถ้าไม่มีคนมาช่วยล่ะกูซวยแน่ๆ ไหนจะไอ้เวรจี้ ไหนจะไอ้เอี้ยพวกนั้นอีก..”


“ใครมาช่วยมึง?” ซินถามด้วยความสนใจ


!!.. ผมรู้สึกใจหายแว้บขึ้นมาทันทีเมื่อหน้าของใครบางคนที่ได้เจอเมื่อคืนลอยวาบเข้ามาในสมอง ไม่ได้! จะให้บอกซินได้ยังไงว่าไอ้เอี้ยนั่นมันโผล่มา ไม่ได้หรอก ต่อให้เอาปืนมาจ่อหัวผมก็จะไม่มีวันเอ่ยชื่อนั้นต่อหน้าซินอีกเด็ดขาด


ไม่มีวัน!!


ผมเสียเวลาอึกอักอยู่ชั่วครู่ แต่พอมองสบเข้าไปในดวงตาสีอัลมอนด์ใสคู่นั้นแล้วก็ต้องฝืนปั้นหน้ากวนตีนๆ ใส่มันไป


“ฮีโร่รัตติกาล” ผมตอบพลางยักคิ้วรัวๆ


“พ่องดิ!” เลยโดนด่าเข้าให้


“พ่อกูก็พ่อมึงแหล่ะ สัด!”


“เออว่ะ..” ซินทำหน้าเอ๋อเหมือนเพิ่งนึกได้จริงๆ คราวนี้ผมเลยหัวเราะออกมาได้โดยไม่ต้องเสแสร้ง แต่ซินก็ยังไม่คลายความอยากรู้อยู่ดี “เอาจริงๆ ซันนี่ ..ใคร? กูจะได้ไปขอบคุณมันถูกที่ช่วยดูแลดวงใจของกู”


“อย่าเลี่ยน ซินเซียร์” ผมเบะปากยิ้มๆ


“อย่าเฉไฉ ซันนี่” มันเลียนแบบรูปประโยคผมบ้าง ..ไม่คิดเองเลยนะมึง


“กูก็ไม่รู้หรอก.. จู่ๆ มันก็เข้ามาช่วย เห็นตัวล่ำๆ กล้ามโตๆ อย่างกะ    คริสเตียน เบล เลยสงสัยว่าอาจจะเป็นแบทแมน”


อันนี้ไม่ได้โกหกนะ หุ่น ‘เอี้ยคิ’ อะไรนั่นประมาณนั้นจริงๆ แล้วความจริงอีกข้อก็คือ ผมไม่รู้จักมัน ..แต่รู้จักไอ้ตัวเอี้ยที่มาด้วยกันกับมัน!


“ไอ้บ้า!” ซินว่าพลางผลักหัวผม ก่อนถอนหายใจหนักๆ “จะเป็นไปได้ไงวะ? แต่เอาเหอะ..เออ แล้วไอ้จี้อะไรนั่นเป็นไงมั่งล่ะ? เห็นว่ามันโดนยาไม่ใช่เหรอ?”


“ก็ไม่เป็นไง ป่านนี้คงหายดีแล้ว..” ผมยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจ “..มั้ง”


..แต่ไม่รู้สิ


ตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อคืน..จากนั้นพอได้ยินชื่อนี้ทีไรผมดันรู้สึกเจ็บแปลบๆ แถวคิ้วทุกที ให้ตายเหอะ ว่าจะไม่สนใจแล้วนะ แต่ท่าทางว่าผมจะนอยด์กว่าที่ตัวเองคิดไว้มากมายนักนะเนี่ย ..เฮ้อ ทำไมอ่อนไหวได้ขนาดนี้วะกู? ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ถึงจะได้ยินคำอธิบายจากปากเอี้ยฟ้าถึงสถานะของพวกมันไปบ้างแล้วก็เหอะ แต่มันก็อดที่จะรู้สึกแปล๊บๆ ไม่ได้อยู่ดี..


ผมก็แค่คนธรรมดาเดินดินกินข้าวแกงเหมือนคนทั่วไปนี่หว่า รัก โลภ โกรธ หลง ผมมีครบหมดแหล่ะ โดยเฉพาะโลภเนี่ย.. ยอมรับก็ได้ว่าผมไม่ได้อยากถูกแบ่งความสำคัญกับใคร ผมอยากได้ทั้งหมด ทั้งความสำคัญ ทั้งความสนใจ..


ผมอยากเป็นคนที่ได้รับมันทั้งหมด..


ผมโลภ.. ผมรู้ ทั้งที่ผมเองก็ไม่อาจหยิบยื่นสิ่งนั้นให้อีกฝ่ายได้ทั้งหมด ผมต้องแบ่งความสำคัญของมันไปให้ซินด้วยเหมือนกัน ผมรู้.. แต่ผมก็ยังโลภ


บอกแล้วไงว่าผมก็เป็นเพียงคนธรรมดา..


แต่ถึงจะโลภยังไงผมก็ต้องยอมรับ ..ผมไม่อาจเรียกร้องหาสิ่งที่ตัวเองก็ไม่สามารถให้แก่คนอื่นได้


“..มึงรู้มั้ยว่าตอนนี้ตัวเองทำหน้ายังไง ซันนี่?” จู่ๆ ซินก็ยื่นหน้าเข้ามาจ้องผมใกล้เสียจนผมเผลอผงะหนีโดยอัตโนมัติ มันยกยิ้มมุมปากอย่างไม่น่าไว้ใจ ก่อนว่า “มึงทำหน้าเหมือนเด็กขี้อิจฉาเลย รู้ตัวเปล่า?”


“ยะ..ยังไง? กูไม่ได้ทำ?!” ผมพยายามจะปฏิเสธ รู้สึกร้อนหน้าวูบวาบยังไงชอบกล จะหันหน้าหนีก็ถูกซินมันเอามือขนาบข้างแก้มไม่ให้หันไปไหนได้อีก


“มึงไม่ชอบไอ้จี้อะไรนั่นใช่มั้ย? อย่าคิดว่าจะปิดกูได้นะ หน้ามึงมันฟ้อง” ซินทำหน้าแบบคนรู้ทัน ผมรีบเอามือจับหน้าจับตาของตัวเอง นึกไม่ออกเหมือนกันว่าตอนนี้กำลังทำหน้าแบบไหนอยู่ ..นี่กูดูง่ายขนาดนั้นเลยเหรอวะ?


“ท่าทางไอ้ลูกเป็ดเมื่อคืนนี้ ดูมันจะห่วงไอ้นั่นมากเลยนี่ ...มึงกังวลเรื่องนี้ใช่มั้ย ซันนี่? มึงหึงมันล่ะสิ?” ตาซินดูสนุกแวววาวขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่ากำลังไล่ต้อนผมได้


“ห๊ะ? พูดอะไรของมึง? ไม่ต้องเสือกมาทำรู้ดีเลย ไอ้มั่ว!”


มันพูดจริงไม่จริงไม่รู้ แต่กูขอแถไว้ก่อนเหอะ


“อย่ามาๆ หึงล่ะสิ ซันนี่ หึงงั้นเหรอ?” 


ยัง.. มันยังไม่เลิก จะเอากูให้จนมุมให้ได้ใช่ไหม?


“นั่นดิ มึงหึงหรอกเหรอ?” 


“ก็เออสิวะ!.. เฮ้ย!!” ตอบไปแล้วก็ต้องตาเลือก เมื่อคำถามสุดท้ายเมื่อกี๊มันไม่ได้ออกมาจากปากของซิน ซินไม่มีทางพูดเนิบๆ เฉื่อยๆ แบบนั้นแน่ คนพูดมันเป็นไอ้ลูกเป็ดที่ตื่นขึ้นมาทำหัวยุ่งตาแป๋วตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ต่างหาก! 


“อ้อ งี้เอง..” มันยังมีหน้ามาทุบกำปั้นลงบนฝ่ามือ หน้าก็พยักหงึกหงัก เหมือนกำลังฟังเลกเชอร์ก็ไม่ปาน


“อ่ะ..” ผมได้แต่อ้าปากค้างไปไม่เป็นอีกครั้ง ขณะที่ซินลงไปชักดิ้นชักงอหัวเราะชอบใจอยู่บนพื้นเรียบร้อยแล้ว


“อะไร?!” ผมเผลอตวาดออกไปเมื่ออีกฝ่ายเอามือเย็นๆ มาแนบแก้มทั้งสองข้างของผม แต่มันก็ไม่ได้ปล่อยมือแต่อย่างใด


“ไม่รู้ดิ ..เหมือนกูจะดีใจที่ได้รู้ว่ามึงเองก็หึงกูบ้างเหมือนกัน” มันพูดยิ้มๆ คล้ายกำลังดีใจอย่างที่บอกจริงๆ ก่อนจะค่อยๆ โน้มหน้าเข้ามาหา


!.. แต่ยังไม่ทันที่จะได้สัมผัสถึงลมหายใจของกันและกัน ตัวของผมก็ถูกกระชากให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของใครอีกคนซะก่อน


“มึงคิดจะทำอะไร? ..อย่าๆ นี่ห้องกู เตียงกู แล้วนี่ก็น้องกู กูไม่อนุญาตให้มึงทำอะไรทั้งนั้น ไอ้ลูกเป็ด!” ซินว่าพลางกอดเอวผมไว้แน่น(ตอนนี้มันนั่งซ้อนอยู่ข้างหลังผม)


“แต่นี่แฟนกู..” เอี้ยฟ้ามันเถียงด้วยหน้าอึนๆ ของมันนั่นแหล่ะ ส่วนมือก็ดึงแขนผมหวังจะให้ออกจากอกของซิน


“กูไม่สนใจ แฟนใครกูไม่รับรู้ แต่นี่อยู่ในห้องกูกูต้องใหญ่สุด และมึงต้องเชื่อฟัง เข้าใจมั้ย ไอ้หัวหงอก?” ซินพูดเอาแต่ใจเหมือนเด็กเล็กเลยตอนนี้


“ไม่เข้าใจ แล้วกูก็ไม่สนใจด้วย ไอ้หัวหลอด” ส่วนเอี้ยฟ้าก็ยอมน้อยหน้าที่ไหน มันเถียงไปก็กระตุกแขนผมไป


นี่มันไม่ต่างอะไรกับเด็กอนุบาลแย่งของเล่นกันเลยนะเนี่ย ..พวกมันเถียงกันไป ด่ากันไป(ส่วนใหญ่คนที่ด่าคือซิน) แล้วก็ยื้อแย่งผมกันไป โดยไม่สนใจว่าคนกลางอย่างผมจะพูดจะห้ามอะไรเลยสักนิด


หนักๆ เข้าผมชักรำคาญเลยพยายามจะยื้อตัวเองออกมาจากสงครามปัญญาอ่อนของพวกมันบ้าง ทีนี้มันก็เลยกลายเป็นการยื้อยุดฉุดกระชากกันระหว่างผู้ชายตัวควายๆ สามคนบนเตียงขนาดควีนไซส์ของซิน ..แล้วก็ไม่รู้ว่าทำอีท่าไหน สุดท้ายผมก็กระเด็นหลุดออกมาจากวงโคจร ส่วนซินก็ล้มคะมำหน้าทิ่มไปทับเอี้ยฟ้า


!!.. แต่ที่ทำเอาผมต้องอ้าปากค้างเป็นรอบที่สามของวันก็คือตอนที่เห็นว่าปากของพวกมันดันไปประกบกันเข้าแบบพอดิบพอดีนี่สิ!


อะไรจะเป๊ะขนาดนั้น?!!


“ซิน!!” สกายที่เพิ่งผลักประตูห้องเข้ามาร้องลั่นตาโตด้วยความตกใจ กระถางกุหลาบหินในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นห้องแตกกระจาย..


(ต่อ)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-09-2012 17:04:15 โดย White Raven »

ออฟไลน์ White Raven

  • I'm beautiful in my way.~
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 270
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +779/-3
    • Fanpage
(ต่อ)


ดูเหมือนเสียงโครมครามจากไอ้กายจะเป็นแสงทำทางให้วิญญาณที่หลุดลอยของพวกเรากลับเข้าร่างตัวเองได้ถูก และทันทีที่สติมา..ทั้งซินและเอี้ยฟ้าต่างก็รีบดีดตัวออกจากกันราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นของร้อน...ไม่สิ มันคงคิดว่าอีกฝ่ายเป็นตัวพ่อของเชื้อโรคมากกว่า


“อี๋~!!!!!” น้ำเสียงที่ร้องแสดงความรังเกียจของซินสัมพันธ์กับสีหน้าเป็นอย่างยิ่ง มันใช้แขนเสื้อเช็ดปากตัวเองอย่างแรงซ้ำไปซ้ำมาแบบไม่คิดชีวิต ขณะที่คู่กรณีอย่างเอี้ยฟ้ายังดูมึนๆ งงๆ กับเหตุการณ์เหนือจินตนาการเมื่อสักครู่อยู่


ส่วนสกายนั้นไม่ต้องพูดถึง.. สงสัยว่าตอนที่ทำพิธีเรียกวิญญาณพวกเราเมื่อกี๊ มันคงจะจ่ายเครื่องเซ่นเป็นวิญญาณของมันเองไปล่ะมั้ง ถึงได้ยืนเหม่อ ตาลอย อ้าปากค้างอยู่แบบนั้น


“พอ.. ซิน พอแล้ว!..อื้อ?!!” ขณะที่ผมเข้าไปจับซินให้มันหยุดเช็ดถูด้วยกลัวว่าปากมันหายไปซะก่อน แต่ก็ต้องตกใจตาเหลือกอีกรอบ เมื่อจู่ๆ ซินก็คว้าคอผมไปประกบจูบด้วยแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย


ตอนแรกผมก็ว่าจะผลักมันออกแหล่ะ แต่พอระลึกได้ว่าอีกฝ่ายเป็น ‘ซิน’ ผมก็เลยปล่อยเลยตามเลย “อืมมม..”


“..........” ก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน แต่ดูเหมือนพวกเราจะลืมไปแล้วว่าไม่ได้อยู่กันตามลำพัง(..หรืออาจจะเป็นผมคนเดียวที่ลืม?) ผมยอมตามใจซินจนปล่อยให้มันสอดลิ้นเข้ามาในปาก แต่ในจังหวะที่ผมกำลังจะดุนดันลิ้นตอบโต้กลับไป ร่างของพวกเราทั้งคู่ก็ถูกแยกออกจากกันด้วยน้ำมือของคนสองคน..


“ซันนี่?”


คนแรกคือ เอี้ยฟ้า.. ที่ตอนนี้มานั่งซ้อนอยู่ข้างหลังผม มันเอาคางมาเกยไว้ที่ไหล่ผมและกอดเอวผมไว้แน่นเลย


“ซิน?” 


และแน่นอนว่าอีกคนคือ ไอ้กาย(ที่ไม่รู้ว่าวิญญาณกลับเข้าร่างตั้งแต่เมื่อไหร่?) มันดึงซินจนตัวปลิวติดมือลงจากเตียงไปยืนกอดเอาไว้แน่นเหมือนกัน(มันยืนซ้อนหลังซิน)


“.........” ตอนแรกผมกับซินที่เพิ่งจะถูกแยกออกจากกันก็ได้มองหน้ากันงงๆ เหมือนคนเมาจูบ ไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่ค่อยแน่ใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่พอมองเลยไปยังหน้าบูดๆ ของไอ้เอี้ยฟ้าและไอ้บ้ากายก็เหมือนว่าเราจะเริ่มระลึกอะไรได้(ไม่อยากจะบอกเลยว่าหน้าไอ้กายเหมือนเด็กหวงของเล่นมากมาย)


“อ่ะ!” และยังไม่ทันที่ผมหรือซินจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ซินก็ถูกไอ้กายพยายามทั้งดึงทั้งลากออกจากห้องแบบไม่พูดพร่ำทำเพลง


“ซันนี่~” ซินเอื้อมมือหมายจะมาหาผม


ขณะที่ผมเองก็เอื้อมมือหมายจะไปหาซินเช่นกัน “ซิน~” 


ปัง! ..แต่แน่นอนว่าสุดท้ายฝาแฝดก็ถูกแยกออกจากกันโดยสิ้นเชิงด้วยประตูและกำแพงห้องนอนซิน..


“ซิน!.. ไอ้กาย?! ..ไอ้เอี้ยฟ้า..ปล่อยกู!” พอประตูปิดลงผมก็เกิดอาการหวาดระแวงว่าไอ้กายมันจะทำอะไรพี่ชายของผมขึ้นมาเฉยๆ เลยพยายามทั้งดิ้นทั้งทุบให้อีกคนที่เกาะผมไว้แน่นยอมปล่อยมือ “ปล๊อยยย.. กูจะไปหาซิน!”


แต่คนหน้ามึนก็คือคนหน้ามึนวันยันค่ำยันดึกนั่นแหล่ะ นอกจากมันจะไม่ยอมปล่อยผมง่ายๆ อย่างใจนึกแล้ว มันยังจับผมเหวี่ยงจนหัวไปโขกกับหัวเตียงดังโป๊กเลยเหอะ ..เจ็บ


“โอ๊ยยย!” ทั้งเจ็บทั้งมึนจนตาพร่าเห็นดาวลอยเต็มไปหมดเลยผม


“เฮ้ย! โอ๊ย!” และแทนที่มันจะหยุดแค่นั้นแล้วรีบมาดูอาการ มาถามไถ่ มาเป็นห่วงผมบ้างอะไรไรบ้าง ..ไม่มี้! ไม่มีหรอก ที่แย่ยิ่งกว่านั้นคือมันโถมเข้ามาทับผมซ้ำ ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงมา แถมยังกดตรึงข้อมือผมไว้แน่นกับเตียงอีกต่างหาก 


“โอ๊ยยย ฟ้า! กูเจ็บนะ!!” ผมแหกปากร้องออกไป แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ไปสะกิดต่อมรับรู้อะไรของฝ่ายตรงข้ามแม้แต่น้อย ไอ้เอี้ยฟ้ายังคงรักษาระดับความรุนแรงและน้ำหนักที่กดทับตัวผมเอาไว้เท่าเดิม มันจ้องหน้าผมนิ่งโดยไม่มีท่าทางว่าจะยอมปล่อย..หรือแม้แต่เอ่ยปากพูดอะไรบ้าง และ..


ให้ตายเหอะ! ผมไม่มีทางเดาได้เลยว่าตอนนี้มันกำลังอยู่ในอารมณ์ในกันแน่? ..แล้วที่แย่ที่สุดนะ ตอนนี้ผมเห็นเงาของตัวเองเลือนรางมากในแววตาของมัน


นั่นทำให้ผมเริ่มกลัว...


“..........”


“ฟ้า...กูเจ็บ” ผมร้องบอกมันอีกครั้ง แต่คราวนี้ลดระดับเสียงและอารมณ์ลงหน่อย(..เพราะเริ่มรับรู้ถึงความไม่ปลอดภัยในชีวิตไงล่ะ) หวังจะไปช่วยเรียกสติมันกลับมาบ้าง...แต่เปล่าเลย


“กูเจ็บ..ปล่อย..” ผมลองอีกครั้ง


“..........” ก็ยังเหมือนเดิม.. (ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก.. อารมณ์ผมประมาณนี้เลย)


“ฟ้า...ซันนี่..เจ็บ..” 


อุก..! กูอยากกัดลิ้นตัวเองตาย อายนะเนี่ย ไม่ใช่ไม่อาย ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยต้องอ้อนใครด้วยการเรียกตัวเองว่า ‘ซันนี่’ แบบนี้เลย กับซินก็ไม่เคย กับป๊ะป๋าก็ไม่เคย กับใครก็ไม่เคยทั้งนั้น


แล้วมันเป็นใครวะ? ไอ้เอี้ยหัวหงอกนี่มันเป็นใคร๊รรรรรร?! ทำไมมึงถึงต้องไปยอมมันขนาดนี้ด้วย ซันช้ายยยยยยน์ แง่ง!!


“ซันนี่..?”


!!.. แล้วจู่ๆ ก็เหมือนว่าเราจะจูนกันได้ ช่องสัญญาณเกิดตรงกันกะทันหัน สื่อสารภาษาเดียวกันได้สักที


ไอ้เอี้ยฟ้ามันมีปฏิกิริยาตอบโต้กับชื่อนี้! ผมคิดไม่ผิดจริงๆ!


“ซันนี่..” เอี้ยฟ้ายอมปล่อยมือจากข้อมือผม ความอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วฝ่ามือทันที รู้สึกได้เลยว่าเลือดบริเวณนั้นไม่ได้หมุนเวียนมาพักใหญ่


“อย่าทำ..อีก..” เจ้าของใบหน้าที่เพิ่งจะซบลงไปแถวซอกคอของผมเอ่ยบอกเสียงด้วยอู้อี้ แต่ผมก็ยังได้ยินถนัดชัดเจน “อย่าทำให้เห็น..อีก..”


“ฟ้า?”


“เหมือนวันนี้...เหมือนเมื่อคืน....กูไม่อยากเห็น..” คนพูดยืดตัวขึ้น เท้าแขนคร่อมผมเอาไว้ มองประสานสายตา เงาของผมกลับมาชัดเจนอีกครั้ง คิ้วมันย่นเข้าหากันจนแทบจะเป็นเส้นเดียว ส่ายหน้าช้าๆ แล้วพูดต่อ “อย่าทำอีก..”


“...........”


“นะ.. ซันนี่”


“...........” 


“นะ..ซันนี่?” ใบหน้าของคนพูดโน้มต่ำลงมาจนตอนนี้ปลายจมูกเราแทบเกยกัน น้ำเสียงที่ใช้เอ่ยออกมานั้นฟังดูขอร้องมากกว่าจะเป็นคำสั่ง..


“...........” ที่ผมยังเงียบ..ไม่ใช่ไม่อยากรับปาก ไม่ใช่ไม่ใจอ่อนกับท่าทางและแววตาอ้อนวอนนั่น ...อันที่จริงผมนั้นใจอ่อนตั้งแต่มันฟุบหน้าลงมากอดผมเอาไว้แน่นแล้ว เพราะอ้อมกอดของมันเต็มไปด้วยความรู้สึก ความอ่อนไหว ร่างกายของผมสามารถรับรู้ได้.. มันชัดเจนยิ่งกว่าใบหน้าเฉื่อยชาและแววตาไร้อารมณ์นั่นเสียอีก แต่ถึงอย่างนั้น...


“ซินเซียร์..เป็นพี่กู” ผมก็อยากจะพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดให้มันได้ฟัง..


เอี้ยฟ้ายันตัวถอยห่างออกไปเล็กน้อยเพื่อที่เราจะได้มองเห็นกันชัดมากขึ้น ดวงตาสีดำสนิทจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม ผมตัดสินใจพูดต่อ.. 


“..ไม่ว่ายังไงมันก็คือ ‘พี่ของกู’ บางครั้งเราอาจจะมีถึงเนื้อถึงตัวกันบ้าง แต่สถานะของเราไม่มีวันเปลี่ยน ..ต่างจากมึง...ฟ้า..” ผมเอื้อมมือขึ้นไปลูบแก้มสีขาวอมชมพูที่ลอยเด่นอยู่เหนือใบหน้าตัวเอง ก่อนจะตบเบาๆ สองสามทีพลางพูดต่อ “มึงเป็นคนที่กูยอมรับกับใครๆ ว่าเป็น ‘แฟนของกู’ ..เพราะงั้นสบายใจได้ ตราบใดที่มึงยังอยู่ในสถานะนี้ล่ะก็นะ.. กูไม่เคยมีประวัติว่านอกใจแฟนมาก่อน”


“..ถึงกูจะเคยมีแฟนมาแค่คนเดียวก็เหอะ” ผมพูดทิ้งท้ายยิ้มๆ “มึงไม่จำเป็นต้องหวั่นไหวง่ายขนาดนั้นก็ได้ ฟ้าประทาน”


“กูรู้...ซันนี่” เอี้ยฟ้าพูด จับข้อมือข้างนั้นของผมไว้มั่น แล้วกดจูบลงไปตรงกลางฝ่ามือ ก่อนจะพรั่งพรูบางสิ่งที่อยู่ในใจของมันออกมา “กูรู้.. แต่บางครั้งกูก็ควบคุมมันไม่ได้...อะไรบางอย่างในตัวกู...มันอาจผลักดันให้กูเผลอทำสิ่งที่เลวร้ายกับมึงอีก...ซันนี่ ..กูเคยพูดว่าไม่อยากเห็นมึงเจ็บ..ใช่มั้ย? ..แต่กูก็ทำให้มึงเจ็บตัวครั้งแล้วครั้งเล่า...ด้วยความตั้งใจของกูเอง...เหมือนอย่างเมื่อกี๊...ทั้งที่ใจนึงกูไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้เลยจริงๆ...แต่อีกใจกลับอยากเห็นมึงเจ็บ..มึงปวด..เห็นมึงร้องไห้...ใจมันกรีดร้องโวยวายให้กูทำลายมึงซะ...กูจะได้ไม่ต้องทนเห็นอะไรที่ไม่อยากเห็นอีก ..ไม่ต้องมาทนกับความรู้สึกที่ว่าวันนึงกูอาจจะต้องเสียมึงไป..ให้ใคร..หรืออะไรก็ตาม...ที่กูไม่ต้องการ”


ฟ้าประทานจับมือผมไปแนบที่แก้มตัวเองแล้วพูดต่อ “..เพราะมึงคือคนสำคัญ...คนสำคัญที่กูไม่คิดว่าได้จะเจออีกตั้งแต่เสียคุณขลุ่ยไป...และถ้าจะต้องเสียมึงไปอีก..กูขอเป็นคนทำลายมึงด้วยมือของกูเองดีกว่า..”


“ฟ้า...” 


“มันน่ากลัว...ใช่มั้ย? ..บางครั้งกูก็กลัวความคิดของตัวเองเหมือนกัน..  ซันนี่” คนพูดลดมือลงมาเกลี่ยปลายนิ้วที่ข้างแก้มของผมอย่างแผ่วเบา “เพราะงั้นอย่าทำอีก..นะ...อย่าทำให้เห็น...อย่าให้กูต้องรับรู้...เพราะกูไม่แน่ใจ..ว่าจะควบคุมตัวเองได้มากแค่ไหน...กูไม่ได้อยากทำแบบนั้น...ไม่อยากให้มันกลายเป็นว่า..สุดท้ายแล้ว..คือกู..ที่ทำร้ายมึง...จริงๆ”


“...........” มันน่ากลัว.. ใช่!


และผมไม่ปฏิเสธหรอกว่าผมรู้สึกกลัวความคิดนั่นจริงๆ  ผมไม่มีทางรู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองบ้างถ้ายังทู่ซี้คบกับคนอย่างมันต่อไป สักวันผมอาจจะตายคามือของมันก็ได้ ใครจะรู้..?


แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ผมจะเอามาอ้างเพื่อปล่อยจากมันหรอก!


“..มึงชอบกูใช่มั้ย ฟ้า?” ผมถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำคู่นั้นอย่างจริงจัง แม้คำตอบมันจะฉายชัดอยู่แล้วในแววตาที่มองตอบกลับมานั่น แต่ผมก็ยังอยากจะแน่ใจอีกสักหน่อย


“ชอบ...มาก” อีกฝ่ายตอบ แล้วก้มลงมาจูบเบาๆ ที่หน้าผากของผม จมูกของผม แก้มของผม ก่อนจะจบลงที่ซอกคอ และซบหน้านิ่งอยู่ตรงนั้น ..มันกอดผมเอาไว้แน่นอย่างหวงแหน “..ชอบซันนี่...มากที่สุด”


“ถ้าชอบมาก.. มึงก็ต้องเรียนรู้ที่จะชอบให้ถูกวิธีด้วย ..เข้าใจมั้ย?” ผมยกมือขึ้นกอดตอบ พูดบอกมันไปก็ลูบหลังมันไปพลาง “ไม่มีใครหน้าไหนหรอก..ที่อยากจะเห็นคนที่ตัวเองชอบและให้ความสำคัญต้องเจ็บปวดน่ะ ..มึงเองก็เหมือนกัน ถ้าชอบกู...ก็อย่าคิดที่จะทำร้ายกู อย่าทำให้กูเจ็บ..ไม่ว่าจะทางร่างกายหรือจิตใจก็ตาม ..และที่สำคัญต้องเชื่อใจกู ..เชื่อว่ากูจะไม่ไปไหน...กูจะไม่ทิ้งมึงไปหาใคร..หรืออะไรก็ตามที่มึงไม่ต้องการ”


ผมลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะดันตัวเขาขึ้นเพื่อที่จะสามารถสบตากันได้ แล้วพูดในสิ่งที่เพิ่งตัดสินใจ ..แต่ผมมั่นใจว่าตัวเองได้ใคร่ครวญมาแล้วอย่างดี 


“กูสัญญาว่าจะไม่ปล่อยมือจากมึงก่อนเด็ดขาด ...เพราะงั้นไม่ต้องกลัวว่าจะเสียกูไปในวันที่มึงยังไม่พร้อม”


“ซันนี่..?” คนฟังถึงกับขมวดคิ้ว มันยังไม่ทันได้พูดอะไรมากกว่านั้นผมก็รั้งมันลงมากอดแน่นอีกครั้ง เพราะคำพูดต่อจากนี้ทำให้ผมไม่กล้าพอที่จะสบตากับมันได้


“..กูเองก็ชอบมึงมากเหมือนกัน ฟ้าประทาน ..ไม่ว่ามึงจะทำกูเจ็บมากี่ครั้ง กูก็ไม่เคยคิดเกลียดมึงจริงจังได้ซักที...” ผมพูดอู้อี้เพราะซุกหน้าเอาไว้กับไหล่ของมัน


“..ซันนี่” เอี้ยฟ้ายันตัวขึ้นอีกครั้ง มันกำลังยิ้ม.. ยิ้มกว้าง..ยิ้มเหมือนดีใจมากกับสิ่งที่เพิ่งจะได้ยิน


“แต่นั่นไม่ได้แปลว่ามึงจะทำอะไรกับกูก็ได้หรอกนะ ไอ้บ้า!” ผมต้องรีบกลบเกลื่อนอารมณ์เขินอายด้วยการปรับเปลี่ยนตัวเองเข้าสู่โหมดโหด พร้อมทุบต้นแขนมันไปที..เต็มแรง


แล้วชี้หน้าขู่สำทับมันอีก “ขืนมึงทำกูเจ็บตัวอีกทีล่ะก็.. พ่อจะกระทืบให้ม้ามเล็ดเลยคราวนี้ จำไว้!”


“อือ จะจำไว้” มันพูดทั้งที่ยังไม่หุบยิ้ม.. ก่อนจะโน้มหน้าลงมามอบจูบที่เปรียบเสมือนการทำสัญญาระหว่างพวกเราสองคน..
 





“อืมมมม...กาย...”


เปิดประตูห้องนอนออกมาก็เจอฉากเด็ดระหว่างซินกับสกายพอดีเลยผม


อื้อหือ... ไม่อยากจะบรรยายเลยว่าเจ้าซินเซียร์ตัวดีมันกำลังวาดลวดลายเลื้อยนัวเนียอยู่บนตัวไอ้กายที่นอนอยู่บนพื้นพรมหน้าโซฟาอีกที


ประเจิดประเจ้อที่สุดอ่ะ! ..กูล่ะอุตส่าห์เป็นห่วงนึกกลัวว่าไอ้กายมันจะทำฆาตกรรมอำพรางจัดการมึงไปแล้วซะอีก?


สรุปคือมึงใช่ไหมที่เป็นฝ่ายจัดการมันน่ะ ซิน?


“อะแฮ่ม!” ผมต้องแกล้งกระแอมไอเสียงดังนั่นแหล่ะ พวกมันถึงจะรู้สึกตัวว่ามีคนกำลังมองอยู่ ไม่ได้อยู่กันแค่สองคนนะโว้ย!


“อ่ะ ซันนี่?” ซินผละขึ้นจากตัวไอ้กายมามองหน้าผม มันปาดน้ำลายที่ไหลเลอะมุมปากพลางเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม หน้าตามันเหมือนอยากจะพูดว่า ‘มึงมีธุระอะไรกะกูป่ะ ยุ่งอยู่นะเนี่ย เห็นป่ะ’ งี้เลย...จริงๆ ไร้ซึ่งความกระดากเขินอายโดยสิ้นเชิง ต่างจากไอ้กายที่พอรู้ว่ามีคนมองอยู่ก็ทำแก้มแดงแปร๊ด(หรือไม่ได้ทำวะ?) รีบดึงชายเสื้อที่ถูกเลิกขึ้นไปกลับลงมาปิดพุงขาวๆ เอาไว้ตามเดิม ..กระแดะได้อีก แฮ่ดกาย!


ผมแว่วเสียงคนข้างหลังหัวเราะหึๆ หึๆ มาเข้าหูด้วย ไม่รู้ชอบใจอะไรของมัน ผมไม่ได้สนใจนัก แต่พุ่งเป้าหมายไปที่ไอ้กายแทน


“มึงทำอะไรเกลื่อนกลาดไว้ในห้องซินน่ะ ไปจัดการซะให้เรียบร้อยเลย” ผมพูดพลางชี้นิ้วโป้งไปทางด้านหลังตัวเอง


“เฮ้ย ลูกป๊า?!” คนถูกทักร้องลั่น มันตาโตเหมือนเพิ่งจะนึกได้ แล้วรีบผุดลุกขึ้นโดยไว ไม่สนใจว่าซินที่นั่งคร่อมมันอยู่จะหงายหลังล้มไม่เป็นท่าไปยังไง ก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในห้องนอนซิน


“โอย.. เชี่ยกาย” ซินบ่นงึมงำหลังจากลุกขึ้นมานั่งใหม่ได้เรียบร้อยแล้ว


“ลูกป๊า..?” ผมพูดทวนเป็นเชิงถามซิน ขณะเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา โดยมีเอี้ยฟ้าตามมาไม่ห่าง “คืออะไรวะ?”


“อ๋ออออ” ซินลากเสียงยาวแล้วพยายามจะปีนขึ้นมานั่งข้างผม แต่ตูดยังไม่ทันจะติดโซฟาดี ไอ้เอี้ยฟ้าที่เดิมนั่งทำหน้ามึนอยู่ทางซ้ายมือผมก็รีบปรี่เปลี่ยนมานั่งทางขวา แทรกกลางระหว่างผมกับซินซะอย่างนั้นเลย


“....?....” ผมกับซินมองหน้ามัน มันก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ หยิบรีโมทมาเปิดดูทีวีหน้าตาเฉย(มึนกว่านี้มีอีกไหม?) ผมกับซินชำเลืองมองหน้ากันเอง ก่อนที่ต่างฝ่ายจะต่างถอนหายใจออกมาโดยไม่คิดจะโวยวายอะไร


..เอาเหอะ ถ้ามึงสบายใจล่ะก็นะ เอี้ยฟ้า


“แล้ว...ยังไง?” ผมเลยต้องคุยกับซินต่อไปทั้งที่มีเอี้ยฟ้านั่งคั่นกลางอยู่อย่างนั้นแหล่ะ


“มึงจำกุหลาบหินที่เราเคยไปซื้อให้มันได้มั้ยล่ะ? ตอนมันแสดงละครเวทีน่ะ?” ซินว่า


“อือ ..ที่เอามาก็ต้นนั้นเหรอ?”


“ไม่ใช่ๆ มันเป็นลูกเป็นหลานของต้นนั้นอีกทีน่ะ”


“ลูกหลาน?”


“อือ ..ก็ไอ้กายมันเลี้ยงดีจัดไง พอแตกหน่อแตกต้นใหม่ออกมามันก็ไปหากระถางใหม่มาแยกปลูกซะดิบดี ปลูกไปปลูกมาก็เริ่มจะเต็มระเบียงห้องมันแล้วตอนนี้ มึงก็รู้ว่าระเบียงห้องมันแคบแค่แมวดิ้นตาย กูบอกให้มันถอนทิ้งบ้างไรบ้างก็เสือกไม่ยอมอีก มันบอกมันรักเหมือนลูก เรียกแทนตัวเองว่าป๊าอย่างงั้น ป๊าอย่างงี้ คุยกับต้นไม้ได้เป็นวรรคเป็นเวร มึงคิดดูเหอะ ..ก่อนหน้านี้กูเคยคิดว่ามันแค่เหมือนคนบ้าเฉยๆ นะ แต่ตอนนี้กูคิดว่ามันเป็นคนบ้าไปจริงๆ แล้วว่ะ” ซินพูดแล้วหัวเราะ


“..แล้วไอ้กระถางนั่นมันก็ตั้งใจจะเอามาให้กูเลี้ยง มันบอกว่าเป็นลูกของ ‘เรา’ ..มึงดูความเพี้ยนของมึนเหอะ”


“แล้วให้มึงเอามาเลี้ยงเนี่ยนะ? ..มึงไม่ได้บอกมันรึไงว่าขนาดกระบอกเพชรที่ตายยากโคตรๆ มึงยังเลี้ยงให้ตายมาแล้วอย่างอนาถเลย”


“กูบอกแล้ว แต่มันไม่ฟังเลยว่ะ ฮ่ะๆๆ” แล้วทั้งผมทั้งซินก็ต่างคนต่างหัวเราะฮาให้กับความบ้าบ๊องของไอ้กายไปพักนึง ..ก่อนที่จะนึกอะไรขึ้นได้อีก


“เออ ว่าแต่เมื่อกี๊มันเกิดอะไรขึ้นวะ? มึงไปปล้ำมันทำไม?” ผมถามจบซินก็หัวเราะก๊ากออกมาเลย


“ก็เห็นมันบ่นน้อยอกน้อยใจ หาว่ากูจูบไอ้ลูกเป็ดได้ จูบมึงได้ แต่ไม่เห็นจูบมันเลย” ซินพูดพลางเอื้อมมือมาสะกิดไหล่ผม ผมเลยชะโงกผ่านหลังเอี้ยฟ้าไป ก็เห็นว่าซินมันยักคิ้ว เลียจิลด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์อยู่


“กูก็เลยจัดไป ..เพื่อความทั่วถึง”


คราวนี้เป็นผมบ้างที่ปล่อยฮาก๊ากออกมา


นี่แหล่ะ ซินเซียร์...คนจริง! ฮ่าๆๆๆ


“จัดชุดใหญ่พิเศษซะด้วยสิ” ผมพูดพลางหลิ่วตาใส่มันอย่างรู้ทัน


ซินเดาะลิ้นด้วยท่าทางชอบใจ หน้าระรื่น “อ่ะนะ.. ก็คนพิเศษนี่”


ผมอดหมั่นไส้ไม่ได้เลยเอื้อมมือ(แน่นอนว่าต้องผ่านหลังเอี้ยฟ้า)ไปผลักหัวมันทีนึง แล้วถามอีก “แล้วตกลงยังไงวะ? สถานะมึงกับมันเนี่ย?”


ตอนนี้เอี้ยฟ้ามันกำลังตั้งหน้าตั้งตาดูพาวเวอร์พัฟเกิร์ลอยู่ ไม่ได้สนใจพวกเราหรอก แต่ก็ไม่ยอมลุกออกไปไหนเหมือนกัน...เกะกะชิบ!     


“เออ กูว่าจะบอกมึงเลย” ซินยิ้มแป้น “เพิ่งจะตกลงคบกันก่อนกลับมานี่แหล่ะ”


“จริงอ่ะ? ยินดีด้วย..” ผมพูดยิ้มๆ


“อือ..” ซินอมยิ้มแล้วยักคิ้วตอบกลับมา




เห็นซินท่าทางมีความสุขแบบนี้ผมก็ดีใจ..


จริงๆ นะ.. ผมว่ามันคงจะถึงเวลาที่ซินต้องหัดไว้ใจคนอื่นนอกจากผมบ้างแล้วล่ะ









TBC. :z2: 



ซินเซียร์ : วันนี้จัดไปอย่างทั่วถึง อิอิ..


ทำไม ไวท์ ฯ ถึงสร้างพระเอกอย่าง 'ฟ้าประทาน' ขึ้นมา??  <--ไปอ่านกันได้นะ อิอิ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-09-2012 17:05:05 โดย White Raven »

ออฟไลน์ pare_140

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-6
โอ๊ะๆโอ  :z2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-06-2012 20:10:12 โดย pare_140 »

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
รอตอนต่อไปค่ะ :) :)

ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3256
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-15
 :jul3: :jul3:


สกายของพี่


แต่ 4p ก็เวิร์คนะเด็ก กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก  :laugh:

pangfullny

  • บุคคลทั่วไป
โอ๊ะโอ..... พอดีเป๊ะจริงๆด้วย กายมาเห็นพอดีเลยจะทำยังไงเนี่ย ><

อยากให้ซินกระชากคอซันนี่มาจูบล้างปากอ่ะ 55+ ฟ้าคงกระชากกลับทันที ><
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-06-2012 02:25:55 โดย pangfullny »

ออฟไลน์ Pupay

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 904
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-1
ตาเถรรรรร  :a5:
ผิดคู่ผิดฝาแล้วนู๋ซิน ไอ้ลูกเป็ดกับซันนี่อ่ะไม่เท่าไหร่
สกายนี่สิ คิดไปไหนละ อุตส่าหิ้วกุหลาบมาด้วย    :serius2:
เล่นจนได้เรื่องเลย  :เฮ้อ:

 :pig4:นะคะ  :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Kaame

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 107
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
อะไรมันจะเป้ะ ขนาด 5555555555
กายไหวไหม อึ้งกิมกี่เลยทีเดียว =[]=

ออฟไลน์ Panehove

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 447
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-0
น่าสงสารซันนี่มีแต่เด็กโข่งอยู่ขนาบซ้ายขวา แต่ชอบตอนแย่งซันนี่กันนี่แหละเหมือนเด็กแย่งของเล่นกันจริงๆ แต่ดูท่ากายจะตกใจมากเลยนะนั่นถึงขั้นทำกระถางตก  รอตอนต่อไปว่ากายจะรู้สึกยังไงกับภาพที่เห็นจะจะตอนนี้ ขอบคุณสำหรับตอนใหม่นะคะ
ปล. เข้าไปอ่านเหตุผลที่แต่งพระเอกแบบฟ้าประทานแล้วค่ะ ก็จริงนะทำให้ดูแตกต่างดีค่ะ ไม่ติดลุคพระเอกแบบที่หลายๆคนติดใจกันทั่วบ้านทั่วเมืองดีค่ะ

ออฟไลน์ silverwar

  • เสี่ยว...กาก...เกรียน
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 99
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
แอร๊ยยยย สกาย นายช่างมาได้จังหวะเหมาะ  :laugh:

ออฟไลน์ karmdodcom

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 145
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
อุ๊บส์!! เข้าล็อคเป๊ะ
(//นั่งขำ)
เอาแล้วไงซิน กายเปิดเข้ามาเจอพอดีเล้ยยยยย
ส่วนซันนี่...ไม่อยากซันนี่โกหกซินเลย...
แต่ฉากยื้อยุดฉุดกระชากฮามาค่ะ!
...ว่าแต่ฟ้าประทาน..นายนอนท่าแบบนั้นหรอ
สมแล้วล่ะที่ซินจะบอกว่าแม่กับลูกเป็ด
(เปลี่ยนสถานะจากภรรยาเป็นแม่แล้วหรอคะซัน? หึๆ)

Tiamo_jamsai

  • บุคคลทั่วไป
 ซันนี่หลุดปากไปฟ้าดูดีใจมากเลยอะ :กอด1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-06-2012 21:27:13 โดย Tiamo_jamsai »

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-26
รออีกครึ่งจ้าาาา

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3689
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
 o22

อะจ๊ากกกกกก!!
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-06-2012 20:41:34 โดย bulldog17 »

ออฟไลน์ กฤษณ์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
โอยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยฮาไอ้ลูกเป็ด
 :m20:

ชอบซันนี่จังเลยยยยยยยยยยยยยยยย :-[

ออฟไลน์ gumrai3

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1966
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-4
 o22เอ๋อ ผิดคู่อะเปล่าค่ะ 555

กายตกใจโคตรๆ :m20:

ออฟไลน์ kinjikung

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2948
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-8
กายแกเข้ามาจังหวะดีจริง ๆ เอี้ยฟ้าโดนต่อยแน่ ฮ่า ฮ่า
 :L2: :L2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด