...จอมร้าย...ตอนพิเศษ ของขวัญ ม.ม้า...หน้า 142 (24/12/2020)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ...จอมร้าย...ตอนพิเศษ ของขวัญ ม.ม้า...หน้า 142 (24/12/2020)  (อ่าน 1580515 ครั้ง)

ออฟไลน์ isBelle__

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
Re: ...จอมร้าย...ตอน 22...หน้า 61 (22/08)
«ตอบ #1890 เมื่อ25-08-2012 08:47:17 »

ฝ่ายญาติฮากันจังเลย มีแย่งกันเป็นฝ่ายรับเขยด้วย ดีใจกับพี่โตและของขวัญด้วย ครอบครัวค่อยๆเปิดใจแล้วเนอะ
ของขวัญนี่เวลาอยู่กับคนอื่นนะหล่อเหลาเป็นพระเอก พออยู่กะพี่โตกลายเป็นนางเอกในหัวใจพี่โตเฉยเลย 

ออฟไลน์ ● MaYa~Boy ●

  • ฉันมันคนขี้อิจฉา
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-2
Re: ...จอมร้าย...ตอน 22...หน้า 61 (22/08)
«ตอบ #1891 เมื่อ25-08-2012 23:06:48 »

รู้แล้วรู้รอดสักทีนะ

ออฟไลน์ greensoda

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 597
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
Re: ...จอมร้าย...ตอน 22...หน้า 61 (22/08)
«ตอบ #1892 เมื่อ25-08-2012 23:51:47 »

คุณแม่สามีหลงความหล่อลูกสะใภ้ไปเต็มๆ
พี่โตแกล้งน้องขวัญอ่ะ โดนน้องขวัญงอนเลยย  :laugh:

ตอนหน้าทรงพลจะทามอารายย

ออฟไลน์ Dezair

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1538/-8
...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1893 เมื่อ29-08-2012 20:50:02 »

จอมร้าย
By : Dezair
……………………………..
ตอนที่ 23


   “ครับ คุณน้ำ” จอมขวัญรับสาย เมื่อเดินหลบออกมาจากห้องนั่งเล่นแล้ว แม้จะตะขิดตะขวงใจเล็กน้อยที่เห็นน้ำทิพย์โทร.มาหาเขาแต่เช้า แต่น้ำเสียงที่ส่งไปนั้นก็ยังร่าเริงสมเป็นเขาเสมอ



   ‘สวัสดีค่ะ คุณจอม…เอ่อ…คุณจอมอยู่ที่โรงแรมรึเปล่าคะ’



   “เปล่าครับ มีอะไรรึเปล่า” ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างสงสัยที่อยู่ดีๆ น้ำทิพย์ก็โทร.มาถามว่าเขาอยู่ที่โรงแรมหรือไม่…และแน่นอน คนอย่างน้ำทิพย์ ไม่ใช่คนที่จะโทร.มาหาสุ่มสี่สุ่มห้า เธอต้องมีเรื่องอะไรร้อนใจ…หรือว่า…จะเป็นเรื่องของไอ้อนุชาคราวก่อน?...



   ‘…เอ่อ…แล้ว…แล้วคุณจอมเจอคุณจักรกฤษณ์บ้างรึยังคะ?’ …ผิดคาด…ไม่ใช่เรื่องของอนุชา แต่เป็นเรื่องของจักรกฤษณ์…จะว่าไปแล้ว พักนี้ดูเหมือนน้ำทิพย์จะถามหาจักรกฤษณ์บ่อยผิดปกติ…



   “พี่จักรเหรอครับ? ตั้งแต่เช้า…เอ่อ…ยังไม่เจอเลยครับ” อันที่จริง ต้องบอกว่าตั้งแต่เมื่อคืนที่จักรกฤษณ์ไปส่งเขาที่บ้านของอธิป เขาก็ไม่ได้ออกจากบ้านหลังนั้นอีกเลย จนกระทั่งเช้านี้



   ‘ตายจริง…’ เสียงอุทานปลายสายยิ่งทำให้จอมขวัญสงสัยหนักกว่าเดิม



   “คุณน้ำมีอะไรหรือครับ เล่าให้ผมฟังได้มั้ย”



   ‘เอ่อ…แปบนึงนะคะ…’ เขาได้ยินเสียงเหมือนน้ำทิพย์ลุกเดิน เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอดังกระทบพื้นสะท้อนเข้ามาในโทรศัพท์ เธอคงอยู่ที่ที่ทำงาน และคงหามุมเหมาะในการบอกเล่าเรื่องอะไรก็ตาม…ที่ค่อนข้างเป็นความลับ…และเกี่ยวข้องกับจักรกฤษณ์พี่ชายของเขา…



   ‘…คือ…เมื่อคืน…คุณจักรกฤษณ์มาค้างที่บ้านน้ำค่ะ’ จอมขวัญตาโตพรวดด้วยความตกใจ



   “อะไรนะครับ?!! พี่จักรไปค้างบ้านคุณน้ำ?!! คุณน้ำให้พี่จักรค้างได้ยังไง?! พี่จักรเป็นผู้ชายนะครับ! แล้วไอ้พี่จักร…ฮึ้ย! บ้านตัวเองก็มีทำไมมันไม่กลับไปค้าง!!” ท้ายประโยคนั้นจอมขวัญส่อแววหงุดหงิดและอยากกระโดดงับหัวพี่ชายตัวเองนัก ไม่ใช่เขาไม่รู้ ถึงจักรกฤษณ์จะไม่มีคนรักเป็นตัวเป็นตน ไม่ศรัทธาในความรัก แต่ไอ้เรื่อง ‘ทำรัก’ น่ะ อย่าให้พูด!!



   ‘ม…ไม่ใช่นะคะ! ไม่ใช่อย่างที่คุณจอมเข้าใจนะคะ…คือ…เมื่อคืน…อยู่ดีๆคุณจักรกฤษณ์ก็โทร.มา แล้ว…เขาดูท่าทางมีเรื่องในใจ และขอดื่มกาแฟที่บ้านน้ำ น้ำก็เลยให้เขามา น้ำเห็นเขาเงียบๆ น้ำก็เลยไม่รู้จะพูดยังไง แล้ว…ก็เลยบอกให้เขาค้างที่บ้าน เพราะมันดึกแล้ว แต่เขานอนที่โซฟาชั้นล่างค่ะ’ จอมขวัญได้แต่ผ่อนลมหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก ลืมนึกไปว่านอกจากน้ำทิพย์จะเป็นกุลสตรีตัวแม่แล้ว ยังมี ‘แม่’ ของน้ำทิพย์อยู่ในบ้านอีกคน คุณรุ่งทิพคงยอมให้พี่ชายเขาทำอะไรหน้ามืดตามัวหรอก



   “แล้ว…คุณน้ำเลยเป็นห่วงพี่จักร?” เขาย้อนถาม



   ‘เอ่อ…ก็…อันที่จริง…น้ำห่วงคุณอัญด้วยค่ะ…’ จอมขวัญขมวดคิ้วเป็นรอบที่สองเมื่อเขาได้ยินชื่อ ‘คุณอัญ’ จากปากของหญิงสาว



   “คุณอัญ?...”



   ‘ค่ะ…เอ่อ…คุณจักรไม่ได้เล่าให้คุณจอมฟังหรือคะ ว่าน้ำกับเขาเราไปเจอคุณอัญกับ…กับผู้ชายที่เคยช่วยน้ำออกมาจากโรงแรมเมื่อคราวนั้นน่ะค่ะ’



   จอมขวัญนิ่งชาไปทั้งตัว เขาพยายามคิดว่าตัวเองหูฟาด หรือไม่ก็น้ำทิพย์พูดผิด



   …น้ำทิพย์บอกว่าเธอกับพี่ชายของเขาเจออัญญิกาอยู่กับผู้ชายที่เคยช่วยเธอออกจากโรงแรม…ผู้ชายที่ช่วยเธอออกจากโรงแรมอย่างนั้นหรือ?...จะมีใครที่ไหนอีก ถ้าไม่ใช่…ไอ้ทรงพล!...



   ‘คุณจอมคะ? คุณจอม…’



   เสียงของน้ำทิพย์เรียกสติเขา ชายหนุ่มกะพริบตาถี่ๆ แล้วกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ เขาพยายามสงบจิตสงบใจที่จะไม่บุกไปตามหาพี่ชายเพื่อเอาเรื่องที่มันไม่ยอมบอกว่ามันไปเจออัญญิกาอยู่กับไอ้ทรงพล!



   “ครับ…คุณน้ำพูดต่อเลยครับ ผมฟังอยู่”



   ‘คือ…น้ำเป็นห่วงคุณจักรกฤษณ์น่ะค่ะ ตอนวันที่เจอคุณอัญอยู่กับผู้ชายคนนั้น คุณจักรเขาดูแปลกๆไป แล้วเมื่อคืนก็เงียบๆนิ่งๆ ทั้งๆที่ปกติต้องพูดจาหาเรื่องน้ำแท้ๆ…อ๊ะ! ขอโทษค่ะ น้ำไม่ได้ตั้งใจจะว่าพี่ชายของคุณจอม…’ หญิงสาวรีบขอโทษขอโพยที่พูดจาว่าร้ายชายหนุ่มอีกคน แต่จอมขวัญไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นเลย ตอนนี้ใจเขาจมอยู่กับเรื่องของอัญญิกาและทรงพล



   …น้ำทิพย์บอกว่าเห็นสองคนนั้นอยู่ด้วยกัน…หมายความว่ามันรู้จักกันอย่างนั้นหรือ?! แล้วรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่?!...



   ‘คุณจอมคะ…น้ำใจไม่ค่อยดี กลัวคุณจักรกฤษณ์จะไปมีเรื่อง…’



   “ไม่ต้องห่วงนะครับ เรื่องพี่จักร เดี๋ยวผมจัดการเอง”



   ‘ได้ยินอย่างนี้น้ำก็พอจะสบายใจค่ะ แล้วนี่…คุณจอมยังไม่ไปทำงานหรือคะ วันนี้เข้างานสายหรือ’ พอมาถึงประโยคถามไถ่อย่างห่วงใยประสาคนสนิท จอมขวัญก็ถึงคราวพูดไม่ออก เขาอ้ำอึ้งไปพักนึง ก่อนจะนึกขอโทษหญิงสาวในใจที่ต้องโกหก



   “คือ…ยังไม่เข้าครับ พอดีมีธุระนิดหน่อย”



   ‘อ๊ะ! ติดธุระหรือคะ?! งั้นน้ำไม่รบกวนแล้วค่ะ’



   “ครับ…แล้ว…ไว้เรื่องพี่จักรเป็นยังไง ผมจะโทร.ไปบอกนะครับ”



   ‘ค่ะ’ หญิงสาววางสายจากไป พร้อมๆกับที่จอมขวัญถอนหายใจอย่างโล่งอก  อันที่จริงจะให้เธอรู้เรื่องของเขาและอธิปก็ได้ น้ำทิพย์เป็นคนใจเย็นและมีเหตุมีผล เขาเชื่อว่าเธอจะต้องเข้าใจ แต่…จะว่าไปมันก็น่าอายอยู่ดี กับการที่เขาจะต้องไปแนะนำตัวเองและอธิปกับคนอื่นว่ากำลังคบหากันอยู่ แม้ว่าคนอื่นคนนั้นจะเป็นน้ำทิพย์ก็เถอะ



   …ไว้ก่อนแล้วกัน…ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องจัดการ…เขาต้องรู้ให้ได้ว่าทรงพลกับอัญญิการู้จักกันมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วตอนนี้จักรกฤษณ์คิดจะทำอะไร…



   ร่างโปร่งเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหมุนกายเดินกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่นอีกครั้ง เพียงแค่เหยียบเท้าเข้าไป สายตาทุกคู่ของทุกคนก็หันมามองเขาเป็นตาเดียว



   จอมขวัญค้อมศีรษะน้อยๆให้แก่เจ้าบ้านเป็นเชิงขออนุญาต ก่อนจะเดินตรงไปหาคุณชัยและคุณพัชรี



   “เมื่อคืนพี่จักรไม่ได้นอนที่บ้านเหรอ” ป้าของเขานิ่งคิดเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าไปมา



   “ไม่ได้ยินเสียงรถนะ เมื่อเช้าตื่นมาก็ไม่เจอด้วย”



“คุณน้ำโทร.มาบอกว่าเมื่อคืนพี่จักรไปค้างที่บ้านคุณน้ำ” คุณชัยชะงัก แต่คุณพัชรีกลับตาโตยกมือทาบอกแล้วร้องอุทานด้วยความตกใจ



   “ไอ้จักรไปค้างบ้านหนูน้ำ! ตายแล้ว! แล้วคุณรุ่งทิพว่ายังไง!!”



   “ก็คงไม่ว่ายังไงหรอก เห็นคุณน้ำบอกว่าพี่จักรนอนชั้นล่าง…”



   “แล้วมันเป็นอะไรของมัน บ้านตัวเองก็มี ไปนอนบ้านหนูน้ำทำไม” คุณพัชรีถามอีกด้วยสีหน้าไม่พอใจกับการกระทำของลูกชาย ถ้าน้ำทิพย์เป็นเพื่อนผู้ชายที่สนิทสนมกันมา จะไปค้างก็ไม่ว่าหรอก แต่นี่อะไร น้ำทิพย์เป็นผู้หญิง แถมบ้านนั้นก็มีแต่ผู้หญิง แล้วตัวเองก็เป็นผู้ชาย คบหาเป็นคนรักก็ไม่ใช่ บางครั้งปากร้ายใส่เขาอีก แล้วพอมาอย่างนี้กลับไปนอนบ้านเขา! ทำตัวน่าเกลียดนักเชียว! เจอหน้าคงต้องดุกันเสียหน่อย!!



   “เห็นคุณน้ำว่าพี่จักรแปลกๆ เอ่อ…ตั้งแต่ไปเจอ…อีฟกับไอ้ทรงพลอยู่ด้วยกัน…” คุณพัชรีกับคุณชัยนิ่งไปเมื่อได้ยินชื่ออัญญิกาหลุดออกมาจากปากหลานชาย พร้อมด้วยชื่อต้องห้ามอย่างทรงพล



   “สองคนนั่นรู้จักกันด้วยเหรอ” คุณชัยเป็นคนถาม แต่จอมขวัญได้แต่ส่ายหน้าไปมาด้วยความไม่รู้



   “ขวัญก็ไม่รู้ และขวัญก็คิดว่าไม่มีใครรู้ว่าสองคนนั่นรู้จักกัน แม้แต่พี่จักรก็ด้วย…คุณน้ำโทร.มาบอกขวัญว่าให้ช่วยดูพี่จักร เพราะเขากลัวพี่จักรจะไปหาเรื่องสองคนนั่น” อันที่จริง จะเรียกว่าจักรกฤษณ์ไปหาเรื่องก็ไม่ได้ ถ้าพูดตามอารมณ์ของพี่ชายเขาแล้ว จอมขวัญคิดว่าจักรกฤษณ์คงจะตามไปเพื่อให้รู้เรื่องเสียมากกว่า ว่าสรุปแล้วเป็นยังไงมายังไง ทำไมถึงรู้จักกัน…



   …จอมขวัญเองก็งงไปหมด ตอนนั้นที่เขาเคยปรึกษาทรงพล ก็ดูเหมือนมันไม่ได้รู้จักอะไรกับอัญญิกา แล้วทำไมตอนนี้…



   ความร้อนรุ่มในอกมันแผดเผาจนแทบยืนไม่ติดที่ และอาการนี้ก็คงเกิดขึ้นในใจของจักรกฤษณ์เช่นกัน ถึงได้ทำตัวแปลกๆ จนน้ำทิพย์สังเกต แล้วยิ่งเขารู้ว่าจักรกฤษณ์เองก็ร้อนรน เขาก็ยิ่งหวั่นใจกลัวพี่ชายจะทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังอย่างที่เขาเคยทำ จักรกฤษณ์ใจร้อน เลือดร้อนไม่ต่างจากเขานักหรอก



   “ของขวัญ…” เสียงเรียกจากด้านหลัง ทำให้ชายหนุ่มที่ต้องหันมอง ก่อนจะฝืนยิ้มบางให้แก่ร่างสูงของคนรัก



   “พี่โต เดี๋ยวขวัญจะเข้าโรงแรมเลย จะไปหาพี่จักร ไม่รู้ตอนนี้ไปไหนรึเปล่า”



   “เดี๋ยวลุงไปเอง” เสียงคุณชัยดังขึ้น ทำเอาหลานชายต้องหันกลับมา



   “แต่ว่า…”



   “คนอย่างไอ้จักร ถ้าไม่ใช่พ่อมันพูดน่ะ เอามันไม่อยู่หรอก” ชายวัยปลายกล่าวอย่างที่ไม่อาจมีใครเถียงได้ คุณชัยลุกขึ้นยืน แล้วหันมาทางคุณกนกนุชและคุณเทิดศักดิ์เจ้าของบ้าน



   “พอดีผมมีเรื่องด่วนนิดหน่อย คงต้องขอกลับก่อน แล้วไว้นัดทานข้าวกันแล้วกันนะ” คุณพัชรีลุกขึ้นตามสามี ฝ่ายเจ้าของบ้านก็รีบลุกขึ้นส่งแขกเช่นกัน แม้จะไม่รู้เรื่องราวใดๆ แต่เมื่อเห็นท่าทางร้อนรนและไม่สบายใจของจอมขวัญ ก็คิดเอาว่าน่าจะเกิดเรื่อง



   “โต…จะว่าอะไรมั้ยถ้าลุงรบกวนให้ไปส่งของขวัญที่โรงแรม” คุณชัยเองก็จะกลับโรงแรมเช่นกัน แต่เขาคิดว่าถ้าพาหลานชายไปด้วย ก็กลัวจะพะวงเดี๋ยวลูกเดี๋ยวหลาน แต่ละคนล่ะเลือดร้อนทั้งนั้น ที่สำคัญ ในเมื่อตอนนี้มีคนที่สามารถทำให้จอมขวัญใจเย็นและเป็นผู้ใหญ่ขึ้นได้อยู่ทั้งคน เขาก็น่าจะเรียกใช้บริการสักหน่อย



   “ได้ครับ คุณลุงไม่ต้องห่วง” คุณชัยพยักหน้ารับน้อยๆ ก่อนจะหันมามองภรรยา แล้วจึงเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว จอมขวัญมองตามแผ่นหลังของลุงและป้าอย่างร้อนใจ เขาเองก็อยากไปด้วย อยากไปถามจักรกฤษณ์ว่าไปเห็นอะไรมาบ้าง และที่สำคัญ…เขาเองก็อยากไปหาทรงพลเหมือนกัน…



   ร่างโปร่งหันมาทางคนรักที่เดินตามมาส่งลุงและป้าของเขาที่หน้าบ้าน



   “ไป เดี๋ยวพี่ไปส่งที่โรงแรม” อธิปเอ่ยปาก แต่จอมขวัญกลับอึกอัก



   “เอ่อ…ไปส่งขวัญที่บ้านได้มั้ย ขวัญอยากไปเอารถ” อธิปหันมองคนพูด เขาเลิกคิ้วน้อยๆเป็นเชิงถาม ทว่าไม่ยอมเอ่ยปาก ชายหนุ่มรอให้อีกฝ่ายเป็นคนเล่าเอง



   “คือ…ขวัญอยากไปหาไอ้พล”



   “ไปทำไม”



   “ก็!...ก็…ขวัญอยากรู้ มันรู้จักกับอีฟได้ยังไง แล้ว…แล้วทำไมตอนนั้น มันถึง…”



   “ถ้ารู้แล้วของขวัญจะทำอะไร” ร่างสูงถาม อย่างที่ทำเอาจอมขวัญตอบไม่ได้ เขาอึกอักพูดไม่ออก เพราะไม่รู้ว่าหากสุดท้ายแล้วได้รู้ความจริงว่าทรงพลและอัญญิการู้จักกันมานานแล้ว เขาจะทำอย่างไร ในเมื่อเขาและทรงพลก็ไม่ใช่เพื่อนอย่างที่เรียกได้ว่า หักหลังไม่ได้ มันคงมองว่าเขาเป็นลูกค้าของมัน ตามประสาพ่อค้าที่ขายทุกอย่างที่ขายได้ หากมันจะขายข้อมูลของผู้หญิงสักคนให้เขา มันก็คงไม่คิดอะไรเท่าไหร่ ถึงผู้หญิงคนนั้นจะเป็นคนที่มันรู้จักก็เถอะ…แต่…แต่เขาก็ยังสงสัย…ถ้ามันรู้จักกับอัญญิกา ทำไมมันเลือกที่จะ ‘ขาย’ อัญญิกาแล้วช่วยเหลือน้ำทิพย์ที่มันไม่รู้จักมักจี่เลยแม้แต่นิดเดียว



   …โอย! จอมขวัญอยากรู้! อยากรู้ไปหมดทุกอย่าง!!...



   “ถ้าไม่ได้รู้ ของขวัญจะไม่สบายใจใช่มั้ย” ร่างสูงถาม และแทบจะในทันทีที่จอมขวัญพยักหน้ารัวๆ



   “อื้อ!! นอนไม่หลับด้วย” อธิปอยากหัวเราะกับท่าทางจริงจังของคนพูด แต่ต้องพยายามทำนิ่งเอาไว้ก่อน ตอนนี้จอมขวัญกำลังเกรงใจเขา และเขาก็ไม่อยากตามใจจนอีกฝ่ายเหลิง



   “ถ้าอย่างนั้นไปรถพี่”



   “หา?”



   “เดี๋ยวพี่เป็นคนขับพาของขวัญไปหาทรงพลเอง” จอมขวัญยังกะพริบตาปริบๆเพราะตามไม่ทัน แต่อธิปหันไปทางบิดามารดาที่ยืนอยู่ใกล้ๆเขา



   “ผมขอพาของขวัญไปทำธุระแปบนึงนะครับ วันนี้อาจจะไม่เข้าบริษัท” คุณเทิดศักดิ์ได้แต่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แต่คนที่ไม่เข้าใจคือจอมขวัญเพราะยังทำหน้างงแจ่มแจ้งจนคุณกนกนุชยังหลุดหัวเราะ



   “โต…อธิบายให้ของขวัญเข้าใจด้วยสิ ของขวัญงงแหน่ะ” อธิปหันมามองคนรักตามที่มารดาชี้ให้ดู หน้าตาจอมขวัญบอกให้รู้ว่างุนงงอย่างเปิดเผยกับการที่เขาตัดสินใจจะให้อีกฝ่ายไปหาทรงพลด้วยรถของเขา



   ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นจอมขวัญยังทำหน้าตาเหรอหรา เขาหันมาทางมารดาอีกครั้งแล้วยิ้ม



   “งั้นเดี๋ยวผมพาคนงงไปขึ้นรถก่อนแล้วกัน เดี๋ยวหายงงแล้วดื้อ” ว่าแล้วอธิปก็ลากแขนร่างโปร่งให้เดินตามไปที่รถ คุณเทิดศักดิ์กับคุณกนกนุชมองตาม ก่อนจะเห็นคนงงเริ่มออกอาการดื้อเพราะยื้อตัวเอาไว้แล้วหันกลับมาทางพวกเขา ก่อนจะยกมือไหว้ลาอย่างรู้มารยาท เล่นเอาคุณกนกนุชหัวเราะจนสามีต้องหันมอง



   “ยิ้มออกแล้วสิ” เขาหยอกภรรยาเล็กน้อย ทำเอาคุณกนกนุชต้องหันมองก่อนจะถอนหายใจเบาๆ



   “ก็…เขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร แถมเขายังทำให้โตยิ้มได้ หัวเราะได้ จะว่าไปแล้ว…เขาก็หล่อนะคะ หล่อหาตัวจับยากเลยด้วย แล้ว…หล่อๆแบบนี้ สรุปว่าบ้านเรารับสะใภ้แน่เหรอคะ?” ท้ายประโยคนั้น คุณกนกนุชหันมาถามสามี คุณเทิดศักดิ์ถอนหายใจแผ่วเมื่อภรรยายังเล่นเรื่องสะใภ้หรือเขยไม่หยุด



   “ก็แล้วมันจะต่างกันตรงไหนล่ะ จะเขยหรือสะใภ้ยังไงก็แฟนโต”



   “แหม!...นุชก็อยากรู้นี่นา ถ้าเป็นเขย นุชก็…เอ่อ…เผื่อวันนึงโตแต่งหญิง ซื้อเครื่องสำอาง นุชก็ได้เตรียมใจเอาไว้ แต่ถ้ามาเป็นสะใภ้…นุชจะได้ไปคุยกับคุณรีให้มันถูกต้อง จดทะเบียนอะไรไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องทำบุญให้เป็นสิริมงคลกับชีวิต จะมาคบหาหลักลอยไปวันๆ นุชไม่ยอมหรอกนะคะ! นุชเป็นแม่ นุชก็อยากเห็นลูกนุชมีครอบครัวที่ดีและอบอุ่น อยากเห็นครอบครัวเขาเป็นหลักเป็นฐาน ถึงครอบครัวเขาจะมีแต่ผู้ชายก็เถอะ”



คำพูดที่ว่า ‘ครอบครัวคืองานแฮนด์เมด’ ของลูกชายคนเล็กใช้เตือนสติเธอ ทำให้คุณกนกนุชเห็นภาพว่า ‘งานแฮนด์เมด’ ชิ้นนี้ของอธิป ต้องให้เขาเป็นคนหล่อหลอมและปั้นแต่งขึ้นมาเอง เธอที่เป็นแม่ ก็เข้าไปช่วยเขาหล่อ ช่วยเขาปั้นไม่ได้ แต่ถ้าหากจะช่วยเสริม ช่วยหนุน นั่นก็อีกเรื่อง



คุณเทิดศักดิ์มองภรรยาแล้วได้แต่ยิ้มบาง เธอเป็นคนใจดีและมองโลกในแง่ดี เขารู้ว่าอันที่จริงแล้ว เธอยังทำใจไม่ได้กับการที่ลูกชายคบหากับผู้ชายด้วยกัน หากแต่เพราะอีกฝ่ายเป็นลูก…เพราะอธิปคือลูก…แม่อย่างคุณกนกนุชจึงทำได้เพียงสิ่งเดียวคือยอมรับและเปิดใจ



… ‘ครอบครัวคืองานแฮนด์เมด’ คุณเทิดศักดิ์ได้ยินคำพูดประโยคนี้ตอนที่บุตรชายคนเล็กใช้เตือนสติมารดาตัวเอง และเขาก็ได้แต่นิ่งอึ้งไปกับความคิดความอ่านของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกคนเล็ก ซึ่งคุณเทิดศักดิ์ไม่เคยมองว่าอานุภาพเติบโตเป็นผู้ใหญ่สมวัยได้ขนาดนี้เลย



…ลูกแต่ละคนโตแล้วจริงๆ…และเขาที่เป็นพ่อก็หล่อหลอมครอบครัวของตัวเองด้วยมือทั้งสองข้างมาจนจะถึงปลายทางอยู่แล้ว…หากแต่ คุณเทิดศักดิ์เชื่อ…แม้วันหนึ่งครอบครัวของเขาจะหายไปเพราะความตายและการจากลา แต่ ‘งานแฮนด์เมด’ ชิ้นนี้จะอยู่ในใจของลูกชายทั้งสองคนให้รัก และคิดถึง…ปัจจุบันจะกลายเป็นความทรงจำของอนาคต…และครอบครัวของเขาก็จะอยู่ในความทรงจำของลูกสองคนตลอดกาล


…………………………..




จักรกฤษณ์กดตัดสายพอดีกับที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาเก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋ากางเกง ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะเปิดออก



“คุณชัยเรียกให้คุณจักรไปพบที่ห้องครับ” จักรกฤษณ์เลิกคิ้วน้อยๆ เมื่อลุงวิทยาที่คอยช่วยงานเขาเดินเข้ามาบอกข่าว



“พ่อเรียก? เรียกทำไม” ปกติแล้วบิดาของเขาจะไม่เรียกเข้าไปคุยในห้องทำงานด้วยเรื่องงาน เพราะมักจะกลับไปคุยกันที่บ้าน แต่ถ้าเรียกเข้าไป…แสดงว่ามีเรื่องที่จักรกฤษณ์จะต้อง ‘ถูกด่า’



“คงเป็นเรื่องที่คุณจักรไม่กลับบ้านเมื่อคืน แต่ไปค้างบ้านคุณน้ำทิพย์ล่ะมั้งครับ” วิทยาเป็นคนใกล้ชิดเก่าแก่ เขารู้จักแทบทุกคนที่ไปมาหาสู่กับบ้านวิมลกิตติ แม้แต่น้ำทิพย์ที่เป็นอดีตคนรักของจอมขวัญ เขาก็เคยพบเธอหลายครั้ง แล้วเมื่อเช้านี้อยู่ดีๆ จักรกฤษณ์ก็โทร.มาขอให้เขาช่วยแวะไปหยิบเสื้อผ้าจากที่บ้านมาให้ที่ทำงานที เพราะเขาไม่ได้กลับบ้าน และไม่ได้ไปค้างที่คอนโด



วิทยายอมทำตาม แต่พอถึงตอนจะยื่นของให้ เขากลับซักไซ้จนได้ความว่าจักรกฤษณ์ไปค้างบ้านน้ำทิพย์!!



“ลุงนี่พูดมากจริง” ร่างสูงโวยเล็กๆ เขานับถืออีกฝ่ายเหมือนญาติ เพราะเห็นกันมานาน และวิทยาก็ช่วยงานพ่อเขามามากกว่าอายุเขาอีก



“ไม่พูดมากไม่ได้หรอกครับ คุณชัยฝากให้ผมดูแลคุณจักร เรื่องไปค้างบ้านผู้หญิง ผมไม่เคยพูดมาก แต่เรื่องค้างบ้านคุณน้ำทิพย์นี่เห็นทีคงต้องขอ เกิดวันดีคืนดีแม่คุณน้ำทิพย์ตามมาแหกอกคุณถึงที่นี่ เรื่องจะยิ่งไปกันใหญ่นะครับ” จักรกฤษณ์ทำหน้าเบื่อหน่ายแล้วโบกมือไปมาเป็นเชิงให้วิทยาเลิกคิดเรื่องไร้สาระ



“ผมกับยัยคนนั้นเป็นเพื่อนกันหน่า…แล้วพ่อให้ไปหาเดี๋ยวนี้เลยใช่มั้ย จะถูกด่าเรื่องอะไรอีกวะเนี่ยกู” ประโยคตอนท้ายนั้น จักรกฤษณ์ได้แต่พึมพำกับตัวเองพลางขยี้หัวอย่างหงุดหงิด



“ครับ…” วิทยาได้แต่รับคำ เขามองตามแผ่นหลังชายหนุ่มร่างสูงอย่างระอาใจ ก่อนจะเอ่ยปากไล่หลังอย่างอดไม่ไหว



“คุณจักรครับ คำว่าเพื่อนน่ะ บางครั้งก็ถูกเอามาใช้ผิดๆนะครับ รักก็คือรัก ชอบก็คือชอบ เพื่อนก็คือเพื่อน…แต่คนบางคนงี่เง่าชอบเอาคำว่าเพื่อนมาปิดบังคำว่ารัก…จริงมั้ยครับ” จักรกฤษณ์นิ่งไปเล็กน้อย เขาหันกลับมามองชายวัยปลายที่เริ่มมีผมสีขาวแซมตามไรผม



“เพราะว่าบางครั้งคำว่ารักมันเป็นไปไม่ได้น่ะสิ”



“เพราะว่าเขาเป็นแฟนเก่าคุณจอมเท่านั้นหรือ? ผมคิดว่าเรื่องนี้น่ะ แม้แต่คุณจอมเองก็สลัดมันหลุดไปแล้วนะครับ เหลือแต่คุณคนเดียวที่ยังจมอยู่กับอดีต” จักรกฤษณ์กระตุกยิ้มบางที่มุมปาก แล้วพยักหน้ารับตามตรง



“ใช่…ต่อให้อีกสิบปี ยี่สิบปี หรืออีกร้อยปี…ผมก็ยังจมอยู่กับอดีตนั่นแหละลุง ผมนี่ก็บ้าดีนะ” เขาว่าอย่างนั้น ก่อนจะส่งยิ้มบางให้วิทยา แล้วจึงเดินออกจากห้องมาโดยไม่ได้หันกลับไปมองสายตาแห่งความห่วงใยของคนเก่าคนแก่ที่มองตามหลังเขาเลยแม้แต่น้อย



…ถ้าจักรกฤษณ์ใจแข็งไม่ย้อนมองกลับไปที่อดีตให้ได้เท่ากับที่ไม่หันไปมองข้างหลังอย่างวันนี้…เขาก็คง…


บอกรัก ‘เธอ’ ไปนานแล้ว…

………………
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-08-2012 20:53:06 โดย Dezair »

ออฟไลน์ Dezair

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1538/-8
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1894 เมื่อ29-08-2012 20:51:07 »




ถนนยามสายของกรุงเทพมหานครก็ยังมีรถราคลาคล่ำไม่ต่างจากเวลาเช้าหรือเย็นเสียเท่าไหร่ โชคยังดีที่ในรถยนต์นั้นเปิดแอร์เย็นฉ่ำจนแทบไม่รับรู้ถึงไอร้อนแผดเผาของแสงแดดจากภายนอก ทว่า…คนที่นั่งข้างคนขับก็ยังมีท่าทีร้อนรนราวกับอยู่ในที่ร้อนอย่างไรอย่างนั้น



“มันไม่รับสาย” เบอร์โทร.ของทรงพลยังอยู่ในเครื่องของจอมขวัญ และเขาโทร.ออกหามันแทบจะนับสิบครั้งได้แล้ว แต่ไม่มีสักครั้งที่มันจะรับสาย



…สมกับเป็นไอ้ทรงพล! เวลาเขาหน้าสิ่วหน้าขวานควานหาตัวมัน มันไม่เคยพร้อมจะให้เจอ ทีเวลาเขาอยากซื้อของจากมัน โทร.ไปแค่ครั้งเดียวก็รับสาย! แม่งเอ๊ย!!! รู้ได้ยังไงวะ! ว่าเวลาไหนกูอยากได้อะไร!!!...



จอมขวัญกำลังจะก้มหน้าลงกดโทรศัพท์อีกครั้ง ทว่าคนขับรถที่นั่งอยู่ข้างกายกลับหักพวงมาลัยเข้าสู่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ อย่างที่ทำเอาเขาต้องหันมามองอธิป



“พี่โตจะไปไหน?” หรืออธิปรู้ว่าทรงพลมาช้อปปิ้ง?



“สายแล้ว ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า แวะกินข้าวก่อนแล้วกัน” จอมขวัญเดือดร้อนจะเป็นจะตาย แต่อธิปจะแวะกินข้าว!!



“แต่!...”



อธิปหันมามองคนที่กำลังจะค้าน ก่อนจะเอ่ยปากเรียบๆ



“โทร.หาไม่ติดไม่ใช่เหรอ ขับต่อไปก็เปลืองน้ำมันเพราะไม่รู้จะไปตามหาที่ไหน ใช้เวลาให้เป็นประโยชน์ ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้ก็พักกินข้าวก่อน แล้วค่อยว่ากัน แล้วอีกอย่าง…ตอนนี้คุณจักรเองก็ไปไหนไม่ได้ด้วย เมื่อกี้ลุงชัยก็โทร.มาบอกแล้วนี่ว่าคุณจักรยังอยู่ในโรงแรม” ร่างโปร่งเถียงไม่ออก เมื่ออธิปดักทางเอาไว้เสียหมด เขาได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายขับรถขึ้นลานจอด



ห้างสรรพสินค้าในเวลานี้ที่เพิ่งเปิดนั้น รถยังน้อย และคนก็ยังไม่เยอะ จอมขวัญได้แต่เดินตามร่างสูงเบื้องหน้าเข้าร้านอาหารที่เขาโยนให้อีกฝ่ายเป็นคนเลือก และเขาก็ให้อธิปเลือกทุกอย่างแม้กระทั่งที่นั่ง หรืออาหาร ส่วนตัวเองเอาแต่จ้องโทรศัพท์ และคอยแต่จะกดหาทรงพลยิกๆ จนกระทั่งอธิปสั่งอาหารเสร็จ บริกรรับรายการอาหารจากไปแล้ว และกลับมาอีกครั้งพร้อมอาหารที่นำมาเสิร์ฟ แต่คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของอธิปก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะสนใจสิ่งอื่นนอกจากโทรศัพท์สักที



“ของขวัญ เอาโทรศัพท์มาให้พี่” จอมขวัญเงยหน้ามองคนพูดงงๆ ที่อยู่ดีๆอธิปก็อยากได้โทรศัพท์ของเขา แต่ก็ส่งให้โดยดีไม่ถามอะไร หากแต่เมื่ออธิปรับไปแล้ว กลับเก็บโทรศัพท์ของคนรักลงกระเป๋าเสื้อตัวเอง



“อ้าว!” เจ้าของโทรศัพท์ร้องเสียงหลง



“เวลากินก็ต้องกิน กดแต่โทรศัพท์อยู่นั่น”



“ก็!...”



“ทรงพลไม่โทร.มาตอนนี้หรอก”



“รู้ได้ไง?!”



“ก็ถ้าจะโทร.มา ก็คงโทร.กลับมานานแล้ว ของขวัญโทร.หาจะครบร้อยรอบแล้วมั้ง” จอมขวัญได้แต่หงุดหงิดที่อธิปตัดบททุกอย่าง และไม่ยอมให้เขาแตะโทรศัพท์อีก ร่างโปร่งได้แต่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความอยากรู้…ลุงชัยก็เหลือเกินจริงๆ! ไม่ยอมให้เขากลับโรงแรมไปด้วย ก็เพราะจะให้อธิปมาปราบเขาแบบนี้ล่ะสิ!...



ร่างโปร่งได้แต่นึกหงุดหงิดแต่ทำอะไรไม่ได้…ปกติเขาไม่ใช่คนยอมความง่ายนักหรอก แต่เพราะอธิปหว่านล้อมชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูด เขาก็เลยเถียงไม่ขึ้น ชักจะรู้สึกว่าอธิปคล้ายลุงชัยนิดหน่อย ตรงที่หว่านล้อมเขาจนไม่มีทางเถียงได้นี่ล่ะ…



“ของขวัญ…เรื่องนี้ ไม่ต้องเข้าไปยุ่งได้มั้ย”



“แต่…”



“ไหนว่าเรื่องผู้หญิงคนนั้น จะให้ป้ารีเป็นคนจัดการไงล่ะ” จอมขวัญเงียบอีก เขาไม่รู้ว่าคุณพัชรีไปจัดการอะไรยังไงหรือไม่ เรื่องนี้ป้าไม่พูดกับเขาเลย ไม่มีใครพูดถึงเรื่องอัญญิกาอีก ไม่มีใครบอกเล่าว่าเธอเป็นตายร้ายดีอย่างไร จนกระทั่งน้ำทิพย์โทร.มาหาเขาเมื่อเช้าเพื่อเล่าว่าไปเจออัญญิกาอยู่กับทรงพล…และไอ้ที่เจออยู่กับทรงพลนั่นล่ะ! คือเรื่องที่เขาอยากรู้มากที่สุด!!...



“กินข้าวเสร็จแล้ว เดี๋ยวไปซื้อของหน่อยนะ พี่มีของต้องซื้อ” ว่าแล้วอธิปก็หาแม่น้ำอีกสายมาชักให้จอมขวัญไม่ต้องไปไหนทั้งสิ้น เล่นเอาร่างโปร่งต้องหันมอง



“อ้าว ไหนว่าแค่แวะเข้ามากินข้าวอย่างเดียว…”



อธิปมองคนพูด ก่อนจะเอ่ยปากถามอย่างที่ทำให้ร่างโปร่งได้แต่เงียบ



“ถ้าอย่างนั้น…พี่ไปซื้อคนเดียวก็ได้…” เล่นทิ้งประโยคขอความเห็นใจด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เหมือนไม่ได้คิดอะไรแบบนี้ยิ่งจุดชนวนความน่าสงสารในใจจอมขวัญมากกว่าเดิม เขาได้แต่ถอนหายใจเบา แล้วจ้องหน้าอธิปอย่างคาดโทษ



“ก็ได้…ไปซื้อของด้วยก็ได้…”


แล้วคำว่า ‘ก็ได้’ ของจอมขวัญ ก็ทำให้เขาและอธิปเดินไม่พ้นห้างสรรพสินค้าแห่งนั้นอีกเลยจนกระทั่งสี่โมงเย็น ร่างสูงถึงได้พาคนรักกลับไปที่บ้านเรือนไทย ชนิดส่งถึงมือคุณพัชรีกันเลยทีเดียว!


…แล้วแบบนี้จะตุกติกแอบไปหาทรงพลคนเดียวได้ยังไงกันเล่า!!!...


……………………………..




ค่ำมากแล้ว…ตอนที่จักรกฤษณ์ปลีกตัวจากทุกสายตาจับจ้องของ ‘คนของพ่อ’ แล้วแวบออกมาจากโรงแรมได้ ก็เล่นเอาเหงื่อตก ไหนจะสายตาลุงวิทยาที่พ่อส่งมาดูแลช่วยเหลืองานเขาแต่พอถึงเวลาอย่างนี้ทีไร ลุงวิทยากลายร่างเป็นสายสืบให้พ่อเขาทุกที…ยิ่งเฉพาะวันนี้



วันนี้ที่จักรกฤษณ์โทร.นัดใครบางคน และไอ้บางคนคนนั้นก็บอกให้เขามาพบมันได้ที่ผับประจำของมัน



   “มาไวดีนี่หว่า” ทันทีที่จักรกฤษณ์ทรุดตัวลงนั่งที่เคาน์เตอร์บาร์ ชายหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วก็ส่งเสียงทักทันที ก่อนจะหันมากระตุกรอยยิ้มที่มุมปากน้อยๆอย่างเจ้าเล่ห์สมกับเป็น ‘ทรงพล’ คนเดิม จักรกฤษณ์ไม่ได้หันไปยิ้มตอบ เขาสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์ ก่อนจะเอ่ยปากโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง



   “กูมีเรื่องอยากจะคุยกับมึง”



   “อ้าว! ไม่ได้อยากจะซื้อของจากกูหรอกเหรอ” ทรงพลผู้มีอาชีพ ‘พ่อค้า’ ย้อนถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์เช่นเคย อย่างที่ทำเอาจักรกฤษณ์ต้องหันมองด้วยสายตาหงุดหงิด



   “มึงกับไอ้จอมนี่สายตาแบบเดียวกันเลยว่ะ สมกับที่เป็นพี่น้องกัน ไม่สิ…เป็นลูกพี่ลูกน้องสินะ”



   “กูไม่ได้มานั่งให้มึงพูดเรื่องกูกับน้อง กูอยากรู้เรื่องของมึงกับ ‘น้อง’ ของมึงมากกว่า” จักรกฤษณ์ย้อนด้วยคำพูดอย่างที่ทำเอาทรงพลเงียบ ก่อนที่มันจะเป็นฝ่ายหันไปหยิบแก้วเหล้าขึ้นมากระดก   



   “ห้าพัน” มันว่าอย่างนั้น หนุ่มผิวเข้มขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจ ทรงพลเลยเสริมต่อ



   “ห้าพัน…ค่าเล่าเรื่อง”



   “มึงนี่มัน…!”



   “กูเป็นพ่อค้า กูขายได้ทุกอย่างแหละ แม้แต่เวลาของกูเอง ว่าไง…ห้าพันสำหรับการพูดคุยระหว่างกูกับมึงครึ่งชั่วโมง นี่กูลดราคาให้มากแล้วนะ เวลาของกูเป็นเงินเป็นทอง เอาไปทำอย่างอื่นครึ่งชั่วโมงนี่ได้เป็นแสน แต่เห็นแก่ว่ามึงเป็นพี่ไอ้จอม กูเลยลดให้เหลือห้าพัน…ว่าไง? สนมั้ย” ไม่มีคำตอบนอกจากจักรกฤษณ์ควักกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาหยิบธนบัตรใบละพันแล้วโยนลงบนเคาน์เตอร์ตรงหน้า ทรงพลเหลือบตามอง ก่อนจะหยิบขึ้นมานับทีละใบ



   “หนึ่ง…สอง…สาม…สี่…ห้า…หก…หกพัน…ดี! สมกับเป็นลูกชายเจ้าของโรงแรมหน่อย มีทิปกูแบบนี้” ทรงพลเก็บเงินลงกระเป๋าเสื้อ จักรกฤษณ์มองด้วยสายตาเหยียดหยาม ยิ่งเห็นอีกฝ่ายหน้าเงินถึงขนาดนี้เขาก็ยิ่งสะอิดสะเอียนและไม่อยากรู้จัก ไม่รู้ว่าจอมขวัญคบไปได้อย่างไร



   “มึงกับอีฟรู้จักกันมาตั้งแต่เมื่อไหร่” และก่อนที่เขาจะรังเกียจพ่อค้าอย่างทรงพลไปมากกว่านี้ จักรกฤษณ์ก็ถามตัดบท ทรงพลกระตุกยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะตอบเสียงเรื่อยเอื่อยเฉื่อย



   “นาน…จนกูไม่อยากจะจำ” …ไอ้หอกเอ๊ย!! หกพันที่กูจ่ายมึงไปไม่ได้หมายความว่าให้ตอบกูแบบนี้!!!... จักรกฤษณ์อยากกระทืบทรงพลดูสักที โทษฐานที่มันพูดจากวนประสาท



   “ทำไมแม่ของอีฟเรียกมึงว่าลูก” คำถามนี้ ทรงพลนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงเอื่อยเหมือนเมื่อครู่



   “ก็กูเป็นลูกเขา”



   “หมายความว่ามึงกับอีฟเป็นพี่น้องกันงั้นสิ?!!”



   “อืม” สั้นๆแต่ได้ใจความ จักรกฤษณ์นิ่งงันกับทฤษฎีโลกกลมที่เกิดขึ้น ทรงพลหันมามอง ใบหน้าของมันเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ



   “แต่มึง…” จักรกฤษณ์พูดไม่ออก เขาจำได้ว่าจอมขวัญเล่าให้ฟังว่าซื้อข้อมูลทุกอย่างของอัญญิกาจากทรงพล แล้วทำไม…ทำไม…ทั้งๆที่เป็นพี่น้องกัน…ทำไม…



   “กูบอกแล้วว่ากูเป็นพ่อค้า กูขายทุกอย่างที่ขายได้ แม้แต่เรื่องของน้องคนละพ่อของกูก็เถอะ” ทรงพลแสยะยิ้มที่มุมปาก ทว่ามันกลับเป็นรอยยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยและน่าสงสาร



   “แม่มึง…แต่งงานใหม่อย่างนั้นเหรอ”



   “อืม…นานมากแล้ว ตั้งแต่เขาทิ้งกูไปนั่นล่ะ หึ! ทิ้งกูไปสร้างครอบครัวใหม่ แล้วเป็นไง ลูกใหม่สร้างแต่เรื่องให้ทั้งนั้น ทั้งท้องไม่มีพ่อ แล้วก็แท้ง แถมตอนนี้ยังไปเป็นเมียเก็บไอ้เปี๊ยกจนท้องขึ้นมาอีก...แล้วพอจัดการอะไรไม่ได้ ก็เพิ่งจะมาสำนึกว่ามีกูเป็นลูกอีกคน…” ทรงพลขบกรามอย่างอาฆาตแค้น “…จะให้กูช่วยอย่างนั้นหรือ…ไม่มีทาง กูไม่ช่วยน้องนอกไส้อย่างนั้นหรอก…” ดวงตานั้นเลื่อนลอย เขาไม่เคยได้รับการยอมรับจากครอบครัวใหม่ของมารดา ทรงพลโตขึ้นมากับการถูกทิ้ง เป็นเด็กข้างถนน และใช้ชีวิตอยู่ในมุมมืดของสังคมและกฎหมาย จนกระทั่งวันนี้…แม้จะยังจมปลักอยู่กับการใช้ชีวิตเหนือกฎเกณฑ์และเป็นพ่อค้าของเถื่อน แต่ความร่ำรวยและอำนาจที่มี กลับทำให้เขาถูกเรียกว่า ‘ลูก’ จากมารดาที่ทิ้งเขาไปและไม่เคยหันมาสนใจใยดี



   “หมายความว่าตอนนี้อีฟท้อง?” จักรกฤษณ์ถาม สำหรับเขาแล้ว ผู้หญิงคนนั้นยังทิ้งแผลใจเอาไว้จนมันเป็นรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันลบหาย แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับอัญญิกาอีกแล้ว แม้จะรู้ว่าเธอท้องกับผู้ชายที่แต่งงานแล้ว แต่เขาก็ยังถามแค่เพราะอยากรู้ ไม่ได้รู้สึกใจหายหรือเป็นห่วงแต่อย่างใด



   “อืม…กำลังหนีเมียหลวงหัวซุกหัวซุนอยู่ เพราะทางนั้นจะให้เอาเด็กออก” ทรงพลรู้เรื่องของน้องสาวจากการนัดพบกันระหว่างเขา มารดา และอัญญิกา หลังจากไม่พบกันมานานนับสิบปี นับตั้งแต่เกิดเรื่องคราวก่อนที่อัญญิกาคบหากับสองพี่น้องวิมลกิตติแล้วตั้งท้องก่อนจะกลายเป็นแท้ง



   …คิดถึงสองพี่น้องวิมลกิตติแล้ว ทรงพลก็ได้แต่หันมามองจักรกฤษณ์…



   “มึงนี่ก็ดีนะ ไอ้จอมไม่ใช่น้องแท้ๆ แถมมันทำเลวสารพัดก็ยังให้อภัยมัน” เขาเคยสงสัย…ทำไมทั้งจักรกฤษณ์และจอมขวัญถึงรักกันขนาดนั้นแม้จะเป็นแค่ลูกพี่ลูกน้อง จอมขวัญนั้นไม่ต่างจากกาฝากที่พ่อแม่ตายและถูกลุงป้ารับมาเลี้ยงดู จะเลี้ยงดูตามยถากรรมก็ได้ จะทิ้งขว้างก็ได้ จะตัดขาดเพราะมันเลวร้ายชั่วช้าก็ได้…แต่…ทรงพลไม่เคยเห็นช่วงเวลานั้นในชีวิตของจอมขวัญเลย



   …มันซื้อยาจากเขา มันซื้อปืนจากเขา แต่ละเรื่องที่มันทำ ล้วนไม่ใช่เรื่องดีๆทั้งสิ้น…และแน่นอน…ไม่มีเรื่องไหนที่ลุงและป้ามันไม่รู้ ในเมื่อเขาเคยได้รับโทรศัพท์จากลุงของมันเพื่อถามไถ่เรื่องปืนที่จอมขวัญมี…แต่…แม้สองคนนั่นจะรับรู้การกระทำของหลานชาย ก็ยังให้อภัยซ้ำแล้วซ้ำเล่า…



   “สำหรับบ้านกู ไอ้ขวัญคือคนในครอบครัว ไม่มีคำว่าแท้ไม่แท้หรอก” ทรงพลนิ่งไป เรื่องแบบนี้คงเกิดขึ้นกับเขาไม่ได้ ในเมื่อตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่เคยรู้สึกถึงคำว่า ‘คนในครอบครัว’ เลย



   “เพราะฉะนั้น ถ้ามึงคิดจะรวมหัวกับอีฟมาทำอะไรไอ้ขวัญล่ะก็ กูไม่เอามึงไว้แน่!!” จักรกฤษณ์สั่งเสียงเข้ม อย่างที่ทำเอาทรงพลต้องหันมองก่อนจะกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์



   “มึงนี่เหมือนพี่ติดน้องเลยว่ะ รักไอ้จอมอย่างน้องจริงๆ หรือว่า…” ท้ายประโยคนั้น ทรงพลใช้สายตาถามอย่างที่ทำเอาจักรกฤษณ์ตาเบิกโพลงแล้วชี้หน้า



   “อย่าแม้แต่จะคิด! ไอ้ทรงพล!!”



   ทรงพลยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจ



   “ก็แค่คิดเล่นๆ อีกอย่างน้องมึงก็มีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอ” คราวนี้เป็นจักรกฤษณ์ที่นิ่งไป เขาเหลือบตามองคนพูดอย่างไม่วางใจ เรื่องคนรักของจอมขวัญ จะมีใครรู้ได้ยังไงในเมื่อน้องเขาไม่เคยเปิดเผยที่ไหน



   “เอ…ใช่คนที่…เป็นลูกชายเจ้าของบริษัทอหังสาฯอะไรสักอย่างรึเปล่า”



   “ก…กูไม่รู้!” ทรงพลยิ้มบาง



   “แต่กูว่ามึงรู้นะ…ขนาดกูยังรู้เลยนี่หว่า”



“มึงอาจจะรู้มาผิดๆก็ได้!”



“กูว่าไม่ผิดหรอกม้างงงง…เพราะกูเห็นกับตาว่ามันเคยพาผู้ชายคนนั้นมาหากูครั้งนึง ไม่สิ ผู้ชายคนนั้นแค่ตามมาด้วย ซึ่งผิดวิสัยไอ้จอมเป็นอย่างยิ่งที่พกพาใครต่อใครไว้ข้างกาย ถ้าไม่ใช่…แฟนตัวจริง…ว่าแต่…มีใครรู้บ้างน้า…ว่าจอมขวัญ วิมลกิตติไฮโซหนุ่มรูปหล่อร่ำรวยและโสด มีความรักครั้งใหม่กับผู้ชายด้วยกัน”



   “มึงอย่ามายุ่งกับเรื่องของน้องกู!” ทรงพลไม่ตอบรับหรือปฏิเสธคำตัดบทสั่งห้ามของจักรกฤษณ์ เพราะเขารู้ว่าตัวเองทำไม่ได้ บางครั้งเขาเห็นจอมขวัญเป็นแค่ลูกค้า บางครั้งเขาก็รู้สึกเหมือนว่ามันเป็นเพื่อนร่วมโลกที่ประสบชะตากรรมขาดพ่อขาดแม่เหมือนเขา และบางครั้ง เขาก็เห็นมันเป็นหนูทดลอง…



   …จอมขวัญคือกระจกสะท้อนอดีตที่อุบาทว์และน่าสมเพชของทรงพล เขาเลวร้ายพอๆกับมัน ทำได้ทุกอย่างที่อารมณ์พาไป ชีวิตเขาขาดพ่อขาดแม่เหมือนมัน เวลาเขาเห็นมันทำอะไร เขาอยากรู้ว่าท้ายที่สุดแล้ว ชีวิตของมันจะตกต่ำไปมากแค่ไหน…แต่…ไม่มีครั้งไหนเลยที่มันย่ำแย่แล้วไม่ได้รับความช่วยเหลือ…



   …คนกลุ่มเดียวที่คอยช่วยเหลือมัน ที่คอยยืนเคียงข้างมันคือครอบครัววิมลกิตติที่ไม่ใช่พ่อใช่แม่ใช่พี่น้องแท้ๆ…แต่เป็นแค่ลุงกับป้าและลูกพี่ลูกน้อง ทว่า…ครอบครัวนี้กลับช่วยเหลือมันทุกอย่าง จนมันเป็นผู้เป็นคนอย่างทุกวันนี้…



   แม้เขาจะคอยหยิบยื่นทุกอย่างเพื่อให้มันได้ทำเลวสมใจแค่ไหน ทั้งหายา หาปืน หรือแม้แต่หาที่อยู่ของน้องเขามาให้มัน…แต่…จอมขวัญก็ยังมีครอบครัววิมลกิตติเคียงข้างเสมอ…คนโชคดีอย่างมัน จะมีสักกี่คนในโลกใบนี้…



   ทรงพลยอมแพ้…เขายอมแพ้ที่จะพยายามฉุดมันให้ลงมา ‘เลว’ ร่วมกับเขา…เขากับมัน ขาดพ่อขาดแม่เหมือนกัน พบเจอเส้นทางเดินชีวิตที่ไม่สวยงามเหมือนกัน แต่ต่างกันที่…มันมีครอบครัวอื่นดูแลและเอาใจใส่พร้อมกับพยายามฉุดมันขึ้นมาจากความโสมม ส่วนเขา…ต้องจมอยู่กับความทะเยอทะยานและไขว่คว้าไม่สิ้นสุด…



   …มันโชคดี…แต่เขาโชคร้าย…โลกนี้ไม่ยุติธรรมเลย…



   เสียงแก้ววางกระทบเคาท์เตอร์ดังขึ้นเบาๆ ทำเอาทรงพลตื่นจากภวังค์เห็นแก้วเหล้าแก้วใหม่วางอยู่ตรงหน้า ทำให้ต้องหันมองคนข้างกาย จักรกฤษณ์ยกแก้วเหล้าของตนเองขึ้นดื่มอึกหนึ่ง ก่อนจะพูด



   “กูเลี้ยง…” หมายความว่าแก้วเหล้าแก้วใหม่ที่บาร์เทนเดอร์วางลงตรงหน้าทรงพล จะถูกจ่ายโดยเงินของจักรกฤษณ์อย่างนั้นหรือ คนถูกเลี้ยงขมวดคิ้วน้อยๆอย่างไม่เข้าใจ



   “…มึงกับไอ้ขวัญมีอะไรบางอย่างเหมือนกัน แต่ก็มีอีกหลายอย่างที่ไม่เหมือนกัน กูไม่รู้ว่าพื้นฐานครอบครัวมึงเป็นยังไง แต่ว่าช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการรับรู้การมีอยู่ของครอบครัว…มึงอาจจะมองว่าน้องมึงทำตัวเอง เกิดอะไรขึ้นมาก็สาสมแล้ว แต่ว่า…กูถามจริงๆเถอะ นอกจากความสะใจ สมเพชแล้ว มึงสงสารเขามั้ย…คนเราเกิดมาเลือกครอบครัวไม่ได้ เลือกพี่น้องไม่ได้ สิ่งที่ทำได้คือการเลือกว่าจะช่วยเหลือพี่น้องของเรา หรือแค่มองดูแล้วปล่อยให้เขาไปตามยถากรรม” จักรกฤษณ์หันมองคนที่นั่งอยู่ข้างกาย ทรงพลเงียบไป จักรกฤษณ์จึงลุกขึ้นยืน วันนี้เขาหมดธุระกับมันแล้ว



   …มันกับอัญญิกาเป็นพี่น้องกัน และเป็นพี่น้องที่ไม่สนิทกันอย่างที่ควรจะสนิท…และตอนนี้อัญญิกาก็กำลังมีปัญหาของตัวเอง…ชีวิตของเธอจะจมอยู่กับความมืดมิดไร้ทางออกไปถึงเมื่อไหร่ เรื่องนี้เขาไม่รู้ และเขาไม่อยากรู้ เธอเลือกชีวิตของเธอเอง เธอทำให้มันเกิดขึ้นและดำเนินต่อไปราวกับเป็นวัฏจักรที่ไม่มีทางหลุดพ้น…ใช้ชีวิตเหลวแหลก ตั้งครรภ์ แท้ง แล้วก็ประชดชีวิตด้วยการใช้มันอย่างมั่วซั่ว ก่อนจะตั้งครรภ์อีกครั้ง…เขาไม่รู้ว่าชีวิตของเธอจะจบลงแบบไหน แต่หากชีวิตของอัญญิกาเป็นละครฉากหนึ่ง มันก็เป็นละครที่มีเนื้อหาซ้ำๆที่ตัวละครไม่มีวันเดินพ้นบทออกมา…



   จักรกฤษณ์หมุนกายเดินออกมาจากเคาท์เตอร์ ทว่าเสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เขาหันมอง



   “เดี๋ยว…” เขาหันมองตาม ทรงพลกำลังมองเขาอยู่



   “กูไม่สัญญาหรอกนะ ว่าจะไม่ยุ่งกับน้องมึงอีก…” มันขึ้นต้นด้วยประโยคแบบที่ทำเอาจักรกฤษณ์คันเท้าคันมือยิกๆ …ทำไมมันกวนส้นอย่างงี้วะ!!!...



   “…แต่กูสัญญา…ถ้ามันขอให้กูช่วยเรื่องชั่วๆอีก กูจะโทร.บอกมึง…”



   “ถ้าอย่างนั้น ก็ไม่ต้อง” จักรกฤษณ์ตอบกลับไปอย่างมั่นใจ “…น้องกูจะไม่ทำเรื่องชั่วๆแบบที่มึงว่าอีก…เพราะครอบครัวกูจะอยู่กับเขา กูจะไม่ทิ้งเขาให้เผชิญกับอะไรเพียงลำพังจนต้องเดินเส้นทางผิดๆอีกแล้ว” ทรงพลได้แต่นิ่งงันกับความมั่นใจที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงเข้มของจักรกฤษณ์



   “ถ้ามึงอยากจะช่วยจริงๆ ช่วยจัดการน้องมึงก็แล้วกัน ส่วนจะจัดการยังไง นั่นคือเรื่องของมึงและครอบครัวของมึง…กูแนะนำวิธีไม่ได้ เพราะครอบครัวกูกับครอบครัวมึงไม่เหมือนกัน พวกกูก็ลองผิดลองถูกมาเยอะ กว่าที่จะมาเป็นแบบนี้ได้ แต่วิธีนึงที่บ้านกูทำไม่ได้ และไม่คิดจะทำ ก็คือตัดใครสักคนออกไปเพียงเพราะว่าเขาทำผิด มึงถามตัวมึงเองเถอะ รู้ว่าอีฟเป็นน้องมึง รู้ว่าเขาเป็นสายเลือดเดียวกับมึง เห็นเขากำลังแย่ แล้วมึงยืนดูเขาเฉยๆโดยไม่เจ็บไม่ปวดสักนิดได้มั้ย”



   ฝ่ายนั้นเดินจากไปแล้ว ออกจากประตูร้านไปแล้ว แต่ทรงพลยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม…



   … ‘เห็นเขากำลังแย่ แล้วมึงยืนดูเขาเฉยๆโดยไม่เจ็บไม่ปวดสักนิดได้มั้ย’ …


เจ็บปวดอย่างนั้นหรือ…ความรู้สึกในใจเขามันอื้ออึงและตีรวนจนไม่รู้ว่าสิ่งที่มีให้กับน้องสาวคนเดียวเป็นความรักหรือความชัง…บางครั้งเขาสงสารเธอ แต่บางครั้งเขาก็สมเพชและรังเกียจ เธอมีครอบครัวครบพร้อมอย่างที่เขาไม่มี แต่กลับทำให้ครอบครัวแหลกสลายด้วยการกระทำสิ้นคิดของตัวเอง…



   ทรงพลได้แต่กำมือเข้าหากันแน่นด้วยความอึดอัดในอก ใจหนึ่งนั้นชังน้ำหน้า แต่อีกใจก็บอกว่านั่นคือน้อง…น้องที่ร่วมสายเลือดกันครึ่งหนึ่ง



   ภาพดวงหน้าเลื่อนลอยของอัญญิกาที่เขาพบครั้งหลังสุดในร้านอาหาร ในวันที่แม่นัดให้เขาไปเจอนั้น กลับเข้ามาอยู่ในหัวอีกครั้ง หลังจากพยายามสลัดมันทิ้งมาหลายวัน



   …น้อง…ผู้หญิงคนนั้นคือน้องสาว…แม้จะเป็นน้องที่ไม่เคยมาหยอกล้อเล่นหัวกับเขา แม้จะเป็นน้องที่เขาไม่สนิท ไม่พูดคุยด้วย แต่…สายเลือดครึ่งหนึ่งก็เหมือนเขา…



   …อะไรบางอย่างบอกทรงพลว่าถ้ายังปล่อยให้อัญญิกาอยู่ในสภาพนั้น นี่จะเป็นสภาพสุดท้ายของอายุขัยของเธอ…อัญญิกาเหมือนคนใกล้ตาย และไม่มีความหวังจะมีชีวิตอยู่ เขาไม่รู้ว่าอนุชาพูดอะไร หรือทำสิ่งใดกับเธอ สิ่งที่รู้มีแค่เรื่องที่เธอท้อง…วัฏจักรชีวิตกลับมาซ้ำๆ นั่นคือทางออกเดียวที่มีคือการที่เธอต้องไปทำแท้ง ถ้าไม่อยากให้ภรรยาของอนุชามาตามราวี…



   ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดไล่หาเบอร์โทร.ช้าๆ ก่อนกดโทร.ออก เขานั่งฟังสัญญาณเรียกเข้าอยู่พักหนึ่งก็ได้ยินเสียงรับจากปลายสาย ทรงพลรู้สึกสากระคายไปทั้งคอ มันพูดยากเหลือเกิน…แต่…ถ้านั่นคือน้อง…น้องที่กำลังตกทุกข์ได้ยาก…



   “แม่…ตอนนี้อีฟอยู่ที่บ้านรึเปล่า”



   “อืม…รออยู่ที่นั่น เดี๋ยวจะไปหา…” ทรงพลลุกขึ้นช้าๆ เขาหันมองแก้วเหล้าที่จักรกฤษณ์บอกว่าเลี้ยง แต่เขายังไม่ได้ยกมันขึ้นดื่มเลยแม้แต่อึกเดียว ชายหนุ่มกระตุกยิ้มบางที่มุมปาก



   “เลี้ยงกูงั้นเหรอ?...ให้เป็นเงินสดยังจะดีซะกว่า…” เขาพึมพำเบาๆ แต่ก็ยกแก้วนั้นขึ้นกระดกน้ำสีอำพันเข้าปากจนหมด ก่อนจะเดินหายลับออกจากร้านไปอีกคน


ติดตามตอนต่อไป (พุธหน้า)

แอบรู้สึกว่าพาร์ทนี้ทรงพลหล่ออ่ะ >,< แต่หล่อแบบเทาๆ คือไม่หล่อขาวสะอาด และไม่แบดบอยดำมืด
หล่อแบบมัวๆ หล่อเบลอๆนั่นเอง ฮ่าฮ่า
เปลี่ยนไปยกป้ายไฟให้ทรงพลดีกว่า อิอิ :z2:

พาร์ทหน้าน่าจะจบแล้ว สำหรับเรื่องนี้ (ตามพล๊อตที่วางเอาไว้อ่ะนะ)
ส่วนสเป บัวอยากเขียนมากกกกกกก เพราะคุณพระเอกยังไม่ทำหน้าที่ตามที่ควร ฮ่าฮ่า
เพราะงั้นแปะโป้งความหวานของพี่โตเอาไว้ในสเปก็แล้วกันนะ :-[

เจอกันพาร์ทหน้า (ที่คาดว่าจะเป็นพาร์ทจบ)
ขอบคุณคนอ่าน คนติดตาม คนเม้นท์ ทุกกำลังใจ และพื้นที่บอร์ดด้วยนะคะ :3123:

ออฟไลน์ evilheart

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1924
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-3
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1895 เมื่อ29-08-2012 20:58:05 »

ขวัญน่าจะรู้นะว่าพี่โตเค้าเป็นห่วง กลัวจะทำอะไรไม่คิด   :m20:
แต่ทรงพลกับอัญเนี่ย เกินความคาดหมายมาก ไม่คิดว่าจะเป็นพี่น้องกัน
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 30-08-2012 10:11:32 โดย evilheart »

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-3
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1896 เมื่อ29-08-2012 21:12:49 »

เรื่องที่สนุกขนาดนี้จะจบแล้ว อยากอ่านตอนพิเศษเยอะๆ
ทรงพลก็ออกเท่ๆ มาหลายตอนนะ สรุปคือเรื่องนี้ไม่มีคนเลวจริงๆ ซักคน (ยกเว้นไอ้อนุชา)
ขอของแถมเป็นคู่วายทรงพลหน่อยได้มั้ย ไหนๆ พี่จักรก็ไม่วายแล้ว

ออฟไลน์ nolirin

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2766
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +274/-4
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1897 เมื่อ29-08-2012 21:18:10 »

 :z13: ก่อนอ่าน ^____^

tankungza

  • บุคคลทั่วไป
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1898 เมื่อ29-08-2012 21:18:21 »

จะจบแล้วหรอ
รอตอนจบคับึงจะนานไปหน่อยก็เถอะ

ออฟไลน์ RoseBullet

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1027
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-2
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1899 เมื่อ29-08-2012 21:18:34 »

อ๊ากกก ตอนหน้าจบแล้ว! แงงงง ใจหายอ่ะ ยังอยากมาเจอพี่โตกับของขวัญทุกวันพุธสุขสันต์เหมือนเดิม
ตอนท้ายยังดีที่ทรงพลเลือกที่จะช่วยน้องตัวเองไว้
ถึงแม้ตอนแรกที่รู้ว่าทรงพลเพียงแค่อยากจะเห็นของขวัญตกต่ำลงมาเหมือนตัว จะทำให้รู้สึกไม่ชอบใจก็เถอะ
ผิดคาดไปเลย แต่ก็ต้องยอมรับว่าเป็นตัวละครสีเทาๆเบลอๆอย่างที่คุณบัวบอกแหละค่ะ เป็นมนุษย์ปุถุชนดี
แอบขำที่ของขวัญถูกพี่โตคุมความประพฤติเหมือนเด็กน้อยเลย ห้ามใช้โทรศัพท์ตอนกินข้าว พาเดินช้อป
ส่งบ้านถึงมือไม่ให้หนีออกไปนอกลู่นอกทางได้เด็ดขาด อิอิ
ว่าแต่จักรกฤษณ์กับน้ำทิพย์นี่จะก้าวหน้าบ้างไหมน้อ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
« ตอบ #1899 เมื่อ: 29-08-2012 21:18:34 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ moredee

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1592
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-8
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1900 เมื่อ29-08-2012 21:19:05 »

พี่โตเอาอยู่ :m20:ชนิดของขวัญไม่สามารถ :laugh:
ปล.ถ้าแต่งพระเอกเลว ขอทรงพลสักคนนะคะ รู้สึกรักผู้ชายคนนี้แล้ว
จิ้นไปไกลว่าใครจะมาทำให้bad เป็นbest

ออฟไลน์ inspirer_bear

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2038
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +206/-5
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1901 เมื่อ29-08-2012 21:20:30 »

งง จะจบแล้วหรอค้าบบบ ยังสนุกอยู๋เลยอ่าาา

พี่โตปราบของขวัญได้อยู่หมัดที่เดียวเชียว

เขามีเรื่องจะสารภาำพ แหละ ตอนอ่านพี่จักรกับทรงพล :o8:

เขาจิ้นพี่จักรกับทรงพลเฉยเลยอ่า กรี๊ดดดดดดดด :impress2: ( วิ่งหลบ รองเท้าา)

อยู่ดีๆก็แว่บเข้ามา จิ้นเป็นฉาก ๆ ที่เดียวเชียว อั๊ยยะ

ติดตามตอนต่อไปค้าบบ

ออฟไลน์ AllRiseApril

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 507
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-0
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1902 เมื่อ29-08-2012 21:23:41 »

ว๊ากกกกกกกกกกกกก  จะจบแล้วหรอออ   o22
ขอสเปยาวๆๆๆๆๆๆ 

ทรงพลก็ไม่ได้ชั่วร้ายเลวทรามจนกู่ไม่กลับล่ะเนอะ
ดีจังที่ไม่มีอะไรเลวร้าย
ของขวัญก็รอพี่จักรไปเล่าให้ฟังละกันนนนนน
น่าสงสารอ่ะ  เหมือนเด็กน้อยจริงๆ ฮ่าาาาาา

ออฟไลน์ karmdodcom

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 145
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1903 เมื่อ29-08-2012 21:37:21 »

อะไรนะ...พาร์ทหน้าจบแล้ว?? =[]=!!
เราอ่านผิดรึเปล่าเน่ย!!!!

ฮาาา ตอนนี้ทรงพลหล่อมว๊ากกกกก!! ยิ่งตอนท้ายๆนี่ โอ้!! หล่อแบบเบลอๆ...
ส่วนจอมขวัญเอ๊ย.. =_=...อย่าดื้อกับพี่โตเขามากนักเล๊ยยย
แต่ที่ฮาที่สุดคงจะเป็นตอนที่พีโตเอาโทรศัพท์ขวัญไปนั่นแล...
ฮาาา!! โดนหลอกให้ช็อปปิ้งถึงเย็น ส่งถึงมือป้ารี!! ฮาค่ะ!!
ส่วนพี่จักร..เอิม..พาร์ทนี้พี่แกก็หล่อดีนะ... "w" เขาคิดดีกับเรื่องครอบครัวจัง...

ส่วนคุณน้ำ...เฮฮฮฮฮ...จะมีซัมธิงกับพี่จักรเปล่า? เราแอบเชียร์อยู่น้าา >!<
(ถึงจะแอบๆอยากให้พี่จักรคู่กับทรงพลก็เต๊อะ...)

ปล. รอสเปปปปป!!

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3736
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1904 เมื่อ29-08-2012 21:39:02 »

แอบจิ้นจักร-ทรงพลนิดนึง

สงสารทรงพลเน๊อะ :sad11:

หล่อแบบเทาๆจริงๆด้วยแหละ

ออฟไลน์ koikoi

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3881
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +311/-13
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1905 เมื่อ29-08-2012 21:40:33 »

น้ำตาซึมเลยอ่ะไม่คิดว่าทรงพลจะมีมุมแบบนี้ด้วย
แต่ของขวัญเนี่ยโดนพี่โตเอาอยู่เลยนะ

ออฟไลน์ namngern

  • Flowers need to bloom
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1884
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-2
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1906 เมื่อ29-08-2012 21:44:33 »


เหมือนจับตัววุ่นให้อยู่กับที่
แต่พี่โตทำได้ดีเลยอะ หลอกล่อซะจอมไปไม่เป็น
555 พี่จักรมีสติกว่าจอมเยอะเลยเนอะ
แต่ก็น่าอยู่หรอก สำหรับคนเป็นพี่
ต้องเป็นที่พึ่งของน้องอยู่แล้ว
อ่าาา อยากอ่านตอนต่อไปมากๆ
อยากรู้ว่าทรงพลจะทำยังไง อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกสงสารทรงพลนะ
จริงๆ ทรงพลก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้นหนิ

รออ่านตอนต่อไปจ้าาา

ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3264
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-15
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1907 เมื่อ29-08-2012 21:49:03 »

ตอนนี้


พี่จักรกับทรงพล กินกันไม่ลงนะ เออ


เอาเป็นว่า *โบกป้ายไฟ ทรงพลแล้วแอบจิ้น จักร*พลเบาๆๆๆ กร๊ากกกกกกกกกกก  :laugh: :laugh:


ออฟไลน์ moobarpalang

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-6
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1908 เมื่อ29-08-2012 21:53:45 »

ชักชอบทรงพลขึ้นมาสะแล้วสิ

YELLOWSTAR

  • บุคคลทั่วไป
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1909 เมื่อ29-08-2012 21:54:15 »

:เริ่มแบ่งใจให้ทรงพลเล็กๆ
อยากเห็นทรงพลเจอคนที่ใช่บ้างจัง ทรงพลจะได้มีความสุขมากขึ้นกว่านี้ :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
« ตอบ #1909 เมื่อ: 29-08-2012 21:54:15 »





ออฟไลน์ gupalz

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4971
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +604/-20
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1910 เมื่อ29-08-2012 21:54:43 »

จะจบแล้วหรอ ทำไมมันเร็วจังเลยอ่ะ

ออฟไลน์ indy❣zaka

  • กระซิกๆ เบื่อดราม่า...
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4601
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +625/-26
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1911 เมื่อ29-08-2012 21:54:44 »

ครอบครัวคือจุดเริ่มต้นของสังคมมนุษย์ 
 
ถึงความชอบ รสนิยม หรือนิสัยโดยรวมจะคล้ายกัน  แต่ถ้าสภาพแวดล้อมของครอบครัวแตกต่างกัน  ก็จะทำให้ความคิด,จิตสำนึกของคนเราแตกต่างกันทันที
 :เฮ้อ:

DIIK

  • บุคคลทั่วไป
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1912 เมื่อ30-08-2012 10:26:40 »

ว๊ากกกกกกกกก
ว๊ากกกกกกกกกกกกกก

ว่าแล้วว่าทรงพลต้องเป็นคนดี! ชอบค่ะ!!
ไม่อยากให้พี่จักรลงเอยกับน้ำทิพย์แล้ว! (แลดูจไม่ได้ลงจริงๆ) มาสปาร์คกับทรงพลแทนเทิ้ดดดดด *โดนต่อย //555

รอติดตามตอนต่อไปนะคะ
*นวดๆๆๆ

ออฟไลน์ murasakisama

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1489
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +236/-4
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1913 เมื่อ30-08-2012 10:33:26 »

พี่โตกับของขวัญนี่เหมาะกันจริงๆเลยเพราะของขวัญแพ้ทางชนิดไร้ทางสู้ :laugh: :laugh: :laugh:

ออฟไลน์ gayraygirl

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3005
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-3
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1914 เมื่อ30-08-2012 10:37:15 »

กรี๊ดดดดดด จิ้นพี่จักรกับทรงพลไปแล้วอ่ะ  :o8:
อยากเห็นพี่จักรดึงทรงพลขึ้นมาจากหลุมดำ

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-26
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1915 เมื่อ30-08-2012 10:38:11 »

จะจบแล้วเหรอออออ เสียดายอ่ะ

ตอนนี้หลงรักจักรหัวปักหัวปำ

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6818
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +843/-80
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1916 เมื่อ30-08-2012 10:43:46 »

ให้ตายสิ  เรื่องนี้เด่นทุกตัวละครเลย
ยังไม่อยากให้จบเลยอ่ะ

ออฟไลน์ choijiin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2082
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +445/-5
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1917 เมื่อ30-08-2012 10:49:41 »

เมื่อคืนเล้าเข้าไม่ได้ถึงกับคลั่ง
 :z3:
เลยแอบแวบไปอ่านในบล็อคก่อนแล้วแวะมาเมนท์ที่เก่า

ทรงพลเอ๊ยชีวิตน่าสงสารเหมือนกันนะ
แต่ในเมื่อเคยก้าวข้ามความลำบากตอนนั้นมาได้แล้ว
ทำไมถึงยังเอาอดีตอันนั้นมาทำร้ายตัวเองอยู่ได้ล่ะ
ปล่อยให้มันเป็นแค่เวลาที่ผ่านไปแล้ว
เอาไว้เป็นสิ่งเตือนใจก็พอ
ทั้งๆที่ใจจริงก็ไม่ได้เป็นคนเลวเลย
เลิกๆซะนะทรงพล
คนอ่านจะพยายามยุให้น้องบัวหาคู่ให้นะ
ต่อไปจะได้เป็นผู้เป็นคนกับคนอื่นเค้าบ้าง
 :laugh:

ตอนนี้พี่โตของเราสามารถ
ทำให้ของขวัญอยู่ในโอวาทได้เป็นอย่างดี
บอกแล้วต้องยกตำแหน่งสามีดีเด่นให้นอนกอดไปเลย
ตอนหน้าจะจบแล้ว ไวจัง
คนอ่านยังอยากนั่งเฝ้าหน้าจอคอมทุกวันพุธต่อเรื่อยๆ
แต่งานเลี้ยงก็ต้องมีวันเลิกราเนอะ
เรามาตั้งหน้าตั้งตารอตอนจบของจอมร้ายกันดีกว่า
 :m11:

 :กอด1: น้องบัว

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2444
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-7
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1918 เมื่อ30-08-2012 10:51:33 »

การถูกทิ้งจากครอบครัว เลวร้ายที่สุดแล้ว  :m15:

ออฟไลน์ หมอตัวเปียก

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1929
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-3
Re: ...จอมร้าย...ตอน 23...หน้า 64 (29/08)
«ตอบ #1919 เมื่อ30-08-2012 10:54:52 »

งง จะจบแล้วหรอค้าบบบ ยังสนุกอยู๋เลยอ่าาา

พี่โตปราบของขวัญได้อยู่หมัดที่เดียวเชียว

เขามีเรื่องจะสารภาำพ แหละ ตอนอ่านพี่จักรกับทรงพล :o8:

เขาจิ้นพี่จักรกับทรงพลเฉยเลยอ่า กรี๊ดดดดดดดด :impress2: ( วิ่งหลบ รองเท้าา)

อยู่ดีๆก็แว่บเข้ามา จิ้นเป็นฉาก ๆ ที่เดียวเชียว อั๊ยยะ

ติดตามตอนต่อไปค้าบบ

เป็นเหมือนกันเลยครับ เรื่องจิ้นพี่จักรกะทรงพลอะ

อ่านแล้วรู้สึกเหมือนว่า พี่จักรนี้แหละที่จะเติมเต็มให้ทรงพลได้  :o8:

ปล. ใจหายจัง เรื่องนี้จะจบซะแล้ว เป็นเรื่องที่ทุกวันพุธจะต้องมานั่งรอแต่เช้า คอยรีเฟรชเพจตลอดวัน ใจหายจริงๆ คงคิดถึงพี่โต ของขวัญแย่แน่ๆเลย  :z3:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด