Dangerous Your Mind อย่าร้าย...ได้ไหม(วะ!) Special Children’s Day 9/01/2016 P.60
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Dangerous Your Mind อย่าร้าย...ได้ไหม(วะ!) Special Children’s Day 9/01/2016 P.60  (อ่าน 1029350 ครั้ง)

ออฟไลน์ MK

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
 :mc3:   เพิ่งมีโอกาสได้อ่านเรื่องนี้้้้ คือตรงใจเรามาก สนุก

พี่เหนือน่ารักกกกกกกกกกกก ขอแบบนี้สักคน  :m1:
ปอนด์ ก็รั่วได้ใจจริงๆ ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ไหน ก็ทำให้ฮาได้ตลอด

สรุป เค้าชอบมากอ่ะ  :m3:

รอติดตามต่อไป มาต่ออีกนะครับบบบบบ  :m5:

ออฟไลน์ sweetbasil

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 807
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-3
 :z2: อยากเป็นปอนด์

จะอ้อนพี่เหนือฟ้าทั้งวัน

สนุกมากค่ะ ขอบคุณมากกก :pig4:

ออฟไลน์ rainiefonnie

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 624
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-2
รออยู่น๊าา :L1: :L1:

ออฟไลน์ TIKA_n

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +308/-4
น้องปอนด์กลายเป็นคนป่วยไปจริง ๆ ซะแล้ว น่าสงสารจังเลย  :monkeysad: แหม แต่ได้คุณสามีดูแลดี๊ดี น่ารักอ่ะ :-[ ขำตรงบอกอาการอาหมอ "มีแผลที่แก้ม...ปากแตก...แล้วที่ก้น... "  อาหมอจะงงมั้ยว่า"ก้น" มันมาเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย ตรงไปแล้วพี่เหนือ ฮะ ๆ  :pigha2:
น้องปอนด์อยากสนุกที่ได้เห็นพี่เหนือดูแลคนป่วย จะสนุกออกมั้ยเนี่ย ไม่ทันไรก็เริ่มต้นด้วยทำสงครามกับห้องครัวซะแล้ว ตามมาด้วยกาละมังซักผ้าสีแดงใบเบิ้ม กับผ้าขนหนูลายหมีพูร์(พี่เหนือท่าจะซาบซึ้งแกงค์หมีพูร์มากๆ) แล้วก็  “แปะป้าบ!!!!!” กร้ากก  :m20: ครั้งเดียวไม่เท่าไหร่ เหมือนพี่เหนือจะคิดว่ายิ่ง แปะป้าบ ไข้น้องปอนด์จะยิ่งลดเร็วนะเนี่ย ว่าแต่น้องปอนด์ รีบเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ ให้พี่เหนือดูแลต่อไป มันอาจต้องแลกด้วยชีวิตเลยนะ  :freeze: ไอ้ตอนพี่เหนือพึมพัมการดูแลขั้นตอนต่อไป สภาพน้องปอนด์เหมือนจะเป็นอย่างนี้  :ling3: แบบว่า มันจะเกิดอะไรขึ้นกับช้านอีกหนอ  ฮะ ๆ  แต่ก็ยังจะเสี่ยงกับการลองถูก “รัก” แนวใหม่ สไตล์พี่เหนือสินะ น่ารักมาก
ข้าวต้มกุ้ง สูตรพี่เหนือฟ้า เอิ่ม นึกสภาพตามแล้ว..มันก็...คิดซะว่ายังไงมันก็ของกินทั้งนั้นที่มาใส่รวมกันนะน้องปอนด์ จะมาอยู่ในสภาพไหน ก็คงกินได้แหละ  :m29: สงสารก็แต่พี่เหนือ โถ ๆ ทั้งมีดบาด ทั้งน้ำร้อนลวก แต่ได้พยาบาลดีพร้อมคำพูดหวาน ๆ "พี่เหนือของผม" เด็กชายเหนือฟ้าก็คงหายเจ็บเป็นปลิดทิ้งแล้วมั้ง
น้องปอนด์นี่ดูแลพี่เหนือดีมาก ๆ เลย เอ้ะ! ตกลงใครป่วย ? ฮะ ๆ เด็กน้อยได้กินคาโบนาร่า ฝีมือ(เวฟ)น้องปอนด์ แต่คนป่วยได้กิน "โจ๊กศพกุ้งแช่น้ำจืด"  คิดในแง่ดี คนป่วยกินรสจัด ๆ ไม่ดีหรอกนะ พี่เหนือคิดดีแล้วถึงทำออกมาให้ได้จืดจนไม่ทำร้ายกระเพาะไงจ้ะ น่าชื่นชมนะเนี่ย
ไอ้ตอนเช็ดตัวเนี่ย แหม เขินจังเลย  :o8: น้องปอนด์บรรยายซะละเอียดเชียว ดีนะที่พี่เหนือหยุดอยู่แค่ท่อนบน ไม่งั้นมีหวังแทนที่น้องปอนด์จะหายไข้ จะกลายเป็นลุกไม่ขึ้นยิ่งกว่าเดิมแน่ ๆ 
ตอนท้ายนี่มัน  :m1: มารร้ายแกล้งหลับเลยได้ฟังเรื่องดี ๆ พร้อมถูกหอมแก้มไปหนึ่งฟอด คำพูดหวาน ๆ ของพี่เหนือ อยากให้น้องปอนด์ได้ิยินด้วยน้า แต่ไอ้คำว่า "อย่า่ป่วยอีกนะ" เนี่ย น้องเขาจะป่วยอีกก็เพราะพี่เหนือจะเล่น "ทบต้นทบดอก" หลังหายป่วยนี่แหละนะพี่ รักน้องมากยังไงก็ถนอม ๆ น้องมันหน่อยเหอะนะพี่เหนือเอ้ย  :heaven
ตอนนี้คู่หลักเค้าจัดเต็ม ไ่ม่มีคู่นู้น คู่นี้ มาให้ต่อมจิ้นทำงานเลยนะเนี่ย รอ ๆ ตอนหน้า จะมีพัฒนาการของคู่พี่แทนน้องไนท์ มาให้ฟินกันมั้ยน้อ ลุ้น ๆ  :m13:
ให้ I-AM กับ อเลนคุง เหมือนเดิมตลอด ๆ  จ้า   :กอด1: :กอด1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-06-2013 12:27:51 โดย TIKA_n »

ออฟไลน์ monoboruok

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
น่ารัก. แบบ ไม่ไหว. จะตายยยยยยย






ฟินเบยยยยยยยยยยยย

ออฟไลน์ greensoda

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 586
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
เพิ่งเข้ามาอ่านน
น้องปอนด์น่ารักจริงๆๆ
พี่เหนือนี่ร้ายแบบพระเอกสุดๆ  :impress2:
อ่านไป ขำไป สนุกมากๆค่ะ  :mew1:

ออฟไลน์ babimild1985

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0

ออฟไลน์ omuya

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2032
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +121/-9
 :กอด1: ชอบมาก
 :heaven สนุกมาก
 :katai1: อยากอ่านอีกมากกกกก

ออฟไลน์ Ice_Iris

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1231
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-0
เพิ่งเข้ามายลขอรับ

อ่านทันแล้ว

เหนือฟ้าสุดยอดเลยนาย

อะไรที่คนอื่นเขาทำกันนี่นายไม่ทำ

หวานแบบฮาร์ดคอร์มาก

น้องปอนด์น่ารักอ่ะ

เหมือนจะตามเกมส์พี่เหนือไม่ทันนะ

มาถึงตอนนี้ก็ได้รู้ว่าพี่เหนือเขามีซัมติงกับน้องปอนด์มาก่อน


ออฟไลน์ Chichi Yuki

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1584
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +94/-3
แป๊ปป้าปอย่างนั้นน้องมันจะหายไหมพี่
รู้สึกว่างานนี้คนป่วยจะได้ดูแลคนเจ็บแทนนะเนี่ย

ปล.พึ่งอ่านครั้งแรกรวดเดียวจบ ชอบมากเลยค่าาา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3322
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
เบนอ่านสองตอนรวดเลย เบนแอบอ่านที่ออฟฟิต แต่ดันกลั้นขำไม่อยู่ปล่อยก๊ากกก คนอื่นเค้ารู้หมดว่าเบนอู้ 55555


ใครผิดเนี้ยยย

ออฟไลน์ uri uri

  • เป็ดกูรู
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 251
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-2
ชอบเรื่งนี้อ่ะ  สนุกมากมาย  คุ้นๆเหมือนจะเคยอ่าน  แต่ภาษากลับไม่ใช่  เออแปลกว่ะ 5555
แต่ชอบมาก  ชอบนิสัยตัวละครมาก  ถ้าไม่ดราม่าจะตามทุกตอน  ถ้าดราม่า  รอจบก่อน  อ่านค้างๆแล้วปวดใจ 5555
ขอบคุณคนเขียน  เพิ่งอ่านได้นิดๆ  อ่านเรื่อยๆ  โพสเรื่อยๆ เป็นกำลังใจให้ทั้งคนลงและคนแต่งนะ 

ต่อๆ  ฮามินล้างจานมาก ก๊ากๆๆๆๆ 

ฮาต่อมาตุ๊ดแกงับหัว 5555   ฮาสุดๆหนีควาย ขำเกือบตาย  ขำจนเตียงโยกอ่ะ  ดึกๆนั่งขำคนเดียว ก๊ากๆๆๆๆๆๆ

5555555555555  ปวดท้องว่ะ  หมากกระจาย

สนุกมากเลย  รอๆๆๆๆๆๆ

ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบ

อ่านแล้วมีฮาตลอดอ่ะ  กร๊ากกกกกกกกกก


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-06-2013 15:31:41 โดย uri uri »

ออฟไลน์ sukie_moo

  • ปัจจุบัน คือ อดีตของอนาคต
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3488
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +457/-14
รวดเดียวถึงตอนนี้ น่ารักเนาะทั้งปอนด์ทั้งเหนือ

ออฟไลน์ l3iZal2l2e

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-0
ตามอ่านทันแว้ววววว
สนุกมากเลยค่ะ ไม่มีตอนไหนไม่หัวเราะเลย
ฮาทุกตอนนนน น้องปอนด์เกรียนสุดๆ 555555
พี่เหนืออ่ะ บทจะหวานก็หวานซะ เค้าเขิลลลลล
 :-[

ป.ล. ขออย่ามีดราม่าเล้ยยยย สาธุๆๆๆๆๆ  :กอด1:

ออฟไลน์ AfternoonTea

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ตอนนี้ฮาอะ แบบฮามากกกกกกกก

ฮาสุดตอนที่พี่เหนือ เอาผ้ามาแปะป้าบให้ปอนด์ 555555555

อยากดูแลเค้าแต่ทำไม่เป็น แต่ก็ทำทุอย่างด้วยความตั้งใจ น่าร๊ากกกกกกก  :mew1:

ออฟไลน์ maminmeaw

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
อ่านจนทันแล้ว ขอบอกว่า ฮามากๆ อ่านตอนไหนไม่ขำก๊าก ไม่มีทาง ขำทุกตอน :hao6:
บทจะหวาน ก็หวานซะ  พี่เหนือเวลาอยู่กับปอนด์ เหมือนเด็ก น่ารักมาก
ปอนด์ก็ซื่อๆ เอนไปทางโง่ 5555 น่ารักมากมาย ติดใจเรื่ิองนี้มาก ตามอ่านอยู่นะจ๊ะคนเขียน
เป็นกำลังใจให้นะคะ ^^

ออฟไลน์ อเลนคุง

  • some stories stay with us forever
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 165
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-0

Chapter 19…………………….. “ไม่รู้”







                ก้าวย่างสู่ความเป็นผู้ใหญ่อีกขั้นคือการใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย ถือเป็นวัยแห่งการเรียนรู้ วัยที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง ความสดใส ความกระตือรือร้น คือวัยแห่งการเป็น “เฟรชชี่” การเป็นรุ่นน้องของรุ่นพี่ หากแต่รุ่นพี่ก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งในชีวิต ความใกล้ชิดสนิทสนมนำมาซึ่งความสามัคคีภายในหมู่คณะ กฎระเบียบข้อบังคับถูกถ่ายทอดสืบต่อกันเป็นประเพณีรุ่นต่อรุ่น บ้างอาจเข้มงวด บ้างอาจถูกมองว่าไร้สาระ แต่เมื่อพ้นคำว่ารุ่นน้องขึ้นสู้ความเป็นรุ่นพี่ในปีถัดมา การกระทำที่ในสายตาเคยคิดว่า...ทำไปเพื่ออะไร?!...คงได้เข้าใจกันมากขึ้น...ไม่มากก็น้อย...หากแต่ในความเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องความปรองดองใกล้ชิดเป็นเรื่องดี แต่ถ้ามีมากจนเกินไป...ในความใกล้ชิด...ที่อีกฝ่าย “แอบ” หวังชิดใกล้...ก็คงไม่ใช่แค่เพียงคำว่าพี่น้องเท่านั้นที่อีกฝ่าย...ต้องการ


“ไอ้ปอนด์ มีสาวมาหาโว้ยยยยย!” น้ำเสียงเรียกปนความอิจฉาแทรกซึมดังออกมาอย่างเต็มเปี่ยม แต่ก็ยังไม่เท่าใบหน้าที่แสดงออกว่า “กูอิจฉามึงฉิบหาย” แม้ไม่ต้องพูดอะไรกันมากมาย ไอ้คิมก็สามารถสื่อสารให้ผมรับรู้และเข้าใจได้พร้อมอยากจะกระทืบมันให้ตายในทันที


“เชี่ยปอนด์มีสาวมาหามึงตายแน่! ผัวมึงกระทืบตายแน่ๆ” ตบกบาลไอ้ธามทันทีโทษฐานพูดจาพาให้ผมซวย ช่วงนี้ผู้ปกครองกูยิ่งสั่งคุมเข้มอยู่ว่า ห้ามดื้อ! ห้ามซน! ห้ามออกนอกลู่นอกทาง! ห้ามทุกการกระทำที่จะทำให้มันเกิดอาการ “หวงมาก” โดยเด็ดขาด! ไม่อย่างนั้นกูจะโดนผู้ปกครองทำโทษสถานหนัก! ซึ่งโทษอะไรนั้น ผู้ปกครองกูแค่แสยะยิ้มที่มุมปาก...แลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างเลือดเย็น...พร้อมทำสายตาเจ้าเล่ห์...ก่อนจะหัวเราะหึหึในลำคอ...แล้วก็ไม่ยอมพูดอะไรต่อ...เอาเป็นว่ากูจะไม่ยอมให้มีการลงโทษเกิดขึ้นอย่างแน่นอน! เพราะแค่มองหน้ามันกูก็กลืนน้ำลายฝืดคอ เสียวสันหลังวาบๆแล้ว


“คดีคบชู้...กูว่ามึงไม่น่ารอดตาย! ขอให้มึงไปสู่สุขคตินะเพื่อนกู” ปากมึงหนอไอ้ต้น ไม่น่าอยู่รอดตีนใครมาจนได้เป็นประธานรุ่นเลย คดีเก่ากว่าจะเคลียร์ได้ก็แทบตาย เพราะผมดันไปขัดใจไอ้พี่เหนือไม่ยอมย้ายไปอยู่คอนโดด้วยกัน ไม่ใช่ว่าผมเล่นตัวอะไรหรอกนะครับ เพียงแต่เวลาเรียนของผมกับมันไม่ตรงกัน จะต้องนอนเน่าเป็นศพทำงานหามรุ่งหามค่ำวันไหนบ้างก็ไม่รู้อยู่หอมันก็สะดวกกว่า เลยต้องมานั่งตกลงกันว่าผมจะไปค้างที่คอนโดมันทุกเย็นวันศุกร์แล้วกลับหอตัวเองเช้าวันจันทร์ เถียงกับมันแทบตายกว่ามันจะยอม 


“สัดต้นครับ! นั่นเพื่อนน้องรหัสกูครับ ชื่อน้องต้นส้ม เพื่อนไอ้น้องกล้วยมัน มึงกรุณาพูดให้เคลียร์นะครับ เดี๋ยวถ้าเกิดหลุดไปเข้าหูผู้ปกครองกู กูได้ไปสู่สุขคติจริงๆนะเชี่ยเพื่อนต้นครับ ไว้กูจะลากมึงไปด้วยนะครับ”


“มึงพูดเพราะแล้วกูรู้สึกแปลกๆ หรือกูคิดไปเองวะ?” กูแค่อยากให้มันสุภาพ แต่กูก็สับสนในตัวเอง พูดเพราะๆมันลำบากนะมึง กูเลยถือว่าต่อให้มีสัด มีเชี่ย แต่เติมคำว่าครับลงไปในรูปประโยค นั่นแหละคือพูดเพราะสำหรับกูแล้ว


“สัดเพื่อนต้นไม่ชอบให้พูดเพราะๆหรอครับ?”


“มึงด่ากูยังไม่เจ็บเท่านี้เลยปอนด์” เบื่อจะต่อล้อต่อเถียงกับมันเลยจะเดินออกไปหาน้องต้นส้มที่ไอ้คิมบอกว่ายืนรออยู่หน้าห้องซักพักแล้ว แต่ไอ้นนท์ก็พูดขัดขึ้นมาก่อน


“ไม่บ่อยไปหรอวะปอนด์ ขนาดไอ้กล้วยมันเป็นน้องรหัสมึงยังไม่มาวุ่นวายกับมึงเท่านี้เลย”


“พวกมึงก็คิดมาก น้องเขาก็แค่มาปรึกษากูเรื่องเรียน มาบ่อยๆก็ไม่เห็นแปลก” น้องต้นส้มเป็นเด็กน่ารักครับ ร่าเริง สดใส แล้วก็เข้ากับคนอื่นได้ง่าย ใครๆก็รู้สึกเอ็นดู และที่น้องสนิทกับผมก็เพราะน้องเป็นเพื่อนไอ้กล้วยซึ่งเป็นน้องรหัสผม สำหรับผมคิดว่ามันไม่แปลกอะไร จะมีก็แต่ไอ้พวกนี้ที่ชอบคิดให้เป็นเรื่องใหญ่


“มาทุกครั้งมีของมาให้ตลอดเนี่ยนะไม่แปลก สนิทกันมันก็ดี...แต่ถ้ามากเกินกว่าพี่น้อง กูว่าคงไม่ดีสำหรับมึงแน่”


“เออๆกูจะเก็บไปคิด แต่กูมั่นใจว่าน้องเขาไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับกูแน่นอน พวกมึงแม่งชอบคิดกันไปเอง หาเรื่องปวดหัวมาให้กูสนุกกันนักนะพวกมึง” พูดจบผมก็เดินออกไปหาน้องทันที


“พี่ปอนด์” น้องส้มยิ้มให้ผม พร้อมเดินเข้ามาหา


“ว่าไงครับ? มีอะไรให้พี่ช่วยอีกรึเปล่า” เมื่อวานผมเพิ่งแนะนำหนังสือให้น้องไปครับ เพราะน้องบอกอยากได้ไอเดียใหม่ๆ


“เปล่าค่ะ วันนี้ส้มเอาขนมมาฝาก เจ้าอร่อยแถวบ้านเลยนะคะ ขนมไทยร้านนี้เขาเด็ดจริงๆ” น้องพูดพร้อมชูถุงขนมในมือยิ้มร่าส่งให้ผม เกรงใจนะครับ แต่สายตาเล็งทองหยอดกับเม็ดขนุนไว้แล้ว


“ไม่เห็นต้องลำบากซื้อมาให้พี่เลยครับ”


“ก็พี่ปอนด์คอยช่วยส้มตั้งหลายอย่าง ทั้งเรื่องเรียน เรื่องกิจกรรม ส้มเลยอยากตอบแทนพี่บ้าง” ผมเกาหัวเก้อๆ เขินเหมือนกันนะครับเนี่ย รู้สึกตัวเองเป็นคนดีขึ้นมายังไงไม่รู้  ทุกทีผมจะดูชั่วช้ามากในสายตาเพื่อนๆ


“ไม่เป็นไรครับ ถือว่าพี่เป็นพี่ชายส้มก็แล้วกัน” รับถุงขนมที่น้องยื่นให้ ก่อนจะยื่นมือไปโยกหัวน้องเบาๆอย่างเอ็นดู เหมือนมีน้องสาวครับ ผมเป็นลูกคนเดียวอยากมีพี่น้องมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว


“ไม่เป็นพี่ชายไม่ได้หรอคะ...”


“หือ?” น้องพูดเสียงเบามากผมเลยไม่ค่อยได้ยินว่าน้องพูดอะไร


“ไม่มีอะไรคะ ส้มขอตัวไปเรียนก่อนนะคะ”


“..................” พูดจบน้องก็หันหลังเดินออกไป ทิ้งให้ผมเกาหัวงงๆ ชีวิตผมจะมีซักคนไหมที่พูดอะไรให้ผมเข้าใจได้ง่ายๆ


“พี่ปอนด์...ตอนนี้อะไรๆมันอาจสายเกินไป...แต่ส้มเชื่อว่าทุกอย่างเปลี่ยนแปลงได้เสมอ...ส้มจะพยายามให้มากค่ะ” หันหลังกลับมาพูดบอกผมพร้อมรอยยิ้ม หน้าตามุ่งมั่นมาก ก่อนจะเดินลับสายตาไป...จนแล้วจนรอดผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี


“..................” แต่คิดว่าน้องคงหมายถึงเรื่องเรียน พยายามเข้านะ ผมก็จะเอาใจช่วยอีกแรง หันหลังจะเดินกลับเข้าห้องถุงขนมในมือก็ถูกไอ้ธามวิ่งมาโฉบหายไปซะก่อน คงดักซุ่มอยู่นานแล้ว เห็นมันเอาไปยื้อแย่งแบ่งกันอย่างสนุกสนานผมก็อยากจะตามเข้าไปกระทืบให้วงแตก แต่เอาเถอะ เหลือเม็ดขนุนไว้ให้กูซักเม็ดก็ยังดีนะพวกมึง ไอ้ไนท์ก็หายหัวไปตั้งแต่ช่วงเช้า ไม่ค่อยได้เจอหน้ามันเลย ชอบหายตัวไปบ่อยๆ กลับมาบางทีก็ยิ้ม บางทีก็หน้าบึ้ง บางทีก็เหมือนจะร้องไห้ ชอบเหม่อคิดอะไรคนเดียว ผมอยากจะหาเวลาคุยกับมันใจจะขาดไว้ถ้าเจอมันผมจะจับมาเค้นให้หมดไส้หมดพุงเลยคอยดู


“ว่าแต่ ไอ้นนท์หายไปไหนวะ?”


“ไม่รู้!” หยิบสมุดขึ้นมาบังหน้าไว้ได้ทันก่อนทองหยอดในปากไอ้ธามจะลามมากระจายทั่วหน้าผม ไม่ได้แดกกูหรอกมึง กูรู้ทันคราวนี้ กูไม่โง่นะครับ ฮ่า ฮ่า ฮ่า


“กูรู้! กูเห็นมันเดินออกไป ไม่รู้รีบไปไหน ถามอะไรก็ไม่พูด”


“...............................เชี่ย....” เริงร่าไม่ทันไร หันไปอีกทางเจอหม้อแกงจากปากไอ้คิมสาดเข้าเบ้าตาเต็มๆ เอาะเถอะ! วันหลังกูจะเอาป้ายถังขยะเปียกมาแปะไว้บนหนังหน้าให้รู้แล้วรู้รอด!







          [Non Part]


“เคยได้ยินไหม...บางอย่างต่อให้ใช้ความพยายามมากแค่ไหน...ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้” เพราะเป็นห่วงเพื่อนแสนซื่อบื้อของตัวเอง หากจะให้เขาทำเฉยนิ่งนอนใจ ก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะเจอเรื่องให้หนักใจโดยไม่รู้ตัว เลยต้องทำตัวเป็นกองโจรดักซุ่มรอคุยกับเป้าหมายอยู่แบบนี้


“พี่นนท์อยากบอกอะไรกับส้มกันแน่คะ?” ตัวเล็กนิดเดียว...ทำตาโตใส่...ขู่ฟ่อฟ่อเหมือนลูกแมว...น่ากลัวซะจริงแม่คุณ


“ตัดใจซะเถอะไม่ว่าอะไรที่กำลังพยายามอยู่ ยังไงไอ้ปอนด์มันก็คิดกับส้มได้แค่น้องสาว...”


“แล้วพี่นนท์รู้ได้ไง พี่นนท์ไม่ใช่พี่ปอนด์ซักหน่อย”


“ “เด็กเหนือ” ไม่ใช่จะเลิกเป็นได้ง่ายๆหรอกนะ...ถ้าผู้ปกครองเขาไม่อนุญาต...พยายามไปก็ไร้ความหมาย” ยังทำสายตาที่ผมมองว่าน่ารักมากกว่าน่ากลัวขู่ไม่เลิก...ดื้อจริง...หัวแข็งแบบนี้เป็นน้องจะสั่งสอนให้เข็ด...ตัวกะเปี๊ยกยังทำอวดเก่ง


“จะไร้ความหมายกว่าไหมคะถ้าเราไม่รู้จักพยายาม โดยเฉพาะยิ่งกับคนที่เรารัก...หลงเดินทางผิด”


“รู้ได้ไงว่าผิด?...เพียงเพราะความเข้าใจของตัวเองเป็นแบบนั้น...อย่าคิดว่าความรักของตัวเองจะมากกว่าคนอื่น...เพราะบางทีมันอาจเทียบค่าไม่ได้กับใครบางคนด้วยซ้ำไป”


“.......................” โดนจ้องหน้าเขม็ง...ก่อนจะหันหลังเดินหนีไป...รู้ว่าคำพูดอาจทำร้ายจิตใจของอีกฝ่าย แต่ความจริงก็คือความจริง...บางอย่างความพยายามที่คิดว่ามาก...คนบางคนอาจใช้ความพยายามที่มากกว่าหลายล้านเท่า


“เฮ้อ...กูทำเพื่อมึงนะไอ้ปอนด์ ถ้ามึงไม่โง่จนกูต้องหนักใจ กูคงไม่พูดจาทำร้ายจิตใจใครแบบนี้” ที่เหลือเขาก็หวังเพียงแค่อีกฝ่ายจะคิดได้ แต่ขึ้นชื่อว่าความรัก เรื่องคงไม่ง่ายอย่างที่คิด ไว้ถึงตอนนั้น เขาคงต้องออกแรงช่วยเพื่อนโง่ๆของตัวเอง...เพราะผู้ปกครองเพื่อนโหด...ผู้ปกครองเพื่อนน่ากลัว...ผู้ปกครองเพื่อนหวงมาก...แต่เขาก็รับรู้ได้ว่า....ผู้ปกครองเพื่อน “รัก” เพื่อนมากแค่ไหน






                       
                               มีต่อนะจ๊ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ :katai5:

ออฟไลน์ อเลนคุง

  • some stories stay with us forever
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 165
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-0



“อ้าว เด็กเหนือ! ไม่เจอกันหลายวัน โดนฟันไปแล้วหรอมึง” กูว่ากูเดินทำตัวลีบหลบจะสิงเสาเฝ้าตึกคณะวิศวะไม่ให้มันเห็นแล้วนะ เสือกตาดีผิดมนุษมนาเขาอีกไอ้พี่แชมป์ แก๊งค์พี้กัญชาก็อยู่กันครบ จบแล้วชีวิตกูจะต้องเจออะไรอีกบ้างวะเนี่ย ได้ข่าวมึงปีสี่แล้วโปรเจคไม่มีทำกันหรืออย่างไร มีความรู้สึกอยากจะเรียนจบออกไปทำงานทำการกันบ้างไหมพวกมึง


“ฟันอะไรวะพี่ พูดแบบนี้ผมเสียหายว่ะ” หัวเราะหึหึกันยกกลุ่ม สายตาจ้องจับผิด หน้าตาชั่วร้ายกันสุดๆ


“กูสัมผัสได้ถึงพลังงานเสียตัวบางอย่าง...รอบๆตัวมึงมีออร่าสีม่วงแผ่กระจายไปทั่วทุกทิศทุกทาง” พ่องสิ! อยากด่าฉิบหาย แต่กลัวตายก็กลัว จำไอ้พี่ที่ท่องกลอนสี่หยาบคายได้ไหมครับ ผมว่ามันไม่ใช่เล่นๆเลย ตกลงมึงเป็นเซเลปหรือเป็นหมอผีกันแน่วะ รู้ลึกรู้จริงเหมือนมาอยู่ใต้เตียงกูขนาดนี้


“พี่เหนือยังไม่เลิกหรอครับ?” แถไปเรื่องอื่นดีกว่าครับ ดูท่าดันทุรังไปผมเองจะไม่รอด วันนี้วันศุกร์ครับผมเลยต้องหอบผ้าหอบผ่อนหนีตามไอ้พี่เหนือไปอยู่คอนโด จนทำให้ไอ้ธามร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตายบอกว่าผมหนีไปกับชู้ จริงๆมันเล่นละครกับไอ้คิมแกล้งผมกันครับ บอกว่างไม่มีอะไรทำเลยคิดบทละครน้ำเน่าขึ้นมา เรื่องย่อมีอยู่ว่า ผมคบชู้ นำแสดงโดยนายเหนือฟ้า ส่วนไอ้ธามรับบทเป็นพระเอกผู้โชคร้ายโดนนางเอกคือผมทอดทิ้งหนีตามชู้ไป กว่าผมจะหนีจากละครเรื่อง “ชั่วช้าเธอมีชู้” ที่ไอ้ต้นลงทุนคิดชื่อเรื่องให้ ออกมาได้ก็เสียเวลาทนดูละครน้ำเน่าชวนอยากกระทืบอยู่นานสองนาน บทอะไรกูก็ไม่ว่านะ แต่ทำไมชอบยัดเยียดความชั่วช้าให้กูกันจัง


“เห็นว่าต้องเล่นละครเวทีโปรโมทงานมหาวิทยาลัย โดนลากตัวไปเป็นโรมิโอตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้ว” เชี่ย! มีอะไรกับละครนักหนาวะวันนี้ กูจะบ้าตายตั้งแต่เรื่อง “ชั่วช้าเธอมีชู้” ยังต้องมาเจอโรมิโอเวอร์ชั่น2013นำแสดงโดยเหนือฟ้าตีนบรรลัย แล้วจูเลี่ยตจะไม่ฉิบหายไปแล้วหรอวะเนี่ย


“แล้วมันยอมเล่นหรอพี่?!”


“ยอมบ้าอะไรละ เกือบมีเรื่องมีราว กูนี่แหละเป็นคนช่วยกันลากมันไปกับไอ้มิน เขาแค่อยากให้มันไปลองบทดู ไอ้คิตตี้อะไรที่เขาเรียกกันนั่นแหละ”


“แคสติ้งหรือเปล่าวะพี่?”


“เออๆๆนั่นแหละๆ แคสติ้ง กูก็คิดว่า คิตตี้” อาจารย์เขาให้มึงขึ้นปีสี่มาได้ยังไงวะไอ้พี่แชมป์


“อยู่ตึกนิเทศฯมึงรีบไปหามันได้ยิ่งดี ไม่รู้ป่านนี้มันกระทืบใครตายไปบ้างแล้ว” แล้วมึงก็ชวนกูคุยอยู่ได้ตั้งนาน เป็นคนไปลากมันเองแท้ๆดันชิ่งหนีมาซะได้


“งั้นผมไปก่อนนะ พี่ๆผมลาละครับ” ไหว้ลาแก๊งค์กัญชาไปอย่างรีบๆ ก่อนจะพาตัวเองไปที่ตึกนิเทศฯอย่างรวดเร็ว


“ไอ้ปอนด์ ไม่เจอกันนาน มาทำเชี่ยไรคณะกูวะ” ไม่เจอกันนาน คำทักทายไม่ได้สุภาพขึ้นเลยเพื่อนกู


“เจอมึงก็ดี พากูไปห้องซ้อมละครหน่อยดิวะไอ้แบร์” ไอ้แบร์มันเป็นเพื่อนผมตั้งแต่ตอนม.ต้นครับ พี่ชายมันชื่อเท็ดดี้ เมื่อก่อนเป็นหัวหน้าแก๊งค์หมีพูร์ แต่ตอนนี้กลายเป็นเสี่ยใหญ่เจ้าของอู่หมีพูร์การช่างไปแล้วครับ ผมกับไอ้แบร์ก็ยังสนิทกันเหมือนเดิม แต่ส่วนใหญ่จะเจอกันทีก็ตอนไปร้านเหล้า เพราะเรียนคนละคณะเลยไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่


“มีไรวะ? อย่าบอกนะจะมาแคสเป็นโรมิโอกับเขาด้วย มึงคงหมดหวังแล้วว่ะ เห็นว่าเขาจองตัวหลานชายอธิการไว้แล้ว สุดหล่อของสาวๆ รู้สึกจะชื่อเหือกๆอะไรซักอย่าง”


“ชื่อเหนือหรือเปล่ามึง?”


“เออๆๆ นั่นแหละๆ ชื่อเหนือ กูก็คิดอยู่ว่าทำไมคนเชี่ยไรชื่อเหือกแปลกชะมัด” ที่แปลกกูว่ามึงมากกว่าถึงจำชื่อคนอื่นเพี้ยนไปได้ขนาดนั้น มึงไปอยู่กับไอ้พี่แชมป์ได้เลย คนนึงเหือก อีกคนก็คิตตี้ อะไรดีๆได้ป่นปี้เพราะพวกมึงนี่แหละ


“เปล่า กูมาหาไอ้เหือกนั่นแหละ พาไปหน่อยดิ” มันพยักหน้าก่อนจะเดินคุยถามสารทุกข์สุขดิบไปตามประสาคนไม่ได้เจอกันหลายเดือน เพราะตั้งแต่เป็นเด็กเหนือ ผู้ปกครองผมมันก็ไม่อนุญาตให้ผมออกไปไหนมาไหนได้อย่างใจเหมือนเคยครับ หรือถ้าจะไปก็ต้องมีผู้ปกครองผมตามไปคุมด้วย


“..............................” เปิดประตูเข้าไปกับไอ้แบร์แบบให้เบาที่สุดจะได้ไม่เป็นจุดสนใจ มองไปด้านหน้า บนเวทีเห็นไอ้พี่เหนือยืนอยู่ หน้าโหดมาก คงใกล้ระเบิดเต็มที่แล้ว ตกลงเล่นเรื่องโรมิโอ หรือ เรื่องบางระจันกันครับ พระเอกถึงได้ทำหน้าเหมือนจะไปออกรบฆ่าใครตายซะขนาดนั้น


“เชี่ยแม่งโคตรหล่อ กูก็คิดอยู่ทำไมสาวๆคณะกูดีใจกันใหญ่ มันไม่ธรรมดาจริงๆ”


“เออ แล้วมึงจะรู้ฤทธิ์ ว่ามันโคตรจะไม่ธรรมดา” ว่าแล้วสายตาผมก็มองไปที่คนบนเวทีต่อ กระดาษปึกใหญ่ในมือคงเป็นบทละคร ตรงหน้ามันที่ยืนอยู่คือสาวสวยดาวคณะนิเทศศาสตร์ เธอคงมารับบทเป็นจูเลียต


“เหนือตั้งใจหน่อยสิ ลองใหม่อีกครั้งนะ ฉากโรมิโอบอกรักจูเลียต เริ่มได้!” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างห้าวหาญ คาดว่าเธอคงเป็นผู้กำกับละครเวทีเรื่องนี้


“......................” โรมิโอเดินก้าวเข้าไปหาจูเลียตช้าๆ...แต่ทุกย่างก้าวหนักหน่วง...ใบหน้าหล่อแสนเย็นชา...สายตาไร้ความรู้สึก...ทำหน้าเหมือนจะไปวางยาพิษฆ่าจูเลียตก็ไม่ปาน ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกกูได้ยินผู้กำกับตะโกนว่าเป็นฉากบอกรักนะ ฉากโศกนาฏกรรมยังมาไม่ถึงเลยไอ้พี่เหนือ มึงกำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่หรือเปล่า


“โรมิโอจะกัดหัวจูเลียตป่าววะไอ้ปอนด์ หรือนี่คือเวอร์ชั่น2013?” ไอ้แบร์กระซิบถามข้างหูผมเบาๆ


“กูว่าถ้าอย่างนั้นฉากจบจากดื่มยาพิษ อาจเปลี่ยนเป็นให้โรมิโอควักหัวใจจูเลียตออกมาแดกแทน”


“สัด! ทำวรรณกรรมเขาเสียหมด” ไอ้แบร์ด่าผม ในขณะโรมิโอในลุคซาตานกำลังจะพูดบทของตัวเอง


“จูเลียต..............................................................กูมาทำบ้าอะไรตรงนี้วะ!” กูลุ้นฉิบหายว่ามึงจะพูดอะไร โคตรคาดหวังว่าจะได้ยินถ้อยคำพร่ำพรรณนาหวานๆสะท้านหู ที่ไหนได้เพิ่งรู้ว่าโรมิโอเกิดสมัยพ่อขุน “กู”มาแบบเน้นๆ จูเลียตไปไม่เป็นเลยทีเดียว พูดจบมันก็ปาบทลงพื้นเวทีอย่างแรง ความอดทนคงถึงขีดสุด ระเบิดเตรียมลง ฉากบอกรักหรือฉากจะฆ่ากันวะ คิดผิดตั้งแต่จะให้มันเล่นบทนี้แล้วละครับ


“ข้าก็รักเจ้าเช่นกันโรมิโอ” แต่จูเลียตยังคงเล่นบทของเธอต่อไปอย่างแนบเนียนพร้อมโผเข้ากอดไอ้พี่เหนือสุดแรงเกิดอย่างไม่ดูสถานการณ์ ก่อนที่เธอจะประกบ “จูบ” ปากไอ้พี่เหนือมันทันที...ไม่ปฏิเสธ...แต่ก็ไม่ตอบสนองความต้องการของอีกฝ่าย...ยืนนิ่ง...ปล่อยให้อีกฝ่ายประกบปากได้อย่างใจ...สายตาเย็นชาเหลือบมาสบสายตาผม...มันดูตกใจ...แต่คงไม่เท่าผม...ก่อนที่จูเลียตจะเป็นฝ่ายถอนจุมพิตออกไป


“....................” ปวดหนึบที่หัวใจ...เหมือนมีอะไรหนักๆหล่นทับ...ทิ่มแทง...เจ็บ...หายใจติดขัด...รู้สึกหน่วงที่ท้อง...อึดอัด...ทรมาน...ไม่ชอบใจ...ผมกำลังเป็นอะไร...รู้แต่ภาพเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว


“เอ่อ...งั้น...ขะ...ข้ามไปฉากจูเลียตแดก เอ้ย! ดื่มยาพิษเลยละกัน เดี๋ยวให้เหนือมาพักทำสมาธิก่อน จูเลียตก็อย่านอกบทเองอีกนะคะ!”


“จูเลียตเวอร์ชั่นนี้จะปล้ำโรมิโอก่อนไหมวะ แบบนี้ไม่ฉุดโรมิโอหนีตามกันเลยหรอ” ไอ้แบร์ยังคงพล่ามไม่หยุด ส่วนผมไม่รู้จะพูดอะไร ตอนนี้ความรู้สึกเดียวคืออยากหายไปจากตรงนี้ ไม่อยากเห็นภาพอะไรอีก...หัวใจผมรู้สึกชาไปหมด


“.......................” ไอ้พี่เหนือเดินลงจากเวทีตรงเข้ามาหาผม ก่อนจะขว้าข้อมือผม แล้วฉุดให้ลุกตามมันออกไปท่ามกลางสายตาของทุกคน ผมที่ยังตกใจบวกกับสติยังไม่อยู่กับตัวจึงทำได้แค่เดินตามมันออกไปเงียบๆโดยไม่พูดอะไร


“แล้วโรมิโอก็คว้าผู้ชายหนีตามกันไป เชี่ย! เวอร์ชั่นนี้โดนใจกูจริงๆ” ได้ยินเสียงไอ้แบร์พูดตามหลังก่อนผมและไอ้พี่เหนือจะเดินออกมา ตอนนี้ผมไม่รู้สึกเฮฮาอะไรกับใครเลยครับ ในหัวมีแต่ฉากจูบอยู่เต็มไปหมด ผมหงุดหงิดตัวเอง ผมกำลังเป็นอะไร? รู้แค่ไม่อยากเห็นหน้าไอ้พี่เหนือ นี่ผมกำลังพาลอยู่ใช่ไหม?!


“มึงมานานแล้วหรอ?”


“......................”


“ทำไมไม่เข้าไปหากู?”


“......................”


“ปอนด์”


“......................”


“มึงเป็นอะไร?” เดินหลบออกมา ที่ตรงนี้ไม่มีคน มันหันมาถามผมอย่างจริงจัง ซึ่งผมก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าผมเป็นอะไร รู้แค่ไม่ชอบใจเอามากๆ ผมกำลังเป็นคนไม่มีเหตุผลอยู่ใช่ไหม?


“ผมไม่ได้เป็นอะไร” ไม่อยากมองหน้า...ไม่อยากสบตา...มองหน้าก็จะเผลอมองไปที่ปาก...ปากที่คนอื่นสัมผัส...ยิ่งเห็น...หัวใจผมก็ปวดหนึบ


“มึงโกรธอะไรกู”


“ผมเปล่า”


“มึงโกรธ”


“ผมไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ พี่เหนืออย่าหาเรื่องผมสิ” ยิ้มออกไปให้มันเห็น...เผื่อมันจะได้เลิกเซ้าซี้...ผมจะตอบมันยังไงดี...ในเมื่อตัวผมเองยังไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นอะไร?!


“มึง...”


“.............................”


“มึง.............หึง?”  ยิ้ม...รอยยิ้มที่อยากเห็น...แต่ตอนนี้ยิ่งเห็นยิ่งหงุดหงิด...ยั่วโมโห...กวนอารมณ์...บอกแล้วว่าไม่โกรธ...แล้วก็ไม่ได้ “หึง” ด้วย...แต่...แค่ไม่ชอบ...แค่ไม่อยากเห็นภาพแบบนั้น


“ใครหึง? ไม่ได้หึง!” เหมือนกำลังโดนจับผิด...ผมเปล่าหึง...ก็แค่...


“กูไม่คิดว่าพิมพ์จะเล่นนอกบท” มันยื่นมือมาจับแก้ม แล้วลูบเบาๆ ทำหน้าตาจริงจัง


“แต่ผมไม่ได้หึงนะ!” ยังมายิ้มชอบใจอีก...มันก้มมาหอมแก้มผมไปฟอดใหญ่ เวลาผมจริงจังมันกลับเห็นเป็นเรื่องสนุกทุกที น่าโมโหเป็นที่สุด


“กูตั้งตัวไม่ทัน..............ปอนด์ครับ....อย่าโกรธพี่นะ” ยิ้มอีกแล้ว...ยิ้มอะไรนักหนา...คนมองมันเผลอยิ้มตามไปด้วย...รู้ไหม...แล้วสายตาแบบนี้ไปฝึกมาจากไหน...หรือเพราะแอ็คติ้งการแสดงเข้าขั้น...ถึงได้ทำสายตา...”อ้อน” กันได้ขนาดนี้


“ใครโกรธ...ผมไม่ได้โกรธ...แล้วก็ไม่ได้หึงด้วย” ไม่กล้าสบตา...รู้สึกอายขึ้นมาทันที...แบบนี้ก็เข้าทางมันพอดี


“ครับๆไม่โกรธก็ไม่โกรธ กลับคอนโดไป...ช่วยล้างปากให้หน่อยนะ”


“หือ? ปากพี่...พี่ก็ล้างเองสิ”


“ล้างเองก็ได้..............” พูดจบก็โดนประกบปากทันที...นิ่งค้างไว้...ไม่จาบจ้วง...ไม่มีการสอดแทรกลิ้น...รับรู้ได้ถึงลมหายใจ...ถูกประกบปากทั้งรอยยิ้ม...เป็นการ “จุ๊บ” มากกว่า...ทำไม...ทำไมถึงทำอะไร “น่ารัก” ได้ขนาดนี้...คนเจ้าเล่ห์...แสนร้ายกาจ...เพียงแนบชิด...สัมผัสเพียงแผ่วเบา...กลับรู้สึกไปถึงหัวใจ


“.....................” กดจูบหนักๆที่แก้ม...สุดท้ายก็แพ้มารร้าย...เข้าทางมันอีกจนได้...โดนล่อลวง จากความ “หึงหวง”....กระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู...ทำให้ใจเต้นแรง...หน้าคงแดงเป็นก้นลิง


“แต่ผมไม่ได้หึงนะ!...พี่คิดไปเอง ผมไม่ได้หึงเลยจริงๆๆๆๆๆ”


“โอเคๆ กูเชื่อ...ไม่หึงก็ไม่หึง” ยิ้มอีกแล้ว...ยิ้มบ่อยไปไหม...วันไหนยิ้มบ่อยผมรู้สึกพ่ายแพ้


“แล้วพี่ไม่กลับไปเป็นโรมิโอแล้วหรอ?”


“กูไม่ได้อยากเป็นตั้งแต่แรกแล้ว”


“แบบนี้ละครเขาไม่ล่มหรอวะพี่” จริงๆก็ไม่น่าให้มันเป็นโรมิโอตั้งแต่แรกแล้วละครับ ถ้าให้ไปเล่นเรื่องสามร้อย เป็นชาวสปาตาร์บ้าพลังไล่ฆ่าคนอื่นผมว่านั่นแหละเหมาะสมสุด


“แล้วไง ทำไมกูต้องสนใจ” โอเค เป็นอันเข้าใจ เซ้าซี้มันไปมีแต่ผมจะซวย เอาเป็นว่าผมภาวนาให้ละครเรื่องนี้หาพระเอกได้ไวๆก็แล้วกันนะครับ คนที่เหมาะสมจะเป็นโรมิโอของจูเลียตจริงๆ


“หรือมึงชอบที่เห็นกูจูบคนอื่น”


“ผมเปล่า...จะไปกันได้รึยัง?” เปลี่ยนเรื่องแม่งเลย ไม่กล้าสบสายตาเจ้าเล่ห์...ถูกมองออกทะลุปรุโปร่ง...คิดอะไรในใจ...ถูกเดาทางได้หมด...เบื่อคนรู้ทัน


“มึงหึง...กูชอบ...น่ารักดี” กระซิบข้างหู...ยิ้มยั่วให้อาย...หน้าตากวนอารมณ์สุดๆ...ทนสู้หน้ามันไม่ไหว...เดินนำออกมาก่อน


“...........................” เมื่อครู่ยังโมโห...ต่อมาถูกทำให้อาย...สุดท้ายก็พ่ายแพ้...ล้างปาก...คงไม่หยุดแค่นั้น...คงมากกว่าปากสัมผัสกัน...ค่ำคืนนี้...ผม...คงไม่ได้นอน


ไม่ได้หึง...ก็แค่...

ไม่ได้หึง...ก็แค่...

ไม่ได้หึง...ก็แค่... “ไม่รู้”...คงต้องเก็บไปค้นหาคำตอบของอาการแบบนี้...


แต่...กูไม่ได้หึง...จริงๆนะโว้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!









                อีกมุมหนึ่งของคนที่ “แอบ” มองสองร่างหยอกล้อเคียงข้างกันไปด้วยแววตาโกรธแค้น ถ้าเป็นคนดีแล้วต้องเสียคนที่ตัวเอง “รัก” ให้ใคร...ก็คงต้องร้ายเพื่อให้ได้ “ของรัก” นั้นกลับคืน...


“มึงจะทำยังไงต่อวะไอ้เสือ?” เห็นเพื่อนจ้องมองร่างน้องรหัสที่ตัวเองแอบรักอยู่นาน รู้สึกสงสาร ยิ่งเพื่อนเคยโดนอีกฝ่ายทำรุนแรงขนาดต้องเข้าไปนอนโรงพยาบาลด้วยแล้ว เขาก็ย่อมโกรธแค้นแทนเป็นธรรมดา


“กูจะทำให้ปอนด์เลิกกับมัน” สายตาที่มองตามหลังคนสองคนไป...


ถ้าเป็นคนดี...ทำให้เป็นได้แค่พี่ชาย...

ถ้าเป็นคนดี...แล้วไม่ได้หัวใจ...

ก็จะยอมเป็น “ตัวร้าย”...เพื่อให้ได้หัวใจนายมา   









อเลนเอาตอนใหม่มาอัพให้แล้วนะ ช่วงนี้I-AMมันอู้ค่ะ มันติดซีรี่ย์  :z6: :z13: I-AM มันยังยืนยันนะคะว่าเรื่องนี้ไม่ดราม่าหนักแน่นอน ทุกตัวละครมีเหตุมีผลของตัวเอง อุปสรรคที่เข้ามาถือเป็นบทพิสูจน์ความรักของพี่เหนือและน้องปอนด์ เพื่อทำให้นิยายเรื่องนี้มีหลากหลายมุมมองเพิ่มขึ้นค่ะ  :mew2: เสียงหัวเราะสำคัญกว่าน้ำตาอยู่แล้ว ไม่ดราม่าแน่นอน  o13 อเลนรับประกันอีกแรง :hao3: :mew1:

ปล. ให้ดอกไม้เหมือนเดิมจ้า :L2: :3123: :L1: :กอด1: :pig4:
ปล.2 ทุกความเห็นถือเป็นกำลังใจและมีความหมายต่อนักเขียนและคนอัพนิยายเสมอ :pig4:

ออฟไลน์ My_yunho

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-5
พี่เหนือเจ้าเล่ห์มาาากกกกอ่ะ

ออฟไลน์ Ice_Iris

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1231
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-0
ดูจากตอนท้ายแล้ว ไอ้พี่เสือจะกลายร่างเป็นเสือร้าย

เป็นเสือดีไม่ชอบ จะเป็นเสือร้าย

แต่ท่านบอกว่าไม่มีมาม่า ข้าเจ้าก็จะเชื่อตามนั้น

รอต่อขอรับ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ nutjisub

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-0
เพิ่งเข่ามาอ่านรวดเดียวเลยสนุกมากๆ ปอนด์และผองเพื่อนฮามาก พี่เหนือก็เท่ห์ มันได้ ฟิล เงินนะมีไหม ชอบปอนด์ซื่อโดนหลอกประจำเลย อยากอ่านคู่แทนกับไนท์ด้วย มาอัพบ่อยๆนะ

ออฟไลน์ l3iZal2l2e

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-0
เอาแล้ววววว ข้าศึกรอบด้านนนนน
มีคนกล้ากระตุกหนวดมังกร ขอไว้อาลัยให้พี่เสือตั้งแต่ตอนนี้เลยละกัน
 :katai3:

ออฟไลน์ ao16

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +253/-4

ออฟไลน์ Lily teddy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1003
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +144/-2
โอ๊ย อ่านไปด้วยใจระทึกกลัวจะต้องดราม่าน้ำตาท่วมจอซะแล้ว
ตอนนี้ก็รอดไปได้พี่เหนือออดอ้อนจนน้องปอนด์หายน้อยใจ
แต่กลัวตอนหน้าจังทำไมศึกรักมาหลายด้านขนาดนี้ ทั้งต้นส้มทั้งไอ้พี่เสือ นู๋ปอนด์น่ารักเกินมีแต่คนรุมแย่ง
ต้องรอดูว่าพี่เหนือของเราจะปกป้อง น้องปอนด์ที่รักได้ไหม สู้ ๆ นะพี่เหนือ  :ซูโม่: ปอนด์ข้าใครอย่าแตะ
เหล่าเพื่อนตัวแสบก็ยังน่ารักอ่านไปขำไปได้ตลอด รอคู่แทนไนน์อยู่น๊า
รอติดตามตอนต่อไปด้วยใจตุ๊บๆต่อมๆ แต่ทำไมอยากอ่านไว ๆ ก็ไม่รู้  :bye2:
 :L1:  :mew1: สำหรับ I-AM กะ อเลนคุงเหมือนเดิมจ้า  :pig4:

ออฟไลน์ omyim_jjj

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
ชอบพี่เหนือมาก
 :-[ :-[ 
พี่เหนือเจ้าเล่ห์

ออฟไลน์ IIIA

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 595
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-1
โอ้ววว งี้พี่เหนือต้องตั้งรับดีๆนะ ข้าศึกเยอะแยะ  :katai5: :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ ~มือวางอันดับ1~

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1583
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-7
+ ไม่รู้  :katai5: :katai5: :katai5: ไม่รู้ไนท์กะแทนไปไหน อ่ะ เหนือปอนด์ หวานกัน :heaven :heaven

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
จับขังปอนด์ที่หอคอยเลยพี่เหนือ กร๊ากกกกกกก

ปล่อยให้หนูส้มไปมีคู่กับตาเสือเถอะ พลีสส

ออฟไลน์ ~tai~

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 238
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
โอ๊ย.....จะดราม่าไหมนี่.   :o12:
ปัญหาคือระหว่างที่ทุกคนดราม่ากันอยู่ น้องปอนด์ จะรู้เร่ืองกับเขาไหม :เฮ้อ:

ออฟไลน์ pooinfinity

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +140/-3
เด๋วพี่เสือจะเจอความซื่อของลูกอิชั้นจนต้องเลิกราไปเอง

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด