((เรื่องสั้น))เมียหลวง ตอนที่ 13 up 9 มิถุนายน 2562 (รักกันแค่ตอนหายใจก็พอ)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ((เรื่องสั้น))เมียหลวง ตอนที่ 13 up 9 มิถุนายน 2562 (รักกันแค่ตอนหายใจก็พอ)  (อ่าน 125114 ครั้ง)

ออฟไลน์ ลิงภูเขา

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 816
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-4
คนเขียนมันกำลังปั่นเลย..

รออีกนิด..เดี๋ยวมันมานะจ๊ะ  :กอด1:

ออฟไลน์ cakecoke

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
เมียหลวง


 :n1:

ตอนที่ 10


https://www.youtube.com/v/d82wuJf34GY



เพล้ง!



“แก้วแตกเลย”



ผมนี้มันซุ่มซ่ามจริงๆเลย อยู่ดีๆปัดมือไปโดนแก้วน้ำที่ตั่งไว้เฉยเลย ดีนะที่อยู่ในห้องครัวเก็บกวาดง่ายหน่อย ผมก้มลงจัดการกับเศษแก้วที่ตกบนพื้น

“อ่ะ!”

ผมได้แต่อุทานออกมาเบาๆเพราะรู้สึกปวดหัวขึ้นมาและมีอาการหน้ามืดเลยต้องนั่งลงข้างกองเศษแก้วที่แตกอยู่ ผมคิดว่าเลือดอาจไปเลี้ยงสมองไม่พอ หรือไม่เมื่อคืนผมคงนอนดึก แต่ผมไม่ชอบอาการแบบนี้เลย มันทำให้ผมรู้สึกตัวเองอ่อนแอ

พอรู้สึกดีขึ้นผมก็จัดการกับเศษแก้วจนเสร็จเลยไปนั่งพักผ่อนให้ห้องรับแขกพรางมองนาฬิกาบนฝาผนังไปด้วย สมาทด์นอนหลับไปเกือบ 5 ชั่วโมงแล้ว ผมจัดการซักเสื้อผ้าและทำกับข้าวจนเสร็จและรอเขาตื่นแต่เขาก็ยังนอนเหมือนตายอยู่บนห้อง แต่ก็ดีผมจะได้พักอีกสักหน่อย

ตอนนี้ผมคงไม่มีแรงไปสู้รบปรบมือกับเขาหรอกครับ แค่จนเดินให้มั่นคงยังยาก ผมได้แต่นั่งหลับตาและปล่อยให้ความคิดของตัวล่องลอยออกไป

มันมาถึงเร็วเกินไป ผมคิดว่าอีกสักเดือน หรือสองเดือน แต่มันไม่ใช่ หลายครั้งที่ผมพยายามจะลืมสิ่งที่ผมกำลังเป็นอยู่ แต่ต่อให้พยายามลืมแค่ไหน แต่สุดท้ายผมก็ต้องยอมรับว่าผมไม่สามารถหนีมันได้เลย

ผมไม่รู้ว่าเป็นแบบนี้ได้อย่างไง ไม่รู้ว่ามันเริ่มจากอะไรและมันเกิดขึ้นได้ไง มารู้ตัวอีกทีผมก็มีมันอยู่ในหัวแล้ว ตอนนั้นผมพยายามจบชีวิตตัวเองอยู่หลายครั้ง แต่ทุกครั่งมันมักจะมีรอยยิ้มของผู้ชายคนหนึ่งที่ทำให้ผมมีกำลังใจเสมอ สุดท้ายผมก็เริ่มที่จะพยายามไขว้คว้าให้ได้รอยยิ้มนั้นมาครอบครอง แม้มันจะผิดบาปขนาดไหน จะต้องทำร้ายใครอีกสักกี่คน ผมก็ไม่แคร์

แต่ดูตอนนี้สิ ผมทั้งอ่อนแอแถมยังไร้ค่ายิ่งกว่าเศษฝุ่นเสียอีก ขนาดหมายังไม่แล แต่ก็เอาเถอะ ต่อให้ต้องร้องไห้จนหมดน้ำตาหรือต้องเจ็บกว่านี้อีกสักกี่เท่า ผมก็จะดูแลผู้ชายคนนี้ให้ดีที่สุด
ติ้ด! ติ้ด!

เสียงข้อความทำให้ผมหลุดจากภวังค์ และหยิบเจ้าเครื่องมือสื่อสารที่แสนจะน่ารำคาญนั้นขึ้นมาดู ข้อความสั้นๆนั้นทำให้ผมถึงพูดไม่ออก เขาจะส่งข้อความมาทำไม ผมไม่เคยต้องการความหวังดีของเขา



-นุ-
ผ่าตัดเถอะ เพื่อตัวนายเอง



ผมกดลบข้อความทิ้งก่อนที่จะปิดเครื่องแล้วโยนไว้ข้างๆตัว จะตามมาหลอกหลอนอะไรตอนนี้นะ ผมยังเหลืออะไรให้ทำอีกเยอะ ถ้าผมยังไม่เห็นสมาทด์มีความสุขจริงๆสักที ผมก็ยังคงไม่หมดห่วงหรอก

ต่อให้ต้องฝืนร่างกายที่ค่อยๆอ่อนแอลงไปขนาดไหน ผมก็จะอยู่ดูแลเขาไปเรื่อยๆให้เขามีความสุขจริงๆสักที ผมเฝ้ารอวันที่สมาทด์จะยืนได้เอง ไม่ต้องใช่ผู้หญิงสารเลวแบบนั้นมาเป็นที่พึ่งทางใจ ผมเฝ้ารอมาตลอด แต่ผมกับรู้สึกว่ามันจะไม่มีวันมาถึง เพราะสมาทด์ยังคงหลับหูหลับตาเชื่อเพื่อที่เขาจะมีที่พึ่งทางใจ ผมไม่รู้หรอกนะว่าทำไม เพราะอะไร สมาทด์ถึงยังได้ยังฝั่งหัวเชื่อทุกคำพูดของผู้หญิงคนนั้น ทั่งที่ทุกคนก็ต่างพยายามทำให้เขาตาสว่าง

โครม!


เพล้ง!

เสียงโครมครามที่ดังมาจากชั้นบนทำให้ผมสะดุ้งสุดตัวก่อนจะวิ่งอย่างเร่งรีบพาตัวเองขึ้นยังที่เกิดเหตุ ผมค่อยๆเปิดประตูเข้าไปอย่างเกรงๆ สภาพห้องที่หมดเพิ่งจัดใหม่ดูไม่จืด โคมไฟที่มันควรจะตั่งอยู่หัวเตียงกับมานอนกระจัดกระจายอยู่ที่พื้นข้างเตียงอย่างหมดสภาพ นาฬิกาปลุกกับแจกันก็สภาพไม่ต่างกับโคมไฟเมื่อครูสักเท่าไหร่ ผมละสายตาจากพวกมันแล้วปรับโฟกัสไปยังเจ้าของห้องที่นั่งกดโทรศัพท์เหมือนพยายามจะติดต่อใครสักคนอยู่อย่างหัวเสีย

“สมายด์รับโทรศัพท์พี่หน่อย”เขาพึมพำออกมาเป็นชื่อของสมายด์

“ทำอะไรน่ะสมาทด์”ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่โกรธเกรี้ยว

ร่างสูงที่กำลังนั่งโทรศัพท์อยู่บนเตียงถึงกับหันมามองผมที่ยืนอยู่หน้าประตู พอสายตาเขาสบเข้ากับผมแววตาของเขาก็ก้าวขึ้นแล้วร่างกายสูงใหญ่ก็ลุงขึ้นจากเตียงเดินมากระชากตัวผมแล้วผลักผมลงไปนอนกองกับเศษซากที่เขาทำลายมันลงไปกับมือ

“มึงใช่ไหมที่ทำให้สมายด์ไม่รับโทรศัพท์กู มึงใช่ไหม!”ดวงตาของเขาแดงก่ำ ใบหน้าที่บึ่งตึงที่เหมือนกับปีสาจที่ค่อยจะขย้ำเหยื่อมันทำให้ผมกลัวจนไม่กล้าขยับตัวหนี

“สมาทด์พูดอะไรน่ะพี่ไม่เห็นเข้าใจ”ผมปฏิเสธเขาเสียงสั่น 

“โกหก คนอย่างมึงเนี้ยนะไม่รู้”สมาทด์ตะคอกและกระชากคอเสื้อผม

“ปล่อยพี่เดี๋ยวนี้นะสมาทด์ พี่บอกให้ปล่อย”ผมไม่ตอบคำถามเขาแต่เลือกจะให้เขาปล่อยผมแทน

“กลัวเหรอ มึงกลัวเป็นด้วยเหรอ ห๊ะ! กูถามอะไรมึงก็ตอบมาสิว่ะ!”

เขาไม่ลดน้ำเสียงที่ดุดันลงเลย มือของเขาตะปรบเข้ามาที่คางของผมแล้วบีบอย่างแรง ตาของเขาแดงก่ำทำให้ผมกลัวไปหมดจนลนลานมือไม้สั่น เขายิ่งเห็นผมกลัวก็บีบคางผมแรงขึ้น

“มึงแบบนี้ทำไมมึงสะใจมากใช่ไหม ที่ทำให้กูเจ็บได้ขนาดนี้”

“พี่ไม่เคยทำร้ายสมาทด์ พี่หวังดีกับเราเสมอ สมาทด์กำลังเข้าใจพี่ผิด”ผมใช้มือทั้งสองข้างกุมมือของเขาที่บีบคางผมไว้แล้วค่อยๆลูบให้เขาใจเย็นลงและพูดกับเขาอย่างนุ่นนวล

“หวังดีเหรอ เหอะ!เก็บความหวังดีของมึงไว้เถอะ กูไม่เคยต้องการ”

“มึงเข้าใจไหม ว่า กู ไม่เคย ต้อง การ”

ร่างกายของผมชาและมึนงงกับสิ่งที่ได้รับ ไม่รับรู้สึงแรงกระแทกที่ผมได้รับจากการผลักของเขา ผมมองเขาที่เดินหันหลังแล้วเข้าห้องน้ำไป

ผมได้แค่นอนนิ่งมองเพดานสีขาวที่มีเพียงความว่างเปล่าเหมือนจิตใจของผมตอนนี้ ผมปวดไปหมดทั่งใจมันเจ็บปวดเหมือนเลือดกำลังไหลออกมาเรื่อยๆจากรอยกรีดของมีดที่แหลมคม

ผมค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นและพาร่างกายที่บอบช้ำออกจากห้องอย่างล่องลอย พอผมเริ่มมีแรงเขาก็กลับมาทำร้ายและทำลายมันลงไปทุกครั้ง

“ละ เลือด”

ผมพึมพำออกมาเสียงสั่นๆใช่มือที่เรื่องอีกข้างแตะที่จมูกดู ไม่นะ ผมยังไม่พร้อม ขอเวลาอีกนิดเดียว ได้โปรดเถอะ ผมยังอยากกอดเขา อยากบอกรักเขา อยากเห็นหน้าเขา

ผมทรุดตัวลงกับบันไดและซุกหน้าลงกับฝามือ ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาและเอาแต่ตั่งคำถามกับตัวเอง ถ้าวันหนึ่งเขาไม่มีผมคอยดูแล เขาจะอยู่ได้ไหม ชีวิตเขาจะเป็นอย่างไง เขาจะเสียใจไหม



 :catrun:



เสียใจก็ต้องหาย  :เฮ้อ:

บ้างครั่งก็ยอมทำอะไรโง่ๆ ไม่เป็นตัวของตัวเองเพื่อที่จะได้ยืนอยู่ข้างๆคนที่เรารัก :hao5:


ขอบคุณที่ยังอ่านและติดตามอยู่ ขอโทษนะฮ่ะที่มาต่อที่ละเล็กละน้อย
เพราะความไม่มีวินัยของคนเขียนเอง ทำให้ไม่มีเวลาเลย  :katai1:
รักคนอ่านทุกคนนะฮ่ะ ขอบคุณฮ่ะ :pig4:


ออฟไลน์ ╰Äρρłәßәѓѓÿ╮

  • There can be miracles When you believe
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 458
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
    • Twitter
อัพแล้วววว กรี๋ดแปป  :katai4:

ไม่รู้ทำไมเราอยากให้นายเอกตาย อยากให้มันสำนึกบ้าง !!!!!!!

3 เดือนมาต่อ 1 ตอน 555 อย่าหายไปนานนักสิ  o18
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-12-2014 09:22:30 โดย OilSweety »

ออฟไลน์ IsoHeart

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 62
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เห็นด้วยกับความเห็นบนอ่ะ555
คือ ถ้าไม่ตายก็ เอาตัวเองออกมาจาก สม~ ทั้ง2ซะทีเถ๊อะ

ปล่อยให้สมาร์ทอยู่กะนางไป เดี๊ยะรู้555

เป็นกำลังใจนะคนเขียน สู้ๆ

ออฟไลน์ Inwoสูs

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
เราอยากให้ไปผ่าตัดนะ แบบผ่าแล้วจำอีกคนไม่ได้
แล้วตัวสมาร์ทเองก็พึ่งจะเข้าใจว่ารักแค่ไหนตอนที่อีกคนจำตัวเองไม่ได้  :hao3:

ออฟไลน์ oneil

  • I wanna always be your King&Prince
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :o12: ลุ้นมากเลย

ออฟไลน์ Sohso

  • You are my precious thing And I will always love you.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1372
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-3
นานมากกว่าจะมาต่อ

มันค้างคาแถมมาม่าอีก :mew4: :mew4:

ออฟไลน์ killerofcao

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
โห นานจนเกือบจำเรื่องไม่ได้ แต่ก็รออยู่นะ
ใจหนึ่งก็นายให้นายเอกตาย แต่ใจหนึ่งอยากให้หนีไปรักษาแล้วไม่ติดต่อมาให้มันคลั่งมากว่า จะได้สำนึกว่าไม่มีคนคุ้มกะลาหัวแล้วจะรู้สึก

ออฟไลน์ taltal020441

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 227
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
โห่ววววววววววว

สมาร์ท น่าเอาไปศัลยกรรมสมอง เผื่อจะฉลาดขึ้น

ออฟไลน์ IsDeer

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2519
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-8
เดี๋ยวโดนทิ้งไปจริงๆจะรู้สึก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6283
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
มาต่อให้จบน๊าาาา เรื่องน่าสนใจดี

ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1431
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +82/-43
เพลียพระเอก

ออฟไลน์ teamkoyza

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 522
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
อ่ามารอนะ

ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
 :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:  เรื่องนี้สนุกมากก ยังไม่จบใช่ไหม?  มาต่อไวๆด้วยนะคับผู้แต่ง รอ รอ รอ

ออฟไลน์ killerofcao

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
อ่านมารอ
รอมาอ่าน

ออฟไลน์ Fuzz

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 117
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
รอค่ะ  o13

ออฟไลน์ rogerr

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 834
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
เพิ่งเข้ามาอ่าน สนุกครับ อยากให้เกมส์รักตัวเองให้มากกว่านี้นะ
ส่วนอิสมาร์ท ก้อแดรกหญ้าต่อไปละกัน ไม่อยากได้มันเป็นพระเอกเลย
 :katai1: :katai1: ฮึ่ย รมณ์เสีย รอตอนต่อไป :katai2-1:

ออฟไลน์ เอน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
อร๊ายยย อยากอ่านต่อค่ะ มาต่อ น่ะนะนะนะนั :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ supizpiz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 692
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-0
มาต่อเถอะค่ะ พลีสสสสสส  :sad4:

kobshine

  • บุคคลทั่วไป
สนุกมากๆๆ รอมาต่อนะครับ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ naoai

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-5
จะไม่มีต่อแล้วใช่ไหมครับ จะได้ทำใจ นานๆ อัพที แถมค่อนข้างสั้น คนอ่านเขาคาดหวังนะครับ เฮ้ย แล้วแต่ผู้แต่งละกันครับ เราผู้อ่านทำได้แค่รอ แต่เรื่องสนุกดี ขอบคุณครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-01-2015 16:30:02 โดย naoai »

ออฟไลน์ raluf

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 499
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-1
รักคนโง่มันเป็นเรื่องเศร้าจริงๆ

ออฟไลน์ actionmarks

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 305
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-44
กว่าตอนหน้าจะมาก็คงโดนลบไปแล้ว อีก 6 วันก็ 2 เดือนแล้ว เฮ้อเศร้า

ออฟไลน์ cakecoke

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
เมียหลวง ตอนที่ 11







“เลิกส่งข้อความมาเถอะนุ”


(.......)


“ถือว่าเราขอ.....ไม่ใช่นะ”


(.......)


“มันไม่ใช่เรื่องของนุเลยนะ ถ้าเราพร้อมเมื่อไหร่เราจะไปเอง”


(.......)


“อย่าพูดเหมือนกับว่านุไม่เคยทำร้ายเรา พอเถอะหยุดหาอ้างมาทำให้ตัวเองดูดีได้ไหม”


(........)


“หยุดพูดว่ารักเราเถอะ คนรักกันเขาไม่ทำแบบนี้หรอก”


(.........)


“ขอบคุณที่เป็นห่วงเรา แต่เราไม่เคยขอให้ใครมาเห็นใจเรา”


(........)


“แค่นี้นะ....เราไม่สะดวกคุย"



 ติ้ด!





ผมจบบทสนทนากับอดีตคนเคยรักอย่าไร้เยื่อใย บางครั่งเขาทำให้ผมอยากจะอาเจียนกับคำพูดที่สวยหรูงดงามกับคำว่ารักที่ลวงโลกของเขา แต่ก็นะผมน่ะตาสว่างมานานแล้ว และตอนนี้คนที่ผมรักก็ไม่ใช่เขาแล้ว


เรื่องของผมกับเขาจบไปนานแล้ว นานพอที่จะลืมไปแล้วว่าช่วงเวลาครั่งนั้นเป็นอย่าไร ถ้าไม่ใช่เพราะตัวของนุที่ทรยศความเชื่อใจทั่งหมดของผม ทุกวันนี้คงดีกว่านี้แน่ แต่ก็นะคนเราเปลี่ยนสันดานที่เป็นอยู่ไม่ได้หรอก ผมเข้าใจ


จะเรียกว่าผมเป็นคนมีกรรมก็ได้นะ ความรักของผมแต่ละครั่งมักไม่เคยสวยงาม นุ สอนอะไรหลายๆอย่างให้กับผม ผมกับเขาความสัมพันธ์ของเราจะเรียกว่าความรักก็คงยังไม่ใช่ มันคงเป็นความผูกพันที่เกินขอบเขตมากกว่า ผมกับเขาเราไม่เคยคบกันจริงๆจังๆ

ผมจะไปรื้อฟื้นทำไม ในเมื่อเรื่องมันจบไปแล้ว  ใช่ ช่วงเวลาดีสำหรับผมกับเขามันจบไปนานแล้ว ตอนนี้ก็เราก็แค่คนแปลกหน้าของกันและกัน


วันวาเลนไทน์ปีนี้ ผมคงต้องปล่อยให้ผ่านเลยไปเหมือนที่แล้วๆมา เทศกาลแห่งความรักเหรอ ผมไม่คู่ควรกับมันหรอก จะให้ผมไปแอบเซอร์ไพรส์ สมาร์ทนะเหรอ สั่งให้ผมไปหาหมอยังง่ายกว่า  ผมไม่จำเป็นต้องพยายามทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวของผม ผมรักเขานะแต่จะให้ไปทำอะไรที่ผมยังไม่รู้ว่าเขาจะมีปฏิกิริยาตอบกลับมายังไง ผมว่าผมไม่ทำดีกว่า


อารมณ์ขึ้นๆลงๆของเขาทำให้ผมขยาด พักหลังๆ ผมจะให้ต้าเพื่อนเขาคอยดูแลตอนที่เขาไปเรียน อย่างน้อยเขาก็มีเพื่อนดีๆอย่างต้าและคนอื่นๆ ถ้าผมจากไปก็คงหมดห่วงได้บ้าง


สมาร์ทเขาเปลี่ยนไปมาก ไม่ค่อยพูด และค่อนข้างจะเก็บตัวมากกว่าแต่ก่อน แต่มันก็ดีอย่าง ที่เขาไม่ตะคอกและทำอะไรรุนแรงกับผม แต่ผมไม่ชอบเลย เขาเหมือนร่างกายที่ไร้วิญญาณ ไร้จิตใจ


ผมคงทำได้แค่มอง ถึงแม้ว่าผมอยากจะเป็นคนที่คอยอยู่ข้างกายเขามาแค่ไปไหนวันที่เขาเจ็บปวด และเสียใจ แต่คนอย่างผมก็คงทำได้แค่นี้ ได้แค่มองอย่างเป็นห่วง


ผมสับสนกับความคิดของตัวเอง เพราะบางครั้งผมก็อยากให้เขาจดจำผมตลอดไป แต่บางครั้งผมก็อยากให้เขาลืมคนอย่างผมไปซะ ผมไม่อยากให้เขามีความทรงจำที่เลวร้าย อย่างน้อยความทรงจำที่เขามีกับคนรักอย่างสมายด์ก็ยังดีกว่าความทรงจำสีเทาๆอย่างผม


อาการของผมเริ่มรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ผมปวดหัวไปหมด อย่างกับหัวจะระเบิด ผมอาจไม่ตายหรอกถ้าผ่าตัด แต่ผมจะไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมต่างหาก นี้ล่ะสิ่งที่ผมกลัวที่สุด ผมไม่อยากเป็นภาระของใคร  ผมไม่ต้องการทำให้ใครต้องลำบาก ดูแลผม แค่ทุกวันนี้ผมก็ทำให้เขาเจ็บปวดมามากพอแล้ว


ผมมองผนังห้องรับแขกสีเทาหม่นด้วยสายตาที่เจ็บปวด ผมพยายามจนถึงที่สุดแล้ว และตอนนี้ร่างกายของผมก็ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว มันอ่อนล้าและอ่อนแรงจนแทบจะยืนตัวขาตัวเองไม่ไหวแล้ว ร่างกายเน่าๆของผมมันคงจะหมดสภาพแล้วละ



“กลับมาแล้วครับ”


เสียงของเขาทำให้หมดหลุดจากภวังค์ดึงตัวเองจากอารมณ์เศร้าหมอง ตีสีหน้ายิ้มแย้มตอนรับเขาอย่างที่ปกติเคยทำ ปกปิดเรื่องที่แย่ๆไว้ข้างหลังอย่างมิดชิด






25 %


ปิดเทอมแล้วจ๊า  :katai4:  มาทีละนิด แต่มาบ่อยๆแน่นอน  :กอด1:

ออฟไลน์ killerofcao

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
ร้องไห้ น้ำตาไหล
Hooooooo
น่าสงสารไปหาหมอเต๊อะ
 :hao5:

ออฟไลน์ oneil

  • I wanna always be your King&Prince
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
มารอค้าาา
 :katai2-1:

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6283
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
จะแฮปปี้เอนดิ้งมั้ยหว่าาา

ออฟไลน์ zaszaq

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 234
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-4
 :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5:  :hao5:

 :hao5: :hao5: น่าสงสารไปหาหมอเถอะน่าาาาา  :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ IsDeer

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2519
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-8
ดูแลตัวเองก่อนเถอะนะ  :sad4:

ออฟไลน์ ณ ที่เดิม™

  • มากกว่าชีวิต...
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1699
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +72/-0
กลิ้งรอ นอนรอ รอๆๆๆๆ    :hao7:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด