((เรื่องสั้น))เมียหลวง ตอนที่ 13 up 9 มิถุนายน 2562 (รักกันแค่ตอนหายใจก็พอ)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ((เรื่องสั้น))เมียหลวง ตอนที่ 13 up 9 มิถุนายน 2562 (รักกันแค่ตอนหายใจก็พอ)  (อ่าน 122336 ครั้ง)

ออฟไลน์ Spelling_B

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 173
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
 :pig4: :pig4: รอต่อไป

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5947
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-16
ถ้าเมียหลวงตาย

ผัวอย่างไอ่สมาร์ท..จะเศร้าให้กับเมียมันไหม

หุหุ

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5467
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
รอต่อไป

ออฟไลน์ boonpa

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2359
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-9
อ่านแล้วหมั่นไส้สมารท์มาก

ออฟไลน์ punnicha

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
รอออออออออออ :hao5: :katai5:

ออฟไลน์ ╰Äρρłәßәѓѓÿ╮

  • There can be miracles When you believe
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 458
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
    • Twitter
เขียนถือว่าเห็นใจคนอ่านเถอะ รีบมาต่อให้จบๆได้แล้ว เป็นเรื่องสั้นที่นานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก  :ling3:
ได้โปรดดดดดดดดดดดดด  :hao5: :hao5:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-03-2015 21:07:23 โดย ╰Äρρłәßәѓѓÿ╮ »

ออฟไลน์ zaszaq

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 234
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-4
 :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call:

โปรดมาต่อให้จบที รอ ร๊อ รอ  :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call: :call:

ออฟไลน์ cakecoke

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
เมียหลวง ตอนที่ 11










“เลิกส่งข้อความมาเถอะนุ”

(.......)

“ถือว่าเราขอ.....ไม่ใช่นะ”

(.......)

“มันไม่ใช่เรื่องของนุเลยนะ ถ้าเราพร้อมเมื่อไหร่เราจะไปเอง”

(.......)

“อย่าพูดเหมือนกับว่านุไม่เคยทำร้ายเรา พอเถอะหยุดหาอ้างมาทำให้ตัวเองดูดีได้ไหม”

(........)

“หยุดพูดว่ารักเราเถอะ คนรักกันเขาไม่ทำแบบนี้หรอก”

(.........)

“ขอบคุณที่เป็นห่วงเรา แต่เราไม่เคยขอให้ใครมาเห็นใจเรา”

(........)

“แค่นี้นะ....เราไม่สะดวกคุย"




 ติ้ด!




ผมจบบทสนทนากับอดีตคนเคยรักอย่าไร้เยื่อใย บางครั่งเขาทำให้ผมอยากจะอาเจียนกับคำพูดที่สวยหรูงดงามกับคำว่ารักที่ลวงโลกของเขา แต่ก็นะผมน่ะตาสว่างมานานแล้ว และตอนนี้คนที่ผมรักก็ไม่ใช่เขาแล้ว


เรื่องของผมกับเขาจบไปนานแล้ว นานพอที่จะลืมไปแล้วว่าช่วงเวลาครั่งนั้นเป็นอย่าไร ถ้าไม่ใช่เพราะตัวของนุที่ทรยศความเชื่อใจทั่งหมดของผม ทุกวันนี้คงดีกว่านี้แน่ แต่ก็นะคนเราเปลี่ยนสันดานที่เป็นอยู่ไม่ได้หรอก ผมเข้าใจ


จะเรียกว่าผมเป็นคนมีกรรมก็ได้นะ ความรักของผมแต่ละครั่งมักไม่เคยสวยงาม นุ สอนอะไรหลายๆอย่างให้กับผม ผมกับเขาความสัมพันธ์ของเราจะเรียกว่าความรักก็คงยังไม่ใช่ มันคงเป็นความผูกพันที่เกินขอบเขตมากกว่า ผมกับเขาเราไม่เคยคบกันจริงๆจังๆ


ผมจะไปรื้อฟื้นทำไม ในเมื่อเรื่องมันจบไปแล้ว  ใช่ ช่วงเวลาดีสำหรับผมกับเขามันจบไปนานแล้ว ตอนนี้ก็เราก็แค่คนแปลกหน้าของกันและกัน


วันวาเลนไทน์ปีนี้ ผมคงต้องปล่อยให้ผ่านเลยไปเหมือนที่แล้วๆมา เทศกาลแห่งความรักเหรอ ผมไม่คู่ควรกับมันหรอก จะให้ผมไปแอบเซอร์ไพรส์ สมาร์ทนะเหรอ สั่งให้ผมไปหาหมอยังง่ายกว่า  ผมไม่จำเป็นต้องพยายามทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวของผม ผมรักเขานะแต่จะให้ไปทำอะไรที่ผมยังไม่รู้ว่าเขาจะมีปฏิกิริยาตอบกลับมายังไง ผมว่าผมไม่ทำดีกว่า


อารมณ์ขึ้นๆลงๆของเขาทำให้ผมขยาด พักหลังๆ ผมจะให้ต้าเพื่อนเขาคอยดูแลตอนที่เขาไปเรียน อย่างน้อยเขาก็มีเพื่อนดีๆอย่างต้าและคนอื่นๆ ถ้าผมจากไปก็คงหมดห่วงได้บ้าง


สมาร์ทเขาเปลี่ยนไปมาก ไม่ค่อยพูด และค่อนข้างจะเก็บตัวมากกว่าแต่ก่อน แต่มันก็ดีอย่าง ที่เขาไม่ตะคอกและทำอะไรรุนแรงกับผม แต่ผมไม่ชอบเลย เขาเหมือนร่างกายที่ไร้วิญญาณ ไร้จิตใจ


ผมคงทำได้แค่มอง ถึงแม้ว่าผมอยากจะเป็นคนที่คอยอยู่ข้างกายเขามาแค่ไปไหนวันที่เขาเจ็บปวด และเสียใจ แต่คนอย่างผมก็คงทำได้แค่นี้ ได้แค่มองอย่างเป็นห่วง


ผมสับสนกับความคิดของตัวเอง เพราะบางครั้งผมก็อยากให้เขาจดจำผมตลอดไป แต่บางครั้งผมก็อยากให้เขาลืมคนอย่างผมไปซะ ผมไม่อยากให้เขามีความทรงจำที่เลวร้าย อย่างน้อยความทรงจำที่เขามีกับคนรักอย่างสมายด์ก็ยังดีกว่าความทรงจำสีเทาๆอย่างผม


อาการของผมเริ่มรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ผมปวดหัวไปหมด อย่างกับหัวจะระเบิด ผมอาจไม่ตายหรอกถ้าผ่าตัด แต่ผมจะไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมต่างหาก นี้ล่ะสิ่งที่ผมกลัวที่สุด ผมไม่อยากเป็นภาระของใคร  ผมไม่ต้องการทำให้ใครต้องลำบาก ดูแลผม แค่ทุกวันนี้ผมก็ทำให้เขาเจ็บปวดมามากพอแล้ว


ผมมองผนังห้องรับแขกสีเทาหม่นด้วยสายตาที่เจ็บปวด ผมพยายามจนถึงที่สุดแล้ว และตอนนี้ร่างกายของผมก็ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว มันอ่อนล้าและอ่อนแรงจนแทบจะยืนตัวขาตัวเองไม่ไหวแล้ว ร่างกายเน่าๆของผมมันคงจะหมดสภาพแล้วละ



“กลับมาแล้วครับ”


เสียงของเขาทำให้หมดหลุดจากภวังค์ดึงตัวเองจากอารมณ์เศร้าหมอง ตีสีหน้ายิ้มแย้มตอนรับเขาอย่างที่ปกติเคยทำ ปกปิดเรื่องที่แย่ๆไว้ข้างหลังอย่างมิดชิด


“ดีครับพี่เกมส์”


“เป็นไงบ้าง เรียนหนักไหมวันนี้”


“หนักดิ่พี่ แต่ไอ้สมาร์ทน่ะขนาดขาดบ่อยมันยังเรียนรู้เรื่องเลยพี่ ผมละเกลียดมันจริงๆ”น้องต้าพูดพลางผลักอกสมาร์ทอย่างรังเกียจ


“ก็มึงมันโง่นิไอ้ต้า”สมาร์ทพูดพลางโยนกระเป๋าเป้ใส่ต้า


“ทานอะไรกันมาหรือยัง”

ผมถามทั้งสอนคนแล้วลุกจากโซฟา พาตัวเองเดินไปคว้ากระเป๋าของสมาร์ทที่ตกตรงพื้นมาปัดๆแล้ววางมันไว้บนโซฟา


“ยังเลย”


สมาร์ทตอบเรียบๆและเดินไปเข้าไปในครัวเหมือนจะหาของกิน ผมเลยเดินตามเข้าไปเพื่อจะทำอาหารให้เขาทาน


“สมาร์ทจะอยากทานอะไรเดี๋ยวพี่ทำให้”


ผมถามเขาที่เปิดตูเย็นค้างไว้แล้วก้มลงไปค้นหาอะไรสักอย่าง


“ไม่ต้องเดี๋ยวทำเอง”


“งั้นพี่ช่วยเราเอาไหม”


“กินข้าวยัง”


ผมงงกับคำตอบที่กลายเป็นคำถาม อย่างไม่ทันตั่งตัว


“เอ่อ..ยังเลยพี่ไม่ค่อยหิวนะ พี่ว่าจะขึ้นไปนอนแล้วล่ะ”  ผมตอบเขาเลียงๆเพราะช่วงนี้ผมไม่ค่อยอยากอาหาร ทานเข้าไปแล้วมักจะอาเจียน อาการของผมหนักจริงๆ ผมภาวนาอย่าให้เขาสังเกตเห็นมัน


“เรียกไอ้ต้าให้ที แล้วอย่าแอบขึ้นไปนอนล่ะ รอกินข้าวพร้อมกูก่อน”


สมาร์ทสั่งผมพลางค้นของในตู้เย็นต่อไปอย่างขมัคเขม้น



ผมมองเขาด้วยความแปลกใจละคนสงสัยแต่ก็ไม่พูดออกไป เลือกที่จะเดิมไปตามน้องต้าและนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นเพื่อพักผ่อน สมาร์ทแปลกไป หลังจากเรื่องของสมายด์ที่จบลงไปแบบเงียบกริบ จนตัวผมเองยังสับสนว่าสมายด์เคยมีตัวตนอยู่บนโลกนี้หรือเปล่า เพราะสมาร์ดและคนอื่นๆที่รู้จักไม่เคยมีใครพูดถึงสมายด์เลย ผมเลือกที่จะไม่ถามและเลือกจะไม่สังเกตความเปลี่ยนไปนี้ เพราะผมกลัวเหลือเกินว่ามันจะกลายเป็นแค่ความฝันลมๆแล้งๆของผม


แค่ผมหลับตาและลืมขึ้นมามันอาจจะจางหายไป


ผมกลัวเหลือเกิน


ได้โปรดเถอะให้ผมได้อยู่กับเขาอีกนิด จะแลกด้วยอะไรคนไร้ค่าไร้ราคาอย่างผมก็ยอม ขอแค่ต่อเวลาที่เหลืออยู่น้อยนิดของผมให้ยาวนานอีกสักหน่อย


อาจดูงี่เง่าและไร้สาระสิ้นดีสำหรับการกระทำหลายๆอย่างของคนโง่งมอย่างผม ที่ทำอะไรมามากมายให้กับคนที่ไม่เคยเห็นค่ากับการกระทำของผมเลย


ผมเลิกที่จะตัดพ้อต่อว่าชะตากรรมที่แสนขื่นขมของตัวเอง เดินมาขนาดนี้แล้ว จะเจ็บปวดอีกสักหน่อยคงไม่เท่าไหร่ ไหนๆหัวใจเน่าๆของผมก็แหลกเละไปนานแล้ว จะมาคร่ำครวญเพื่ออะไร




นาฬิกายังคงเดินต่อไป ช่วงเวลาต่างๆล่วงผ่านมาแล้วก็ต้องผ่านไป ลมหายใจก็คงจะไม่ต่างกัน เมื่อคาดหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปมันก็หวนกลับมาทำร้ายตัวเองอย่างร้ายแรงจนเจ็บปวด ยิ่งคาดหวังมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องผิดหวังและเจ็บปวดมากเท่านั้น แต่มนุษย์อย่างเราๆถึงจะรู้ถึงกฎข้อนี้ แต่ก็ยังดิ้นรนที่จะต่อต้านและฝืนกฎเกณของธรรมชาติ  ขัดขืนต่อโชคชะตา แม้รู้ว่าไม่มีทางที่จะชนะแต่ก็ขอแค่ได้พยายามบ้างก็ยังดี



เนื้องอกไม่ใช่เรื่องน่ากลัวสำหรับผมแต่มันอาจน่ากลัวสำหรับคนอื่นๆ ทุกอย่างมีเหตุและผลเสมอ ผมไม่ใช่คนแข็งแรงแถมเกิดมาก็ค่อนข้างจะสุขภาพไม่ดี ป่วยบ่อยๆจนบ้างครั้งต้องหยุดเรียนติดต่อกันหลายวัน เรื่องพวกนี้มันเรื่องปกติของผม ผมยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น ตอนเด็กผมเคยป่วยหนักต้องหยุดเรียนเป็นเดือนๆ หมอก็ได้แต่บอกให้คนครอบครัวทำใจ เพราะผมคงจะอยู่ไม่ได้นาน ผมมีโรคแทรกซ้อนตลอด ผมไม่เคยได้ออกไปเที่ยวเล่นเหมือนเด็กคนอื่นๆ สถานที่ผมเข้าออกเหมือนบ้านหลังที่สองก็คือโรงพยาบาล ผมใช่ชีวิตเกือบครึ่งหนึ่งอยู่ที่บ้านกับโรงพยาบาล มันไม่ได้แย่ ผมมีเพื่อนเป็นหนังสือ มีคนรู้จักเป็นคุณพยาบาลหลายคนที่ผลัดเปลี่ยนมาดูแลผม



ผมไม่เคยหายขาดจากอาการป่วยที่เป็นอยู่ แต่ผมก็ออกปากบอกกับครอบครัวให้เลิกและหยุดพยายามจะรักษาชีวิตของผมได้แล้ว ผมอยากใช่ชีวิตในแบบของผม ผมรู้ว่าพ่อกับแม่และคนอื่นๆรักผมมาก แต่สักวันผมก็ต้องจากไป ผมแค่อยากไปโรงเรียนอยากมีเพื่อน อย่างน้อยก็ให้ได้คุ้มค่ากับชีวิตที่เกิดมาพร้อมความบกพร่องของร่างกายอย่างผม ทุกคนในครอบครัวต่างยอมรับในเหตุผลของผม ดูเหมือนพวกเขาทำใจได้ ผมได้เข้าเรียนในโรงเรียน ผมเคยคิดว่ามันคงพอแล้วสำหรับชีวิตของผม แต่พอได้รู้จักคนคนหนึ่งความคิดของผมก็เปลี่ยนไป



ผมอาจเหมือนคนบ้าที่พร้ำเพ้อ พูดวนเวียนไปมาจนน่าปวดหัว ผมแค่อยากบอกว่า ทุกอย่างมันมีเหตุผลของมันเสมอ มันอยู่ที่ว่าจะทำใจยอมรับได้มาน้อยแค่ไหน




ผมทำใจยอมรับเรื่องนั่นมานานแล้วล่ะ การตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัวเลย ผมก็แค่หายไปจากชีวิตของเขา มันอาจเป็นเรื่องดีเสียด้วยซ้ำสำหรับเขา  สำหรับการผ่าตัดมันอาจหายขาดร้อยเปอร์เซ็นถ้าเนื้องอกยังไม่โตมากนัก ผมก็หวังว่ามันคงจะเป็นตามนั้น ผลตรวจของผมล่าสุดก็ตอนต้นปีที่แล้ว ขนาดมันเท่าเมล็ดถั่วเขียว แต่ตอนนี้ผมไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไหร่ แต่ก็ต้องภาวนาขออย่างให้มีอาจก็แทรกซ้อนเหมือนที่ผ่านมา ไม่งั้นผลที่ออกมาคงเลวร้ายสุดๆ




อยากอยู่กับเขาให้นานกว่านี้



อยากจะบอกความรู้สึกทั้งหมดที่มี



อยากจะเป็นคนที่คอยกอดปลอบเขาเวลาที่ทุกข์ใจ



ขอแค่นี้มันคงไม่มากเกินไปใช่ไหม ?














 :katai4: อย่าโกรธเขาเลยยยยยยย เขายอมรับผิดทุกอย่างงงง 555 :mew4: อ่านคอมเม้นแล้วเอาหัวโขกโต๊ะแรงๆ 3ที :ling3:

ขอบคุณนะฮ่ะที่ยังอ่านอยู่ และติดตามอยู่

ออฟไลน์ shikyu3211

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1537
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-1
สมาร์ทยังไม่ได้รับบทเรียนเลยอย่าจากกันไปก่อนนะ

ออฟไลน์ Biwty...

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 985
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
อย่าไปเลย ถ้าตายไปสมาร์ทเสียใจก็จริง แต่มันไม่คุ้มอะ อาจจะเสียใจเป็นปีๆ ฝั่งใจทั้งชีวิต แต่ยังไงสมาร์ทมันก็ยังใช้ชีวิตปกติของมันได้อยู่ดี มันก็แค่เสียใจ อยู่เถอะ อยู่ให้มันสำนึก อยู่ให้มันเห็นว่ามันเคยทำอะไรไว้บ้าง อยู่ให้มันคอยเช็ดคอยล้างบาปที่มันทำเอาไว้

 ถ้าเกมไป สมาร์ทก็อาจจะแบบ 'มันคงเป็นตราบาปติดตัวผมทั้งชีวิต ' แค่เนี้ยเหรอสมาร์ท แค่ รู้สึกผิด สำนึก เสียใจ แค่เนี้ยเหรอ อาจจะร้องไห้ฟูมฟาย จะเป็นจะตาย   แล้ว? กูไม่เห็นใจมึงหรอกนะ

พิมพ์ไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ใจความคือ ให้เกมส์อยู่เถอะ อย่าไปเลย

ปล.โทษทีค่ะ เผลอใส่อารมณ์ไปหน่อย :hao7:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ╰Äρρłәßәѓѓÿ╮

  • There can be miracles When you believe
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 458
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
    • Twitter
ไอมาทมันผีเข้าหรือเปล่า หรือมีแผนอะไร :z3:
อยากให้เกมส์ตายนะ ไอมาทมันจะได้เสียใจ(หรอ) อยากเห็นมันเจ็บมากๆ เจ็บเจียนตาย ตายทั้งเป็น! :z6:
เกมส์เหนื่อยมาเพื่อมันมากแล้ว มันต้องเหนื่อยเพื่อเกมส์บ้าง ไม่ก็เกมส์ไปมีแฟนใหม่ ทิ้งให้มันเน่าตายไปคนเดียว


ปล. มาต่อบ่อยๆเถอะคุณณณณณณณณณ รอจนท้อ  :call: :katai4:

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5467
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
ชีวิตเกมส์ เคยมีความสุขแบบจริงจังบ้างไหมนะ

ออฟไลน์ naoai

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-5
จะโกรธไหมถ้าผมจะแนะนำว่า แต่งให้จบแล้วเอามาลงทีเดียวดีกว่าครับ

ออฟไลน์ kyungploy

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 335
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
มาต่อให้จบนะคะ สู้ๆ  :katai5:
สงสารพี่เกมส์ที่สุดแล้วในเรื่องเนี้ย

ออฟไลน์ punnicha

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
 :hao5: :hao5: :hao5: ขอให้สมาร์ทรู้ตัวบ้างง

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
อยากบอกเกมส์ว่า เอาแบบที่นายสบายใจเถอะ ฮา เลือกแล้วก็เคารพการตัดสินใจของตัวเองนะ
เป็นกำลังใจให้คนเขียนจ๊ะ

ออฟไลน์ IsoHeart

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 62
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ดีใจคนเขียนมาต่อแล้ววววว
ลุ้นๆ เมื่อไหร่สมาร์ทจะรู้ซะที  จะดีใจรึเสียใจ  เดี๋ยะรู้เลย

ออฟไลน์ May@love

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 828
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-2
ขอบคุณที่มาต่อ และก็รอตอนต่อไป   :ling1:

ออฟไลน์ anuruk97

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 476
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-4

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6284
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Palita mew mew

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
งงอะ เครื่องเรามีไรผิดปรกติป่าวอะ มันไม่เพิ่มขึ้นจาก25%ที่อัพคราวที่เเล้วเลย เกิดอะไรขึ้นนนนนนนนนน :katai1:

ออฟไลน์ ╰Äρρłәßәѓѓÿ╮

  • There can be miracles When you believe
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 458
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
    • Twitter

ออฟไลน์ domeloly

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 49
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-4
ต่อแคนี้ 
อย่าต่อเลยฮะ

ออฟไลน์ punnicha

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
รออยู่น้า มาต่อเถอะะะ :mew2: :mew2:

ออฟไลน์ naoai

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-5
นี่คือ 100% หรอครับ อั๊ย ย๊ะ

ออฟไลน์ Mintny14891

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
จะรอดูผลกรรมของสมาร์ท

ออฟไลน์ cakecoke

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1

เมียหลวง







ตอนที่ 12




ปวดหัว




หัวจะระเบิดแล้ว



ผมเอามือทั้งสองข้างกดขมับของตัวอย่างทรมาน ค่อยๆผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ จนรู้สึกว่าอาการค่อยๆดีขึ้นแล้วปล่อยมือออกเงยหน้าขึ้นมองภาพข้างหน้า



บ้าสิ้นดี



อยู่ๆน้ำตาของผมมันก็ไหล


น่าสมเพชที่สุดดูตอนนี้สิ ดูสภาพของผมตอนนี้สิ ผมไม่อยากให้ใครมาเห็นผมในสภาพนี้เลย แต่ตอนนี้เขาอยู่ที่นี้ เขาอยู่ที่บ้าน ผมจะทำอย่างไงดี


ผมพยายามเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาราวจะประจานความอ่อนแอของผม คาบน้ำตาที่เหลืออยู่มันไร้ค่าไม่ต่างอะไรกับตัวของผม ผมพยายามมองภายในห้องที่ตอนนี้เบลอไปหมด ภาพต่างๆซ้อนทับกัน ผมรู้สึกถึงสัญญาณเตือนอะไรบางอย่าง มันเร็วเกินไป

ผมแค่นหัวเราะยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง จบแล้วสิน่ะ มันจบแล้ว เกมส์โอเวอร์แล้ว เวลาของคนอย่างผมมันหมดแล้ว อาการภายในร่างกายของผมมันบ่งบอกบอกทุกอย่าง ผมคงเดินต่อไปกับเขาไม่ไหวแล้ว ผมคงต้องปล่อยมือจากเขาสักที


อาการปวดแล่นเข้ามาอีกระรอก มันปวดจนมือต้องจิกนิ้วลงบนต้นแขนของตัวเองและซุกหน้าลงกับโซฟาเพื่อระบายความทรมานที่ไม่สิ้นสุด ผมทนต่อไปไม่ไหวจนต้องปล่อยเสียงร้องออกมาอย่างทรมาน น้ำตาที่เหือดแห้งกลับไหลทะลักออกมาอีกรอบ ผมได้แต่ครางสะอื้นอย่างทรมานกับอาการที่เกิดขึ้น


ปวดเหลือเกิน


ผมรู้สึกชาไปหมดนี้มันอะไรกัน แต่ก็ดีนะผมจะได้ไม่เจ็บอีก


ไม่เจ็บแล้ว


ไม่เจ็บเลยสักนิด


ผมหายปวดหัวแล้ว



ไม่มีอาการอะไรอีกแล้ว


ไม่ต้องหวงอะไรแล้วสินะ


ไม่ต้องร้องไห้แล้ว


ไม่ต้องเสียใจ


อ่า! ในหัวของผมมันขาวไปหมด แต่อยู่ๆก็เหมือนได้ขึ้นที่สูงแล้วตกลงมาเลย




เพล้ง!



เสียงแก้วแตกมันเหมือนทุกอย่างถึงจุดจบ สิ้นสุดแล้วสินะ สติของผมดำมืดไปพร้อมกับทุกอย่าง





ผมอยู่ที่ไหน ที่นี้ที่ไหน ทำไมหัวผมถึงหนักขนาดนี้ เหมือนมีก้อนหินถ่วงหัวผมอยู่เลย เปลือกตาของผมมันหนักอึ้ง ผมต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากในการลืมตาขึ้น

ภาพตรงหน้าเบลอไปหมด ผมต้องใช่เวลาสักพักถึงจะสามารถมองเห็นได้เป็นปกติ เพดานสีขาว ด้านซ้ายและด้านขวา เป็นเครื่องช่วยหายใจและสายน้ำเกลือที่ระโยงยางตามร่างกายของผมเต็มไปหมด ผมต้องใช่เวลานานพอสมควรในการประมวลข้อมูล

“ไอ้มาทด์ๆ พี่เกมส์ฟื้นแล้วเว้ย!”

ผมได้ยินเสียงของน้องต้าที่ด้านข้างแต่ไม่สามารถขยับหัวและร่างกายบางส่วนได้ ทำได้แต่กรอกตาไปมา ผมพยายามเปล่งเสียงออกมาแต่ก็รู้สึกคอแห้งมาจนต้องหยุดพยายาม

“ไอ้งี่เง่า มึงมันบ้า ต้องรอให้มึงตายก่อนหรือไง”

เสียงแหบๆของสมาทด์ดังข้างตัวของผม ผมเห็นศีรษะที่ก้มลงและไหล่ที่ตกลงของเขา ไม่สมกับเป็นนายเลยนะสมาทด์

“หุบปากไปเลยไอ้มาทด์ พี่เกมส์เป็นไงบ้างพี่ หิวน้ำหรือเปล่า”

ผมพยักหนารับแล้วนอนมองดูน้องต้าที่ช่วยถอดเครื่องช่วยหายใจที่ผมรู้สึกมันเกะกะมากในตอนนี้ น้องต้าปรับเตียงของผมให้สูงขึ้นแล้วเอาหมอนมารองหลังในผมนั่งได้  สมาทด์ทีอยู่ข้างๆรินน้ำเปล่าที่ตั่งอยู่บนโต๊ะใส่แก้วแล้วยืนมาจอปากผม ผมค่อยๆดื่มน้ำจนรู้สึกคอที่เคยแห้งกับมาชุมชื้นอีกครั้ง


“ขะ..ขอบคุณ”


ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่ติดจะแหบแห้งหลังจากขาดน้ำมานานพอสมควร


“พี่เกมส์หมอเขาฝากมาบอกว่าเนื้องอกไม่เหมือนหัวสิวนะครับ”


“หึ ถ้ามันเหมือนก็ดีนะสิ พี่จะได้ไม่ต้องให้มันผ่าหัวให้”


ผมพยายามที่จะไม่หัวเราะเมื่อนึกถึงหน้าไอ้หมอปลอมที่ฝากข้อความผ่านน้องต้ามา ถ้าเป็นหัวสิวก็ดีนะสิ ผมจะได้ไม่เจ็บเหมือนตอนนั้น แต่ตอนนี้ผมจำความรู้สึกนั้นไม่ได้แล้วล่ะ แต่ก็รู้ว่าทรมานมาก



“มึงรู้จักกับหมอ แล้วทำไมถึงปล่อยตัวเองขนาดนี้”







50%




*****

 :z10: 
ค่อยๆคลานมาที่ละนิดๆ แฮ่ะๆ (ก้มหน้าสำนึกผิด)
ส่วนตัวคนเขียนแล้ว เรื่องแก้แค้นไม่มีในหัวเลยนะ ไม่รู้สิ การรักใครสักคนมันไม่มีเหตุผล ก็แค่รัก จะให้ทำร้ายคนที่เรารักมันทำไม่ลงหรอก
  :hao5:

 :hao7: ก็ถือซะว่าไถ่ชีวิตโคกระบือล่ะกันนะฮ่ะ

  หญ้าในปากสมาทด์ถึงกับสั่น  :m16:

ออฟไลน์ BBChin JungBB

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
แอบเห็นพัฒนาการบางอย่างในตัวสมาร์ท

รออ่านอีกครึ่งนึงอยู่นะครับ

 o13

ออฟไลน์ ╰Äρρłәßәѓѓÿ╮

  • There can be miracles When you believe
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 458
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
    • Twitter
สมาท์ยังกะคนละคนกับที่อ่านมา10ตอน -_-
พี่เกมส์รักษาหายแ้สหนีไปไกลๆเลย ดูสิคนอย่างมันจะรู้สึกอะไรขึ้นบ้าง อย่างเห็นมันเจ็บบ้าง  :o12:

ออฟไลน์ domeloly

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 49
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-4

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด