ดวงใจถวิลรัก [ภาคสอง ตอนที่ 13 สิงห์ & จีน อวสาน P.30 (11/09/61)]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

โพลล์

คุณอยากให้วีร์คู่กับใครมากที่สุด (กรุณาบอกเหตุผลที่เลือกด้วย)

สิงห์
79 (44.6%)
เสือ
81 (45.8%)
จีน
17 (9.6%)

จำนวนผู้โหวตทั้งหมด: 168

โพลล์

ตัวละครใดที่ท่านชอบมากที่สุดในเรื่อง

วีร์ กมล
72 (56.3%)
สิงห์ สีหราช
21 (16.4%)
จีน จารุกร
8 (6.3%)
วิน วินภัทร
1 (0.8%)
อิฐ อิฐภพ
1 (0.8%)
เสือ พยัคฆ์
18 (14.1%)
เฟย จิ้ง
2 (1.6%)
ไป่ เต๋า
1 (0.8%)
ราตรี ตระกูลหงส์
0 (0%)
กระต่าย
0 (0%)
แม่ข้าว (แม่ของวีร์)
0 (0%)
โทนี่ (พ่อของวีร์)
0 (0%)
บันนี่ (ลูกของกระต่ายกับเหยี่ยว)
0 (0%)
แรบบิท (ลูกของกระต่ายกับเหยี่ยว)
1 (0.8%)
เหยี่ยว
0 (0%)
ลีโอ
0 (0%)
กล้า
1 (0.8%)
คมกฤษ (หมอคม)
1 (0.8%)
Sneaker Lucas
1 (0.8%)

จำนวนผู้โหวตทั้งหมด: 121

ผู้เขียน หัวข้อ: ดวงใจถวิลรัก [ภาคสอง ตอนที่ 13 สิงห์ & จีน อวสาน P.30 (11/09/61)]  (อ่าน 138770 ครั้ง)

ออฟไลน์ dragon123

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้


1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้าม มิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอ ให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่ นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อ ความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
 
*****************************************************************************************





   อารัมภบท

.................................................

   ผมวีรวัฒน์ หรือวีร์ ทายาทคนโตแห่งตระกูลสิงห์ ได้แต่งงานกับผู้หญิงที่คุณพ่อจัดหามาให้ แต่ผมไม่ได้รักเธอ เราแต่งงานกันเพื่อผลิตทายาทให้สืบทอดวงศ์ตระกูลต่อไป ซึ่งผมได้ทำสำเร็จ ขาดแต่ความรักที่ผมไม่ได้มันมาเท่านั้น ถ้าย้อนเวลาไปได้ ผมอยากจะกลับไปหาความสุขให้กับตัวเอง แต่ตอนนี้ผมอายุได้เจ็ดสิบปีแล้ว เวลาของผมกำลังจะจบลงด้วยโรควัยชราที่รุมเร้ามานับสิบปี

   “คนตระกูลสิงห์จะต้องไม่ร้องไห้ จงเข้มแข็งอย่าให้ใครมาดูแคลน” ผมบอกกล่าวกับทุกคนก่อนที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายดับลง ภาพของทุกคนที่กำลังร่ำไห้กับการจากไปของผมก็พลันดับวูบลง ท่ามกลางสติที่เลือนราง ผมได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้นแผ่วเบา

   มนุษย์เอ๋ย เจ้าทำความดีใหญ่หลวงมาชั่วชีวิต ข้าจักให้พรกับเจ้าหนึ่งข้อ จงขอมา

   ให้พร?

   ใช่ให้พร อะไรก็ได้ที่เจ้าอยากได้ ยกเว้นขอชีวิตเดิม เพราะข้าให้ไม่ได้ เวลาเจ้ามันจบลงไปแล้ว

ผมพลาดความรัก…

   ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง

   ได้ ข้าจักให้เจ้า ณ บัดนี้!

   
....................................................................

 :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1:

[attachment deleted by admin]
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-09-2018 18:32:02 โดย dragon123 »

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 628
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
Re: ดวงใจถวิลรัก (up อารัมภบท 26/7/57)
«ตอบ #1 เมื่อ26-07-2014 14:17:09 »

ห้ะ แล้วมันจะเป็นยังไงต่อไป ติดตามมมม  :z2:  :กอด1:  :L2:

ออฟไลน์ dragon123

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
Re: ดวงใจถวิลรัก (up อารัมภบท 26/7/57)
«ตอบ #2 เมื่อ27-07-2014 10:03:53 »

ตอนที่ 1

.................................

ผมนึกว่าเกิดใหม่แล้วจะลืมเลือนอดีตเหมือนในนิยายหรือบทละครโทรทัศน์ที่ผมเคยดูมาเสียอีก แต่ที่ไหนได้ผมกลับได้สติครบถ้วนสมบูรณ์ จำได้แม้กระทั่งว่าตัวเองเคยเป็นใคร ช่วงระยะทารกผมยังทำอะไรได้ไม่มาก นอกจากกินนอนเพียงอย่างเดียว รับรู้สติว่าครอบครัวใหม่ของผมนั้นมีเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่เรียกว่าแม่เลี้ยงดูผมมาโดยตลอด ส่วนคุณพ่อนั้นผมคิดว่าไม่มี เพราะไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเลยซักครั้งเดียว จวบจนผมอายุหนึ่งปี ผมกลับมีวิวัฒนาการเติบโตเร็วกว่าเด็กทุกคน นั่นก็คือการลุกขึ้นเดิน ส่วนเรื่องพูดนั้นผมพูดได้ตั้งแต่แปดเดือน แต่ยังพูดได้ไม่ชัดเพราะฟันน้ำนมยังขึ้นไม่ครบทุกซี่ อาจเป็นเพราะผมเป็นผู้ใหญ่ในร่างเด็ก ก็เลยทำให้คุณแม่ข้าวรักและเอ็นดูผมชนิดที่คุณแม่คนก่อนของผมเทียบกันไม่ติด ส่วนเรื่องดูดนมแม่นั้นลืมมันไปได้เลย ผมไม่ดูดนมท่านอีกเพราะเห็นว่าไม่จำเป็นแล้ว และอีกอย่างผมหันไปดื่มนมกล่องที่ขายตามร้านโชว์ห่วยแทน แต่ก็ซื้อบ่อยไม่ได้หรอกครับ เพราะฐานะของคุณแม่ข้าวนั้นยากจนข้นแค้นมาก ชนิดที่ว่าพอกินประทังชีวิตไปวันๆ ชื่อใหม่ของผมแม่ข้าวเรียกผมว่าตาหนู ส่วนชื่อจริงกมลที่แปลว่าดวงใจ พอผมพูดได้ ผมก็ขอให้ท่านเปลี่ยนมาเรียกผมว่าวีร์ แน่นอนว่าท่านก็ไม่ได้ว่าอะไรผม อยากจะใช้ชื่อไหนท่านก็ไม่ว่า แต่ขอชื่อจริงให้เป็นกมลเหมือนเดิม ห้ามเปลี่ยนเด็ดขาด ซึ่งผมก็ไม่คิดเปลี่ยนเพราะถือซะว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณอีกฝ่ายที่ให้กำเนิดผมมา

“ตาหนูตื่นได้แล้วลูก วันนี้ต้องไปโรงเรียนไม่ใช่หรือจ้ะ เดี๋ยวก็ไปสายหรอก” ถึงท่านจะยากจน แต่ท่านก็ทำงานหาเงินส่งผมเรียนหนังสือจนได้ ตอนนี้ผมอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกแล้วครับ ปีหน้าก็จะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว แต่นั่นผมคิดว่าคงไม่สามารถเรียนต่อได้ เพราะลำพังเงินเดือนของแม่ข้าวก็แทบจะกินแกลบแล้วครับ ดังนั้นเรื่องที่คิดจะเรียนต่อก็ฝันไปได้เลย อ้อ อย่าได้สงสัยนะครับว่าทำไมท่านถึงยังเรียกผมว่าตาหนู แทนที่จะเรียกผมว่าวีร์ ตามที่ผมเคยบอกเอาไว้ ท่านบอกว่ามันชินปากไปแล้ว ผมก็เลยตามเลย แต่สำหรับคนอื่นต้องเรียกผมว่าวีร์เท่านั้น “รีบอาบน้ำอาบท่าซะ แม่ทำของโปรดไว้ให้ลูกทานแล้วด้วยนะ”

“ครับแม่ข้าว” พอท่านไปแล้ว ผมก็รีบอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะเดินลงบันไดลงไปชั้นล่าง บ้านใหม่ของผมในตอนนี้เป็นเพียงบ้านเช่าขนาดเล็ก เป็นบ้านใหม่ทั้งหลังที่ดูโกโรโกโส ต่างจากบ้านของผมที่ใหญ่โตเทียบคฤหาสน์ในชาติก่อนลิบลับ แต่ผมก็ไม่ได้นึกรังเกียจบ้านหลังนี้ ออกจะรักด้วยซ้ำไป เพราะมันเล็กดูอบอุ่น ไม่อ้างว้างเหมือนบ้านหลังนั้นครับ แม้จะมีกันแค่สองคนผมก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

“วันนี้แม่จะกลับบ้านช้าหน่อยนะจ้ะตาหนู พอดีต้องอยู่ทำกะดึก” แม่ข้าวของผมทำงานเป็นพนักงานห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง ก็เลยมีเวลากลับที่ไม่แน่นอน “ถ้าลูกง่วงนอนก็เข้านอนไปก่อนได้เลยนะจ้ะ ไม่ต้องรอแม่”

คุณแม่ข้าวพูดเสร็จก็รีบออกไปทำงานเลยทันที เพราะกลัวจะไปทำงานสาย ส่วนผมก็รีบกินข้าวให้เสร็จก็ล้างจานล้างชามก่อนจะรีบไปโรงเรียนกับเขาบ้าง ซึ่งบอกตามตรงว่าผมนึกเบื่อหน่ายกับการเรียนหนังสือ เพราะชาติก่อนผมเรียนจบมาสูงถึงขั้นดอกเตอร์ ก็เลยไม่แคร์ที่จะโดดเรียน ถ้าถามว่าผมเคยแวบกลับไปดูบ้านเก่าตระกูลสิงห์บ้างหรือไม่นั้น ขอตอบได้เลยครับว่าเคย ไปช่วงที่โดดเรียนนี่แหละ ซึ่งที่นั่นก็ยังคงดูเรียบร้อยดี ไม่มีเปลี่ยน ผิดกับตรงที่ไม่มีผมอยู่เท่านั้นครับ 

“จบมอหกแล้วมึงจะต่อที่ไหนวะไอ้วีร์” เสกเพื่อนสนิทในกลุ่มชั้นเรียนผมถามขึ้นมาหลังจากพักเที่ยงวัน ตอนที่ผมรู้จักมันครั้งแรกตอนสมัยมัธยมต้น มันเป็นคนแรกที่แซวผมเรื่องชื่อจริง ว่าผู้ชายอะไรชื่อกมล ซึ่งผมจัดการมันไปหนึ่งหมัดโทษฐานแซวเรื่องชื่อของผม “เพราะกูจะไปมหาลัย xxx นะ”

“อืม คงไม่ แม่กูไม่มีเงินส่งกูเรียนแล้วล่ะ” ผมตอบตามความเป็นจริง ทุกวันนี้อยู่กับแม่ข้าวก็มีความสุขดี ท่านให้ความรักกับผมมากพอสมควร จึงไม่คิดจะเรียนต่อ อาจออกมาหางานทำเพื่อดูแลแม่ข้าวบ้าง ถ้าถามว่าทำไมผมถึงไม่กลับไปขอเงินที่บ้านตระกูลสิงห์ ไปเปิดเผยลูกชายให้รู้ว่าตัวเองเป็นพ่อเพื่อจะได้เงินเอามาต่อทุนเรียนหนังสือ ไม่ครับ ผมคงไม่กลับไปขอเงินลูกชายหรอก เพราะใครที่ไหนจะเชื่อเรื่องพวกนี้ ดีไม่ดีผมอาจโดนลูกชายของตัวเองส่งเข้าโรงพยาบาลบ้าแน่ครับ

“เหรอ น่าเสียดายนะ มึงออกจะหัวดีขนาดนี้” เสกพูดด้วยความเสียดาย ซึ่งผมเองก็นึกเสียดายเหมือนกัน เพราะถ้ามีใบวุฒิปริญญาก็จะสามารถเข้าทำงานที่มีเงินเดือนสูงๆได้ “ทำไมไม่กู้เอาวะ เดี๋ยวนี้ใครๆก็ขอทุนกู้เรียนกัน อย่างกยศ.ที่พวกกลุ่มไอ้บอลขอไง”

ผมเลิกคิ้วครุ่นคิด เรื่องนี้ผมเองก็เคยคิดอยู่เหมือนกัน แต่กลัวแม่ข้าวจะลำบากหาเงินให้ผมเพิ่มมากขึ้น เพราะใช่ว่าจะขอกู้เงินพวกนี้แล้ว ชีวิตของแม่ข้าวจะสบายขึ้นเสียเมื่อไหร่ ทุกวันนี้แค่มีเงินพอกินข้าวได้ก็แทบแย่แล้วครับ

“อย่าเลยดีกว่า กูไม่อยากให้แม่ข้าวกูต้องทำงานดึก แค่นี้แม่กูก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว” ผมส่ายหน้าตอบ ทุกวันนี้สุขภาพของแม่ข้าวเริ่มแย่ลงเข้าทุกที สามวันดีสี่วันไข้ จนผมนึกอยากจะกลับไปหาลูกชายที่ตระกูลสิงห์เพื่อขอเงินมาเลี้ยงดูแม่ข้าวแล้วครับ

“เออๆไม่ก็ไม่ ว่าแต่เมื่อวานมึงบอกเลิกกับน้องเฟิร์นที่ห้องเจ็ดแล้วเหรอวะไอ้วีร์”

“นั่นสิวีร์ กูได้ยินว่ามึงหักอกน้องเฟิร์นที่หน้าโรงเรียนเลยรึวะ” เพื่อนอีกคนของผมที่ชื่อเกมถามต่อด้วยความสงสัย โชคดีที่ไอ้หมอนี่ได้ยินชื่อจริงของผมแล้วไม่แซวเหมือนไอ้เสกครับ มันบอกว่าชื่อจริงของผมเพราะดี ต่างกับมันที่ชื่ออะไรก็ไม่รู้ มีความหมายไม่ค่อยเพราะ “ทำไมล่ะวีร์ น้องเฟิร์นคนนั้นออกจะน่ารัก นิสัยดี เอาใจมึงเก่งด้วย”

ผมได้ยินที่เกมพูดก็พลันส่ายหน้าให้ทันที เด็กผู้หญิงคนนั้นต่อหน้าคนอื่นเป็นคนดีก็จริงอยู่ แต่พอได้คบดูกันแล้ว กลับพบว่าเป็นเด็กที่เอาแต่ใจ เรียนหนังสือไม่ค่อยจะเก่ง สักแต่จะเที่ยว แม้บ้านจะไม่รวยแต่กลับใช้เงินฟุ้งเฟ้อเกินตัว คนประเภทนี้ผมคิดว่าเลิกไปกันเสียดีกว่า เพราะคบไปก็ไม่มีทางที่จะรักกันได้เลยซักนิด

“กูกับน้องเฟิร์นคงเข้ากันไม่ได้นะ” ผมบอกไปตามความเป็นจริง ไม่ใช่แค่น้องเฟิร์นคนเดียวที่ผมเคยคบ คนอื่นก็เคยมานับไม่ถ้วน ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย ซึ่งยังดีที่ไอ้เสกกับไอ้เกมไม่ได้นึกรังเกียจที่ผมเป็นไบ จึงไม่ได้ใส่ใจว่าผมจะเลิกคบกับน้องเฟิร์นเท่าที่ควร “เปลี่ยนเรื่องเถอะ วันนี้พวกมึงสองคนจะเข้าเรียนก็เรียนไป เพราะบ่ายนี้กูจะโดดเรียนนะ”

“อะไรวะ โดดเรียนอีกแล้วหรือ” เสกกับเกมพูดพร้อมกันเป็นเสียงเดียว

“ทำไมวะ กูจะโดดเรียนแค่นี้ถึงกับต้องร้องเสียงด้วยเนี่ยพวกมึง” ผมพูดอย่างขำๆ 

“ก็มึงเล่นโดดเรียนเป็นว่าเล่นนี่หว่าไอ้วีร์ นี่ถ้าไม่ติดว่ามึงเรียนเก่งเกรดสูงสี่จุดศูนย์ศูนย์ พวกอาจารย์ฝ่ายปกครองคงเรียกตัวมึงไปสอบสวนแล้วล่ะ” เสกบอกผมด้วยความเอือม มันกับเกมเป็นเด็กที่ชอบโดดเรียนก็จริง แต่ก็ไม่ถึงขั้นโดดเรียนตอนบ่ายเกือบทุกวันเหมือนกับผมหรอกครับ “มึงไปเถอะไอ้วีร์ กูกับเกมขอบาย วันนี้ขี้เกียจวะ”

“ใช่ ขี้เกียจล่ะ นั่งหลับในห้องเรียนดีกว่า” เกมพูดเสริมต่อ เห็นสองคนนี้ดูเล่นๆก็จริงแต่ก็เป็นเด็กนักเรียนที่หัวดีพอสมควรครับ พวกอาจารย์จึงไม่ค่อยว่าถ้าเห็นพวกมันนอนหลับในห้องเรียน

“อืม งั้นกูไปล่ะ” ผมบอกก่อนจะลุกขึ้นยืน “เดี๋ยวพรุ่งนี้จะซื้อขนมมาฝากพวกมึงด้วย”

“เออ ไม่ต้องมาฝากหรอกไอ้วีร์ พวกกูไม่กินเว้ย” มันพูดไปอย่างนั้นเองแหละครับ เพราะถึงเวลาจริงพวกมันฟาดขนมของฝากเรียบไม่เหลือหรอ แต่ผมยังไม่ทันได้โดดเรียน เสียงมือถือก็ดังขึ้นเสียก่อน

“มึงลืมมือถือวะไอ้วีร์ เดี๋ยวกูกดรับสายให้นะมึง” ไอ้เสกบอกก่อนจะกดรับสายทันที “ครับ ผมเพื่อนของกมล…ครับ…ฮะ?! ว่ายังไงนะครับ ครับ…เดี๋ยวผมจะบอกเขาให้ครับ ครับ สวัสดีครับ”

พอเสกกดวางสายก็เงยหน้าขึ้นมองผมด้วยสีหน้าซีดเผือก

“มึง…แม่มึง”

“แม่กูทำไมวะไอ้เสก พูดมาสิ!”

“แม่มึงตกบันไดตอนนี้อยู่ห้องไอซียู!”

!!!!!!

...............................................

 :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-07-2014 10:18:27 โดย dragon123 »

ออฟไลน์ Jthida

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1694
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
Re: ดวงใจถวิลรัก (up ตอนที่ 1 27/7/57)
«ตอบ #3 เมื่อ27-07-2014 10:15:04 »

รอจ้า

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 628
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
Re: ดวงใจถวิลรัก (up ตอนที่ 1 27/7/57)
«ตอบ #4 เมื่อ27-07-2014 12:14:37 »

ขุ่นแม่อย่าเป็นอะไรไปน้า  :hao5:

ออฟไลน์ dragon123

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
Re: ดวงใจถวิลรัก (up ตอนที่ 1 27/7/57)
«ตอบ #5 เมื่อ27-07-2014 14:16:37 »

เนื่องจากแม่ของผมประสบอุบัติเหตุตกบันไดเลื่อนในห้างสรรพสินค้า ก็เลยส่งผลให้แม่ข้าวเลือดคั่งในสมอง กะโหลกศีรษะร้าว กลายเป็นเจ้าหญิงนิทราไปอย่างที่เห็น แน่นอนว่าค่ารักษาพยาบาลค่าใช้จ่ายในการดูแลผู้ป่วยสูงมาก จึงทำให้ผมต้องลาออกจากโรงเรียนเพื่อทำงานหาเงินมาเลี้ยงดูตัวเอง ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายค่ารักษานั้นทางโรงพยาบาลเร่งรัดให้ผมรีบจ่ายมา ซึ่งผมก็ได้แต่ขอผ่อนผันไปก่อน เพราะยังไม่มีจ่ายจริงๆ แต่ส่วนเรื่องค่าเช่าบ้านนั้นผมไม่มีจ่ายเลยครับ จำต้องปล่อยให้อีกฝ่ายยึดที่ไป ฉะนั้นด้วยเหตุนี้ผมจึงใช้ที่โรงพยาบาลเป็นที่หลับนอนไปชั่วคราว

“มึงเป็นบ้าอะไรวะไอ้วีร์ เรื่องถึงขนาดนี้แล้วทำไมถึงไม่บอกพวกกู!” ไอ้เสกมาโวยถึงโรงพยาบาลหลังจากทราบเรื่องของผมแล้ว แถมยังต่อยหน้าผมโทษฐานปิดบังเรื่องนี้ไม่ยอมบอกพวกมันด้วยครับ “ทำไมไม่ขอความช่วยเหลือจากพวกกู มึงยังเห็นพวกกูเป็นเพื่อนอยู่อีกหรือเปล่าวะ!”

ส่วนไอ้เกมไม่ต้องพูดถึง มันเอาแต่ร้องไห้เพียงอย่างเดียว

“กูขอโทษ กูไม่ได้ตั้งใจ” ผมบอกขอโทษพวกมัน ซึ่งไอ้เสกกับไอ้เกมก็ไม่ได้ว่าอะไรผม แล้วพวกมันก็ขอหยิบยืมจากพ่อแม่เอามาช่วยผมในเรื่องค่าใช้จ่ายรักษาพยาบาลให้กับแม่ข้าวไปล่วงหน้าก่อน ไว้มีเมื่อไหร่ค่อยมาใช้คืนทีหลังเอา “ขอบคุณพวกมึงจริงๆ ถ้าไม่ได้พวกมึงสองคน กูกับแม่ก็คงจะ…”

“ไม่เป็นไรไอ้วีร์ เรื่องแค่นี้เอง” หลังจากนั้นพวกมันก็ชวนผมไปนอนค้างที่บ้านมัน ซึ่งผมคิดว่าคงไปอยู่ด้วยได้ไม่ตลอด เพราะเกรงใจที่บ้านพวกมันครับ ดังนั้นผมจึงตัดสินใจหอบเสื้อผ้าไม่กี่ชุดเดินออกมาจากบ้านไอ้เกม ก่อนจะนั่งแท็กซี่ออกมายังสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งพอถึงเรียบร้อยแล้วผมก็จ่ายค่าแท็กซี่ไป แล้วเดินลงมาดูอดีตคฤหาสน์หรือบ้านของผมอันใหญ่โตหรูหรา ก่อนจะแค่นยิ้มให้กับโชคชะตาของตัวเอง

“ให้ตายสิ ในที่สุดก็ต้องกลับมาตายรังเดิมอีกจนได้นะเรา” แต่ก่อนจะเข้าไปผมได้คิดแล้วคิดอีก คิดหลายตลบว่าจะเข้าไปยังไงให้ถึงตัวลูกชายตัวแสบของผมดี เพราะอยู่ๆจะเดินเข้าไปขอพบลูกชายผมก็คงไม่ได้ มีอย่างที่ไหนเด็กวัยรุ่นแปลกหน้าจะไปขอพบหน้าท่านประธานแห่งตระกูลสิงห์กันล่ะครับ ขืนทำแบบนั้นมีหวังผมได้โดนถีบหัวส่งแน่ ดังนั้นผมจึงใช้ไม้ตายด้วยการไปขอทำงานที่บ้านของตัวเอง “พี่สุดหล่อครับ ไม่ทราบว่าที่นี่เปิดรับเด็กเข้าทำงานอยู่หรือเปล่าครับ”

ยามเฝ้าประตูยืนมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เอ ไม่รู้จะรับหรือเปล่า พี่ต้องขอคุยกับเจ้านายก่อน เธอเองก็ยืนรออยู่ข้างนอกไปก่อนแล้วกันนะ”

“ครับพี่” แล้วอีกฝ่ายก็เดินหายเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้ผมยืนรอที่หน้าประตูรั้วบ้าน แต่ในขณะที่ยืนรอ ผมก็ได้ยินเสียงแตรรถดังจากด้านหลัง ทำเอาผมสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจก่อนจะหันไปมองข้างหลัง ก็พบกับรถเฟอรารี่สีแดงคุ้นตาจอดอยู่พอดี ส่วนเจ้าของรถก็เปิดกระจกชะโงกหน้าออกมา ซึ่งพอเห็นใบหน้าอีกฝ่ายแล้ว เล่นทำเอาผมขมวดคิ้วมองเพราะไม่คุ้นหน้าคุ้นตา ใบหน้าเรียวคมขาวแลดูลูกครึ่งจีนไทย จมูกโด่งสัน ผมสั้นรองทรงสีน้ำตาลประกายทอง กำลังเม้มปากมองมาที่ผมด้วยสีหน้าเหยียดหยาม

“นี่ไอ้หนู ถ้าคิดจะขโมยของที่นี่ล่ะก็ เลิกหวังซะเถอะ เพราะที่นี่คือบ้านของตระกูลสิงห์” ผมมุ่นคิ้วทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น เท่าที่จำได้ ลูกหลานของผมไม่มีคนไหนเคยพูดจาดูถูกเด็กกันเลยซักคน แล้วอีกอย่างผมจดจำหน้าลูกหลานได้ทุกคน ดังนั้นผู้ชายคนนี้จึงเป็นคนนอกตระกูลสิงห์อย่างไม่ต้องสงสัย

สงสัยจะมีธุระที่นี่กระมัง…

“นั่นพูดยังไม่ไปอีกเดี๋ยวจะ…”

“คุณจีนกลับมาแล้วเหรอครับ ผมต้องขอโทษด้วยที่ออกมาเปิดประตูให้ช้า พอดีมัวแต่เข้าไปถามคุณท่านเรื่องรับเด็กเข้าทำงานนะครับ” ยามเฝ้าประตูคนเดิมวิ่งออกมาพูดด้วยน้ำเสียงกระหืดกระหอบก่อนจะเปิดประตูรั้วให้อีกฝ่ายได้ขับรถเข้าไป ซึ่งเจ้าตัวที่ชื่อว่าจีนมองหน้าผมตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะขับรถเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ผมยืนอยู่กับยามเฝ้าประตู “เดี๋ยวเธอตามพี่มานะ เพราะเจ้านายของพี่จะคุยด้วย”

“ครับพี่ยาม”

............................................................

 :กอด1:  :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 628
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 1 up 50% 27/7/57)
«ตอบ #6 เมื่อ27-07-2014 15:54:37 »

 :z6: :beat: จีนล่วงหน้า

อย่าบอกนะว่านางคือคนรักของลูกวีร์  o22

ออฟไลน์ dragon123

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 1 up 50% 27/7/57)
«ตอบ #7 เมื่อ28-07-2014 09:14:18 »

ถึงแม้บ้านหลังเก่านี้จะเทียบความสุขสู้กับบ้านหลังใหม่ไม่ได้ แต่ภาพความทรงจำครั้งก่อนก็ยังหวนให้ผมคิดถึงจนน้ำตาซึมอยู่บ้างไม่น้อย ทุกอย่างยังอยู่ที่เดิมไม่มีเปลี่ยน ซึ่งผมก็คิดไว้แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ หลังจากเดินตามพี่ยามมาจนถึงหน้าห้องรับแขกแล้ว ก็พบกับคนคุ้นตาที่ดูมีอายุมากขึ้น สวมชุดสูทสีดำกำลังยืนทำหน้าเคร่งขรึมไม่เปลี่ยนเมื่อเห็นผมกับพี่ยามเดินมาหยุดตรงหน้า

“นี่ล่ะครับเด็กที่จะมาสมัครงาน”

“อืม ปล่อยเด็กไว้นี่แหละ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

“ครับคุณอิฐ” เมื่อพี่ยามเดินกลับไปแล้ว ร่างสูงก็มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เดินไปคุยไปแล้วกัน เพราะนายท่านอยู่ข้างบน”

“ครับ” ผมตอบก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย เพราะรู้กฎการรับเด็กเข้าทำงานของบ้านตัวเองดีครับว่าจะต้องถูกสอบสวนประวัติที่มาก่อนเป็นอันดับแรก

“เป็นลูกครึ่งไทยฝรั่งรึไงเรา”

“ครับ” ถึงแม้ผมจะไม่รู้ว่าพ่อคนใหม่ของตัวเองเป็นใครมาจากไหนก็ตาม แต่ถ้าดูจากสีของเส้นผมกับสีของนัยน์ตาแล้ว จะรู้ได้ทันทีว่าผมเป็นลูกครึ่งไทยฝรั่งไม่ใช่คนไทยแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะเค้าโครงใบหน้าผมจะคล้ายฝรั่ง สีตาเป็นสีน้ำตาล ส่วนสีผมไม่ต้องพูดถึง เป็นสีทองครับ “พอดีพ่อเป็นฝรั่งมาพบรักกับแม่ที่เป็นคนไทยนะครับ”

“แล้วพ่อแม่เราไม่ว่ารึไงที่ออกมาหางานทำนะ”

“พ่อหายสาบสูญ ส่วนแม่...” ผมพูดพลางหยุดเดิน “...ประสบอุบัติเหตุตกบันไดเลื่อนในห้างสรรพสินค้า ตอนนี้นอนเป็นเจ้าหญิงนิทรา ผมก็เลยคิดหาเงินมารักษาท่านนะครับ”

“ด้วยการเดินออกมาหางานทำที่ตระกูลสิงห์เนี่ยนะ”

“ครับ”

“หึ เด็กหนอเด็ก” อีกฝ่ายยิ้มขำพลางมองผมราวกับเป็นเด็กน้อยที่เพิ่งหัดเดิน “ตระกูลสิงห์ไม่ใช่ธนาคาร จะได้ปั้มเงินให้เธอมาจ่ายค่ารักษาแม่ของเธอได้หรอกนะ”

“อันนั้นผมทราบดีครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง” ร่างสูงพาผมเดินจนกระทั่งมาหยุดที่หน้าห้องหนึ่ง มันเป็นห้องทำงานเก่าของผมเอง ซึ่งตอนนี้กลายเป็นห้องทำงานของลูกชายผมไปแล้ว

“ขอบอกอะไรไว้อย่างหนึ่ง เวลาอยู่ต่อหน้านายท่านเธอต้องพูดความเป็นจริงเข้าใจไหม” อิฐหันมาบอกผม ซึ่งผมก็พยักหน้าตอบ “ไม่ต้องกลัวว่าจะโดนดุ เพราะนายท่านเป็นคนใจดี ฉะนั้นหายห่วงได้”

“ครับ”

พออีกฝ่ายเปิดประตูพาผมเข้าไป ก็พบว่าภายในห้องทำงานยังอยู่เหมือนเดิมทุกประการ ยกเว้นคนในห้องที่มีการเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ถึงแม้ผมจะไม่ชอบแต่งงานถุงคลุมชน ไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้นเลยแม้แต่น้อย แต่ในฐานะคนเป็นพ่อก็ยังรักและเป็นห่วงลูกชายที่เลี้ยงมากับมืออยู่ดีนั่นแหละครับ พออิฐพาผมเดินไปยังโต๊ะทำงานลูกชาย เจ้าตัวก็วางมือจากปากกาก่อนจะเงยหน้าขึ้น แลเห็นใบหน้าคมที่มีริ้วรอยตีนกาที่เพิ่มขึ้นไปตามวัย พออีกฝ่ายเห็นผมแล้วก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย

“พาเด็กมาสมัครงานรึไงอิฐ”

“ครับคุณวิน” วินคือชื่อเล่นที่ผมเป็นคนตั้งให้เขา ส่วนชื่อจริงนั้นชื่อวินภัทร ถ้าให้นับอายุ ตอนนี้อีกฝ่ายน่าจะอายุได้ซักสี่สิบห้าสิบแล้ว “แนะนำตัวให้คุณวินรู้จักสิ”

อิฐหันมาบอกผม ซึ่งผมพยักหน้าก่อนจะหันไปมองอดีตลูกชายของตัวเอง

“ผมชื่อจริงว่ากมล ชื่อเล่นว่าวีร์ ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณวิน” ดูเหมือนว่าตอนผมพูดชื่อเล่นของตัวเองออกมา คนฟังทั้งสองคนถึงกับมีปฏิกิริยากับชื่อนี้ด้วยครับ  แต่ก็ยังคงสีหน้าเดิมไม่มีเปลี่ยน

“วีร์ เธอคิดยังไงถึงมาสมัครงานที่นี่ รู้ใช่ไหมว่าตระกูลสิงห์เป็นยังไง”

“ครับคุณวิน ผมทราบดี”

“แล้วเธอมีอะไรดีถึงมาสมัครงานที่นี่ เพราะทางนี้มีคนงานพร้อมแล้ว”

“ก็แล้วแต่คุณวินจะสั่งมาครับ ผมทำได้ทุกอย่าง”

“ทุกอย่าง?” ลูกชายเลิกคิ้วพูด “แม้กระทั่งจับปืนคอยคุ้มกันฉันนะรึ”

ผมรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังพูดหยอกล้อผมเล่น จึงตอบกลับไปอย่างหน้าด้านๆว่า

“ครับ” ถ้าให้ทำงานด้านนั้นผมก็ทำให้ได้ครับ ถือซะว่าจะได้อยู่ใกล้ตัวลูกชายมากขึ้น แต่เป็นไปไม่ได้ที่อีกฝ่ายจะให้ผมทำงานนี้ เพราะผมยังเด็กอยู่มากครับ “ถ้าคุณวินจะกรุณา ผมทำให้ได้ครับ”

“หึๆ เธอนี่นะ” วินหัวเราะอย่างพอใจ ซึ่งไม่เว้นคนข้างตัวอย่างอิฐก็พลอยหัวเราะไปตามด้วย

“เอาเป็นว่าฉันให้เธออยู่บ้านนี้ไปก่อน เพราะฉันไม่รู้จะให้เธอทำงานอะไรดี”

“ครับคุณวิน” ผมรู้ดีครับว่าคนนอกจะมาสมัครงานในบ้านนั้นต้องได้รับการตรวจสอบประวัติที่มาความเป็นไปให้ถี่ถ้วนซะก่อน จึงค่อยให้งานทีหลังตามความเหมาะสม แต่ระหว่างนั้นก็ต้องถูกจับตาดูอยู่ตลอดเวลาด้วยครับ เมื่อคุยกันเรียบร้อยแล้วลูกชายผมก็ได้สั่งให้อิฐพาผมไปยังห้องพักคนงาน แต่ก่อนออกจากห้องผมเหลือบเห็นกรอบรูปผ่านกระจก ซึ่งเป็นรูปใครไม่ได้นอกเสียจากรูปผม

ให้ตายสิ นี่ยังไม่เอารูปฉันออกไปจากห้องนี้อีกนะไอ้เจ้าลูกชายเอ้ย

...........................

 :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ dragon123

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 1 up 70% 27/7/57)
«ตอบ #8 เมื่อ28-07-2014 22:30:29 »

   ห้องพักของคนงานก็ยังคงเป็นห้องธรรมดาทั่วไป แต่ผมต้องแชร์ร่วมห้องกับคนงานอีกคนที่เป็นเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกัน กล้าเป็นลูกของคนสวนที่เพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่หลังจากที่ผมเสียไปได้สิบปี ร่างสูงใหญ่ผิวคล้ำกรำแดดเนื่องจากการทำงาน จุดเด่นของกล้าก็คือพูดมากไปครับ

   “เห็นลุงยามเล่าให้กูฟัง ว่ามึงเดินเข้ามาสมัครเองถึงที่เลยเหรอ” ตกลงคนเฝ้าประตูคนนั้นชื่อลุงยามหรือไงเนี่ย “แล้วตกลงว่าคุณวินให้มึงทำงานอะไร ใช่คนสวนแบบเดียวกับกูรึเปล่า ถ้าใช่ก็ดี กูกับพ่อจะได้เบาแรงหน่อย งานสวนมันเหนื่อยไม่ใช่น้อยเลยนะ”

   “ไม่ใช่งานสวน คุณวินยังไม่ได้ให้งานอะไรกู” ในเมื่ออีกฝ่ายพูดคำหยาบมาอย่างไม่เกรงใจ ผมก็พูดคำหยาบกลับไปอย่างไม่เกรงใจด้วยเช่นกัน แต่ทว่าผมยังต้องเพิ่งพากล้าอีกเยอะ จึงไม่เก็บมาคิดให้รกสมองครับ

   “ตอนนี้กูว่าง เดี๋ยวกูจะพามึงเดินชมบ้านให้เอง”

   “อืม” ดีเหมือนกันครับ จะได้หลอกถามความเคลื่อนไหวของคนในบ้านในระหว่างตอนที่ผมไม่อยู่ที่นี่ ซึ่งกล้าไม่ทำให้ผมผิดหวังจริงๆ หลอกถามได้เยอะมาพอสมควร อย่างแรกผมได้รู้ว่าหลังจากผมเสียไปได้ห้าปี อดีตภรรยาของผมก็ได้จบชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งในมดลูก อย่างที่สองผมได้รู้ว่าลูกชายผมได้รับลูกบุญธรรมมาหนึ่งคนทั้งๆที่เจ้าตัวก็มีลูกชายห้าคนกับลูกหญิงสองคนอยู่พร้อมแล้ว ซึ่งกล้าบอกว่าลูกบุญธรรมคนนั้นเป็นหลานของคนรู้จักลูกชายผม “ว่าแต่คนรู้จักของคุณวินเป็นใครวะกล้า”

   “อืม อันนี้กูไม่รู้วะ”

   “แล้วชื่อของลูกบุญธรรมของคุณวินล่ะ”

   “ชื่อคุณจีนนะ”

   อ้อ ไอ้เด็กปากเสียคนเมื่อเช้านี้เอง

   “แต่กูขอเตือนมึงอะไรไว้อย่างนะไอ้วีร์” กล้าพูดพลางเดินเข้ามาพูดกระซิบผมเบาๆ “อย่าไปยุ่งกับคุณจีน ถ้าเลี่ยงไม่เจอหน้าได้ยิ่งดี เพราะคุณจีนเป็นคนอารมณ์ร้าย ขนาดลุงยามเปิดประตูช้าให้หน่อยเดียวเล่นลงโทษหักนิ้วมือขวาจนเกือบหักครบห้านิ้วเลยนะเว้ย”

   “แล้วคุณวินไม่ได้ลงโทษคุณจีนที่ไปหักนิ้วลุงยามบ้างเลยหรือ” ผมถามกลับด้วยความสงสัย เพราะผมเคยสอนลูกชายว่าถ้าคนในตระกูลสิงห์ทำร้ายร่างกายกันเอง ให้ลงโทษตามพอเห็นสมควร
   
“เรื่องนี้คุณวินจะไปรู้อะไรล่ะ วันๆเอาแต่ทำงาน” กล้าพูดพลางเอามือขึ้นรองหัวตัวเอง “ส่วนพวกกูมีหรือจะกล้าไปฟ้องคุณวิน เดี๋ยวก็ได้โดนคุณจีนเชือดนิ่มๆกันพอดี”

   “แล้วลูกชายกับลูกผู้หญิงคนอื่นๆของคุณวินล่ะ” ผมถามหาหลานในไส้ เพราะพวกนี้ผมได้สั่งได้สอนให้อยู่ในโอวาทมาจนหมดแล้วครับ

   “ก็ตั้งแต่คุณจีนเข้ามาอยู่ในบ้านพวกเขาก็ไม่ได้กลับมานอนที่บ้านอีกเลย”

   “อะไรนะ?! ไม่ได้กลับมานอนที่บ้านอีกเลยหรือ”

   “ใช่นะสิ” กล้าพูดตอบพลางเอามือลงข้างตัว “ว่าแต่มึงจะโมโหไปทำไมเนี่ยไอ้วีร์”

   ผมรู้สึกตัวว่าตัวเองแสดงท่าทางมากไปจึงปรับสีหน้าให้เป็นดังเดิม

   “อ้อ ไม่มีอะไรหรอก กูก็แค่ทำท่าโมโหไปอย่างนั้นเองแหละ” ผมบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะพูดตัดบทเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายได้สงสัย “กูว่าเลิกคุยกันเถอะ กูอยากกลับไปพักผ่อนที่ห้องแล้ว พอดีเดินทางมาเหนื่อยๆยังไม่ได้นอนพักผ่อนเลย”

   “อืม เอางั้นก็ได้”

   แล้วผมกับไอ้กล้าก็พากันเดินกลับไปยังทางเดิม ดูท่าลูกชายผมจะบ้าทำแต่งานเพียงอย่างเดียว จนลืมแม้กระทั่งสั่งสอนลูกบุญธรรมให้อยู่ในโอวาทตัวเอง แถมตอนนี้พวกลูกหลานตระกูลสิงห์ก็ไม่ได้กลับมาอยู่บ้านด้วย เห็นทีผมคงปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้วครับ ต้องหาทางทำอะไรซักอย่างโดยไม่ให้ตระกูลสิงห์ต้องมาแตกแยกเพียงเพราะไอ้เด็กบุญธรรมนั่นคนเดียว

...................................

 :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ dragon123

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 1 up 100% 27/7/57)
«ตอบ #9 เมื่อ29-07-2014 11:04:36 »

ตอนที่ 2

........................................

เย็นวันนั้นผมโดนพวกไอ้เสกโทรมาด่าซะหูชา ว่าผมออกมาจากบ้านโดยไม่ที่ไม่บอกพวกมัน ซึ่งผมบอกพวกมันไปว่าไม่ต้องเป็นห่วง ไว้ว่างเมื่อไหร่จะกลับไปเยี่ยมหา เมื่อคุยเรียบร้อยแล้วผมก็ต้องออกไปกินข้าวเย็นพร้อมกับพวกไอ้กล้า อยากจะบอกว่าอาหารที่แม่บ้านทำยังคงอร่อยเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน มีพิเศษก็ตรงที่นั่งล้อมวงกินกับพวกลุงป้าที่เป็นลูกจ้างด้วยกัน แน่นอนว่าพวกเขาต่างรุมถามผมว่าทำไมถึงคิดจะมาทำงานที่นี่ ซึ่งผมก็ได้แต่ตอบกลับไปว่าต้องการหาเงินไปเป็นค่ารักษาแม่ข้าวเท่านั้น

“มันแพงมากเลยเหรอวะค่ารักษาแม่มึงเนี่ย”

“อืมใช่ แพงมาก” ผมตอบไอ้กล้าไปในขณะที่กำลังล้างจานให้คนอื่น เพราะการจะเข้ามาที่นี่ก็ต้องซื้อใจคนก่อน “ค่ารักษาแม่กูตกประมาณห้าล้านเห็นจะได้นะ”

“อะไรนะ?! ห้าล้าน!!”

“ก็เออนะสิห้าล้าน” ผมตอบอย่างขำๆกับท่าทีตกใจของมัน “เพราะถ้ามัวแต่ทำงานอยู่ข้างนอก แล้วชาตินี้เมื่อไหร่จะหาเงินมารักษาให้แม่ตัวเองได้ กูก็เลยตัดสินใจมาทำงานที่นี่นะ”

“แล้วมึงคิดว่าที่นี่จะให้เงินเดือนมึงเยอะขนาดนั้นเลยหรือวะ” ไอ้กล้าถามต่อ ซึ่งผมได้แต่ยิ้มไม่ตอบอะไรมันกลับไป แต่ก็ถูกของไอ้กล้า ลำพังเงินเดือนลูกจ้างในบ้าน คงไม่พอจะไปจ่ายค่ารักษาให้แม่ข้าวผมได้หรอกครับ ดังนั้นมีหนทางเดียวคือผมต้องเข้าหาตัวลูกชายตัวเอง แต่ถ้าถามผมว่าทำไมถึงไม่ไปเดินบอกลูกชายโต้งๆว่าเป็นพ่อของมัน อย่าให้พูดแบบนั้นเชียวครับ เพราะมันจะจบลงด้วยการโดนลูกชายโยนเข้าโรงพยาบาลบ้าแน่ เมื่อเรียบร้อยแล้วผมกับไอ้กล้าก็เดินกลับห้อง ก่อนจะอาบน้ำแต่งตัวแล้วเข้านอน รุ่งเช้าที่บ้านหลังนี้ทุกคนที่เป็นลูกจ้างต้องตื่นตั้งแต่ตีห้า เพื่อลุกขึ้นมาทำงานของตัวเองให้สมกับเงินเดือนที่ได้รับ

“คุณวินตัดสินใจแล้วว่าจะให้เธอไปเป็นคนคอยรับใช้อยู่ข้างๆคุณวิน” อิฐเดินมาบอกผมหลังจากที่ผมทานข้าวเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว “เวลาคุณวินต้องการอะไรเธอก็ต้องทำตามที่คุณวินสั่ง ถ้ามีอะไรสงสัยก็ให้มาถามฉัน เข้าใจไหมวีร์”

“ครับคุณอิฐ” ผมไม่สงสัยเลยว่าเจ้าวินจะใช้ไม้นี้ เพราะคงต้องการจับตาดูผมแบบใกล้ชิด แต่ผมว่ามันก็ดีไปอีกแบบ เพราะจะได้เข้าใกล้ลูกชายตัวเองมากขึ้นกว่าเดิม แต่ดูเหมือนว่าข่าวที่ผมจะต้องไปอยู่คอยรับใช้ลูกชายตัวเองมันลือไปทั่วคฤหาสน์ จนไอ้กล้าที่ทำงานสวนอยู่ถึงกับต้องทิ้งทุกอย่างในมือแล้ววิ่งมาหาผมหน้าตาตื่นมาแต่ไกล

“มึงจะได้ไปรับใช้คุณวินหรือวะ”

“อืม”

“โชคดีหรือโชคร้ายกันแน่เนี่ย แต่ก็เอาเถอะ ถ้ามึงทำแล้วได้เงินก็ทำไป รักษาเนื้อรักษาตัวด้วย” มันคงรู้ดีครับว่าทำงานด้านนี้จะต้องเจอกับอะไรบ้าง โดยเฉพาะยิ่งไปอยู่ใกล้เจ้าวินที่มีแต่คนจ้องฆ่าอยู่ตลอดเวลาแล้ว ก็ยิ่งจะมีอันตรายมากยิ่งขึ้น

“อืม ขอบใจนะที่เป็นห่วง กูจะระวังตัวให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้” แล้วผมก็เก็บเสื้อผ้าเข้ากระเป๋าก่อนจะโยกย้ายไปพักอยู่อีกห้องหนึ่งที่ตึกใหญ่ ซึ่งติดอยู่กับห้องลูกชายของผมเอง เพราะอิฐบอกว่าจะได้ไปมาได้สะดวกเวลาวินจะเรียกใช้ผมนะครับ

“จัดของเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” ร่างสูงในชุดสูทสีดำเดินเข้ามาถามผมถึงในห้อง

“ครับคุณอิฐ”

“ดี งั้นตามฉันมา” อีกฝ่ายบอก ซึ่งผมก็เดินตามร่างสูงไป ครั้นพอถึงห้องทำงานของวินแล้ว กลับพบว่าในห้องไม่ได้มีแค่ลูกชายของผมเพียงคนเดียว ยังมีเด็กหนุ่มที่ชื่อว่าจีนนั่งรวมอยู่ด้วยอีกคน “ผมพาวีร์มาแล้วครับคุณวิน”

“อืม ขอบใจมากอิฐ เธอกลับไปทำงานต่อได้แล้วล่ะ เดี๋ยวทางนี้ฉันเป็นคนจัดการเอง”

“ครับคุณวิน” เมื่ออิฐเดินจากไปแล้ว ไอ้เด็กตัวแสบก็เอ่ยปากพูดขึ้นทันที

“ผมว่าคุณพ่อช่วยลองคิดอีกทีเรื่องที่จะรับเด็กคนนี้เข้าทำงาน”

“ทำไมจีน ทำไมฉันจะรับวีร์เข้าทำงานไม่ได้” วินลูกชายผมเลิกคิ้วถาม “บอกหน่อยสิว่าใครเป็นหัวหน้าตระกูลสิงห์กันแน่ ระหว่างฉันกับแกนะฮึเจ้าจีน”

จีนถึงกับพูดไม่ออกเมื่อวินพูดออกมาแบบนั้น

“เอาล่ะวีร์ ที่ฉันเรียกมานี่ก็เพราะตั้งใจว่าจะถามอะไรซักหน่อย”

“ครับคุณวิน เชิญถามมาได้เลย” ผมตอบโดยไม่มองหน้าจีนที่กำลังมองผมอย่างไม่พอใจ ส่วนวินเมื่อเห็นว่าผมมองหน้าอยู่ก็หยิบปืนสีดำขนาดเล็กขึ้นมาวางลงบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะถามผมด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มว่า

“เธอนะใช้ปืนเป็นใช่ไหมวีร์”

!!!!!!

............................................

 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 1 up 100% 27/7/57)
« ตอบ #9 เมื่อ: 29-07-2014 11:04:36 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ pepperpro

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 2 up 20% 29/7/57)
«ตอบ #10 เมื่อ29-07-2014 12:12:13 »

เรื่องนี้น่าสนใจมากเลยครับ ใครจะเป็นพระเอกหนอ

รออ่านนะครับ
 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13

ออฟไลน์ dragon123

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 2 up 20% 29/7/57)
«ตอบ #11 เมื่อ29-07-2014 14:11:36 »

ไม่นึกเลยว่าจะโดนลูกชายตัวเองถามคำถามแบบนี้ แต่ไม่เป็นไรครับเพราะยังไงผมก็ตั้งใจให้เป็นแบบนี้อยู่แล้ว จะโกหกไปก็ใช่ที่เพราะผมใช้ปืนเป็นจริงๆ แต่สำหรับร่างใหม่ของกมล ผมแทบไม่เคยแตะต้องปืนมาตั้งแต่เกิดแล้ว ดังนั้นถ้าอีกฝ่ายตรวจสอบมือของผมก็จะรู้ได้ทันทีว่าผมไม่เคยจับปืนเลยซักครั้ง

“ปืนจริงไม่เคยจับครับ” ผมบอกตามความเป็นจริง “เคยจับแต่ปืนแก๊ป”

เพราะของมันเคยจับอยู่ พอเกิดใหม่ก็เลยอยากจะกลับไปหวนอดีตให้หายคิดถึง จึงเก็บเงินซื้อปืนแก๊ปมายิงเป้าเล่นครับ ซึ่งพอผมพูดจบ ไอ้เด็กแสบที่นั่งอยู่ถึงกับแผดเสียงหัวเราะลั่นห้อง

“ฮะๆ ปืนแก๊ป เด็กหนอเด็ก”

“จีน”

“ก็มันน่าขำนี่ครับคุณพ่อ” จีนพูดตอบไปหัวเราะเยาะผมไปพลาง “คิดจะเข้าดงสิงห์แต่กลับไม่เคยจับปืนซักครั้ง แบบนี้จะมาทำงานรับใช้คุณพ่อได้ยังไงกันล่ะครับจริงไหม”

“จีน”

“ผมว่าคุณพ่อไล่ไอ้หมอนี่ออกไปเถอะนะครับ เพราะคนไม่มีฝีมืออยู่ไปก็เปล่าประ…”

แกรก!

ปืนขนาดเล็กสีดำถูกง้างนกจ่อหน้าผากจีนอย่างรวดเร็วโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว ใบหน้าขาวเนียนอมชมพูเริ่มซีดลงเมื่อรู้ว่าอะไรบางอย่างจ่ออยู่บนหน้าผากของตัวเอง

“แค่นี้พอดูออกรึยังครับว่าผมนะมีฝีมือหรือไม่มีฝีมือ” ผมบอกก่อนจะวางปืนลงที่เดิม เพราะรู้ดีว่ากระบอกปืนที่ผมถือนั้นไม่มีกระสุนถูกบรรจุอยู่เลยซักลูกเดียว “ผมต้องขอโทษคุณวินด้วยนะครับที่ถือวิสาสะใช้ปืนของคุณโดยไม่ได้รับอนุญาต”

“อ้อ ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง” ดูท่าคงจะถูกใจที่เห็นผมใช้ปืนเป็นถึงได้ไม่ว่าอะไรผมเลยซักคำ

“คุณพ่อ”

“จีน พ่อมีเรื่องจะคุยกับวีร์สองต่อสอง ลูกช่วยออกไปก่อนได้ไหมล่ะ”

“แต่ว่า…” จีนทำท่าจะแย้ง แต่พอเห็นว่าวินจ้องมองอยู่ ก็เลยได้แต่กลืนคำพูดนั้นลงไป “…ครับคุณพ่อ ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ”

เมื่อจีนเดินจากไปแล้ว ผมก็หันหน้ากลับมามองลูกชายของตัวเองต่อ

“ฉันพอใจกับเธอมากเลยนะวีร์ ถ้าได้เธอมาเป็นมือขวาได้ ฉันก็ยินดีที่จะให้เธอเป็น”

“ผมว่ามันเร็วเกินไปนะครับคุณวิน ผมเพิ่งจะเข้ามาสมัครงานเมื่อวานนี้เอง”

“เมื่อวานฉันให้คนไปสืบประวัติของเธอมาแล้ว เธอไม่ได้เป็นของฝ่ายไหน พ่อเป็นคนต่างชาติแต่หายสาบสูญ แม่เธอชื่อข้าวนอนเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่ที่โรงพยาบาล ส่วนเธอ…” วินพูดพลางหรี่ตามองผมให้ชัดๆ “…เป็นแค่เด็กมัธยมปลายที่เรียนไม่จบ ไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าที่บ้าน ไม่มีที่ซุกหัวนอน ติดหนี้เพื่อนสองคนที่ชื่อว่าเสกกับเกมเพราะพวกเขาช่วยจ่ายค่ารักษาโรงพยาบาลให้กับแม่ของเธอ สิ่งที่ฉันพูดมาทั้งหมดนั้นถูกต้องใช่ไหม”

สมแล้วที่เป็นลูกชายคนเดียวของผม ยังทำงานรวดเร็วเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน

“ถูกต้องครับ”

“เงินห้าล้านจะถูกโอนเข้าบัญชีของเพื่อนเธอแลกกับต้องทำงานที่นี่ไปตลอดชีวิต ฉันว่ามันคุ้มดีนะว่าไหมวีร์” ผมว่ามันก็คุ้มค่าดีอยู่หรอกนะครับสำหรับข้อเสนอนี้ แต่ถ้าผมทำงานไปตลอดชีวิต ก็เท่ากับว่าผมหนีไปจากที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว แต่ถ้าไม่รับข้อเสนอนี้ ผมก็คงไม่มีทางเลือก ถ้าจะให้พูดว่าตัวเองเป็นพ่อของมันก็ดูไม่เข้าท่า เพราะยากที่จะเชื่อได้ครับ “ถ้าเธอกลัวว่าไม่มีใครดูแลแม่ของเธอแล้วล่ะก็ ฉันยินดีจะส่งคนคอยไปดูแลแม่ของเธอให้เอง ว่ายังไงล่ะ ข้อเสนอนี้ไม่ใช่จะหากันได้ง่ายๆเลยนะ”

“คุณมีมือขวาอยู่แล้วไม่ใช่หรือครับ ผมว่าไม่จำเป็นต้องเพิ่มผมเข้าไปอีกหรอก” ผมจำได้ว่าผมเลือกมือขวาให้ลูกชายทิ้งไว้แล้ว ซึ่งนั่นก็คืออิฐ เพราะคนนั้นเป็นได้ทั้งมือขวามือซ้าย แถมพ่วงด้วยเลขาประจำตัวอีกหนึ่งตำแหน่งด้วยครับ วินได้ยินที่ผมพูดถึงกับฉีกยิ้มอีกครั้ง

“มีแล้วก็มีเพิ่มอีกได้นี่”

“แค่แสดงให้คุณดูเมื่อครู่นี้ผมไม่คิดว่าคุณจะรับคนเข้ามาเป็นมือขวาได้ง่ายขนาดนี้นะครับคุณวิน” ไหนๆก็มาถึงตอนนี้แล้ว ผมก็ยังจะลองเชิงลูกชายดูว่าจะมีอะไรมาเสนอให้ผมเลือกอีก “แล้วอีกอย่างคุณไม่กลัวคนนอกตำหนิว่าหัวหน้าตระกูลสิงห์โง่ที่ดันเลือกเด็กมัธยมปลายมาเป็นมือขวาหรอกหรือครับ”

“หึ เธอรู้ฉันรู้ ถ้าไม่มีใครคนไหนพูดก่อน ก็ไม่มีใครรู้หรอก แต่ที่จริงเธอน่าจะรู้แล้วนะว่าฉันไล่ลูกชายกับอิฐออกไปข้างนอกทำไม” ผมรู้ครับ ทำไมถึงจะไม่รู้ เรื่องนี้วินอยากจะให้ปิดเป็นความลับกันแค่สองคน ก็เลยไล่สองคนนั้นให้ออกไป วินลูกชายผมเก่งเรื่องเชิญคนเข้ามาทำงานก็จริง แต่กับเรื่องความสัมพันธ์ในครอบครัวนั้นผมว่าติดลบครับ

ดูท่าพระเจ้าจะให้ผมกลับมาอยู่ที่ตระกูลสิงห์อีกครั้งอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้…

“ตกลงครับ ผมจะทำงานเป็นมือขวาของคุณเองคุณวิน”

................................................

 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5937
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 2 up 50% 29/7/57)
«ตอบ #12 เมื่อ29-07-2014 18:58:48 »

 :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ dragon123

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 2 up 50% 29/7/57)
«ตอบ #13 เมื่อ29-07-2014 23:56:20 »

ทันทีที่ผมตกปากรับคำ เจ้าลูกชายของผมก็โอนเงินไปให้พวกเสกเดี๋ยวนั้น คงกลัวผมจะเปลี่ยนใจมั้งครับ ส่วนเหตุผลที่วินรับผมเข้าทำงานเป็นมือขวาอย่างง่ายดายนั้น เจ้าตัวกลับบอกสั้นๆว่าไม่รู้เพียงอย่างเดียว

“ไอ้วินนะไอ้วิน รับคนง่ายมาแบบนี้ไม่สมกับเป็นลูกกูเลยวะ” ผมบ่นพึมพำคนเดียวในห้องพักของตัวเอง หลังจากที่วินปล่อยให้ผมกลับมาที่ห้องแล้ว ก็ได้แต่มาดูนั่งปืนกระบอกหนึ่งที่วางอยู่บนเตียงอย่างเงียบๆ ซึ่งตอนผมเห็นถึงกับตกใจ เพราะปืนเก่ากระบอกนี้เคยเป็นของผมมาก่อนครับ “แถมให้ของเก่าของพ่อตัวเองมาให้คนอื่นใช้เนี่ยนะ แม่งอยากตบสั่งสอนจริงเลยเชียวเจ้าลูกคนนี้”

แต่อีกเดี๋ยวลูกชายบอกว่าจะต้องออกไปทำงานนอกบ้าน และเนื่องจากวันนี้เป็นวันแรกของการทำงาน ก็เลยให้ผมตามออกไปที่ทำงานด้วยอีกคน เมื่อคิดได้ดังนั้นผมก็รีบอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะออกไปรอวินที่หน้าห้องทำงานของมัน

“ได้ข่าวว่าคุณวินจะพาเธอออกไปที่ทำงานด้วยรึ” อิฐมือขวาของลูกชายผมเดินเข้ามาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงยินดี ซึ่งผมได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าตอบกลับไป “งั้นก็อยู่รับใช้ให้ดีๆล่ะ อย่าให้คุณวินต้องโมโห”

“ครับคุณอิฐ”

“อ้อ ขอเตือนอะไรอีกอย่างถ้าเธอไม่รู้” อีกฝ่ายพูดอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้ “เมื่อเข้าดงสิงห์แล้ว อันตรายก็จะตามมา ฉะนั้นเธอควรระมัดระวังตัวเองไว้ให้ดี เพราะชีวิตของเธอแขวนอยู่บนเส้นด้ายแล้วในตอนนี้”

“ครับคุณอิฐ” หลังจากยืนได้ซักพัก ลูกชายของผมก็เดินออกมาด้วยชุดสูทสีเทา ถึงแม้อายุจะมากขึ้นแต่ก็ยังดูดีไม่มีเปลี่ยน ก่อนจะพากันเดินลงไปชั้นล่างเพื่อขึ้นรถยนต์ที่จอดรออยู่ แน่นอนว่าพอถึงตัวรถแล้ว ทำเอาผม วิน และอิฐถึงกับชะงักเมื่อเห็นร่างคุ้นตายืนอยู่เบื้องหน้า

“ถ้าคุณพ่อไม่ว่าอะไร ผมขอไปที่บริษัทด้วยคนนะครับ”

“หึ ร้อยวันพันปีฉันไม่เคยได้ยินคำพูดนี้จากปากแกเลยซักครั้งนะจีน” วินพูดขำๆ แต่คนฟังไม่ได้ขำไปด้วย กลับตีสีหน้าบึ้งตึงเหมือนเด็กจนผมได้แต่ส่ายหน้าด้วยความเอือม “ตั้งแต่เรียนจบก็เอาแต่เที่ยวเล่นไปวันๆ งานการก็ไม่รู้จักทำ แล้ววันนี้นึกยังไงถึงอยากจะไปที่ทำงานกับฉันด้วยล่ะฮึ”

จีนเหลือบตามองมายังที่ผมก่อนจะหันไปมองวินต่อ

“ผมไม่ไว้ใจเจ้าเด็กที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าครับ” โอเค พูดได้ตรงมากเจ้าหนู “ผมจะคอยไปจับตาดูเผื่อว่าหนูสกปรกแถวนี้จะคิดไม่ซื่อกับคุณพ่อ”

แรงได้ใจ แต่ขอโทษ กูไม่เจ็บวะไอ้เด็กไม่วานซืน

“หึ อยากจะตามไปด้วยก็ขึ้นรถ แต่ไปถึงที่นั่นแล้วอย่าบ่นร้องว่าเบื่อให้ฉันได้ยินเป็นอันขาดล่ะ”

“ครับคุณพ่อ ผมไม่บ่นแน่นอน” อีกฝ่ายฉีกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเชิดหน้ามามองผมอย่างเหยียดๆ

เอาเถอะ เล่นกับเด็กมันหน่อยแล้วกัน...

..........................

เมื่อไปถึงที่ทำงานแล้ว หลังลงจากรถยนต์ทำเอาผมมองตึกสูงด้วยความคิดถึงอดีตที่ผมเคยมาทำงานอยู่ทุกวัน แต่มันก็เป็นอดีตไปแล้ว เพราะตอนนี้ผมเป็นคนที่มาเกิดใหม่ ไม่ใช่วีรวัฒน์ ท่านประธานตระกูลสิงห์รุ่นที่สองอีกต่อไป พอคิดได้ดังนั้นก็พลันส่ายหน้าให้กับความคิดของตัวผมเอง ตอนนี้สิ่งที่จะทำได้ก็คือช่วยเหลือครอบครัวลูกชายไม่ให้แตกแยกเพียงเพราะเด็กบุญธรรมที่ชื่อจีน

“ดูทำท่าเข้าสิ อย่างกับบ้านนอกเข้ากรุง” คำพูดห้วนๆของจีนทำเอาผมชะงักความคิด ก่อนจะก้มลงมองดูร่างบางที่เตี้ยกว่าผมแต่อายุมากกว่าไม่กี่ปี กำลังยืนกอดอกมองผมด้วยสีหน้าเย้ยหยันอย่างเต็มที่

“จีน”

“ครับคุณพ่อ ผมไม่พูดแล้ว” อย่าคิดว่าผมเถียงสู้คนไม่เป็นนะครับ เพียงแต่ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลา ถ้าจะซื้อใจคนโดยเฉพาะลูกชายของตัวเองล่ะก็ ต้องทำเงียบเข้าไว้ครับ หลังจากนั้นพวกผมก็เดินตามวินเข้าไปในยังตัวตึก ก่อนจะขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นบนสุด เมื่อมาถึงห้องทำงานแล้ว วินที่เดินนำหยุดชะงักเดิน ซึ่งทำเอาอิฐ ผม และจีนพลอยหยุดเดินตาม

“อิฐ”

“ครับคุณวิน”

“ช่วงที่ฉันทำงานอยู่ในห้อง นายช่วยพาเดินแนะนำสถานที่บนตึกนี้ให้วีร์ด้วย”

“ครับ”

“พอเสร็จแล้วก็ให้วีร์นั่งรออยู่ที่โต๊ะทำงานเดียวกับนาย”

“ครับ”

“ส่วนจีน” วินหันไปมองร่างบาง “อยากจะทำอะไรก็ทำไป แต่อย่าทำให้ฉันต้องเดือดร้อนล่ะ”

“ครับคุณพ่อ” แล้ววินก็เดินหายเข้าไปในห้องทำงาน ทิ้งให้ผม อิฐ และจีนยืนอยู่ข้างนอก

“ไปวีร์ เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปดูแต่ล่ะที่ว่ามีอะไรบ้าง”

“ครับคุณอิฐ” แล้วผมก็เดินตามอิฐไปทันที ส่วนจีนนั้นเมื่อเห็นว่าผมกับอิฐเริ่มออกเดินแล้ว ก็เดินตามหลังพวกผมสองคนมาห่างๆอย่างไม่พูดไม่จา ราวกับว่าต้องการจับตาดูผมไม่ให้คลาดสายตา

หึ ตามได้ตามไปเถอะไอ้เด็กน้อยเอ้ย

...............................

 :hao7: :hao7: :hao7: :hao7: :hao7: :hao7: :hao7:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-07-2014 20:01:26 โดย dragon123 »

ออฟไลน์ dragon123

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 2 up 70% 29/7/57)
«ตอบ #14 เมื่อ30-07-2014 08:21:59 »

เมื่ออิฐพาผมเดินดูนู่นดูนี่เรียบร้อยแล้ว ก็พากลับมายังที่หน้าห้องทำงานของลูกชายตามเดิม ในขณะที่ร่างบางที่เดินตามติดก็เริ่มบ่นนู่นบ่นนี้จนผมได้แต่อมยิ้มกับส่ายหน้ากับท่าทางของจีน

“เดี๋ยวฉันจะเริ่มทำงานแล้ว เธอเองก็ไปเตรียมน้ำเตรียมกาแฟให้คุณวินดื่มด้วยล่ะ” อิฐบอกย้ำกับผมพลางเหลือบมองจีนที่หย่อนก้นลงบนโซฟาแล้วนั่งไขว่ห้างอย่างสบายใจเฉิบ

“ครับคุณอิฐ” สรุปตอนนี้ผมเป็นเลขาชงกาแฟเสิร์ฟให้ลูกชายตัวเองแล้วใช่ไหมเนี่ย

“เดี๋ยวฉันขอด้วย เอาน้ำตาลสองคอฟฟี่เมทหนึ่ง” เสียงจีนพูดสั่งผมขึ้นมา ทำเอาผมกับอิฐถึงกับชะงัก “ถ้ากาแฟหมาไม่แดก ฉันจะเททิ้งให้หมด ฉะนั้นชงมาให้อร่อยด้วยล่ะเจ้าเด็กใหม่”

“ถ้าเธอสั่งสอนคุณจีนได้ฉันจะขอบคุณเธอมากๆเลยล่ะ” อิฐพูดเสียงกระซิบกับผมเบาๆ ซึ่งผมได้แต่อมยิ้มกับส่ายหน้าไปมาเพียงอย่างเดียว ดูท่าเด็กนี่ทำให้อิฐหมั่นไส้อยู่พอสมควรครับ

อยากได้กาแฟนักใช่ไหมเดี๋ยวจัดให้!

ผมเดินไปชงกาแฟให้ลูกชายพร้อมกับของจีน ก่อนจะเดินกลับมาเสิร์ฟให้กับคนท่ามาก

“ได้แล้วครับคุณจีน”

“อืม ขอบใจ” ร่างบางเชิดหน้าตอบก่อนจะหยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบ แต่กลับต้องพ่นน้ำออกมาพร้อมกับร้องเสียงอุทานดังลั่น “เชี่ย! ร้อน!!”

“หึๆ” ทั้งผมทั้งอิฐต่างหัวเราะเบาๆ กับท่าทางของจีน

“นี่แกแกล้งฉันเหรอไอ้เด็กบ้า” จีนหันมาว่าผมก่อนจะกระแทกถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะกลมแรงๆ

“อ้าว กาแฟชงมันก็ต้องร้อนสิครับ จะให้เย็นได้ยังไงล่ะจริงไหมครับคุณอิฐ”

“อืมจริงของเธอ”

“กะ…แก” ร่างบางทำอะไรไม่ได้ก็รีบผุดลุกขึ้นยืนก่อนจะวิ่งเข้าไปห้องน้ำเพื่อที่จะทำความสะอาดเสื้อสูทของตัวเองที่เปื้อนกาแฟเมื่อครู่นี้ออก

“หึ ฉันไม่ว่าอะไรหรอกนะถ้าเธอจะสั่งสอนคุณจีน แต่อย่าให้ถึงกับต้องเลือดตกยางออกล่ะ”

“ครับคุณอิฐ” ผมยิ้มตอบก่อนจะเดินถือถ้วยกาแฟเข้าไปในห้องลูกชายตัวเอง ซึ่งคนในห้องกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาเขียนเอกสารอยู่พอดี “กาแฟครับคุณวิน”

ผมพูดพลางเสิร์ฟกาแฟลงบนโต๊ะทำงาน ซึ่งอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นทันที

“ขอบใจนะวีร์”

“ไม่เป็นไรครับ” ผมตอบพลางเหลือบตามองเอกสารที่อยู่ในมือวิน ซึ่งเป็นตัวเลขของหุ้นบริษัทที่ตกหล่นระนาวจนน่าใจหาย “หุ้นตกแบบนี้ผมว่าคุณวินขายมันทิ้งไปซะเถอะครับ”

“หืม?” วินเลิกคิ้วมองผมในขณะที่กำลังยกกาแฟขึ้นมาจิบ

“ก็ตัวเลขแดงออกขนาดนี้ ผมว่าอย่าเก็บมันไว้เลยดีกว่า”

“ดูท่าเธอจะเก่งเรื่องหุ้นนะวีร์” วินบอกพลางวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะ “เคยเล่นหุ้นกับเขาด้วยรึไง”

คำพูดของวินทำเอาผมถึงกับชะงัก ลืมไปว่าตอนนี้ผมไม่ใช่วีรวัฒน์ พ่อของวินอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นวีร์ กมลวีร์ เด็กหนุ่มที่เพิ่งจะสิบแปดปีเต็ม แต่ในเมื่อพูดออกไปแล้ว ก็ยากที่จะกลับคำพูดได้อีก

“ก็เคยนิดหน่อยครับ พอดีเพื่อนในห้องเคยสอนให้เล่น”

“เพื่อนที่ชื่อเสกกับเกมสินะ” วินพูดไปพยักหน้าไปพลาง “สองคนนี้ก็เป็นลูกคนรวย ไม่แปลกที่เธอจะเรียนรู้เรื่องการซื้อหุ้น ไหนเธอลองช่วยฉันดูหน่อยซิว่าต้องทำยังไงต่อไป”

ดูท่าเจ้าลูกชายอยากจะลองเชิงไอคิวผมอยู่นะครับ แต่ผมไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

“ผมไม่ทราบครับ”

“ไม่ทราบ?”

“ครับคุณวิน” ผมบอกก่อนจะเดินถอยออกห่าง “เดี๋ยวผมขอตัวออกไปข้างนอกก่อนนะครับ ถ้าคุณวินมีอะไรให้ผมรับใช้ คุณวินเรียกผมได้นะครับ”

ผมบอกก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไป แต่ยังไม่ทันได้ออกจากห้องดีกลับต้องชะงักกับคำพูดของวิน

“ขอบใจสำหรับกาแฟนะวีร์ อร่อยมากเลยล่ะ”

“ครับคุณวิน” แล้วผมก็รีบเดินออกไปทันทีโดยไม่หันกลับไปมองลูกชายอีกเลย

เกือบซวยแล้วไหมล่ะไอ้วีร์

..............................

 :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ:

ออฟไลน์ วัวพันปี

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1565
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-3
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 2 up 85% 30 /7/57)
«ตอบ #15 เมื่อ30-07-2014 10:20:10 »

 :L2:ชวนติดตามมากเลยค่ะ

ออฟไลน์ mukmaoY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3973
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-7
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 2 up 85% 30 /7/57)
«ตอบ #16 เมื่อ30-07-2014 11:58:36 »

วีร์จะจัดการครอบครัวเก่ายังไงน้า
น่าลุ้นจัง

ออฟไลน์ Palmpalm

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 700
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 2 up 85% 30 /7/57)
«ตอบ #17 เมื่อ30-07-2014 13:22:18 »

ชอบจังค๊ มาต่อด่วนเลยคร้าาาาา :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5937
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 2 up 85% 30 /7/57)
«ตอบ #18 เมื่อ30-07-2014 19:30:16 »

 :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ nu-tarn

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 876
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-6
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 2 up 85% 30 /7/57)
«ตอบ #19 เมื่อ30-07-2014 20:26:25 »

เนื้อเรื่องสนุก น่าติดตามมากเลยค่ะ

อยากรู้จังว่าใครเป็นพระเอก นายเอก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 2 up 85% 30 /7/57)
« ตอบ #19 เมื่อ: 30-07-2014 20:26:25 »





ออฟไลน์ dragon123

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 2 up 85% 30 /7/57)
«ตอบ #20 เมื่อ30-07-2014 23:09:20 »

ช่วงระหว่างรอลูกชายทำงานอยู่นั้นผมก็หยิบหนังสือขึ้นมาดูแก้เซ็ง แน่นอนว่าการกระทำของผมนั้นได้เรียกความสนใจของอีกคน ซึ่งตอนนี้กำลังชะเง้อหน้ามองปกหนังสือที่ผมอ่านอยู่ ครั้นพอผมหันไปมอง จีนก็หันหน้ากลับทันที แถมยังแสร้งทำเป็นหยิบมือถือขึ้นมากดเล่นอีกด้วยครับ

   หึ เด็กหนอเด็ก

   ผมนั่งไปได้ซักพักก็วางหนังสือลงก่อนจะลุกขึ้นเดิน ซึ่งทำให้ร่างบางที่นั่งเล่นมือถือถึงกับหยุดเล่นแล้วลุกขึ้นเดินตามผมมา ผมเห็นดังนั้นจึงแกล้งทำเป็นเดินวนไปวนมา จนอีกฝ่ายที่เดินตามมาเริ่มหัวเสียแล้วครับ

   “เดินวนอยู่ได้นั่นแหละไอ้เด็กบ้า” ไม่พูดตะคอกเสียงดังเพียงอย่างเดียว กลับกระทืบเท้าเสียงดังจนผมต้องหันกลับไปมอง “นี่แกตั้งใจแกล้งฉันอยู่แล้วใช่ไหม!”

   ผมยิ้มยกตอบกลับไปว่า

   “ผมเปล่านะครับคุณจีน ผมก็แค่เดินเล่นผ่อนคลายเฉยๆ”

   “เดินเล่นผ่อนคลายบ้านแกสิ เดินวนไปวนมาจนฉันเวียนหัวไปหมดแล้ว”

   “ก็ผมไม่รู้นี่ครับว่าคุณจีนจะเดินตามหลังผมมา” ผมพูดพลางเดินเข้าไปใกล้ ซึ่งทำเอาอีกฝ่ายชะงักถอยหนีจนไปติดกับกำแพงหน้าห้องน้ำ แน่นอนว่าผมแกล้งเด็กแสบด้วยการยกแขนสองข้างกั้นตัวอีกฝ่ายไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้ พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ “หรือว่าคุณกำลังสนใจผมอยู่กันแน่ครับคุณจีน”

อีกฝ่ายได้ยินที่ผมพูดถึงกับหน้าแดงเลยครับ

   “ใครจะไปสนใจแกกันล่ะไอ้เด็กบ้า ที่ฉันเดินตามก็เพราะกลัวแกจะไปลักเล็กขโมยน้อยตั้งหาก!”

   “อ้อเหรอครับ ผมก็นึกว่าคุณจีนจะสนใจผมซะอีก” ผมแสร้งทำเป็นพูดด้วยความเสียดาย ก่อนจะแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วพูดกระซิบหูอย่างแผ่วเบาว่า “แต่ก็ดีแล้วที่คุณไม่สนใจผม เพราะผมเป็นไบ สามารถเอาได้ทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชาย โดยเฉพาะคนสวยๆขาวๆอย่างคุณ ผมกินคุณไม่เหลือแน่ครับคุณจีน หึๆ”

   พูดจบผมก็เดินออกถอยออกมา ทิ้งให้ร่างบางยืนทำตาโตหน้าแดงอยู่อย่างนั้นเพียงคนเดียว

..................................

   เมื่อผมเดินกลับมาอีกครั้งก็เห็นร่างสูงชุดสูทสีเทายืนคุยหันหลังอยู่กับอิฐที่โต๊ะทำงาน ทีแรกผมไม่ได้สนใจหรอกครับว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่พอร่างสูงหันหน้ากลับมาเท่านั้นแหละ ทำเอาผมที่กำลังจะก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าถึงกับหยุดชะงักทันที

   “เด็กคนนั้นใช่ไหมที่คุณพ่อรับเข้าทำงานนะ”

   “ครับคุณสิงห์” อิฐตอบก่อนจะหันมาเห็นผมพอดี “มานี่สิวีร์ มาทำความรู้จักกับคุณสิงห์ก่อนเร็ว”

   ผมหรี่ตาก่อนจะเดินเข้าไปหาทั้งคู่แต่โดยดี ผมกับสิงห์ไม่ถูกชะตาตั้งแต่ก่อนที่ผมจะตายไปแล้วครับ เพราะอีกฝ่ายเป็นหลานชายที่มีนิสัยเย็นชา ชอบไม่พูดไม่จา ซึ่งกว่าที่ผมจะสอนให้อีกฝ่ายอยู่ในโอวาทได้ก็แทบแย่แล้วครับ พอสิงห์เรียนจบชั้นมัธยม วินก็ส่งลูกชายคนนี้ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ และนั้นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้เจอกับหลานชายคนโตของตัวเอง อย่าถามว่าตอนก่อนตายผมได้เจอกับเขาไหม ซึ่งผมขอตอบว่าไม่ เพราะตอนนั้นสิงห์เรียนต่อดอกเตอร์อยู่ ก็เลยไม่ยอมกลับมาดูใจผมเป็นระยะสุดท้าย พอเข้าไปใกล้ๆ ผมก็ได้เห็นใบหน้าคมเข้มแลดูหล่อเหลาแต่เย็นชา ซึ่งไม่ว่าสาวไหนต่างยอมพลีถวายกายถ้าหากได้นอนกับผู้ชายคนนี้

   “วีร์ นี่คุณสิงห์ สีหราช ลูกชายคนโตของคุณวินนะ”

   “ครับคุณอิฐ” ผมพูดตอบก่อนจะมองหน้าร่างสูงต่อที่จ้องมองผมอย่างดุดัน “ผมกมล ชื่อเล่นว่าวีร์ ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณสิงห์ ถ้ายังไงขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”

   พูดจบผมก็ยื่นมือไปเพื่อเชคแฮนด์ด้วยความเคยชิน แต่อีกฝ่ายกลับนิ่งเฉยไม่ยอมจับด้วย

   “พูดจบแล้วใช่ไหม”

   “ครับ?”

   “ฉันให้เวลาหนึ่งชั่วโมง รีบกลับไปเก็บข้าวของที่บ้านแล้วออกไปจากตระกูลสิงห์ซะ”

!!!!!!

.............................

 :fire: :fire: :fire: :fire: :fire: :fire: :fire: :fire: :fire: :fire: :fire:

ออฟไลน์ pamnana

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 43
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 2 up 100% 30 /7/57)
«ตอบ #21 เมื่อ30-07-2014 23:35:01 »

เพิ่งเริ่มวีร์ก็หลุดซะแล้ว อย่าเพิ่งโดนจับได้ล่ะ  :z2:
แอบสะใจจีนเล็ก  :hao7:

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5937
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 2 up 100% 30 /7/57)
«ตอบ #22 เมื่อ31-07-2014 05:26:38 »

 :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ nu-tarn

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 876
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-6
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 2 up 100% 30 /7/57)
«ตอบ #23 เมื่อ31-07-2014 08:39:07 »

คุณหลานมาแล้ว
ติดตามอยู่นะคะ ชอบมากเลยเรื่องนี้

ออฟไลน์ dragon123

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 2 up 100% 30 /7/57)
«ตอบ #24 เมื่อ31-07-2014 10:13:43 »

   ตอนที่ 3

...........................


   “ฉันให้เวลาหนึ่งชั่วโมง รีบกลับไปเก็บข้าวของที่บ้านแล้วออกไปจากตระกูลสิงห์ซะ”
   
!!!!!!

   ทั้งผมทั้งอิฐต่างอึ้งเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าสิงห์จะพูดแบบนี้

   “คำขอของคุณสิงห์ผมทำให้ไม่ได้หรอกครับ” ผมยิ้มตอบกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว เพราะมันเป็นหลานชายตัวแสบของผมนี่ครับ แต่สำหรับคนอื่นอาจจะกลัวจนหัวหดเพราะอีกฝ่ายอาจนึกหยิบปืนลูกซองขึ้นมายิงเดี๋ยวนั้นก็ได้ ถ้ามันคิดจะยิงผมจริง ผมคงยิงสวนตอบกลับไปเหมือนกันครับ “เพราะคุณวินให้เงินค่าจ้างกับผมแล้ว ถึงแม้คุณจะเป็นลูกชายของคุณวิน แต่คุณไม่ใช่เจ้านายของผมโดยตรง เพราะเจ้านายของผมมีแค่เพียงคนเดียวนั่นก็คือคุณวิน”

   “งั้นฉันจะให้เธออีกห้าล้าน แต่ขอให้เธอออกไปจากตระกูลสิงห์นี่ซะ”

   “เกรงว่าห้าล้านนั่นผมคงรับไม่ได้ เพราะยังติดสัญญากับคุณวินอยู่ครับ”

   พอผมพูดจบ อีกฝ่ายก็ไม่ได้พูดอะไรโต้ตอบกลับมาอีก มีเพียงแค่ส่งสายตาเย็นชากลับมาเท่านั้น

   แกรก

   เสียงประตูห้องทำงานลูกชายของผมเปิดออก

   “เกิดอะไรขึ้น เสียงดังไปถึงข้างในเลย” วินเดินออกมาถามด้วยความสงสัย ซึ่งผมยิ้มตอบกลับไปว่า

“คุณวินก็ลองถามลูกชายคุณดูเอาสิครับ ว่ามันเป็นเพราะอะไร” วินมุ่นคิ้วก่อนจะหันไปมองสิงห์ที่ยืนทำหน้าเคร่งเครียดอยู่

   “สิงห์ เข้าไปคุยกับพ่อข้างใน”

   “ครับคุณพ่อ” แล้วทั้งคู่ก็เดินหายเข้าไปในห้องทำงาน ทิ้งให้ผมยืนอยู่กับอิฐสองคน

“เธอนี่นะ ช่างกล้าพูดกับคุณสิงห์ไปแบบนั้นได้ ไม่กลัวโดนยิงทิ้งบ้างเลยรึไงกัน” อิฐหันมาถามผมหลังจากทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องทำงานแล้ว ซึ่งผมยิ้มยกก่อนจะส่ายหน้าตอบกลับไปว่า

   “ไม่ครับคุณอิฐ เพราะถ้าผมกลัวผมคงมาทำงานเป็นเด็กรับใช้คุณวินไม่ได้หรอกครับ”

   “หึๆ พูดได้ดี มิน่าคุณวินถึงได้ถูกใจเธอนัก แต่ก็ระวังหน่อยแล้วกัน เพราะคุณสิงห์ไม่เหมือนกับคุณวิน ถ้าเขาเกลียดใครแล้วก็จะเกลียดไปตลอดเลยล่ะ”

   “ครับคุณอิฐ ผมจะระวังให้ดีที่สุด”

........................

   พักเที่ยงผมเป็นห่วงลูกชายกลัวว่าจะทานข้าวไม่ตรงเวลา ก็เลยเดินลงไปชั้นล่างเพื่อซื้อข้าวที่แคนทีน แน่นอนว่าผมก็พบกับสายตาของพวกพนักงานที่จ้องมองมาด้วยความสงสัย อาจเป็นเพราะพวกเขาไม่คิดว่าจะมีเด็กมัธยมมาเดินเพ่นพ่านอยู่แถวนี้ ตอนช่วงเดินลงไปข้างล่างผมเกือบโดนพวกยามไล่ออกไปจากบริษัท ผมเลยบอกให้พวกเขาโทรขึ้นไปถามอิฐ ซึ่งพออีกฝ่ายโทรไปถามแล้วถึงกับหน้าซีด รีบหันมาขอโทษผมที่เข้าใจผิดก่อนจะปล่อยตัวผมไป

   “ที่นี่เป็นบริษัทชั้นนำระดับประเทศ ไม่ใช่สถานที่ๆให้คนใช้มาเดินเล่น” มาแล้วครับเจ้าชายน้ำแข็งเดินได้ กะแค่เดินขึ้นลิฟท์แล้วเจอหน้ากันก็โดนสวนขึ้นมาหนึ่งดอกแล้วครับ รู้ดีว่าอีกฝ่ายไล่ผมออกไปจากตระกูลสิงห์ไม่ได้ ก็เลยหันมาเล่นงานผมด้วยคำพูดที่เจ็บแสบแทน “หัดเจียมเนื้อเจียมตัวซะบ้างว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร”

ผมขี้เกียจเถียงด้วยครับ เพราะมันเสียเวลาไปมากแล้ว เดี๋ยวเจ้าวินจะไม่ได้ทานข้าวเที่ยงกันพอดี แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะทนไม่ได้ที่เห็นผมไม่ยอมพูดตอบกลับมาเลยซักคำ กลับคว้ามือผมให้หันกลับไปหาตัวเองอย่างแรง จนส่งผลให้กล่องข้าวที่ผมถืออยู่ถึงกับร่วงหล่นลงพื้นทันที

   “ฉันถามทำไมไม่ตอบ” อีกฝ่ายเค้นเสียงถามพลางดึงผมเข้าไปใกล้ ซึ่งทำเอาผมเริ่มสังเกตได้ว่าเจ้าสิงห์มันสูงกว่าผมอยู่มากพอสมควร แถมยังตัวใหญ่กว่าผมมากอีกด้วย “มองอะไร”

   “เปล่าครับ ผมก็แค่สงสัยว่าคุณทานอะไรเข้าไปถึงได้สูงและตัวใหญ่ขนาดนี้ก็เท่านั้นเอง” อีกฝ่ายหรี่ตาลงมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะแสยะยิ้มพูดตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงดูถูกดูแคลน

   “ฉันไม่ได้ตัวใหญ่ แต่เป็นเธอตั้งหากที่เตี้ย”

   “ถ้าผมเตี้ยคุณมันก็ยักษ์แล้วล่ะครับคุณสิงห์” ผมเถียงย้อนกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ ปกติตอนผมยังเป็นวีรวัฒน์ก็มีปากเสียงกับเจ้าสิงห์แบบนี้อยู่เหมือนกันแหละครับ แต่ไม่คิดว่าพอเกิดใหม่แล้วยังจะต้องมายืนเถียงกับหลานชายของตัวเองอีก “อ้อ ช่วยกรุณาปล่อยมือผมด้วยครับ เพราะผมต้องเอาข้าวขึ้นไปให้คุณวิน”

   คราวนี้อีกฝ่ายลดสายตาลงมองกล่องข้าวที่ตกอยู่บนพื้นก่อนจะตวัดสายตากลับมามองผมที่ต่อ

   “หึ กระจอก” พูดจบอีกฝ่ายก็ปล่อยมือผมทันทีก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างเงียบๆ

.............................

 :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4:

[attachment deleted by admin]
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-07-2014 11:16:42 โดย dragon123 »

ออฟไลน์ blanchet

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 3 up 20% 31/7/57)
«ตอบ #25 เมื่อ31-07-2014 10:46:54 »

ติดเรื่องนี้ ใครจะมาคู่กับวีร์หนอออ
แอบเชียร์จีนแต่เหมือนสิงห์จะมาแรกกว่า
รอค่าาาา

ออฟไลน์ Palmpalm

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 700
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 3 up 20% 31/7/57)
«ตอบ #26 เมื่อ31-07-2014 11:07:38 »

ไม่รู้อ่ะนะ แต่สิงห์อ่ะใช่ รอต่อคร้า :impress3:

ออฟไลน์ sowza3366

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 3 up 20% 31/7/57)
«ตอบ #27 เมื่อ31-07-2014 11:11:08 »

สนุกอ่า รอตอนต่อไปค่ะ o13

ออฟไลน์ AGALIGO

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-4
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 3 up 20% 31/7/57)
«ตอบ #28 เมื่อ31-07-2014 13:25:50 »


สนุกดี

น่าติดตามมากๆเลย

+ 1 + เป็ดจ้า

ออฟไลน์ nu-tarn

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 876
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-6
Re: ดวงใจถวิลรัก (ตอนที่ 3 up 20% 31/7/57)
«ตอบ #29 เมื่อ31-07-2014 14:04:04 »

ชอบมากมาย รอวีร์กับสิงห์อยู่นะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด