@@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ by aoikyosuke ตอน จบ P.30
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: @@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ by aoikyosuke ตอน จบ P.30  (อ่าน 438524 ครั้ง)

ออฟไลน์ cowinsend

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 463
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
อ่านเรื่องนี้แล้วทั้งฟิน! ทั้งอิ่ม! :m25:

ออฟไลน์ โซ อึน

  • อยากให้โลกนี้มีเท่ากัน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 472
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +144/-4
    • แฟนเพจเจ้าค่ะ
โอ้ยพี่พัฒน์ขา
ขอซื้อตัวหน่อยเหอะ
น่ารักเวอร์
แซ่บจริงรัยจริง

ออฟไลน์ Freja

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-4
สายตาเราไม่ดีอ่านตอนฉากบรรยายพิพัฒน์กับบารมี
เป็นพิพัฒน์ทำอะไรกับสามีไปเลย

ว่าง่ายๆเลยพิพัฒน์กับบารมีพูดกันไม่รู้เรื่อง
แต่อาศัยวิธีการสื่อแบบตอนนี้แหละที่สามารถเข้าใจกันได้หมดไส้หมดพุง

ออฟไลน์ poppycake

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2670
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-4
-/////-  >>>>  -.,-
ตายๆๆ ถ้าจะใช้ร่างกายสื่อขนาดเน้ คนอ่านตายคร้าาาา

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5589
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
พัฒน์คงถนัดเจรจาภาษากายเนอะ อิอิ

ออฟไลน์ tong_pub

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +93/-5
ต่างคนต่างพูดไม่ออก ไดแค่ซั่มกันเท่านั้น รักที่ให้กันเหมือนโดนกั้นขวางทางไป

555555

ออฟไลน์ WASAWATTE

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 203
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1

ออฟไลน์ แค่ความทรงจำ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0

ออฟไลน์ himoru

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
กร๊าสสสสสสสสส
ทำไมน่ารักแบบนี้
พัฒแบบว่าฮอต โฮกกกกกกกก
เห็นอัพแล้วมีความสุขขขขข
ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ am_am

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 467
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
กรี๊ดดดดดดดดดดดด หนูพัตน์ยั่วเก่งจุง
พี่บัสจะไปไหนรอด เปิดตัวพี่สะใภ้กันเลยจร้าาาาา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ่patsaporn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4338
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-6
พัฒน์ทำให้ประหลาดใจได้เสมอ โคตรเซ็กซี่เลย พี่บัสยังยอมใจทั้งรักทั้งหลง บทจะอ้อนคือน่ารักมากกกก
แต่น่าจะวุ่นแน่เมื่อปากลับมา บอกไปตรงๆ น่าจะดีสุด แต่เธอจะรับได้ไหม

ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-0
กรี๊ดดดดดดดดดดดด โฮ๊กกกกกกกก โอ๊ยยยยยยยยยยย งื้ออออออออออออ ชอบบบบบบบบ ชอบมาก เริ่มจะคลุ่มคลั่ง 55555....คือ ชอบนายเอกพัฒน์มาก ได้ใจจริง ไม่งี่เง่า เอาใจเก่ง ยอมและอ่อยได้ดีเยี่ยม 55555 ชอบพระเอกพี่บัสเช่นกัน แรงดีไม่มีตก ตรูละเสียวตามทุกการกระแทก 555555555555555555 รักพัฒน์ยอมพัฒน์ เข้าใจพี่บัสค่ะ ขอบคุณค่ะไรท์ แต่งดีจริงๆ สู้ๆตอนต่อไป สนุกเว่อร์

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2


 @@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ (บารมี&พิพัฒน์)  ตอน คำตอบที่ไม่ต้องถาม

พิพัฒน์กำลังช่วยบารมียกกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ลงมาจากท้ายรถ  และปาจรีย์ที่เพิ่งก้าวขาลงมาจากรถก็ส่งยิ้มและทักทายพิพัฒน์ด้วยท่าทางที่พยายามให้เป็นปกติที่สุด

“เป็นไงบ้างพัฒน์”

พิพัฒน์ไม่รู้ว่าควรจะตอบอะไรดี  สิ่งที่ทำได้ก็เพียงแค่ทักทายตอบกลับตามมารยาท

“อืม  ก็ดี”

ปาจรีย์ได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ และถอนหายใจยาว  และพิพัฒน์ก็รีบลากกระเป๋าของปาจรีย์เข้าบ้าน เพราะไม่รู้จะพูดอะไรอีก

“ร้อนชิบหาย”

บารมีเดินนำเข้าบ้านและยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลซึมที่หน้าผาก และพิพัฒน์ก็ก้าวขาเดินตาม

ปาจรีย์เดินมานั่งลงที่โซฟา และพิพัฒน์ก็เดินเข้าไปในครัว รินน้ำใส่แก้วมาส่งให้

“ปากินน้ำก่อน”

เกิดความเงียบงันขึ้นระหว่างคนสองคน  สุดท้ายปาจรีย์ยื่นมือรับแก้วน้ำที่พิพัฒน์ส่งให้และเอ่ยคำขอบคุณ

“ขอบใจนะพัฒน์”

ปาจรีย์ถือแก้วเอาไว้ในมือ  และจิบน้ำที่พิพัฒน์ส่งให้

แม้จะพยายามทำใจมาก่อนแล้ว ว่ายังไงก็ต้องเจอกัน  แต่พอได้เจอกันจริง ๆ ต่างฝ่ายต่างก็รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองไม่ต่างกัน

และบารมีก็สังเกตเห็นอาการของทั้งพิพัฒน์และน้องสาวได้อย่างชัดเจน

เดินมาทิ้งกายลงนั่งข้างๆ ปาจรีย์และเหลือบสายตามองพิพัฒน์ที่เดินเข้าไปในครัว  ทั้งที่แทบจะไม่มีงานอะไรในครัวให้ทำอีกแล้ว

“พัฒน์  น้ำยาล้างจานอยู่ในลิ้นชักชั้นสอง  ที่พัฒน์ถามเมื่อเช้า  หาเจอยัง”

พูดคุยกันด้วยเรื่องที่แสนธรรมดา และพิพัฒน์ก็ตอบกลับมา

“ไม่เห็นมีเลย”

บารมีลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัว  แต่ปาจรีย์กำลังรู้สึกถึงความสนิทสนมที่ไม่ธรรมดาของคนสองคน  ทั้งที่ไม่น่าจะเข้ากันได้ตั้งแต่แรก

“พัฒน์แม่งอย่างนี้ตลอด”

บารมีบ่นพึมพำและเปิดลิ้นชักให้พิพัฒน์ดู

“นี่ไง”

ปาจรีย์หันไปมองในครัว 

ได้แต่กระพริบตามอง เมื่อเห็นว่าทั้งบารมีทั้งพิพัฒน์พูดคุยกันด้วยท่าทางที่ดูคุ้นเคยกันมาก

มากจนปาจรีย์ยังนึกแปลกใจ

“..............”

คนสองคนยืนใกล้ชิดกันขนาดนั้น   ปาจรีย์ทำได้แค่เพียงมองด้วยความสงสัย

พิพัฒน์หยิบขวดน้ำยาล้างจานมาวางไว้บนซิงส์สำหรับล้างจาน และบารมีก็ได้แต่ส่ายหน้า  และค้นหากรรไกรมาตัดมุมซองและเติมน้ำยาล้างจานใส่ขวดให้

“ใช้กูอีก”

บารมียังบ่นไม่เลิก  และพิพัฒน์ที่มายืนข้าง ๆ และแหงนเงยใบหน้ามองหน้าของบารมีก็กำลังยิ้ม

สิ่งที่พิพัฒน์และบารมีปฏิบัติต่อกันมันดูเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายเกินกว่าการเป็นแค่คนที่อาศัยอยู่ร่วมบ้านเดียวกัน

บารมีไม่ใช่คนที่จะสนิทสนมกับใครง่าย ๆ  ทั้งที่คิดว่าไม่น่าจะเข้ากันได้ขนาดนี้ แต่ทั้งบารมีและพิพัฒน์ก็ดูสนิทสนมคุ้นเคยกันดี และดูเข้ากันได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ปาจรีย์ได้แต่แอบมอง
และทั้งบารมีและพิพัฒน์ก็ลืมไปชั่วขณะว่ามีสายตาของใครบางคนมองอยู่ห่าง ๆ

บารมีช่วยงานเล็ก ๆ น้อย ๆ เสร็จเรียบร้อยและเดินออกมาจากในครัวมานั่งอยู่ข้าง ๆ ปาจรีย์

“พี่บัส....”

เรียกพี่ชายที่หยิบรีโมทขึ้นมากดเปลี่ยนช่องรายการโทรทัศน์อย่างสบายใจ และเมื่อบารมีหันมาตามเสียงเรียกปาจรีย์ก็พูดอะไรไม่ออก

“อะไรวะเรียกแล้วไม่พูด”

บารมีหันไปสนใจกับรายการโทรทัศน์อีกครั้ง และปาจรีย์ก็ได้แต่ลอบมองใบหน้าของพี่ชายเงียบ ๆ

คุยกันมาตลอดทาง ตั้งแต่ที่บารมีขับรถไปรับที่สนามบิน ปาจรีย์ได้รู้ความเป็นไประหว่างพี่ชายและพิพัฒน์ 
แต่สิ่งที่รู้กับสิ่งที่เห็นในเวลานี้มันต่างกัน

เพราะทั้งบารมีและพิพัฒน์ดูสนิทสนมกันมาก
มากจนรู้สึกได้ถึงความรู้สึกบางอย่าง ที่ไม่ใช่แค่ความสนิทสนมกันแบบธรรมดา

“ชีวิตคู่มันก็แบบนี้แหละปา   ถูกใจกันบ้าง ไม่ถูกใจกันบ้าง  ปรับเข้าหากันไม่ได้ก็ลำบาก  บางทีมันก็ต้องพยายาม  ไหนจะวัฒนธรรมการกินการอยู่ที่ต่างกัน  เรื่องอื่น ๆ อีกเยอะแยะ กูว่ามึงก็ใจร้อนไป”

คำพูดของบารมีมันทำให้ปาจรีย์ต้องหยุดคิด

........ชีวิตคู่.....ที่ต้องปรับเข้าหากัน......
.......ชีวิตคู่.......
บางทีในเวลานี้ทั้งบารมีและพิพัฒน์ก็อาจกำลังใช้ชีวิตคู่เหมือนอย่างที่ปาจรีย์เคยใช้
แม้แต่ปาจรีย์ยังรู้สึก  ว่าที่ที่เคยเป็นของตัวเองในเวลานี้ไม่มีหลงเหลืออยู่อีกแล้ว

“ปาก็ยอมรับว่าใจร้อน  ใครที่ไหนมันจะมาใจเย็นอย่างไอ้พัฒน์  ปากเสียงไม่มี ปาทำขนาดนี้  ยังไม่เคยด่าปาสักคำ  ตอนนี้แค่จะมองหน้าพัฒน์  ปายังไม่รู้จะทำหน้ายังไงเลย”

ปาจรีย์พูดให้พี่ชายฟังและบารมีก็พยักหน้าเข้าใจสิ่งที่น้องสาวพูด

“ก็มึงมันเลว  มึงก็ต้องยอมรับตัวเอง”

ด่าน้องสาวไปแบบตรง ๆ และปาจรีย์ก็ได้แต่ก้มหน้ายอมรับ

“พี่ก็เห็นปาเหี้ยตลอดนั่นแหละ”

“ก็ใช่ไง รู้ตัวก็ดี”

บารมีไม่ได้พูดจาปลอบใจแต่พูดด้วยคำพูดแรง ๆ ที่ทำให้ปาจรีย์สำนึก

“มึงยอมรับก็ดี  ปล่อยคนดี ๆ ให้ไปมีอนาคตกับคนที่ดีกว่ามึงนั่นแหละดีแล้ว”

ต่อปากต่อคำกันพอให้หายคิดถึง และพิพัฒน์ที่เตรียมอาหารเสร็จแล้วก็เรียกให้ทั้งปาจรีย์และบารมีมากินข้าว

“ข้าวเสร็จแล้วนะ”

บารมีลุกขึ้นโดยมีปาจรีย์เดินตามมาที่โต๊ะอาหารพร้อมกัน

พิพัฒน์เหลือบสายตามองหน้าของปาจรีย์เล็กน้อยก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ  บารมี

“............................”

เห็นแบบนี้แล้ว ปาจรีย์ยิ่งรู้สึกละอายแก่ใจ
ละอายที่ทำกับพิพัฒน์ได้ลง ทิ้งไปง่าย ๆ ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่ความผิดของพิพัฒน์เลยสักนิด

“มีแต่ของที่ปาชอบ....ทั้งนั้นเลยนะ”

มองไปที่อาหารบนโต๊ะ
มองนิ่ง ๆ
และเงยหน้ามองหน้าของพิพัฒน์อีกครั้ง

ยังมีอะไรหลงเหลืออยู่บ้างมั้ย  ตลอดระยะเวลาที่เราห่างเหินกันไป
ความรู้สึกบางอย่างของพิพัฒน์ที่เคยเติบโตงอกงามมาตลอด ความรู้สึกเหล่านั้นยังพอหลงเหลืออยู่บ้างมั้ย

“พัฒน์.....”

เรียกพิพัฒน์อีกครั้ง  และพิพัฒน์ก็ตักแกงส้มใส่จานข้าวให้ปาจรีย์และส่งยิ้มบาง ๆ ให้
ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะตัดความรู้สึกออกไปจากใจได้ทั้งหมด

แต่พิพัฒน์ก็พยายามทำให้ชัดเจนมากที่สุด

“เรื่องเก่า ๆ ช่างมันเถอะปา  พัฒน์ไม่คิดอะไรแล้ว  พัฒน์เข้าใจปานะ”

ไม่จำเป็นต้องให้อภัยเพราะไม่ได้โกรธเคืองกัน เรื่องที่ผ่านไปแล้ว  ก็คือเรื่องที่ผ่านไปแล้ว

ปาจรีย์มองหน้าพิพัฒน์นิ่ง ๆ และชิมอาหารรสชาติที่คุ้นเคย จากคนที่ “คุ้นเคย” ที่ทำให้

รสชาติอาหารยังเหมือนเดิม  ความใส่ใจยังเหมือนเดิมไม่ได้น้อยลงเลยสักนิด แต่ความรู้สึกของเราไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ไม่เหมือนเดิม

และแม้จะดื้อดึงพยายามทำให้กลับมาเหมือนเดิมก็ไม่สามารถทำได้อีก

ปาจรีย์เคี้ยวข้าวไปได้ไม่นานก็วางช้อนลงและถอนหายใจยาวก่อนจะพูดบางอย่าง

“ปาเหี้ยเองแหละพัฒน์ ที่ทำกับพัฒน์ขนาดนั้น  ปาไม่ได้จะให้อะไรมันกลับมาเหมือนเดิมนะพัฒน์ ปาแค่อยากให้ตอนนี้เรายังพอมองหน้ากันได้บ้าง”

“พัฒน์ก็มองหน้าปาแล้วนี่ไง”

แกล้งหยอกล้อให้ปาจรีย์รู้สึกดีขึ้น ทั้งที่ตัวเองก็พยายามฝืนยิ้มแทบตาย

“ปาเพิ่งมา  พัฒน์ก็ยอมรับว่ายังทำตัวไม่ถูก  ไม่เป็นไรหรอกปา อย่าคิดมาก”

พูดจาปลอบโยน และบารมีก็ได้แต่ถอนหายใจยาว

“อะไรของพวกมึงนักหนา  กินข้าวก่อนไม่ได้หรือไง”

โดนว่า และปาจรีย์ก็ได้แต่พยักหน้ารับ

บารมีเป็นคนแบบนี้ ปลอบใจใครไม่เป็น  และมักจะใช้ไม้แข็งกับน้องสาวเสมอ

“ปลอบใจน้องบ้างไม่ได้หรือไง”

แม้จะโดนว่า แต่ปาจรีย์ยังสามารถต่อปากต่อคำกับพี่ชายได้

“ปลอบทำห่าอะไร  โต ๆ กันแล้วไม่ใช่เด็ก”

พิพัฒน์ได้แต่อมยิ้ม และปาจรีย์ที่มองหน้าของพิพัฒน์ก็เริ่มยิ้มออกมาได้

“รู้ว่ากลับมาแล้วโดนด่าขนาดนี้  ไม่น่ากลับมาก็ดี”

“เดี๋ยวมึงจะโดนอีปา”

พิพัฒน์เหลือบสายตามองหน้าของบารมีและวางมือลงบนหน้าขาของคนที่กำลังโดนน้องสาวยั่วโมโห
และบารมีก็ถึงกับสะดุ้งและเอ็ดพิพัฒน์เสียงดัง

“ไอ้พัฒน์”

ถึงจะทำเสียงแบบนั้นใส่  แต่พิพัฒน์ก็ทำเหมือนไม่ได้ยิน  และลูบหน้าขาของบารมีเล่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ปาจรีย์ได้แต่แปลกใจกับปฏิกิริยาของคนสองคนที่มีต่อกัน

บารมีที่โดนยั่วโมโห  อยู่ดี ๆ ก็สงบลงได้ง่าย ๆ  และพิพัฒน์ยังคงนิ่งเฉย  เหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับน้ำเสียงเข้ม ๆ ของบารมีเลยสักนิด  นั่นยิ่งทำให้ปาจรีย์ประหลาดใจ

บารมีตักข้าวใส่ปากเงียบ ๆ และยึดมือของพิพัฒน์ที่เริ่มจะเคลื่อนเข้าใกล้กับส่วนอื่นที่ไม่ใช่แค่หน้าขา
พยายามอยู่นิ่งให้มากที่สุด   กินข้าวไปเงียบ ๆ  และพูดคุยกันด้วยเรื่องทั่วไปบ้าง

พิพัฒน์ลุกขึ้นไปตักแกงและเพิ่มข้าวให้บารมี  ทุกอย่างเหมือนปฏิกิริยาอัตโนมัติ
ไม่มีคำพูด  แต่เหมือนว่าทั้งบารมีและพิพัฒน์จะสื่อถึงกันได้ง่ายๆ แม้ไม่ต้องใช้คำพูด

“ไม่น่าเชื่อนะ  ว่าพี่บัสกับพัฒน์จะสนิทกันขนาดนี้”

บารมีกับพิพัฒน์มองหน้ากันนิ่ง ๆ และหันกลับมามองหน้าของปาจรีย์พร้อมกัน

“ก็อยู่ด้วยกันตลอด ทั้งที่อู่ ที่บ้าน”

คำตอบที่ได้แม้จะช่วยอธิบายความสนิทสนมของคนสองคน  แต่ปาจรีย์ก็รู้สึกว่าไม่ใช่เพียงแค่นั้น 

คล้ายกับมีบางอย่าง
ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้
สายตาที่คนสองคนมองกัน  มันมีอะไรมากกว่านั้นและถ้าปาจรีย์ไม่คิดมากจนเกินไปก็พอจะรับรู้ได้

ระหว่างบารมีและพิพัฒน์มีความรู้สึกบางอย่างอยู่รอบ ๆ ตัวคนทั้งคู่ตลอดเวลา

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-04-2015 23:41:17 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
บารมีช่วยน้องสาวยกกระเป๋าเดินทางขึ้นไปเก็บบนห้อง

ห้องเดิมที่เคยอยู่  แต่ปาจรีย์รู้สึกเหมือนไม่มีใครอยู่ห้องนี้มาพักใหญ่

หันไปมองหน้าของพี่ชายเหมือนเป็นการตั้งคำถามแต่บารมีเมินมองไปทางอื่นและไม่ได้พูดอะไรออกมา

“ดึกแล้ว  อาบน้ำให้สบายตัว แล้วก็นอนพักซะ  มีอะไรพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน”

บารมีบอกน้องสาวและปาจรีย์ก็พยักหน้ารับ

“แล้ว.....พัฒน์”

กำลังจะเอ่ยถามบางอย่างแต่บารมีรีบตอบให้โดยที่ปาจรีย์ไม่ต้องถาม

“มึงจะมาห่วงอะไรมันตอนนี้  ไอ้พัฒน์มันไม่เรื่องมากหรอก มันนอนที่ไหนก็ได้หมดแหละ”

บารมีก้าวเท้าเดินออกจากห้องไปแล้ว และปาจรีย์ก็ได้แต่เก็บความสงสัยของตัวเองเอาไว้

ห้องที่เคยอยู่  แทบไม่มีร่องรอยอะไรหลงเหลือเหมือนเจ้าของห้องไม่ได้อยู่มานาน

แล้วถ้า.......พิพัฒน์ไม่ได้อยู่ห้องนี้จะไปอยู่ที่ไหน.....

ถ้าไม่ได้นอนที่ห้องนี้....แล้ว....ไปนอนที่ไหน

ปาจรีย์ได้แต่เก็บความสงสัยของตัวเองเอาไว้โดยไม่กล้าถาม

เพราะไม่กล้าคิดเลยไม่กล้าถาม  ทั้งที่ถ้าหากปาจรีย์กล้าถามตรง ๆ ทั้งบารมีและพิพัฒน์  ก็เตรียมคำตอบเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้ว

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
ดึกมากแล้ว

ปาจรีย์รู้สึกกระหายน้ำและก้าวขาเดินมาตามทางเดิน

ห้องของบารมียังคงปิดไฟเงียบ แต่ไฟที่ชั้นล่างของตัวบ้านยังสว่างอยู่
เสียงจากรายการโทรทัศน์ยังดังให้ได้ยินแว่ว ๆ ผสมกับเสียงพูดคุยของคนสองคน

ดึกขนาดนี้  แต่ทั้งบารมีและพิพัฒน์ยังไม่นอน และปาจรีย์ที่ก้าวขาเดินลงบันไดมาก็ต้องหยุดมอง

บารมีเอนกายนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาและใช้หน้าขาของพิพัฒน์หนุนแทนหมอน
บางทีนั่นอาจเป็นการแสดงความสนิทสนมกันอีกขั้น  แต่การที่พิพัฒน์หัวเราะกับสิ่งที่บารมีพูดและวางมือไปที่ข้างแก้มของบารมีและลูบไล้เล่นแต่โดนบารมีปัดออกครั้งแล้วครั้งเล่า   และสุดท้ายพิพัฒน์ก็ก้มหน้าลงไปแตะริมฝีปากกับหน้าผากของบารมีและผละออก  มองยังไงก็ไม่ต่างจากการหยอกล้อกันแบบคนรัก

สิ่งที่ได้เห็น ทำให้ปาจรีย์ต้องก้าวเท้ากลับขึ้นไปบนบันได

 หัวใจเต้นระทึกเพราะสิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น

คำถามมากมายเกิดขึ้นในหัว  และปาจรีย์ทำได้แค่ยกมือขึ้นปิดปากของตัวเองเอาไว้

.......................ทำไมเป็นแบบนี้....พี่บัส....กับ....พัฒน์...........ตั้งแต่เมื่อไหร่.................

แม้จะตกใจแค่ไหน  แต่ภาพที่เห็นก็ชัดเจนมากพอจะอธิบายได้ทุกอย่าง

เพิ่งจะสำนึกได้แบบจริง ๆ จัง ๆ ก็ตอนนี้  ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว   ไม่มีที่ของปาจรีย์หลงเหลืออยู่อีกแล้ว

แม้ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ   
สิ่งที่บารมีและพิพัฒน์ปฏิบัติต่อกัน  ไม่ใช่เรื่องที่คนที่สนิทสนมกันแบบธรรมดาทำกัน

เว้นแต่ว่าในเวลานี้  ทั้งบารมีและพิพัฒน์มีความสัมพันธ์กันมากกว่าการเป็นแค่คนที่อาศัยอยู่ร่วมบ้านเดียวกัน

ปาจรีย์ก้าวขาเดินกลับเข้าห้องด้วยท่าทีเหม่อลอย

ทิ้งกายลงนั่งบนเตียง  และพยายามตั้งสติกับภาพที่เห็น

ควรทำยังไง  เห็นแบบนี้แล้วควรต้องทำยังไง  จะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น หรือจะถามให้ชัดเจน

ปาจรีย์เอาแต่ครุ่นคิดด้วยจิตใจที่ว้าวุ่น  จนไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ตลอดทั้งคืน


TBC.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-04-2015 23:59:34 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ fangkao

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3

ออฟไลน์ pigarea

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 748
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
เสียใจด้วยนะปา #สมน้ำหน้า

ออฟไลน์ bradpitt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 257
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1

สายตาที่คนสองคนมองกัน  มันมีอะไรมากกว่านั้น

แม้แต่ ตอนกินข้าว นายพัฒน์ ยังแอบมี แต๊ะอั๋ง ลูบไล้ พี่บัส อีกนะ


ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ  หนักมาก  :o8: :o8:



..รอ อ่านฉากหวานๆๆๆ

 แต่ ก้อแอบสงสาร ปาจรีย์ ...แม้ว่า  ผู้หญิง เธอจะเป็นฝ่ายทิ้งก้อเนอะ

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6283
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
ชอบความชัดเจนของคู่นี้จริงๆ

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5589
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
เสียใจด้วยนะปา แต่สิ่งที่เห็นมันชัดเจนแล้ว

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
ปาจะทำอะไรก็แล้วแต่เถ้อออ… ขอแค่อย่าทำลายความสัมพันธ์ของพี่บัสกับพัตน์เป็นพอ โอเคนะคะ (ขยิบตา)

ออฟไลน์ ReiSei

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1377
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-5
ทำให้ชัดเจนไงปา แล้วมาฟินเป็นเพื่อนกัน 5555
ขำพี่บัสด่าน้อง ปล่อยคนดีๆให้ไปเจอคนดี หมายถึงตัวเองนี่หว่า แต่อะดีก็ดี ดูแลพัฒน์ดีอย่างนี้ยกให้พี่ชายไปเถอะปาอย่าหวังคุถ่านอีกเลย มันไม่ขึ้นน

ออฟไลน์ minneemint

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1632
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0
ก็ตรงตัวนะคำตอบที่ไม่ต้องถาม
การกระทำสำคัญกว่าคำพูด
และดูจากการกระทำแล้วนั้นคือคำตอบ

ออฟไลน์ rmlab

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1679
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +120/-2
พัฒน์กับพี่บัสแน่นอนจริงๆ ไม่คิดปิดบังกล้าถามก็กล้าตอบ

ออฟไลน์ kinjikung

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2940
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-8
ปาถามเลยคร่า จะได้ไม่ค้างคา 55 พี่บัสจะได้สบายใจด้วย

ออฟไลน์ jilantern

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 465
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1
ปาขา หนูทำอะไรไม่ได้หรอกลูกกก

ออฟไลน์ Infinity 888

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2026
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +157/-7
กลับมาทำไมเล่าตัวเธอ กลับไปหาสามีฝรั่งซะเถิดน้องปา555555

ชอบพัฒน์จริง ต่อหน้าปาก็ยังจะเล่นหน้าขาพี่บัส  :o8:

ออฟไลน์ ่patsaporn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4338
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-6
ทำใจเถอะปา ตอนแรกก็เป็นคนที่เลือกเอง ก็ต้องยอมรับในสิ่งที่เลือกนะ
สองคนดูเป็นธรรมชาติดี น่ารัก

ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
เธอไม่มีที่ยืนในเรื่องนี้มานานแล้วจ๊ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด