@@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ by aoikyosuke ตอน จบ P.30
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: @@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ by aoikyosuke ตอน จบ P.30  (อ่าน 432400 ครั้ง)

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2


 @@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ (บารมี&พิพัฒน์)  ตอน สู้ไม่ได้



พิพัฒน์เป็นคนดื้อ
......ดื้อเงียบ......
หลายครั้งอาจจะทำเหมือนยอมคล้อยตาม  หรืออาจจะทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร แต่ถ้ารู้จักกันนาน ๆ จะรู้ได้ทันทีถึงความ "ดื้อ"  ที่แม้แต่บารมียังต้องยกมือขอยอมแพ้  เพราะเมื่อไหร่ที่อีกฝ่ายคิดจะดื้อเงียบขึ้นมา  คนอย่างบารมีก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากต้องตามใจ ก็เท่านั้น

"พัฒน์  เข้าใจที่พูดมั้ย"

ถามไปครั้งที่สิบ  แต่พิพัฒน์ก็ยังทำเป็นเฉย แกล้งทำเป็นหูทวนลม และยังก้มหน้าก้มตา  กรอกตัวเลขลงไปในสมุดบัญชีและกดเครื่องคิดเลขต่อไปเรื่อย ๆ โดยที่บารมีได้แต่เงยหน้าขึ้นและถอนหายใจยาว ๆ และต้องมาท้าวแขนอยู่เหนือโต๊ะทำงานของพิพัฒน์เพื่อจะได้พูดกันให้เข้าใจ

"นี่กูไม่มีศักดิ์ศรีขนาดนี้เลยเหรอวะ เหี้ยชิบหาย"

บารมีหัวเราะออกมาแบบแกน ๆ ที่ยิ้มที่หัวเราะก็แค่จะเย้ยหยันตัวเอง
อายุขนาดนี้แล้ว แต่ยังไม่มีปัญญาดูแลใครให้ดีได้  ยิ่งคิดยิ่งสมเพชตัวเองอยากจะหัวเราะออกมาให้ดัง ๆ    กับความทุเรศของตัวเอง

"มึงเอาที่ดินบ้านเก่ามึงไปจำนองเลยพัฒน์  มึงอยากทำอะไรก็ทำไป แต่กูบอกเลย  เงินมึงที่ได้มา บาทเดียวกูก็ไม่เอา อยากทำอะไรมึงทำไปเลยตามใจมึง"

พิพัฒน์รู้เห็นทุกอย่างมาตลอด  ดอกเบี้ยธนาคารที่เพิ่มพูนสูงขึ้นทุกวัน ทำไมจะมองไม่เห็น  รายได้ของอู่ไม่ใช่น้อยก็จริง  แต่เมื่อต้องนำเงินที่ได้มาหมุนเวียนจ่ายค่าใช้จ่ายต่าง ๆ บางเดือนมันก็มีที่ต้องชักเนื้อตัวเองและพิพัฒน์รู้ดี  หากมีเงินสำรองอีกหน่อย  คงไม่ต้องลำบากกันถึงขนาดนี้  คงมีช่วงเวลาให้ได้หายใจหายคออย่างปลอดโปร่งบ้างก็เท่านั้น

แต่บารมีไม่ยอมที่จะทำตาม  ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอม และพิพัฒน์ทำได้แค่เงียบ  และนั่นคือการยืนยันความคิดเดิมว่าจะทำอย่างที่ตั้งใจ  แม้บารมีจะไม่ยอมรับ  แต่พิพัฒน์ก็ยังจะทำอยู่ดี

"พัฒน์"

"พัฒน์"

"ไอ้พัฒน์"

เรียกอีกกี่ครั้งก็เหมือนเดิม  พิพัฒน์ยังทำเป็นเมินเฉยตั้งหน้าตั้งตากรอกตัวเลขลงไป และขยับแว่นสายตาไปมาในบางครั้ง ทำเหมือนบารมีที่กำลังหงุดหงิดโมโหโวยวายตรงหน้าไม่มีตัวตน 

แล้วบารมีจะไปทำอะไรได้ นอกจากเดินวนไปวนมาในห้อง  เมื่อรู้แน่ว่า ทำอะไรไม่ได้  ก็ผลักประตูเดินออกมานอกออฟฟิศ  หน้าหงิกหน้างอ  และไปยืนมองช่างวินัยที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการตรวจเช็คสภาพรถ

ช่างวินัยเพียงแค่อมยิ้มน้อย ๆ และทักทายคนที่ยืนหน้าบึ้งและมองไปที่ออฟฟิศหลายครั้ง

"กูจะทำยังไงกับมันดีวะ"

บารมีหันไปถามช่างวินัยที่ยังคงอมยิ้มน้อย ๆ และช่างวินัยก็เพียงแค่หัวเราะกับอาการไม่พอใจของบารมี ที่ไม่ต้องเดาก็พอรู้ว่าใครที่ทำให้บารมีโกรธและหงุดหงิดใจแต่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากมายืนทำหน้าบึ้งโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียว

"ไม่น่าจะทำอะไรได้นะเฮีย"

ช่างวินัยตอบกลับไปแบบยิ้ม ๆ และบารมีก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง  คล้ายกับต้องยอมจำนนต่ออำนาจมืดของพิพัฒน์ที่ดูเหมือนจะมีอิทธิพลกับความคิดและความรู้สึกของบารมีมากขึ้นทุกที

"ผมก็ไม่รู้ยังไงนะ แต่ที่แน่ ๆ พื้นที่ตรงโน้นที่คิดจะขยายมาหลายปีก็ไม่ได้ขยายสักที จนกระทั่งพิพัฒน์มาอยู่ที่นี่ถึงได้ขยายออกไปได้ไม่ใช่เหรอ"

เท่านั้นก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนแล้ว
คำตอบที่มากพอที่ทำให้บารมีต้องยอมรับ  ถึงความสามารถในการจัดการภายในอู่ซ่อมรถเล็ก ๆ มองเผิน ๆ เหมือนบารมีจะเป็นฝ่ายออกคำสั่งในเรื่องต่าง ๆ แต่หลายๆ ครั้ง เรื่องบางเรื่องก็มาจากความช่วยเหลือทางด้านความคิดจากใครบางคนที่ไม่เคยออกตัว  และไม่ใช่แค่เพียงด้านความคิดแต่รวมถึงกำลังใจและความเข้าอกเข้าใจ ที่ช่วยให้บารมีกล้าที่จะฟันฝ่าอุปสรรคบางอย่างที่คอยกัดกร่อนให้แรงใจค่อยๆ ลดน้อยถอยลงไปตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา
 
"คนเราติดนิสัยทำอะไรด้วยตัวเองมาตลอด  โดยไม่คิดจะพึ่งพาใคร เพราะคิดว่าล้มก็ล้มคนเดียว เจ็บก็เจ็บคนเดียว มันทำให้เข้มแข็งก็จริงแต่มันก็ทำให้เกิดความกลัวจนไม่กล้ารับความช่วยเหลือจากใคร กลัวความล้มเหลว  กลัวความเสี่ยงที่อาจจะขึ้นและกลัวจะรับผิดชอบไม่ไหว"

ใช่
นั่นคือสิ่งที่บารมีคิด  ความหวาดกลัวในใจลึก ๆ  ไม่ต้องการให้ใครมาเสี่ยงด้วย  ไม่ต้องการสร้างความลำบากให้ใคร

"กูเหนื่อยจะพูดกับไอ้พัฒน์แล้ว"

บารมีได้แต่ส่ายหน้า และช่างวินัยก็ได้แต่ยิ้มกับอาการหงุดหงิดโมโหไม่พอใจของบารมีที่ไม่มีทีท่าจะลดลงง่าย ๆ และสุดท้ายช่างวินัยแอบฟันธงไว้ในใจ

..........ถึงจะหงุดหงิดโมโหไม่ชอบใจขนาดไหน แต่สุดท้ายบารมีก็ไม่มีทางขัดขวางสิ่งที่พิพัฒน์ต้องการจะทำได้อยู่ดี............

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

บารมีเมินหน้าหนีและทำเป็นไม่สนใจไยดีคนที่นั่งกินข้าวอยู่ฝั่งตรงข้าม
พิพัฒน์ยังคงนิ่งเฉย
และบารมีก็ทำแบบที่พิพัฒน์ทำ  โดยปกติอาจจะเสียงดังโวยวายไม่พอใจใส่  แต่สุดท้ายก็คงเป็นเหมือนเดิมคือไม่ว่ายังไงก็ไม่มีอะไรดีขึ้น

ก็เลยได้แต่เมินเฉยอยู่อย่างนี้

กินข้าวเสร็จเรียบร้อยบารมีก็ลุกขึ้น  ดันเก้าอี้ไว้ใต้โต๊ะกินข้าวเรียบร้อย พิพัฒน์จัดการเก็บล้างถ้วยจานและคว่ำไว้ในชั้นวางจาน

สิ่งที่ต่างออกไปจากทุกวันคือบารมีไม่ได้ไปนั่งดูรายการโทรทัศน์ที่โซฟาเหมือนทุกวัน  แต่เดินหนีขึ้นห้องไปแล้ว  และพิพัฒน์ก็มองตามคนที่เดินหนีขึ้นห้อง

พิพัฒน์ขมวดคิ้วมุ่น  และกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง   เดินไปทิ้งกายลงนั่งอยู่บนโซฟา และเอนหลังพิงกับพนักโซฟาอยู่อย่างนั้น

มองไปที่นาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว และพิพัฒน์ก็ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจยาว ๆ หลังจากนั่งครุ่นคิดเรื่องบางอย่างอยู่คนเดียวเงียบ ๆ มานานนับชั่วโมง

เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังลงจากบันไดบ้านทำให้พิพัฒน์หันกลับไปมองและเป็นบารมีที่กำลังก้าวขาเดินลงจากบันได

คนสองคนสบตากันนิ่ง ๆ   และบารมีก็เดินมานั่งอยู่ที่โซฟาห่างออกไปจากพิพัฒน์เล็กน้อย
ต่างฝ่ายต่างนิ่งเงียบ  หลังจากจมอยู่กับความคิดของตัวเองมาพักใหญ่แต่ก็ยังไม่ได้ข้อสรุปที่ชัดเจน

พิพัฒน์ก้มลงมองที่มือตัวเอง และบารมีก็เมินมองไปทางอื่น

ต้องพูดอะไร ...........จะให้ทำยังไงถึงจะเข้าใจกัน

"กูบอกเลยตรงนี้นะพัฒน์ว่า.............."

บารมีตัดสินใจจะพูดให้ชัดเจน แต่พิพัฒน์ลุกขึ้นและเดินมากอดบารมีที่กำลังอ้าปากจะพูดเรื่องบางอย่าง

"เฮ้ย  คุยกันก่อน พัฒน์"

พิพัฒน์ไม่คุย
ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมคุย  และในเวลานี้ก็ปีนขึ้นมานั่งคร่อมทับอยู่เหนือร่างของบารมีเรียบร้อยแล้ว
เสื้อที่สวมอยู่ถูกถอดออกและโยนทิ้งไว้บนพื้นอย่างรวดเร็ว พิพัฒน์จับบ่าของบารมีไว้แน่น และแนบริมฝีปากลงประกบกับริมฝีปากของบารมีอย่างรวดเร็ว ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้พูดอะไรมากไปกว่านี้

"เฮ้ย พัฒน์ แอ่ะ อึก พัฒน์"

ไม่คุยและไม่เคลียร์  และบารมีที่ไม่เข้าใจอะไรเลย ก็มีอันต้องยอมตามใจพิพัฒน์ทุกอย่างเมื่อพิพัฒน์ทิ้งกายลงและขยับสะโพกเคลื่อนไหวไปมาและเริ่มบดเบียดร่างกายเข้าหาส่วนที่ไวต่อความรู้สึกของบารมีอย่างรุนแรง

"คิดจะปล้ำกันหรือไง"

พิพัฒน์ไม่สนใจสิ่งที่บารมีพูดเลยสักนิด จัดการถอดเสื้อของบารมีออกและโยนทิ้ง   เริ่มซุกไซร้ปลายจมูกไปที่ซอกคอแกร่งจูบไล้เรื่อยลงมาตามแนวบ่าและลาดไหล่กว้างของบารมีอย่างจงใจ และบารมีก็ได้แต่แหงนเงยใบหน้าขึ้น และสูดลมหายใจเข้าลึก  ยากจะระงับความรู้สึกที่กำลังประทุขึ้นได้

"ดื้อ"

สิ่งที่ได้ยินทำให้บารมีขมวดคิ้วมุ่น  แม้คำพูดของพิพัฒน์จะฟังดูน่าหงุดหงิดใจ แต่ก็น่ารักน่าใคร่ในเวลาเดียวกันจนบารมีต้องหัวเราะออกมา

กางเกงถูกถอดทิ้งไปนานแล้ว เรือนร่างเปลือยเปล่าของพิพัฒน์กำลังเคลื่อนไหวไปมาอยู่เหนือร่างของบารมี และบารมีก็ลูบไล้บีบเค้นสะโพกมนอย่างรุนแรง   พิพัฒน์ก้มลงขบกัดริมฝีปากบารมี ดูดดึงด้วยริมฝีปากของตัวเอง  ก่อนจะฝากร่องรอยไว้ตามแผ่นอกกว้าง ขบกัดกลืนกินยอดอกของบารมีเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ 
ฝ่ามือแกร่งฟาดลงไปที่สะโพกแน่นอย่างรุนแรงเมื่อพิพัฒน์ขยับสะโพกเคลื่อนไหวอยู่เหนือท่อนเอ็นแข็งขืนที่ดุนดันอยู่ภายในกางเกงนอน

บางอย่างที่อยู่ตรงจุดกึ่งกลางของร่างกายตื่นขึ้นและขยายใหญ่จนคับแน่นอยู่ภายในกางเกงจนแทบจะทะลุออกมา

ปวดหนึบไปหมดที่ส่วนปลาย  แต่ก็ต้องยอมอดทนเอาไว้เพราะพิพัฒน์คนเดียว

พิพัฒน์เทชโลมความชุ่มชื้นของเจลใสลงบนปลายนิ้ว และสอดแทรกเข้าไปในช่องทางด้านหลังของตัวเองขยับปลายนิ้วเข้าออกเพื่อช่วยขยายช่องทาง  และบารมีก็นิ่งมองทุกการกระทำของพิพัฒน์อย่างถูกใจ

กางเกงนอนถูกดึงลงเรียบร้อยแล้ว และส่วนที่อยู่ภายในนั้นก็ดีดตัวออกมาอย่างรุนแรง

ความใหญ่โตแข็งขืนขยับไหวไปมา เส้นเลือดปูดโปนปรากฎให้เห็นที่ส่วนกลางของท่อนลำ และพิพัฒน์ก็รูดรั้งร่างกายของตัวเองไปมาเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ วางมือลงบนหน้าท้องแกร่ง  และชโลมท่อนเอ็นที่ขยายใหญ่ของบารมีด้วยเจลใส  ก่อนจะค่อย ๆ จับให้ส่วนนั้นตั้งลำให้ตรงกับช่องทางคับแคบนุ่มหยุ่นที่กดแทรกลงมาอย่างช้า ๆ

"อืออออ"

ริมฝีปากแดงเรื่อขบเม้มเข้าหากันแน่น  ดวงตาปรือปรอยทอดมองที่ใบหน้าของบารมีที่แสดงความรู้สึกออกมาไม่ต่างกัน

"อ่ะ พัฒน์ อืมมม ซี้ดดส์"

ส่วนนั้นค่อย ๆ กลืนหายเข้าไปในช่องทางด้านหลังของพิพัฒน์อย่างช้า ๆ และไม่นานก็จมมิดหายเข้าไปทั้งหมด

พิพัฒน์จ้องมองใบหน้าของบารมีด้วยดวงตาฉ่ำเยิ้ม ปลายลิ้นเปียกชื้นไล้เลียไปที่ริมฝีปากตัวเอง และก้มลงแนบริมฝีปากกับริมฝีปากร้อนของบารมี   เผยอริมฝีปากตอบรับปลายลิ้นนุ่มหยุ่นที่แทรกเข้ามาของคนที่ปรนเปรอทุกความรู้สึกให้

"หัดเชื่อกันบ้าง"

บารมีกระซิบบอกเสียงพร่า และพิพัฒน์ก็ปรือตาขึ้น ไม่ยอมฟัง ไม่ยอมเข้าใจ ไม่ยอมรับสิ่งที่บารมีบอกทั้งสิ้น

"พัฒน์อย่ามาแกล้งทำเป็นเฉย"

บารมีกระแทกร่างกายของตัวเองเข้าไปในช่องทางที่บีบรัดแน่น และพิพัฒน์ก็นิ่วหน้าและร้องครางออกมาเพราะการกระทำแบบนั้นของบารมี

"โอ้ย.......อื้ออออ"

ปลายเล็บจิกลงที่ลาดไหล่แกร่ง  และพิพัฒน์ก็ขบริมฝีปากลงไปที่ลาดไหล่กว้างจนขึ้นรอย

"โอ้ยยย"

บารมีร้องออกมาเสียงเบา และรับรู้ว่านั่นคือการเอาคืนของคนที่ไม่ยอมเชื่อฟัง

ถ้าดื้อขนาดนี้ ก็ต้องจัดการให้รู้แล้วรู้รอดไป

บารมีหยัดกายลุกขึ้นนั่ง และพิพัฒน์ยังขยับร่างกายเคลื่อนไหวไปมา  จนส่วนนั้นผลุบเข้าออกไปมาอยู่ภายในช่องทางคับแน่นที่ดูดกลืนร่างกายของบารมีเอาไว้ พิพัฒน์ใช้แขนโอบรัดรอบคอบารมีเอาไว้เพื่อเป็นหลักยึด  กระแทกสะโพกลงมาซ้ำ ๆ กันหลายครั้ง และควบคุมทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของตัวเอง

"อื้อ  อาส์ ซี้ดดดดดด อึก อื้อ"

ดวงตาหวานเชื่อมปรือปรอย  ริมฝีปากเม้มแน่น และใบหน้าเนียนขาวก็แดงก่ำ  หยาดเหงื่อหยดลงที่ข้างแก้มขาวเป็นทางยาว   และบารมีก็รั้งร่างของพิพัฒน์มากอดเอาไว้  อ้อมแขนแกร่งโอบรัดสะโพกมนแน่นและลุกขึ้นยืน เรียวขาขาวรัดสะโพกแกร่งเอาไว้  และร่างกายก็ขยับไปตามจังหวะการสอดแทรก  ท่อนเอ็นแกร่งที่อยู่ในช่องทางคับแน่นขยับเคลื่อนไหวขึ้นลงตามจังหวะการก้าวเดิน   ริมฝีปากยังพัวพันกันแนบแน่น และเมื่อร่างกายของพิพัฒน์ถูกวางลงบนขั้นบันได  สองขาก็ถูกยกขึ้นพาดอยู่บนไหล่กว้าง    เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่น  ตามจังหวะการกระแทกกระทั้น  บารมีฝังกายเข้าไปในช่องทางที่บีบรัดครั้งแล้วครั้งเล่า

รูดรั้งความต้องการให้พิพัฒน์ไปพร้อมๆ  กัน หยดน้ำใสไหลเยิ้มออกมาที่ส่วนปลายเป็นทางจนเปรอะเปื้อนไปทั้งฝ่ามือ  บารมีขยับร่างกายเข้าออกรุนแรงและกดเรียวขาของพิพัฒน์ให้แยกออกกว้างยิ่งขึ้น สอดแทรกท่อนเอ็นใหญ่โตเข้าไปในช่องทางที่เปิดรับอย่างรุนแรง และพิพัฒน์ก็จิกปลายเล็บลงที่ลาดไหล่กว้างฝังรองรอยความรู้สึกเอาไว้  สะบัดใบหน้าไปมาและร้องคราง เมื่อร่างกายถูกเติมเต็มอย่างรุนแรงครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างกายส่วนล่างถูกยกขึ้นจนสุด และบารมีก็ขยับร่างกายลุกขึ้นตามและสอดแทรกความใหญ่โตลงมาในช่องทางที่เปิดรับมากขึ้น

เสือกไสท่อนเอ็นแกร่งเข้าไปอย่างรุนแรง  และพิพัฒน์ก็ได้แต่หลับตาแน่นและร้องครางออกมาเสียงดังลั่น

"อาส์ พี่บัส  เสียว"

บารมีถอนท่อนเอ็นที่ขยายใหญ่เต็มทีออก และรูดรั้งความต้องการของตัวเองไปมา  สอดปลายนิ้วเข้าไปที่ช่องทางที่บีบรัด และขยับปลายนิ้วสอดแทรกเข้าหา   ขยับเข้าออกรุนแรงหลายครั้ง และพิพัฒน์ก็ได้แต่ร้องครางและรูดรั้งร่างกายของตัวเองตาม  สะโพกมนแอ่นขึ้นเพื่อรองรับทุกความต้องการที่ถูกสอดแทรกเข้ามา  ก่อนจะขยับกายยืนขึ้นตามแรงฉุดของบารมี

พิพัฒน์จับราวบันไดเอาไว้แน่น  และแยกขาออกกว้างเพื่อเปิดรับความต้องการใหญ่โตที่จดจ่ออยู่ที่สะโพก  และเมื่อส่วนนั้นค่อย ๆ สอดใส่เข้ามาอีกครั้ง พิพัฒน์ก็โน้มกายลงและวางมือไว้บนขั้นบันไดเพื่อพยุงร่างกายของตัวเองเอาไว้  ท่อนเอ็นใหญ่โตสอดแทรกเข้ามาจนสุด และเมื่อบารมีขยับร่างกาย คนที่รองรับอารมณ์ของบารมีทั้งหมดก็ถึงกับร้องครางออกมาเสียงลั่นเพราะการแทรกสอดที่รุนแรงตามความรู้สึกของอีกฝ่ายที่ทนเก็บกักเอาไว้มานาน เสียงร้องครางกระเส่าเพราะถูกใจกับสิ่งที่ได้รับ ยิ่งทำให้บารมีเร่งจังหวะสะโพกรุนแรงขึ้น อัดกระแทกเข้าไปไม่หยุด จนร่างกายของพิพัฒน์ขยับไหวไปมาตามแรงกระแทก

"โอ้ย  อาส์......อึ่ก.....แรงอีก.. แรงกว่านี้...จะ....จะ เสร็จ....แล้ว พี่บัส....จะแตกแล้ว..โอ้ย"

พิพัฒน์ร้องบอกคนที่ยังขยับสะโพกเคลื่อนไหวอย่างรุนแรง และบารมีก็กดปลายจมูกแนบลงที่แผ่นหลังเนียนขาว  ขบกัดและประทับร่องรอยของตัวเองเอาไว้   ทั้งที่ยังสอดใส่กระแทกกระทั้นความแข็งขืนใหญ่โตที่ใกล้จะปลดปล่อยเข้าไปเต็มแรงไม่หยุด

"ออกยังพัฒน์ ออกยัง อึก อาส์"

เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแตกพร่า  และเพียงไม่นานเพิพัฒน์ก็ถึงกับทรุดกายลงเพราะไร้เรี่ยวแรงที่จะยืนต่อไปได้อีก

เสียงร้องครางลั่นในจังหวะสุดท้าย ทำให้บารมีเร่งเร้าร่างกายให้สอดแทรกรุนแรงเพิ่มขึ้น

พิพัฒน์ปลดปล่อยความรู้สึกออกมาแล้ว

ร่างกายเกร็งกระตุก  และช่องทางด้านหลังก็บีบรัดรุนแรง จนบารมีต้องขยับสะโพกให้เร็วขึ้น 

"พัฒน์  เสร็จแล้วพัฒน์ อาส์"

บารมีปลดปล่อยความรู้สึกออกมาจนหมดสิ้น  ความร้อนภายในร่างกายฉีดพ่นเข้าไปในช่องทางที่บีบรัดจนล้นเอ่อออกมา

และความรู้สึกทั้งหมดของพิพัฒน์ก็ถูกกลั่นกรองออกมากระเซ็นกระสายหลั่งทะลักออกมาจากช่องทางเล็ก ๆ ที่ส่วนปลาย  หยาดหยดขาวขุ่นไหลชโลมที่ความแข็งขืนของร่างกาย หยดลงเปรอะเปื้อนตามขั้นบันไดจนทั่ว

ลมหายใจของคนที่เพิ่งปลดปล่อยความรู้สึกออกมาทั้งหมด ยังคงหอบหนัก และทรุดกายลงอยู่บนขั้นบันได

พิพัฒน์นิ่งสงบลงแล้วและร่างกายยังคงเกร็งแน่น  เมื่อบารมีถอดถอนร่างกายออกมาและยัดเยียดกลับเข้าไปอีกครั้ง

"โอ้ย"

โดนแกล้งให้ร้อง  และบารมีก็ยิ้มออกมา เมื่อหยาดหยดร่างกายของตัวเองที่กลั่นกรองออกมาทั้งหมดไหลซึมออกมาจากช่องทางด้านหลังของพิพัฒน์

"วันนี้ออกมาเยอะเลยพัฒน์.........ลุกไหวมั้ย"

บารมียืนขึ้นและฉุดแขนของพิพัฒน์ให้ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน

พิพัฒน์ยังไม่ได้ขยับไปไหน  แต่กอดเอวของบารมีเอาไว้เป็นหลักยึด  และแหงนเงยใบหน้าขึ้นจ้องมองหน้าของบารมีนิ่ง ๆ

"เวลากอดกันพี่รู้สึกยังไง......พี่รู้สึกดีหรือเปล่า"

"...................................."

"เวลาที่อยู่ด้วยกันทุกวัน  พี่บัสรู้สึกดีมั้ย"

"................พัฒน์.............................."  บารมีนั่งงัน  และเริ่มจะยอมรับฟังสิ่งที่พิพัฒน์พูดอย่างตั้งใจ

"สุขก็สุขด้วยกัน  ถ้าจะทุกข์ก็ต้องทุกข์ด้วยกัน  ผมล้มผมเจ็บมาเยอะไม่น้อยกว่าพี่หรอก  ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น"

รอยยิ้มบาง ๆ จุดขึ้นที่ใบหน้าของพิพัฒน์ 
สัมผัสเบา ๆ จากปลายจมูกที่แนบลงบนแผ่นอกข้างซ้ายอย่างช้า ๆ ทำให้บารมีรู้สึกอุ่นไปถึงหัวใจ

พิพัฒน์จ้องมองหน้าของบารมีนิ่ง ๆ และบารมีก็ได้แต่ถอนหายใจยาว และแตะฝ่ามือไปที่ข้างแก้มของพิพัฒน์ ลูบไล้แผ่วเบา  และยอมพยักหน้ารับสิ่งที่พิพัฒน์ตั้งใจจะทำ

"เออ.....เอายังไงก็เอา........จะทำอะไรก็ทำ......อยู่ด้วยกันกูมีแต่ทำให้มึงลำบากตลอด"

พิพัฒน์ยังคงยิ้ม   รอยยิ้มที่ทำให้บารมี  มีความสุขที่สุด  สุขจนต้องยิ้มตาม   มีความสุขจนสามารถยิ้มตามอีกฝ่ายออกมาได้

"ง่วงยัง"

พิพัฒน์แนบใบหน้าลงซบไหล่บารมีเบา ๆ อีกครั้งและบารมีก็อมยิ้ม  เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของพิพัฒน์

"ง่วง"

น้ำเสียงแผ่วเบาของคนตอบที่พูดจาแทบไม่รู้เรื่องทำให้บารมีหัวเราะออกมาและกดปลายคางไปที่กลางกระหม่อมของพิพัฒน์เพื่อหยอกล้อ

"ง่วงก็ขึ้นไปนอนสิวะ ไปอาบน้ำอีกรอบแล้วมานอน จะมาซบกูทำไม ง่วงแต่ไม่ยอมไปนอน มึงจะเอายังไงพัฒน์"

พิพัฒน์ไม่ได้ตอบ แต่แค่ปฏิกิริยาทางกายก็มากพอให้บารมีรับรู้

ฝ่ามือที่ค่อย ๆ ลากไล้ไปทั่วหน้าขาและกำลังวนกลับมาที่กลางหว่างขาตรงส่วนที่ยังอ่อนแรง ทำให้บารมีนิ่งมองคนที่ยังแนบใบหน้าซุกซบอยู่ที่อกแต่มือยังไม่หยุดนิ่ง

"......พี่....บัส....."

บารมีทำอะไรไม่ได้แล้ว  นอกจากยอมให้พิพัฒน์ทำทุกอย่างได้ตามใจชอบอย่างที่อยากจะทำอีกครั้ง

ในเวลานี้สิ่งที่เกิดขึ้นกับบารมีเป็นไปอย่างที่ช่างวินัยคิดเอาไว้หมดทุกอย่าง 

..........ถึงจะหงุดหงิดโมโหไม่ชอบใจขนาดไหน แต่สุดท้ายบารมีก็ไม่มีทางขัดขวางสิ่งที่พิพัฒน์ต้องการจะทำได้อยู่ดี............


TBC.


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-06-2015 07:30:53 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ fangkao

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
สุดท้ายก็แพ้ทาง อิอิ

ออฟไลน์ jilantern

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 465
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3393
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
ก็ดื้อด้วยกันทั้งคู่แหละ

ออฟไลน์ meeoldly

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 164
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0

ออฟไลน์ brookzaa

  • Chill out
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-6
นางมีท่าไม้ตายไงล่ะ 555

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
 o13 ต้องยกให้พัฒน์์ขาเลย

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
นางดื้อเงียบจริงๆ ทุกคนต้องยอม 555

ออฟไลน์ zaturday

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-1
กรีดร้องดิ้นตายให้กับความน่ารักของนุ้งพัฒ ทำไมน่ารักอย่างนี้ พี่บัสเราไปปไหนไม่รอดแล้ว เมียน่ารักเกิน  :-[

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ kinjikung

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2947
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-8
555 แล้วพี่จะโววายไม่ยอมเพื่ออะไรพี่บัส ชอบเล่นตัวนะเรารู้ว่าแพ้ทางก็ยังดันทุรังทำ
พัฒน์ร้ายกาจมากใช้วิธีนี้ทำให้พี่บัสยอมทุกที

ออฟไลน์ darling

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1741
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-7
พิพัฒน์ดื้อจริงๆ แต่พี่บัสก็ยอมตลอด  :mew1:

ออฟไลน์ minneemint

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1633
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0

ออฟไลน์ boonpa

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2359
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-9

ออฟไลน์ ่patsaporn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-6
น่ารัก ซึ้ง ร้อนแรงมากด้วยค่ะ พิพัฒน์มีวิธีการอธิบายที่ดีเสมอ ซึ่งพี่บัสแพ้ๆๆๆๆๆๆ แพ้ร้อยพันรอบอ่ะพี่
เป็นความรักที่อบอุ่นมากเลย พัฒน์รักมากแบบอยากช่วยเหลือทุกอย่างเพราะเป็นคู่ชีวิตกัน
ส่วนพี่บัสก็แบบแมนอ่ะ โคตรเท่ห์ ไม่อยากให้แฟนลำบาก โอย ดีใจที่มาเจอกันเนอะ ดี้ดี

ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4414
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3
สุดท้ายพี่บัสก็ต้องยอมพัฒน์ กว่าจะยอมก็ต้องคุยด้วยภาษากายก่อน

ออฟไลน์ kokoro

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1090
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +138/-2
พี่บัสคนคิดมาก
ต้องเจอดื้อๆดึงดันแบบพัฒน์นี่แหละ ถึงจะยอมรับความช่วยเหลือบ้าง

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3593
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
พัฒน์ ดื้อ จริงๆๆๆ จนคืนนี้ไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันล่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
เช้าตื่นมาเดินไม่ไหวไม่รุ้ด้วยน่ะเออ อิอิ
ใช้ร่ายกายคุยนำล่องก่อนมันดีอย่างนี้เอง จนเฮียบัสหยุดไม่อยู่แล้ว ก๊ากกกกกกกก

ออฟไลน์ Peung002

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 870
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
อย่างแรก บอกก่อนเลย. คิดถึงงงงงงง  :กอด1:

เค้าชอบอ่า เวลาที่พี่บัสหงุดหงิดที่เอาชนะพัฒน์ไม่ได้ 5555 สะใจ
แล้วเวลาที่พัฒน์อธิบายแบบนี้ ยิ่งชอบใหญ่ 5555.  :haun4: ขอเติมเลือดหน่อยคร้าบบบ
 :hao3:

ออฟไลน์ กระพรวนศรี

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 27
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ชอบพัฒน์จริงๆเลยอะเซ็กซี่ ร้อนแรง ยั่ว อึน มึน เก่ง น่ารัก ฮื้อออ อยากแย่งมาจากพี่บารมีง่ะ
แต่ก็ชอบบารมีด้วย ดูแบบขี้บ่น พูดเยอะ แต่แพ้ทางน้องพัฒน์ตลอด

น่ารักจริงๆ รอติดตามตอนต่อไปนะคะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6284
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
เสร็จพัฒน์จนได้ ฮ่าๆๆๆ

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5
ต้องใช้ภาษากายคุยสินะ  :z1:

ออฟไลน์ poppycake

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2670
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-4
เจอท่านพัฒน์เข้าไป พี่บัสหรือจะสู้ได้ 55555555

ออฟไลน์ rmlab

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1679
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +120/-2
เริดสุดอ่ะพี่พัฒน์

ออฟไลน์ Infinity 888

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2026
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +157/-7
ต้องให้พัฒน์จัด ถึงจะยอมใช่ไหมพี่บัส55555

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
สุดท้ายพี่บัสก็ต้องยอมให้พัฒน์เขาอยู่ร่ำไป~ :-[ .. คุยกันแบบนี้เราก็เขินแย่เลยสิ~

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1586
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
สุดท้ายก็ เป็น อิแบบนี้ตลอด

แล้วพี่บัสจะโวยวาย ทำไมให้เสียเวลา

หรือว่านี่เป็นแผน ที่จะให้พิพัฒ ทำแบบนี้ใช่ใหม

พี่บัสเจ้าเล่ห์มากไปแล้ว

ออฟไลน์ papanoy

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 231
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
พี่บัสทำเป็นโมโหให้พัฒน์ง้อล่ะสิ เข้าทางเบยยยย  :กอด1:

ออฟไลน์ PandP

  • Déjame vivir esa fantasía.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1170
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +137/-0
    • http://www.facebook.com/iAMpingPINGping
ยินดีต้อนรับพี่บัสเข้าสู่สมาคมพ่อบ้านใจกล้าค่ะ

ออฟไลน์ khuan

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 353
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด