ยังเบลอ... [Ch.13 : จบแบบหวานๆ][p.60][290316]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ยังเบลอ... [Ch.13 : จบแบบหวานๆ][p.60][290316]  (อ่าน 614903 ครั้ง)

ออฟไลน์ pagg

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 90
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: เบลอ... [Ch.3 ผู้จัดการตัวร้าย][090215]
«ตอบ #60 เมื่อ11-02-2015 14:08:25 »

น่าสงสารตรณจริงๆ โดนนภฝึกความอดทนตั้แต่วันแรกที่ทำงานด้วยกันเลยนะ
แต่นภเก่งจริงๆเลยนะคะ รอบคอบ แต่ก็เย็นชา ลูกน้องเลยไม่กล้าเข้าใกล้เลย
ต่างจากตฤณที่น้องๆกล้าพูดคุย ออกความเห็น สองคนนี้ทำงานร่วมกันอาจมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีเนอะ

ออฟไลน์ subbeau

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 58
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: เบลอ... [Ch.3 ผู้จัดการตัวร้าย][090215]
«ตอบ #61 เมื่อ11-02-2015 17:43:34 »

เจ้านายดูท่าจะไม่ชินกับบรรยากาศแบบนี้หรอคะ ลูกน้องกลัวจนหัวเกือบหดกันไปหมดแล้ว ฮ่าๆ  :katai1:

ออฟไลน์ bradpitt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 258
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
Re: เบลอ... [Ch.3 ผู้จัดการตัวร้าย][090215]
«ตอบ #62 เมื่อ14-02-2015 20:34:32 »



 :impress3: :impress3: :impress3: :impress3: :impress3: :impress3:

อ่าน เรื่องใหม่ คุณ husky  แล้วววว

ถูกใจมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เฮฮา ปาร์ตี้ ถูกใจจนอยากจะดิ้นพราดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


วิศวกร แมนๆๆ ทั้งคู่ ถูกใจมากๆๆๆๆ เลย

รอ รอ รอ นายตฤน ออกฤทธฺ์ นะครับ

 :heaven :heaven :heaven :heaven :heaven :heaven

ออฟไลน์ sweetbasil

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 807
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-3
Re: เบลอ... [Ch.3 ผู้จัดการตัวร้าย][090215]
«ตอบ #63 เมื่อ14-02-2015 23:44:22 »

สนุกมากกกกกก ดูท่าลูกน้องจะรักตฤณ มากอ่ะ

ออฟไลน์ Celestia

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 833
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
Re: เบลอ... [Ch.3 ผู้จัดการตัวร้าย][090215]
«ตอบ #64 เมื่อ16-02-2015 09:56:42 »

โดนแกล้งอีกแล้วนะตฤณ

การทำงานเป็นหัวหน้านี่มันต้องใช้ใจมากกว่าอำนาจนะ. เราว่าตฤณวินเรื่องนี้ล่ะ 5555

ออฟไลน์ =นีรนาคา=

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2546
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +296/-6
Re: เบลอ... [Ch.3 ผู้จัดการตัวร้าย][090215]
«ตอบ #65 เมื่อ16-02-2015 14:24:45 »

ทำไมเพิ่งเจอเรื่องเน้ 55555
 

ออฟไลน์ hello_lovestory

  • >>I'm C-Z@<<
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 881
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
Re: เบลอ... [Ch.3 ผู้จัดการตัวร้าย][090215]
«ตอบ #66 เมื่อ17-02-2015 00:24:50 »

เจ้านายต้องรีบซื้อใจลูกน้องแล้วล่ะ

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4
Re: เบลอ... [Ch.3 ผู้จัดการตัวร้าย][090215]
«ตอบ #67 เมื่อ17-02-2015 01:15:58 »

เราว่าคุณนภไม่ได้มองลูกน้องเป็นเพื่อนร่วมงานนะคะ...แต่มองเป็นผู้ร่วมงานมากกว่า..

เลยไม่ได้ใจคนทำงานด้วยไง ปรับตัวหน่อยค่ะ สู้ๆ

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4
Re: เบลอ... [Ch.3 ผู้จัดการตัวร้าย][090215]
«ตอบ #68 เมื่อ19-02-2015 16:39:13 »



Chapter 4


หลังจากชายหนุ่มผิวขาวเดินกลับไปยังห้องทำงานของตน และนั่งทำงานต่อไปอีกสักพัก เลขาส่วนตัวก็เปิดประตูห้องเข้ามาหา “คุณนภเกตน์คะ ท่านประธานโทรมาบอกว่ากำลังรอให้คุณนภเกตน์ไปทานข้าวด้วยกันน่ะค่ะ”

“อืม” ดวงตากลมโตชำเลืองมองนาฬิกาตั้งโต๊ะ ซึ่งบอกว่าเลยเวลาเลิกงานมากว่าชั่วโมงแล้ว... เพราะไม่อยากให้อาพีรพัฒน์ต้องรอนาน เขาจึงลุกขึ้นเก็บข้าวของให้เรียบร้อย มือขาวรวบแฟ้มเอกสารสองสามแฟ้มไว้ในมือ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ทว่าก่อนที่จะเดินไปถึงลิฟต์โดยสาร เสียงดังโหวกเหวกจากกลุ่มวิศวกรนับสิบก็หยุดร่างโปร่งไว้เสียก่อน เขาจึงเดินตามต้นเสียงนั้นไปด้วยความสงสัย... ก็นี่เลยเวลาเลิกงานไปแล้วไม่ใช่หรือ

ที่ตรงต้นตอของเสียงดังนั้น ร่างสูงนั่งอยู่บนโต๊ะรูปวงรีขนาดใหญ่ โดยมีพวกลูกน้องที่ลากเก้าอี้เข้ามานั่งรายล้อม บนโต๊ะตรงหน้าของแต่ละคนมีเอกสารกองโตกับแล็ปท็อป และอุปกรณ์เชื่อมต่อเครือข่ายการสื่อสารอีกสองสามเครื่อง มีสายไฟและสายเคเบิลระโยงระยางเต็มไปหมด

“ไอ้เวรนี่ หิวก็ทนหน่อยสิวะ ถ่างตาดูที่มึงตั้งค่าไว้นี่ ป้อนคำสั่งก็ไม่ครบ พรุ่งนี้จะต้องรวบรวมเอกสารส่งผู้จัดการแล้วนะเว้ย เดี๋ยวก็โดนจับตอนหรอก” ตฤณดุเพื่อนร่วมงานเสียงเข้ม พร้อมกับใช้แขนล็อกคอ อีกมือชี้ไปบนหน้าจอมอนิเตอร์ “แก้ใหม่เลย ให้ไวๆ”

“เออ จริง! ดีนะมึงเห็นก่อน ไม่งั้นกูซวยแน่ๆ”

“ผู้จัดการใหม่ก็ท่าทางดูดีอยู่นะพี่ตฤณ แต่ทั้งดุทั้งหยิ่งเลยว่ะ น่าสงสารพี่ที่ต้องทำงานในห้องเดียวกันจริงๆ...”

เพื่อนร่วมงานอีกคนพูดแทรกขึ้นมาทันควัน “เฮ้ยๆ มันก็เป็นเรื่องธรรมดานะมึง ถ้ากูเป็นหลานท่านประธาน กูจะหยิ่งให้ได้มากกว่านี้อีกเว้ย ฮิ้วว! ไอ้คุณตฤณแม่งรันทด รากหญ้าเจอชั้นดินเหนียวซะงั้น อดเป็นผู้จัดการเลย!”

โป๊ก! มือหยาบม้วนกระดาษจนแข็งแล้วฟาดลงไปบนหัวเพื่อนร่วมงานช่างนินทาทั้งสอง

“พูดมากน่ะ ไม่ต้องมาสงสารกู สงสารตัวพวกมึงเองก่อนเลย ทำงานของพวกมึงไปเร็วๆ เลย... เอ้า ไอ้เปี๊ยก” ชายหนุ่มผิวสีแทนหันไปหาลูกน้องที่นั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่อีกโต๊ะ “เป็นไรวะเอ็ง!”

“กำลังสร้าง List บน Firewall อะพี่ เยอะชิบหาย งงไปหมดแล้วเนี่ย”

“ไหน เอามาให้ข้าช่วยดูมา!” ร่างสูงโน้มตัวเข้าไปหาพลางโอบไหล่รุ่นน้องไว้ ขณะเดียวกันบวรวิทย์ก็เดินผ่าน เจ้าลูกน้องสะโพกดินระเบิดแกล้งใช้บั้นท้ายกระแทกรุ่นพี่ที่ยืนอยู่เบาๆ ให้พอหมั่นไส้ ตฤณจึงหันไปตีก้นของบวรวิทย์ดังเพี้ยะ แล้วหยิกซ้ำ เรียกเสียงหัวเราะให้กับทุกคนในบริเวณนั้น

ฮื้ยยยย! ไอ้ท่าทีที่ถึงเนื้อถึงตัวทุกคน โดยที่ไม่มีใครว่าหรือสนใจแบบนั้นมันคืออะไร!... ยังไม่มีใครรู้รึไงว่าตฤณมีรสนิยมแบบไหน หรือทุกคนรู้อยู่แก่ใจแล้วแต่ยอมให้ตอดเล็กตอดน้อยได้แต่โดยดีกันนะ

นภเกตน์พยายามมองข้ามรังสีเหนือม่วงรอบๆ ตัวของตฤณไป แล้วจ้องมองบรรยากาศในการทำงานแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

...ที่อเมริกา บริษัทเก่าที่เขาเคยทำงานน่ะ ตัวใครตัวมัน แล้วก็ชิงดีชิงเด่นกันน่าดู ชนิดที่ว่าถ้าใครพลาดล้มลงละก็ จะถูกคนอื่นใช้เป็นฐานเหยียบทันที... แต่บรรยากาศแบบนี้ ดูอบอุ่น เหมือนพี่น้องหรือเพื่อนธรรมดา และดูเหมือนว่าตฤณจะเป็นศูนย์กลางความสนใจของทุกคน

...คงเพราะความเป็นกันเองและการเอาใจใส่คนรอบตัว จนทุกคนมองข้ามเรื่องรสนิยมส่วนตัวของตฤณไป ซึ่งร่างโปร่งเห็นแล้วก็อดรู้สึกว่าอยากจะสัมผัสกับบรรยากาศการทำงานในแบบใหม่บ้างไม่ได้ แต่สำหรับคนที่ไร้มนุษย์สัมพันธ์เช่นเขาคงจะเป็นเรื่องยาก แค่จะเริ่มต้นยังไงก็ยังไม่รู้เลย

 “อ๊ะ” พอชายหนุ่มในชุดสูทสีดำหมุนตัวกลับ เพื่อจะเดินออกไปยังลิฟต์โดยสาร เขาก็ชนเข้ากับลูกน้องร่างหมีหน้าตาง่วงๆ ที่ถือถุงอาหารอยู่เต็มมือเข้าอย่างจัง

“อ๋า! ผู้จัดการ ขอโทษครับ” ภูริณัฐกระเด้งออกไปสามก้าว

“อืม” ผู้เป็นนายตอบพลางก้มลงมองถุงอาหารมากมายในมืออีกฝ่าย

“นี่ไม่ใช่ผมกินคนเดียวนะครับ พอดีพี่ตฤณ เอ๊ย! ผู้ช่วยผู้จัดการยังไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้า ปกติเวลาเขาทำงานเครียดๆ ชอบลืมกินอาหารประจำ ผมเลย...”

ร่างโปร่งยกมือขึ้นเป็นเชิงบอกให้หยุดอธิบาย “กินแล้วก็เก็บกวาดให้เรียบร้อย อย่าให้เลอะเทอะก็แล้วกัน แล้วอย่าอยู่ดึกกันนักล่ะ” ก่อนจะเดินจากไป

...ทำไมเขาไม่พูดคุยกับลูกน้องให้เป็นกันเองกว่านี้นะ? นภเกตน์หยุดมองเงาของตนเองในกระจกระหว่างทางเดิน... เขาดูดุ แล้วก็หยิ่งมากเลยหรือ?

คนเป็นผู้จัดการนั้น มีหน้าที่แจกจ่ายงานและดูแลลูกน้อง หากเขาเป็นคนที่ลูกน้องไม่คิดจะเข้าใกล้... และเพราะแบบนั้น พอเทียบกับตฤณแล้ว เขา... ชักเริ่มจะสงสัยว่าตนเองทำตัวเหมาะกับการเป็นหัวหน้าคนกลุ่มใหญ่แล้วหรือยัง

นภเกตน์ขมวดคิ้วอย่างข้องใจ... ทำไมกันนะ ทั้งๆ ที่ตฤณก็ไม่ได้เก่งกาจเหมือนกับเขา แต่ทำไมจึงกลายเป็นที่รักและที่นิยมของหลายๆ คนไปได้


“พี่ตฤณ เอ้า! กินอะไรก่อน เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งไป อดมาได้ยังไงทั้งวัน” ภูริณัฐยื่นถุงอาหารในมือให้กับรุ่นพี่คนสนิท “เมื่อกี้สวนกับผู้จัดการด้วย”

“เออ ขอบใจ” ร่างสูงรับถุงอาหารมาแล้วควานหาอาหารเสียงดังกรอบแกรบ เขาหยิบใส่ปากพร้อมกับถามว่า “แล้วเขาว่ายังไงบ้างอะ”

“ผู้จัดการบอกว่ากินแล้วเก็บดีๆ แล้วก็อย่าอยู่กันดึกนัก”

...อืม... ก็ไม่แปลกใจที่ไอ้หน้าจืดจะพูดแบบนี้ คนอะไรก็ไม่รู้ อัธยาศัยติดลบ อยู่ใกล้ๆ แล้วรู้สึกเหนื่อยๆ เพลียๆ ยังกับเพิ่งแบกกระสอบข้าวสารมาเป็นสิบกระสอบ บางทีไอ้หมอนี่อาจจะเป็นหุ่นยนต์ตั้งโปรแกรมมาเพื่อสูบชีวิตเขาก็เป็นได้

“ว่าแต่พี่เหอะ เป็นไงมั่งอะ”

“ข้า?” ตฤณชี้ไปที่ตัวเอง “ทำไมวะ?”

“เอ๊า!!! ก็เห็นเมื่อเช้าร้องงี้ดๆ เป็นแมวถูกหนังกะติ๊กรัดไข่ หายเฮิร์ตแล้วเหรอ”

“เออ...” ร่างสูงขมวดคิ้ว เพราะมัวแต่ยุ่งทั้งวันจนตัวเขาลืมไปเลยว่าอกหัก ก็เขาโดนทั้งงานทั้งเจ้านายคนใหม่ปั่นหัวให้วุ่นจนหมุนติ้วๆ ทั้งมึนทั้งเบลอไปตลอดวัน จะเอาเวลาที่ไหนมาเฮิร์ตกัน

“สมควรแล้วที่แฟนจะทิ้ง” ภูริณัฐพึมพำ “พี่ตฤณดูมีความสุขที่จะแต่งกับงาน มากกว่าจะแต่งงานซะอีก”

“.....” ตฤณนิ่งเงียบ ใจหนึ่งเขาก็คิดว่าเวลาอยู่ที่ที่ทำงานกับพวกลูกน้องนี่ เขามีความสุขและเพลินจนลืมเวลา ต่างกับเวลาที่เขาอยู่กับปิ่นหยกตามลำพัง  แต่อีกใจ... การที่รู้ว่ามีใครสักคนรอการกลับมาของตนอยู่ที่บ้าน มันก็ดีเหมือนกันนะ

“ไอ้หมี มึงทักพี่ตฤณทำไมวะ ดูสิ ดราม่าเลยเห็นมั้ย” บวรวิทย์หันไปดุ

“นึกถึงผู้จัดการไว้สิครับ จะได้เครียดเรื่องอื่น” วิศวกรสองนายที่ถูกเรียกไปแก้ไขเอกสารในตอนเช้าเดินเข้ามาหารุ่นพี่ผิวสีแทนพร้อมกับเอกสารใหม่ในมือ “เสร็จแล้วครับพี่ พี่ตรวจดูอีกทีก่อนส่งมอบให้ผู้จัดการได้มั้ยครับ พวกผมกลัวง่ะ”

ตฤณพยักหน้า รับเอกสารใหม่เหล่านั้นมาแล้วเดินนำออกไป “เออๆ งั้นกลับไปที่ห้องแล็บอีกรอบก็แล้วกัน”


ฝ่ายนภเกตน์ จากที่ดูขรึมอยู่แล้วเป็นปกติ เวลานี้ยิ่งดูเคร่งเครียดมากขึ้นไปอีก เขานั่งเงียบตลอดการรับประทานอาหารมื้อค่ำร่วมกับพีรพัฒน์ จนกลับมานั่งในรถก็ยังคงเงียบอยู่

“เป็นอะไร ทำงานวันแรกไม่สนุกเหรอหลานรัก”

“เปล่าครับ ทุกอย่างก็โอเคดีครับ”

“ก็ดีแล้ว พวกวิศวกรเครือข่ายของบริษัทเราค่อนข้างจะดูเนิร์ดๆ ไปสักหน่อย แต่พวกเขาก็รักกันดี ช่วยเหลือกันเสมอๆ บรรยากาศในการทำงานดีที่สุดเมื่อเทียบกับทุกแผนกเลยเชียวนะ อาดีใจที่นภเริ่มต้นทำงานที่แผนกนี้”

“ครับ” ...บรรยากาศในการทำงานก็ดีอยู่หรอกนะ แต่เขาเองก็บอกไม่ได้หรอกว่า บรรยากาศแบบสบายๆ กับจริงจัง แบบไหนจะมีประสิทธิภาพในการทำงานมากกว่า

“ผู้ช่วยของนภเป็นยังไงบ้าง”

นภเกตน์นิ่งไปชั่วครู่เพื่อประเมินผู้ช่วยจากการพบกันในวันแรก “...ก็โอเคครับ” ...ยกเว้นรสนิยมของเขานะครับ...

พีรพัฒน์ลูบศีรษะเล็กอย่างอ่อนโยน “ดีแล้วที่เข้ากันได้ อาเห็นว่าทั้งนภกับตฤณต่างก็มีสิ่งที่แต่ละคนไม่มี ถ้าทำงานคนเดียวคงจะลำบาก อาถึงเลือกเขาให้มาทำงานคู่กับนภ”

“หมายความว่ายังไงครับ” นภเกตน์ขมวดคิ้ว

“เดี๋ยวทำงานไปสักพักก็จะรู้เอง อาอยากให้นภคอยสังเกตดูตฤณให้ดี เรียนรู้สิ่งที่ดีๆ จากเขา แล้วก็หวังว่านภจะช่วยสอนหลายๆ อย่างให้กับตฤณบ้าง” พีรพัฒน์หัวเราะ

“.....” ร่างโปร่งเบือนหน้าออกไปทางหน้าต่าง พร้อมกับนึกทบทวนคำพูดของพีรพัฒน์ เขากับไอ้หมอนั่น มีสิ่งที่แต่ละคนไม่มี... งั้นเหรอ แต่คนระดับเขานี่ ยังมีอะไรต้องเรียนรู้อีกหรือไงกัน

“ถึงแล้ว อาบน้ำแล้วก็รีบเข้านอนซะนะ”

ขาเรียวก้าวลงจากรถเมื่อรถยนต์จอดสนิทที่ตรงทางเข้าคอนโดมิเนียม จากนั้นก็หันกลับไปหาคนที่ยังคงนั่งอยู่ภายใน “วันนี้ขอบคุณนะครับอาพี อาหารอร่อยมาก”

ร่างโปร่งเดินเข้าไปในตึกที่พักซึ่งอยู่ใกล้ๆ กันกับที่ทำงาน ห้องพักของชายหนุ่มอยู่ไม่สูงนัก ระดับชั้นใกล้เคียงกันกับห้องทำงานของตน และจากห้องพัก เขาสามารถมองเห็นห้องทำงานได้หากมีแสงไฟสว่างไสว นภเกตน์จึงเดินออกไปยังระเบียงเพื่อสำรวจดู

“ไอ้หมอนั่นยังไม่กลับบ้านอีกรึไง” เขาพึมพำกับตนเอง ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไปอาบน้ำ จนเตรียมตัวเข้านอนแล้ว พอมองจากบานกระจกระเบียงออกไป ที่ห้องทำงานนั้นก็ยังคงเปิดไฟไว้สว่าง


ร่างสูงยังคงนั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงาน เขาตรวจดูรายงานโพรเจกต์ทั้งหมดที่ลูกน้องเพิ่งส่งมา พลางเปิดคู่มือดูการตั้งค่าอุปกรณ์ควบคู่ไปด้วย เพราะไม่อยากถูกเจ้านายหน้าขาวสบประมาทเอาอีก แล้วอีกอย่างที่บ้านก็ไม่มีใคร เขาเองก็มีเสื้อผ้าอยู่ในล็อกเกอร์สามสี่ชุด เลยกะจะนอนมันที่ที่ทำงานนี่แหละ


“ขยันเว่อร์” จากประสบการณ์ที่เคยทำงานในอเมริกามาก่อน เวลาทุกนาทีเป็นเงินเป็นทองหมด ลูกจ้างเข้าทำงานตรงเวลา ออกงานตรงเวลา ไปพบลูกค้าตรงตามเวลาที่ระบุไว้ เรื่องงานก็งานใครงานมัน ซึ่งเป็นอะไรที่แตกต่างไปจากบริษัทของอาพีรพัฒน์โดยสิ้นเชิง

นัยน์ตาสีอ่อนจ้องมองคนที่นั่งเกาศีรษะอยู่ตรงโต๊ะทำงานอยู่อีกพักใหญ่ เขาเห็นตฤณลุกเดินไปมา ก่อนจะปิดไฟในห้องจนเหลือเพียงแค่ไฟสลัว แล้วเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาภายในห้องนั่นเอง

ขาเรียวพาเจ้าของเดินเข้าไปในห้องนอนของตน ทว่าพอเขาทิ้งตัวลงนอน คำพูดของอาพีรพัฒน์ก็ผุดขึ้นมาในความคิด


“อาเห็นว่าทั้งนภกับตฤณต่างก็มีสิ่งที่แต่ละคนไม่มี ถ้าทำงานคนเดียวคงจะลำบาก อาถึงเลือกเขาให้มาทำงานคู่กับนภ”


...แล้วอะไรที่ตฤณมีแล้วเขาไม่มีกันล่ะ... ตัวเขาขาดอะไรไปงั้นเหรอ? 


TBC~*


โถ น้องนภผู้น่าสงสาร  :hao5: พี่ตฤณก็ยังไม่ยอมเปิดใจให้สักที 5555 จะไปรอดมั้ยเนี่ย

ขออภัยที่ฮัสกี้ลงตอนใหม่ช้าไปสักนิด พอดีอู้ไปเที่ยวค่ะ แฮ่ เพราะงั้นก็เลยลงตอนใหม่พร้อมกับลงนิสรีนด้วยเลยน้า อย่าลืมคว้าอูฐวิ่งตามน้องคุณกับทาริคมาด้วยนะค้า  :mew1:

สุขสันต์วันตรุษจีนทุกคนเลยนะค้า ขอให้ได้อั่งเปาซองแดงๆ เต็มไม้เต็มมือค่ะ

ปล. ขอบคุณคุณJustWait ที่พูดถึงเรื่องผู้ร่วมงานนะคะ 55555 ฮัสกี้นั่งนึก นอนนึกอยู่ตั้งนานว่าจะใช้คำว่าอะไรแทนเพื่อนร่วมงานดี กร๊ากก :mew5:


ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #69 เมื่อ19-02-2015 16:56:10 »

ตฤนล้นกว่าไง! รั่วสุดติ่ง. :laugh: ผู้ชายบ้างาน
น่าร็อคอ่ะ~  :-[

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
« ตอบ #69 เมื่อ: 19-02-2015 16:56:10 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #70 เมื่อ19-02-2015 17:22:42 »

สะดุดๆๆๆ

ออฟไลน์ haemin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #71 เมื่อ19-02-2015 17:54:29 »

เรื่องนี้ พระเอกจะเข้านายเอก หรือนายเอกจะเข้าหาพระเอกก่อนล่ะ แล้วมันจะรักกันยังไง อืม คนอ่านยัง เบลอๆ

ออฟไลน์ Memindbucker

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 94
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #72 เมื่อ19-02-2015 18:38:22 »

ผู้จัดการกับผู้ช่วยจะรักกันได้ไงเนี่ย มองไม่เห็นทางเลย
คุณอานี่พ่อสื่อหรือป่าวให้ตฤณและนภมาเป็นอีกส่วนที่หายไปของกันและกัน วรั้ยยยยย

ออฟไลน์ Freja

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-4
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #73 เมื่อ19-02-2015 19:25:03 »

ต่างฝ่ายต่างก็ยังไม่เปิดใจแหละ

ชอบบรรยากาศแผนกนี้ *ซิกๆ* เข้าใจความรู้สึกของคุณผู้จัดการเลย

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #74 เมื่อ19-02-2015 19:45:03 »

โอ๊ยคุณนภคะสิ่งที่คุณขาดแต่ตฤณมีก็เห็นได้ชัดมากๆอยู่นะ

ออฟไลน์ sweetbasil

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 807
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-3
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #75 เมื่อ19-02-2015 20:35:43 »

เอาน่าคุณนภเพิ่งทำงานวันแรกเอง อยู่ไปเรื่อยเดียวก็รู้เองว่าคุณตฤณ น่ารักแค่ไหน :o8:

ออฟไลน์ newone

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 44
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #76 เมื่อ19-02-2015 21:01:04 »

ลอยคอ รอคอยให้ผู้ชายสองคนเค้าปิ๊งกันไวๆค่ะ น้องหัวหน้าของเราดูจะเหงาไม่น้อยนะคะ ผู้ช่วยควรดูแลถึงเนื้อถึงตัวด่วนๆค่ะ :katai4:

ออฟไลน์ ●GreenTEA●

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #77 เมื่อ19-02-2015 21:02:39 »

 :z13:

ออฟไลน์ namngern

  • Flowers need to bloom
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-2
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #78 เมื่อ19-02-2015 22:13:02 »

แง่มมมม อย่าลืมเจ้านายกับนายเร็นนะคะ
เรารออยู่55555
ตัดพ้อนิดหน่อย ตอนนี้สั๊นสั้น
อยากรู้ว่าผู้จดการจะเปลี่ยนไปยังไง จะน่ารักขนาดไหนน้า

ออฟไลน์ wavalove

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 242
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #79 เมื่อ19-02-2015 22:21:29 »

 :L1: :L1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
« ตอบ #79 เมื่อ: 19-02-2015 22:21:29 »





ออฟไลน์ double9JH

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1810
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-7
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #80 เมื่อ19-02-2015 22:59:06 »

 :pig4: :pig4:

 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #81 เมื่อ19-02-2015 23:44:09 »

เป็นเรื่องแรกที่สงสารพระเอก
หมั่นไส้นายเอก เว่อออออ :katai1:

ออฟไลน์ =นีรนาคา=

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2546
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +296/-6
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #82 เมื่อ20-02-2015 10:31:23 »

รอดูการเติมเต็มของคนสองคน คึคึ

แผนกนี้น่ารักกันจริงๆ

ออฟไลน์ Celestia

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 833
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #83 เมื่อ21-02-2015 08:05:57 »

จะเติมเต็มกันทุกอย่างใช่ไหมคะ? 5555

/คิดออกนอกทะเลไปไกล

ออฟไลน์ pagg

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 90
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #84 เมื่อ23-02-2015 01:19:34 »

ตฤณทำงานจนลืมเฮิร์ตเลยนะ ดีแล้วงานยุ่วๆจะได้ไม่คิดมาก บรรยากาศการทำงานดูสนุกมากเลยค่ะ ตฤณคอยช่วยเหลือน้องตลอด น่ารักจริงๆ
เติมเต็มสิ่งที่ขาด จะได้เติมกันเมื่อไหร่น้ออ ท่าทางจะอีกนาน ฮ่าาา

ออฟไลน์ lollita

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #85 เมื่อ23-02-2015 01:50:58 »

 :mew1:

ออฟไลน์ สายลมที่หวังดี

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 508
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +138/-1
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #86 เมื่อ23-02-2015 04:35:19 »

ฮือไม่ได้อ่านตั้งสองตอนแน่ะ เพราะติดภาระกิจเลยมาอ่านรวดเดียว ปกติจะอ่านแต่นิยายวัยเรียนเพิ่งมาอ่านนิยายวัยทำงานและพระเอกนายเอกทำงานด้วยกัน  มันฟินแบบผู้ใหญ่ชิงๆ



ว่าแต่พระเอกเราซกมกไปหน่อยนะหรือว่าไม่หน่อยละเค้าเรียกว่าซกมกมากกกกก :laugh:

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3004
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #87 เมื่อ23-02-2015 07:15:54 »

อยู่ๆด้วยกันไปเดี๋ยวก็รักกันเองแหละ #หราาาา

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4
Re: เบลอ... [Ch.4 ความแตกต่าง][p.3][190215]
«ตอบ #88 เมื่อ23-02-2015 17:51:10 »


Chapter 5


“คุณตฤณ”

“ฮือ... ขออีกสิบห้านาที”

“.....” ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทถอนหายใจ ขณะจ้องมองคนที่นอนกรนเสียงดังลั่นอยู่บนโซฟา ที่จริงก็ยังมีเวลาอีกเกือบชั่วโมง ก่อนจะถึงเวลาเข้างาน แต่...

“คุณตฤณ!” นภเกตน์ตะโกนเสียงเข้ม

“เฮ้ย!” ร่างสูงกระเด้งตัวลุกขึ้นพรวด คว้าผ้าขาวม้าที่เอามาใช้แทนผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว “ผู้จัดการ! เข้ามาในห้องผมได้ยังไงเนี่ย!”

“ละเมออะไรของคุณ นี่มันที่ทำงาน”

ใบหน้าคมเข้มหันมองไปรอบๆ ระหว่างที่เรียกสติกลับคืนมา “เช้าแล้วเหรอเนี่ย...”

“ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว” ผู้เป็นนายสั่งพลางยัดธนบัตรใบละพันบาทใส่มือใหญ่ “แล้วไปซื้ออาหารเช้ามาให้ผมด้วย”

“หา!” ดวงตาสีเข้มเบิกกว้าง... อะไรวะ ตื่นมาปุ๊บก็ได้รับตำแหน่งใหม่แบบไม่ทันตั้งตัว จากผู้ช่วยอย่างเดียว เป็นพ่วงเบ๊ด้วยแล้วเหรอวะเนี่ย

“ไม่ได้รึไง” ร่างโปร่งถามโดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย เขาเดินอาดๆ ไปนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของตน

...ยังกับจะขัดใจได้ ฮื้ยยยย... “...ได้สิครับ ผู้จัดการจะทานอะไร”

มือขาวหยิบแฟ้มเอกสารตรงหน้าขึ้นมาพลิกดู พร้อมกับตอบไป “ครัวซองต์ ขนมปัง น้ำส้มคั้น หรืออะไรก็ได้... รีบไปรีบมานะ ผมหิว”

ตฤณก้าวฉับๆ ออกจากห้องไปด้วยความหงุดหงิด เขาตรงไปหยิบเสื้อผ้าและขันใส่แชมพูกับสบู่ในล็อกเกอร์ แล้ววิ่งเข้าห้องอาบน้ำที่บริษัทจัดไว้ให้อย่างรวดเร็ว เมื่อแต่งตัวเสร็จแล้วก็ตรงไปยังลิฟต์โดยสาร เพื่อที่จะไปหาซื้ออาหารเช้าจากร้านเบเกอรี่ใกล้ๆ กับร้านสะดวกซื้อแถวๆ นั้น

“อ้าว พี่ตฤณ!”

“ไอ้หมีภู มาทำงานแต่เช้าเชียว”

“อื้อ ว่าจะมาหาอะไรกินแถวนี้ ขี้เกียจทำอาหารเช้าเองอะพี่ ว่าแต่พี่ก็มาเช้าเหมือนกันนะ กลัวอดมื้อเช้าอีกรึไง” รุ่นน้องร่างหมีสาวเท้ายาวๆ ไปพร้อมกับรุ่นพี่ “ว่าแต่พี่จะไปกินที่ไหน ข้าวมันไก่กันมั้ย”

“ไม่ล่ะ พี่ว่าจะไปซื้อขนมปังในร้านสะดวกซื้อ แต่เดี๋ยวต้องไปร้านเบเกอรี่ ซื้ออาหารเช้าให้ผู้จัดการด้วย”

“หือ?? นึกว่าคนระดับเจ้านายแบบนั้นจะมีบัตเลอร์ทำให้กินแล้วซะอีก”

“เอ็งดูละครมากไปรึเปล่าวะ ไปๆ รีบเถอะ อีกครึ่งชั่วโมงจะเข้างานแล้ว”

หลังจากนั้นอีกประมาณยี่สิบนาที ตฤณก็วิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไปหาเจ้านายในห้องพร้อมกับถุงใส่อาหารเช้ากับกาแฟร้อน เขาวางทุกอย่างลงบนโต๊ะพร้อมเงินทอน “อาหารเช้าของคุณครับ”

“อืม” ผู้เป็นนายตอบไปทั้งนัยน์ตายังคงจ้องเอกสารอยู่อย่างไม่วางตา “ไปทำงานของคุณได้แล้ว แล้วตรวจสอบเอกสารบนโต๊ะของคุณด้วย”

“....” ...แค่เนี้ยะเหรอ? ขอบใจกันสักคำน่ะ ดอกพิกุลมันจะร่วงรึไงวะ

ทว่าพอตฤณหมุนตัวเพื่อจะเดินกลับไปยังโต๊ะของตน เสียงเรียกของนภเกตน์ก็หยุดเขาไว้

“เดี๋ยว”

“ครับ”

“งานที่ให้ตรวจสอบ ทำให้เสร็จวันนี้นะ”

ใบหน้าสีคร้ามแดดหันขวับกลับไปมองกองเอกสารบนโต๊ะ พลางหลุดปากร้องลั่น “หา!”

ร่างโปร่งเงยขึ้นสบสายตากับเจ้าของเสียงอุทานนั้น “ทำไม่ได้?”

น้ำเสียงกึ่งเย้ยหยันนั่นส่งผลให้ผู้ช่วยผู้น่าสงสารอารมณ์เดือดปุดๆ เส้นเลือดตรงหน้าผากโป่งออกมาขมวดกันเป็นปม “ได้ครับ”

“.....”

“ผู้จัดการมีอะไรจะให้ผมทำหรือจะให้ผมรับใช้อีกมั้ยครับ” ชายหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งถามไปอย่างประชดประชัน

รอยยิ้มบางผุดขึ้นตรงมุมปากสีแดงสด “ที่สั่งไปให้มันเสร็จซะก่อนเถอะ”

ร่างสูงค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ก่อนจะก้าวฉับๆ กลับไปยังโต๊ะทำงานของตน เขาหยิบเอกสารขึ้นมาพลิกดู สลับเหลือบมองคนที่นั่งที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามกัน พร้อมกับนินทาอยู่ในใจ


...มนุษยสัมพันธ์ติดลบ ยิ้มดีๆ พูดดีๆ มันจะเจ็บเหมือนโดนใครบีบไข่เลยรึไง

...ไอ้หมอนี่ต้องไม่มีเพื่อน ไม่มีคนคบด้วยแน่ๆ

...ถ้ามีพริกกับเกลืออยู่แถวนี้ จะเอามาเผาสาปแช่ง



“มีอะไรอีก”

“หะ... หา! เอ๊ย ครับ!” ร่างสูงสะดุ้งเฮือก ก็เขาไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะสังเกตเห็นนี่หว่า เห็นก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารอยู่ตลอดเวลาแบบนั้น

นภเกตน์เงยหน้าขึ้นแล้วประสานสายตากับนัยน์ตาคมกริบ “...เวลาทำงาน คุณควรจะตั้งใจให้มากกว่านี้นะ”

“.....”

“อีกอย่าง คุณตฤณยังไม่ปรับปรุงการแต่งกายเลยนะ”

“ผมไม่เห็นว่าต้องรีบขนาดนั้น กะว่าจะไปซื้อเสื้อผ้าใหม่วันเสาร์อาทิตย์ครับ” ตฤณตอบไปอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

ร่างโปร่งยักไหล่ ก่อนจะก้มหน้าลงให้ความสนใจกับเอกสารในมืออีกครั้ง “บ่ายนี้ผมจะออกไปงานตรวจรับพร้อมกับสองคนเมื่อวาน ดูแลที่เหลือแทนผมด้วยนะ”

“ครับ” ...เมื่อก่อนตอนที่ไม่มีหัวหน้าก็อยู่กันได้ครับ... ชิส์ หงุดหงิดฉิบหาย เพราะไอ้หน้าจืดนี่แท้ๆ เวลาจะเฮิร์ตเพราะอกหักยังไม่มี ตฤณบ่นพึมพำไปได้ไม่ทันไร ก็มีเสียงจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นแทรก “เฮ้ย มีอะไร เออๆ เดี๋ยวกูรีโมตเข้าไปดู”

ร่างสูงใช้หัวไหล่หนีบโทรศัพท์ไว้กับหู แล้วพิมพ์รัวๆ ไปบนแป้นพิมพ์ พลางพึมพำกับคนในสาย เวลาผ่านไปสักพัก ดูเหมือนพวกเขาจะคลี่คลายปัญหาไปได้ ร่างสูงก็หันกลับมาทำงานของตน ทว่าไม่นานก็มีโทรศัพท์เข้ามาอีกรอบ วนเวียนอยู่แบบนี้ตลอด จนถึงเวลาเกือบเที่ยง นภเกตน์ถือเอกสารไว้ในมือแล้วลุกเดินออกไปจากห้อง อีกฝ่ายก็ยังไม่รู้ตัว

ผู้เป็นนายส่ายหน้าน้อยๆ ขณะชำเลืองมองคนที่กำลังหัวปั่น “เอาแต่ช่วยคนอื่น งานตัวเองจะไม่รอดไม่ยักกะสนใจ”

ร่างโปร่งเดินไปหยุดยืนอยู่บริเวณโต๊ะทำงานของลูกน้องทั้งหลาย ซึ่งเมื่อเขาเดินผ่าน ทุกคนที่ยังไม่ได้ไปออกไซต์งานก็ก้มหน้าหลบแวบ ชายหนุ่มหันมองซ้ายขวา ในเมื่อเขาไม่แน่ใจว่าวิศวกรที่ตนตามหาคือใคร เขาจึงเรียกชื่อเสียงดัง “คุณชวิน!”

“ว้าย! เอ๊ย! ครับ!” ...หวยออกที่กรูเว้ย! ชวินลุกขึ้นพรวด หน้าซีดปากสั่นจนดูน่าสงสาร

“แก้ไขเอกสารของคุณด้วย” มือขาววางเอกสารลงบนโต๊ะ เขาเหลือบมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือ ซึ่งบอกเวลาเกือบเที่ยงแล้ว จากนั้นจึงชี้บอกให้อีกฝ่ายเห็นตรงที่ผิดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “แก้ให้เสร็จก่อนเที่ยงนี้นะ แล้วเอาไปให้คุณตฤณตรวจอีกครั้ง” ก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้ชวินอ้าปากค้าง

ลูกน้องผู้น่าสงสารชำเลืองมองนาฬิกาแล้วหันซ้ายขวาเลิ่กลั่ก เขารอจนเจ้านายคล้อยหลังไป จึงค่อยสูดหายใจเข้าเต็มปอด “เหลืออีกสิบห้านาที มายก๊อดดด” ชวินหยิบเอกสารขึ้นมาส่องดูด้วยมือที่สั่นระริก “กูจะต้องแก้ตรงไหนมั่งวะเนี่ย” ด้วยความลนลานชวินจึงสับสนจนหาที่ผิดที่เจ้านายบอกไว้ไม่เจอ เขานั่งลงแล้วเปิดไฟล์ในแล็ปท็อปเพื่อเช็กดูอยู่สักพัก ก่อนจะลุกขึ้นกรีดร้อง แล้ววิ่งหูตูบไปหาตฤณ

“ไอ้ตฤณณณ ฮรืออออ ช่วยกูด้วย” ชวินฟูมฟาย “ผู้จัดการสั่งให้แก้ให้เสร็จก่อนเที่ยงง่ะ นี่เหลืออีกไม่กี่นาทีแล้ว แง้!”

“เฮ้ย!” ร่างสูงเบี่ยงตัวหลบคนที่กระโจนเข้ามาหาตน “อะไรของมึ้งงง!”

ชวินถือวิสาสะวางแล็ปท็อปของตนตรงหน้าอีกฝ่าย “ผู้จัดการบอกว่ามีที่ผิดง่ะ ฮือออ! บอกว่าให้เวลากูแก้สิบห้านาที!”

“ใจเย็นสิเว้ย ไหนๆ ...” ตฤณนิ่งพิจารณาดูบนหน้าจอนั้น แล้วชี้บอก “โธ่เอ๊ย! ไอ้เบื๊อก ผิดแค่นิดเดียวเอง มึงแก้เองก็ได้ จะโวยวายอะไรวะ สิบห้านาทีน่ะเหลือแหล่” เขาชี้พร้อมอธิบายวิธีแก้ไข “ไปแก้ใหม่เลยไป”

“โฮว... กูตกใจอะ ไอ้ตฤณ อยากให้มึงเห็นหน้าเขาอะ หน้างี้แม่มเหมือนจะมาหาเรื่องฆ่าล้างโคตรกูเลย แล้วเรียกชื่อกูนะ เสียงเข้มสุด กูกลัวตัวสั่นไปหมดแล้วเนี่ย!”

“เว่อร์น่ะ! ผู้จัดการเขาเป็นคนนะเว้ย ไม่ใช่ผี มึงจะกลัวทำไมนัก! ไปๆ ไปแก้แล้วก็รีบไปกินข้าวไป๊”

ชวินพยักหน้าหงึกหงัก “ขอบใจเว้ย งั้นกูไปนะ”

หลังจากชวินกลับออกไป ตฤณจึงกลับมามีเวลาส่วนตัวในการทำงานอีกครั้ง แต่ก็เพียงแค่แป๊บเดียวเท่านั้นก็มีสายโทรศัพท์ใหม่เข้ามา “วุ้ย! วันนี้มันอะไรกันนักวะเนี่ย!” ชายหนุ่มพึมพำก่อนจะคว้าโทรศัพท์มากดรับสาย เขาช่วยลูกน้องที่ปลายสายแก้ไขปัญหาอย่างเช่นเคย หลังเวลาผ่านไปสักครู่ใหญ่ เขาจึงได้วางโทรศัพท์มือถือลงกับโต๊ะ แล้วหยิบแฟ้มเอกสารใหม่ขึ้นมาตรวจ พลันตาก็เหลือบไปเห็นอาหารเช้าที่ตนฝ่าฟันหมู่หนุ่มสาวออฟฟิศไปซื้อมาให้กับเจ้านาย

จ๊อกกก... เสียงท้องร้องดังกระหึ่ม เขากลืนน้ำลายเอื๊อก

“ไม่กินแล้วใช้ให้ไปซื้อทำไมวะ เสียเวลาชิบ” นัยน์ตาคมชำเลืองมองกองเอกสารซึ่งเขาเพิ่งตรวจเสร็จไปได้หน่อยเดียวเท่านั้น “เฮ้อ วันนี้จะเสร็จมั้ยวะเนี่ย”

มือหยาบยกขึ้นเกาศีรษะไปพลาง พร้อมกับอ่านเอกสารในมือไปด้วย ท้องก็ร้องจ๊อกๆ ราวกับพยาธิพร้อมใจกันประท้วงยังไงยังงั้น เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา... “ชิบ... ถ้าไปกินข้าวก็ต้องเสียเวลาอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง ช่างแม่งก็แล้วกัน” แล้วอดทนอ่านเอกสารต่อไป


ก๊อกๆ หลินชะโงกหน้าเข้ามาแล้วเอ่ยเสียงหวาน “คุณตฤณคะ คุณนภเกตน์บอกว่าลืมทานอาหารเช้าที่ฝากคุณซื้อไว้เมื่อเช้า ถ้าหากคุณตฤณไม่ว่าอะไร ก็ให้ทานแทนคุณนภเกตน์หน่อยนะคะ” เธอหัวเราะคิกคักตามประสาสาววายช่างจินตนาการ “สงสัยคุณนภเกตน์จะแอบเป็นห่วงคุณตฤณแน่ๆ เลย”

ร่างสูงอ้าปากค้างไว้เล็กน้อย “อะ... เอ่อ... ครับ” พอบานประตูปิดลง สายตาของชายหนุ่มก็ไปหยุดอยู่ที่ถุงอาหารเมื่อเช้า

...ให้ไปซื้ออาหารเช้า เพื่อที่เขาจะได้กินอาหารเช้าด้วย แล้วยกอาหารเช้าให้เป็นมื้อเที่ยงของเขา เพราะเห็นว่าติดงานด่วน

...สั่งเจ้าชวินให้ทำงานเสร็จก่อนเที่ยง เพราะเห็นว่าเป็นงานง่ายๆ รีบทำให้เสร็จจะได้ไปกินข้าว


ท่าทีเหล่านั้นถ้าตีความหมายแบบโลกสวยสุดๆ แล้ว เหมือนอย่างกับว่า  ผู้จัดการหน้าใหม่คนนี้ ก็ใส่ใจและเป็นห่วงเรื่องเวลาพักและการรับประทานอาหารของลูกน้องอย่างพวกเขางั้นล่ะ

...ไม่ใช่หรอกมั้ง ไอ้หมอนั่นไม่มีทางนึกถึงคนอื่นแบบนั้นหรอก โลกสวยเกินไปแล้วไอ้ตฤณ... คิดไปพลางลุกเดินไปหยิบถุงอาหารนั้นขึ้นดู


“ไม่กินก็เสียของเปล่าๆ กินให้ก็ได้วะ”
 

TBC~*


นั่นแน่ พี่ตฤณเริ่มจะมองเห็นอะไรในตัวน้องนภแล้วชิมิ๊.... นิดหน่อยนายเอกของเราก็ยังมีดีนะค้า กร๊ากกก

ขอพื้นที่บ่นสักนิด วันนี้ฮัสกี้ต้องไปหาหมอฟันแหละ งือออ เพราะกัดเนื้อแล้วฟันหักหลุดติดเนื้อไปเลย  :hao5: ขอกำลังใจจากทุกคนให้ฮัสกี้ด้วย ขอให้ฮัสกี้อยู่รอดปลอดภัยกลับมาลงนิยายต่อด้วยเถอะ ฮือๆๆๆๆ
:ling3:


ออฟไลน์ haemin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
อ่า...... ก็มีน้ำใจเน้อ แต่จะรักกันยังไง

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด