...จันทร์จ้าว...บทพิเศษ Love Letter (๖ มิ.ย. ๖๔/หน้าที่ ๖๙)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ...จันทร์จ้าว...บทพิเศษ Love Letter (๖ มิ.ย. ๖๔/หน้าที่ ๖๙)  (อ่าน 665562 ครั้ง)

ออฟไลน์ Kfc_Pizza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:
ขอบคุณนะคะ
พาคุณหมอกับน้องจันทร์มาเสริฟ
ทำให้หายคิดถึงนิดหนึ่ง
 :mew1:
 :mew1:
 :mew1:
 :mew1:

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2466
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1180/-5
ชอบก่อเรื่องอย่างจันทร์จ้าวก็ต้องโดนหมอภวัตกำราบนี่ละค่ะ ต้องเจอคนนิ่งๆ ไม่ตอบรับ ไม่หือไม่อือแบบนี้ละ ที่เชียร์หมอภวัตนี่ไม่ใช่อะไรนะคะ แค่อยากให้เขา "ง้อ" กันนานๆ เยอะๆ น่ะค่ะ โฮะๆๆๆ ขอบคุณสำหรับตอนพิเศษอบอุ่นๆ นี้นะคะคุณบัว กอดค่ะ

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1632
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
เขา "ง้อ" กัน แร๊นอ่ะทอว์

ออฟไลน์ punthipha

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1476
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +198/-0
คิดถึงจันทร์ คิดถึงหมอเหมือนกัน มาง้อกันให้หายคิดถึง :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ ciaiwpot

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1161
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
จะขอโทษแล้วหายเป็นไปไม่ได้หรอกนะ
ต้องโดน :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ suikajang

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 822
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
คุณจันทร์เล่นสนุก แต่คนอื่นไม่สนุกไงคะ โดนลงโทษเลย  :-[
คิดถึง ขอบคุณค่ะที่มาส่งความแสบของคุณจันทร์ให้ได้อ่านกันบ้าง เก่งไม่ออกเลย  :katai3:
 :L2:  :pig4:  :กอด1:

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5602
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
ดูซิต้องง้อแบบนี้ คุณจันทร์ยังจะเซี้ยวออกอยู่ไหม อิอิ

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2705
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
ง้อยาวแน่นอน

พรุ่งนี้โทรไปลางานเลยเนอะจันทร์

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4044
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
แรงๆเลยค่ะคุณหมอ ให้ง้อแรงๆ 55555555555

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1492
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
คิดถึงจันทร์จ้าวคิดถึงหมอ คุณจันทร์นี่นะทำเรื่องตลอด แต่อยาก้ห็นตอนง้อกันด้วยอ่ะ ง้อกันยังไงน้าาาา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Cloudnine

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 744
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0
เอ็ดดูคุณจันทร์ ยังซนเหมือนเดิมเลยยย
คุณหมอก็เจ้าเล่ห์ไม่เบานะ
 :katai5: อยากย่องไปดูเขาง้อกันค่ะ

ออฟไลน์ pp_psj

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
น้องจันทร์โดนซะแล้ว อิอิ คุณหมอน่ารักค่ะ

ออฟไลน์ Maymon

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ขอบคุณมากๆค่ะ เป็นเรื่องที่ชอบมากๆอีกเรื่องหนึ่งเลยค่ะ
เป็นกำลังใจให้นะคะ :L2:

ออฟไลน์ z9_0

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
คิดถึงคุณหมอกับจันที่สุดจ้าาาา
กำลังคิดว่าจะกชับมาอ่าน หนังสือก็มีน่ะค่ะ
สนับสนุนทุกทาง

ยังน่ารีกเหมือนเดิม สมน้ำหน้าจันจ้าาาา

แต่คุณหมอก็แพ้คจันอยู่ดี

มาอีกนะรอคะ

ออฟไลน์ koikoi

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3881
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +311/-13
อยากเห็นเค้าง้อกันนะคะ :-[

ออฟไลน์ suginosama

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-1
สนุกมากๆเลยค่ะ
เป็นเรื่องที่ทำให้เราเสียน้ำตาได้ด้วยคำพูดไม่กี่ประโยคของตัวละคร
ขอบคุณมากค่ะ :L1:

ออฟไลน์ italy18

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 83
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
เมื่อไหร่คุณบัวจะเปิดเรื่องใหม่...คิดถึงนิยายของคุณบัวมากกกกก

ออฟไลน์ bojaemyboo

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 241
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
คิดถึงจันทร์มาก ๆ  :o8:

ออฟไลน์ NewYearzz

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2551
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +346/-2
ฮืออออออออ น่ารัก  :hao7:

ขอบคุณมาก ๆ สำหรับตอนพิเศษครับ  :L2:

ออฟไลน์ MinzyCat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ดีใจ คิดถึงคู่นี้ อยากให้มีอยู่ในเล่มด้วยจัง :hao5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ am_am

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 493
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
น่ารักจริง ๆ ขอบคุณน้องบัวนะคะ สำหรับตอนพิเศษ :กอด1:

ออฟไลน์ beerby-witch

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 590
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
ไม่รู้ว่าคิดถึงคุณหมอ คุณจันทร์ หรือคุณบัวกันแน่  :mew2:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7601
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
อยากเผือกเรื่อง " ง้อ  "  มากกกกกกกกกกกก   :z3: :z3: :z3:


ออฟไลน์ Ryoooo

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3194
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-2
คุณจันทร์ง้อยังไงน่าาาาา หมอแถลงไขหน่อยค่ะ



คิดถึงหมอกับคุณจันทร์เหมือนกัน กลับมาอ่ทนวีรกรรมคุณจีนทร์แล้วขำทุกครั้งเลย

ออฟไลน์ +MooN+

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 102
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
คุณจันทร์ผู้เอาแต่ใจ กับคุณหมอผู้อ่อนโยน น่ารักมากมาย :-[
แต่เด็ดสุดคือคุณพ่อของจันทร์อะ เป็นพ่อที่ใจดี เข้าใจลูก และเห็นแก่ความสุขของลูกเป็นที่หนึ่งจริงๆ  o13

ออฟไลน์ mink2538

  • เว็บสำหรับคนพันธุ์ Y
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
บังเอิญมีคนแนะนำเรื่องนี้มา พอเข้ามาอ่านไม่ผิดหวังเลยค่ะ สนุกมาก
ชอบความตรงไปตรงมาของคุณจันทร์ ถึงจะอารมณ์ร้ายไปบ้างแต่ก็จริงใจ มีอะไรก็พูดตรงๆส่วนหมอก็แสนดี๊แสนดี
ขอบคุณคนแต่งที่แต่งนิยายน่ารักๆแบบนี้ออกมาค่ะ

ออฟไลน์ ชอบอ่าน

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ปกติไม่ชอบอ่านแนวพีเรียดเท่าไร เลยไม่กล้าเข้ามาอ่านสักที สุดท้ายก็อดใจไม่ไหว และไม่ผิดหวังจริงๆ เรื่องนี้น่ารักมาก อ่านแล้วหยุดไม่ได้ ตัวละครน่ารักทุกตัวเลย รักๆ
ขอบคุณนักเขียน  :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Dezair

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1538/-8
จันทร์จ้าว
ตอนพิเศษ เกลอใหม่
...........................


หม่อมหลวงพงศ์ภราธร  ฉัตราภาสก้าวเท้าเข้ามาในสโมสรเทนนิสอย่างเร็ว เสียงหวดลูกดังก้องไม่รู้มาจากคอร์ดไหน แต่ที่ดังถี่เพราะคู่ตีโต้ฝีมือสูสี ก็เห็นจะเป็นคอร์ดกลางสนาม



ฝั่งหนึ่งของตาข่ายขึงคั่นกลางคือจันทร์จ้าวเพื่อนรักของเขา ผู้ซึ่งหม่อมหลวงพงศ์ภราธรทราบดีว่าฝีมือดีเพียงใด ส่วนอีกฝั่ง...ควรจะเป็นภวัต นายแพทย์หนุ่มผู้ตีเทนนิสได้เก่งกาจ ทว่า...ไม่ใช่



ราชนิกูลหนุ่มถอนฉุนทีหนึ่ง ก่อนจะรีบสาวเท้าให้ไวกว่าเดิม ทันเห็นจันทร์จ้าวหวดไม้ตบลูกลงเส้นของอีกฝั่ง กระเด้งกระดอนออกไปเป็นอันจบเกมส์ สองฝั่งต่างพากันยิ้มแย้ม แต่ที่ยิ้มกว้างเป็นพิเศษคือจันทร์จ้าว  รักษพิพัฒน์ อนุมานได้ว่าเจ้าตัวคงเป็นฝ่ายชนะ



คนพ่ายแพ้แทนที่จะหน้าตาเศร้าหมอง กลับยิ้มร่าแล้ววิ่งมาจับมือผู้ชนะ



“ฝีมือคุณจันทร์นี่เยี่ยมจริงๆ ผมไม่ได้เล่นเทนนิสสนุกอย่างนี้มานานแล้ว!”



“คุณก็ไม่เลวเลย” จันทร์จ้าวตอบ ก่อนจะเหลือบไปเห็นเพื่อนรักยืนกอดอกหน้าบึ้งตึงอยู่ริมสนาม



“คุณพงศ์มาแล้ว ผมต้องไปตีกับคุณพงศ์ล่ะ นัดไว้ว่าวันนี้ถ้าไม่รู้แพ้รู้ชนะ จะไม่กลับบ้าน” พูดพลางยิ้มร่า ดูเจ้าตัวจะไม่เหน็ดเหนื่อยเสียเท่าไรกับการตีโต้เมื่อครู่นี้เลย แม้เหงื่อจะชุ่มเสื้อแล้วก็ตาม



“ตามสบายครับ ผมเองก็ต้องไปแล้วเหมือนกัน แล้วไว้เรามาตีด้วยกันใหม่”



“แน่นอน”



ชายหนุ่มผิวดำแดงผู้เป็นคู่ตีโต้หน้าใหม่ของจันทร์จ้าวหันไปค้อมศีรษะทักทายและขอตัวกับราชนิกูลหนุ่มที่ยืนอยู่ริมคอร์ด จากนั้นจึงก้าวเท้าจากไป จันทร์จ้าววิ่งเหยาะมาหา ทว่าไม่ทันเอ่ยปาก หม่อมหลวงพงศ์ภราธรผู้ไม่ทราบว่าไปกินรังแตนที่ใดมาก็พูดขึ้นเสียงเขียว



“แกรู้จักนายมงคลด้วยรึ?!”



นายมงคลที่ว่าคือหน้าใหม่ของสโมสรเทนนิสแห่งนี้ แต่นับตั้งแต่โผล่มาที่นี่ก็ดูจะผูกขาดหน้าเก่าอย่างจันทร์จ้าวเอาไว้ได้อย่างอยู่หมัด



“คุณพงศ์ก็รู้จักคุณมงคลด้วย?”



“นักเรียนสิงคโปร์ ลูกเจ้าของโรงงานสบู่”



“ดีจริง ไว้ผมขอสบู่เธอมาใช้บ้าง”



“จะไปขอเธอทำไม แกขอคุณหมอซี!”



“ทำไมผมต้องไปขอหมอด้วยเล่า คุณพงศ์นี่แปลก จะให้ไปขอสบู่จากหมอ”



หม่อมหลวงพงศ์ภราธรรู้ดีว่าเพื่อนรักเป็นคนฉลาด อย่างน้อยก็มีดีกรีนักเรียนทุนอเมริกันห้อยท้าย ทว่าเวลาอย่างนี้เจ้าตัวกลับโง่ได้น่าเขกกระหม่อมนัก



เถอะ! เขกตอนนี้เห็นทีจะไม่ได้คุยกันต่อ!



ราชนิกูลหนุ่มแห่งวังฉัตรพยายามทำใจเย็น แล้วถามต่อ



“แล้วคุณหมอไปไหน” ดวงตากลมใหญ่กะพริบปริบๆ ที่จู่ๆก็ถูกถามถึงหมอภวัต



“อยู่โรงพยาบาล ช่วงนี้คนไข้แยะ”



และเพราะว่าคนไข้แยะ จึงไม่ได้ติดสอยห้อยตามมาตีเทนนิสกับจันทร์จ้าวเหมือนเคย ผลเลยออกมาเป็นเช่นที่เห็นตำตาอยู่อย่างนี้ คือจันทร์จ้าวมีเพื่อนตีเทนนิสคนใหม่ ดูแล้วน่าจะถูกใจเจ้าตัวพอดู



   “แล้วทำไมแกไม่ไปหาคุณหมอ”



   “ไปทำไม หมอต้องทำงาน ผมไปก็นั่งแกร่ว เบื่อแย่”



   “ก็เลยดอดมาตีเทนนิสกับนายมงคลอย่างนั้นรึ?!”



เป็นอีกหนที่จันทร์จ้าวกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเปรย



   “ดูเหมือนคุณพงศ์จะไม่ชอบคุณมงคลเอาเสียเลย”



คนถูกจับพิรุธได้ไม่คิดปิดบัง ถอนฉุนเสียทีหนึ่งก่อนจะสาธยาย



   “ไม่ใช่กันไม่ชอบ แต่เพราะแกสนิทสนมกับนายมงคลง่ายและเร็วเกินไป กันไม่ได้มาที่นี่นับเดือน แต่เรื่องที่แกสนิทกับนายมงคลยังรู้ถึงหู แล้วแกคิดว่าเรื่องนี้จะไม่รู้ถึงหูคุณหมอรึ?!”



   “รู้แล้วอย่างไร?” คนฉลาดย้อนถามตาใส หม่อมหลวงพงศ์ภราธรอ้าปากพะงาบหน้าตาเลิกลักลำบากใจที่จะพูดอย่างตรงไปตรงมา แต่ก่อนที่จะทันได้หาวิธีเตือนสติเพื่อนรัก จันทร์จ้าวก็หัวเราะร่าออกมาเสียก่อน



   “แกหัวเราะอะไร?!”



   “หัวเราะคุณพงศ์น่ะซี หึงแทนหมอก็ได้ด้วยหรือ”



   “กันไม่ได้!...” หม่อมอหลวงพงศ์ภราธรพูดไม่ออก คำนั้นกับเพื่อนนิสัยพรรค์นี้ ไม่คู่ควรกันเสียเลย



   “คุณพงศ์ไม่ต้องกังวลไป หมอไม่คิดอะไรไร้สาระอย่างนั้นหรอก” เจ้าของลักยิ้มทที่แก้มซ้ายพูดพลางกลั้วหัวเราะ ไม่ได้คิดว่าความสนิทสนมของตนที่มีต่อคู่ตีเทนนิสอย่างนายมงคลจะเป็นเรื่องใหญ่โตแต่ประการใด



   “พูดไป! เรื่องอย่างนี้น่ะไม่เข้าใครออกใคร!”



ดวงตากลมใหญ่หรี่มองคนพูดอย่างจับผิด



   “มิน่า เข้าคุณพงศ์แล้วไม่ออกเสียที มัวแต่หึงผมอยู่ร่ำไป จะได้แต่งงานเมื่อไร” ถูกหยอกทั้งๆที่เป็นกังวลกับเรื่องของเจ้าตัว ก็ทำเอาหม่อมหลวงพงศ์ภราธรนึกเข่นเขี้ยวเพื่อนรักหนักข้อ



   “ทำเป็นพูดดี! ระวังไว้เถอะจันทร์ เรื่องของแกกับนายมงคลจะทำให้แกเดือดร้อน!” เขาพูดเสียงเคร่ง ทว่าจันทร์จ้าวโบกไม้โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ แล้ววิ่งเหยาะกลับลงไปในคอร์ด แต่ไม่วายหันกลับมาตะโกนเร่ง



   “จับไม้แล้วลงมาเสียทีคุณพงศ์ วันนี้ผมจะชนะทุกเซ็ตให้ดู”



   หม่อมหลวงพงศ์ภราธรมองคนมากเสน่ห์ซึ่งเป็นที่ต้องตาต้องใจของคนทั้งเมืองแล้วได้แต่ถอนหายใจ ไม่รู้หมอภวัตทำบาปกรรมอะไรมาแต่ชาติภพที่แล้ว ชาตินี้ถึงได้คู่ครองที่ ‘ดูแล’ ยากเหลือเกิน!



…………………………………..



   โรงพยาบาลในช่วงนี้มีคนไข้จำนวนมาก โดยเฉพาะคนไข้อาการหนัก หลายรายรักษาหายแล้วหรือรักษาไม่ได้แล้ว ก็มีรายใหม่มาเพิ่ม ในแต่ละวันของหมอภวัตจึงอยู่แค่โรงพยาบาลและบ้านพัก ไม่ได้ออกไปไหนมานานนับเดือน แต่กระนั้น...ทุกๆวัน ก็ยังมีใครบางคนแวะมาหา...พร้อมด้วยรอยยิ้มที่เห็นลักยิ้มแก้มซ้าย



   พอคิดถึงคนผู้นั้นที่ทำให้หัวใจอิ่มเอิบ แม้จะเหน็ดเหนื่อยจากภาระหน้าที่ แต่กระนั้นหมอภวัตก็ยิ้มออก



   นางพยาบาลสมฤดีวางแฟ้มคนไข้ลงตรงหน้านายแพทย์หนุ่มที่กำลังยิ้มจาง หล่อนเลิกคิ้วเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าคนทำงานหนักอย่างเขายังมีสีหน้าสุขใจอย่างนี้ได้



   “สมกับเป็นคุณหมอ คนไข้แยะอย่างนี้ก็ยังยิ้มออก” คนถูกทักเหมือนเพิ่งรู้ตัว แต่รอยยิ้มของเขาไม่ใช่เรื่องปกปิด จึงส่งยิ้มจางให้หล่อนด้วย



   “แค่กำลังคิดเรื่องสนุกน่ะครับ”



สมฤดีชะงักไปเล็กน้อย หมู่นี้หมอภวัตไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลไปไหนเลย แม้แต่เรื่องสนุกอย่างเทนนิสที่หล่อนเคยเห็นเขาไปตีออกบ่อยก็ไม่ได้ไป จะยิ้มแต่ละทีจึงต้องใช้วิธี ‘คิด’



   “คุณหมอน่าจะหาเวลาพักผ่อนบ้างนะคะ อย่างออกไปตีเทนนิสอย่างนี้” หล่อนเอ่ยอย่างเป็นห่วง แล้วพอพูดถึงเรื่องเทนนิส ก็หวนคิดถึงชายหนุ่มอีกคนที่คลั่งไคล้กีฬาชนิดนี้ไม่ต่างกัน เสียแต่ว่าใครคนนั้นดูจะมีเวลาว่างเหลือเฟือ ไปตีเทนนิสบ่อยจนมีข่าวคราวลอยมาถึงหูหล่อน



   “คุณหมอคงไม่ทราบว่าเวลานี้คุณจันทร์เธอมีเพื่อนตีเทนนิสคนใหม่แล้วนะคะ”



หมอภวัตชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าจางลงเล็กน้อย แต่กระนั้นเขาก็ยังมีอาการนิ่งสงบ



   “เพื่อนตีเทนนิสคนใหม่หรือครับ”



   ช่วงที่ผ่านมา แม้ว่าเขาจะยุ่งเสียเพียงใดแต่จันทร์จ้าวก็แวะมาหาทุกวัน เจ้าตัวเป็นคนช่างพูดจึงบอกเล่าเรื่องต่างๆในแต่ละวันให้เขาฟัง เช่น วันนี้เรย์มอนด์  อดัมส์ขอให้นภาสรวงทำอาหารไทยที่เผ็ดที่สุดให้ทาน ผลกลายเป็นว่าท้องเสียนอนซมอยู่ที่บ้าน หรือ วันนี้ไปตีเทนนิส จับคู่กับหม่อมหลวงพงศ์ภราธรตีโต้กับนายวินิตและใครสักคนในสโมสรที่ฝีมือแย่บรม จนนายวินิตวิ่งรับลูกแทบเป็นลม



แต่...ไม่มีเรื่องไหนเลยที่จันทร์จ้าวจะพูดถึงเพื่อนใหม่



   “สามีของสมไปตีเทนนิสที่สโมสร ได้ยินคนเขาพูดกันว่าคุณจันทร์ติดใจฝีมือของคุณมงคลมากทีเดียว คุณมงคลคนนี้ได้ข่าวว่าเพิ่งกลับจากสิงคโปร์ นักเรียนนอกด้วยกันทั้งคู่ก็คงจะคุยกันถูกคอ...” แม้สมฤดีจะทำงานใกล้ชิดกับหมอภวัตและเป็นเพื่อนของแฝดรักษพิพัฒน์ แต่หล่อนก็ไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบางของความสัมพันธ์ระหว่างภวัตและจันทร์จ้าว แต่ที่ต้องพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก็เพราะนึกสงสารนายแพทย์หนุ่มอย่างไรชอบกล



   ก่อนหน้านี้เห็นพวกเขาสนิทสนมกันเป็นอันดี แต่พอหมอภวัตติดภารกิจในโรงพยาบาลไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันก็ถูกจันทร์จ้าวทิ้งไปมีเพื่อนคนใหม่เสียแล้ว



   “คุณหมอมัวแต่ทำงาน จะถูกคุณจันทร์ลดลำดับขั้นจากคู่ตีโต้อันดับหนึ่งแล้วเห็นไหมล่ะคะ” สมฤดีเปรย ทว่าความสงสารของหล่อนดูจะไม่เข้าไปในจิตใจของภวัตเลยแม้แต่น้อย



   สิ่งที่เขาอยากรู้ในเวลานี้กำลังดึงความสนใจทั้งหมด



   “คุณมงคลที่ว่า...สนิทกับคุณจันทร์มากหรือครับ”



   “เห็นว่าจับคู่ตีโต้กันบ่อยๆค่ะ” หัวใจของภวัตเหมือนมีกองไฟถูกจุดพรึ่บ มันร้อนสุมจนแทบนั่งไม่ติด



   “คุณหมอต้องหาเวลากลับไปทวงตำแหน่งคืนบ้างนะคะ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ คุณจันทร์เป็นได้ใหม่ลืมเก่าแน่” หล่อนไม่อยากให้เขาเสียเพื่อนตีเทนนิสไปเพราะงานในโรงพยาบาล แต่สิ่งหนึ่งที่สมฤดีไม่มีวันรู้ คือคำพูดของหล่อนยิ่งทำให้ภวัตอื้ออึงไปหมดทั้งหัวใจ



   เย็นวันนั้น แม้ว่าจะยุ่งปานใด แต่นายแพทย์ภวัตก็หาทางฝากฝังงานของตนให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นช่วยดูแล ก่อนจะขับรถยนต์ออกจากโรงพยาบาลตรงดิ่งไปที่สโมสรเทนนิสในทันที







   สโมสรเทนนิสยามเย็นนั้นมีผู้คนแน่นขนัดเพราะเป็นช่วงเวลาแดดร่มลมตก ไม่ร้อนและยังสว่างพอจะมองเห็นลูก ภวัตมาที่นี่นับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่มาด้วยหัวใจหนักอึ้งถึงเพียงนี้



   เขาก้าวเท้าเข้าไปในสโมสร ดูเหมือนจะเป็นเพียงคนเดียวที่อยู่ในชุดซึ่งไม่พร้อมกับการลงคอร์ดแต่อย่างใด แต่จะอย่างไรก็ตาม วันนี้เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะตีเทนนิส



   ถ้าเรื่องที่ได้ยินทำให้หัวใจถูกสุมด้วยกองเพลิง เขาก็อยากมาดูให้เห็นกับตาว่าเรื่องนั้นเป็นจริงมากน้อยเพียงใด



   แม้ว่าสิ่งที่เห็น...อาจจะยิ่งทำให้หัวใจร้อนผ่าวมากกว่าเดิมก็ตามที



   ดวงตาคมจับจ้องร่างสูงสมส่วนของคนคุ้นตาที่กำลังวิ่งอยู่ในสนาม แม้เห็นแต่ไกล เขาก็จำได้ดีว่าคนที่กระฉับกระเฉงและมีฝีมือตีเทนนิสไม่เป็นสองรองใครในสโมสรนี้คือจันทร์จ้าว  รักษพิพัฒน์ ส่วน...อีกฝั่งของคอร์ด...



   แม้ไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นหน้าค่าตา แต่หัวใจของเขาตะโกนก้องว่าคนที่กำลังตีโต้กับ ‘คู่รักของเขา’ อย่างสนุกคือนายมงคล เพื่อนใหม่ที่มาแทนที่เขา



   ภวัตได้แต่เม้มปากแน่น แล้วก้าวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว ทว่าไม่ทันที่จะได้พูดหรือทำอะไร เสียงทักของหม่อมหลวงพงศ์ภราธรก็ดังขึ้น



   “อ้าว คุณหมอ” นายแพทย์หนุ่มหันไปมอง แต่เขาไม่ทันตอบ หางตาก็เห็นร่างของใครบางคนในคอร์ดเอียงวูบก่อนจะล้มลงกระแทกกับพื้นดังพลั่ก!



   ภวัต หม่อมหลวงพงศ์ภราธรและผู้คนรอบสนามหันมองไปที่ต้นเสียงทันที



   “จันทร์/คุณจันทร์!” ราชนิกูลหนุ่มและคู่ตีโต้ของจันทร์จ้าวร้องลั่นพร้อมกัน ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาคนที่นั่งหน้าเหยเกอยู่บนพื้น



   “คุณจันทร์! เป็นอย่างไรบ้างครับ ขอผมดูหน่อย”



แม้จะอยู่อีกฝั่งของสนาม แต่นายมงคลนั้นคล่องแคล่วว่องไว เพียงปราดเดียวก็มาถึงตัวคนที่ลงไปนั่งกับพื้นแล้ว ทว่าแม้จะไวเพียงใด ก่อนที่มือของเขาจะทันได้แตะต้องจันทร์จ้าว เสียงทุ้มดุก็ดังขึ้นเบื้องหลัง



   “ไม่ต้อง!” 



นายมงคลชะงักกึก ไม่ทันหันไปมอง เจ้าของเสียงก็สืบเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว



   “กรุณาหลีกด้วย ผมเป็นหมอ” 



นายมงคลกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะตั้งสติได้ก็รีบถอยห่างอย่างว่องไว



   “คุณหมอหรือ? เชิญครับๆ” เขาถอยออกไปยืนอยู่ข้างราชนิกูลหนุ่ม ปล่อยให้คนที่ออกตัวว่าเป็นหมอทรุดตัวลงนั่งยองข้างจันทร์จ้าว



   ภวัตสบตาคนเจ็บเพียงวูบเดียว ก่อนหันไปจับจ้องข้อเท้าสองข้างที่น่าจะเป็นต้นเหตุ



   “ข้างไหนครับ”



   “ข...ขวา...ม...หมอ! โอ๊ย! เจ็บ...” ตอบได้เพียงเท่านั้นก็ต้องร้องเสียงหลงเมื่อมือใหญ่จับเข้าที่ข้อเท้าข้างขวา ดูเหมือนคนเป็นหมอจะไม่ได้สนใจเสียงร้องเท่าไรนัก พอลองขยับเล็กน้อยแล้วก็หันไปทางผู้ชม



   นอกจากกลุ่มคนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขาแต่ประการใดแล้ว ก็มีหม่อมหลวงพงศ์ภราธร นายวินิต และนายมงคล



   ทั้งหมดล้วนมองมาด้วยความห่วงใยคนเจ็บและพร้อมให้ความช่วยเหลือหากแค่เพียงหมอภวัตเอ่ยปาก



   แน่นอน...นายแพทย์หนุ่มมองข้ามกลุ่มคนที่เขาไม่รู้จักและนายมงคลอย่างสิ้นเชิง



   “คุณวินิต รบกวนไปขอกระเป๋ายาให้ผมที”



นายวินิตรับคำแล้วรีบวิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว หมอภวัตจึงหันกลับมาที่จันทร์จ้าวที่ยังนั่งหน้าซีดเซียวปวดหนึบกับข้อเท้าของตนเอง



   “ลุกไหวไหมครับ ไปนั่งที่เก้าอี้ ผมจะทายาแล้วพันผ้าให้” เห็นสีหน้าของคู่รักแล้ว แม้จะหงุดหงิดกับความสนิทสนมของจันทร์จ้าวและเกลอใหม่เพียงใด แต่ก็ทำใจแข็งไม่ลง



   คนถูกถามพยักหน้ารับเล็กน้อย แต่เมื่อหมอภวัตพยุงแขนข้างหนึ่งของเขาเพื่อให้ลุกขึ้นยืน นายมงคลก็ปราดเข้ามาพยุงอีกข้าง



   “มาครับ ผมช่วย” 



นายแพทย์หนุ่มมองผ่านจันทร์จ้าวไปยังคนแสดงน้ำใจ ทว่าเป็นน้ำใจที่ทำให้ขวางหูขวางตาจนต้องถอนฉุนเสียทีหนึ่ง แล้วไม่พูดอะไรอีกเลย


……………………………
   



   นายวินิตไปขอกระเป๋ายากลับมาแล้ว คนที่ออกตัวว่าเป็นหมอก็ลงมือทายา พันผ้าให้เรียบร้อย เวลานี้คนที่สนใจเหตุการณ์เมื่อครู่พากันสลายตัวไปหมด จะเหลือก็แต่ ‘คนกันเอง’



   “เป็นอย่างไรบ้างจันทร์ เจ็บไหม” ราชนิกูลหนุ่มเอ่ยถามด้วยความเห็นห่วง



   “เจ็บน่ะซี!...เอ่อ...ม...ไม่...แต่ก็ไม่เจ็บเท่าเมื่อครู่นี้แล้ว...”



เพราะหมอภวัตยังคงยืนอยู่เบื้องหน้า จากที่ว่าจะบ่นกระปอดกระแปด เลยต้องเลี่ยงคำไปแทน



   ขืนบ่นเรื่องเจ็บเรื่องปวดต่อหน้าหมอ เดี๋ยวก็ได้โดนดุอีกชุดใหญ่



   “ผมต้องขอตัวคุณจันทร์ก่อน คงเล่นไม่ได้แล้ว” นายแพทย์หนุ่มหันไปกล่าวกับหม่อมหลวงพงศ์ภราธร แม้ว่าคู่ที่เล่นกับจันทร์จ้าวคนสุดท้ายจะเป็นนายมงคล



   จะกล่าวหาว่าหมอภวัตกลายเป็นคนอิจฉาริษยาก็ได้ แต่เขาจงใจละเลยและไม่ให้ความสำคัญกับหนุ่มนักเรียนนอกสิงคโปร์ผู้นั้น แม้ว่าเจ้าตัวจะปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ในวงด้วยก็ตามที



   “ตามสบายเลยครับคุณหมอ”



   “ขอตัวก่อนนะครับ” หมอภวัตกล่าว แต่คราวนี้จะพูดกับเพียงราชนิกูลหนุ่มและนายวินิตไม่ได้แล้ว ในเมื่อนายมงคลก็ยังคงยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ในกลุ่มด้วย เขาค้อมศีรษะให้ทุกคน และ...คนสุดท้ายคือนายมงคล



   “ฝากดูแลคุณจันทร์ด้วยนะครับ คุณหมอ” 



นายมงคลดูจะไม่ได้รู้ตัวสักนิด เขายังคงมีความห่วงใยต่อจันทร์จ้าวอย่างเต็มเปี่ยมเลยฝากฝังเอากับคนที่ออกตัวว่าเป็นหมอ ทว่า...นี่เป็นอีกครั้งที่ขัดหูคนสุขุมอย่างภวัตเหลือเกิน



   นายแพทย์หนุ่มไม่ตอบกระไร แต่เลือกจะหันไปพยุงจันทร์จ้าวให้ลุกขึ้นยืน



   “ไปก่อนนะ คุณพงศ์ คุณวินิต คุณมงคล” คนเจ็บล่ำลา



๒ คนแรกนั้นเพียงพยักหน้ารับ ทว่าคนที่ ๓ กลับทิ้งท้ายเป็นประโยค



   “หายไวๆล่ะคุณจันทร์ แล้วไว้เรามาเล่นกันใหม่”



   จันทร์จ้าวได้ยินเสียงสูดลมหายใจลึกจากคนข้างกาย แล้ววินาทีต่อมาร่างของเขาก็ลอยหวือตามการลากของหมอภวัตออกจากสโมสรไปอย่างรวดเร็ว



   หม่อมหลวงพงศ์ภราธรและนายวินิตมองตาม ก่อนที่นายวินิตจะหันมาพูดกับเขา



   “คุณหมอเธอดูอารมณ์ไม่ค่อยดีนะคุณพงศ์ สงสัยจะทำงานหนัก”



   ราชนิกูลหนุ่มพูดไม่ออก ได้แต่เถียงนายวินิตในใจ



   …ทำงานหนักที่ไหนเล่า จันทร์จ้าวก่อเรื่องหนักสิไม่ว่า!...



………………………..

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-11-2018 20:41:50 โดย Dezair »

ออฟไลน์ Dezair

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1538/-8

   รถยนต์ของนายแพทย์หนุ่มจอดที่หน้าอาคารของโรงพยาบาล จากนั้นก็ค่อยพยุงคนขาเจ็บมาที่บ้านพัก พอจันทร์จ้าวนั่งลงบนเก้าอี้ยาวภายในบ้านได้แล้ว เจ้าของบ้านจึงเอ่ยเรียบ



   “ช่วงนี้อยู่ที่นี่ไปก่อน จะได้ไม่ต้องขึ้นลงบันได”



เพราะบ้านพักของเขาเป็นแบบชั้นเดียว ย่อมสะดวกกว่าบ้านเช่าสีเขียวอ่อนแบบ ๒ ชั้นที่จันทร์จ้าวอาศัย



   คนเจ็บขาพยักหน้าอย่างว่าง่าย



   “ผมจะไปยกน้ำมาให้ คุณอยากได้อะไรอีกไหม จะได้ไม่ต้องเดิน”



   คราวนี้เจ้าตัวส่ายหน้า



   ทว่าพอภวัตจะผละไปหยิบน้ำดื่มและขนมของว่างมาวางไว้ใกล้ตัว แขนของเขากลับถูกรั้งเอาไว้



   “หมอโกรธผมหรือ” หมอภวัตไม่ยอมหันกลับไปมอง แค่คำถามด้วยสุ้มเสียงอ่อนระโหย หนำซ้ำเขายังเห็นตำตาว่าจันทร์จ้าวเจ็บตัว แค่นี้หัวอกก็อ่อนยวบยาบแล้ว



   “ผมไม่ได้ตั้งใจเจ็บตัว ใครใช้ให้คุณพงศ์พูดว่าหมอมาล่ะ”



   “ทำไมครับ ไม่อยากให้ผมไปหรือ” ภวัตรู้สึกว่าคำพูดของเขาช่างเหมือนผู้หญิงเสียเหลือเกิน แต่เวลานี้ที่หัวใจยังร้อนรุ่มด้วยความริษยา ก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะอยากตั้งคำถามเช่นนี้



   เพราะจันทร์จ้าวกำลังสนุกกับเพื่อนตีโต้คนใหม่ จึงไม่อยากให้เขาไป



   เพราะจันทร์จ้าวกำลังสนิทสนมกับคนที่มีหัวคิดหัวอ่านเป็นนักเรียนนอกเหมือนกัน จึงไม่อยากให้เขารับรู้



   เพราะจันทร์จ้าว...กำลังได้ใหม่ลืมเก่า



   “ก็ผมเห็นหมอยุ่ง นึกว่าคุณพงศ์แกล้งพูดถึงหมอ แต่พอหันไปเห็นเป็นหมอมาจริง ก็เลย...พลาด...”



   หมอภวัตยังคงยืนนิ่ง ไม่แม้แต่จะหันมามองสักนิด จันทร์จ้าวจึงรั้งแขนเขาอีกครั้ง



   “หมอ...ผมพลาดเองที่ไม่ทันระวังตัว ไม่ได้ตั้งใจจะเจ็บตัวสักนิด เห็นหมอมาก็ดีใจ อยากตีเทนนิสด้วย...”



   “แต่คุณมีเพื่อนตีคนใหม่แล้วไม่ใช่หรือครับ เห็นว่าถูกอกถูกใจกันดี” ชักจะเป็นวาจาที่คล้ายหญิงขี้หึงเข้าไปทุกที หมอภวัตไม่ชอบความรู้สึกในใจของตนเองเวลานี้เลย มันร้อนรุ่ม แผดเผา เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา



   ครั้งหนึ่ง อีกฝั่งของคอร์ดเทนนิสของจันทร์จ้าวคือเขา



   เขาคือคนที่ทำให้เจ้าตัวเปล่งประกายและมีความสุข กระฉับกระเฉงและสนุกสนาน



   ทว่าเวลานี้...ใครคนนั้นไม่ใช่เขาอีกแล้ว



   คนฟังขมวดคิ้วเล็กน้อย อึดใจเดียวคำพูดของหม่อมหลวงพงศ์ภราธรก็ดังก้องในสมอง



‘เรื่องของแกกับนายมงคลจะทำให้แกเดือดร้อน’



คราวนี้เขาไม่รั้งแขนเพียงอย่างเดียวแล้ว แต่ดึงหมอภวัตให้ลงมานั่งข้างกัน แม้ทีแรกอีกฝ่ายจะตั้งหลักมั่นไม่ไหวติง แต่พอเขาดึงซ้ำเป็นครั้งที่ ๒ หมอภวัตผู้ตามใจเขายิ่งกว่าใครก็ยอมทิ้งตัวลงนั่ง แต่...ก็ยังไม่ยอมหันมองอยู่ดี



“หมอทราบเรื่องคุณมงคลด้วยหรือ”



“เรื่องออกดังนี่ครับ”



แม้จะยอมนั่งเคียงข้าง แม้จะยอมตอบคำถาม แต่หมอภวัตก็ยังไม่ยอมหันมองคนถามอยู่ดี



“เรื่องอะไรที่ดังหรือ เรื่องที่เป็นนักเรียนสิงคโปร์? เรื่องที่เป็นลูกเศรษฐีโรงงานสบู่? เรื่อง...”



“เรื่องที่เธอสนิทกับคุณ” ไม่ต้องให้จันทร์จ้าวพูดให้จบ เสียงของภวัตก็ดังแทรก คราวนี้เขายอมหันกลับมามอง ดวงตาคมที่มักมองคู่รักของตนด้วยแววหวาน มาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอึดอัดคับข้องใจ



แม้จะเป็นคนรักสนุกและเต็มไปด้วยนิสัยแผลง แต่สายตาของหมอภวัตในเวลานี้กลับทำให้จันทร์จ้าวทำเรื่องเปิ่นไม่ออก



‘คุณพงศ์’ พูดถูกหนึ่งอย่างคือเรื่องของเขาและนายมงคลจะทำให้เขาเดือดร้อน แต่ไม่ได้พูดอีกอย่างว่าเรื่องนี้จะทำให้หมอภวัตเดือดเนื้อร้อนใจด้วยเช่นกัน



และอย่างหลังนั้น ทำให้จันทร์จ้าวสะท้อนวาบในอก



“หมอ...คุณมงคลเป็นเพื่อนตีเทนนิสของผมเท่านั้น” จันทร์จ้าวพูดเสียงแผ่ว ทว่าสายตากลับแน่วแน่จริงจังเสียจนภวัตต้องเบือนหน้าหนี



หัวใจที่ถูกเผาด้วยไฟริษยาราวกับได้น้ำแห่งความมั่นคงราดรด แม้จะเหลือไฟสุมไม่กี่กอง แต่ก็ไม่สร้างความทุรนทุรายให้แก่เขาเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว



หัวใจของหมอภวัตช่างว่าง่ายกับจันทร์จ้าวเสียเหลือเกิน



“เธอตีเทนนิสเก่งจริงผมไม่เถียง แต่เรื่องความสนิท ผมสนิทกับคุณพงศ์ กับเรย์ กับคุณวินิตมากกว่าเสียอีก”



แต่พวกเธอเหล่านั้นไม่ได้ทำให้หมอภวัตรู้สึกหวาดหวั่นได้เท่านายมงคลเลยสักนิด อย่างน้อยก็เพราะทั้ง ๓ ล้วนเป็นเพื่อนที่คบหากันมานานนับปี ไม่ใช่คนที่เพิ่งกลับมาถึงเมืองไทย โผล่หน้าไปสโมสรเทนนิสไม่กี่ครั้งก็ได้ตีเทนนิสกับจันทร์จ้าวอย่างนายมงคล



เป็นความอิจฉาริษยา ที่หมอภวัตไม่คาดคิดมาก่อนว่ามันจะเกิดขึ้นในใจของเขา



“หรือก่อนหน้านี้ หมอก็หึงผมกับคุณพงศ์ กับเรย์ กับคุณวินิต?” เพราะเป็นคนแผลง เมื่อพูดความจริงจังออกไปได้ประโยคหนึ่งแล้ว อุปนิสัยพิสดารของเจ้าตัวก็ชวนให้พูดเรื่องไม่เป็นเรื่องขึ้นมาอีก



หมอภวัตรู้สึกขนสันหลังลุกชันอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่เคยคลางแคลงความสัมพันธ์ของจันทร์จ้าวกับคนทั้ง ๓ นั่นเลย



“ไม่ใช่นะครับ” นายแพทย์หนุ่มรีบหันมาปฏิเสธ แต่พอเห็นดวงตาระยิบระยับของคนเจ็บ ก็รู้ในทันทีว่าอีกฝ่ายจงใจหยอกเขา



“ผมจะไปยกน้ำมาให้” ขืนยังนั่งต่อไป เห็นทีคงได้ถูกจันทร์จ้าวปั่นป่วนความรู้สึกอีกระลอกใหญ่ แต่พอเขาจะลุก คนเจ็บขาแต่แขนยังใช้การได้ดีก็กดเข่าของเขาเอาไว้อีก



“นายมงคลตีเทนนิสเก่งก็จริง แต่ก็ใช่คนเดียวเสียเมื่อไรที่ตีเทนนิสถูกใจผม”



คนมากเสน่ห์ขยับตัวเล็กน้อย อาการเจ็บหนึบที่ข้อเท้าไม่ใช่อุปสรรคแต่อย่างใดที่จะเข้าใกล้คนที่นั่งอยู่ข้างกาย เพียงอึดใจเดียวก็ยื่นหน้าเข้าไปแทบจะเกยไหล่นายแพทย์หนุ่มแล้ว



“มีใครอีกคนที่ตีเทนนิสเก่ง บางคราวตีชนะผมติดๆกันหลายตาจนผมใจฟ่อก็ยอมอ่อนข้อให้ผมชนะบ้าง ผมจึงตีกับเธอผู้นั้นอย่างสนุก จบเกมส์แล้วก็ยังขยันเอาอกเอาใจ น้ำท่าบริการไม่ขาดตกบกพร่อง นอกสนามก็เป็นเพื่อนคู่คิดผมได้ดี ตามใจผมยิ่งกว่าใคร...ภาษีดีกว่าคุณมงคลตั้งแยะเชียว...”



คนฟังที่เมื่อครู่ยังเคร่งขรึมด้วยอารมณ์ริษยามาบัดนี้หัวใจพองฟูเหมือนมีผีเสื้อกระพือปีกนับร้อย วาจาของจันทร์จ้าว แม้ไม่เจาะจงว่าเป็นใคร แต่การพูดใกล้หูให้ได้ยินเพียงสองคนนี้ ก็ทำให้หมอภวัตคิดเข้าข้างตนเองไปแล้วว่าใครผู้นั้นคือ...เขา...



“คุณพงศ์นั่นเอง”



ทว่าประโยคต่อมาของคนแผลงทำเอาหัวใจที่มีผีเสื้อกระพือปีกยุบยวบในบัดดล เดิมทีนั้นนึกอิจฉาริษยาจนหัวใจร้อนอยู่ไม่สุข แต่พอจันทร์จ้าวเปรยถึงใครบางคนที่ภาษีดีกว่านายมงคลจนพาลให้คิดเป็นตนเอง หมอภวัตก็รู้สึกหวั่นไหว ทว่าเวลานี้คำเฉลยกลายเป็น ‘คุณพงศ์’ ก็ทำเอานายแพทย์หนุ่มถูกหินก้อนใหญ่ทุ่มทับจนอื้ออึงพูดไม่ออก ได้แต่ขบกรามแน่น



หากจะมีใครใจร้ายใจดำที่สุดในเวลานี้ ก็เห็นจะเป็นจันทร์จ้าว  รักษพิพัฒน์นั่นแล



“ผมจะไปยกน้ำ”



ข้ออ้างเดิม ใช้ครั้งแรกไม่ได้ผล เมื่อใช้ครั้งที่สอง...ก็ย่อมให้ผลไม่ต่างกัน



แขนของเขาถูกรั้งเอาไว้อีกพร้อมกับเสียงหัวเราะร่วนของคนข้างกาย ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าดวงหน้าปานรูปหล่อที่ผู้หญิงค่อนกรุงหลงใหลกำลังระยิบระยับด้วยความรื่นเริงแค่ไหน



“เดี๋ยวซี ผมไม่พูดเล่นแล้ว” จันทร์จ้าวพูดพลางกลั้วหัวเราะ หากมีกระจกสักคัน คงสะท้อนสีหน้าอันแตกต่างระหว่างเขาและหมอภวัตได้เป็นอย่างดี



คนหนึ่งหัวเราะจนดวงตากลมใหญ่หยีเล็ก อีกคนหน้าบึ้งตึงหัวคิ้วย่นเข้าหากัน



“คุณพงศ์ตีเทนนิสเก่ง แต่ตามใจผมมากเกินไป มีอีกคนต่างหากที่ตีเทนนิสเก่งเท่าเทียมกัน ตีด้วยแล้วสนุกอย่าบอกใคร แล้วยังขยันตามใจ แต่ก็ขัดใจผมเป็นบางที แต่ผมจะทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ เพราะเธอคนนั้นบอกกับผมว่าเวลาที่ขัดใจผม เธอก็ขัดใจตนเองเช่นกัน...” ประโยคนี้ หมอภวัตจำได้ขึ้นใจว่าเขาคือคนพูดเอง



ทว่า...คิดเข้าข้างตนเองก็เกรงจะถูกตลบหลังอย่างเมื่อครู่ แม้หัวใจจะเอนเอียงไปมากกว่าครึ่งว่าคนที่อยู่ในคำพูดของจันทร์จ้าวคือเขา แต่หมอภวัตก็ยังพยายามตีสีหน้าเรียบเฉย



“ผมมีหัวใจดวงเดียว ยกให้เธอผู้นั้นไปครึ่งแล้ว อีกครึ่งผมเก็บไว้ดูแลตัวเอง เจียดให้ใครไม่ได้อีกแล้ว อย่ากังวลเลย” ไม่เพียงพูดอย่างเดียว แต่มือขาวบีบแขนนายแพทย์หนุ่มเบาๆ ราวกับจะบอกว่าเธอผู้นั้นคือหมอภวัตคนนี้



ภวัตยอมหันมอง สายตาของจันทร์จ้าวนั้นมักจะระยิบระยับแพรวพราว ทว่าเวลานี้ สายตาของเจ้าตัวกลับนิ่งสงบและจริงจังแน่วแน่



ว่ากันว่าดวงตาสื่อความรู้สึกนับร้อยนับพันเห็นจะจริงดังว่า แม้คำพูดเมื่อครู่นี้ก็ไม่เท่าสิ่งที่ภวัตรับรู้จากนัยน์ตาคู่นี้



นายแพทย์หนุ่มขยับเข้าใกล้คนที่นั่งเคียงข้าง ดวงตายังจับจ้องไม่เคลื่อนคล้อยไปจากกัน ความรู้สึกสื่อประสานอ่อนหวาน จนกระทั่งใบหน้าเคลื่อนเข้าใกล้เสียจนริมฝีปากสัมผัสกัน ต่างฝ่ายต่างหลับตาลง ถ่ายทอดห้วงรักใคร่ไปกับความอ่อนโยนชวนฝัน ก่อนจะเป็นฝ่ายหมอภวัตที่ถอยห่างเล็กน้อยแล้วพึมพำเสียงเบาให้ได้ยิน



“อีกครึ่งของคุณ...อย่ายกให้ใครนะครับ”



“ยกให้คนอื่นอีก แล้วผมจะเหลืออะไรล่ะหมอ”



“ครึ่งหนึ่งอยู่ที่ผม อีกครึ่งคุณต้องเก็บเอาไว้ให้ดี”



“แน่นอนซี”



“ผมเองก็จะดูแลครึ่งหนึ่งที่คุณมอบให้อย่างดี”



ริมฝีปากของจันทร์จ้าวคลี่ยิ้มบาง รับรู้ถึงฝ่ามือร้อนที่ไล้หนักที่บั้นเอวราวกับจะสื่อให้รับรู้ถึงความต้องการลึกล้ำ



“ผมรู้...”



   ริมฝีปากของนายแพทย์หนุ่มกำลังจะกลับเข้าทาบทับรอยเดิมอีกครั้ง แต่เสียงของจันทร์จ้าวดังขึ้นเสียก่อน   



“หมอ ผมยังเจ็บขาอยู่”



ภวัตเพียงยิ้มน้อยๆ



“ไม่เป็นไรครับ ผมจะระวัง”



เห็นที คราวต่อไปหากต้องสาธยาย ‘หมอภวัต’ ออกมาเป็นถ้อยคำ นอกจากจะเป็นหมอผู้ดูแลจันทร์จ้าวได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องแล้ว ยังตีเทนนิสเก่ง ขยันเอาอกเอาใจและขัดใจไปในเวลาเดียวกัน เพิ่มอีกหนึ่งคำคือ ‘ช่างระมัดระวัง’ อีกด้วย



………………………



โรงพยาบาลยังคงมีคนเนืองแน่นในทุกๆวัน



หมอภวัตกำลังจะตรงไปที่ห้องตรวจ ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นใครบางคนเข้าเสียก่อน



นายมงคล



จะเมินหน้าหนีทำทีเป็นไม่เห็นก็เป็นไปไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายหันมาเห็นเขาเช่นกัน



เกลอใหม่ของจันทร์จ้าวยิ้มกว้าง สาวเท้าเข้ามาหาหมอภวัตอย่างเป็นกันเอง



“สวัสดี คุณหมอ อยู่ที่นี่เองหรือครับ”



หากเป็นคนอื่น ภวัตผู้มีอัธยาศัยไมตรีคงตอบคำถามด้วยความเป็นมิตรยิ่ง ทว่าเพราะอีกฝ่ายมีสถานะเป็น ‘เพื่อนใหม่’ ของจันทร์จ้าว หนำซ้ำยังเป็นเพื่อนที่จันทร์จ้าวถูกใจอย่างรวดเร็ว นิสัยด้านมืดของนายแพทย์หนุ่มจึงปรากฏออกมาเล็กน้อย



“ครับ” เขาตอบสั้น ทว่าก็ยังยกมุมปากเล็กน้อยส่งยิ้มบางเบา แม้ไม่ทำตัวมีไมตรีมากนัก แต่ก็ไม่หยาบกระด้าง



นายมงคลดูไม่ได้ใส่ใจกับท่าทีเป็นมิตรหรือศัตรูของอีกฝ่าย เขาเห็นหมอภวัตแล้วก็หวนคิดถึงเพื่อนใหม่นักเรียนอเมริกันที่ก่อนหน้านี้พบเจอที่สโมสรเทนนิสอยู่เนืองๆ



“คุณจันทร์เป็นอย่างไรบ้างครับ ผมไม่เจอที่สโมสรอีกเลย”



แม้การถามถึงจันทร์จ้าวจะเป็นเรื่องพึงกระทำ เพราะเหตุการณ์ข้อเท้าพลิกในคราวนั้น นายมงคลก็อยู่ด้วย การถามไถ่ย่อมแสดงถึงมารยาท ทว่าเป็นมารยาทที่แสลงหูภวัตเหลือเกิน



“ยังไม่หายครับ” หมอภวัตเข้าทางธรรมก็จริง แต่การมุสาในเวลานี้กลับไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย จันทร์จ้าวในคำพูดของเขานั้นยังไม่หายดี แต่ตัวจริงกำลังร่อนปร๋ออยู่ที่สำนักงานค้าหนังสือ



นายมงคลเลิกคิ้ว นับย้อนดู ก็เกือบสัปดาห์ได้แล้วที่จันทร์จ้าวข้อเท้าพลิก



“เป็นหนักขนาดนั้นเชียวหรือ”



หมอภวัตรู้สึกว่าการปล่อยให้อีกฝ่ายตั้งคำถามเป็นการเปิดโอกาสให้ซักแต่เรื่องจันทร์จ้าว เขายิ้มน้อยแทนคำตอบ แล้วเป็นฝ่ายเอ่ยถามทำราวกับไม่ได้ยินคำถามเมื่อครู่



“แล้วคุณมงคลมาที่นี่ทำไมหรือครับ ไม่สบายหรือ”



“มาเยี่ยมคนน่ะ” เพียงเท่านั้น หมอภวัตก็ทำทีเป็นยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู ดูเหมือนนายมงคลเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าเขาโอ้เอ้ไม่ถึงห้องพักผู้ป่วยเสียที



“ผมต้องไปเสียแล้วล่ะ ฝากทักทายคุณจันทร์และฝากบอกว่าให้หายไวๆด้วยนะครับ ผมรอตีโต้กับคุณจันทร์อยู่” นายมงคลพูดแล้วยิ้มกว้างอีกหนอย่างเป็นมิตร หมอภวัตเพียงยิ้มน้อยๆ ไม่ตอบกระไร รอจนอีกฝ่ายออกไปจากโถงแล้ว รอยยิ้มของเขาก็จางหายไป



นายแพทย์หนุ่มหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องตรวจ ทิ้งทุกคำฝากของนายมงคลเอาไว้เบื้องหลังโดยไม่แม้แต่จะเก็บไปส่งให้จันทร์จ้าวรับรู้เลยแม้แต่ประโยคเดียว



…………………………….



หลังจากนั้น เมื่อจันทร์จ้าวเชื้อชวนหมอภวัตไปตีเทนนิสที่สโมสร นายแพทย์หนุ่มก็มักมีเหตุผลบ่ายเบี่ยงเสมอ



บ้างอ้างถึงหม่อมราชวงศ์ฉัตร  ฉัตราภาส



“วันนี้ผมจะเข้าไปพบคุณชายฉัตรเสียหน่อย ถ้าอย่างไรเราขอใช้สนามเทนนิสที่วังฉัตรดีไหมครับ”



บ้างอ้างเรื่องเรือติดเครื่องยนต์



“คุณจันทร์ขับเรือติดเครื่องยนต์ได้ใช่ไหม ผมเคยเห็นที่วังฉัตรมี ถ้าอย่างไรเราตีเทนนิสที่วังฉัตรแล้วขับเรือติดเครื่องยนต์ดีไหมครับ”



บ้างก็อ้างถึงสุนัขที่หม่อมหลวงพงศ์ภราธรและจันทร์จ้าวเก็บมาเลี้ยงในวัง



“ผมไม่ได้เล่นกับอ้ายดำนานแล้ว ไปตีเทนนิสที่วังฉัตรแล้วเล่นกับอ้ายดำด้วยดีไหมครับ”



เป็นอันว่า แม้อาการข้อเท้าพลิกของจันทร์จ้าวจะหายดีจนกลับมาตีเทนนิสได้แล้ว แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้โผล่หน้าไปที่สโมสรอีกนับเดือน จนกระทั่งข่าวคราวนายมงคลมีเพื่อนตีเทนนิสคนใหม่มาเข้าหูหมอภวัต เมื่อนั้นเขาถึงไม่อ้างเรื่องคอร์ดเทนนิสที่วังฉัตรขึ้นมาอีก


จบ


จันทร์จ้าว...อีกแล้วค่ะ ฮ่าฮ่า

ปีนี้มีตอนพิเศษจันทร์จ้าวเยอะ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม บทจะคิดถึงคุณจันทร์ก็คิดถึงติดๆกัน  (๒ ตอนก็นับว่าเยอะค่ะ ฮ่าฮ่า)

ส่วนตอนพิเศษนี้...เห็นหล่อ ใจดี มีไมตรี พระนครแบบหมอภวัต แต่ถ้ามายุ่งกับคุณจันทร์ เธอก็ไม่ใจกว้างนะคะ ของของใคร ใครก็หวง ยิ่งของรักของหวง ของแรร์ไอเทม เฟี้ยวสุดในยุคนั้นแบบจันทร์จ้าวด้วยแล้ว ปล่อยไปให้คนอื่นไม่ได้หรอก ฮ่าฮ่า

ส่วนพ่อจันทร์...ถ้าตอนไหนไม่ออกมาก่อเรื่อง อย่าเรียกเธอว่าจันทร์จ้าวค่ะ ก่อเรื่องทุกครั้งที่ออกมา

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เดือนหน้าเราจะได้เจอกันในเรื่องใหม่ตามที่สัญญาไว้ค่ะ

ขอบคุณคนอ่าน คนเม้นท์ คนติดตาม คนคิดถึง และพื้นที่บอร์ดค่ะ

เจอกันเรื่องใหม่ เดือนหน้าค่ะ

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-12-2018 08:29:50 โดย Dezair »

ออฟไลน์ AeAng11

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
คุณหมอต้องทำโทษคุณจันทร์ให้มากกว่านี้นะคะอิอิ..ขอบคุณสำหรับตอนพิเศษนี้ค่ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด