♥ [เรื่องสั้น] At first sight +Another sight (จบ) 21/11/58
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ♥ [เรื่องสั้น] At first sight +Another sight (จบ) 21/11/58  (อ่าน 110231 ครั้ง)

ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1393
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1875/-12
    • FACEBOOK PAGE
]ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

[/quote]







งานเขียนที่ผ่านมา
01 - Friend's brother, brother's friend  เมื่อเพื่อนสงสัยว่าพี่ชาย... [End]
02 - เรื่องสั้น เหนือฝัน [End]
03 - รักเร่  Dalhia [End]
04 - เรื่องสั้น หลบรัก [End]
05 - คำประกาศของความรู้สึกใหม่ Adore you [End]
06 - Special Happiness ฝากรักไว้ข้างบ้าน [End]
08 - When the wind blow back [End]
09 - โอบตะวัน [End]
10 - candy [End]
11 - At first sight [End]
12 - สู่กลางใจ | a tu co ra zon [End]
13 - หลังม่าน | behind the scene [End] ***Ft. Afterday
14 - กลพยัคฆ์ [Continued]




01 At first sight (ตอนเดียวจบ)
02 Another sight (ตอนเดียวจบ)
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-01-2017 00:57:15 โดย -west- »

ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1393
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1875/-12
    • FACEBOOK PAGE


At            First            sight




สบตาครั้งแรก ก็จำได้แล้ว

ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ ผมสีดำสนิทยาวกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกัน หน้าไทย คมเข้ม รายล้อมไปด้วยเพื่อนกลุ่มใหญ่แต่กลับโดดเด่นขึ้นมาคนเดียว นั่งถัดจากผมไปอีกแถว คุยกันเสียงดังแต่เมื่อวีดีโอสอนพิเศษของโรงเรียนกวดวิชาที่แขวนอยู่บนหัวเริ่มบรรยายก็เงียบลง แม้จะดูไม่ตั้งใจเรียนเท่าไร แต่ก็ไม่รบกวนคนอื่นในคลาสเดียวกัน

เราบังเอิญสบตากัน เมื่อผมมองไปทางนั้น และเขาก็มองกลับมาพอดี





ขึ้นชั้นมอหกแล้ว เด็กวัยรุ่นส่วนมากถูกจับเข้าเรียนพิเศษเหมือนโรงงานผลิตเครื่องยนต์โง่ ๆ เตรียมประกอบทอดตลาดต่อไป มองหน้าเซื่องซึมของแต่ละคน ต่างปรากฏซึ่งความอ่อนล้าในแววตาไม่ต่างกัน
ผมหมุนปากกาในมือ ไม่ได้อยากเรียนเท่าไรแต่ถูกกดดันไว้เยอะ พ่อเปิดร้านขายของ แม่ก็เช่นกัน พี่ชายเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ สิ่งที่เขาคาดหวังไว้กับผมคือแพทย์เท่านั้น ไม่มีตัวเลือกอื่น

ใครเป็นคนกำหนดให้ชีวิตคนเราเป็นแบบนั้นแบบนี้กันนะ

บางทีพ่อแม่อาจเป็นพระเจ้า...






“มาก่อนคนอื่นอีกแล้ว”

เสียงนั้นทัก เมื่อใครบางคนปิดประตูห้องสี่เหลี่ยมที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ ผมลงเรียนกวดวิชารอบเช้าสุดของวันเสาร์อาทิตย์ ยาวไปจนถึงสองทุ่ม มีเพื่อนเรียนด้วยบ้างบางวิชา แต่สำหรับวิชาหนัก ๆ แบบเคมีเป็นคนเดียวที่ลงไว้เสียเช้าตรู่ขนาดนี้


“แว่น นั่งด้วยดิ”

ผมเหลือบมองเขา แน่ชัดว่าประโยคเมื่อครู่จงใจพูดกับผม ในห้องนี้ไม่มีใคร รู้ตัวดังนั้นก็เผลอดันแว่นสายตาที่ถูกเรียกแทนชื่อตัวเองขึ้นชิดจมูก โกยหนังสือกับกระเป๋าสัมภาระข้างตัวไว้บนตัก ทั้ง ๆ ที่ห้องเรียนออกจะกว้างแบบนี้กลับเลือกที่จะมานั่งด้วยกัน ผมเหลือบมองเขา แน่ใจว่าปกติไม่ได้เรียนคลาสนี้


“กูจำมึงได้ ที่เรียนฟิสิกส์คลาสเดียวกันตอนสิบโมง”

“อ่าฮะ”

ก็เป็นครั้งแรกที่ผมเจอหมอนี่นั่นแหละ แปลกใจนิดหน่อยที่เขาจำผมได้เหมือนกัน เขาอยู่ในกลุ่มคนที่เสียงดังเสมอ ๆ ในนั้นกอรปด้วยหญิง-ชายหน้าตาดี ถึงแบบนั้นคู่สนทนาก็เป็นคนที่ดึงดูดสายตาที่สุด ไม่ใช่หล่อเหลาเสียจนควรมีแมวมองมาทาบทาม แต่บรรยากาศรอบ ๆ ตัวดูคล้ายจะสะกดทุกสายตาให้จับจ้องไปที่ตัวเอง อัธยาศัยดี ยิ้มง่าย ถึงหน้าตาคมคายแค่ไหนก็ไม่รู้สึกว่าเป็นคนดุแต่อย่างใด ดูจะทะเล้นเสียด้วยซ้ำ


“ปกติกูเรียนเย็นวันธรรมดา อาทิตย์ที่แล้วติดซ้อมกีฬาเลยไม่ได้เข้า มาชดเชยเอา ได้ยินมาว่าคลาสนี้คนน้อย”

“ก็น้อยแหละ”

“กูชื่ออรุณ” เขาแนะนำตัวเอง ยื่นกล่องหมากฝรั่งสอดไส้กลิ่นหอมมาให้ ถ้าจะเดาก็คงเป็นกลิ่นเดียวกับที่ลอยมาเมื่อเจ้าตัวชวนคุยเรื่องสรรพเพเหระ “แก้ง่วง”

“ขอบใจ แต่ไม่เอาดีกว่า”

ยิงฟันโชว์เหล็กดัดสีฟ้าอ่อนให้อีกฝ่ายดู แล้วเขาก็หัวเราะ เป็นรอยยิ้มเดียวกับเวลาที่อยู่กับเพื่อน ๆ พวกนั้น หัวเราะทั้งตาทั้งปาก ยิ้มจนตาโต ๆ ถูกแก้มดันขึ้นไปจนหยี มีความสุขเสียจนน่าอิจฉา

“เออ เพิ่งเห็นคนดัดฟันแล้วน่ารักก็วันนี้ ไม่คิดจะบอกชื่อหน่อยหรือไง”

“เปา”

“ซาลาเปา?”

“คล้าย ๆ”

“เออ คล้ายจริง” พูดพลางด้วยแววตาวิบวับ เสียงประตูเลื่อนดังอีกครั้งถึงได้ละสายตา “เรียนที่ไหน”

“โรงเรียนแถวนนท์นู่น”

“เหรอ มาไกลเลยสิ”

“ไม่ไกลเท่าไร บ้านอยู่แถวนี้”

“คนละเรื่องกับกูเลย”

อรุณไหวไหล่ เคี้ยวหมากฝรั่งหยุบหยับ เพิ่งสังเกตเห็นตอนนี้ว่าหูซ้ายอีกฝ่ายมีรอยเจาะ กับช่องระหว่างนิ้วชี้กับกลางข้างขวามีรอยสักรูปดาวหกแฉกเล็ก ๆ ซ่อนไว้ ท่าทางเฮี้ยวไม่เบา


“เรียนแถวนี้ แต่บ้านอยู่สุดสายแอร์พอร์ตลิงค์เลย”

“ถ้าอย่างนั้นก็น่ามาเรียนกวดวิชาเย็นวันธรรมดา”

“ไม่ได้หรอก ตอนเย็นมีซ้อมกีฬา มีแต่เคมีนี่แหละที่ไม่อยากตื่นเช้ามาเรียนจริง ๆ เลยลงไว้วันอังคาร-พฤหัส”

“จะแอดฯ อยู่อีกไม่กี่เดือนแล้วยังเล่นกีฬาอยู่อีกเหรอ”

สายตาผมจับจ้องไปที่นาฬิกาหนังสีดำของอีกฝ่าย ค่อนข้างมีราคา ที่จริงแล้วกลุ่มเพื่อน ๆ เขาก็เป็นลูกคุณหนูทุกคน “ที่จริงมีที่เรียนแล้ว”

“เหรอ” โชคดีชะมัด “แล้วยังต้องเรียนพิเศษอีกทำไม”

“ไม่ใช่คนหัวดี แต่ดันได้ทุนนักกีฬาน่ะ เลยต้องพยายามหน่อย ไม่ชอบสายวิทย์เสียด้วย แต่วิทย์กีฬาก็ไม่แย่อะไร มึงล่ะ อยากเป็นหมอล่ะสิ”

“เปล่า” ผมปฏิเสธ ความจริงคือสิ่งที่ไม่เคยพูดออกไป ไม่แน่ใจว่าใครอยากรับฟัง แต่ผลการเรียนที่ผ่านมาตั้งแต่ประถม จนถึงมัธยมเทอมล่าสุดก็ทำให้ทุกคนเห็นพ้องไปในทิศทางนั้นอย่างช่วยไม่ได้ “อยากเรียนดุริยางคศิลป์”

“เอาเหล็กดัดฟัน กับถอดแว่นสายตาออกก็น่าจะเป็นบอยแบนด์ได้สบาย ๆ เดี๋ยวนี้เขาฮิตเกาหลี ๆ”

“เกาหลีห่ะอะไรล่ะ เจ๊กก็บอกเจ๊ก”

“มึงนี่กวนตีนเหมือนกันนะ” ก็เฉพาะกับบางคนเท่านั้นแหละ ที่โรงเรียนกับที่บ้านเรียบร้อยอย่าบอกใคร “ทำไมถึงอยากเรียนดุริยางค์ เล่นดนตรีเป็นหรือไง”

“พอเล่นกีตาร์ได้”

“อย่างนี้ต้องวัดมือหน่อยแล้ว เลิกเรียนแล้วไปดูกูซ้อมดนตรีสิ จะลองขอเพื่อนให้ลองเล่นดู”

“มีเรียนต่อ” ยาวจนถึงเที่ยงครึ่งนั่นแหละ ได้พักหายใจสามสิบนาทีแล้วก็เรียนอีกตัวจนมืดแล้วพี่ชายก็มารับ “เรียนตัวเดียวกันไม่ใช่หรือไง”

คู่สนทนาหัวเราะอย่างไม่รู้สึกผิด

“โดดตัวเดียว พ่อมึงไม่รู้หรอกน่า”

ผมไม่ตอบ แต่ในใจครุ่นคิด อาจารย์ในโทรทัศน์เริ่มสอนแล้ว แม้คนเข้าเรียนจะยังไม่ถึงครึ่งห้อง แต่ทีวีดิจิตอลคงไม่รู้สึกอะไรเมื่อพูดไปแล้วไม่มีใครฟัง






“คนนี้ชื่อธีร์ มือเบส โป้ มือกลอง ภัทร นักร้องนำ”

ผมไล่ชื่อทีละคนทวนอีกครั้ง เพิ่งรู้ตอนนี้ว่าอรุณเป็นมือกีตาร์ ฟอร์มวงกันมาตั้งแต่ ม.2 เริ่มต้นจากเล่นในงานโรงเรียน จนพักหลัง ๆ ที่ขึ้นประกวดตามงานเทศกาลดนตรีต่าง ๆ ด้วย


“เล่นจริงจังกันเลยปะ” ผมถาม ลองจับกีตาร์คู่ในอรุณที่ฝากโป้แบกมาด้วยช้า ๆ ห้องซ้อมดนตรีที่เช่าไว้ไม่ห่างจากโรงเรียนกวดวิชามากนัก แต่โป้เป็นคนเดียวที่มีรถส่วนตัวมาส่ง คนอื่น ๆ เลยพากันฝากของไว้ที่รถมันด้วยความเต็มใจ

“หลัง ๆ ก็ไม่ ไอ้รุณมันติดซ้อมกีฬา” นักร้องนำเป็นคนตอบ ยิ้มกรุ้มกริ่มมาในที “แล้วนี่ชื่ออะไร เป็นอะไรกับไอ้รุณอะ”

“ชื่อเปา” อรุณตอบแทน ส่วนประโยคหลังผมเป็นคนพูด “เป็นเพื่อน”

“ไอ้รุณมันป๊อบนะแว่น” ฟังแล้วก็ไม่รู้สึกแปลกใจ หน้าตาก็ไม่ได้ขี้ริ้ว หุ่นดี เป็นนักกีฬา แถมพ่วงด้วยเป็นนักดนตรีอีกต่างหาก “ที่โรงเรียนแฟนคลับมันให้รึ่ม”

“โรงเรียนชายล้วนไม่ใช่รึ” ผมเลิกคิ้วถาม เหลือบตามองคนพูดสลับกับผู้ถูกกล่าวถึง ทุกคนล้วนซ่อนรอยยิ้มไว้ที่มุมปากก่อนระเบิดหัวเราะออกมาในเวลาติด ๆ กัน

“ปกติอรุณไม่เคยพาใครมาห้องซ้อมนอกจากคนที่มันเล็งไว้”

ผมเกากีตาร์ในมือ เข้าใจความหมายที่โป้พยายามบอก แต่ก็สนใจและไม่สนใจไปพร้อม ๆ กัน

ไม่สนใจในที่นี้หมายถึงผมไม่สนใจคำพูดของโป้
ขณะเดียวกัน ผมสนใจในตัวอรุณ






ลมหนาวพัดโชยมา หลายสัปดาห์แล้วที่ผมหาเวลาโดดเรียนไปขลุกอยู่ในห้องซ้อม ไม่ใช่แค่ดนตรี แต่ผู้ชายคนนั้นด้วยต่างหากที่ชักจูงผมออกนอกกรอบที่ถูกขีดไว้แต่แรกได้อย่างง่ายดาย


“ลองเพลงนี้ดิ เพิ่งแกะคอร์ดมาเมื่อคืน”

สมุดไม่มีเส้นสภาพยับเยินถูกโยนมาก่อน ต่อจากนั้นคือเจ้าของเสียงปีนข้ามเก้าอี้เล็ก ๆ มาพร้อมกีตาร์โปร่ง ผมไม่มีของแบบนี้ อาศัยเล่นของเพื่อนที่โรงเรียนแล้วลักจำเป็นครั้งคราวแต่อรุณมีหมด ไม่ว่าจะรุ่นที่หายากขนาดไหน หรือราคาแพงเท่าไรก็ตาม


“พื้นฐานมึงดี ซ้อมสักวันสองวันก็เป็นแล้ว อ้อ อาทิตย์หน้ามีเปิดหมวกที่อนุสาวรีย์ หาเงินไปสร้างห้องสมุด ไปด้วยกันดิ”

“ทั้งวันเลยเหรอ”

“ตั้งแต่ 10 โมงจนถึง 6 โมงเย็น มึงกลับมานี่ก่อนสองทุ่มยังไงก็ทัน พี่ชายมารับตอนนั้นไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวมาส่ง”

ผมพยักหน้า ความรู้สึกตอนโดดเรียนครั้งแรกทั้งหวาดกลัวและตื่นเต้น พอผ่านมาหลายครั้งทุกอย่างก็ดีขึ้น ปกติ ชินชา เปลี่ยนสถานที่จากห้องสี่เหลี่ยมที่เต็มไปด้วยผู้คนวัยคะนองแต่ถูกจับมานั่งสงบเสงี่ยม ไร้ปฏิสัมพันธ์เป็นอยู่กองรวมกันกับกลุ่มเพื่อนใหม่ที่ระเบิดธรรมชาติของวัยรุ่นออกมาได้เต็มที่ เงยหน้ามองเพื่อนตัวดีที่พาใจแตกแล้วก็รู้สึกว่าเขาเปลี่ยนไปกว่าเมื่อก่อนเล็กน้อย รอยเจาะหูนั่นก็สวมตุ้มหูสีดำที่เจ้าตัวอ้างว่าวันนั้นตื่นเช้าเลยลืมสนิททั้ง ๆ ที่ปกติถอดแค่ในโรงเรียนแต่นั่นไม่ใช่ประเด็น การที่อีกฝ่ายมาคลุกคลีด้วยบ่อย ๆ ต่างหากทำให้เห็นอะไรมากกว่าคนอารมณ์ดีทั่วไป อรุณอบอุ่น ใส่ใจคนรอบข้าง ใส่ใจมากเสียยิ่งกว่าคนในครอบครัวเดียวกันบางครอบครัวเสียด้วยซ้ำ


“หิวแล้วเหรอ”

คนถูกมองถาม พอเงยเป็นฝ่ายหน้าสบตาตรง ๆ บ้างจุกทรงน้ำพุที่มัดไว้ตรงกลางกระหม่อมเปลี่ยนทิศโงนเงนไปด้านหลัง เพราะเป็นนักเรียนโรงเรียนเอกชนเลยถือวิสาสะไว้ผมยาวกว่าคนอื่น คนในวงก็เหมือนกัน แต่ไม่มีใครยาวเฟื้อยดูศิลปินสมใจอยากเต็มตัว


“มองไม่เลิก ถามก็ไม่ตอบ จะเอาอะไร”

“ก็แค่อยากมอง”

“แค่อยากมองไม่ได้ ต้องมีอะไรมากกว่านี้”

“มหาวิทยาลัยที่นายได้โควตา มีคณะแพทย์ด้วยใช่ไหม”

“มี” เขาเงียบไปชั่วอึดใจ แก้มสีเข้มขึ้นสีเลือดฝาด ถ้าสังเกตดี ๆ จะสามารถเห็นความเปลี่ยนแปลงได้ชัด

“ถามทำไม อย่าถามให้ได้ใจนะเฟ่ย” พูดสลับกับหัวเราะแก้เก้อ “ถูกจีบอยู่รู้ตัวไหมเนี่ย”

“รู้...ก็แล้วให้ทำไง”

“คิดยังไงเล่า”

“อยู่ด้วยทุกวันยังต้องให้บอกอีกเหรอ”

“บอกดิ” ว่าพลางเกากีตาร์เป็นคอร์ดเพลงแค่บอกให้เธอรู้ แต่สายตาจับจ้องมาที่ผม สีดำสนิท รับกับขนตายาว สบตาตรง ๆ แล้วรู้สึกยุกยิกในใจบอกไม่ถูก ผมไม่ตอบ ซ่อนรอยยิ้มไว้ที่มุมปาก เรื่องแบบนี้ไม่เคยคิดมาก่อน แต่ก็ไม่ใช่ไม่คิด เข้าใจว่าไม่ถึงกับรัก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดี ดีมาก ๆ เสียด้วย
.
.
.
.
“ไว้หลังงานเปิดหมวกบอกอีกทีแล้วกัน”







ผมมีพี่ชายหนึ่งคน ชื่อเฮียปิง อายุมากกว่าผมสี่ปี ดังนั้นผมที่อายุ 18 ปีบริบูรณ์ในตอนนี้จึงมีพี่ชายที่สามารถพึ่งพาได้พอสมควร เป็นผู้ชายขาว ตี๋ รูปร่างผอมบางไม่ต่างกัน ผมเส้นเล็กสีดำสนิทถูกตัดเป็นทรงตามสมัยนิยม บ้านเราไม่ใช่คนฐานะดี แต่เพราะเฮียปิงสอบเข้ามหาวิทยาลัยตามที่ป๊ากับแม่ต้องการได้เลยได้นิสสันมาร์ชสีเขียวอ่อนเป็นรางวัลหนึ่งคัน โดยพ่วงภาระหนึ่งอย่างคือต้องคอยรับส่งผมเท่าที่จะสามารถทำได้ ความจริงก็ไม่ได้ลำบากอะไร ผมอึดอัดบ้าง แต่ก็ไม่เกินที่จะทน

....ถ้าเพียงแต่ วันนี้ที่นั่งข้างคนขับไม่มีอาแปะผมสีดอกเลานั่งหน้าถมึงทึงอยู่ด้วย


“ป๊าหวัดดี เฮียปิงหวัดดี ไปไหนกันมา”

“พาป๊ามาซื้อรองเท้าที่พารากอน วันก่อนที่เป็นรองช้ำไปหาหมอเขาแนะนำว่าให้เปลี่ยนรองเท้า”

“อ้อ” ผมครางรับในลำคอก่อนจะปล่อยให้บทสนทนาสิ้นสุดลง ผมเป็นคนพูดไม่เก่ง เฮียปิงกับป๊าก็เช่นกัน แม่ดูเป็นคนเดียวที่ทำให้บรรยากาศในบ้านดีขึ้น ผมเป็นคนดื้อเงียบตั้งแต่เล็ก พูดให้ถูกคงคล้ายเด็กที่เก็บกดมากกว่า เฮียปิงเป็นคนเก่ง เป็นลูกชายคนโตที่เชิดหน้าชูตาบ้าน และแม้ว่าผมจะดีกว่าเฮียสักเท่าไรก็ไม่เคยพอในสายตาป๊า ‘ดูอย่างอาปิงซิ’ ผมฟังประโยคนี้ตั้งแต่เล็กจนโตทั้ง ๆ ที่เฮียไม่เห็นจะดีกว่าผมตรงไหน ไม่ว่าจะเป็นการเรียนหรือความคิดความอ่าน เป็นอาปิงของป๊าที่ตามใจป๊าได้ทุกเรื่องก็เท่านั้น


รถเคลื่อนตัวผ่านความกดดันทั้งหมดทั้งมวลมาจนถึงรั้วบ้าน ผมเป็นคนลงไปเปิดและปิดประตู แล้วค่อยกลับเข้ามาหยิบกระเป๋าพาดบ่า เมื่อผมขึ้นมอปลาย ความห่างเหินเกิดขึ้นชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ หลายคนบอกว่าเป็นไปตามช่วงวัย ผมกับป๊าคนละเจ็นฯ และเป็นรุ่นอายุที่เป็นปฏิปักษ์กันรุนแรงที่สุด และดูเป็นแบบนั้นชัดเจนขึ้นเมื่อผมเติบโตและเขาแก่ตัวลง


“อาเปา อั๊วมีเรื่องจะพูด”

ผมทำหน้าเหนื่อยหน่าย หยุดเท้าที่ก้าวเตรียมขึ้นห้องส่วนตัวแต่ไม่หันหลัง แม่ได้ยินเสียง เดินออกมาจากห้องครัวเตรียมห้ามทัพเหมือนทุกที

“โดดเรียนมานานแค่ไหนแล้ว”

“ป๊าพูดอะไร”

“อั๊วเห็นลื้ออยู่กับไอ้จับกังนั่น ตัวสูง ๆ เจาะหู สูบบุหรี่ด้วย ทำตัวเละเทะแบบนี้จะเอ็นฯ ติดไหม หมอน่ะ”

ตัวผมชาวาบ เหลือบตามองเฮียปิงที่ทำท่ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกไม่ต่างกัน

“เลิกคบกับมันซะ แล้วเสาร์อาทิตย์ก็ให้อาปิงไปเฝ้าที่เรียนทุกวัน”

“ป๊าพูดอะไร”

“พูดเรื่องที่ลื้อต้องทำ เอาโทรศัพท์มานี่”

“อั๊วไม่ให้”

“อาเปา ลื้ออย่าดื้อ”

“มันจะมากเกินไปแล้ว ป๊าจะมาห้ามอั๊วไม่ให้คบเพื่อนไม่ได้นะ อั๊วไม่ใช่ตุ๊กตาที่ป๊าเลี้ยงนะ”

“ก็หัดคบเพื่อนดี ๆ บ้างสิวะ ไอ้กุ๊ยแบบนั้น คบไปก็มีแต่พากันฉิบหาย”

“รุณไม่ใช่กุ๊ย เขาแอดฯ ติดแล้วด้วยซ้ำ ป๊าไม่รู้หรอกว่าเขาเจ๋งแค่ไหน ป๊าอย่าตัดสินคนที่ภายนอกสิวะ อรุณเจ๋งกว่าอั๊ว เจ๋งกว่าเฮียปิงด้วยซ้ำ เจ๋งกว่าป๊าที่เอาแต่หัวโบราณไปวัน ๆ อีก”

ผัวะ!

“มันจะมากเกินไปแล้วนะไอ้เด็กนี่ เพราะคบเพื่อนแบบนี้ไงล่ะถึงติดนิสัยกุ๊ยแบบนี้มา”

ประโยคนั้นไม่เจ็บเท่าความรู้สึกเมื่อหมัดหนัก ๆ กระแทกเข้าที่สันกราม หน้าผมเอียงเล็กน้อย แน่นิ่ง รู้สึกหูอื้อไปหมด เจ็บเป็นพิเศษบริเวณที่แหวนทองของป๊ากระทบแก้ม เสียงกรีดร้องของแม่ดังขึ้น เมื่อเบือนหน้ากลับมาก็พบว่าเฮียปิงล็อกแขนป๊าเอาไว้ แม่ดึงไหล่ผมให้ห่างออกมา ไม่กี่นาทีจากนั้นป๊าก็กระโดดถีบทั้ง ๆ ที่ยังถูกมัดตัวเอาไว้แน่นหนา ได้กลิ่นคาวคลุ้งในโพรงปาก รสเค็มปร่าของเลือดติดอยู่ที่ปลายลิ้น


“เปา อย่าโกรธป๊านะลูก ป๊าแค่โมโห”

“อย่าไปปลอบมัน อาแก้ว เอามือถือมันมา อย่าให้ติดต่อกับไอ้เด็กนั่นได้อีก”

“ป๊าห้ามอั๊วไปก็เท่านั้น อั๊วเลิกคบกับรุณได้ ป๊าห้ามอั๊วได้แน่นอน จะผูกอั๊วไว้กับเตียง ขังไว้ในห้องไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน ป๊าอยากทำอะไรกับร่างกายอั๊วก็ได้ แต่อั๊วบอกไว้ก่อน เรื่องหนึ่งที่ป๊าไม่มีวันห้ามอั๊วได้ อั๊วเป็นเกย์ อั๊วชอบรุณ และอรุณดูแลอั๊วได้ดีกว่าป๊าทำตั้งหลายเท่า”

ผมปากระเป๋าเป้ลงพื้น หนังสือจากโรงเรียนกวดวิชากระจายเรี่ยราด เสียงของป๊าและแม่เงียบไป ทุกคนไม่ขยับ จับจ้องสายตามาที่ผมราวกับขอคำอธิบายเพิ่มเติม

“วันหนึ่ง อั๊วก็กลับไปคบกับรุณอยู่ดี”

พูดแค่นั้นแล้วสาวเท้าก้าวไป ความรู้สึกที่อัดอั้นแน่นอยู่ในอกคล้ายปริแตก ระเบิดออกมาทุกอณู หัวผมโล่งไปหมด ขณะเดียวกันก็ทุกข์ใจ ก่อนที่เสียงเฮียปิงจะเรียกไว้ไม่ให้สองขาก้าวไปไหน



“เปา! เรียกรถพยาบาล ป๊าช็อก”



.
.
.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-11-2015 00:51:46 โดย -west- »

ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1393
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1875/-12
    • FACEBOOK PAGE


หลังจากนั้น ผมก็ไม่ได้ไปเรียนกวดวิชาอีก


โทรศัพท์ยังใช้เครื่องเดิมแต่เปลี่ยนเบอร์หนี ขาดการติดต่อกับอรุณไปตามความต้องการของป๊า อ่านหนังสืออยู่บ้าน ขังตัวเองไว้ในห้อง ทำทุกอย่างอย่างที่ผู้ใหญ่เห็นควร ไม่มีบทสนทนาระหว่างผมและป๊า หรือหากมีก็เป็นเพียงวลีสั้น ๆ ที่เต็มไปด้วยความหมางเมิน

บางทีความสัมพันธ์บางอย่างมันร้าวลึกเกินเยียวยา แต่แม้ไม่มีผมบนโต๊ะอาหาร ทุกคนก็อยู่ได้ แม้ไม่มีเสียงของผมแสดงความคิดเห็น ก็ไม่มีใครเป็นอะไร อาจมีเสียงสะอื้นบ้างในบางคืน แต่บ้านของผมก็ยังมีความสุขกันดี

จะเป็นอะไรไปได้...บ้านของผมในที่นี้ ไม่ได้รวมตัวผมเองเสียหน่อย






ฤดูหนาวผ่านไป ผลสอบแพทย์รอบสุดท้ายออกแล้ว แน่นอนผมไม่เคยทำให้ป๊าผิดหวัง และพบในภายหลังว่าการสอบติดยากยิ่งกว่าการตัดใจเป็นไหน ๆ มีคำพูดบางคำที่อรุณรอฟัง แต่ผมไม่มีโอกาสบอก กระนั้น ในใจก็ยังหวังลึก ๆ ว่าเขายังคงไม่ไปไหน ที่บอกว่าจีบตอนนั้นจริงจัง ไม่ใช่เหลาะแหละอย่างที่ป๊าคิดว่าเขาจะทำ

มีอีกเรื่องที่ผมยังไม่ได้บอก นั่นคือเงื่อนไขบางอย่างถูกกำหนดขึ้น แลกเปลี่ยนกับการสอบครั้งนี้ ผมเพิ่งรู้ว่าป๊าอยากให้ผมเรียนหมอเพราะแม่มีโรคประจำตัว ป๊าห่วงแม่มาก มากจนอยากให้ใครสักคนในบ้านมีความรู้เรื่องหยูกยา วิธีรักษา อย่างน้อยก็ไม่ต้องพึ่งตำราผีบอกที่หลอกให้ใครต่อใครมีความหวังและพรากมันไปอย่างเลือดเย็น คนในตลาดหลายคนลองผิดลองถูกกับคำบอกเล่าผ่านอินเตอร์เน็ต ป๊าไม่อยากให้ถึงคราวอับจนจนกระทั่งต้องเชื่อคำปดพวกนั้น แน่นอน ผมรู้แต่แรกว่าผมเจ๋งกว่าเฮียปิง ผมเรียนดีกว่า แม้ว่าจะเกเรไปบ้าง เข้าชมรม อ่านการ์ตูน แต่ผลการเรียนของผมก็สามารถเรียนคณะที่ป๊าอยากให้เข้าได้สบาย ๆ ไม่เหมือนพี่ชายตัวเอง

เรื่องสอบจึงเป็นเงื่อนไขของป๊า และในส่วนของผมน่ะหรือ...






ผมยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนที่แออัด คราวนี้เหมือนความกดดันทุกอย่างถูกปลดปล่อย เหล่าวัยคะนองถูกหยิบยื่นชีวิตที่เป็นชีวิตคืนมาอีกครั้งในรั้วมหาวิทยาลัย งานเฟรชชีไนท์ถูกจัดขึ้นทุกปีตามคำบอกเล่าของรุ่นพี่ มีนักร้องมาร่วมงาน ในกิจกรรมภายในงานก็มีประกวดเดือน – ดาวคณะรวมอยู่ด้วย


“เปา เหมือนผู้ชายคนนั้นจะมองนายอยู่ว่ะ”

“งั้นเหรอ” ผมถามไปตามพิธี เหลือบตามองเห็นผู้ชายสูงโปร่งคนหนึ่งมองมาอยู่ เพียงครู่เดียวก็ทำเมินไปตามนิสัย

“เปาน่าจะลงประกวดเดือน พี่ฉิมอยากให้เปาลงมากกว่าไอ้ธาอีก ไอ้นั่นมันขี้เก๊ก ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง อย่างเปาลงไปเล่นกีตาร์โชว์ก็ยังดี”

“ขึ้นไปโชว์ก็ไม่ชนะหรอก มีคนที่เจ๋งกว่าเราเยอะ”

“รู้ได้ไง ต้องลองก่อนสิโว้ย แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันเห็นรูปในเพจกิจการนักศึกษาแล้วไม่เห็นมีใครหล่อสู้นายได้สักคน ยิ่งตอนถอดแว่นนะ”

“เพ้อเจ้อน่ายิ้ม” ผมบอกปัด ไม่ได้เป็นคนชอบอยู่ท่ามกลางแสงไฟ ไม่เหมือนใครบางคนที่มักจะยืนอยู่ในที่ ๆ โดดเด่นท่ามกลางใคร ๆ

อีกอย่าง...แม้จะยืนอยู่ตรงนี้ ผมก็รู้อยู่แล้ว ว่าจะต้องเจอ



ผู้ชายคนนั้นที่สะดุดตาตั้งแต่แรกเริ่ม เขาเป็นตัวแทนของคณะวิทยาศาสตร์ หน้าตาไม่ได้ดีที่สุด แต่หุ่นเร้าใจจนเมื่อถึงเวลาที่ถอดเสื้อเล่นกีตาร์ก็เรียกเสียงกรีดร้องจากทั้งหญิงและชายได้จนหูดับ ผมยืนมองอยู่ข้างล่าง วันนี้ไม่ได้สวมแว่นสายตาอย่างที่เพื่อนว่า ส่วนฟันก็เอาเหล็กดัดออกไปแล้ว เหลือเพียงรีเทนเนอร์ที่เป็นเหล็กเส้นบาง ๆ ครอบฟันเอาไว้

เห็นภาพของหมอนั่นยักคิ้วหลิ่วตาให้คนอื่น แม้ว่าจะไม่ได้เปลือยเสียทีเดียวยังมีเสื้อกล้ามปกปิดร่างกายก็อดที่จะหงุดหงิดไม่ได้ อันที่จริงผมมากับเพื่อนใหม่อีกสามคน เมื่อเห็นทุกคนกำลังเพลิดเพลินกับเสียงกีตาร์และเสียงร้องทุ้มต่ำของอรุณแล้วก็ปลีกตัวหนีมาข้างเวที ลัดเลาะเข้าเขตหวงห้ามไม่ให้ใครเห็น กระทั่งการแสดงจบลงก็เจอใครคนนั้นในที่สุด

อรุณเห็นผม แต่กลับเป็นการมองด้วยสายตาที่เย็นชา ผมเองก็งี่เง่าเกินกว่าที่จะคิดล่วงหน้าว่าควรเอ่ยทักทายด้วยประโยคแบบไหน สุดท้ายเมื่อเขาทำท่าจะผละหนีไปก็โพล่งออกมาเป็นประโยคโง่ ๆ ประโยคหนึ่ง


“คิดไว้แล้วเชียวว่าเด็กกิจกรรมอย่างนายต้องขึ้นประกวด”

“แล้วยังไงต่อ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แตกต่างจากอรุณที่เคยรู้จักลิบลับ หัวใจผมถูกบีบจนฟีบเล็ก ความเฉยชาที่แสดงออกก่อนหน้านี้ แน่นิ่ง ไม่สะทกสะท้าน พังครืนลงมาเหลือเพียงแค่ไอ้ง่อยที่ปากคอสั่นไปหมด


“ขอโทษ”

เป็นคำเดียวที่นึกขึ้นได้ แม้อยากจะมองเขาให้เต็มตามากขนาดไหนก็ตามแต่ผมกลับก้มหน้า ทุกอย่างผิดคาดไปมากเกินจะรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับมาเป็นรูปร่างอีกครั้ง เดิมทีผมหวังว่าเราจะโผเข้าหากัน กอดแน่น ๆ สักครั้ง ชดเชยพื้นที่ที่ห่างหายให้เติมเต็มในทันที ลืมนึกไปว่าที่ตัวเองสาบสูญไปจากชีวิตอีกฝ่ายแบบนั้น อรุณอาจจะโกรธ มิหนำซ้ำอาจรุนแรงไปถึงขั้นไม่ต้องการฟังคำอธิบายอะไรอีก


“พอดี...มีปัญหาที่บ้านนิดหน่อย”

“ไม่นิดหรอกมั้ง หายไปจนติดต่อไม่ได้ขนาดนี้ เกือบครึ่งปีเชียวนะ”

“อืม...ไม่มีอะไรจะแก้ตัวหรอก มีแฟนแล้วใช่ไหมล่ะ ป่านนี้แล้วนี่เนอะ”

“ติดหมอแล้วล่ะสิ” เขาไม่ตอบ แต่เปลี่ยนเรื่องเอาดื้อ ๆ ผมพยักหน้า แล้วต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือหยาบช้อนคางให้เงยขึ้น “ทำไมไม่ใส่แว่นมา แล้วเมื่อกี้มีคนขอเบอร์หรือเปล่า”

“ไม่มี”

“รุ่นพี่มาจีบเยอะไหม”

“ไม่มี ถามอะไรของนายน่ะ”

“เฮ้อ” เขาถอนหายใจ ส่ายหัวเล็กน้อย “ไม่อยากให้ใครเห็นหน้าแบบนี้จริง ๆ สิพับผ่า”

ว่าพลางคลึงนิ้วหัวแม่มือที่ข้างแก้มผมเบา ๆ สายตาคู่นั้นอ่อนลงหลังจากผมเอ่ยคำขอโทษออกไป มันอ่อนจนหวานเหมือนเมื่อครั้งที่ยังเรียนกวดวิชาที่เดียวกัน ภาพบางอย่างชัดขึ้นมา ผมหลบสายตาจนไม่รู้จะหลีกลี้ไปทางไหน สุดท้ายก็เปลี่ยนเรื่องเอาดื้อ ๆ


“เออ...ป๊าอนุญาตให้อยู่หอแล้วนะ”

“เหรอ เข้มงวดน้อยลงแล้วสิ”

“ก็...ประมาณนั้น”

“แล้วอนุญาตให้มึงหาลูกเขยมาให้หรือยัง”

ผมหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่ได้เกิดจากอาการขบขัน บรรยากาศตอนนั้นเฉียดกรายใกล้ความตาย แต่พอป๊าฟื้น ทุกอย่างพลิกตาลปัตร เป็นที่มาของเงื่อนไขที่ผมที่ว่า ถ้าทำตามเงื่อนไขของเขา เขาจะปล่อยชีวิตของผมให้เป็นของผม


“ที่จริงก็อนุญาตให้เป็นเกย์...แต่คบคนดี ๆ หน่อย ไม่ค่อยได้พูดถึงเรื่องนี้กันนักหรอก คงยังทำใจยอมรับอยู่”

“เหรอ อย่างกูนี่เรียกว่าดีหรือเปล่า”

“ไม่รู้สิ”

เรื่องนี้ก็ตอบไม่ได้ สำหรับผมแล้วอรุณยังเป็นอรุณที่แสนดีคนเดิม ภายนอกเปลี่ยนไปบ้าง รูปหน้าของเขาไม่เปลี่ยน แต่ผมเผ้าตัดเป็นทรงเรียบร้อย รอยสัก หรือแม้กระทั่งรอยหูที่เจาะก็ยังอยู่ แต่บุคลิกท่วงท่าดีขึ้นจนเห็นได้ชัด หัวไหล่ผายกว้าง แน่นตึง อาจเป็นเพราะได้แต่งหน้าบาง ๆ ใบหน้าของเขาเลยยิ่งดูสะอาดสะอ้านขึ้นไปอีก ส่วนสำหรับป๊า อรุณในตอนนี้คงดีกว่าสมัยมัธยมขึ้นมาเล็กน้อย


“หายไปนานขนาดนั้น กูไม่ควรจะรอมึงเลย รู้ไหม แต่ที่เราคุยกันวันนั้นกูก็ยังหวัง...ภาวนาให้มึงติดหมอที่นี่ ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกไม่อยากให้เรียนหมอเลย พาโดดเรียนตั้งหลายครั้งเพราะอยากให้มึงสอบไม่ติด จะได้เรียนคณะที่อยากเรียน เป็นคนเห็นแก่ตัวใช่ไหม แต่สุดท้ายก็เป็นมันจนได้สินะ หมอน่ะ แถมยังตามเข้ามามหา’ลัยเดียวกันเสียด้วย”

“ไม่รู้สิ”

“อะไร จะตอบแค่ไม่รู้เหรอ” เขาว่าพลางยกมือขึ้นมากุมแก้มของผมทั้งสองข้าง “ทำคนอื่นคิดถึงมากแค่ไหน รู้ตัวหรือเปล่า อยากจะแกล้งโกรธให้นานกว่านี้เห็นหน้าซึม ๆ แล้วก็ทำไม่ลง” 

“ไม่รู้”

“งั้นรู้อะไรบ้าง บอกหน่อย”

ผมเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ก้ำกึ่งระหว่างความเขินอายกับขลาดกลัว มีคนมาเรียกแล้ว อรุณยกมือห้าม ยืนยันที่จะคุยต่อ รู้สึกว่าคำตอบครั้งนี้สำคัญ ที่ ๆ ยืนตรงนี้ก็สำคัญ แต่กลับหวาดหวั่นเหมือนผีเสื้อที่จะบินออกจากดักแด้ เพียงแค่ผมบอก ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป สามารถโบยบินออกสู่โลกภายนอกได้มากเท่าที่ใจต้องการ แต่แม้มาเพื่อยืนยันแท้ ๆ กลับสั่นไหวไปทั้งใจ ตลอดเวลาที่ชอบ หัวใจไม่เห็นจะเคยเต้นแรงเท่านาทีที่จะบอกความรู้สึกออกไปเลย


“ยังปากแข็งแล้วก็เย็นชาเหมือนเดิม”

“ไม่ใช่แบบนั้น มัน...ตื่นเต้นนิดหน่อย”

“เหรอ งั้นค่อยว่ากันตอนเลิกงานก็ได้ แต่ขอลงโทษมัดจำสักหน่อยแล้วกัน”

มันเกิดขึ้นรวดเร็วจนไม่ทันตั้งตัว ม่านตาผมขยายกว้าง ความหยุ่นชื้นที่ริมฝีปากเมื่อครู่เป็นของจริง กว่าจะรู้ตัวก็เมื่อใบหน้าหล่อเหลาขยับถอยไปแล้ว รสสัมผัสเมื่อยามกลีบปากมันวาวกดลงมายังตรึงอยู่ในความรู้สึก ฝังลึกยาวนานชั่วกัปชั่วกัลป์แม้ในความเป็นจริงเวลาผ่านเพียงเสี้ยววินาที มีลิปกลอสบาง ๆ ของอีกฝ่ายติดที่ปากผมจากการกระทำในครั้งนี้ด้วย และมั่นส่งผลให้ผมยังคงเผยอปากค้างไว้แบบนั้น


“ห้ามหนีไปอีก ไม่งั้นจะเล่นให้หนักกว่านี้แน่”

เขาว่า พลางชี้นิ้วสั่ง อรุณยังคงเป็นอรุณที่สดใส ผมยกมือขึ้นแตะริมฝีปากแผ่วเบา ขณะที่อีกฝ่ายขยิบตายิ้มและเดินห่างออกไป สต๊าฟโยนเสื้อเชิ้ตให้เดือนคณะวิทยาศาสตร์สวมใส่ หมอนั่นเองก็รับไว้ได้แม่นราวกับจับวาง แผ่นหลังกว้างเล็กลงเรื่อย ๆ แต่หัวใจผมกลับฟูฟ่องขึ้นทีละนิด ทีละนิด รู้ตัวอีกทีสิ่งที่รู้สึกในนั้นก็ช่วยผลักดันให้ใบหน้าเบ่งบานเต็มใบ

เสียงดนตรีของเวทีงานเฟรชชีไนท์โหมดังขึ้น เป็นเวลาของการประกาศผล ผมมุดรั้วเชือกฟางวิ่งกลับไปที่เดิม สนทนากับเพื่อนที่มาด้วยกันไม่กี่คำก่อนมองอรุณที่อยู่บนเวทีด้วยความรู้สึกคะนึงหา เขาโดดเด่นสะดุดตา โบกมือยิ้มให้มาทางผม แม้คนที่ยืนเบียดเสียดตรงนี้จะมีร่วมร้อย หากแต่อรุณกลับใช้เวลาก่อนหน้านั้นเพียงครู่เดียวเพื่อกวาดตา จับจ้องชัดเจนแน่วแน่ มองตรงมาได้อย่างแม่นยำ ไม่หลุกหลิก ไม่ไหวติง

หน้าของผมร้อนผ่าว แต่ทำเมินเฉยเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าบางทีที่เขามองเห็นผมชัดเจนขนาดนี้ อาจเพราะเราสามารถจดจำกันและกันได้ตั้งแต่แรกเจอ

อรุณไม่ได้รับรางวัลเดือนมหาวิทยาลัย แต่ได้ตำแหน่งอื่นมาแทน ทว่าบนใบหน้าคมเข้มนั้นปรากฏชัดซึ่งความสุขยิ่งกว่าใครเป็นไหน ๆ

“เดือนคณะวิทย์ฯ เซ็กซี่เนอะ”

“ดูเซ็กส์แอพเพียลสูงยังไงไม่รู้ ตอนแรกไม่ทันสังเกต เห็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่มแบบนั้นแล้วใจเต้นชอบกล”

ผมไม่เสริมคำพูดของเพื่อน สิ่งที่ปรากฏในสายตาใคร ๆ นั้นคือสิ่งที่ผมเล็งเห็นตั้งแต่แรกพบสบตา มันวาว เป็นประกาย ซุกซนและขี้เล่น กระนั้น มีร่องรอยของสัตว์ร้ายที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ

“ถ้าเปาขึ้นไปนี่แพ้ขาดรอย ใสซื่อเสียขนาดนี้ นี่ถ้าเขาถ้ามีแฟนรับร้องต้องเป็นคนที่เปรี้ยวแซบไม่แพ้กันแน่ คอยดูได้เลย”

โคลงหัวเบา ๆ ปล่อยเสียงหัวเราะขันไปด้วย เผลอยกมือขึ้นดันจมูกเพราะคิดว่ามีแว่นติดมาด้วยความเคยชิน

“แฟนเขาอาจจะเป็นคนใส ๆ ก็ได้นะ”

“ไม่มีทางงง” สามสาวที่มาพร้อมกันประสานเสียงเป็นหนึ่งเดียว ผมหัวเราะ ล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง ป่วยการจะเถียงต่อ

แฟนเขาจะใสหรือแซบใครจะไปรู้

แน่นอน ไม่มีใครรู้




นอกเสียจาก...อรุณ...


END

ไม่ได้เขียนเรื่องสั้นนานมากกก นานมากจริง ๆ เป็นปีได้ ขอคำติ-ชม-แนะนำด้วยค่ะ *ไหว้ย่อหนึ่งที*
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-11-2015 18:03:47 โดย -west- »

ออฟไลน์ packy

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 176
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อยากอ่านตอนพิเศษจัง จะเปนยังไงกันบ้างหลังจากนี้
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-11-2015 18:13:19 โดย packy »

ออฟไลน์ chaoyui

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1144
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-3
เง้ยยย น่ารักอะ มีต่ออีกป่าวววว

ออฟไลน์ qilarsy39

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1

ออฟไลน์ me12inzy

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 458
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
เขินนน  :hao3:  อ่านแรกๆนี่แบบ สงสารน้องเปามากก แต่ก็ดีแล้วที่ป๊าเข้าใจ เดือนคณะวิทย์นี่ดูร้ายแต่นางยอมให้เปาคนเดียวเน้อ หวานมาก

ออฟไลน์ smilymoon

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 36
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
ชอบค่ะ ขออีก

ออฟไลน์ double9JH

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1810
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-7
อยากอ่านต่ออออ  :katai1:

 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
เดือนคณะวิทย์เค้าชอบคนใสๆจ้ะสาวๆ แซบๆเค้าอาจไม่ค่อยชอบ อิอิ  :o8:
ตอนแรกก็โกรธป๊านะ ทำไมรุนแรงกับเปาจังเลย แต่พอรู้เหตุผลก็ดีใจที่ป๊ากับเปายอมคนละครึ่งทาง :กอด1:
เป็นหมอ ที่มีงานอดิเรกเล่นดนตรี ก็ดีจะตายไปเนอะเปา แถมแฟนยังมาหล่อหล่อ เซ็กซี่ ขยี้ใจแบบนี้อีก อิจฉาไหมละสาวๆ :z1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Janny

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 474
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-2
อัลไลลลลลลลล ทำไมเราต้องมาอ่านคนจีบกันน่ารักแบบนี้ด้วย เราไม่เข้าใจจจจจจ อิจฉาอ่ะค่ะ ไม่เคยมีโมเม้นไปเรียนพิเศษแบบคนอื่นเลยไม่รู้ว่าเค้ามีจีบกันแบบนี้ด้วย พลาดแล้วเรา พลาดแล้วววว 5555555 เอาจริงๆนะคะ น้องเปาใจง่ายมากอ่ะ ตามคนอื่นโดดเรียนเฉยเลย โอ๊ยยยยย หนูคะ ถูกจับไปขายทำไงเนี่ยยยย เค้าสงสารน้องนะคะที่ถูกคาดหวังขนาดนี้ น้องเป็นคนคิดมากด้วยแหละ มันเลยแย่ไปใหญ่ แต่เรื่องในครอบครัวมันก็พูดยากอ่ะค่ะ จะว่าน้องทำไม่ถูกมันก็ใช่ แต่น้องก็แค่อยากตามใจตัวเองบ้างมันก็จะมองว่าผิดไปเลยก็น่าสงสารเกินไปอีก เฮ้ออออออ แต่อย่างน้อยน้องก็ยังรักคุณพ่อคุณแม่และพี่ชายอยู่ อืม... โชคดีแหละค่ะที่เนื้อคู่(?)น้องมั่นคง แต่เค้าว่าเรื่องนี้มันมีเบื้องหลัง คุณพ่อหรือคุณพี่ชายนี่คงไปคุยกับอรุณมาแน่ๆ ถึงได้มีประโยคคำถามว่าพ่อเลิกเข้มงวดแล้วรึยังนั่น อืม... อาจเพราะอย่างนี้อรุณถึงได้รอน้องเปา ดีค่ะดี แต่พอมาเจอกันนี่... โอ๊ยยยยยย น่ารักอ่ะค่ะะะะะะะะ อรุณนี่เห็นหน้าก็โกรธไม่ลงแล้วรึเปล่าาาา คราวนี้จับมัดไว้ให้แน่นหนาเลยนะคะอรุณคะ เดี๋ยวน้องเปาหายอีก ยิ่งเค้าว่าคนเป็นหมอมักไม่ค่อยดูแลตัวเองด้วย คงต้องรบกวนอรุณดูแลน้องไปทั้งชีวิตนะคะ คึคึ

เค้าว่าควรแต่งภาคของอรุณต่อนะคะ อิอิ ว่าด้วยเรื่องการถูกตาต้องใจตั้งแต่แรกพบและการรอคอยนานหลายเดือน ฮี่ฮี่

ขอบคุณที่แต่งออกมาให้ได้อ่านนะคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นในรวมเล่มของเอเวอร์วายสินะคะ รอหนังสือออกนะคะ  :mew3:

ออฟไลน์ nijikii

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 294
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
 :-[
แหม คุณเวสต์คะ
นี่เปิดเรื่องสั้นที่ต่อเป็นเรื่องยาวได้เลยนะคะ
วันไหนพี่แคนรู้สึกเหนื่อย
นี่ว่าคุณเวสต์ควรแต่งอรุณพ่อนักกีฬาฟิตเปรี๊ยะได้ออกมาโลดแล่นแทนพี่แคนค่ะ
#หวังหนักมาก

 :katai2-1:

ออฟไลน์ larynx

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 822
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
โอ้ยยย พี่อรุณคนดีของน้องงงงง  :กอด1: :man1:

ออฟไลน์ GlassesgirL

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1038
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-2
น่ารัก อรุณน่ารัก ตอนแรกสงสารเปา ดูเก็บกดอึดอัดมาก
แต่สุดท้ายก็ทำได้แล้วนะ ^^

 :pig4: :L2:

ออฟไลน์ milkteabeige

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 336
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
โอ้ยยยย ชอบ
เอาจริงๆ ชอบบรรยากาศต่อโดดเรียนช่วงแรกๆ

เรื่องสั้นก็กระชับฉับไวดีค่ะ แต่ถ้าขยายต่อก็มุ้งมิ้งได้อยู่นะ กิกิ

ออฟไลน์ แป้งข้าวหมาก

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
น่าร้ากอ้า  :impress2:
ชอบๆ

ออฟไลน์ painture

  • work hard play hard <3
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
งึกน่ารักกกกก เอาจริงๆ เราเป็นป๊าเราก็ไม่อยากให้ลูกคบกับพวกกุ๊ยนา พากันโดดเรียน โดนด่าน่ะถูกแล้ว 5555555
โอเค แต่เหตผลของอรุณน่ารักดี เปาก็น่ารักกกกกกก

 :hao7:


ออฟไลน์ nekko

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1467
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +422/-4
น่ารักมากๆๆ

 :กอด1: :L2: :pig4:

ออฟไลน์ wonderbe

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 755
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
มันแบบเขินกรุบกริบอ่ะ อยากอ่านต่อมากกก :katai2-1: :call:

ออฟไลน์ BlackClover

  • ◥≡Pe'un≡◤
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 590
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-3
ไม่มีอะไรจะพูด นอกจาก เสียงกรี๊ด  ชอบอ่ะ......
อยากให้มีตอนพิเศษ สัก ตอน... อยากรู้ว่าแฟน รุณ ใส หรือ แซ่บ  หุๆๆๆ :hao5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ♥ [เรื่องสั้น] At first sight (ตอนเดียวจบ)
« ตอบ #19 เมื่อ: 13-11-2015 19:38:41 »





ออฟไลน์ ละอองฝน

  • แมวดำ
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 261
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +398/-2
มีหลายครอบครัวมากที่ลูกกับพ่อแม่มีปัญหากัน คือเข้าใจว่าพ่อแม่หวังดีและคิดเส้นทางอนาคตไว้ให้ลูกหมดแล้ว แต่บางทีเขาก็ลืมคิดไปว่าเด็กมีความคิดเป็นของตัวเองเหมือนกัน ยิ่งเป็นครอบครัวที่ขาดการสื่อสารที่ดีแบบนี้ อ่านแล้วก็ยิ่งรู้สึกเศร้า แต่เราชอบที่คุณwestเขียนมากๆค่ะ อินสุดๆเลย  :hao5:

ชอบบุคคลิกแบบอรุณจังค่ะ อยากอ่านต่อว่าคบกันกับเปาแล้วจะเป็นยังไง แต่เสียดายที่เป็นเรื่องสั้น ยังไงก็จะคอยตามผลงานนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ ^-^

ออฟไลน์ iammz

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2683
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +292/-6
/อมยิ้ม

ออฟไลน์ nooklepper

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 174
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
น่าร้ก,~~

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
สงสัยต้องตามดูตอนพิเศษแล้วหล่ะว่าแฟนอรุณ แซบ จริงรึป่าวววว คึคึ

ออฟไลน์ marisa9397

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 246
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
น่ารักกกก  ขอบคุณมากค่ะ :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ cchompoo

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1403
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-4
ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบ :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ donutnoi

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2187
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-7
ชอบค่ะชอบ   :katai2-1:  :katai2-1:  เรื่องสั้นแต่ยาวกว่าหนึ่งตอนก็ได้นะ

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2384
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1180/-5
คุณเวสต์ยิ่งเขียนก็ยิ่งเก่ง เรื่องนี้สนุกมาก อ่านไปลุ้นไปว่าสุดท้ายแล้วพิศสวาทแรกพบจะทำให้สองคนสยบแทบเท้ากันและกันหรือไม่ สุดท้ายก็ไม่ผิดหวัง อรุณยังคงตั้งตารอคอยแม้เปาจะจากไปราวเป็นเพียงสายลมฤดูร้อน และเปาเองก็ยังตั้งมั่นในหัวใจ แม้มีด่านครอบครัวเป็นปราการกั้น ยอมใจกับความมีเสน่ห์ของอรุณ และปลื้มใจที่เขาเก็บเสน่ห์นั้นไว้ให้เปาคนเดียว ฉากจูบทำเอากรีดร้อง มันทำให้อกสั่น ทำให้ใจแกว่ง ทำให้แรงเหลือน้อย ทำให้แทบลอยละล่อง นั่นแหละค่ะ...ทำให้ดิฉันรักอรุณ-เปา และรักเวสต์มากค่ะ

ขอบคุณนะคะสำหรับเรื่องสั้นหวานอารมณ์

ออฟไลน์ Kio

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
ละมุนนนนนนนนนนน น่ารักซัง งื้อออ ขออีกสักตอนได้ไหม  :impress2:

ออฟไลน์ Sillyfoolstupid

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 489
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-0
เปลี่ยนเป็นว่านี่คือ Intro ได้มั้ยคะ

เรื่องมันไม่ควรจะจบแค่นี้ ขอขั้นต่ำ 20 ตอนเถอะ  :ling1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด