{เรื่องสั้นจบในตอน} ♥ My Friend The Series ♥ [ เด็ดที่ 4 ] 04/04/16 P.2
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: {เรื่องสั้นจบในตอน} ♥ My Friend The Series ♥ [ เด็ดที่ 4 ] 04/04/16 P.2  (อ่าน 118938 ครั้ง)

ออฟไลน์ darin

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2266/-46
อ้างถึง
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะ ครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรัก ชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้าม แจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะ ปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของ แต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้าม จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิด เดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม

6.การ พูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอม ให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้าม ลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อ ขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ด นิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยาย ที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง

16.นิยาย เรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วน หรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมด ออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้าม แจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

18.ใคร จะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17

เวปไซต์ แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่าง ประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


My Friend The Series ♥  กลเม็ดเด็ดเพื่อน

ทั้งหมดเป็นเรื่องสั้นจบในตอนนะคะ  ( แต่ละตอนไม่มีความเกี่ยวข้องกัน)
ส่วนจะมีกี่ตอนนั้น  คนเขียนขอดูความสามารถของตัวเองอีกที แต่จะพยายามมาอัพบ่อยๆค่ะ
ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ ^^

...............................................

สารบัญ



............................................... :mew1: :mew1: :mew1:................................................................
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-04-2016 16:55:54 โดย darin »

ออฟไลน์ darin

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2266/-46

My Friend The Series 1: เต่ากับกระต่ายไวไฟ  [ซัน ♥ เน]

ผมนั่งมองแผ่นหลังของซัน นักกีฬาว่ายน้ำของมหาวิทยาลัยและเพื่อนร่วมชั้นปีของผม ผมนั่งมองซันแบบนี้มาสองปีแล้วครับ 
สองปีที่ได้แค่ยิ้มทักทายกันในบางครั้งถ้าซันบังเอิญหันมาหรือเราบังเอิญได้เจอกันที่ไหนสักแห่ง ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงไม่กล้า
เข้าไปทำความรู้จัก ทั้งๆที่ซันก็ดูเฟรนด์ลี่ดี เขาว่าคนคิดไม่ซื่อมักจะมีพิรุธผมว่ามันจริงครับ
   
ผมเป็นหนุ่มหน้าตี๋ใส่แว่น บุคลิกเกือบเนิร์ดต่างกันแค่ผมไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น หน้าตาผมหาได้ดาษดื่น ผลการเรียนกลางๆ  กีฬา
เกือบห่วย  ฐานะยังนั่งรถเมล์มาเรียนทุกวัน โปรไฟล์ของผมไม่มีอะไรโดดเด่น จึงง่ายต่อการนั่งเงียบๆ และเฝ้ามองซันโดยไม่มี
ใครสังเกตผม

“ไอ้ซัน คืนนี้มึงไปงานวันเกิดน้องแพรหรือเปล่าวะ” ผมเงี่ยหูฟังทันทีเมื่อมีชื่อของคนที่ผมแอบชอบ ถ้าผมรู้ว่าซันไปที่ไหนบาง
ครั้งผมก็แอบตามไป แต่ไม่ได้เป็นสตอคเกอร์หรอกนะครับ ไม่ได้ตามติดตามจ้องขนาดนั้น  ก็แค่ไปให้ได้เห็นหน้าบ้างก็เท่านั้น
   
“กูคงไปแต่ว่าจะตามไปทีหลัง กูต้องไปทำธุระให้พ่อก่อน”

“เออ งั้นเจอกันที่บารายเลยแล้วกัน”  ผมทราบพิกัดที่ซันจะไปคืนนี้แล้วครับ ก็ดีเหมือนกันผมไม่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตามาหลาย
อาทิตย์แล้ว ถือเสียว่าไปเปลี่ยนบรรยากาศ

                                 ✪✣✤✥✦✧✣✤✥✦✧✣✤✥✦✧✪

ผมมาถึงที่ร้านตั้งแต่สองทุ่ม ถือคติว่าต้องมาก่อนเป้าหมายเพื่อลดความน่าสงสัย ก็ผมนั่งอยู่ก่อนแล้วจะเรียกว่าตามได้อย่างไร
ฉลาดอยู่เหมือนกันนะนี่เรา
   
ผมนั่งดื่มไปเรื่อยๆ จนเวลาล่วงเลยไปสี่ทุ่มกว่าผมก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของซัน เพื่อนๆของซันเริ่มเมากันบ้างแล้ว  ผมคาดเดาว่า
ซันคงเปลี่ยนใจไม่มา อาจจะทำธุระให้พ่อยังไม่เสร็จ ผมจึงตัดสินใจเดินออกจากร้าน  วันนี้เห็นทีจะไม่รุ่ง


ผมเดินมาตามฟุตบาทกะว่าจะเดินให้หายมึนๆเสียก่อนเพราะดื่มไปเยอะ เอาหน้ารับลมเย็นสักหน่อยจะได้มีสติมากขึ้น

ผมน่าจะเดินห่างจากร้านมาได้ประมาณ 200 ถึง 300 เมตร กำลังเดินมองดูฟ้ากรุงเทพฯเพลินๆ ก็มีใครบางคนเดินเซมาชนผม
มือแข็งแรงโอบตัวผมไว้กันล้ม

ความคิดแรกของผมคือคนเมาหรือเปล่าวะ  แต่..ทำไมรูปร่างมันคุ้นๆ ตา ผมพยายามเงยหน้าขึ้นดู มือก็ผลักคนที่ซบอยู่ไปด้วย
ตัวหนาชะมัดผลักอย่างไรก็ไม่ขยับ

 เฮ้ย!! นี่มันซัน  ผมพยามมองดีๆ อีกครั้ง  ซันจริงๆ ด้วยนี่หว่า
   
“เป็นอะไรหรือเปล่า”  ผมถามซันออกไป ใช้มือทั้งสองข้างประคองลำตัวของซันเอาไว้

“นายเองเหรอ”  ซันก้มหน้าลงมองผม ซันจำหน้าผมได้ครับถึงจะไม่รู้เคยทักหรือรู้จักชื่อผมก็เถอะ

“สงสัยจะเป็นไข้ว่ะ  อยู่ดีๆ ก็เวียนหัวขึ้นมา”
   
“ให้เราไปเรียกเพื่อนให้ไหม”  อ้าว! ซวยแล้ว ผมลืมคิดไปซันจะงงหรือเปล่าว่าทำไมผมรู้ว่าเพื่อนของซันอยู่แถวนี้

“หมายถึงให้เราโทรตามใครให้ไหม เอาโทรศัพท์มาสิ” ผมหาทางเอาตัวรอดจนได้

“ไม่ต้อง แต่ช่วยส่งข้อความให้เราหน่อยแล้วกัน”  ซันหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ายื่นให้ผม

“ส่งที่กรุ๊ป deep blue sea ว่าไปไม่ได้แล้วธุระไม่เสร็จ”

“อื้อ” ผมรับโทรศัพทของซันมากดส่งข้อความให้ตามที่เจ้าตัวบอก


“ช่วยพยุงเราหน่อย”

“อื้อ” ผมจับแขนซันพาดบ่าก่อนโอบมือไปรอบเอวซัน หนักเหมือนกันครับเพราะซันทิ้งน้ำหนักมาพิงผมเต็มตัว

“ขับรถเป็นหรือเปล่า” 

“เป็น” 

“หยิบกุญแจรถในกระเป๋ากางเกงเรา แล้วขับไปส่งที่บ้านให้หน่อยได้ไหมเราขับไม่ไหว”

“ได้” ผมล้วงมือหยิบกุญแจรถออกมาจากกระเป๋ากางเกงซัน ใจเต้นไม่เป็นส่ำต้องพยายามบังคับตัวเองให้ดูเป็นปกติที่สุด

“เดินไปอีกหน่อยเราจอดรถถัดไปไม่ไกล”

“อื้อ” 

   
ผมมองเห็นรถซันที่จอดอยู่ริมฟุตบาทจึงประคองซันให้เดินอ้อมไปทางเบาะฝั่งข้างคนขับ กดเปิดประตูและดูจนซันนั่งเรียบร้อย
ดีแล้วถึงเดินอ้อมไปขึ้นรถฝั่งคนขับ ผมสตาร์ทรถเตรียมจะขับออกไปแต่ซันพูดขึ้นมาเสียก่อน

“คาดเข็มขัดให้หน่อยสิ” 

“อื้อ”  ผมขยับตัวไปดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้ซัน  ตอนคร่อมผ่านลำตัวหนาใจผมเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ ผมไม่เคยใกล้ซันขนาด
นี้มาก่อนเลย หน้าผมห่างหน้าของซันแค่นิดเดียว
   
“รู้ได้ยังไงว่ารถเราคันไหน”

“หะ?” ผมสะดุ้งเฮือก แย่แล้วดันเผลอทำพิรุธออกไปจนได้

“ได้ยินแล้วน่าไม่ต้องทำเป็นไม่ได้ยิน”

“ก็..ก็เราเคยเห็นที่มหา’ลัย”

“เหรอ แต่คันนี้เราไม่เคยขับไปมหา’ลัยนะ”

“เรา..เราคงเคยเห็นที่อื่นมั้ง อาจจะเคยเห็นขับข้างนอก คงจำสถานที่ผิด” ผมหน้าซีดแล้วซีดอีก ทำไมทำอะไรไม่รอบคอบแบบนี้

“ไม่ถามเราเหรอว่าบ้านอยู่ไหน”

“หะ?” ดูเหมือนซันจะทำให้ผมตกใจได้เรื่อยๆ เล่นเอาผมหายใจไม่ทั่วท้องกลัวว่าจะทำอะไรพลาดออกไปอีก

“หึ คงรู้อยู่แล้วสินะ” คราวนี้ซันไม่ถามผมซ้ำ ผมหน้าแดงมากรู้สึกอายขึ้นมา  ต้องตั้งสติให้ดีเมื่อกี้ไม่น่าดื่มเข้าไปเยอะเลย


“นอนพักก่อนไหม ถ้าใกล้ถึงแล้วเราปลุกขึ้นมาถามทางอีกที”

“พูดยาวๆ เป็นด้วยเหรอ”ผมหันไปมองหน้าคนนั่งข้างๆ ก็เห็นกำลังมองมาที่ผม

“เป็นสิ”

“นึกว่าคืนนี้ทั้งคืนจะได้ยินแต่อื้อ แต่ก็ยังดีนะดีกว่าที่ผ่านมา “

“หือ?”  ที่ผ่านมาของซันหมายถึงเมื่อไหร่

“ขับไปเถอะ ไม่ต้องอยากรู้อยากเห็น”   

“จะแวะหาหมอก่อนไหม”

“ไม่ เดี๋ยวถึงบ้านกินยาเอา”

“อื้อ”
   
“ที่บ้านไม่มีคนอยู่” ประโยคพูดลอยๆ ของซันทำให้ผมต้องละสายตาจากถนนไปมอง

“หือ?” 

“บอกว่าที่บ้านไม่มีคนอยู่ เดี๋ยวช่วยพาเข้าบ้านหน่อยนะเดินไม่ไหว ไม่มีใครให้เรียกออกมาช่วย”

“ได้สิ”

   
ผมปล่อยให้ซันนอนพัก เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงที่หมายแล้วผมจึงปลุกซันขึ้นมาถามทาง ความจริงผมรู้ว่าบ้านซันอยู่ไหนแต่คิดว่าถาม
เจ้าตัวเสียหน่อยน่าจะดูดีกว่า ซันขยับตัวปรับเบาะขึ้นมานั่งตัวตรงก่อนบอกทางผม ผมขับไปเรื่อยๆ ไม่ถึงสิบนาทีก็เข้ามาจอดใน
รั้วบ้านของซัน

ผมพยุงซันเข้ามานั่งในห้องรับแขก หันซ้ายหันขวาไม่แน่ใจว่าควรทำอะไรต่อดี

“งั้นเรากลับละนะ”

“เดี๋ยวสิ เรายังไม่ได้ทานข้าว ยาก็ยังไม่ได้ทาน” พูดแบบนี้คือซันอยากให้ผมจัดการให้หรือเปล่า

“ไม่มีแรง”

“อ๋อ เดี๋ยวเราช่วย”

“แม่ตุนของกินไว้ให้อยู่ในตู้เย็น เอามาอุ่นก็พอ”

“งั้นขอยืมครัวหน่อยนะ”  ผมเดินไปเปิดตู้เย็น มองคร่าวๆ ก่อนหยิบโจ๊กออกมาอุ่น แม่ของซันคงเตรียมไว้ให้มื้อเช้าแต่ไม่สบาย
แบบนี้ทานของอ่อนๆ น่าจะดีกว่า

   
“ได้แล้ว”  ผมวางชามโจ๊กลงตรงหน้าซัน

“ป้อนหน่อยทานไม่ไหว”

“ป้อน! ก็..ก็ได้”  ผมหยิบช้อนขึ้นมาตักโจ๊กป้อนซัน มือผมแอบสั่นนิดๆ นี่มันเกินกว่าที่ผมจิตนาการไปเยอะมาก
   
“เดี๋ยวเช็ดตัวให้หน่อยนะ”

“หะ?”

“หะ อีกแล้ว จะหะอะไรนักหนา”  ซันบ่นผมเบาๆ

“คือ.. อันนี้เราคงช่วยไม่ได้จริงๆ  ซันทำเองเถอะ”  ผมรีบปฏิเสธไม่กล้าหรอกครับ ขืนทำซันต้องจับความรู้สึกผมได้แน่ๆ

“รู้ชื่อเราด้วยเหรอ”

“ก็...ก็เคยได้ยินเพื่อนนายเรียก”  แย่แล้ว ผมหลุดปากเรียกชื่อซันออกไปจนได้

“งั้นก็ถือว่าเป็นเพื่อนกันแล้วแค่นี้ช่วยเราไม่ได้เหรอ ถ้าไม่เช็ดตัวเราจะนอนไม่สบาย จะได้ลดความร้อนด้วย”

“ซันก็ดูพอไหวแล้วนี่ เดี๋ยวทานยาแป๊บเดียวก็ดีขึ้น”

“ไหวอะไรตัวยังร้อนอยู่เลย”  ซันเอื้อมมาจับมือผมก่อนเอาไปวางแปะไว้บนหน้าผาก

“เห็นไหม”

“ไม่..ไม่เห็นร้อนเลย”

 “ร้อนสิ ไม่งั้นจับตรงนี้”  ซันจับมือผมสอดเข้าไปในเสื้อเชิ้ต วางทาบลงบนแผงอก ผมรีบชักมือออกหน้าแดงหูแดงไปหมด

“ยา..ยาอยู่ไหนเดี๋ยวเราหยิบให้ ไข้จะได้ลดเร็วๆ”

“อยู่ในตู้ยาตรงโน้นไง”  ผมหันไปมองตามมือซัน รีบเดินไปหยิบก่อนรินน้ำใส่แก้วเดินถือกลับมา

“เอ้า ทานยา”  ซันยื่นมือมารับ หย่อนยาลงคอแล้วกลืนน้ำตาม

“มานั่งนี่” เมื่อผมไม่ยอมขยับซันจึงพูดซ้ำ

“มาเร็ว”  ซันตบมือลงข้างตัว ซันนั่งโซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่ตรงกลางส่วนผมผมนั่งบนโซฟาตัวเดี่ยวที่ตั้งอยู่ใกล้กัน

“ตรงนี้ก็ได้”

“บอกให้นั่งตรงนี้”  ซันทำเสียงไม่พอใจแถมยังจะทำหน้าดุผมอีก

 “จะมาไม่มา”  เมื่อถูกเร่งเร้าผมจึงต้องย้ายตัวเองไปนั่งข้างคนป่วยที่โครตจะงอแง พอผมนั่งลงซันก็เลื่อนตัวลงนอนหนุนตัก ผม
ตกใจแทบช็อคเพราะตั้งตัวไม่ทัน

“เรา..เรากลับบ้านก่อนดีกว่า  ดึกแล้วซอยบ้านซันเปลี่ยวเดี๋ยวเราออกไปไมได้”

“ไม่ได้ก็นอนนี่ พรุ่งนี้เราดีขึ้นจะไปส่ง”

“ซัน”  ผมเรียกเสียงอ่อนใจในความดื้อดึงของอีกฝ่าย

“ เราต้องกลับจริงๆ ไม่ได้บอกแม่ไว้”

“ก็โทรบอกสิ โตแล้วแม่คงไม่ว่ามั้ง มหา’ลัยแล้วนะ” แม่ไม่ใช่ปัญหาหรอกครับ ผมโทรบอกได้ว่าค้างบ้านเพื่อน แต่ผมนี่แหล่ะตัว
ปัญหา จะอยู่เข้าไปได้อย่างไร

“ไม่ห่วงเราเหรอ เกิดคืนนี้เราไข้ขึ้นจะทำยังไงเราอยู่คนเดียวนะ”

“ว่าไงเน”

“หะ?”  ผมตกใจเมื่อถูกเรียกชื่อ ทำไมซันถึงรู้จักชื่อของผม

“ก็ชื่อนี่ไม่ใช่เหรอ”  คนที่นอนอยู่บนตักผมส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้

“นั่งด้านหลังเราประจำไม่เบื่อบ้างหรือไง”

“รู้..รู้ด้วยเหรอ” ผมพูดตะกุกตะกักเริ่มรู้สึกถึงสัญญาณอันตรายบางอย่าง

“รู้สิ”  ซันคว้ามือของผมไปวางไว้บนแผงอกก่อนเอามือตัวเองทาบทับไว้

“ชอบเราเหรอ”

“หะ?  พ...พูด..พูดอะไร  ไม่ใช่อย่างนั้นนะ” ผมพยายามดึงมือออก ถ้าหายตัวได้ก็อยากหายตัวไปเลยจะได้ไม่ต้องมานั่งอายอยู่
แบบนี้

ซันหัวเราะก่อนลุกขึ้นมานั่ง มือที่จับมือผมไว้ยังไม่ยอมปล่อย

“จริงเหรอ  แน่ใจนะว่าไมได้ชอบเรา”

“ไม่..ไม่ได้..ไม่ได้ชอบ” ผมก้มหน้างุด ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาซัน แต่ซันเอามือมาดันคางผมให้เงยขึ้น

“มองตาเราด้วยสิแล้วลองพูดใหม่ ชอบเราหรือเปล่า”

“ไม่..คือ..อื้อ..เรา..เราชอบ”  พอมองตาคู่นั้นแล้วผมปฏิเสธไม่ได้ครับ ได้แต่บอกความจริงออกไป

“ก็แค่นี้แหละ”  ซันดึงผมเข้าไปกอด

“ช้าเป็นเต่าเลยนะเน  ซันรอให้เนเข้ามาทักตั้งนานแล้วเอาแต่มองอยู่นั่นแหละ"

“ซัน..ซันรู้ด้วยเหรอ”   ซันหัวเราะใหญ่เลยครับ เอามือเขกหัวผมเบาๆ

“มองซะขนาดนั้นใครไม่รู้ก็โง่แล้ว เนตามซันออกจะบ่อยไป  ไปไหนก็เห็น ไปเชียร์ซันว่ายน้ำทุกแมท แข่งที่ไหนก็ไป  แถมเอา
ขนมไปวางไว้ให้หน้ารถตลอด” ผมเขินมากครับ สรุปตลอดเวลาที่ผมทำเก๊กคือถูกซันจับได้ตั้งนานแล้วใช่ไหม

“รู้แล้วทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ”

“ก็กลัวเนอายแบบนี้ไง”  ซันเอามือมาหยิกแก้มผม

“ก็เลยจะให้เวลาเน คิดว่าเนพร้อมก็คงบอกเองแต่ไม่ไหวเลยนะเรา ช้าจนซันทนรอไม่ไหวแล้วอยากกอดเต็มที”   

“กะ...กอดเหรอ” ผมทวนคำซันซ้ำสีหน้างงงวย กอด? ซันหมายถึงอะไร ทำไมถึงอยากกอดผม

“หรือว่า?” ผมตาโตเมื่อสมองประมวลผลสำเร็จ หรือว่า..ซันก็ชอบผม!!

“จะ..จริงเหรอซัน”    ผมละล่ำละลักถาม ซันพยักหน้ารับ สายตาที่มองตรงมาอบอุ่นและอ่อนโยน

“ชอบมาตั้งนานแล้ว พอรู้ว่าถูกมองแรกๆก็แค่มองกลับ หลังๆ ก็เริ่มมองหา ตอนนี้เลยมองอย่างเดียวไม่พอ”

“เนไม่ได้ฝันไปใช่ไหม..โอ๊ย!!  ซันทำอะไร”  ผมคลำแขนตัวเองป้อยๆ หยิกลงมาได้

“ทดสอบให้เนไงครับว่าไม่ได้ฝันไป”

“เดี๋ยวนะ ไหนเมื่อกี้บอกไม่มีแรง”  ผมมองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า ท่าทางร่าเริง  ยิ้มกว้าง นั่งหลังตรง  ไม่มีท่าทีอ่อนระโหยโรยแรง
เหมือนตอนเข้ามาสักนิด

“ซัน!!”  ผมขึ้นเสียงสูงเมื่อรู้ตัวแล้วว่าโดนหลอกแน่ๆ

“ก็บอกแล้วว่าเนช้าไม่ทันใจซัน” ซันยักคิ้วให้ผม รอยยิ้มกว้างแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์

“ตอนเจอกันซันกำลังจะเดินไปที่ร้าน  เห็นเนเดินอยู่พอดีเลยเข้าทาง”

“นี่แหน่ะ! เข้าทางเหรอ”  ผมใช้มือตีซันไม่ยั้ง ทั้งอายทั้งเขินทั้งโมโห

“โอ้ย! พอแล้วเน”  ซันรวบมือผมไปไว้ข้างหลังก่อนก้มหน้าลงมาจุ๊บปากผมเร็วๆ หนึ่งที เป็นวิธีห้ามที่ได้ผลชะงักนักเพราะผมนิ่ง
สนิทไปเลย

“ทำร้ายร่างกายแฟนเหรอ”

“แฟน?”

“ใช่ เนเป็นแฟนซันแล้ว เป็นมาตั้งปีกว่าไม่รู้ตัวเลยหรือไง”

“โอ้ย! ทำไมซันถึงร้ายแบบนี้  เนชอบคนผิดหรือเปล่า” ผมโอดครวญเมื่อโดนอีกฝ่ายต้อนเอาๆ

“คิดได้ตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะเน"  ซันลุกขึ้นยืน แล้วจู่ๆ ก็ก้มตัวลงมาช้อนผมขึ้นอุ้มแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง

“ซันง่วงแล้ว ไปนอนกันเถอะ"  ดูเหมือนคนดื้อจะคิดทุกอย่างไว้ในหัวหมดแล้วโดยไม่ปรึกษาผมสักคำ แต่ผมไม่คิดจะห้ามหรอก
ครับ ก็ผู้ชายคนนี้คือคนที่ผมแอบหลงรักและเฝ้ามองมาตั้งนาน ทำไมผมถึงจะไม่อยากอยู่กับเขาล่ะ

   
"ไม่ต้องห่วงสัญญาว่าคืนแรกจะกอดอย่างเดียว” ซันทำท่าขึงขังประกอบคำพูดเพื่อให้ผมเชื่อถือ

“แต่..ขอหอมนิดนึงนะ” 

 “แล้วก็ขอจูบนิดนึงด้วย”    

“ แล้วก็ขอ...”  ผมเหนี่ยวคอคนพูดมากลงมาจนปากประกบปาก แบบนี้จะได้เลิกขอโน่นขอนี่เสียที

“อืม   คิดไม่ออกแล้ว แค่นี้ก่อนละกัน” ซันงึมงำก่อนก้มลงมาปิดปากผมอีกครั้ง  คราวนี้เนิ่นนาน

   
ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความฝัน แต่ริมฝีปากที่ยังแนบชิดตอกย้ำผมว่ามันเป็นความจริง เฮ้อคิดๆ ไปแล้ว
ผมคงเป็นเต่าอย่างที่ซันพูดจริงๆ ถึงปล่อยให้ความรักครั้งนี้เนิ่นนานมาถึงสองปีโดยไม่ลงมือทำอะไรเลย

 แต่จะว่าไปแล้วถ้าผมเป็นเต่าอย่างที่ซันพูด คนที่จูบผมอยู่ตอนนี้คงเป็นกระต่ายสินะ กระต่ายไวไฟเสียด้วย ขอบคุณนะซัน
ขอบคุณที่เป็นคนเดินเข้ามาทำให้เต่าช้าๆ ตัวนี้สมหวังกับเขาเสียที


                                                      .......................END.......................


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-02-2017 14:36:16 โดย darin »

ออฟไลน์ darin

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2266/-46
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-02-2017 15:58:08 โดย darin »

ออฟไลน์ MewSN

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 170
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +234/-4

ออฟไลน์ treenature

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-0

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
โหหหหหห ซันร้ายกาจ 555

ออฟไลน์ brave

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 52
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
ที่แท้ต่างฝ่ายต่างก็แอบมองกันอยู่สินะ

ออฟไลน์ Natsuki-ChaN

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
กรี้ดดด แง้ น่าร้ากกกกก  :o8:  :-[  :z3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
น่ารักกก คุณเต่าช้าไม่ทันใจ คุณกระต่ายเลยต้องลงมือเอง :katai2-1:

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1789
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
กระต่ายไวไฟ ร้ายจริงๆ
รอเรื่องต่อไปค่า

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
อมยิ้มเลยอ่ะ น่ารักดีคู่นี้ แอบอยากส่องในห้องนอนต่อ ว่าเนอยู่บนเตียงแล้วจะช้าอีกไหม อิอิ

ออฟไลน์ cinnsin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ร้ายกาจ! -..- //ทำเสียงแบบรอน วีสลีย์

ออฟไลน์ neverland

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
ซันนนน หมาป่ามาก  :hao7: ใครบอกกระต่าย ไม่ใช่แล้ว 555555

ออฟไลน์ darin

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2266/-46

My Friend The Series 2 :  ผมรุกนะครับ [ภัทร ♥ บลู]

“ไอ้ภัทร ไอ้ภัทร” ไอ้นพตะโกนเรียกผมมาแต่ไกล ผมหันไปมองตามเสียง แม่งเป็นอะไรของมันวะวิ่งหน้าตาตื่นมาเลย

“ไอ้ภัทร ไอ้ภัทร”  มันยังเรียกชื่อผมไม่ยอมหยุด

“เชี่ยนพ เอ้าดื่มน้ำก่อน ติดอ่างแล้วมึงเรียกแต่ชื่อกูอยู่ได้” ไอ้นพหยิบแก้วน้ำที่ผมยื่นให้กระดกรวดเดียวหมดแก้ว

“ทีนี้มึงมีอะไรก็พูดมา”
   
“เมื่อกี้กูไปเข้าห้องน้ำ”

“เออ”

“คือกูปวดหนักไงอยู่ในห้องส้วม”

“ไอ้สัสนพ” ผมถีบเก้าอี้มันเข้าให้

“มึงไม่ต้องเว้นวรรคเยอะ เล่ายาวๆ มาเลยกูรำคาญ”  นพหันมาค้อนผมตาคว่ำแต่ก็ยอมเล่าต่อโดยดี

“กูได้ยินเสียงคนคุยกัน ตอนแรกกูก็คุ้นๆเสียงแต่ยังนึกไม่ออกว่าใคร สักพักกูได้ยินพวกมันเรียกชื่อกันกูถึงได้รู้ว่าเป็นกลุ่มไอ้บลู”

“แล้วยังไง” ผมยังไม่เข้าใจประเด็นของนพอยู่ดี ขนาดถีบเตือนสติมันแล้วมันก็ยังเล่าแบบผสมน้ำมาเยอะเหมือนเดิม ส่วนไอ้บลู
ที่นพพูดถึง มันเรียนคณะเดียวกับผมนี่แหล่ะครับแต่คนละเอก 

“พวกไอ้บลูพูดถึงมึงกัน”

“ทำไม มันจะดักต่อยกูหรือไง” ผมเดาเอาเพราะผู้ชายถ้าพูดถึงกันลับหลังก็มีไม่กี่เรื่องหรอกครับ

“เป็นแบบนั้นก็ดีสิวะ”  อ้าวไอ้เชี่ยนพ อยากให้เพื่อนโดนต่อยเสียอย่างนั้น
   
“ไอ้บลูมันพูดกับเพื่อนว่ามันชอบมึง มันบอกว่ามันอยากรุกมึง” ไอ้นพคลายจุดพีคออกมาได้พีคสมใจอยาก

“ไอ้สัส” ผมอุทานด้วยความโมโห แม่งแค่มันเป็นผู้ชายมาบอกว่าชอบผม ผมก็ขนลุกหน่อยๆแล้ว ไอ้ลูกหมานั่นยังเสือกคิดจะ
รุกผมอีก (ถึงผมไม่ใช่เกย์แต่ผมก็พอจะรู้จักศัพท์พวกนี้)

“มันอยู่ไหนวะ กูจะไปกระทืบให้แม่งใช้การไม่ได้ เสือกปากดีนัก”

“ไม่รู้  กูต้องรอให้มันออกไปกันก่อนกูถึงเดินออกมา”

“อย่าให้กูเจอนะมึง” ผมยังโมโหกับเรื่องที่ได้ยินไม่หาย
   
“มึงอย่าไปเตะมันเลย ไอ้บลูมันก็ตัวนิดเดียวเตี้ยกว่าบางกว่ามึงตั้งเยอะ”

“มึงไม่มาเป็นกู แม่งตัวอย่างกับลูกหมาเสือกคิดจะกดกู “

“งั้นมึงก็กดมันก่อนสิวะมันจะได้เลิกคิด”  ไอ้นพเสนอความเห็นได้ดีจนผมนึกอยากเตะมันก่อนไอ้บลู

“กูไม่แดกตัวผู้ “

“ไอ้บลูมันออกจะหน้าหวานหุ่นก็อย่างกับผู้หญิง มึงหลับหูหลับตาไปเถอะวะ”

“หุบปากมึงเลยไอ้นพ กูยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่วุ่นวายกับชีวิตกูฉิบหาย”

“เอาน่ามึงอย่าคิดอะไรมาก ไม่ชอบก็อย่าไปยุ่งกับมัน”

“กูไม่ยุ่งอยู่แล้ว แต่ถ้ามันยุ่งกับกูมากๆ เจอดีแน่ มึงคอยดูก็แล้วกัน”

“เออกูจะคอยดู”

                          ✪✣✤✥✦✧✣✤✥✦✧✣✤✥✦✧✪


 “นั่งด้วยคนนะ”  ผมนั่งกินข้าวอยู่ในโรงอาหาร จู่ๆ ก็มีจานข้าวมาวางตรงหน้า ผมเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงใสๆ  ไอ้บลูครับมัน
เดินมาให้ผมเชือดถึงที่

“เพื่อนไม่มากินด้วยเหรอภัทร” 

“มาก็เห็นแล้วสิ”

“แหม ต้องกวนตีนเราด้วย”  ขนาดมันว่าผมเสียงมันยังน่ารัก ผมนั่งมองหน้าบลู หน้าอย่างนี้เหรอจะรุกผม

“ภัทรมองอะไร”

“มองไม่ได้?” ผมเลิกคิ้วทำท่ากวนตีนใส่อีกฝ่าย

“งั้นเรามองคืนบ้างนะ”  ไอ้บลูมองหน้าผม ไม่มองเปล่าดันทำตาหวานใส่ผม ผมสบตากับมันอยู่ชั่วครู่ก่อนก้มหน้าลงทำเป็นสนใจ
กินข้าว หลบตามันครับจ้องต่อไม่ไหว ทำไมตามันหวานขนาดนั้นวะผมไม่เคยสังเกตเห็นเลย

“มึงจะแดกไม่แดกมองหน้ากูอยู่นั่นแหละ” ผมเงยหน้าขึ้นถามเมื่อเห็นบลูไม่เลิกมองผมเสียที

“ก็อยากมองนานๆ” บลูยิ้มกว้างก่อนเริ่มทานข้าวต่อ เชี่ย! ผมเขินทำไมวะไอ้หน้าหวานนี่ชักกวนตีนผมเกินไปแล้ว ผมรีบยัดข้าว
เข้าปาก ลืมไปเลยว่าจะเตะมัน

                                ✪✣✤✥✦✧✣✤✥✦✧✣✤✥✦✧✪

“ภัทร” ผมหันไปตามเสียงเรียก เป็นไอ้หน้าหวานมากับกลุ่มเพื่อนมันครับ

“อะ ขนมเราซื้อมาให้” ผมมองถุงขนมที่บลูวางลงบนโต๊ะ

“กูไม่กินขนมมึงเอากลับไปเถอะ”   

“ภัทรเอาไว้ให้เพื่อนก็ได้นะ”

“มึงพูดไม่รู้เรื่องรึงไงหะ !!! กูบอกกูไม่เอา” ไอ้บลูหน้าเสียเลยครับเมื่อโดนผมตวาดเข้า

“เราขอโทษ” มันเอื้อมมือมาหยิบถุงขนมทำตาแดงๆ ไม่รู้ทำไมมือกับปากผมมันไม่สามัคคีกัน ผมคว้าถุงขนมออกจากมือไอ้บลู
มาโยนกลับลงบนโต๊ะเหมือนเดิม

“เออ เอาไว้นี่แหละเดี๋ยวไอ้พวกเด็กเตะบอลมันจะได้เอาไว้แดกเวลาหิวๆ”

“งั้นเราไปนะ ขอบคุณมากภัทร” ไอ้ตาหวานยิ้มดีใจเลิกหงอย โบกมือให้ผมก่อนถูกเพื่อนลากแขนเดินออกไป


“ไอ้ภัทร” เสียงไอ้นพครับ เมื่อกี้ไม่เห็นหัวตอนนี้เสือกโผล่มา มาถึงก็เปิดถุงขนมของไอ้บลูทาน

“มึงระวังตัวนะโว้ย ไม่เห็นเหรอมันเริ่มเดินหน้าจีบมึงแล้ว กว่าจะรู้ตัวระวังจะเสียตูดนะมึง” ผมสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินประโยคนี้

“ตูดพ่อมึงสิ ไม่มีทาง ไม่มีวัน”

“กูบอกมึงแล้วว่าให้มึงกดมันก่อนมึงก็ไม่เชื่อกู ใครไวกว่าได้เปรียบโว้ย” ผมครุ่นคิดตามคำพูดของไอ้นพ หรือน่าจะดี มันได้เลิกคิดจะรุกผม

เฮ้ย!! นั่นมันผู้ชาย ผมต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ ไอ้ภัทรเอ๊ย สติมา สติมา อย่าเขวสิวะมึง กดอะไรวะไม่ใช่แล้ว

                         ✪✣✤✥✦✧✣✤✥✦✧✣✤✥✦✧✪

 “ภัทร” เสียงเรียกที่ตอนนี้ไม่ต้องหันไปดูผมก็รู้ว่าใครครับ ทุกวันนี้มันแทบจะตามติดชีวิตผมอยู่แล้ว

“ว่า?”  ไอ้บลูขับรถมาจอดข้างผม

“จะไปไหนเดี๋ยวเราไปส่ง”

“ไม่ต้อง”

“ขึ้นมาเถอะ เร็วๆ รถคันหลังบีบแตรไล่เราแล้ว” ผมหันไปมองก็เห็นมีรถจ่อท้ายรถไอ้บลูอยู่ ถ้าไม่ขึ้นมันก็คงทำมึนไม่ยอมขับ
ออกไป สุดท้ายผมก็ขึ้นมาจนได้
   
“ให้เราไปส่งที่ไหน” 

“มึงส่งกูหน้ามหา’ลัยก็พอ”

“แล้วภัทรจะไปไหนล่ะให้เราไปส่งดีกว่า” ไอ้บลูมันชอบพูดเพราะๆ ยิ้มหวานๆ ให้ พอเห็นแบบนี้ทีไรผมก็พาลด่ามันไม่ลงสักที 
ไอ้ที่เคยพูดว่าจะเตะมันผมเลิกคิดไปนานแล้ว เหลือแค่ว่าจะทำอย่างไรไม่ให้มันมายุ่งกับผมแค่นั้นพอ
   
“งั้นมึงไปกินข้าวกับกู กูหิว” ผมบอกบลูไป ใจก็คิดว่าหาที่คุยกับมันให้รู้เรื่องไปเลยดีกว่าเรื่องจะได้จบๆ

“เอาสิ แถวไหนดี” 

“ร้านป้ารินก็ได้ เงียบดี”   

“ตกลง”

                                         ✪✣✤✥✦✧✣✤✥✦✧✣✤✥✦✧✪

ผมกับบลูเข้ามานั่งกันในร้านป้ารินได้สักพัก ผมสั่งอาหารเสร็จแล้วรอไอ้บลูมันสั่งอยู่ พอมันส่งเมนูคืนให้เขาไป มันก็หันกลับมา
ยิ้มให้ผม

“ดีใจจังได้ทานข้าวกับภัทรด้วย”

“มึงพูดมาก็ดีแล้วกูมีเรื่องจะถามมึง”

“ภัทรจะถามอะไรเราว่ามาสิ”

“ทำไมพักนี้มึงถึงวุ่นวายกับกูนักวะไอ้บลู กูไปทางไหนต้องเจอมึงตลอด”

“ภัทรรำคาญเราเหรอ”

“กูถามมึงก็ตอบ กูไม่ได้ให้มึงถามกลับ”

“ก็เราอยากเจอภัทร อยากเห็นหน้าอยากคุยด้วย” เจอคำตอบแบบนี้เข้าไปเล่นเอาผมชะงักไปเหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องคุย
กันให้รู้เรื่อง

“ถามจริงๆ มึงชอบกูเหรอ” ผมแม่งโครตกระดากปากแต่ก็ต้องถามออกไป ไม่ชอบให้อะไรมันกวนใจ บลูหยุดมองหน้าผมนิดนึง
คงประเมินอยู่ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่

“ก็ใช่ เราชอบ เราชอบภัทร” 

“เชี่ย มึงเป็นเกย์เหรอวะ”

“ก็ถ้าชอบภัทรหมายถึงเป็นเกย์เราก็คงเป็นมั้ง” บลูแม่งตอบได้หน้าตาเฉยมาก กลายเป็นผมเสียเองที่รู้สึกเขินๆ ขึ้นมา

“แต่กูไม่ใช่” 

“ก็รู้อยู่แล้ว” บลูยิ้มออกมาแต่สายตาดูเศร้าจนผมรู้สึกได้

“รู้แล้วมึงยังเสือกมายุ่งกับกูอีก”

“ก็ถ้าภัทรชอบผู้หญิงสักคน พอเขาไม่ได้ชอบภัทร ภัทรก็ไม่คิดจะลองจีบดูก่อนเหรอ” มันเหมือนกันที่ไหนเล่านี่มันผู้ชายชอบ
ผู้ชายโว้ย มันไม่ปกติ

แต่..เดี๋ยวก่อน! มันพูดว่าจีบเหรอ  มันกำลังบอกว่ามันจีบผมอยู่เหรอวะ แล้ว..มันเปรียบเทียบกับชอบผู้หญิง.....

ไอ้เชี่ยบลู!! มึงเห็นกูเป็นผู้หญิงเหรอวะ แม่งจะเล่นตูดกูจริงๆด้วย  ไอ้ลูกหมาบลู  ตัวเท่าพุดเดิ้ลแม่งคิดจะเล่นไซบีเรีย
   
“ไม่มีอะไรจะพูดกับเราต่อเหรอ”

“ไม่มี กูบอกแล้วว่ากูหิวกูจะแดก” 

“งั้นเอาอะไรเพิ่มอีกหน่อยไหมเดี๋ยวภัทรไม่อิ่ม”

“มึงไม่ต้องยุ่งกับกู กูจัดการของกูเองได้ มึงแดกๆ ไปเลย” ถึงผมพูดไม่ดีด้วยไอ้บลูก็เอาแต่ยิ้มครับ ดูมีความสุขเหลือเกิน
เดี๋ยวเถอะมึง เดี๋ยวมึงโดนกูแน่


.”ไปส่งที่หอหน่อยสิอิ่มแล้วขี้เกียจเดิน”

“ได้สิ อยู่หอสี่ใช่ไหม” ผมพยักหน้ารับ ไอ้นี่มันรู้ด้วยว่าผมอยู่ที่ไหน 

“จะหลับ ถึงแล้วปลุกด้วย”

“อืม นอนเถอะ“ บลูเลื่อนมือมาปรับแอร์ให้ผม ผมอยากตะโกนบอกมันว่ากูไม่ใช่ผู้หญิงไม่ต้องมาดูแล แต่มันคงไม่สนใจฟัง ผมจึง
หลับตาลงแล้วเงียบเสีย

                                        ✪✣✤✥✦✧✣✤✥✦✧✣✤✥✦✧✪

 “ภัทร ภัทร ถึงหอแล้ว” มือเย็นๆ เขย่าแขนผม ผมงัวเงียลุกขึ้นมานั่ง ว่าจะพักตาเล่นๆ ดันหลับไปจริงๆ

“มึงรีบกลับหรือเปล่า ขึ้นไปนั่งเล่นห้องกูก่อนไหม” บลูทำหน้าแปลกใจคงไม่คิดว่าผมจะเอ่ยปากชวน

“ได้เหรอ นึกว่าคงไม่ชวน” 

“ก็มึงมาส่งถึงนี้ กูไม่ได้แล้งน้ำใจขนาดนั้น”

“ไปสิ อยากไป” บลูยิ้มดีใจ ทำหน้าตาเหมือนเด็กๆ เวลาได้ของถูกใจ

   
“เข้ามาสิ” ผมเรียกบลูให้เดินตามเข้ามาในห้อง

“นั่งบนเตียงก็ได้ หอพักมหา’ลัยห้องมันแคบ นั่งได้ไหมล่ะ”

“ได้สิ”  บลูหยิบหนังสือที่กองอยู่บนเตียงไปวางรวมกันไว้ให้บนโต๊ะก่อนจะนั่งลง

“ภัทรอยู่คนเดียวเหรอ”

“อืม รูมเมทกูเพิ่งย้ายออก ยังไม่มีคนใหม่เข้ามา”

“ก็ดีนะ อยู่คนเดียวคงสบายกว่า”

“ใช่สบายดี” ผมถอดเสื้อนักศึกษาออกเหลือแต่กางเกงขายาว หันกลับไปเห็นบลูหลบตา หน้ามันแดงใหญ่  ผมเลยแกล้งเดิน
เข้าไปนั่งใกล้ๆ

“ทำไม มองกูแล้วอายเหรอ” บลูพยักหน้ารับก้มหน้างุด ไอ้บลูหน้ามันด้านเหมือนกันแฮะผมถามอะไรแม่งตอบตรงหมด

“ชอบก็มองสิจะอายทำไม มึงไม่ได้เห็นบ่อยๆ นะโว้ย” ผมเชื่อมั่นในซิกแพคของตัวเองครับ อีกอย่างผมอยากให้มันเห็นหุ่นผม
ชัดๆกับตา มันจะได้รู้ว่ามันตัดสินใจรุกผิดคนแล้ว

ผมนั่งรอบลูไม่นานในที่สุดมันก็เงยหน้าขึ้นมา หน้ามันแดงลามไปจนถึงหูถึงคอ  แม่งน่ารักโครต... เฮ้ย! ไม่ใช่! ก็หน้าแดงนั่น
แหละครับ

ผมยกมือขึ้นลูบแก้มบลูมันยิ่งอายหนักเข้าไปอีก ไอ้บลูแม่งเขินอย่างกับผู้หญิงแล้วทำเป็นปากดีนะมึง
   
“กูลองจูบมึงได้ไหม” ไอ้บลูตาค้างไปเลยครับเมื่อผมพูดจบประโยค เชี่ยไม่ใช่มึงจะช็อคไปนะเว้ย

“ไหน..ไหนภัทรบอกเราว่าไม่ชอบผู้ชาย”

“กูก็ไม่ได้พูดว่ากูชอบมึงนี่ กูพูดว่าลองจูบมึงได้ไหม” บลูหน้าจ๋อยไปนิดหนึ่งครับ ก่อนมันจะปรับสีหน้ากลับมายิ้มเหมือนเดิม

“แล้วว่าไง ได้ไม่ได้”  ผมถามมันซ้ำ บลูไม่ตอบเอาแต่พยักหน้าจนผมต้องจับคางมันเชยขึ้น มองดีๆ ปากบลูเหมือนปากผู้หญิง
เลยครับ ปากเล็กๆ สีชมพู น่าจูบ

ผมเหมือนโดนมนต์สะกด พอแตะปากลงไปสัมผัสมันทั้งนุ่มทั้งหวาน ถ้าผมหลับตาผมคงนึกว่าผมจูบอยู่กับผู้หญิง ผมมัวแต่คิด
อะไรเพลินๆ  อ้าวฉิบหาย! ผมจูบมันนานแค่ไหนแล้ววะ พอผมถอนหน้าออก บลูถึงกับหอบเพราะหายใจไม่ทัน

ผมผลักบลูลงไปนอนไม่ได้คิดจะทำอะไรมันหรอกแค่อยากให้มันเลิกคิดกดผมเท่านั้นเอง บลูไม่ได้ขัดขืนผมแถมนอนนิ่งดูเกร็งๆ
เหมือนกำลังกลัวปนๆกับตื่นเต้น
   
ผมก้มหน้าลงจูบบลูอีกครั้ง คราวนี้เว้นระยะให้มันได้หายใจบ้างแต่ก็คลอเคลียอยู่ชิดปากไม่ยอมห่างไปไหน บลูตัวสั่นนิดๆ จนผม
รู้สึกได้
   
“กลัวเหรอ” บลูพยักหน้า

“ก็เราไม่เคย”

“ไม่เคยจูบ?”

“บ้า จูบเคยสิ เราเคยจูบกับผู้หญิง”

“แล้วไม่เคยอะไร” 

“ไม่เคย....เอ่อ...ไม่เคยอย่างว่ากับผู้ชาย เราไม่รู้ต้องทำตัวยังไง”

“ไม่รู้เหรอ?”  ผมเลิกคิ้วขึ้น แปลกใจในคำพูดของบลู

“ทำไมถามเราแบบนี้ล่ะเราจะไปรู้ได้ยังไง “ บลูเอามือมาทุบหน้าอกผมแต่ไม่แรงนัก ผมจับมือเล็กๆนั้นมากุมไว้ยกขึ้นมาจูบก่อน
เอามาลูบเล่น

ผมขยับมานั่งข้างบลู เอาหมอนพิงหัวเตียงไว้ก่อนดึงบลูที่นอนอยู่ให้ขึ้นมานั่งพิงอกผมอีกที

“บลูไม่ได้เป็นฝ่ายรุกเหรอ” ผมถามบลูตรงๆ ด้วยความอยากรู้  พอจูบกับบลู สรรพนามเรียกชื่อเปลี่ยนทันทีครับ สงสัยผมจะหลง
มันเข้าให้แล้ว

“บ้า”  บลูเขินจนหน้าขึ้นสีแดงเรื่อ

“เราตัวแค่นี้จะเอาแรงที่ไหนมารุก”

“ก็เพื่อนภัทรมันได้ยินบลูคุยกับเพื่อนว่าบลูอยากรุกภัทร”

“เมื่อไหร่?  เราไม่ได้พูดแบบนั้นนะใครจะไปพูดเล่า”

“ในห้องน้ำชั้นหนึ่งคณะเราไง ประมาณวัน....”  ผมบอกวันเวลาคร่าวๆ ให้บลูฟัง บลูทำท่านึกอยู่นาน ก่อนจะร้องอ๋อ

“เราปรึกษาเพื่อนเรื่องที่เราแอบชอบภัทรแล้วเพื่อนมันก็เลยบอกให้เรารุก(จีบ)เลย เดี๋ยวใครจะแย่งภัทรไปก่อน เราเลยพูดว่าเรา
ตัดสินใจแล้วต่อไปนี้เราจะเดินหน้ารุก(จีบ)ภัทร ” ผมมองหน้าบลูตาปริบๆ   บลูหัวเราะใหญ่คงพอจะเดาเรื่องที่เกิดขึ้นได้

ไอ้เชี่ยนพ!! มึงตายย  เพราะมันคนเดียวเลยผมถึงสนใจไอ้ตาหวานมัน แถมตอนนี้แววจะได้แฟนเป็นผู้ชายแม่งมาเต็ม หันไปมอง
คนที่นั่งพิงอกผมอยู่ ดึงมันมาฟัดแก้มให้หายมันเขี้ยว  หอมชะมัด รู้สึกดีฉิบหาย สงสัยว่าผมคงหนีมันไม่พ้นเสียแล้ว

เอาวะเห็นแก่(ว่าที่)แฟนผมน่ารัก ผมจะไม่เตะไอ้นพมันก็แล้วกัน  หรือ...ผมควรจะเลี้ยงมันใหญ่ๆ สักมื้อ อืม... เอาเป็นว่า.....ผม
เลี้ยงมันแล้วกันครับ^^


                                                 ..........................END...................




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-02-2017 15:07:32 โดย darin »

ออฟไลน์ darin

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2266/-46
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-02-2017 15:56:59 โดย darin »

ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3
มาแบบน่ารัก มาให้ฟิน และยังจิ้นกันต่อไป

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
น่ารักดี บลูควรจะเลี้ยงเพื่อนคนนี้ของภัทรนะ ฮา

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1938
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
ชอบ สนุก ทั้งสองเริ่องเลย แต่สั้นจริงๆ มี nc บ้างก็ดีนะ :mew1:

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
ฮ่าๆๆๆๆๆ น่ารักอ่ะ หวานปนฮ่า อิอิ
รุก

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
สนุกทั้งสองตอนเลยครับ น่ารัก เบาๆ ^^

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-3

ออฟไลน์ Wtftt

  • โอกาสก็เหมือนไอติมถ้าไม่กินมันก็ละลาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 254
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ทั้งน่ารักทั้งฟินทั้งจิ้น โอ๊ย ชอบบบ
ไม่ทราบว่ามีแฟนเพจไหมคะ

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
จริงๆ ต้องขอบคุณนพนะภัทร 55555

ออฟไลน์ namngern

  • Flowers need to bloom
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-2
หื้อออ น่ารักจังเลยเขินน
คู่เนกับซันนี่ไวมาก5555555
พอจะรุกทีนี่รวดเร็วทันใจ น่ารักก มองกันไปมา

ส่วนคู่ภัทรบลู แบบ โห้ยยยย
น่ารักโคตรรร น่ารักมากกกก ฮืออออ
คลั่งน้องบลูมาก อยากฟัดดดดดด
ฮือออ ตัวเองบรรยายได้น่ารักมากๆเลยค่ะ เราชอบ
นี่ตามมาจากเรื่องยาว
รออ่านต่อนะคะ อิอิ ทั้งเรื่องยาวและเรื่องสั้นเลยน้า

ออฟไลน์ darin

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2266/-46
เด็ดที่ 3 :  สามวัน [เพลิง ♥ หมอก]


“หมอกวันเสาร์เราไม่มีคิวงานใช่ไหม” เสียงตะโกนถามมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
“ไม่มี เสาร์นี้เพลิงว่าง” ผมตอบกลับไป

เพลิงหรือนายภูริช นายแบบแถวหน้าที่ก้าวขึ้นมาในเวลาอันรวดเร็ว 
เขาได้รับความสนใจทั้งจากลูกค้าและสื่อเกือบทุกแขนง ทำให้ตารางงานของเพลิงแน่นยาวไปถึงสิ้นปี 

ส่วนผมชื่อหมอกตามที่เพลิงเรียกนั่นแหล่ะครับ
ผมเป็นเพื่อนกับเพลิงตั้งแต่เรียนมหาวิทยลัย เรามาสนิทกันเอาเกือบปีสุดท้าย

หลังเรียนจบ เพลิงเข้ามาทำงานในวงการเต็มตัว และชวนผมมาทำงานเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้

เพลิงให้สิทธิ์ในการทำงานผมเต็มที่ ผมสามารถตัดสินใจรับงานได้โดยไม่ต้องถามเพลิงก่อน
เพราะเพลิงเชื่อมั่นในการตัดสินใจของผม
เพียงแต่ในหนึ่งอาทิตย์ผมต้องจัดตารางให้เพลิงได้หยุดอย่างน้อยหนึ่งวัน  นั่นเป็นข้อแม้เดียวของเพลิง


“แล้ววันเสาร์หมอกจะไปไหน”  เพลิงส่งเสื้อของรายการคืนให้ผม
“ไม่รู้สิ นอนอ่านหนังสืออยู่ห้องมั้ง”   
“แล้วเพลิงจะพักหรือเปล่า อาทิตย์นี้หนักเอาเรื่อง”  ผมส่งเอกสารของทางรายการให้เพลิงเซ็น
“อยากพักเหมือนกัน แต่พิมโทรมาชวนเมื่อกี้ที่เราถามนั่นแหล่ะ  ก็คงออกไปกับพิมมั้ง”
“อืม” ผมรับเอกสารที่เพลิงยื่นมาให้

“รอแป๊บนะ เดี๋ยวเราจัดการเรื่องรับเช็คก่อน" นอกจากดูแลเรื่องคิวแล้ว ผมยังพ่วงตำแหน่งคนขับรถ
เลขาไปจนถึงแม่บ้านให้เพลิงด้วย

“เสร็จแล้วมาปลุกล่ะกัน ปวดหัวจะนอนพักหน่อย”
“อืม” ผมจัดการกางเก้าอี้สนาม เอาหมอนมาวางไว้ให้ 
เพลิงลงไปนั่งก่อนกล่าวขอบคุณ ถึงเราจะเป็นเพื่อนกัน และผมกินเงินเดือนเพลิงอยู่
แต่เพลิงไม่เคยลืมขอบคุณผม เวลาผมทำอะไรต่างๆ ให้ เพลิงให้เกียรติผมเสมอ
นั่นทำให้ผมทำงานนี้ได้อย่างสบายใจ




“จะนอนต่อไหม” ผมถามเพลิงหลังจากขับรถออกมาจากสตูฯแล้ว
“ไม่ล่ะ หายง่วงแล้ว” 
“อยากทานอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า วันนี้เลิกไม่ดึกมาก แวะทานยังทันนะหรือเพลิงนัดใครไว้”
“ไม่ได้นัด แต่กลับห้องดีกว่า หมอกทำอะไรให้ทานหน่อยนะ ไม่อยากนั่งทานข้างนอก”
“ได้สิ”

ผมกับเพลิงพักอยู่คอนโดเดียวกัน แต่คนละห้อง และคนละชั้น เพื่อให้แต่ละคนมีพื้นที่ส่วนตัว
คอนโดนี้เพลิงก็เป็นคนซื้อให้ บอกว่าให้เป็นโบนัสผม



“หมอก”
“หือ?” 
“วันพุธหน้ามีงานด้วยเหรอ”
“ใช่”
“ปีนี้ก็ไม่ได้หยุดอีกแล้วสินะ”  เพลิงถอนใจ
“อืม ลูกค้ารายนี้จ้างงานเราประจำ ไม่อยากให้เขาเปลี่ยนไปเรียกใช้คนอื่นแทน”

“หมอกเลยต้องทำงานวันเกิดตัวเอง ไม่ได้หยุดเลย”
“ไม่เป็นไร เราไม่มีโปรแกรมอยากไปไหนอยู่แล้ว”
“ถึงอย่างนั้นวันเกิดก็ควรได้หยุดฉลอง ไม่ใช่ทำงานตั้งแต่เช้ายันดึก ปีที่แล้วก็เกือบสว่าง”

“ปีหน้าถ้าเลี่ยงได้ก็เลี่ยงนะหมอก เดี๋ยวใครจะหาว่าเราเป็นเจ้านายใจโหด
ไม่เคยให้หมอกได้ฉลองวันเกิดสักปีตั้งแต่ทำงานด้วยกันมา”
“จะพยายามนะ”
ผมตอบเพลิงแบบนี้มาสามปีแล้วครับ เวลาผ่านไปไวเหลือเกิน






ผมหยิบรูปที่วางบนโต๊ะทำงานในห้องนอนขึ้นมาดู
รูปวันรับปริญญาที่ผมถ่ายกับเพลิงและเพื่อนๆ 
สามปีที่ผมเรียนจบมา สี่ปีกว่าที่ได้เป็นเพื่อนกับเพลิงและหกปีที่ผมแอบหลงรัก

นั่นเป็นหตุผลเดียวที่ผมยอมทิ้งความรู้ที่เรียนมาเข้ากรุไป  โดยยังไม่เคยได้ใช้แม้แต่น้อย
หลายคนบอกว่าเป็นเพราะเงิน บ้างก็ว่าเพราะความสบายและชื่อเสียง 
แต่ผมเป็นเพียงคนเดียวที่รู้ว่าผมทิ้งทุกอย่างเพราะอะไร


ผมหยิบปฏิทินที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาเปิด
ผมวงกลมรอบล้อมวันเกิดตัวเองเอาไว้ เพลิงคงคิดว่าผมไม่ให้ความสำคัญกับมัน

แต่ความจริงแล้วผมให้ความสำคัญกับมันมาก

มากพอๆ กับอีกสองวันที่ถูกวงไว้ในปฏิทิน

วันนึงคือวันที่ผมเจอเพลิงครั้งแรก เขาคงจำไม่ได้ แต่ผมจำได้ขึ้นใจ
อีกวันเป็นวันที่เพลิงชวนผมให้มาทำงานด้วยกัน วันที่ผมรู้ว่าผมจะได้อยู่ข้างๆ เพลิงเสมอ


สามวันเท่านั้น สามวันในหนึ่งปี 
ที่ผมอยากใช้เวลาอยู่ด้วยกันกับเพลิงทั้งวัน 
ไม่ต้องมีผู้หญิงคนอื่น ไม่ต้องมีคนกอดแขน โอบเอว หรือจูบกับเพลิงให้ผมเห็น
แค่ผม เพลิง และงานที่ต้องทำเท่านั้น







“หมอก เมื่อกี้พี่แจ็คโทรมา”
“แล้วพี่แจ็คว่าไงบ้าง” ผมสาละวนอยู่กับการจัดของที่ต้องใช้
“แกโทรมาถามว่างานวันพุธ ถ้าเลื่อนไปถ่ายวันอื่นจะได้ไหม แกกลัวเราเสียวันทำงานเพราะล็อคคิวไปแล้ว
เลยโทรมาถามก่อน “ 

“ไม่ได้”  ผมลืมตัวขึ้นเสียง
“เดี๋ยวเราโทรหาพี่แจ็คเองว่ามันกระชั้นชิดไป เสียคิวงานเพลิงหมด”
“เราตอบตกลงไปแล้ว” เพลิงหยิบโทรศัพท์ของผมไปซ่อนไว้ข้างหลัง

“ไม่ได้นะเพลิง”
“ได้สิ หมอกไม่ดีใจเหรอ ลืมใช่ไหมว่าวันพุธวันอะไร นี่เพลิงใช้งานหมอกขนาดลืมวันลืมคืนเลยหรือไง”

“ไม่ลืมหรอก วันเกิดเรา” ผมลงนั่ง มันหมดแรง เหมือนแขนขามันอ่อนปวกเปียก

“นั่นไง ที่จริงต้องขอบคุณพี่แจ็คนะ เราไม่เสียลูกค้า แถมหมอกยังได้ฉลองวันเกิดตัวเองด้วย”
“อืม”

“หยุดแล้วแบบนี้จะกลับบ้านหรือเปล่า”
“คงไม่หรอก”
“จะจัดปาร์ตี้ที่ห้องไหม เดี๋ยวเราเชิญแขกให้ เอาเฉพาะเพื่อนมหา’ลัย กับนายแบบนางแบบที่สนิทกันก็พอ”
“อย่าเลย เราอยากพักสบายๆ มากกว่า เพลิงไปทำงานเถอะได้เวลาแล้ว เดี๋ยวสต๊าฟมาตาม”
“โอเค” 

“แต่เราสั่งเลยนะ ถ้ามีใครโทรเข้ามาถามคิววันพุธหน้า บอกไปเลยว่าไม่ว่าง ห้ามรับงานเป็นอันขาดเข้าใจไหมหมอก”
“รู้แล้ว ไปเถอะ”

ผมนั่งมองโทรศัพท์ตัวเองที่เพลิงวางคืนให้บนโต๊ะ แค่สิบนาทีเท่านั้นเอง
สิบนาทีของการเข้าห้องน้ำ และขี้เกียจหยิบมือถือไป
ตอนนี้ผมกลายเป็นเจ้าของวันเกิด  ที่แขกคนสำคัญไม่มางานไปเสียแล้ว




 “น่าทาน”  เพลิงที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เข้ามายืนอยู่ข้างหลังผม
ก่อนงชะโงกหน้าข้ามไหล่ผม ก้มลงมาดู หยดน้ำจากผมของเพลิงตกลงบนบ่า
ผมรู้สึกหายใจติดขัด ยืนกันแบบนี้เหมือนเพลิงกำลังเอาคางมาเกยไหล่ผมอยู่

“หิวหรือยัง เกือบเสร็จแล้ว”
“ยัง” เพลิงตอบแล้วก็เอื้อมมือมาหยิบอาหารใส่ปาก
ผมหน้าแดง เพราะแผ่นอกของเพลิงโดนเข้ากับหลังของผม

“เพลิงไปนั่งรอก่อน เดี๋ยวเสร็จแล้วเราเรียก”
“หมอกจะได้มีเพื่อนคุยไง” ผมอยากจะบอกว่าไปยืนคุยไกลๆ ก็ได้ ไม่ต้องมายืนเสียชิดแบบนี้

“หมอกทำอาหารอร่อยจริงๆเลย” เพลิงดูดนิ้วมือที่ใช้หยิบอาหารเข้าปากเมื่อกี้นี้
ผมมองเห็นจากหางตา ได้แต่ส่ายหน้า

ผมหยิบกระดาษทิชชู่ออกมา ดึงมือเพลิงนมาเช็ดนิ้วให้ ก่อนจะดุออกไป
“โตแล้ว อย่าดูดนิ้วสิ”

ผมหันไปตักอาหารแล้วหันกลับมาป้อนให้
“ให้อีกชิ้นเดียวนะ เดี๋ยวรอทานทีเดียวตอนเสร็จแล้ว ”
“ครับผม” เพลิงอ้าปากทานอาหารที่ผมป้อน  แถมยกมือหนึ่งแตะเอวผมไว้ตอนก้มหน้าลงมา
ผมพยายามตั้งสติ ถือช้อนให้มั่น ไม่อยากให้เพลิงสังเกตเห็นว่ามือผมสั่น



“หมอก ปีนี้อยากได้อะไรเป็นของขวัญ “ 
“อะไรก็ได้”
“อย่าอะไรก็ได้สิ  เราคิดไม่ออกแล้วว่าจะซื้ออะไรดี”
“ไม่ต้องก็ได้นะเพลิง ปกติเพลิงก็ซื้อให้เราตลอดอยู่แล้ว ไปไหนก็ซื้อติดมาให้ มันก็เหมือนกันนั่นแหล่ะ”

“ไม่เหมือน ของขวัญมันก็ต้องพิเศษกว่าสิหมอก”
“งั้นแล้วแต่เพลิงจะให้ดีกว่า”

“วันพุธกลายเป็นวันหยุดแล้ว เพลิงไปไหนหรือเปล่า”
“ยังไม่ได้คิด ตอนแรกนึกว่าหมอกจะจัดงานวันเกิด ถ้าไม่จัด ไม่นอนเล่นอยู่ห้อง
ก็อาจจะออกไปกับพวกนั้นมั้ง (เพลิงหมายถึงกลุ่มนายแบบ นางแบบที่สนิทกัน)
“งั้นเหรอ”
“หมอกจะทำอะไรหรือเปล่าล่ะ ชวนได้นะ”

“คงไม่ได้ทำอะไร”
ผมอยากจะชวนเพลิงใจแทบขาดแต่ก็เข็ดแล้ว 
เพราะผมไม่สามารถบอกเพลิงได้ว่าให้ไปกับผมแค่สองคนได้ไหม 
ที่ผ่านมาเวลานัดไปทานข้าวด้วยกัน เพลิงก็จะมีสาวสวยที่ควงอยู่ ติดตามมาด้วยทุกครั้ง
ผมไม่อยากเห็นภาพแบบนั้นในวันเกิดตัวเอง



“ไม่เหงาเหรอวันเกิดทั้งที”
 ผมสั่นหน้า
“ว่าแต่ปฏิทินบนโต๊ะที่ห้องหมอก เราเห็นหมอกวงแบบเดียวกันไว้อีกสองวัน
วันเกิดใครเหรอ ชักน้อยใจแหะ ไม่เห็นหมอกวงวันเกิดเราเลย”
“น้อยใจทำไม วันเกิดเพลิงมีคนมาฉลองด้วยเยอะแยะ จนห้องเพลิงจะรับรองไม่พออยู่แล้ว”

“เราไม่สนพวกนั้น เราอยากให้หมอกเห็นเราสำคัญ หรือหมอกคบกับใครอยู่ไม่บอกให้เรารู้”
“บ้าเหรอเพลิง ถ้ามีก็ต้องเห็นสิ เราทำงานกับเพลิงตลอดเลยนะ”

“งั้นสองวันนั่นวันเกิดใคร หรือวันอะไร หมอกก็บอกมาสิ”
“เพลิงไม่รู้จักหรอก แล้วนี่มือบอนไปเปิดของเราดูได้ยังไง ใครอนุญาต”
“แค่ปฏิทินเองนะหมอก ทำไมเราจะเปิดไม่ได้ เดี๋ยวนี้เอะอะก็ไม่ให้ไปห้องโน้น
กินข้าวก็กินห้องนี้ คุยงานกันก็ห้องนี้ นั่งดูหนัง เล่นเกมส์ก็ห้องนี้ แถมนี่ยังมีพิรุธไม่ยอมบอกอีก”


“อย่าลืมนะ ถึงเป็นเพื่อนกันก็มีสัญญา หมอกเซ็นสัญญาแล้วว่าจะดูแลงานให้เรา 5 ปี จะมาแต่งงานทิ้งเราไปไม่ได้”
“แต่งงานก็ยังดูแลได้” ใครจะไปแต่งล่ะครับ แต่ผมแค่คิดว่าลอจิกเรื่องนี้ของเพลิงผิด

“ไม่ได้ หมอกก็รู้ว่าหมอกต้องไปกับเราตลอด เดี๋ยวไปต่างจังหวัด ต่างประเทศ งานโต้รุ่งยันเช้าก็บ่อยไป”
“แต่แบบนั้น แต่งงานก็ทำได้นะเพลิง”
“ไม่ได้ ไหนจะต้องขับรถให้เรา ทำอาหาร ดูแลเสื้อผ้า ดูแลห้องเรานี่อีก”
“ก็ทำได้ ใครมาแต่งกับเราก็ต้องรู้อยู่แล้วสิว่าเราทำงานแบบนี้”


“ตกลงกำลังคิดจะแต่งงานจริงๆใช่ไหม” เพลิงตบโต๊ะดังปัง
ผมสะดุ้ง เพราะเพลิงไม่เคยเสียงดังใส่ผมแบบนี้

“เพลิงเป็นคนพูดเรื่องแต่งงานขึ้นมาเองนะ เรายังไมได้พูดเลยว่าจะแต่ง
อีกอย่างสัญญาระบุว่าต้องดูแล 5 ปี  แต่ไม่มีระบุสักหน่อยว่าห้ามแต่งงาน”

“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ทำสัญญาตัวใหม่ ระบุเพิ่มเติมเข้าไปด้วยว่าห้ามแต่งงาน”
“ถ้างั้นเราไม่เซ็น ไม่ชอบคนเกเร”

“หมอกติดสัญญาเราอยู่นะ ไม่เซ็นได้ยังไง”
“ได้สิ เราเซ็นเพราะสัญญาไม่มีห้ามแต่งงานนี่ ถ้ามีตั้งแต่แรกก็ไม่รับทำงานแล้ว”


“หมอก”
“อะไร”
“จะทิ้งเราไปเหรอ”

“อะไรของเพลิงเนี่ย ไข้ขึ้น เพ้อหรือเปล่า พูดจาประหลาดจัง”
ผมเดินเอามือเข้าไปอังหน้าผาก คนที่อยู่ๆก็กลายเป็นคนเจ้าอารมณ์ ผีเข้าผีออกขึ้นมา

เพลิงดึงมือผมลง แต่ไม่ยอมปล่อย
“ถ้าหมอกมีใคร หมอกต้องบอกเรานะ”
“ไม่มีหรอก”
“ถ้าหมอกจะจีบใคร หรือมีใครมาจีบก็ต้องบอก”

“ตกคงใครเป็นผู้จัดการใครกันแน่”
“ก็เพราะหมอกเป็นผู้จัดการเราไง เราถึงต้องรู้เรื่องของหมอกด้วย”
“รับปากมาก่อน เร็ว”
“อื้อ”




“หมอก วันนี้เพลิงมันเป็นอะไร”
“ไม่เป็นไรนี่พี่ ทำไมครับ งานออกมามีปัญหาเหรอ”
“เปล่าๆ ปกติเห็นไม่ค่อยสุงสิงกับใคร วันนี้เดินทักเขาจะครบทุกคนแล้วมั้ง โดยเฉพาะนางแบบสวยๆ  ”
“คงอารมณ์ดีมั้งครับ” ผมบอกปัดพี่ตากล้อง แต่ความจริงผมแปลกใจค่อนข้างมาก



“เพลิง”
“ว่า?”
“เบื่อพิมแล้วเหรอ”
“ก็ไม่นี่ หมอกถามทำไม”
“เห็นวันนี้คุยสนุกกับพวกน้องๆ นึกว่าจะเปลี่ยนคน”
“เปล่า เราแค่ถามอะไรนิดหน่อย" 

" ทำไม?  หมอกคุยได้คนเดียวเหรอ เจอกันที่ไรเห็นทักเหมือนกับสนิทกันมาเป็นปี”
“ก็มันหน้าที่หมอก สนิทกันไว้มีอะไรจะได้คุยกันได้ “
“ไม่เห็นจำเป็นต้องไปสนิท ทำเกินหน้าที่”

ผมถึงกับส่ายหัวไม่ถามอะไรต่อ เงียบไปดีกว่า พักนี้ไม่รู้เป็นอะไรอารมณ์แปรปรวนชะมัด




“อื้อ” ผมกดรับโทรศัพท์ 
“เราจะออกไปหาพิมนะ หมอกจะเอาอะไรหรือเปล่า”
“ไม่ล่ะ กลับดึกไหม”  วันนี้ เป็นวันหยุดของเพลิง
“คงดึก เห็นพิมจะชวนไปต่อกับพวกนั้น  พี่ชาติเปิดผับใหม่เลยจะไปอุดหนุนกัน  หมอกจะไปด้วยกันไหม”
“เพลิงไปเถอะเรามีนัดแล้ว” ผมไม่ได้ไปไหนหรอกครับ แค่หาคำตอบให้แน่ใจว่าจะไม่ถูกลากไปด้วยเท่านั้นเอง

“นัดใคร” ปกติเพลิงไม่เคยซักผมแบบนี้ ตั้งแต่พูดเรื่องแต่งงาน สัญญาจ้างงานกันวันนั้น
ก็เข้มงวดกับผมมาตลอด เพลิงคงกลัวต้องหาผู้จัดการใหม่ คนดูแลเพลิงได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“เพลิงไม่รู้จักหรอก ไปเถอะ เราง่วง นี่ยังไม่ตื่นเลย”

“ ..... ”

“เพลิง?”

“หมอกพักเถอะ พรุ่งนี้เจอกัน”




ผมตื่นขึ้นมาใส่บาตรตั้งแต่เช้า เป็นวันเกิดที่ไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่ครับ แต่ก็ทำใจได้
นอกจากโทรหาแม่แล้ว ผมยังนึกไม่ออกว่าวันนี้จะทำอะไรดี   
สามปีที่ผ่านมา ผมยุ่งอยู่กับงานของเพลิง ไม่ถ่ายโฆษณา ก็เดินแบบ หรือไม่ก็ถ่ายแบบ
ถึงไม่มีอะไรพิเศษ แต่ก็ได้อยู่ด้วยกันทั้งวัน

เพลิงยังไม่ได้โทรมาอวยพรวันเกิดผม ยังไม่ตื่นหรือลืม คงเคยชินกับการเจอหน้าแล้วค่อยบอก
พูดถึงเพลิง ผมว่าผมไปหาของขวัญให้เพลิงสักชิ้นดีกว่า
วันนี้เป็นวันพิเศษของผม ผมเลยอยากให้อะไรพิเศษๆ กับเพลิง




ผมเดินมาเกือบชั่วโมงยังไม่เจออะไรถูกใจ เพราะส่วนใหญ่เพลิงมีหมดแล้ว
ได้ของจากลูกค้าก็เยอะ ไหนจะจากแฟนคลับอีก บางอย่างเพลิงแทบไม่ต้องซื้อด้วยซ้ำ
ผมอยากให้อะไรที่เพลิงจะใส่ติดตัวไว้เสมอ ให้แหวนจะดีไหมนะ มันจะดูออกชัดไปหรือเปล่า

ผมตัดสินใจลองไปเดินเลือกดู จนได้แหวนเป็นทองคำขาวแบบเรียบ ฝังเพชรเม็ดเล็กๆ ไว้ตรงกลาง
ผมเลือกเป็นขนาดสำหรับใส่นิ้วชี้ อย่างนี้จะได้ไม่ต้องกังวลว่าเพลิงจะดูออก

พอนึกถึงก็โทรมา
“หมอกอยู่ไหน” ปลายสายไม่รอให้ผมทัก
“อยู่ห้างxxx” 
“จะไปทำไมไม่ชวน หรือไปกับคนอื่น”
“มาคนเดียว” ผมถอนใจเมื่อไหร่เพลิงจะเลิกระแวงเรื่องนี้เสียที

“เสร็จหรือยังกลับมาได้แล้ว เราหิว ไม่มีอะไรให้ทานเลย”
“ไม่มีได้ไง ในตู้เย็นมีตั้งเยอะ”
“อยากทานข้าว หมอกกลับมาตอนนี้เลยนะ”


“เดี๋ยวเพลิงอย่าเพิ่งวาง” ผมรีบเรียกไว้ ก่อนที่เพลิงจะกดวางสาย
“วันนี้นัดใครไว้หรือเปล่า หมายถึงเดี๋ยวจะมีใครมาหาไหม”
“ไม่มี ทำไมล่ะ”
“เปล่าๆ ถามไว้ก่อน จะได้ซื้ออะไรเข้าไปเผื่อไง”
“ไม่ต้อง รีบกลับมาเถอะ”



ผมผลักประตูห้องเพลิงเข้าไป
มองดูรอบๆ แล้วได้แต่แออบถอนใจ คิดไปได้ไงเราว่าเพลิงอาจมีเซอไพรส์ให้ผมก็ได้

“มาแล้ว” ผมตะโกนบอก เพลิงไม่ได้มาเปิดประตูให้หรอกครับ ผมมีกุญแจห้องนี้ เอาไว้เข้ามาทำธุระอยู่แล้ว
เพลิงเดินออกมาจากห้องนอน ยังอยู่ในชุดนอนอยู่เลย นี่จะบ่ายสามแล้ว มิน่าถึงโมโหหิว

“เราอาบน้ำก่อน หมอกทำอะไรให้ทานหน่อยนะ เอาข้าวผัดกับซุปก็ได้ ง่ายๆ”
“อืม”
ผมเข้าครัวทำอาหารให้เพลิง แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เรียบง่าย ได้อยู่ด้วยกันสองคน
ผมฮัมเพลงเบาๆ รู้สึกตัวเองอารมณ์ดีขึ้นมาทันที


ผมวางจานข้าวบนโต๊ะอาหาร ตอนที่เห็นเพลิงเดินออกมาจากห้อง
“เพลิงจะออกไปไหนเหรอ” ที่ผมถามเพราะเห็นการแต่งตัวของเพลิง
“ไม่ได้ไปไหน เดี๋ยวพิมจะแวะเอาของมาให้ เราเลยไม่อยากใส่ขาสั้น”
“งั้นเรากลับห้องก่อนนะ เสร็จแล้ว เพลิงทานได้เลย”

“อ้าว ไม่อยู่ทานด้วยกันก่อนเหรอ”  เพลงเดินมานั่งที่โต๊ะ
ผมรีบหลบตา ไม่อยากให้เห็นความผิดหวังข้างใน
“ไม่ล่ะ เราอยากไปอาบน้ำมากกว่า เดินมาทั้งวัน”
“ไปเถอะ แต่ถ้าจะออกไปไหนโทรบอกเราด้วยนะ"
“คงไม่ได้ไปไหนหรอก แต่ถ้าไปจะโทรบอกแล้วกัน” ผมเลี่ยงออกมาจากห้องเพลิง
ไม่รู้จะตั้งความหวังให้ตัวเองผิดหวังทำไม 




ผมเก็บกล่องแหวนไว้ในลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง สงสัยที่อยู่มันคงต้องเป็นที่นี่ถาวรแล้วล่ะนะ
ไม่ใช่ว่าผมโกรธเพลิง แต่แค่คิดได้ว่าไม่ให้อาจจะดีกว่าสำหรับเราทั้งคู่



เสียงกริ่งหน้าประตูดัง เวลาแบบนี้ก็คงมีแค่คนเดียว 
ผมเดินไปเปิดประตู เห็นพิมกับเพลิงยืนรออยู่ด้วยกัน
ผมพยายามเลี่ยงแล้วก็ยังตามกันมาถึงนี่จนได้

“พิมแวะมาแฮปปี้เบิร์ธเดย์หมอก มีความสุขมากๆนะคะ”  พิมส่งยิ้มให้ผม
“ขอให้คิดอะไรก็ได้ดั่งใจ แล้วก็ขอให้หาแฟนดีๆ ได้เร็วๆนี้เลย”
ผมเอ่ยคำขอบคุณออกไป อดเหลือบสายตามองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ พิมไม่ได้
วันนี้ทั้งวัน ผมยังไม่ได้ยินคำนี้จากปากเขา

“งั้นพิมกลับก่อนนะคะ"
“ครับ”  หมดหวังแล้วสินะวันเกิดผม 
“เพลิงไม่ต้องไปส่ง เดี๋ยวหมอกเดินไปที่รถเองได้ เอาไว้โทรคุยกัน”
พิมหันไปบอกเพลิง ฝ่ายนั้นก็พยักหน้ารับ
ผมแปลกใจ นึกว่าเพลิงกับพิมจะออกไปข้างนอกด้วยกันเสียอีก
พิมหันมาโบกมือให้ผม ก่อนจะเปิดประตูห้องออกไป



“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะหมอก”
“หือ?”
“ก็ทำหน้าอย่างที่หมอกทำอยู่ตอนนี้ไง”  เพลิงหมุนผมไปทางกระจกตู้หนังสือที่พอมองสะท้อนได้
“อ๋อ แค่แปลกใจ นึกว่าจะออกไปกับพิม”

“จะไปได้ยังไง ยังไม่ได้อวยพรวันเกิดหมอกเลย”
“รู้ด้วยเหรอว่ายังไม่ได้อวยพร” ผมอดไม่ได้จริงๆครับ ก็มันน้อยใจ
“รู้สิ รอมาทั้งวันแล้วเนี่ย”
ดูพูดเข้านะครับ ใครกันแน่ที่รอมาทั้งวัน คนพูดก็พูดมาเลยสิ คนรอฟังไม่มีสิทธิทวงนี่ครับ



“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ครับหมอก ขอให้มีความสุขมากๆ อยู่กับเพลิงไปนานๆ นะ”
“ขอบคุณ” คือรอทั้งวันเพื่อพูดแค่นี้เหรอครับ โทรมาก็ได้นะ

“ไหนของขวัญล่ะ” ผมทวง ก็มันไม่รู้จะพูดอะไร
“ไหนว่าไม่ต้องซื้อก็ได้” ผมฟังแล้วยิ่งเซ็งเข้าไปใหญ่
“งั้นอวยพรเสร็จแล้วใช่ไหม กลับห้องไปได้แล้ว” ผมออกปากไล่ ไม่ไหวแล้วครับไม่อยากเห็นหน้าเพลิง
“งอนอะไรเนี่ย ไม่สมกับเป็นหมอกเลย”
“แล้วเราเป็นแบบไหนเหรอ” ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าเพลิงเห็นผมเป็นแบบไหน


“อะไรกันหมอกโกรธจริงเหรอ โกรธอะไรครับ”
“ไม่ได้โกรธ”

“งอนเอ้า”
“ไม่ได้งอน”
“ไม่ได้โกรธ ไม่ได้งอน งั้นเป็นอะไร”
“เหนื่อย จะพัก”

เพลิงถอนหายใจ แต่ไม่ยอมออกไป
“หมอก พักนี้เราทำอะไรก็ไม่ถูกใจหมอกสักอย่าง ถามจริงๆ เบื่อเรามากขนานนั้นเลยเหรอ”
“หมอกอยากทำงานกับเราอยู่ไหม หรือไม่อยากทำแล้ว”
“ยังไงก็ยังมีสัญญา เราต้องดูแลเพลิงไปอีก 2 ปี”   

“ถ้าไม่มีสัญญาล่ะ หมอกจะไปไหม”
“ไปมั้ง” ไม่รู้ทำไมผมถึงหลุดคำนี้ออกไป คงเพราะผมน้อยใจ เหนื่อย ท้อ ไม่รู้ต้องทำยังไง

“ไม่ให้ไป จะอีกสองปี สิบปี ก็ไม่ให้ไป หมอกห้ามไปไหนทั้งนั้น “
“หมอกไม่มีสิทธิ์ทิ้งเราไป เข้าใจไหม” เพลิงพุ่งเข้ามากอดผม
ประทับริมฝีปากลงมา จูบเบาๆแล้วค่อยบดเบียดขึ้นเรื่อยๆ จากความอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นร้อนรุ่ม
เล่นเอาผมแทบยืนไม่อยู่


“เรารักหมอก รักมาตั้งนานแล้ว”
“เราไม่เคยกล้าพูดกลัวหมอกจะเกลียดเรา กลัวจะไม่อยากอยู่กับเรา แต่ต่อให้เราพยายามแค่ไหนหมอก็ยังจะทิ้งเรา
หมอกรักคนอื่น”

ผมตั้งตัวแทบไม่ติด เพลิงรักผมอย่างนั้นหรือ เหมือนที่ผมก็รักเพลิง
“เพลิงรักเราเหรอ”
เพลิงพยักหน้า ซุกหน้าลงมากับผมของผม


“รัก รักมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว เรามองหมอกมาตั้งนาน กว่าจะกล้าเข้าไปทำความรู้จัก”
“แต่เพลิงมีผู้หญิงมาตลอดเลยนะ” ผมยังอดกังขาไม่ได้ ก็ทั้งกอดทั้งจูบกันขนาดนั้น
“เราไม่อยากให้หมอกสงสัย เรากลัวหมอกจับได้เลยต้องทำตัวแบบนั้น เรารักหมอกแค่คนเดียว”

“เราก็รักเพลิง”  ผมบอกเสียงเบา เหมือนตัวเองกำลังจะลอยได้
“หือ หมอกพูดจริงหรือเปล่า” เพลิงระล่ำระลักถามผม
“จริงสิ เรายังนึกว่าเรารักเพลิงข้างเดียวเสียอีก”


เพลิงจูงผมไปนั่งที่โซฟา
“ไหน เล่าให้เราฟังหน่อย หมอกรักเราตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ไม่เอา ไม่เล่า เราเขิน” ผมหน้าแดง
“งั้นวันหลังเล่าให้เราฟังนะ เราอยากรู้”
“อืม”

เพลิงหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋า
“เราจองหมอกไว้แล้วห้ามไปมองใครอีก” เพลิงหยิบแหวนออกมาใส่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของผม
กดจูบลงไปบนแหวน
“สุขสันต์วันเกิดครับหมอก”


ผมมองมือตัวเองที่อยู่ในมือเพลิงงงๆ
“ชอบไหม เราวาดแบบเองเลยนะ ให้พิมช่วยหาร้านทำให้”
“พิมเหรอ”
“ใช่ พิม ตอนแรกเรายังนึกว่าเสร็จไม่ทัน เขาหาเพชรแบบที่เราชอบไม่ได้ นี่เพิ่งได้มาสดๆร้อนๆเลยนะ
พิมเพิ่งเอามาให้เมื่อกี้เอง”

“เดี๋ยวนะเพลิง”  ผมพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่ได้ยิน
“พิมกับเพลิงควงกันอยู่ไม่ใช่หรือไง”
“ข่าวโปรโมทน่ะ ช่วยพิม พิมเลยต้องช่วยเราคืนบ้างไง นี่ก็วิ่งเต้นทำให้ เราออกหน้าไม่ได้
ผู้หญิงสั่งแหวนมันไม่น่าสงสัย”

ผมแทบจะร้องไห้ แล้วที่เครียดที่เศร้ามาทั้งหมด เหมือนผมทำตัวเองทั้งนั้นเลย
“แล้วทำไมไม่บอกเรา ไหนว่ารักทำไมปิด”
“ก็เราอยากรู้ว่าหมอกรู้สึกอะไรกับเราไหม เลยไม่บอก แต่หมอกกลับไปสนใจคนอื่น”

“พูดหลายทีแล้วนะ เราไปรักคนอื่นที่ไหน มีหลักฐานเหรอ”
เพลิงลุกขึ้นยืน ดึงมือผมให้ลุกขึ้นตาม ก่อนจูงมือเดินเข้าไปในห้องนอนของผม



“นี่ไง หมอกวงกลมรูปหัวใจเอาไว้ นี่วันเกิดหมอก แล้วอีกสองวันวันอะไร วันเกิดใคร วันสำคัญอะไร”
เสียงถามผมขู่เอา ขู่เอา ท่าจะโกรธจริง

“อยากรู้จริงเหรอ” ผมแกล้งคนหน้าง้ำให้ง้ำเข้าไปอีก สนุกดีครับ
“อยากรู้สิ อยากรู้จะบ้า เที่ยวถามเขาไปทั่วว่าใครเกิดวันอะไร แต่หายังไงก็ไม่เจอ
อย่าให้รู้นะว่าใครจะมาแย่งหมอกไปจากเรา”

โถ่เพลิง ที่เที่ยวไปคุยกับนางแบบก็เพราะแบบนี้เองเหรอ ทำตัวน่ารักเกินไปแล้ว


“มาจะเฉลยให้ฟัง”
ผมหยิบปฏิทิน จับคนตัวโตแต่งองแงนั่งลง ก่อนทำใจกล้า(ที่สุดแล้ว) นั่งลงบนตักนั้น
ท่าทางเพลิงจะพอใจมาก รีบเอามือมากอดเอวผม เอาคางเกยไว้บนไหล่

ผมเปิดปฏิทินไปหน้าที่มีหัวใจวงไว้
“นี่วันเกิดเรา” ผมพลิกไปหน้าอื่น
“ นี่วันที่เราเจอเพลิงครั้งแรก แล้วนี่วันที่เพลิงชวนเรามาทำงานด้วย”
“เราวงไว้ทุกปี เพราะเราต้องเตือนตัวเองไม่ให้ลืมรับงานให้เพลิง เราขอแค่สามวันเท่านั้นที่เพลิงจะไม่ไปกับสาวคนอื่น”

คนที่นั่งฟังไม่พูดไม่จา จับหน้าผมหันไปจูบใหญ่
“หมอกน่ารักที่สุด ต่อไปไม่ต้องรับงานสามวันนี้แล้วนะครับ เราจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันทั้งวัน”
ผมพยักหน้า



“อ๊ะ”
“เพลิงปล่อยก่อน เราจะไปหยิบของ”  ผมลุกออกจากตักเพลิง ไปเปิดลิ้นชักโต๊ะหัวเตียง
หยิบกล่องเล็กๆ รีบหันไปแล้วเอาซ่อนไว้ข้างหลัง

ผมเดินกลับไปนั่งบนตักเพลิงเหมือนเดิม วางกล่องลงบนตัก หยิบแหวนออกมาสวมให้กับเพลิง
“วันนี้เราไปเดินหาซื้อมา วันเกิดเรา เราเลยอยากจะหาของพิเศษๆให้คนพิเศษ”

ผมมองแหวนในมือเพลิงอย่างพอใจ ใส่แล้วสวยเหมือนที่คิดไว้
แต่ผมเงยหน้าขึ้นไป ทำไมคนได้ถึงหน้ามุ่ยแบบนั้น


“เพลิงไม่ชอบเหรอ เอาไปเปลี่ยนได้นะ เราคุยกับทางร้านไว้แล้ว เปลี่ยนได้ในราคาเท่ากันหรือเพิ่มเงินถ้าสูงกว่า”
“งั้นเอาไปเปลี่ยนเลย”
“ได้ๆ งั้นเพลิงไปเลือกเองดีไหม จะได้ๆ แบบที่ชอบ”
“เอาแบบที่หมอกเลือกให้นี่แหล่ะ แต่เอาวงเล็กกว่านี้ ต้องเอาไว้ใส่นิ้วนางสิ”
 ผมอ้าปากค้าง หน้ามุ่ยเรื่องนี้เอง

“เพลิงก็ใครจะไปกล้าล่ะ เราไม่อยากให้เพลิงรู้ว่าเราชอบ เลยเอานิ้วที่ไม่ชวนสงสัย”
“เราก็กลัวหมอกรู้ แต่เรายังอยากให้เป็นนิ้วนางอยู่ดี เห็นไหม”  เพลิงยกมือข้างที่ผมใส่แหวนอยู่ขึ้นให้ดู

“ครับ ครับ ทราบแล้วครับ ขอโทษครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้เอาไปเปลี่ยนให้ โอเคไหม”
“โอเครับ”

เรานั่งกอดกันเงียบๆ  มันเงียบแต่ผมไม่เหงาเลยสักนิด

“สุขสันต์วันเกิดครับ” เพลิงกระซิบข้างหูผม
ผมเงยหน้าขึ้นจูบให้รางวัลคนพูด  แต่ดูเหมือนคนได้รางวัลจะไม่พอใจกับรางวัลเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมมอบให้
เลยค้าหาเอาเองจากริมฝีปากของผม

ผมคิดถึงปฏิทินแล้วอดยิ้มไม่ได้ วันครบรอบที่เราบอกรักกัน ผมไม่จำเป็นต้องจดเพิ่มเข้าไป
เพราะมันเป็นวันเกิดผมเอง


แต่ถึงอย่างนั้น  ผมก็ยังต้องวงวันสำคัญเพิ่มอีกวัน



วันเกิดของเพลิงไงล่ะครับ ต่อไปผมไม่ยกให้ใครอีกแล้ว



......................................................END.................................................................


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-03-2016 21:11:09 โดย darin »

ออฟไลน์ cinnsin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
 :-[ โอ้ยยยยยยย หวานไปอีกกกกก :-[

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด