เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป #นิยายเรื่องนี้(ไม่ใช่)สายเถื่อน :Ch.30 P.18 [12/2/60] END
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป #นิยายเรื่องนี้(ไม่ใช่)สายเถื่อน :Ch.30 P.18 [12/2/60] END  (อ่าน 138507 ครั้ง)

ออฟไลน์ Nocura

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

********************************************************************************************






---------------------------------------------------------------



นิยายรักโรแมนติค คอมเมดี้ ที่ความละมุนจะทำให้หัวใจพวกคุณกระชุ่มกระชวย

ความรักระหว่าง หนุ่มเศรษฐศาสตร์น่ารัก กับ หนุ่มวิศวะคนพูดไม่เก่ง

แล้วมาลุ้นกันว่าคนพูดไม่เก่งจะจีบคนน่ารักกันยังไง

เชิญติดตามกันได้ใน

เดอะ แก๊งค์เสื้อช็อป #นิยายเรื่องนี้(ไม่ใช่)สายเถื่อน


______________________________________________________



เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป #นิยายเรื่องนี้(ไม่ใช่)สายเถื่อน [Intro]



ผม... ผู้ชายธรรมดา....หน้าตาธรรมดา...นิสัยธรรมดา...

ชีวิตผมไม่มีอะไรมาก เป็นนักศึกษาคนนึงที่ตื่นขึ้นมา ล้างหน้าแปรงฟัน ไปเรียน กินข้าวเที่ยง แล้วกลับมานอน นอน และ นอน

ชีวิตธรรมดาของผมที่เป็นอย่างนี้ทุกวัน  แต่ผมก็รู้สึกมีความสุขดี

แต่เมื่อเขาก้าวเข้ามาในกรอบสายตาของผม  เขาคนนั้นที่ทำให้ผมรู้สึกใจเต้นรัวแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

มันทำให้ผมคิดว่าชีวิตผมคงมีความสุขขึ้นแน่นอนถ้ามีเขาคนนั้นอยู่ข้างๆกัน

ว่าแต่ผมต้องทำยังไงดีนะ…?


****************************************************

ผม... พูดไม่เก่ง...ยิ้มไม่เก่ง...เป็นคนเงียบๆ

ผมไม่ชอบคนพลุกพล่าน ไม่ชอบเป็นจุดสนใจ

ไม่ชอบสุงสิงกับคนอื่นๆที่ไม่ใช่เพื่อน และคนอื่นๆก็คงไม่อยากจะมาสุงสิงกับเราเหมือนกัน

เป็นนักศึกษาที่มีเพื่อนกลุ่มใหญ่ที่ชอบโหวกเหวกวาย เล่นอะไรแผลงๆ ตามประสาเด็กผู้ชาย

อย่างที่บอกไปตอนแรกผมเป็นคนที่มีมนุษย์สัมพันธ์ค่อนข้างแย่

แต่วันนั้น วันที่มีคนตัวเล็กๆ ปากแดงๆ มานั่งจ้องหน้าผม  ทำไมไม่รู้ผมถึงยิ้มออกมาง่ายๆ....

และยิ้มออกมามากขึ้นเมื่อเห็นท่าทางเก้ๆกังๆ ทำอะไรไม่ถูกแบบนั้น

บางทีผมคิดว่าควรไปฝึกยิ้ม ฝึกพูดให้มากขึ้นดีไหม


-------------------------------------------------

นิยายเรื่องยาวเรื่องแรกหลังจากที่ไม่ได้แต่งมานาน

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ^^



Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-02-2017 02:21:57 โดย Nocura »

ออฟไลน์ Nocura

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
Note: ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ


Chapter 1


‘ครืดดดด...ครืดดดด”

 

     “อื้อ..” 

     ร่างบางยื่นมือออกไปคว้าสะเปะสะปะไปทั่ว  ก่อนจะคว้าต้นกำเนิดเสียง พลางหรี่ตามองน้อยๆ ขมวดคิ้วเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏ ก่อนจะกรอกเสียงงัวเงียเข้าไปตามสาย

 

     “โหล...เอม แกจะโทมาไมอะ”  คนกำลังนอนสบายๆ โทรมากวนได้ตลอดดด

     /นี่แกอยู่ไหนอะ/

     “อยู่หออะมีไร”

     /ตายยย..อย่าบอกนะว่าพึ่งตื่น/

 

     “ยังไม่ตื่นอ่า เอมโทรมากวนมีไร” ร่างบางลืมตามองเล็กน้อย  แสงที่ลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อน ทำให้ต้องหรี่ตาลง ไมวันนี้มันสว่างแบบนี้นะ แดดแรงอีกแล้ว ทีหลังต้องหาผ้าม่านทึบๆมาเปลี่ยนซะแล้ว

 

     “สายได้อีกกก นี่จะเก้าโมงแล้ว! มีเรียนเก้าครึ่งนะ!” คนบนเตียงสะดุ้งก่อนจะเด้งตัวขึ้นหันมองนาฬิกาข้างฝาผนัง

 

     “อ๊ากก สายแล้ววว ทำไงดี ขอเวลาแปบ จองที่ให้ด้วย!”

     /เร็วๆ โดนเช็คสายอย่ามาร้องห่มร้องไห้ละกัน/

     “สายแล้วๆ ทำไมแกถึงแย่อย่างนี้นะ ตื่นสายทุกที”

 

     ครับ  ผมตื่นสายทุกทีอย่างที่บอก  แหะๆ ทำไงได้  ก็แค่เป็นคนรักการนอนเป็นชีวิตจิตใจ ไม่ว่าจะกลางคืน กลางวัน จะบ่าย จะเย็น ถ้ามีหมอนนุ่มๆสักใบ กับผ้าห่มอุ่นๆ และแอร์เย็นๆ ผมคงอยู่บนเตียงไปทั้งวัน และถ้าเพื่อนตัวดีของผมไม่โทรมาปลุกแล้วล่ะก็คงจะตื่นสายไปมากกว่านี้  ผมเคยเกือบเข้าห้องสอบสายเพราะเรื่องหลับเพลินไปหน่อยนั่นแหละ แย่จัง TT  ผมก้าวออกจากหอเผชิญกับแสงแดดที่แรงกว่าอินเตอร์เน็ต ดึงแขนเสื้อนักศึกษาที่พับขึ้นลงมาปิดแขน  มันแรงจนแสบผิวไปหมดเลยย

 

     “ไง  วันนี้ออกมาคุ้ยขยะกินอีกแล้วเหรอ”

 

      ผมทักเจ้าสัตว์สี่เท้าที่เดินอยู่กลางทางเดินไปที่ถังขยะใบใหญ่ แล้วรีบๆเดินผ่านมันไป  คือแบบว่า.....มันไม่ใช่สัตว์สี่เท้าน่ารัก ดูน่าเป็นมิตรอย่างสุนัขแล้วก็แมว  แต่เป็นตัวเงินตัวทองขนาดสองเมตรต่างหาก  ไง  เจ๋งปะล่ะ ซิกเนเจอร์ประจำมหาวิทยาลัยของผม

 

     ผมก้าวขึ้นรถประจำทางที่วิ่งภายในมหาลัยที่ผ่านมาพอดี ดีจริงๆที่ไม่ต้องไปพึ่งพี่วิน นอกจากจะฟรีแล้วก็จะได้ไม่ต้องเอาหน้าปะทะกับสายลมและแสงแดดอีก  นับว่าโชคดีจริงๆที่ผ่านมา  ก็นานๆทีจะเห็นอะเนอะ

 

     ผมชื่อใบไม้ หรือไม้ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ทุกคนจะเรียก ผมเรียนอยู่มหาลัยดังย่านชาญเมืองที่มีแดดแรงกว่าอินเตอร์เน็ต และมีซิกเนเจอร์คือตัวเงินตัวทองยาวสองเมตร  คณะเศรษฐศาสตร์แต่วันนี้ผมต้องไปเรียนวิชาของพวกเด็กวิทย์ ก็นะ มันเป็นวิชาบังคับ  ไม่บังคับผมก็ไม่เรียนเด็ดขาด

 

     ผมก้าวลงจากรถและวิ่งเข้าตึกอย่างรวดเร็ว อีกห้านาทีอาจารย์บรรยาย  นับว่าเป็นเรื่องที่ดีมากที่อาจารย์จะบรรยาย  หลังจากผ่านเวลาเข้าเรียนไปแล้วสิบห้านาที  ผมเขียนใบเช็คชื่อหน้าห้องก่อนจะค่อยๆเปิดประตูเข้าไปย่องผ่านคนและสายตาของหลายร้อยคนที่จับจ้องผมอยู่ไปหาเพื่อนซึ่งอยู่สุดอีกฟากของห้อง  มันแกล้งผมแน่ๆเชื่อผม

 

     “สายได้อีกกก...” เอมแขวะผมก่อนจะหยิบของที่จองที่ให้ผมนั่งออก และส่งกระทิชชูให้  พลางมองรอบๆใบหน้าของผมอย่างหน่ายๆ

 

     “ใบไม้ แกคงไม่ได้ต่อสู้กับสายลมและแสงแดดมาอีกใช่ไหม”

 

     “แหม่ เรื่องแบบนี้ใครก็เจอได้ ขนาดวันนี้ไม่ได้ปะทะจริงจังนะเนี่ย”ผมรับมาและซับทั่วใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ  เตรียมหยิบอุปกรณ์การเรียนขึ้นมารอฟังอาจารย์บรรยายเรื่องน่าเบื่อๆ

 

     “ถ้าแกไม่ได้มาสายอะนะ  แกก็จะหน้าตาสดใสแบบเอมมาลิน” 

     

     พูดพลางยิ้มแฉ่งใส่  จ้าแม่คนน่ารัก  ทำอะไรก็น่ารักไปหมด เอมหรือเอมมาลิน เพื่อนผู้หญิงคนเดียวของกลุ่ม ที่เอ่อ เป็นผู้หญิงค่อนข้างห้าวนิดหน่อย คุณหนูบ้านอยู่ย่านไฮโซ  ที่ชอบเดินตลาดนัดมากกว่าห้างสรรพสินค้า  อะนะ  แต่บางทีของใช้บางอย่างของเอมเป็นยี่ห้อที่ต้องนำเข้ามาอย่างเดียว  ว่าแล้วผมขอดูเงินในกระเป๋าแปบ

 

     “น่ารักตาย”

 

      ผมหัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อได้ยินคนข้างเพื่อนพูด นั่นแม๊กซ์  เพื่อนตัวดี  ที่มีสำเนียงการพูด  และวาจาจิกกัดเฉียบคม  เป็นคนที่คะแนนสูงที่สุดของคณะ ตานั่นฉลาดมาก  ผมเคยถามว่าทำไมไม่ไปเรียนแพทย์หรือวิศวะ แม๊กซ์ตอบผมว่า เรียนอะไรก็ฉลาดเหมือนกัน  ไม่ใช่เก่งแล้วถึงเรียนหมอ คนเราฉลาดไม่เหมือนกัน ผมได้แต่ปรบมือพลางซับน้ำตาให้กับประโยคนั้น

 

     ส่วนเอมกำลังทำท่าจะขย้ำหัวแม๊กซ์  แต่แม๊กซ์แค่ปรายตามองเล็กน้อยแล้วบอกว่า

     “อาจารย์บรรยายแล้ว  เรียนสิ  แค่นี้ยังโง่ไม่พออีกเหรอ”

     “ไอ้แม๊กซ์ แก!”

 

     ผมปล่อยให้เอมหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียว  แล้วหันมาสนใจวิชาตรงหน้า  ที่เอิ่ม....แสนน่าเบื่อ  ผมว่าอนาคตเรียนไปถ้าผมเรียนหนักๆ ผมต้องเป็นโรคหนึ่งตามที่อาจารย์กำลังบรรยายอยู่แน่ๆ  เรื่องราวของอาการทางจิตบางชนิดเกี่ยวกับสมอง ที่ผมกำลังงงงวยและยากที่จะเข้าใจ  ผมจึงควักโทรศัพท์ออกมา  เปิดแอพที่ผมใช้มากที่สุดแอพหนึ่งในช่วงนี้  กดอัดเสียง  และคว้ำหน้าลง กับโต๊ะสานต่อฝันเมื่อเช้าที่ถูกเพื่อนตัวดีโทรมาขัดจังหวะ ราตรีสวัสดิ์ตอนสายๆนะทุกคน

 

 

 

     ผมออกมาเซย์ฮายกับแดดอันร้อนแรงอีกครั้งหลังเลิกคลาส  ผมก็ตื่นขึ้นมาพอดีอย่างสดชื่น  และพบว่าแม๊กซ์เป็นคนเดียวที่รอดชีวิต  ส่วนเอมน่ะเหรอ ก็หลับน้ำลายยืดเหมือนกัน  เงยหน้ามองพระอาทิตย์ที่ตรงหัวพอดีเดะ  บ่งบอกเวลาเที่ยง ว่าแล้วท้องผมก็ร้องออกมาทันที  แหะๆ คือ....ก็เมื่อเช้าไม่ได้กินไรมาเลยนี่นา

 

     “ใบไม้ แม๊กซ์ ไปกินโรงวิศวะกัน เนี่ยๆใกล้นิดเดียวเองง”  เอมหันมาเขย่าแขนผมกับแม๊กซ์ พร้อมส่งประกายวิบวับๆ  โถ่แม่คุณ  ถ้าจะออกหน้าออกตาแบบนี้ รู้นะว่าจะไปแอบส่องใครที่คณะวิศวะฯ

 

     “อ่อยตลอด  ลดก้นให้ได้ก่อนเถอะ”  นั่นเป็นคำพูดของแม๊กซ์ แน่นอน พอพูดจบต้องเกิดสงครามย่อมๆระหว่างสองคนนั้นแน่

 

     “เอม  กินโรงอาหารกลางก็ได้  ใกล้เหมือนกัน” ผมหันไปบอก  คือมันแตกต่างกันแค่  คณะวิศวะไปทางซ้าย  ส่วนโรงอาหารกลางไปทางขวา แต่ผมไม่ค่อยอยากไปโรงอาหารวิศวะ  นอกจากจะแพงแล้วยังไม่อร่อยด้วย

 

     สุดท้ายเราตกลงกันว่าไปกินข้าวโรงอาหารกลางกัน  เพราะมีคำสั่งเด็ดขาดมาจากแม๊กซ์  เอมกับผมเดินชิวๆ  ตามหลังแม๊กซ์ไป  ดูท่าทางพี่แกจะหิวซะเหลือเกิน  มีการหันมากดดันด้วยนะ แต่ผมก็หาได้กลัวไม่ ผมก็เดินดูดน้ำที่แวะซื้อระหว่างทางดับกระหาย เดินชิลๆ ทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้

 

     “ใบไม้  นั่นพี่เตวินอ่า” เดินอยู่ดีๆยัยเอมมาเขย่าแขนผมและส่งสายตาไปทางด้านหลังให้ผมมองกลุ่มผู้ชายใส่เสื้อชอปสี่ห้าคนที่กำลังเดินมา

 

     “อะ..แค่กๆ..”

 

     ผมสำลักน้ำทันทีเมื่อหันไปเจอะใบหน้าของใครบางคน  แม่เจ้า!  นั่น คนหรือ รูปปั้น  ทำไมถึงหล่อกว่าเดวิดแบบนั้น  ไม่ๆ  ผมไม่ได้หมายถึงพี่เตวินที่เอมกำลังกรี๊ดหน้าดำหน้าแดง  ผมหมายถึง  คนผมสีน้ำตาลที่เดินอยู่ริมซ้ายสุด ไม่ๆขวา ไม่ๆ ซ้าย ไม่ ขวามือ หรือซ้ายมือ เอ๊ะ  ช่างมันเถอะ  เอาเป็นว่ารอยยิ้มและความหล่อกระแทกตาผมจนสมองส่วนการรับรู้ของผมเบลอไปหมด

     ท่าทางทฤษฎีการชินแสงต้องหาหลักการอื่นแล้ว  ผมเจอแสงเกินกว่าสามนาทีแล้ว  ทำไมตาผมยังเบลออยู่ล่ะ!  ผมยกมือจับหน้าอกด้านซ้ายที่หัวใจผมเต้นตึกตัก  เลือดกำลังสูบฉีดอย่างรุณแรง  ผม...ผม ต้องเป็นโรคหัวใจแน่ ๆ

 

     เด็กวิศวะพวกนั้นเดินผ่านไปทิ้งให้ผมหัวใจเต้นรัวอยู่คนเดียว  บ้ามาก ผมไม่เคยเห็นใครหล่ออลังแบบนี้มาก่อน  แล้วไม่เคยใจสั่นกับใครมาก่อนเลย

 

     ผม.. ผมมั่นใจว่าผมไม่ได้ชอบผู้ชายอะไรขนาดนั้น สะ..สาบานได้ ถึงหน้าตาผมจะดูจิ้มลิ๋ม ผมก็แค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ที่อาจจะมีอาการหวั่นไหวกับผู้ชายบ้าง แต่ผมก็ไม่ได้ชอบผู้ชายทุกคน แต่กับเขา...มัน.. ใจสั่นมากจริงๆ

 

      ผมได้แต่เดินจับอกด้านซ้ายที่หัวใจกำลังเต้นรัวเร็วอย่างบ้าคลั่ง  หูทั้งสองข้างไม่ได้ยินเสียงที่เอมกำลังพูดเจื้อแจ้วเรียกผม  ตาเบลอๆของผม  มองเห็นแมกซ์ที่กำลังยืนท้าวเอวอยู่ตรงหน้าอย่างเลือนราง

 

     มันอาจจะเป็นปับปี้เลิฟ  แต่อย่างที่บอก  ผมไม่เคยใจสั่นกับใครขนาดนี้มาก่อน

 

 

 

 

     พวกผมมาถึงโรงอาหารด้วยความปลอดภัย  หลังจากเกือบโดนแม๊กซ์เขมือบหัว แหะๆ... คือแบบว่า ใจลอยหาพรหมลิขิตนิดนึงอะ เรามาถึงแล้วก็เดินไปจองโต๊ะที่ตอนนี้คนจับจองกันเต็มโรงอาหาร ถ้าไม่ไปจองอย่าหวังเลยว่าจะได้กินข้าว และพวกผมก็หยิบของสำคัญ แยกย้ายกันไปซื้ออาหารกัน

 

      ผมแต่งตั้งให้ชายใส่เสื้อช็อป ผมสีน้ำตาล ตาเรียวดุจเหยี่ยว โครงหน้าวีเชป กับ.. ริมฝีปากหน้าจูบ เป็นพรหมลิขิตของผม และแก๊งค์วิศวะกลุ่มนั้นก็จะได้ชื่อว่า เดอะแก๊งค์เสื้อชอป

 

     “เฮ้ออ เพ้อไปอีกคนเรา”

 

     ผมสะดุ้งน้อยๆกับเสียงของมนุษย์แมกซ์ที่ลอยมาขัดจังหวะภวังค์สีชมพูของผม  โดยมีเอมหัวเราะคิกคักอยู่ข้างๆกัน  เอ้อ ทีอย่างนี้ล่ะเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

 

     “เอม  แกรู้จักคนนั้นปะ” ผมหันไปถามเอมขณะที่เดินถือถาดอาหารกลับมาที่โต๊ะ

 

     “คนไหนอะ”

 

     “คนที่มากับเดอะแก๊งค์เสื้อช้อปอะ คนที่หล่อที่สุด”  ว่าแล้วก็ทำตาประกายวิ๊งๆ

 

     “อ๋อออ พี่เตวินน่ะเหรอ” ขอทำหน้าเอือมแปรบบ นี่ใครจะไปรู้ เอมเป็นแอดมินเพจแฟนคลับของเตวินเลยนะ รายนั้นคือตามกรี๊ดมาตั้งแต่เข้าปีหนึ่งใหม่ๆเลย

 

     “เอิบบ  ไม่ใช่ละ  คนที่ผมสีน้ำตาลไง”

 

     “คนไหนอะ ไม่รู้จักเฟร้ยย”

 

     “คนที่ผมน้ำตาล ตัวสูงๆ ตาเรียวๆไง”

 

     “คนนั้นใช่ไหม?”  เป็นเสียงของแม๊กซ์นั่นเองที่ขัดมา  ผมพลางมองตามสายตาแม๊กซ์ แล้วไปหยุดที่พ่อเดวิด  โอ้ ก้อชชช  เขาจริงๆด้วย!  แต่เดี๋ยวนะ  นั่น...เขานั่งโต๊ะติดกับโต๊ะที่พวกผมจองไว้ด้วย!!

 

     ผมได้แต่ยืนนิ่งๆกับภาพตรงหน้า  รอยยิ้มของเขาและเสียงหัวเราะทำให้ผมเบลออีกครั้ง  ถ้าไม่ติดว่ามีสายตาอัมหิตของมนุษย์แม๊กซ์ผมคงได้ยืนค้างอยู่อย่างนั้น   เอาวะ  เขินหน่อยแต่ได้อ่อยละกัน  ห๊ะ!?

 

     ผมวางถาดบนโต๊ะเบาๆ  และเลื่อนเก้าอี้ด้วยท่าทางเรียบร้อย พลางเหลือบมองหน้าคนที่นั่งอยู่เยื้องๆกัน  ขนาดมองไกลๆว่าหล่อแล้วนะ  มองใกล้ๆยิ่งหล่อเข้าไปใหญ่  พอเลื่อนสายตามามองที่ลำคอ อื้อหือออ คอแกร่งน่าโอบมาก  บ่าใหญ่น่าซบ แขนที่ดูก็รู้ว่าแข็งแรงแค่ไหน  ไหนจะมือใหญ่ที่ดูอบอุ่นนั่นอีก ฮือออออ  พรหมลิขิตของผมช่างน่าหลงใหลยิ่งนัก

 

     ผมเลื่อนสายตาขึ้นไปมองใบหน้าเขาอีกครั้ง โอ้วว คางที่มีไรหนวดขึ้นมานิดหน่อยนี่โคตรดิบ ปากที่ดูห้อยๆแต่ความจริงน่าจูบชะมัด ดูสันกรามสิ! จมูกก็โด่ง ถ้าได้มากดที่แก้มผมสักทีคงจะดีมาก แล้วตาคมนั่นอีก อ๊ะ...ดะ..เดี๋ยวนะ ตา... ตะ..ตาเขา

 

     “ใบไม้ หยุดจ้องเขาได้ยัง เขามองแกอยู่นะ” เสียงกระซิบของเอมปลุกประสาทการรับรู้ของผมให้ฟื้นขึ้นมา  หลังจากที่มันหยุดทำงานไปช่วงนึง  ถึงได้มีสติและรู้ว่าเขากำลังมองผมอยู่ ทันใดนั้นผมก็รู้สึกหน้าร้อนวาบขึ้นมาทันที

 

     ผมได้แต่หันซ้ายหันขวา ลูบแก้มร้อนๆของตัวเองไปมา ก่อนจะช้อนตามองเขาอีกครั้ง ก็พบกับสายตาที่มาพร้อมกับร้อยยิ้มเล็กๆที่มุมปาก

 

     ฮึกก หมดกัน หมดกันใบไม้.... เขาคงรู้แล้วว่านายชอบเขา
 

TBC

----------------------------------------------------------------------------------------------
Talk : สำหรับตอนแรก ตื่นเต้นมากที่ได้ลง
ตรวจหลายรอบมาก ไม่รู้จะหลงเหลือคำผิดกี่คำ
ทุกคนสามารถติชมกันได้นะคะ
ขอบคุณค่ะ

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-07-2016 20:21:43 โดย Nocura »

ออฟไลน์ teng ning ning

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ Melonlove

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 271
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-1

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5104
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
รอเชียร์ใบไม้กับหนุ่มวิศวะสุดหล่อ
จะเป็นยังไงต่อกันนะ

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ peeranatyaikaew

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 146
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
อ่านแล้วเขินแทนคนจ้องเลยยย. ชั้นแลดูหื่น :hao6:ตอนที่สองอยู่ไหนนนน รออยู่ ใบไม้ถ้าเทอจะจ้องขนาดนี้นะ :heaven :heaven

ออฟไลน์ panitanun

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
รักเเรกภพเขินกันไปเลยทีเดียว :-[

ออฟไลน์ Babelilong

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 312
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
    • Facebook  เข้ามาขอเป็นเพือนได้เลย
สนุกๆๆ
น่าติดตามๆ
รอตอนสออยู่นะ รีบมา55 :katai4: :katai4:
 :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
เอาใจช่วยใบไม้จ้ะ  :o8:

ออฟไลน์ nsai.ss

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 463
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Nocura

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
Note:ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ


 
Chapter 2



หลังจากตอนเที่ยง ผมได้แต่กินข้าวด้วยหน้าร้อนๆ อายเป็นบ้า!! พอเงยหน้ามองไปทีไร เห็นเขามองมาทุกที แถมยิ้มๆทำท่าเหมือนจะขำผมอีกต่างหาก
 
เขาคิดอะไรอยู่ ขำผมรึไงที่ผมเป็นแบบนี้ ผมไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองมาก ในเมื่อผมเป็นแบบนี้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะเป็นเหมือนกันสักหน่อย เขาอาจจะขำผมอยู่ก็ได้ ที่ริอาจไปทำท่าเหมือนจะตกหลุมรักเขาเสียเต็มประดาแบบนั้น
 
เอมก็เป่าหูผมเหลือเกินว่าเขาต้องชอบผมแน่ๆ ผมออกจะน่ารักขนาดนี้ แต่เฮ่ย์ ผมน่ารักแล้วไง? ผมเป็นผู้ชาย เขาก็เป็นผู้ชาย เอมก็บอกว่าอย่าคิดมาก มันจะทำให้ผมเครียดแล้วหมดความมั่นใจ
ก็จริงนะ ตอนนี้ผมรู้สึกไม่มั่นใจเอาเสียเลย...
 
ผมกลับมานอนที่หอได้ซักพัก ไม่ว่าจะรู้สึกแย่แค่ไหน ผมก็หลับไปพักใหญ่ ในเมื่อมีองค์ประกอบครบชุดที่จะทำให้ผมหลับได้ ก่อนจะมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แม๊กซ์นั่นเอง คงโทรมาตามให้ไปกินข้าว
 
"ว่าไง"
 
/อยู่ไหนวะ/
 
"อยู่หอมีไร"
 
/วันนี้ไปกินข้าวหลังมอกัน/                             
 
"เอมไปด้วยปะ"
 
/ไป เอ้อ เดี๋ยวมีเพื่อนธันวาไปกินด้วยนะ/ ธันวา.. เมทของแม๊กซ์นั่นเอง
 
"ได้ๆแค่นี้นะ"
 
/อืม เดี๋ยวเอมขับรถไปรับนะ บาย/
 
ผมตัดสายออกพลางเอาหน้าซุกหมอน ฮือออ หน้าเขาลอยเต็มไปหมด ทางนั้นก็มี ทางนี้ก็มี ผมถอนหายใจออกมา ก่อนจะงัดตัวเองขึ้นมาจากเตียง ชักจะไม่อยากลุกละ ที่นอนจ๋าเดี๋ยวกลับมานะ
 
ผมหยิบกระเป๋าตัง กุญแจห้อง แล้วโทรศัพท์ ใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนเดินออกมาจากห้อง ผมใส่เสื้อผ้าสบายๆ เสื้อยืดกางเกงขาสั้น ลากรองเท้าแตะ  นั่งรออยู่หน้าหอสักพัก แล้วเอมก็มาถึง BMW รุ่นใหม่ป้ายแดง จอดเทียบกับริมทางก่อนผมเปิดประตูเข้าไปก็เจอคุณหนูเอมคนน่ารัก ยิ้มแฉ่งมาให้อย่างสดใส
 
"แม๊กซ์โทรมา" เอมว่า
 
"มีไรอะ"
 
"แม๊กซ์บอกจะมีเซอไพร์สให้พวกเราสองคน"
 
"เซอไพร์สไรอะ วันเกิดเอมเหรอ ก็ไม่นี่" ผมขมวดคิ้วน้อยๆ
 
"ไม่รู้ บอกมาถึงก็จะรู้เอง เตรียมตัวเตียมใจไว้ละกัน หึหึ" เอมพูดเลียนแบบเสียงแม๊กซ์
 
รู้เลยว่าเพื่อนตัวโย่งมันต้องคิดเล่นอะไรแผลงๆอีกแน่ ไม่ใช่จะให้พวกผมเล่นเกมกินเหล้าอีกเหรอ โห่ ตอนนั้นผมนี่เมาหัวราน้ำ แพ้เขาซะทุกตา คอไม่ได้อ่อนมากหรอก แต่ต้องกินแทนคุณหนูเอมด้วยเนี่ยสิ
 
เรามาถึงบริเวณหลังมหาลัยที่เต็มไปด้วยร้านอาหารและร้านเหล้า ผมไม่ค่อยได้มาจุดนี้เท่าไหร่ เพราะบริเวณหอผมก็มีของกินเยอะแล้ว เอมจอดรถหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง บริเวณร้านจัดไว้ดีมาก เป็นร้านที่ทำด้วยไม้มีสองชั้น มีดอกไม้และต้นไม้ให้ความร่มรื่น ที่จอดรถก็มี ผมเห็นมอเตอร์ไซค์ของแม๊กซ์จอดไว้ใกล้ๆบันไดร้านด้วย เราเดินลงมาจากรถแล้วก็ได้ยินเสียงพูดคุยเสียงดังมากมาจากด้านบน
 
"พวกนั้นคงอยู่ข้างบนกัน ขึ้นไปกันเถอะ" เอมว่าก่อนจะจูงมือผมเดินขึ้นไป
 
ผมสัมผัสได้เลยว่าข้างบนคงมีคนไม่ต่ำกว่าสิบคนแน่ แต่ก็เดาไม่ได้ว่าเป็นพวกแม๊กซ์หรือเปล่า อาจจะเป็นคนอื่นๆก็ได้  ผมก้าวขึ้นบันไดขั้นสุดท้าย เราหยุดมองรอบๆพักนึง แล้วพบว่าทั้งร้านมีอยู่โต๊ะเดียว โต๊ะที่มีผู้ชายหลายคนกำลังส่งเสียงดังกัน และเสียงโวยวายนั้นหยุดลงทันทีก่อนทุกคนจะมองที่เราเป็นจุดเดียวกัน ผมหันหน้าไปมองเอมที่หันมาทำหน้าหวาดๆใส่ แล้วกระซิบรอดไรฟันให้ได้ยินกันสองคนว่า “ใช่เพื่อนแม๊กซ์เหรอ พวกนี้เถื่อนๆนะว่ามะ”
 
"แม๊กซ์! นั่นเพื่อนมึงป่าว!!" ผู้ชายใส่เสื้อบอลสีแดงตะโกนใส่แม๊กซ์ที่กำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ
 
"เออ ใช่ๆ นี่ทุกคน นี่เอม และนี่ใบไม้ เพื่อนที่คณะกูเอง"
 
ทันใดนั้นร่างผมก็ชาวาบ และแก้มของผมก็ร้อนขึ้นมาอย่างทันที
 
 
 
 
ไม่จริง...
ผู้ชายคนนั้น...
เดวิดของผม...
เขานั่งอยู่ตรงนั้น...
เขากำลังมองมาที่ผมพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากที่ทำผมใจเต้นแรงอีกครั้ง...
จะทำไงดี...ผม..ต้องใจสั่นตายตอนนี้แน่ๆTT





_________________________________________________________________________




ผมกำมือแน่นอย่างรู้สึกอึดอัด จนรู้สึกได้ถึงเหงื่อชื้นๆที่ซึมออกมา มัน...ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรขนาดนั้น แค่รู้สึกว่ามันหายใจไม่ออกจนอึดอัด แต่อย่างน้อยก็รู้ว่าผู้ชายคนนั้นชื่อจอมทัพ ตามที่เพื่อนๆของเขาเรียก มือเล็กๆสั่นเล็กน้อยตอนเงยหน้าไปเจอคนที่แต่งตั้งเป็นพรหมลิขิตที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกำลังมองมาที่ตัวเอง และก็รู้สึกใจเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นเขาคนนั้นยิ้มและได้ยินเขาหัวเราะกับเพื่อนอย่างสนุกสนาน
 
บ้าจริงๆใบไม้ เขาก็แค่ยิ้มและหัวเราะเอง
 
พวกผู้ชายตัวใหญ่ที่หัวเราะและพูดคุยกันเสียงดังราวกับทั้งร้านเป็นของตัวเอง ถึงจะเจอกันครั้งแรก เพื่อนของแม๊กซ์ต้อนรับเราอย่างดี อย่างสนิทสนมราวกับว่ารู้จักกันมา10ปี

ผมแปลกใจเล็กน้อยที่รู้ว่า เพื่อนแทบทุกคนไม่ได้อยู่คณะเดียวกัน จะมีเพียงแม๊กซ์เท่านั้นที่เรียนเศรษฐศาสตร์  ส่วนคนอื่นๆก็เรียนวิศวะ วิทยาศาสตร์ นิติศาสตร์ แถมบางคนก็เป็นรุ่นพี่อีก และมันก็ทำให้รู้ว่าจอมทัพก็ก็เป็นรุ่นพี่ แน่ล่ะก็เป็นเพื่อนของพี่เตวินนี่นา
 
แต่ทุกคนก็พูดคุยอย่างสนิทสนม ในเมื่อเป็นทั้งเพื่อนของเมทและเพื่อนของเพื่อน เพราะฉะนั้นเราทุกคนเลยต้องเป็นเพื่อนกัน เหตุผลนี้เตวินเป็นคนพูดในตอนเปิดงานสังสรรค์มื้อเย็นอย่างเป็นทางการ นั่นทำให้เอมกล่าวชื่นชมถึงความใจกว้างของคนดวงใจ จนพาลทำให้หลายคนหมั่นไส้เตวินกันไปหมดที่ถูกผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มชม
 
“แม๊กซ์ ทำไมไม่บอกล่ะว่ารู้จักกับจอมทัพอะ”  ผมหันไปกระซิบแม๊กซ์ที่นั่งอยู่ข้างๆ แม๊กซ์ส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงมากระซิบกลับ
 
“ก็ไม่รู้เหมือนกัน ไปดูบอลกับเพื่อนธันวาก็ไม่เห็นว่าพวกนั้นจะพามาด้วย รุ่นพี่พวกนั้นก็พวกพี่ๆของพวกเพื่อนมันแหละ มันบอกมีเพื่อนที่คณะกับเพื่อนของเพื่อนละก็พี่ของเพื่อนมาด้วยจะไปรู้เหรอว่าเป็นสุดที่รักของนาย”
 
“บ้า อย่ามามั่วเหอะ สุดที่รักที่ไหนกัน”
 
“กะว่าจะเชื่ออยู่ แต่เห็นหน้าแดงๆของนายแล้วไม่เชื่อดีกว่า”
 
“อ..อะ..ไอ้บ้าเอ๊ย” ผมตีแม๊กซ์ไปหนึ่งที ก่อนที่ตานั่นจะหัวเราะออกมาที่ได้แกล้งผมได้
               
 
“ฉันน่ะ แต่งตัวก็ไม่ดี  หัวก็ฟู หน้าโทรมสุดๆ แย่ๆ” ดวงหน้าน่ารักเบะปากร้องไห้หนึ่งที ก่อนแม๊กซ์จะหัวเราะเบาๆแล้วก้มลงไปใกล้พร้อมคำพูดที่ทำให้ผมต้องเงยหน้าไปมองคนตรงข้ามแล้วหน้าร้อนทันที
 
“ทำหน้าแบบนั้นแล้วยังจะมาคุยใกล้ๆกับฉันอีก คนบางคนเขามองอยู่ก็อาจจะเข้าใจผิดก็ได้”
 
ซึ่งมันจริงเมื่อเงยหน้าไปมองแล้วเห็นจอมทัพมองมาอยู่ ร่างสูงและร่างบางสบตากันเล็กน้อยจนรู้สึกหน้าร้อนต้องหลบตาลงมาผลักแม๊กซ์ออกแล้วหันกลับไปสนใจอาหารตรงหน้าแทน
 
เอมดูเป็นที่รักของทุกคนมากที่สุดเพราะเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม แถมยังเข้ากับเพื่อนของแม๊กซ์ได้ดีมากๆ เพราะตอนนี้คุณหนูเอมของเรากำลังพูดคุยเรื่องฟุตบอลอย่างออกรส แน่ล่ะ พวกนั้นคงจะตะลึงน่าดูที่ผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง จะห้าวและบ้าคลั่งฟุตบอลได้ขนาดนั้น ผมก็ออกความเห็นบ้างเล็กน้อยหรือไม่ก็ได้แค่ยิ้มกับหัวเราะตามเท่านั้น
 
“อะ...”
 
‘เกร้งงง’
 
ผมทำช้อนตกเสียงดัง เมื่อผมยื่นมือไปโดนกับมืออุ่นๆของคนตรงหน้าที่ยื่นมือออกมาตักอาหารพอดี แล้วรีบชักมือกลับทันทีก่อนก้มหัวขอโทษทุกคนที่ทำตัวเสียมารยาท โดยมีแต่แม๊กซ์และเอมที่ส่งสายตาล้อเลียน และจอมทัพก็อมยิ้มขึ้นมาก่อนจะก้มหน้ากินข้าวเหมือนเดิม
 
บ้าเอ๊ยยย  ผมต้องแสดงพิรุธออกไปแน่ๆ
เล่นหน้าแดงใส่เขาแบบนั้น
 
“ใบไม้ดูคุยไม่ค่อยเก่งเลย” เพื่อนคนที่ชื่อต้นหันมาถามผม ก่อนมาร์คเพื่อนอีกคนจะพูดออกมาผสมโรง
 
“พวกเราทำใบไม้อึดอัดรึเปล่า”
 
“ไอ้เตวิน มึงแย่งเพื่อนกินหมดเลยใช่ปะ” เพื่อนอีกคนนั่งอยู่นั่งอยู่หัวโต๊ะอีกฟากตะโกนบอกเตวินที่นั่งอยู่นั่งอยู่หัวโต๊ะใกล้ๆเรา
 
“เหี้ยไรรร กูก็คุยๆของกูอยู่ดีๆ มึงมาโทษอะไรกู”
 
“ไอ้แทน มึงนั่นแหละพูดมาก เห็นไหม เพื่อนคุยไม่ทัน”  และอีกมากมายที่ทำให้ยิ้มและหัวเราะออกมา พวกนี้คุยเก่งกันจริงๆ คุยอย่างนี้ใครจะไปคุยทัน
 
“ไม่เป็นไรหรอก แค่ฟังพวกนายพูดแล้วมันสนุกดีเลยนั่งฟังเฉยๆดีกว่า” ผมยิ้ม ก่อนจะสะดุดเล็กน้อยที่หันไปเจอจอมทัพที่นั่งอยู่ตรงข้ามกำลังส่งยิ้มมาให้อีกแล้ว อีกแล้ววว รอยยิ้มนั้นคืออะไร สายตานั้นคืออะไร ฮื่ออ
 
“โทษจอมทัพสิ มึงดูมัน มึงอยากคุยกับเขาก็คุยดิวะ จ้องใบไม้อยู่ได้ รู้ว่าคุยไม่เก่ง แต่เล่นนั่งจ้องอย่างนี้ น้องเขาก็กลัวมึงดิ เป็นกูก็อึดอัดแหละ”  เป็นเตวินนั่นเองที่โพล่งออกมา
 
ทุกสายตาจ้องไปที่จอมทัพที่ทำเพียงเลิกคิ้วขึ้นเท่านั้น  ใบไม้หัวเราะออกมาน้อยๆตอนที่เขาทำหน้าเป๋อเหลอ เพราะเพื่อนทุกคนกล่าวโทษเขาที่เป็นตัวการที่ทำให้เพื่อนใหม่อึดอัด ก่อนแก้มของผมแดงขึ้นมาอีกครั้งตอนที่จอมทัพหันมามองหน้าตรงๆ หลังจากที่เพื่อนทุกคนลงความเห็นว่าเราควรแนะนำตัวกัน เรามองกันเล็กน้อย  เกิดความเงียบขึ้นมาก่อนที่เป็นที่จะจอมทัพที่เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อนด้วยเสียงทุ้มๆ
 
“จอมทัพ วิศวะเครื่องกล ปี3”
 
“เอ่อ บ..ใบไม้ เศรษฐ ศา..สตร์ ปี2ครับ”
 
“ยินดีที่ได้รู้จัก”
 
“ย..ยินดีที่ได้รู้ จ..จัก”
 
เรารู้จักกันแล้ว เรารู้จักกันจริงๆแล้ว!
เรายิ้มให้กัน ก่อนเขาจะขำออกมาเบาๆเมื่อเห็นผมหน้าแดงจนไปถึงใบหู ผมก็ได้แต่เพียงเกาแก้มร้อนๆเบาๆ ก่อนจะหันไปเห็นสายตาล้อเลียนของเอมและแม๊กซ์ที่ทำให้ผมหน้าแดงไปอีกสิบเท่า


ผมต้องขอพูดคำเดิมว่า ผมต้องเป็นโรคหัวใจแน่ๆ  ฮือออ



TBC

 
__________________________________________________________________________________
Talk : มาต่อแล้วค่ะ
ทั้งสองคนเขารู้จักกันแล้วน้าา
เขินแทนใบไม้มาก

พยายามจะมาอัพ วันเว้นวันให้ได้ค่ะ
ฝากติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ


แก้คำผิดจาก พรมลิขิต เป็นพรหมลิขิต แล้วนะคะ ขอบคุณที่แก้ไขให้นะคะ :D

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-06-2016 17:54:15 โดย Nocura »

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1673
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
ใบไม้สู้ๆ



เอมน่ารัก



พี่จอมทัพหล่อ ฮ่าๆๆๆ

ออฟไลน์ panitanun

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
จ้องอยู่ได้เราเขินไปด้วยเลยงืออออ

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5104
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
มีแต่นั่งส่งสายตาให้กันแล้วแก้มแดง เมื่อไหร่จะได้คุยกันเยอะๆซะทีหนอ

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

มือเล็กๆสั่นเล็กน้อยตอนเงยหน้าไปเจอคนที่แต่งตั้งเป็นพรมลิขิตที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม >> พรหมลิขิต

ออฟไลน์ peeranatyaikaew

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 146
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
หืมมม รู้จักกันแล้วววว-,.- :hao6: ใบไม้ทำอะไรไม่ถูกเลยสิ โดนจ้องอย่างงี้ :ling3: :ling1:

ออฟไลน์ brookzaa

  • Chill out
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1467
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-6
คือบับ คือแบบ คือโอ๊ยๆ เขินแทน อ๊ากๆๆ :ling1: :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
จ้องน้องทำไมค๊าาาา พี่จอมทัพ  :z1:

ออฟไลน์ nsai.ss

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 463
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ choinudee

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ใบไม้ หนูจะเขินมากไปละลูก 555
 จอมทัพคะ บางทีหนูก็พูดน้อยไปนะลูก
.......
ติดตามมมมจ้าาาาา

ออฟไลน์ patoya

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-1

 ใบไม้น่ารักกกกกกกกกกกก   ขอกลับบ้านได้ไหม

ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3742
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3

ออฟไลน์ cass-meyz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 435
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1

ออฟไลน์ y_dao

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
2 บทแรกก็น่ารักแล้ว จะติดตามต่อไปจ้า  :mew1:

ออฟไลน์ miya_pp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0

ออฟไลน์ MSeraph

  • This too shall pass
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1840
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
น่ารักก. ยิ้มตามตลอดเรื่องเลยย
ใบไม้น่ารักกกอะ น่ากอดด5555
จอมทัพก้ทำตัวน่าเขินมากอะ
จ้องนิ่งๆ ยิ้มๆ ตลอดเวลา เป็นใครก้เขินน
รอค่าาาา
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-07-2016 17:40:14 โดย MSeraph »

ออฟไลน์ Yysll

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 82
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
พี่จอมทัพจ้องจะกินน้องใบไม้ใช่ไหมมม  :mew1:

ออฟไลน์ Nocura

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
NOTE : ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ





Chapter 3





กว่าจะสังสรรค์กันเสร็จก็ปาไปเที่ยงคืนเข้าให้แล้ว แทบทุกคนก็เมาหัวราน้ำทั้งๆที่ตอนแรกตกลงกันว่าจะไม่มีแอลกอฮอล์มาเกี่ยวข้องแท้ๆ สุดท้ายก็สั่งเหล้าโซดามากินกัน ก่อนจะสั่งเพิ่มมาอีก จนเมากันเกือบหมดอย่างนี้


ผมกับเอมยืนมองสภาพแต่ละคนที่ดูแทบไม่ได้เลยอย่างไม่รู้จะทำยังไง
เราตกลงกันว่าให้คนที่ไม่ได้ดื่ม หรือดูมีสติครบถ้วนที่สุดให้พาเพื่อนที่ไปทางเดียวกันกลับไม่ก็พาเพื่อนตัวเองไปด้วยจนทยอยกลับกันหมด


แม๊กซ์ที่ไม่ค่อยเมาเพราะดื่มน้อยตกลงว่าจะเป็นคนพาเมทตัวเองกลับเอง ก่อนไปก็เห็นด้วยว่าแม๊กซ์ยักคิ้วใส่หนึ่งทีก่อนจะเพยิดหน้าไปทางคนตัวใหญ่ที่กำลังพยุงเพื่อนตัวเองอยู่


ส่วนผมกับเอมรับหน้าที่พาพี่จอมทัพ พี่เตวินและพี่เต็งหนึ่งที่ผมจำได้ว่าอยู่ในเดอะแก๊งค์เสื้อชอปไปส่งที่หอ และสิ่งที่น่าตกใจก็คือ จอมทัพ! อยู่! หอ! เดียว! กับ! ผม! ให้ตายเถอะ! เรียนมาปาเข้าไปเกือบ2ปีแล้ว ทำไมอยู่มาตั้งนานไม่เคยเห็นเลย



ผมมองพี่จอมทัพที่พยายามยัดพี่เตวินเข้าไปในรถก่อนเขาจะอุทานอย่างหัวเสียเมื่อเตวินโวยวายออกมาเสียงดัง ณ จุดนี้ เอมได้แต่กอดอกแล้วส่ายหัว รับไม่ได้กับสภาพของคนในดวงใจที่กรี๊ดมาตั้งแต่ปีหนึ่ง



"เดี๋ยวช่วยครับ" สุดท้าย ผมตัดสินใจเข้าไปช่วยพี่เค้าพยุงพี่เตวินเข้าไปในรถ จนแล้วจนรอดคนเมาไม่ได้สติก็เข้าไปนั่งอยู่ในรถจนได้


"ขอบคุณ"


"ไม่เป็นไร เห็นพยุงตั้งนาน พี่เค้าก็ทำท่าจะล้ม เดี๋ยวจะบาดเจ็บเอานะครับ" แน่นอน ผิวหนังของท่านเดวิดต้องไม่ระคายเคืองด้วยผลพวงจากคนขี้เมาแน่ ผมรับไม่ได้


"เป็นห่วงเหรอ"


คนตัวเล็กกว่านิ่งไปหลังจากได้ยินสิ่งที่ร่างสูงพูด ก่อนที่ใบหน้าหวานจะแดงร้อนขึ้นมาในรอบที่ล้านของวัน



"คะ..คือ..."



"หึ.." ร่างสูงไม่รอคำตอบ หัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนจะส่งรอยยิ้มมุมปากที่ทำตัวเล็กกว่าหน้าแดงกว่าเดิม แล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ ทิ้งให้ใบไม้ที่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นให้ยืนหน้าแดงอยู่คนเดียว



"ใบไม้ ไปกันได้แล้ว"


เสียงเอมปลุกสติผมที่หายไปพักนึงให้กลับคืนมา ผมสะบัดหัวน้อยๆก็จะเปิดประตูรถเข้าไปนั่งข้างๆกับเอมที่รออยู่แล้ว

ผมนั่งตัวเกร็งไปตลอดทาง เอมคุยกับผมบ้าง มีเสียงคนเมาแทรกขึ้นมาบ้าง แต่ความจริงก็มีแต่ผมกับเอมที่คุยกันอยู่สองคน พี่จอมทัพก็นั่งเงียบอยู่ข้างหลังโดยที่ผมก็ไม่กล้าหันกลับไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างหลังเหมือนกันว่ากำลังทำอะไรอยู่ จะยิ้มอยู่แบบที่ทำเป็นประจำหรือเปล่านะ


เพียงแค่คิดว่าหน้าหล่อจะมีรอยยิ้มกระชากใจประดับอยู่บนหน้า ใจผมก็เต้นรัวขึ้นมาทันที


ถึงตาจะดุ เวลามีไรหนวดขึ้นจะดิบเถื่อน แต่พอยิ้มทีไร ก็บาดใจทุกที

เฮ้อออ ทำไงดี ผมควรปรึกษาหมอเรื่องหัวใจดีมั้ย









Em’s part 


เอมที่กำลังหันมาคุยกับเพื่อนก็หัวเราะเบาๆออกมาทันทีเมื่อเห็นใบไม้ นั่งหลับตาพริ้ม กำมือแน่น แก้มก็แดงแจ๋ นี่แสดงว่ากำลังตกอยู่ในพวังสีชมพูที่มีคนข้างหลังอยู่ในนั้นแน่ๆ


เพื่อนคนนี้เคยเป็นแบบนี้ที่ไหน รู้จักกันมาตั้งแต่เข้าปีหนึ่ง ใบไม้ก็ดูเป็นผู้ชายธรรมดาคนนึง  ที่ไม่ได้มีอะไรมาก  หน้าตาก็ดีแต่ออกไปทางน่ารัก ผลการเรียนปานกลาง นิสัยดี รักสัตว์ รักธรมมชาติ รักน้ำ รักปลา รักซากุระสุดๆ รักการอ่านหนังสือการ์ตูนและรักการนอนเป็นชีวิตจิตใจ บอลก็เตะไม่เป็น  ตัวเอมเองเป็นผู้หญิงแท้ยังเตะบอลเป็นเลย ใบไม้นี่สมฉายากระต่ายน้อยมากๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า


พอมองกระจกหลังก็เห็นอยู่ว่าพี่จอมทัพกำลังลอบมองเพื่อนตัวเองอยู่เหมือนกัน ดูท่าคู่นี้อาจจะไปได้สวย ไม่รู้สิ แค่คิดเข้าข้างเพื่อนตัวเองนิดหน่อย แต่เห็นคนที่เพื่อนสนใจก็แอบมองพื่อนอยู่แบบนี้มันก็น่าจะเป็นไปได้ใช่มั้ยล่ะ แค่คิดว่าใบไม้มีแฟนก็ตื่นเต้นจะแย่แล้ว ฮิฮิ


แต่พอเห็นคนที่ตัวเองเป็นแฟนคลับอันดับหนึ่ง อย่างพี่เตวินเมามายแบบไม่เหลือภาพลักษณ์ที่ดีแบบนี้ก็แอบถอนหายใจเบาๆ นึกขำอยู่หน่อยๆที่ได้เห็นด้านอีกด้านของเขา ตอนเมาได้ที่ก็ลุกขึ้นยืนบนเก้าอี้ ถอดเสื้อเหวี่ยงแล้วร้องเพลงตามที่ร้านเปิดตอนนั้นก็ได้แต่สายหัว คนโปรดของคนเกือบทั้งมหาลัยกำลังหลุดมาด และดูไม่ได้สุดๆ รู้งี้น่าจะถ่ายคลิปเอาไปแชร์ลงเพจจริงๆ


“ใบไม้…”  เงียบ ….........


"ใบไม้... "  ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียกในขณะนี้ ฉันหันไปมองเพื่อนเล็กน้อยแล้วพบว่าเพื่อนกำลังจมเข้าไปอยู่ในภวังค์สีชมพูอย่างหนัก ถอนหายใจเล็กน้อยแล้วพูดเสียงดังกว่า


"นี่ ใบไม้!" ได้ผล  ใบไม้สะดุ้งตัวขึ้นมาทันที แล้วทำหน้าเหรอหราหันซ้ายทีขวาที นี่แอบเป็นเอามากนะเพื่อนนะ


"ห๊ะ...ห๊ะ..ถ..ถึงแล้วเหรอ" 


"ยังง..แค่จะถามว่าพรุ่งนี้ไปเรียนไหวมั้ย จะตื่นรึเปล่า"


"ไหวแหละ แต่ไม่รู้จะตื่นรึเปล่าเนี่ยสิ แหะๆ" อีหรอบเดิม นิสัยที่แก้ไม่หายของใบไม้


"งั้นพรุ่งนี้ยังไงเดี๋ยวโทรตามละกัน อย่าตื่นสายล่ะ" ถามว่ามีกี่ครั้งที่ต้องโทรตามเพื่อน ไม่สิ กี่ครั้งมากกว่าที่ไม่โทรตาม


"ได้ๆ เดี๋ยวกลับถึงห้องแล้วจะตั้งนาฬิกาปลุกเลยสัญญา" ใบไม้ว่าพลางทำตากลมๆใส่แล้วส่งนิ้วก้อยมาให้ด้วยอย่างน่ารัก แต่พอมองกระจกหลังแล้วได้แต่ยิ้มในใจ หึ ฉันเห็นนะไอ้พี่จอมทัพ ฉันเห็นนะว่าแอบยิ้มน่ะ 


"โอเค ถึงละขึ้นห้องดีๆ"


 รถหรูจอดรถเทียบริมฟุตบาททันทีที่ถึงหอของใบไม้   จอมทัพกล่าวขอบคุณก่อนจะหิ้วปีกเพื่อนที่เมาไม่ได้สติกับเต็งหนึ่งที่เหมือนจะช่วยแต่ความจริงก็เกือบเอาตัวเองไม่รอดเหมือนกัน


"กลับคอนโดดีๆนะครับ คุณหนู"


ได้ยินแบบนั้นคุณหนูผู้น่ารักก็ค้อนใส่เพื่อนทันที มือควานหาของจะประทุษร้ายเพื่อนแต่ไม่ทันเสียแล้ว ใบไม้ยิ้มให้อย่างล้อเลียนก่อนจะหัวเราะเสียงดังแล้วรีบวิ่งลงไปจากรถทันที เมื่อไหร่จะเลิกเรียกแบบนี้เนี่ยยย !! 


"นี่!! เลิกเรียกฉันว่าคุณหนูสักที!"


"ได้ทีฉันนะจะล้อให้แก้มร้อนจนระเบิดไปเลยคอยดูเถอะใบไม้"



_________________________________________________________







ใบไม้หัวเราะออกมาอย่างขบขันหลังจากที่ล้อยัยคุณหนูได้สำเร็จ  แอบสะใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงโวยวายของเอมตามหลัง พอดีว่าเอมไม่ค่อยชอบให้เรียกคุณหนู ด้วยเหตุผลว่าดูอ่อนปวกเปียก แล้วเหมือนเป็นเด็กน้อยอยู่  แถมเพื่อนในคณะก็ชอบห้ามปรามไม่ให้เอมทำนู่นทำนี่เมื่อเข้าร่วมกิจกรรมอยู่เสมอเพราะคิดว่าเอมมีนิสัยคุณหนูมากๆเลยน่ะสิ ยัยคุณหนู เอ๊ย ยัยเอมก็เลยเอ่ยปากห้ามเรียกเธอว่าคุณหนูอย่างเด็ดขาด


ใบไม้เดินเข้าหอตามหลังพี่จอมทัพไปเล็กน้อยเพราะสามคนนั้นยังหิ้วปีกคนเมาอยู่เลยทำให้เดินไปไหนได้ไม่ไกลนัก เมื่อเดินเข้าไปใกล้ก็ได้ยินพี่เขาบ่นให้พี่เตวินอย่างหัวเสียที่แบบเอิ่มม...เมาหมดสภาพมากๆ เห็นแล้วก็ส่ายหัวไปถอนหายใจไป 


เมื่อเดินไปถึงลิฟท์ ร่างบางก็กดลิฟท์ค้างไว้เพื่อให้หนึ่งคนเมา หนึ่งคนแบก หนึ่งคนสติไม่ครบถ้วนเข้าไปก่อนที่ตัวเองจะเข้าไปทีหลัง พอจะถามว่าอยู่ชั้นไหนแต่เห็นใบหน้าหงุดหงิดสุดๆของจอมทัพ ใบไม้ก็ได้แต่ยืนตัวลีบชิดกับผนังลิฟท์อย่างๆหวาดๆ ถ้าทำอะไรไม่ถูกใจพี่จะฆ่าผมมั้ยครับ TT

คนที่ทำตัวกลมกลืนกับผนังลิฟท์หายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจถามออกไปเบาๆ


"เอ่อ..พี่ครับ..ชะ..ชั้นไหนครับ"


"ชั้น4 ขอบคุณ" จอมทัพหันมาตอบห้วนๆก่อนจะที่ทุกคนในลิฟท์จะตีตัวออกห่างคนเมาทันทีเมื่อทำท่าจะอ้วกออกมา


"เหี้ยเอ้ย!!...อย่าพึ่งออกมานะมึง"


ใบไม้ยืนตัวลีบเข้าไปอีก ทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มๆตวาดเสียงดังใส่เพื่อน หูยย คือแบบ แอบน่ากลัวนะ ตาเรียวดูที่ดุอยู่แล้วก็ดุเข้าไปใหญ่ คิ้วขมวดกันเป็นปม กรามขบแน่นอย่างเห็นได้ชัด เฮ้ออ แต่ก็ดูดีเนาะ...


เอ้ย.. ไม่ใช่ละ ใช่เวลามาชื่นชมมั้ยเนี่ย ต้องมาลุ้นกันดีกว่าว่าพี่เตวินนี่จะอ้วกออกมากลางลิฟท์หรือเปล่า


ใบไม้แอบขำเบาๆ เมื่อเห็นร่างสูงพยายามจับมือของคนเมามาปิดปากตัวเองไม่ให้อ้วกออก ส่วนเต็งหนึ่งเพื่อนอีกคนจากมึนๆก็กลายเป็นว่าสติกลับมาแบบเกือบๆครบถ้วน กำลังควานหาถุงในกระเป๋าย่ามของตัวเองอย่างร้อนรน


แน่ล่ะตอนนี้ทุกคนสแตนบายคอยหลบสิ่งไม่พึงประสงค์กันหมดแล้ว



เมื่อลิฟท์เปิดออก จอมทัพก็พาเพื่อนที่เมาไม่ได้สติออกจากลิฟท์ทันที โดยที่เต็งหนึ่งหันมาขอบคุณใบไม้สั้นๆ แต่สองเสียงที่เสียงดังออกมาพร้อมกันก็ทำให้ใบไม้เงยหน้ามองทันที ก่อนที่ลิฟท์จะปิดลง ใบไม้ก็เห็นพี่เตวินขวัญใจของสาวๆเกือบทั้งมหาลัยอ้วกออกมากลางทางเดิน พร้อมกับเสียงก่นด่าเพื่อนทั้งสองคน 






"เหี้ยย!! / "เหี้ยยย!!"


โอ๊ยย ยัยเอม ตอนฉันนี้เกลียดพี่เตวินของแกเป็นบ้าเลย TT




ผมขึ้นมาถึงชั้น 7 ชั้นที่ผมอยู่ ผมยังได้ยินเสียงโวยวายของพวกนั้นที่ดูท่าจะวุ่นวายกันน่าดู ควรลงไปช่วยมั้ยอ่า เค้าจะหาว่าใบไม้สอดรู้สอดเห็นรึเปล่า เฮ้อ แต่ช่างเหอะ ถ้าไปแล้วเกิดทำเงอะๆงะๆไม่ถูกใจพี่เขาขึ้นมามีหวังเค้าคงถูกจับทุ่มลงพื้นแน่ๆ บรึ๋ยยยย


แต่ก็ถือเป็นความโชดีอย่างหนึ่งนะที่อยู่แค่ชั้น 4 ถ้าไปอยู่ชั้นสูงนะมีหวังอ้วกออกมากลางลิฟท์แน่ๆล่ะ แต่แอบเสียดายนิดหน่อยนะที่เราไม่ได้อยู่ชั้นเดียวกัน แล้วอยู่ห่างกันตั้ง 3 ชั้น ตอนแรกก็แอบหวังลึกๆนะว่าจะอยู่ชั้นเดียวกันหรือเปล่า แต่ก็คงเป็นไปได้น้อย อะไรจะบังเอิญแบบนั้น ไม่มีทางหรอก


ผมไขกุญแจเข้าห้อง ปิดประตู เปิดไฟ เปิดแอร์ ก่อนจะโยนทุกสิ่งทุกอย่างลงบนโต๊ะแล้วล้มตัวนอนบนเตียงทันที วันนี้เป็นครั้งแรกที่หัวใจทำงานหนักมากจริงๆแบบไม่เคยเป็นมาก่อน และก็ยังไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันยังไงดี แต่ก็นะคงอาจจะทำได้แค่ตามกรี๊ดแบบที่เอมทำนั่นแหละ เพราะบางที...พี่เค้าอาจมีแฟนอยู่แล้วก็ได้ วิศวะหล่อๆแบบนี้คงไม่เหลือรอดเป็นชายโสดจนถึงตอนนี้อยู่แล้วแหละจริงมะ  ฮืออ อยู่ดีๆก็รู้สึกหม่นๆยังไงไม่รู้สิ...


เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก่อนจะกดรับทันทีเมื่อเห็นว่าใครโทรมา เอมมาลินนั่นเอง เจ้าเดิม มีเพื่อนอยู่แค่นี้แหละ คงโทรอัพเดทข่าวสาร


“ว่าไงเอม ถึงห้องยัง”


/ถึงละ ฝั่งนู้นเป็นไง/ หึเป็นไงน่ะเหรอ…


“วุ่นวายชะมัด นี่รู้มั้ยว่าพี่เตวินของแกน่ะอ้วกออกมากลางทางเดินด้วย แย่ๆ” นึกถึงภาพที่พี่เตวินปล่อยสิ่งไม่พึงประสงค์ออกมาก็รู้สึกขมๆคอยังไงไม่รู้ ป่านนี้จะจัดการอะไรเสร็จรึยังนะ


/นี่!! อย่ามาว่าพี่เตวินนะเว้ยย!/


“ก็จริงนี่หว่า พี่เตวินนี่ทำพี่จอมทัพลำบากมากเลยรู้มั้ย เค้าต้องคอยหิ้วปีกคนขี้เมาแล้วยังต้องพยายามไม่ให้อ้วกออกมาในลิฟท์ แล้วคงต้องมาจัดการเก็บกวาดเศษอ้วกของพี่เตวินแน่ๆ เห็นมะ ลำบากสุดๆ แย่ แย่มาก”


/หือออ เข้าข้างกันเข้าไป อย่าให้ถึงทีฉันใบไม้/


“จะรอดู...ตอนขึ้นลิฟท์พี่เค้าดูหงุดหงิดมาก น่ากลัวอะ แต่ก็ดูดีมากเลยนะเอม” ว่าแล้วใบหน้าใสๆก็เห่อขึ้นสีจัดทันที แล้วก็นอนตีขาในอากาศไปมาอย่างเขินๆ


/ชอบความรุนแรงเหรอจ๊ะ ฮ่าๆๆ/


“บ้า ใครจะไปชอบแค่เห็นว่าตอนดุๆก็ดูดีไปอีกแบบแค่นั้น” คว้าตุ๊กตาเสือมากอดก่อนจะซุกลงไป พี่เค้าเหมือนเสือมากเลยนะ ตอนดุแบบนั้นเหมือนเสือมากเลย ว่าแล้วก็กอดตุ๊กตาแน่นๆ แก้เขิน


/ฮิฮิ แล้วนี่รู้ปะว่าอยู่ชั้นไหน/


“ชั้นสี่มั้ง เห็นบอกให้กดชั้นสี่”


/ทั้ง3คนเลยเหรอ/


“อือฮึ”


/อยู่3คนเบียดกันตาย หอแกก็แค่นั้น แกก็ชวนพี่จอมทัพมาแชร์ห้องกับแกสิ ไหนๆก็อยู่คนเดียวทั้งที ฮ่าๆๆๆๆๆๆ/ พูดจบเอมก็หัวเราะเสียงดังทันที ใบไม้เม้มปากแน่น ก่อนจะรู้สึกถึงไอร้อนที่พุ่งออกมาเห่อบนหน้า


“หยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้นะ!!”


/เขินอะดิ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ/


“พูดไม่รู้เรื่อง แค่นี้แหละ ไม่คุยด้วยแล้ว!”


พอวางโทรศัพท์ลง ร่างบางก็ดีดดิ้นไปมาบนเตียงทีอย่างเก้อเขิน โอ๊ยย นี่เขินจริงจังนะ ทำไมเพื่อนบ้าต้องพูดแบบนี้ก็ไม่รู้ หน้าร้อนไปหมดเลย


ใบไม้ลุกขึ้นไปห้องน้ำเอาน้ำล้างหน้าเพื่อดับความร้อนบนใบหน้าทันที พอเงยหน้ามองกระจกก็ตกใจกับใบหน้าแดงก่ำของตัวเอง ถ..ถ้าเกิดเรามาอยู่ด้วยกันจริงๆ…. บ้า! บ้าไปแล้ว ไม่มีทางหรอก! ยกมือขึ้นมากุมแก้มตัวเอง ขาก็ย้ำพื่นแรงๆไปมาอย่างสุดจะทน เลิกคิดนะใบไม้ เลิกคิดแบบนั้นเดี๋ยวนี้นะ!


หัวกลมสะบัดแรงๆพยายามขจัดความคิดฟุ้งซ่านออกตัวเองออกไป ก่อนจะชำระร่างกายให้เรียบร้อย เพื่อเตรียมเข้านอน เมื่ออกจากห้องน้ำมือเล็กก็คว้าถุงขยะที่เต็มแล้วข้างโต๊ะเขียนหนังสือ ผูกให้แน่นก่อนจะเดินไปเปิดประตูเพื่อวางไว้หน้าห้องให้แม่บ้านมาเก็บตอนเช้า แต่ในขณะนั้นเอง…


หัวใจที่หยุดสั่นไหวไปสักพักก็ทำงานขึ้นมาอีกครั้ง ทันทีเมื่อได้สบตากับคนห้องตรงข้าม เสียงเปิดประตูข้างหลังทำให้คนที่กำลังไขกุญแจห้องอยู่หันหลังไปมอง และแล้วโลกของใบไม้ก็หยุดหมุน



เป็นไปไม่ได้น่า!!..
ไม่มีทาง!!....
นี่มันจะบังเอิญเกินไปแล้ว!!...

TBC



___________________________________________________________________

Talk : อยู่หอเดียวกันด้วยแหละ
ปูเรื่องขนาดนี้ตอนต่อไปคงพอเดากันออก 5555555


ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-07-2016 20:14:13 โดย Nocura »

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
หูยยย อยู่ห้องตรงข้ามกันเลยยย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด