-----ดวงใจบรรณาการ----- (ตอนพิเศษ---เนิ่นนานและตลอดไป---)หน้า๔๔ ๒๖.๐๒.๖๐ END
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: -----ดวงใจบรรณาการ----- (ตอนพิเศษ---เนิ่นนานและตลอดไป---)หน้า๔๔ ๒๖.๐๒.๖๐ END  (อ่าน 327197 ครั้ง)

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2636
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
สนุกมากก ลุ้นทุกตอนเลย ใครมันเป็นคนทำ!!

ออฟไลน์ noksamsee

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 144
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
 :mew6:!เราคิด เป็ส นางกำนัน ราตี น่ะ ที่ส่งจดหมาย
อาจมีปม ที่ยังไม่รู้

ออฟไลน์ padloms

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
รู้สึกติดเรื่องนี้  :hao7:

ออฟไลน์ Hang

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 157
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ธันรึเปล่า~

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 533
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
เริ่มติดตามวันนี้ สนุกมาก น่าติดตาม

คนส่งข่าวเรา สงสัย พารัมหรือไม่ก็รารี ตัวละครอื่นยังไม่เห็น

ออฟไลน์ Honeyhoney

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 403
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
 :hao3: คิดถึงพระสนม

ออฟไลน์ primprie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-1
    • PrimPrie
ตอนที่๑๑ (๓๐%)

   “ข้าทำลายจดหมายนั่นไปแล้ว” อาร์บอกออกมาอย่างเลื่อนลอย แววตาที่ดูสิ้นไร้หนทางชวนหดหู่เมื่อพูดถึงหญิงคนรักที่จากไปอย่างไม่หวนกลับ “จดหมายที่แจ้งข่าวว่า....โยนาตายแล้ว”

   “จากใคร.....เจ้าได้จดหมายจากใคร” คุชถามย้ำเมื่อคนตรงหน้าดูหมดใจจะเล่า

   “จดหมายที่แจ้งข่าองค์หญิงโยนา เจ้าได้รับเมื่อไหร่” โชบุถามขึ้นใบหน้าครึ่งอสรพิษมีแววครุ่นคิด

   “เมื่อคืนเพ็ญที่ผ่านมา”

   “สามวันที่แล้วรึ” สหัสเอ่ยออกมาอย่างสงสัย “แต่องค์หญิงโยนาถูกลอบปลงค์พระชนต์เมื่อสามวันที่แล้วนี่”   คำพูดของสหัสเหมือนไปคลายปมอะไรบางอย่าง

   “จดหมายแจ้งเหตุจะมาถึงผู้รับวันเดียวกับที่เกิดเหตุได้ยังไง ถ้าจดหมายฉบับนั้นถูกเขียนขึ้นตั้งแต่ยังไม่เกิดเรื่องแปลว่ามีคนวางแผนไว้งั้นรึ”

   “หมายความว่าไง” อาร์ที่นั่งนิ่งฟังอยู่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงงุนงง

   “หมายความว่ามีคนยืมมือเจ้าฆ่าพระสนมยังไงล่ะเจ้าโง่” โชบุตอบอย่างโมโห

   “องค์หญิงโยนาถูกลอบปลงพระชนต์เมื่อคืนเพ็ญที่ผ่านมาวันเดียวกับที่เจ้าได้รับจดหมายยังไงล่ะ” เธราบอก

   “เดี๊ยวนะ....จดหมายนั่นเขียนบอกอะไรเจ้าบ้าง” คุชถามต่ออย่างสงสัย

   “จดหมายนั่นแจ้งว่าพระสนมฆ่าโยนาตายแล้ว แล้วก็ส่งแหวนของโยนามาด้วยเป็นการยืนยันเพราะโยนาไม่เคยเก็บแหวนไว้ห่างตัว”

   “ถ้าจดหมายแจ้งข่าวเรื่องการตายขององค์หญิงโยนาแล้วเจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้าจะหนีมาทางนี้ เจ้าเป็นทหารของวูธ การที่เจ้าจะมาที่ลันธีนั้นต้องมีเหตุผล ถึงแม้เจ้าจะเป็นหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนก็เถอะ” เธราถามอย่างสงสัย

   “เมื่อคืนก่อนหน้ามีคนมาหาข้าที่วูธ มาบอกว่าพระสนมหนีการจับกุมน่าจะหนีไปทางเมืองที่ติดแม่น้ำถ้าข้าอยากแก้แค้นให้จับตาดูเมืองท่าต่างๆให้ดี ข้าเองก็ไม่มั่นใจนักว่าพวกท่านจะมาที่ลันธี แต่ข้าคิดว่าถ้าเป็นข้า ข้าจะเลือกเมืองที่อันตรายที่สุดเพราะมันจะปลอดภัยที่สุดข้าเลยเสี่ยงมา แล้วก็เจอจริงๆ”  อาร์บอกออกมา ก่อนมองหน้าเธราอย่างชั่งใจ “คนที่มาหาข้า เขามีผมสีทองที่งดงามและดวงตาสีฟ้าที่หายาก เขาบอกข้าว่าเขาเป็นผู้หวังดีนามว่า รันตรา”

   เมื่อจบคำบอกเล่าของอาร์  เธราก็รู้สึกถึงความเจ็บที่แล่นเข้ามาที่รอยแผลรอบคอทันทีมือเรียวยกขึ้นแตะที่รอบคอก่อนขวมดคิ้วอย่างเจ็บปวด

   “ท่านเธรา!!!” สหัสเอ่ยถามก่อนทำท่าจะเข้ามาประคอง
   เธราส่ายหน้าก่อนโบกมือเป็นเชิงว่าไม่ต้อง ความเจ็บที่แล่นมาเพียงวูบหากใบหน้าที่งดงามจับตาของเจ้าของนาม รันตรากลับฉายชัด

   “ไอ้ปีศาจนั่นเป็นคนทำรึ” คุชเอ่ยออกมาอย่าสงสัย

   “เจ้าแน่ใจใช่ไหมว่าจดหมายฉบับแรกที่ได้ส่งมาจากนันทานคร” สหัสเอ่ยถาม

   “จดหมายที่ข้าได้รับมามีตราประทับของนันทานครชัดเจน”

   “มีคนในร่วมมือกับปีศาจสินะ” สหัสเอ่ยออกมาเบาๆหากเรียกความเงียบให้ครอบคลุมได้ทันที เพราะถ้าหากเป็นจริงดั่งคำพูดของสหัส ทุกอย่างคงยิ่งเลวร้ายลงไปกว่านี้แน่
   “แล้วตอนนี้คนส่งข่าวให้เจ้ามันอยู่ไหนพอจะรู้ไหม” เธราถามขึ้น
   “เขาร่วมเดินทางมากับข้าจากวูธ และเป็นคนยืนยันว่าท่านคือพระสนมตัวจริง”
   
   --------------------------------------------------------
   ---------------------------------------
   เธราหันไปมองร่างของอาร์ที่ถูกมัดไว้ที่ด้านหลังของเกวียนที่กำลังเดินหน้าเข้าไปในตัวเมืองลันธีอย่างเป็นห่วงแผลที่หัวใหญ่พอดูเขาไม่มียาติดตัวมาเลยทำได้แค่พันผ้าห้ามเลือดไว้ให้

   “หยุดก่อนได้ใหมคุช” เธราบอกเมือผ่านลำธารเล็กๆ คุชหยุดตามคำสั่งเธราแต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรเธราก็กระโดดลงจากเกวียนและวิ่งไปที่ลำธาร

   “ทำไมชอบทำอะไรหุนหันแบบนี้ท่านเจ็บอยู่ถ้าหิวน้ำบอกข้าก็ได้” สหัสที่ตามมาบ่นอย่างเหนื่อยใจ
หากเธราไม่ได้เถียงอะไรร่างโปร่งถอดเสื้ออกก่อนเบ้หน้าเมื่อรู้สึกเจ็บเสียดที่ซี่โครงที่เพิ่งโดนแรงกระแทกมาอย่างหนัก ก่อนนำเสื้อขยี้กับน้ำจนคราบเลือดกับดินออกจนหมด เธราล้างตัวลวกๆก่อนใช้เสื้อตัวเองชุบน้ำหมาดแล้วเดินกลับมาที่เกวียน

   “ข้าไม่มียาติดตัวมาเลย ไม่มีเวลาหาสมุนไพรด้วยทำแผลให้สะอาดก่อนแล้วกัน” เธราเดินไปนั่งข้างๆอาร์ก่อนจะลงมือเช็ดเลือดให้คนตรงหน้าอย่างเบามือ

   อาร์มองคนที่พยายามทำแผลให้เขาอย่างไม่เข้าใจ พระสนมเธราที่เขาได้ยินมาไม่ใช่คนที่จะนึกถึงคนอื่นแบบนี้
   “เลิกมองข้าเหมือนสัตว์ติดกับดักสักที ไม่ต้องระแวงขนาดนั้นก็ได้ข้าไม่รู้ว่าเจ้าได้ยินอะไรมา แต่ข้าไม่มีทางฆ่าคนรักของเจ้าหรอกนะอาร์”

   “ฆาตกรหน้าโง่ที่ไหนจะรับผิดง่ายๆ”  เธราถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเมื่อคนตรงหน้าดูปักใจว่าเขาเป็นคนฆ่าองค์หญิงโยนา

   “ข้าจะบอกเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ว่าข้าไม่ได้ฆ่าองค์หญิงโยนาคนรักของเจ้า สิ่งที่เจ้ารับรู้มามันไม่จริงเลยสักอย่างและข้าก็ไม่ได้เป็นที่โปรดปรานขององค์วิรัลด้วย” เธราบอกก่อนพันแผลให้คนเจ็บจนเสร้จ

   “ทันทีที่ข้าเจอคนที่มาส่งข่าวให้เจ้า ข้าจะทำให้มันพูดเองว่าใครเป็นคนฆ่าองค์หญิงโยนา การที่เจ้าอยากจะฆ่าใครสักคนข้าอยากให้เจ้าฆ่าให้ถูกคนด้วย” เธราพูดอย่างเริ่มโมโห

   “ใจดีไม่เข้าเรื่อง” ทันทีที่เกวียนเริ่มเคลื่อนตัว โชบุก็เอ่ยปากประชดเธราทันที “ใจดีกับเขาไปทั่วหัวจะขาดไม่รู้กี่ทีไม่เข็ด”
   “พอแล้วโชบุ” ชุนเอ่ยปากห้าม เมื่อเพื่อนสนิทเริ่มพูดมากเกินเหตุ โชบุเป็นคนเจ้าเลห์ปากร้ายเขารู้ดี แต่โชบุไม่เคยทำร้ายใครก่อน ร่างกายครึ่งอสรพิษแม้จะอันตรายแต่ก็บอบบาง  น้ำใจที่เอื้อเฟื้อของเธราที่มอบให้กับลูกครึ่งที่น่ารังเกียจอย่างพวกเขานั้นซื้อใจพวกเขาได้ไม่น้อย แต่ด้วยความที่เธรามีน้ำใจกับทุกคนไปเสียหมดเมื่อรู้เรื่องที่หมู่บ้านบันกุ โชบุและเขาจึงตัดสินใจจะเคียงข้างเธราจนกว่าเจ้าของรอยยิ้มที่สว่างไสวนั้นจะปลอดภัยตอบแทนน้ำใจที่หยิบยื่นให้ลูกครึ่งชั้นต่ำอย่างพวกเขาด้วยชีวิตที่ใครก็มองว่าไร้ค่า หากเธรากลับเห็นค่าของมันอย่างจริงใจ

 :katai5: :katai5: :katai5: :katai5:


มาก่อน๓๐%นะคะ ที่เหลือจะมาอีกทีค่ำๆคะ (ไม่เกินเช้าวันจันทร์แน่นอน)
คราวนี้หายไปนานนิดนึง แต่ก็กลับมาแล้วนะคะ #แอบป่วยนิดหน่อยคะ
มีคนอ่านใหม่ๆเข้ามาด้วย ยินดีต้องรับเข้าสู่ #วิรัลลืมเมีย ค่าาดีใจที่ชอบนะคะ
ฝากวิรัลกับเธราด้วยค่าา
ตอนหน้าวิรัลจะมีบทแล้วคะ #แอบเจอว่ามีคนบ่นว่านางหายไป555
ตอนนี้ของให้เอาใจช่วยเธราก่อนนะคะ
ดูแลสุขภาพกันด้วยน้าอย่าปล่อยตัวจนป่วยเหมือนคนเขียนนะคะ เดี๊ยวจะไม่ได้มาคุยกันบ่อยๆเนอะ
ตามไปพูดคุยในเพจได้น้า หรือใครเล่นทวิตก็ติดแทค #วิรัลลืมเมีย ไว้คุยกันคะ

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-10-2016 04:43:46 โดย primprie »

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5635
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5
รอครับ

ออฟไลน์ lnudeel

  • I wanna be a CAT!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1466
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-5
คิดถึงเธราาาาา~ :mew2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Bunny_tj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
รอน้าาา  :mew2:

ออฟไลน์ anntonies

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
สนุกมากเลยค่ะ น่าติดตามทุกตอนเลย
เป็นกำลังใจให้นะคะ

ออฟไลน์ Yara

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2104
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-2
คนในที่ว่า หวังว่าจะไม่ใช่คนใกล้ตัวองค์วิรัลนะ

ออฟไลน์ threetanz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 766
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
เธราใจดีเสมอต้นเสมอปลายกับทุกคนมากค่ะ

ชอบมากเลย

ออฟไลน์ Roman

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 17
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
สนุกมากๆเลยค่ะ เข้ามาอ่านปุ๊บติดปั๊บนั่งรีเฟซตลอดๆเลย เอาใจช่วยคนเขียนนะคะ ขอบคุณสำหรับเรื่องสนุกๆค่ะ เธราน่ารักมากเลย ถ้าท่านวิรัลลืมบ่อยๆก็มาซบอกเราได้55/โดนเตะ

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
ความใจดีของเธราต้องได้ชาวแก๊งเพิ่มมาอีกคนแน่นอนค่ะ  :mew1:

ออฟไลน์ primprie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-1
    • PrimPrie
ตอนที่๑๑ (๗๐%)

   ร่างสูงใหญ่โดดเด่นของวิรัลยืนนิ่งมองสถานที่รอบกายอย่างครุ่นคิด สถานที่ตรงหน้าได้รับการจัดการทำความสะอาดไปบ้างแล้วบางส่วนหากยังคงมีร่องรอยหลงเหลือไม่น้อย

   “องค์หญิงโยนาถูกฆ่าตายในห้องนอนตัวเองเนี๊ยนะ” วิรัลพูดขึนอย่างหัวเสียเมื่อเห็นสถานที่การลอบปลงพระชนต์องค์หญิงโยนา “ใครจะเข้ามาในห้องนอนขององค์หญิงแห่งวูธได้กัน ทหารยามทำงานกันยังไง”

   “พวกทหารยืนยันว่าไม่มีใครเห็นคนเข้าไปในห้องบรรทมขององค์หญิงโยนาเลยพะยะคะ”

   วิรัลเดินเข้าไปตรงที่นอนที่องค์หญิงโยนาถูกแทงตายใกล้ๆ ดวงตาสีดำสนิทกวาดไปทั่วอย่างละเอียดก่อนสะดุดกับรอยแปลกๆบางอย่าง

   “องค์หญิงโยนาถูกแทงที่หัวใจใช่ใหม”  วิรัลเอ่ยขึ้นมาราวพูดกับตัวเอง มือหนาแตะลงไปบนรอยที่ปรากฏบนเตียงเบาๆ “คนร้ายกดมีดลงไปบนอกขององค์หญิงโยนาจนทะลุเลยซินะ”

   “ใช่พะยะคะ” คราวนี้เป็นคาเซที่เพิ่งเข้ามาเป็นคนตอบ ตอนแรกเขาเอาเอกสารไปให้องค์วิรัล และไม่พบ เมื่อถามนางกำนัลจึงทราบว่าองค์วิรัลทรงออกมาที่เกิดเหตุการณ์ลอบปลงพระชนต์ด้วยตัวเอง

   วิรัลพยักหน้าเบาๆราวรับรู้ “ข้าขอดูมีดที่ใช้แทงองค์หญิงโยนาหน่อยสิคาเซ”

   --------------------------------------------------
   ---------------------------
   ----------

   ก่อนที่เกวียนของเธราจะถึงหน้าค่ายทหาร อาร์ก็ถูกปล่อยให้เป็นอิสระจากเชื่อกที่มัดอยู่
   “พาพวกข้าไปหาไอ้ปีศาจนั่นดีๆ อย่าตุกติกอะไรให้เจ็บตัวไปมากกว่านี้ล่ะ” คุชบอกในขณะที่แกะเชือกออกจากตัวอาร์
   “ถ้าเจ้าพาข้าไปหาคนที่มาบอกข่าวเจ้า เจ้าจะได้รู้ความจริงว่าใครเป็นคนฆ่าคนรักของเจ้า” เธราบอก อาร์อย่างใจเย็น เมื่อเห็นว่าอาร์มีท่าทางสงบลง
   “อย่าคิดเยอะเจ้าโง่ ถ้าเธรามันอยากฆ่าเจ้าน่ะง่ายมากแค่บอกข้าเอง” โชบุพูดขึ้นอย่าอารมณ์ดีลิ้นสองแฉกของอสรพิษแลบเลียริมฝีปากอย่างนึกสนุก
   
   -------------------------------------------------
   ---------------------------------
   -----------
   พวกเธราสามารถเข้ามาในค่ายของทหารลาดตระเวนได้อย่างง่ายดาย เพราะมีอาร์เดินทางมาด้วยหากสิ่งที่กำลังจะเจอต่างหากที่ทำให้ทุกคนกำลังกลุ้มใจ
   “ปีศาจ นี่ตายไม่ได้สินะแต่มันเจ็บได้ใช่ไหม” สหัสพูดขึ้นลอยๆให้ทุกคนได้ยิน
   “ได้สิ เจ็บได้แค้นเป็น แค้นของปีศาจน่ะพันปีก็ไม่จางนะไม่อย่างงั้นเมืองแห่งเวทย์ไม่ปิดตัวเองไปเป็นร้อยปีหรอก” โชบุตอบออกมา
   “ข้าเคยฟันมันจนแขนขาดแต่แขนมันงอกออกมาได้ง่ายๆราวต้นไม่เลย” คุชบอกออกมาใบหน้ามีแววเคร่งเครียด
   “อย่าพูดอะไรที่มันตัดกำลังใจตอนนี้ดีกว่าไหม” สุดท้ายเธราต้องเอ่ยห้ามออกมาเอง
   หากทันทีที่เกวียนที่นั่งมาเข้ามาใกล้บริเวณบ้านพักของอาร์ บรรยาการกดดันแปลกๆก็เริ่มเข้ามาคุกคาม เธรารู้ทันทีว่าตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการเจอ รู้ตัวแล้ว

   “รันตรารู้ตัวแล้ว” เธราเอ่ยออกมาอย่างยากลำบากเมื่อรับรู้ว่าอากาศรอบตัวน้อยลงเรื่อยๆ

   สหัสกลายร่างเป็นสิงห์ราและขยับเข้ามาใกล้เธราทันที โชบุกับชุนและคุชต่างเตรียมพร้อมดาบที่ถูกซ่อนเอาไว้ถูกนำออกมาอย่างรวดเร็ว

   “รันตรา อยู่ข้างในใช่ไหม” อาร์พยายามเดินเข้าไปเรียกให้เจ้าของชื่อออกมา

   ประตูบ้านเปิดออกมาปรากฏร่างสวยงามของรันตราที่แสนจะธรรมดา ดวงตาสีฟ้าที่แสนงดงามมองมาที่กลุ่มคนข้างหน้าราวต้อนรับขับสู้

   “มาถึงนี่กันเลย ช่างมีความพยายามนักหนา” รันตรากล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มแสนสวย ร่างสวยงามของรันตราก้าวออกมาจนพ้นประตูบ้านอย่างเชื่อช้า ก่อนมาหยุดลงตรงที่อาร์ยืนอยู่

   “เจ้านี่มันท่าดีทีเหลวจริงๆ นะอาร์” แม้น้ำเสียงจะดูเรียบเรื่อยหากฝ่ามือกลับจับที่ลำคอของอาร์อย่างรวดเร็ว “เพราะไร้ประโยชน์อย่างนี้ไงถึงเป็นได้แค่ทหารปลายแถว”

   “ปล่อยเขารันตรา” เธราตะโกนออกไป ร่างสูงโปร่งพยายามสูดหายใจลึกๆเท่าที่ทำได้

   “หึ.....เจอกันอีกแล้วพระสนมเธรา เจ้านี่ยังเหมือนเดิมจริงๆชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านไปทั่ว” รันตราเอ่ยออกมาพร้อมกับยกอาร์จนลอยขึ้นจากพื้น “ถ้าเจ้าไม่สะเออะยุ่งเรื่องที่หมู่บ้านบันกุ ทุกอย่างคงจบไปแล้ว”

   “สิ่งที่เจ้าทำมันผิด รันตราปล่อยอาร์เดียวนี้”

   “นี่เจ้าห่วงคนที่เคยคิดจะฆ่าเจ้าด้วยเหรอ แหมช่างประเสริฐจริง” พูดจบรันตราก็เหวี่ยงร่างของอาร์เข้ามาใส่ทุกคนก่อนจะปราดเข้าไปหาเธราอย่างรวดเร็ว มือที่เต็มไปด้วยเล็บแหลมคมจับที่ลำคอเธรา แล้วลอยตัวขึ้นสูงทันที ก่อนที่สหัสจะถึงตัว

   “ป...ปล่อยข้า” เธราบอกออกมาอย่างกระท่อนกระแท่นเมื่อคนตรงหน้าออกแรงบีบที่ลำคอจนเขาหายใจไม่ออก

   “เจ้ามันแส่ไม่เข้าเรื่อง เธราข้าไม่ได้อยากได้ชีวิตเจ้าสักนิด” แม้จะบอกอย่างนั้นแต่รันตรากลับทำตรงข้าม รปีศาจร้ายกระชากผ้าพันคอของเธราออกเผยให้เห็นรอยแผลที่ลำคออย่างชัดเจน “จงโทษตัวเองที่เป็นคนดีเกินไปพระสนมเอกแห่งนันทานคร”  เล็บสีแดงสดๆค่อยๆกดลงไปที่ลำคอของเธรา เลือดสีแดงค่อยๆไหลออกมาราวยืนยันถึงลมหายใจที่เริ่มหมดไป
   รันตรายิ้มราวสมใจเมื่อเห็นเธราเริ่มหมดแรง แต่แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่ออยู่ดีๆคนที่กำลังหมดแรงกลับคว้าเอาผ้าพันคอของตัวเองมาพันคอของรันตราไว้

   “เจ้าไม่รู้รึ ผ้าคลุมไหล่ของราชาจะปัดเป่าวิญญาณร้ายได้” เมื่อพูดจบเธราก็ดึงผ้าให้แน่นด้วยแรงที่มีเหลืออยู่ “ปีศาจอย่างเจ้าเต็มไปด้วยจิตวิญญาณที่ดำสนิทร้ายกาจ ฉะนั้นจงหายไปซะ”

   รันตราปล่อยมือจากลำคอของเธราก่อนพยายามดึงผ้าออกจากคอตัวเองเมื่อเริ่มรู้สึกแสบร้อนราวไฟเผา ควันสีดำเริ่มลอยออกมาจากร่างของรันตราก่อนที่ร่างของรันตราและเธราจะตกลงมาที่พื้น

   “อย่าคิดว่าแค่ผ้าขี้ริ้วผืนเดียวจะทำอะไรข้าได้” รันตราขู่อย่างอาฆาต ตอนนี้รันตรากำลังเสียเปรียบเมื่อเธราออกแรงรัดคอเขามากขึ้น ความเจ็บร้อนก็ยิ่งรุนแรง

   เธราที่ตอนนี้กำลังใช้ผ้ารัดคอของรันตราอยู่นั้นเริ่มหมดแรงลงเรื่อยๆ ผลจากการถูกอาร์ซ้อมเมื่อคืนและการที่ถูกรันตราทำร้ายส่งผลให้ร่างการเริ่มอ่อนแรงจะสุดท้ายรันตราก็ดิ้นหลุด

   สหัสเข้ามาขวางระหว่างเธรากับรันตราไว้ก่อนพุ่งเข้าไปหารันตราทันที กรงเล็บแหลมคนของสิงห์ราฝังลงไปที่แขนของปีศาจจนเรียกให้เลือดสีดำสาดกระเซ็นไปทั่ว ก่อนตะปบเข้าที่ลำตัวของรันตราอย่างหมายเอาชีวิตหากปีศาจอย่างรันตราก็ไม่ยอมให้ตัวเองเสียงเปรียบง่ายๆ เมื่อร่างของรันตราลอยขึ้นสูงอีกครั้ง

   “สัตว์เลี้ยงของเจ้าใช้ได้เลยนะพระสนม” รันตราเอ่ยราวหยามเหยียด
   “อย่าไปปากดีอยู่บนนั้นลงมา” สหัสตะโกนก้อง
   “หึ” รันตราหัวเราะเบาๆราวหยามเหยียด ผมสีทองที่เคยงดงามจับตาค่อยๆสยายออกและเพิ่มความยาวออกไปเรื่อยๆ หมอกสีดำค่อยๆม้วนตัวเข้ามาครอบคลุมทั่วบริเวณอย่างช้าๆ ก่อนที่เส้นผมที่แผ่ขยายออกไปนั้นจะแทงลงมาหากลุ่มคนที่อยู่ข้างล่างราวสายฟ้าที่แหลมคม

   สหัสใช้ความเร็วหลบได้อย่างหวุดหวิด คุช และโชบุพยายามปกป้องตัวเองและเธราอย่างเต็มความสามารถ ชุนที่ยืนมองการต่อสู้มาสักพัก ค่อยๆเดินไปหาสหัสที่กำลังต่อสู้กับรันตราอยู่ ร่างสูงใหญ่ของชุนเดินเข้าไปช้าๆ เมื่อรันตราฟาดเส้นผมลงมาใกล้ๆชุนก็ใช้มือคว้าเอาไว้ก่อนออกแรงกระชากจนรันตราตกลงมาที่พื้นอย่างแรง
   “อั๊ก...”
   “ข้าไม่ได้มีเรื่องโกรธเกลียดอะไรเจ้า แต่เจ้าต้องการชีวิตไอ้ตัวเล็กข้าคงเฉยไม่ได้ อภัยให้ด้วย” ชุนบอกก่อนเหยียบลงไปบนหน้าอกของรันตรา
   “แก....อั๊ก..แกเป็นยักษ์” รันตราพูดออกมาอย่างตกใจ ชนเผ่าเดียวที่กลืนกินทุกสิ่งได้แม้กระทั้งจิตวิญญาณ กำลังปรากฏอยู่ตรงหน้า
   “ใช่ ครึ่งเดียวน่ะ” ชุนตอบราวพูดคุย หากมือหนากลับก้มลงไปกระชากแขนของรันตราจนขาดกระเด็น
 
   “อ๊ากกกกกกกกกกกกก”
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังก้องไปทั่ว ชุนมองใบหน้าเจ็บปวดนั้นด้วยแววตาเรียบเฉย มือหนาคว้าเข้าที่คอของปีศาจก่อนจะยกร่างทั้งร่างของรันตราขึ้นด้วยมือข้างเดียว
   “ข้าคือยักษ์ษา วิญญาณสีดำสนิทของปีศาจตนนี้ข้าจะ....อั๊ก” ชุนชะงักทันทีก่อนปล่อยร่างของรันตราลงกับพื้นเมื่อรับรู้ได้ถึงกระแทกที่หน้าท้อง  รันตรารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายถีบเข้าไปที่หน้าท้องของชุนเต็มแรงก่อนจะอาศัยจังหวะที่ชุนหลุดมือออกจากคอตนนั้น คว้าเอาอาร์มาเป็นตัวประกัน
   “อย่าเข้ามา” รันตราเอ่ยออกมาใช้แขนข้างเดียวที่เหลือจับคอของอาร์ที่ไร้ทางสู้เอาไว้ ตอนนี้เขาไม่มีพลังพอที่จะงอกแขนใหม่ได้
   “ข้าไม่ได้ใส่ใจชีวิตเจ้านั่นหรอกนะ เจ้าเลือกตัวประกันผิดแล้ว” ชุนเอ่ยอย่างไม่ยี่หร่ะร่างสูงใหญ่เตรียมพุ่งเข้าไปจัดการคนตรงหน้าหากเสียงของเธรากลับห้ามไว้
   “อย่าชุน อาร์เขาไม่เกี่ยวนะ” รันตราแย้มยิ้มราวยินดี เขาคิดไมผิดคนอย่างเธราไม่ยอมให้ใครตายง่ายๆแน่
   “เจ้าไม่สนแต่ดูเหมือนเธราจะสนล่ะ” รันตราพูดก่อนลอยตัวขึ้นไปบนอากาศ เล็บสีแดงสดกดลงไปบนคอของอาร์อย่างช้าๆ
   “ปล่อย....ข้า....แค่กๆ” อาร์บอกอย่างกระท่อนกระแท่น
   “เจ้ามันไร้ประโยชน์” รันตราพูดก่อนฝังเล็บลงไปบนลำคอของอาร์จนมิด แล้วโยนร่างอาร์ลงมาตรงหน้าเธรา
   “วันนี้เจ้าโชคดีเธรา แต่มันคงไม่เสมอไปข้าจะไม่รามือ” รันตราบอกก่อนจะจางหายไปในหมอกสีดำที่หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ
   ---------------------------------------------------------
   --------------------------
   -------
   “อาร์จะไม่เป็นไรใช่ใหมคุช”
    “หม่อมฉันเองก็แน่ใจแผลใหญ่มาก แต่ลันธีเป็นเมืองใหญ่ไม่ต้องห่วงเรื่องหมอรักษาหรอกกระหม่อม” เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าสู่สภาวะปกติ พวกเธราจำเป็นต้องรีบหนีออกมาจากค่ายทหารลดตระเวนทันที ร่างของอาร์ที่นอนจมกองเลือดนั้นยังติดตา ลมหายใจที่รวยรินนั้นเธรายังห่วงจับใจ
   “ห่วงตัวเองบ้างไหม ตัวเองก็เจ็บไม่น้อยเลยนะนั่น” เป็นโชบุที่พูดขึ้นอย่างหัวเสีย “ตอนนี้จะกลับเข้าไปหาหมอในเมืองก็คงไม่ได้ ป่านนี้เรื่องที่เธราหนีมานี่คงกระช่อนไปทั่วแล้ว ไหนจะทำร้ายอาร์หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนของวูธอีกล่ะ” โชบุบ่นเมื่อเห็นอาการของเธราว่าเป็นเยอะพอดู

   “ข้าไม่เป็นไรหรอก เดี๊ยวลองแวะหาสมุนไพรในป่าดูก่อนก็ได้เผื่อมีอะไรที่พอใช้ได้บ้าง” เธราพูดขึ้นมือเรียวกระชับผ้าพันคอเบาๆ ในใจนึกหวนไปถึงเจ้าของผ้า วันที่เดินทางไปวูธองค์วิรัลมาส่งเขานอกจากคำสัญญาว่าจะมารับแล้ว ร่างสูงใหญ่ของราชาแห่งนันทานครยังมอบผ้าคลุมไหล่มาให้เขาด้วย “ข้าฝากเจ้าไว้ก่อนแล้วกัน” คำพูดง่ายๆขององค์วิรัลเมื่อพันผ้าลงไปบนลำคอเขา   เธรามองผ้าในมืออย่างกังวล  ใครกันคือคนในที่เป็นไส้ศึก คนๆนั้นต้องการอะไร นันทานคร หรือ อะไรกันแน่?

 :katai4: :katai4: :katai4: :katai4:

มาต่อจนครบแล้วค่าาา
ฝากวิรัลกับเธราด้วยค่าาา
ทวงนิยาย อ่านสปอยได้ที่ เพจนะคะ

หรือจะติดแทค #วิรัลลืมเมีย   ไว้เม้ามอยกันก็ได้ค่าา



ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2636
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
ลุ้นๆๆๆๆๆ มากกกกกก

ออฟไลน์ Iceshiteru

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 11
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-1

ออฟไลน์ Bunny_tj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
อย่าช้าน้าาา ค้างม๊ากกกกกก :mew2: :mew2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
 :katai4:

เธราไม่น่าหมดแรงเลย ไม่งั้นก็จบรันตราได้แล้ว

 :ling2:

ออฟไลน์ Yara

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2104
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-2
เดาไม่ถูกเลยว่าใครเป็นไส้ศึก
คนที่ตามเธรามาคราวนี้แต่ละคนไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

ออฟไลน์ kinjikung

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2947
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-8
ช่วงเวลาผจญภัยของเธรากับผองเพื่อน 55 องค์วิรัลอย่าเพิ่งรีบมารับ

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4992
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
กว่าองค์วิรัลจะตามมารับเธรา คิดว่าเธราคงมีองค์รักษ์เพิ่มมาอีก

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4

ออฟไลน์ game6969

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 34
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ตอนต่อไป

ออฟไลน์ lnudeel

  • I wanna be a CAT!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1466
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-5
อยากอ่านอีกๆๆๆ :hao7:

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5
สะบักสะบอมน่าดู

ออฟไลน์ threetanz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 766
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
ติดตามอ่านอย่างต่อเนื่องค่ะ

เธราดีมากจริงๆ

ออฟไลน์ someone0243

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
รอติดตามตอนต่อไปค่ะ :z2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด