-----ดวงใจบรรณาการ----- (ตอนพิเศษ---เนิ่นนานและตลอดไป---)หน้า๔๔ ๒๖.๐๒.๖๐ END
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: -----ดวงใจบรรณาการ----- (ตอนพิเศษ---เนิ่นนานและตลอดไป---)หน้า๔๔ ๒๖.๐๒.๖๐ END  (อ่าน 327204 ครั้ง)

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2938
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
ได้เข้าหอกันแล้วจ้า :impress2: เลิกเป็นวิรัลลืมเมียแล้วเนอะ

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1510
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
วิรัลท่านได้ข้ออ้างจะกินสนมพอดีเลยสินะๆ  :o8:

ออฟไลน์ Dezzerr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
ตะหงิดๆ เหมือนคาเซจะแอบรักองค์วิรัล  :hao7:
เป็นตอนที่ทั้งฟินทั้งเศร้าจริงๆเล้ยยย  :hao5:

ออฟไลน์ SaJung13

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1060
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-1
สู้ๆนะวิรัล เธรา

ออฟไลน์ Yara

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2104
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-2
องค์วิรัลไม่ลืมเมียแล้วน้าาาาาา ^^

ออฟไลน์ somberness

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 679
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +42/-0
อะไรไม่รู้แต่วิรัลมีเมียแล้ววว  :mc4: :mc4:

ออฟไลน์ insunhwen

  • FREEDOM!!!!
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 867
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-5

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19
 :laugh:


ในที่สุด

ออฟไลน์ beerby-witch

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 567
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
ในที่สุด  :oo1: :hao5: :katai2-1:

ออฟไลน์ ShadeoftheMoon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 392
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
กรี๊ด ร้องดังๆ เธราได้ถวายงานแล้ว เย่!  :heaven

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ anntonies

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
เค้าเข้าหอกันแล้วนาจาาาาาา  :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ kinjikung

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2947
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-8
เค้าเป็นของกันและกันแล้ว อิอิ สั้นกระชับ ได้ใจความ

ออฟไลน์ threetanz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 766
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
พระสนมน่ารักจริงๆ เลยยยย

ชอบๆ

เนื้อเรื่องกำลังเครียด มีอะไรมาตัดนิดนึง ดีเลยค่ะ

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
ทำไมตอนเครียดๆต้องมีฉากเข้าจังหวะกัน = =

ออฟไลน์ Lovetree

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
เธราถวายงานแล้ว :mew3: :-[
รู้สึกว่าเธรารักองค์วิรัลมากๆเลย :กอด1:
สงสัยว่าเธรามีเหตุการณ์ประทับใจองค์วิรัลก่อนมาเป็นเครื่องบรรณาการหรือช่วงที่วิรัลลืมเมียก็ไม่รู้ :mew2:
ยังคงสงสารธัน  เธรามีใจให้องค์วิรัลอยู่ก่อนแล้ว  ธันเรามาทีหลัง :ling1:
เนื้อเรื่องมีอะไรให้ลุ้นตลอดเลย  ขอบคุณมากๆนะคะ :L2:

ออฟไลน์ natsikijang

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 540
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-4
 กลายเป็นองค์วิรัลหลงเมียแล้ว  เธราน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้  สงสัยทำไมคาเซยอมให้จับง่ายจัง

ออฟไลน์ ☥ŹeMî☠kändä☥

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ตอนแรกคิดว่าที่คาเซทำเพราะหลงรักวิรัล แต่เรื่องนี้มันชอบหักมุม...
เลยคิดๆ ไปว่า หรือนางจะชอบเธรา?? แล้วคิดว่า.. ถ้าตนได้เป็นราชาก็จะได้เธราด้วย?
ไม่งั้นตอนต้นที่นางบอกว่าคอยดูเธรามา 2 ปีนั่นคืออะไร? แค่สนมคนนึงที่คนลืมเมียไม่สนใจ ไม่จำเป็นต้องตามดูม้างงง
รอลุ้นเหตุผลต่อไป...
ในที่สุดเขาก็ได้กันสักที วิรัลกินเนียนๆ เลยนะ >///< ชอบ #วิรัลมีเมีย 5555

ออฟไลน์ imac

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
มาต่อไวๆนะครับ

ออฟไลน์ Poseidon

  • Unconditional love
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-12
ดีต่อใจมากกก วิรัลได้เมียแล้ว

งานนี้ปริศนายังไม่คลี่คลาย ต้องรอต่อไป สู้ๆนะวิรัล

ออฟไลน์ monkey_saru

  • ทำไมหัวใจถึงเอียงซ้าย...*
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :laugh: :laugh: :laugh: เข้าหอแล้วจ้าา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ เด็กชายมั่วนิ่ม

  • ------>>>>
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 32
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ว้ายยยยยย เค้าได้กันแล้วววววๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ
เธราน่ารักอ่ะ >///<

แอบสงสารองค์วิรัล คนที่ไว้ใจร้ายที่สุดจริงๆ เหรอ??
ทำไมคาเซทำแบบนั้นกับพี่น้องที่โตมาด้วยกันได้อ่ะ อยากรู้เหตุผลมากกก

ออฟไลน์ yakusa

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 340
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0

ออฟไลน์ badbadsumaru

  • ♡ caramel macchiato
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-2
เง้ยยยย องค์วิรัลไม่ลืมเมียแล้ว 55555

ออฟไลน์ DraCo_SLa13

  • I swear that, will love Super Junior forever..........
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2124
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +314/-3
หู๊ยยยยยย เค้าได้กันแล้วอ่า

ออฟไลน์ shiroinu

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 308
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
แต่งกันนานแล้วเพิ่งเข้าห้องหอ :hao7: เธราต้องบู๊สิ เราเชื่อ :ped149:

ออฟไลน์ gayraygirl

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3014
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +206/-3
วิรัลเป็นคนมีเมียแล้ว  :mc4:

ออฟไลน์ primprie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-1
    • PrimPrie
ดวงใจบรรณาการเปิดจองวันที่ ๑๔ กพ. ๖๐ นี้แล้วฝากด้วยน้า   
ตอนที่๒๙
   ภายในคุกใต้ดินตอนนี้เต็มไปด้วยความเงียบทั้งที่มีคนอยู่ในนั้นหลายชีวิต องค์วิรัลที่นั่งอยู่กลางห้องยังคงไม่พูดอะไรใบหน้าโดดเด่นเรียบนิ่ง เธราที่นั่งอยู่ข้างๆนั้นพลอยอึดอัดไปด้วยดวงตาสีน้ำตาลทอดมองไปที่คาเซที่นั่งคุกเข่าอยู่ด้านหน้ามีโซ่เส้นเขื่องพันธนาการแน่นหนา ผมสีอ่อนที่เคยรวบไว้อย่างสวยงามยุ่งเหยิงจนร่วงลงมาปิดหน้า เธราเหลือบมองโชบุกับชุนและสหัสอย่างอยากจะขอความช่วยเหลือเมื่อตอนนี้ทุกอย่างดูนิ่งสนิทไม่มีใครกล้าพูดหรือทำอะไร แต่ดูเหมือนคนที่ทำลายความเงียบได้กลับเป็นร่างแสนสวยของเอรันที่ตามมาทีหลัง
   “ข้าขอร่วมฟังการสอบสวนได้ด้วยหรือไม่องค์วิรัล” เอรันเอ่ยขออนุญาตก่อนเดินเข้ามาใบหน้าสวยงามกวาดมองทุกคนอย่างพิจารณา คนในคุกใต้ดินตอนนี้เป็นคนของนันทาและคนของเธรา  การสอบส่วนพิเศษส่วนตัวก่อนที่จะทำการป่าวประกาศถึงการจับตัวคนร้ายได้แก่ประชาชนและเหล่าทหารที่อยู่ที่นันทาตอนนี้สินะ
   วิรัลพยักหน้ารับคำขอเบาๆก่อนยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ คุชเดินไปไปหยิบเอาถังน้ำบรรจุน้ำไว้จนเต็ม ที่เตรียมไว้พร้อม ธันที่รออยู่จับคาเซเงยหน้ามือหนาบีบปากให้อ้าออกก่อนที่คุชจะเทน้ำจำวนมากลงไป
   “แค่กๆ” ทันทีที่ถูกปล่อยคาเซก็สำลักน้ำอย่างหนักใบหน้าสวยงามแดงกล่ำจากการสำลักน้ำ ผมยาวเปียกลู่ไปกับใบหน้า
   “เจ้าฆ่ารารีทำไม” คำถามแรกถูกถามออกไปร่างสุงของวิรัลยังคงนั่งนิ่ง
   “ข้าไม่ได้ฆ่านาง” คาเซปฎิเสธ
   “แล้วใครทำ” วิรัลย้ำคำถามเดิม
   “นาง...ฆ่าตัวตายเอง” คาเซตอบออกมาทั้งที่ยังก้มหน้าต่ำ
   “รารีไม่ได้ฆ่าองค์หญิงโยนา ราชาแห่งวูธฆ่าลูกตัวเองแล้วทำไมนางถึงยอมรับผิด”
   “...”
   “นางฆ่าตัวตายพร้อมลูกในท้อง” วิรัลหยุดคำพูดไปราวสะกดอารมณ์ “เด็กต้องตายไปโดยที่ไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลกทำไมแม่ถึงยอมฆ่าลูกตัวเอง ไอ้พ่อสารเลวมันไปหดหัวอยู่ที่ใหนกัน!”
   
   เป็นครั้งแรกที่คาเซเงยหน้าขึ้นมาใบหน้าสวยงามมีแววคาดไม่ถึง เธราเห็นว่าดวงตาของคาเซมีแววสั่นระริก
   “รา...รีท้องหรือกระหม่อม” น้ำเสียงที่ถามกลับมามีราวคนสิ้นแรง
   “ใช่ นางตายพร้อมลูกของไอ้คนทรยศที่หลอกใช้นางมาตลอดยังไงล่ะ” เป็นโชบุที่เอ่ยขึ้นมาอย่างเหลืออดจนชุนต้องจับแขนห้ามปราม เอรันที่ฟังอยู่เบือนหน้าหนีเธอเป็นแม่คนแล้วหญิงสาวรู้ดีว่าลูกคือดวงใจของคนเป็นแม่เสมอ
   “ข...ข้าไม่รู้มาก่อน” เสียงคาเซสั่นเครือ
   “แล้วทำไมเจ้าต้องรู้ เจ้าเป็นพ่อของเด็กที่อยู่ในท้องของรารีงั้นรึ”  วิรัลถามออกไป
   คาเซไม่ได้ตอบหากอาการกัดฟันราวสะกดกลั้นอารมณ์นั้นก็เป็นคำตอบได้อย่างดี
   “คาเซทำไมทำแบบนี้หลอกรารีทำไม ไม่สงสารนางบ้างรึไง” เธราถามออกไปหลังจากนิ่งฟังมานาน รารีแม้จะเป็นนางกำนัลชั้นสูงเพราะรับใช้ราชาสืบทอดมาตั้งแต่บรรพบุรุษ แต่หลังจากการเกิดกบฏครอบครัวของรารีก็ถูกฆ่าจนแทบไม่เหลือ ในวังหลวงรารีไม่มีญาติพี่น้องที่ใหนอีกนางตัวคนเดียวมาตลอด
   “ข้า...” คาเซเงียบไปราวพูดไม่ออก เขาเงยหน้าขึ้นมองเธราเต็มตาใบหน้าแสนธรรมดานั้นคุ้นตาเธราไม่มีอะไรโดนเด่นใบหน้าก็แสนธรรมดารูปร่างผิวพรรณแบบนี้ก็หาได้ไม่ยาก แต่เธรานั้นมีดวงใจที่แสนหายากข้อนี้เขารู้ดีรู้มาก่อนใคร
   “ข้าไม่ได้หลอกนาง” สุดท้ายคำตอบที่เหมือนยอมรับคำกล่าวหาก็หลุดออกมาจากริมฝีปากของคนโดนสอบสวน  “ข้าไม่ได้หลอก เพราะข้าไม่เคยบอกรักนาง” สิ้นคำตอบน้ำถังใหญ่กาดลงมาอีกครั้งใบหน้าสวยงามสำลักน้ำจนแดงก่ำ
   “แล้วหลอกให้รารีเอาดาบมาให้ทำไมกัน” วิรัลถาม
   คาเซมององค์วิรัลอีกครั้ง คนตรงหน้ายังคงสง่างามใบหน้าโดนเด่นนั้นแทบจะฝังอยู่ในหัวใจของเขาตลอดเวลา วิรัลเป็นพี่ชายที่คอยปกป้อง และดูแลเขามาเสมอแม้คนตรงหน้าจะขึ้นเป็นราชาแห่งนันทานครแล้วก็ไม่เคยเปลี่ยนวิรัลไม่ให้เขาออกสนามรบอีกเลยหลังจากได้รับบาดเจ็บ อำนาจมากมายอยู่ในมือของเขาโดยที่คนตรงหน้าไม่เคยสงสัยหรือหวาดระแวงเขาแม้แต่น้อย ดวงตาสีรัตติกาลทีมองมที่มีแววภูมิใจและยอมรับในตัวเขาเสมอมาแววตาที่เคยมอบให้เขาเพียงคนเดียวคาเซหัวเราออกมาราวสมเพสในความคิดของตน
   “หากท่านอยากรู้เหนือหัวของข้า คาเซคนนี้มีหรือจะขัดท่าน” คาเซบอกออกมาก่อนแย้มยิ้มรอยยิ้มใจดีของคาเซที่เธราคุ้นตา


   //////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
   ค่ำคืนของการเตรียมงานฉลองการครองราชย์ขององค์วิรัล ในขณะที่คุชเธราและองค์วิรัลไปหมู่บ้านบันกุ ทั้งสามเดินทางไปในสามวันแล้วและยังไม่มีท่าทีจะกลับ คาเซที่วิ่งวุ่นเตรียมงานเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง ร่างสมส่วนตัดสินใจพักผ่อนโดนการปลีกตัวมาที่ห้องอาบน้ำเงียบๆ น้ำเย็นๆช่วยคลายความเมื่อยล้าได้พอสมควรใบหน้าสวยงามหลับตาลงก่อนถอนหายใจ ในหัวมีแต่ปัญหามากมายวิ่งวุ่นรอให้เขาแก้ไขมือเรียวยกไวน์ขึ้นจิบ รสขมปนหวานนั้นซ่านไปตามลำคอ เขาเป็นมหาดเล็กคนสนิทเป็นคนที่องค์วิรัลไว้ใจมากที่สุดเขารู้ดี งานทุกอย่างจากพี่ชายผู้เป็นราชาคาเซจะทุ่มสุดตัวเพื่อทำให้สำเร็จ  องค์วิรัลคือคนที่เขามอบทั้งชีวิตและ หัวใจให้ ทำทุกอย่างเพื่อส่งเสริมให้ขึ้นครองบัลลังค์แห่งนันทานคร ความสุขของคนอ่อนแออย่างเขาคือการมองคนที่ตนรักได้อยู่ในจุดสูงสุด  มือเรียวหยิบเอาผลไม้ทีวางอยู่ขึ้นมากิน ผลไม้จากหมู่บ้านห่างไกลมีรสชาติที่ไม่คุ้นเคย คนที่เอามาให้คือเธราพระสนมที่มักทำตัวราวไม่มีตัวตนใบหน้าแสนธรรมดาที่มักประดับด้วยรอยยิ้มที่ลามไปยังดวงตา เธราไม่มีอะไรโดดเด่นเลยสักนิดใบหน้าที่แสนธรรมดานั้นไม่เป็นที่จดจำ ไม่มีญาณตามเผ่าพันธุ์เป็นเพียงชายหนุ่มธรรมดาที่ขยันขันแข็งและเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่จับตา คาเซมักได้รับรายงานจากรารีนางสนมประจำตัวของเธราว่า เจ้าตัวชอบหนีออกไปดูชาวบ้านตามหมู่บ้านห่างไกล สมุนไพรมากมายถูกแบ่งมายังห้องยาของวังหลวงเสมอ เธราดูแลนันทานครในแบบของตัวเอง ตลอดเวลาเกือบสองปีที่เฝ้าดูเจ้าของรอยยิ้มนั้นโบยบินไปมาแทบจะเป็นความสุขอีกอย่างหนึ่งของเขาเลยทีเดียว
     และทันทีที่องค์วิรัลได้พบเธราเขาก็นึกรู้ทันทีว่าคนอย่างองค์วิรัลต้องสนใจพระสนมที่ตนหลงลืมเป็นแน่ และเขาก็คิดไม่ผิดท่าทางสนใจจนออกนอกหน้าของราชาแห่งนันทนครนั้น ส่งผลให้องค์วิรัลตามพระสนมของตนไปถึงหมู่บ้านบันกุ เขาที่คอยเฝ้ามองและรับคำสั่งไม่ได้เอ่ยค้านอะไร แต่คาเซรู้ดีว่าในใจของตนนั้นมีบางอยางที่เขาเองก็ไม่อยากจะยอมรับ คนที่เขาเทิดทูลมาทั้งชีวิตกับคนที่เขาเฝ้าดูมาตลอดเวลาเกือบสองปีนั้นมาพบกันและเหมือนจะเริ่มสนใจกันและกันราวกับมีแรงดึงดูด ทั้งที่น่าจะจะยินดีคาเซกลับรู้สึกริษยา รู้สึกเหมือนถูกแย่งทั้งที่ไม่เคยได้มาครอบครองนั้นน่าหงุดหงิด จนเขาเกลียดตัวเอง
   ความคิดชั่วร้ายมักจะดึงดูสิ่งชั่วร้ายเสมอความคิดผิดแปลกของคาเซสะดุดลงทันทีเมื่อบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป ความกดดันที่เกิดขึ้นคาเซรู้ถึงความผิดปกติทันที ร่างสมส่วนยันตัวลุกขึ้นริมฝีปากอ้าออกราวกับต้องการจะเรียกทหารยามที่เฝ้าอยู่ด้านนอกหากไม่มีเสียงใดเปล่งออกมาขาที่ทำท่าจะลุกขึ้นก็ไร้เรี่ยวแรงคาเซต้องนั่งอยู่กับทีเฝ้าดูกลุ่มควันที่เริ่มจับตัวกันเป็นร่างของชายที่มีผมสีทองและดวงตาสีฟ้าสวยงามจับตา
   “คาเซ...มหาดเล็กคนสนิทของราชาผู้แข็งแกร่งแห่งนันทานคร” ริมฝีปากสวยของผู้มาใหม่เอ่ยออกมาราวทักทาย “แต่ทำไมหัวใจถึงเต็มไปด้วยความริษยาขนาดนี้กันล่ะหืม” ชายแปลกหน้าเข้ามาประชิดตัวคาเซก่อนแตะนิ้วลงไปที่ใบหน้าของคาเซลากไล้ไปมาราวสำรวจ
   “งดงามขนาดนี้ทำไมถึงไม่เคยอยู่ในสายจาขององค์วิรัลราชาผู้ยิ่งใหญ่กันนะ” เหมือนจะพูดเปรยกับตัวเองแต่คำพูดนั้นราวกับคมมีดกรีดลงไปในดวงใจคาเซ ความรู้สึกเกินเลยพี่น้องนั้นมันฝังอยู่ในจิตใจของคาเซมาตลอดเพียงแต่เขาไม่เคยคิดะเผยออกไป แม้ในในลึกๆจะเรียกร้องให้องค์วิรัลมองเขาต่างไปจากน้องชายบ้าง แต่ก็ไม่เคยมีเลยสักครั้งองค์วิรัลยอมรับเขาในฐานะน้องชายที่ไว้ใจที่สุดเพียงเท่านั้น 
   “เจ้าเป็นใคร” คาเซรวบรวมกำลังถามออกไปใบหน้าสวยงามจ้องกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว
   “ข้า...” คนตรงหน้าชี้ไปที่หน้าอกของตัวเองก่อนหัวเราะเบาๆเสียงหัวเราะที่ราวจะเย้ยหยันคนทั้งโลก “ข้าเป็นคนที่จะทำให้เจ้าได้ในสิ่งที่ต้องการยังไงล่ะ”
   “หุบปาก เจ้ามันปีศาจ” คาเซตวาดกลับไปอย่างยากลำบาก รัสมีที่แผ่ออกมาจากชายแปลกหน้านั้นบ่งบอกได้อย่างดีว่าเขาไม่ใช้คนธรรมดา และคนที่สามารถบุกรุกเข้ามายังห้องอาบน้ำส่วนตัวของเขาได้โดยที่ไม่มีใครรู้เห็นเลยต้องมีฝีมือขั้นสูงและบรรยกาศกดดันแบบนี้ตามตำราที่เขาเคยอ่านบอกไว้ชัดเจนว่าเป็นบรรยากาศรอบตัวของพวกปีศาจแน่นอน
   “เก่งนี่สมเป็นมันสมองแห่งนันทานคร” ปีศาจตรงหน้หัวเราะเสียงหัวเราะที่ฟังขนลุกจนคาเซต้องกลั้นหายใจ “ข้าจะไม่อ้อมค้อมละกันนะ”  ชายผู้ได้ชื่อว่าเป็นปีศาจเอ่ยออกมา “ข้าต้องการหัวใจของเด็กสาวคนหนึ่ง ซึ่งข้าต้องฆ่าพระสนมแห่งนันทานครเสียก่อน” คำพูดทีทำให้คาเซตาโตเตรียมจะปฎิเสธทันที “ฟังข้าก่อนคาเซ” เอ่ยห้ามก่อนที่คาเซจะปฏิเสธ "“ไม่มีเธราองค์วิรัลก็จะไม่มีใคร และมีเพียงเจ้าที่อยู่ข้างกายเช่นเดิม เจ้าต้องการอย่างงั้นมิใช่รึ แม้เจ้าจะสนใจในเธราแต่คนเราบางทีก็ต้องเลือกนะคาเซ” ขอเสนอที่ทำให้คาเซเถียงไม่ออกแม้ไม่อยากยอมรับนัก
   “ไม่ต้องแปลกใจไป ข้า...เป็นปีศาจความคิดชั่วร้ายของเจ้าข้ารับรู้ได้ง่ายมากคาเซ”  พูดจบปีศาจตรงหน้าก็ทาบทับริมฝีปากที่ร้อนรุ่มลงมาที่คาเซแนบชิดเนิ่นนาน คาเซมึนงงในสัมผัสราวมัวเมาในรสชาติไม่นานปีศาจนั่นละริมฝีปากออกไป ก่อนไล้นิ้วที่ปากของคาเซไปมา “เก็บไปคิดก่อนก็ได้คาเซ เมื่อเจ้าตัดสินใจได้แค่เอ่ยนาม...รันตรา ข้าจะมาหาเจ้าราวสัตย์เลี้ยงผู้ซื่อสัตย์เชียวล่ะ”

   ---------------------------------------------------------------------------------
   นั่นเป็นครั้งแรกที่คาเซพบรันตรา ปีศาจผู้เต็มไปด้วยเสน่ห์เล่กลที่ยากอธิบายและหลังจากองค์วิรัลกับเธรากลับมาจากหมู่บ้านบันกุ  ทุกอย่างก็เป็นไปดังที่ปีศาจรันตราพูดจริงๆ เธราไปก่อเรื่องจนต้องพาสาวน้อยพารัมกลับมาด้วย เขายอมรับว่าสับสน ความรู้สึกริษยาเพิ่มขึ้นทันทีเมื่อองค์วิรัลยอมทำตามที่เธราขอ การให้ปล่อยนักโทษในคุกใต้ดิน  คาเซคัดค้านแต่ดูเหมือนองค์วิรัลจะเลือกฟังคำขอของพระสนมเสียมากกว่า เมื่อคำพูดที่เคยเป็นที่หนึ่งของตนถูกละเลยคาเซจึงเรียกรันตราอีกครั้ง 

   ///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
   คำบอกเล่าของคาเซเรียกความเงียบให้ครอบคลุมคุกใต้ดินจนแทบไม่ได้ยินแม้เสียงหายใจ เธรามองคาเซอย่างคาดไม่ถึง 
   ราซีนที่ยืนเงียบๆฟังมาตั้งแต่แรกถึงกับถอนหายใจ เขาเหลือบมองวิรัลที่นั่งนิ่งบรรยากาศรอบๆอึดอัดทันทีเมื่อวิรัลไม่เอ่ยอะไร
   “แล้วทำไมราชาแห่งวูธถึงฆ่าลูกตัวเอง” ราซีนตัดสินใจเอ่ยถามออกไปเอง
   “การทีราชาแห่งวูธฆ่าลูกตนเองนั้น ไม่ได้อยู่ในแผนการแต่แรก” คาเซบอกออกมานิ่งๆ
   ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
   ปีศาจรันตราเป็นคนวางแผนให้คาเซบอกเธราให้เข้าเสี่ยงทายในพิธีคัดเลือกผู้ติดตามขึ้นไปทำพิธีบนภูเขา งูเสกถูกส่งให้ไปทำร้ายวิรัล เพื่อที่คาเซจะได้หลอกให้รารีเอาดาบมาให้ สร้างเรื่องโกหกว่าจำเป็นต้องใช้ดาบเล่มนั้นในการรักษาองค์วิรัลเพราะดาบเล่มนั้นเป็นของประจำองค์ราชาที่สืบทอดกันมามีพลังที่สามารถปกป้องและรักษาองค์วิรัลได้ แต่แท้จริงแล้วเขาต้องการขโมยดาบมาเพื่อที่จะให้เธราตามหาดาบและออกมาให้รันตราปลิดชีวิตตามแผนที่วางไว้ โดยหลอกรารีว่าไม่ให้บอกใครเพราะว่าการที่วิรัลโดนงูกัดเป็นความผิดของเธราที่เลินเล่อในหน้าที่ รารีนั้นหลงรักคาเซอยู่แล้วจึงยอมทำตามอย่าง่ายดายเพียงเพราะคำหวานโป้ปดไม่กี่คำ เขาเองก็รู้แต่ไม่ได้ใส่ใจนัก การโกหกหญิงสาวเพื่อผลประโยชน์แม้เขาจะรู้สึกผิดแต่มันก็เลี่ยงไม่ได้ ในเมื่อรารีเป็นคนเดียวที่เข้าออกตำหนักท้ายบึงและดูแลเรื่องส่วนตัวของเธราแต่เพียงผู้เดียว
   แต่ปีศาจก็คือปีศาจวันยังค่ำสิ่งไร้ชีวิตที่จิตวิญญาณเต็มไปด้วยสีดำ คำพูดปลิ้นปล้อนเชื่อไม่ได้คาเซตกอยู่ในที่นั่งลำบากทันทีที่มีคนพบศพองค์หญิงโยนามีดาบที่เขาไปหลอกให้รารีขโมยมาจากเธราปักอยู่ที่อก

---------------------------------------------------------------------
   “เจ้าไม่รู้เรื่องการฆ่าองค์หญิงโยนามาก่อนงั้นรึ” ราซีนถามออกมา
   คาเซส่ายหัวไปมาใบหน้าสวยงามมีแววสิ้นหวังเจ็บปวด “ข้าไม่เคยต้องการให้ใครตาย” เสียงแผ่วเบาของคาเซตอบกลับมา
   ---------------------------------------------------------------------------------
   ------------------------------------------
   “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ไหนบอกว่าแค่ต้องการหัวใจของเด็กพารัมนั่น ให้ข้าไปหลอกเอาดาบมาเพื่อที่เจ้าจะได้โอกาสฆ่าเธรา แล้วทำไมถึงกลายเป็นองค์หญิงโยนากันเล่า” คาเซโวยวายทันทีเมื่อเจอรันตรา หากปีศาจรูปงามกับไม่ได้มีท่าทีทุกข์ร้อนใบหน้าสวยงามหันมาเลิกคิ้วก่อนยกนิ้วขึ้นมาแตะริมฝีปากราวบอกคาเซว่าอย่าเอ็ดไป
   “ข้าไม่ได้ตั้งใจคาเซของข้า” น้ำเสียงที่ดูไร้ความจริงใจนั้นเอ่ยขึ้นใบหน้าแสดงความเสียใจอย่างเสแสร้ง “ชายแก่นั่นพลั้งมือฆ่าลูกสาวตัวเอง ข้าเพียงแค่ให้ยืมดาบนั่นเท่านั้น”  รันตราพูดออกมาราวไม่รู้สึกผิด “องค์หญิงโยนาผู้เพียบพร้อมแต่เต็มไปด้วยตัณหาราคะสมสู่กับทหารชั้นต่ำ นำความอับอายมาให้แก่ราชาผู้ยิ่งใหญ่ ดั่งเนื้อร้ายที่สมควรตัดทิ้ง” รันตราพูดขึ้นมาก่อนหัวเราะราวเยาะเย้ย
   “ข้าจะเชื่อเจ้าได้ยังไงรันตรา” คาเซถามออกไป แม้แรงริษยาจะเต็มหัวใจแต่คาเซไม่ใช่คนโง่ เขารู้อยู่เต็มอกว่ารันตราไว้ใจไม่ได้
   “เจ้าไม่มีทางเลือกนักคาเซของข้า” รันตราบอกพลางยกมือขึ้นลูบแก้มคาเซเบาๆ “หาทางให้วูธขอตัวเธราไปเป็นตัวประกัน ที่เหลือข้าจะจัดการเอง”
   “แต่ว่าราชาแห่งวูธเป็นคนฆ่าลูกตัวเองไม่ใช่รึ”
   “ความผิดไม่มีใครอยากรับไว้ ไม่อย่างนั้นตาแก่นั่นคงไม่ยอมรับดาบนั่นไปไว้ในมือแต่แรก ไม่ต้องห่วงคาเซราชาแห่งวูธไม่ใช่คนโง่ พระสนมเพียงคนเดียวของนันทานครฆ่าพระธิดาของวูธ เป็นฉนวนให้วูธหาเหตุยกกองทัพมารบกับนันทาได้ไม่ยาก ตาแก่นั่นจ้องนันทานครตาเป็นมันมานานแล้ว” รันตราบอกอกมาราววางแผนทุกอย่างไว้เรียบร้อย
   “แล้วถ้าเกิดการรบกันจริงๆล่ะ” คาเซยังกังวลวูธไม่ใช่เมืองเล็กหากเกิดการรรบกันย่อมไม่เป็นผลดีแน่
   “องค์วิรัลก็จะกลับมาเชื่อฟังเจ้าอีกครั้ง ยังไงล่ะ สงครามจะเกิดขึ้นแน่นอน เจ้าจะเป็นคนสำคัญอีกครั้งตามปราถนาของเจ้าคาเซ”  รันตราบอกก่อนจะสลายหายไปต่อหน้าคาเซเหลือเพียงกลุ่มควันสีดำบางเบา

   /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
   “เจ้ายอมเสี่ยงให้วูธกับนันทารบกัน เพื่อที่จะได้เป็นคนสำคัญอีกครั้งงั้นรึ” ราซีนเอ่ยรอดไรฟันความโมโหฉายชัดในแววตา
   “ไม่ว่าจะเป็นบัลลังค์หรืออำนาจอะไรไม่มีความสำคัญสำหรับข้า” คาเซเอ่ยออกมาแผ่วเบา ใบหน้าสวยทอดสายตามองไปยังวิรัลที่ยังคงนั่งนิ่ง “ขอเพียงแววตาคู่นั้นมีเพียงข้าก็พอ”
   “เจ้ามันวิปริต” ราซีนพูดใส่หน้าคาเซ ก่อนหันไปมองวิรัลในใจนึกสงสารอยู่ไม่น้อยแม้ใบหน้าของราชาแห่งนันทานครจะเรียบนิ่งหากแววตานั้นฉายแววเจ็บปวดไม่น้อย
   เอรันที่นั่งฟังมาสักพักลุกขึ้นมาแตะแขนราซีนเบาๆราวห้ามปราม เมื่อเห็นว่าอดีตรัชทายาทเริ่มโมโห สายตาสวยทอดมองไปยังคาเซที่ถูกพันธนาการด้วยโซตรวนอยู่กับพื้น ใบหน้างดงามมีแววเจ็บปวดไม่แพ้กัน เอรันยกมือขึ้นมาพร้อมกับกระจกที่ปรากฏขึ้นทันที ริมฝีปากปากเอ่ยท่องบางอย่างไร้เสียง กระจกในมือจึงขยายใหญ่ขึ้นทันทีที่เงาสะท้อนของคาเซปรากฏทุกคนที่อยู่ในคุกใต้ตินตอนนั้นก็ต้องตกใจ
   ภาพกาฝากเผยความในที่เติบโตออกมาจากหน้าอกด้านซ้ายของคาเซ ใหญ่โตจนความสูงเทียบเท่าเพดานคุกใต้ดินลำต้นสีดำสนิทหากใบที่ผลิออกมากลับมีสำแดงก่ำราวแววตาของปีศาจ แม้แต่คาเซเองก็ตกใจกับสิ่งที่ฝังอยู่ในตัวเอง
   “ต้นขนาดนี้ล่ะที่ทำเอาเมืองแห่งเวทแทบล่มสลาย” เอรันพูดกับตัวเองเบาๆ ใบหน้าสวยงามมีแววเศร้าสร้อยเมื่อนึกถึงเรื่องที่ผ่านพ้น
   “อะไรกัน” คาเซอุทานก่อนพยายามเอามือลูบหน้าอกตัวเองแต่กลับไม่พบอะไรแต่ภาพในกระจกนั่นมันอะไรกัน
   “เจ้าถูกปีศาจหลอกใช้” เอรันบอกใบหน้าสวยมีแววเห็นใจ “ปีศาจนั่นไม่ได้คิดยืมมือวูธฆ่าเธราแต่แรก มันแค่ต้องการล่อเธราให้ห่างองค์วิรัลเท่านั้น” เอรันบอก
   “ใช่...เพราะรันตราไปบอกข่าวกับอาร์คนรักขององค์หญิงโยนา ตั้งแต่ก่อนที่เธราจะถูกชิงตัวไปแปลว่าปีศาจนั้นอ่านเกมส์ขององค์วิรัลออกแต่แรกแล้วว่าไม่ยอมให้เธราไปกับวูธง่ายๆแน่” โชบุพูดขึ้นมา “แต่ปีศาจนั่นคิดไม่ถึงว่าเธราจะมีชุนคอยติดตาม แผนล่อเธรามาฆ่าที่เมืองท่าลันธีถึงล่มไม่เป็นท่า” โชบุสรุปอีกครั้ง
   “แล้วของประจำตัวราชาหายไปใหนหมด เจ้าแอบย้ายไปไว้ใหน” เธราถาม
   “ยอดเขานันทา” คาเซบอกก่อนก้มหน้านิ่ง ใหล่บางเริ่มสั่นเทา “ข้าขอโทษ ท่านรัลข้าไม่ได้ตั้งใจ” คาเซบอกออกมาพร้อมน้ำตาไม่มีเสียงสะอื้นหากแววตาที่แสนเจ็บปวดนั้นกลับชัดเจน

   /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
   /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
   คาเซเริ่มอยู่ไม่สุขทันทีที่เธราหนีไปกับโชบุชุน แถมยังมีสหัสพ่วงไปด้วยอีกคนเอ่ยถามองค์วิรัลแล้วก็ไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน เขารู้ว่าองค์วิรัลรู้เห็นกับการลักพาตัวพระสนมไปของโชบุกับชุน แต่เขาเองก็ไม่มีหลักฐาน และทันทีที่ได้รับข่าวบางอย่างราชาแห่งนันทานครก็เดินทางออกไปจากเมืองหลวงทันที เขาตามสืบทีหลังและได้รู้ว่าจุดหมายปลายทางขององค์วิรัลคือเมืองอันรา คาเซชั่งใจอยู่เพียงครู่ก่อนที่จะแจ้งข่าวนี้ให้กับรันตรา หากการพบกันครั้งนี้รันตรามีสภาพที่ไม่ดีนัก แขนเรียวของรันตราดูผิดรูป ท่าทางสะบักสะบอมนั้นดูเจียนตาย
   “ท่านเป็นอะไร” คาเซถามแต่ไม่ได้ย่างกลายเข้าไปใกล้เขาไม่ชอบสัมผัสของรันตรานัก
   เรื่องของข้า...ฮึ่ก...เจ้ามีอะไร” เสียตวาดดังลั่นพร้อมกับการกระอักเลือดสีดำออกมา
   “เธราอยู่เมืองอันรา” คาเซบอกก่อนขมวดคิ้วบรรยากาศรอบตัวเริ่มกดดันตามแรงอารมณของรันตรา
   “มียักษ์ได้ยังไง ทำไมไม่บอกข้า” รันตราตวาด
   “ท่านไม่ได้ถาม...แล้วข้าก็ไม่ได้มีหน้าที่รายงานทุกอย่างที่เกี่ยวกับนันทานครให้ท่านรู้” คาเซเสียงแข็ง
   “หึ...เก็บของประจำองค์ราชาให้หมด ทุกอย่างที่มีพลังพิเศษทุกอย่างที่ทำลายพลังเวทได้เก็บให้หมด” รันตราเอ่ยสั่งการ
   “ทำไมกัน”
   “ทำตามที่ข้าบอก เก็บแล้วเอาไปทิ้งให้ใกล ไม่อย่างนั้นองค์วิรัลของเจ้าได้รู้แน่ว่าเจ้าเป็ยกบฏ”
   “ข้าไม่ใช่กบฏ” คาเซเถียงเสียงดัง
   “หึ คาเซคนไม่ซื่อสัตย์อย่างเจ้าไม่เรียกกบฏจะให้เรียกอะไรกัน” รันตราเอ่ยย้ำ “ทำตามที่ข้าบอกแล้วเจ้าจะได้องค์วิรัลของเจ้าคืน” รันตราบอกก่อนหายไป

   ///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
   “รันตราเคยเป็นชาวเวทย์ชั้นสูง จึงเรียกใช้กองทัพเลือดได้สินะ”  วิรัลเอ่ยขึ้นใบหน้าคมมีแววครุ่นคิด ถึงเหตุการณ์ที่อันรา “เพราะบาดเจ็บสาหัสจึงไม่สามารถตามไปที่เมืองอันราได้  แล้วทำไมรันตราถึงบาดเจ็บขนาดนั้นได้ล่ะ”
   “ชุนเป็นคนทำ”เธราบอก วิรัลหันไปมองลูกครึ่งยักษ์ที่ยืนนิ่งมาตั้งแต่แรก เขาไม่แปลกใจนักที่ชุนสามารถทำร้ายปีศาจให้บาดเจ็บสาหัสได้  เพราะยักษ์นั้นสามารถกลืนกินทุกอย่างในจักวาลนี้ได้ไม่ยาก
   “แล้วใครฆ่าราชาแห่งวูธกัน” ราซีนถามขึ้นมา “แล้วทำไมร่างกายไม่มีแผล และถ้ากษัตริย์แห่งวูธ คือเจ้าของ หัวใจของผู้ที่ฆ่าดวงใจตนเอง  หัวใจของหญิงหม้ายที่ยังเป็นสาวพรมจรรย์คือพารัม ถ้าอย่างนั้นอีกดวงก็...” ราซีนเว้นคำก่อนหันไปมองหน้าองค์วิรัลที่มีสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิมทันที
   “ปีศาจนั่นวางแผนไว้แต่แรก ทุกอย่างมันวางแผนไว้หมดแล้ว” สหัสเอ่ยออกมาก่อนขบกรามแน่น
   “คาเซใครฆ่าราชาแห่งวูธ” วิรัลเอ่ยถามคาเซอีกครั้ง
   “ข้าไม่รู้” คาเซตอบเสียงระโหยโรยแรง
   การสอบสวนยังคงไม่จบง่ายๆหากไม่มีบางสิ่งมาขัดขวาง นายทหารที่วิ่งเข้ามารายงานข่าวบางอย่างนั้นมีท่าทีกระวนกระวายจนน่าแปลกใจ
   “ถวายบังคมพะยะค่ะตอนนี้มีเหตุการณ์ผิดปกติด้านนอกพะยะค่ะ” นายทหารรายงานต่อไปด้วยท่าทีเป็นกังวล “กลุ่มเฆขสีดำปกคลุมเต็มท้องฟ้า น้ำในแม่น้ำลดลงจนแทบแห้งขอดพระองค์มีรับสั่งอย่างไรดีพะยะค่ะ”
   ------------------------------------------------------------------------------------------------
   ----------------------------------------------------------
   

ออฟไลน์ primprie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-1
    • PrimPrie
กองทัพถูกเตรียมพร้อมทันที นับว่าเป็นระยะเวลาพอสมควรแล้วที่นันทานครไม่ได้ทำศึกที่เมืองหลวงแบบนี้หลังจากวันที่วิรัลปรากบฏจนหมดสิ้นแผ่นดิน องค์วิรัลโดดเด่นอยู่บนกำแพงเมือง คุชและธันแยกตัวไปดูกองกำลังของตน โชบุชุนที่เตรียมพร้อม สหัสที่กลับมาอยู่ในร่างของสิงห์ราเต็มตัว ยืนประกบอยู่ด้านหลังเธราที่ตอนนี้ถูจับเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดพิธีการเต็มตัว  ใบหน้าแสนธรมดาเรียบนิ่งมีผ้าพันคอสีเข้มผืนใหญ่ปักลายอย่างสวยงามเข้ากับชุดที่สวมอยู่ ผมสีน้ำตาลถูกจัดแต่งให้เรียบร้อบเครื่องประดับที่เข้าชุดกัน ทำให้เธราดูน่าเชื่อถือกว่าเวลาปกติมากพอดู
   “ข้าในนามของราชาแห่งนันทานคร  ผู้สืบทอดบัลลังค์ที่เกรียงไกรมีสิทธิ์ในของคู่บัลลังค์และแผ่นดินนันทา ไม่ว่าจะเป็นกองทัพจากที่ไหนก็ไม่มีสิทธิรุกราน หากมันหน้าใหนกล้าล่วงเข้ามาทั้งที่เราไม่ได้เชิญ เราจะไล่มันออกไป” เสียงกังวานขององค์วิรัลเรียกกองทพให้ลุกฮือได้ทันที เสียงดาบกระทบโล่ดังลั่นพร้อมกับเสียงกู่ร้องของเหล่าทหารหาร
   “กองทัพเลือดที่เกรียงไกรวันนี้จะพ่ายแก่เรา ญาณบริสุทธิ์แห่งมาลันเคียจะชี้ทางให้เรา”  วิรัลตะโกนก้องแขนแกร่งรวบตัวของเธราก่อนยกขึ้นมาอุ้มไว้ก่อนยกร่างของเธราให้ขึ้นไปยืนที่ขอบกำแพงเมือง 
   คนถูกอุ้มผวาจับไหล่องค์วิรัลทันทีผ้าพันคอผืนสวยปลิวไสวตามสายลมแรง  วิรัลจับเอาชายผ้าที่ปลิวไปมาไว้ก่อนจรดริมฝีปากลงไปแผ่วเบาทั้งที่สายตายังคงจับจ้องไปที่เจ้าของผ้า
   “ได้โปรดมอบคำทำนายที่เป็นชัยชนะแก่นันทานครด้วยเถอะ เธราพระสนมของข้า” คนถูกขอให้ทำในสิ่งที่ทำไม่ได้ยืนนิ่งก่อนจ้องกลับลงไปในดวงตาสีรัตติกาลขององค์วิรัล ร่าสูงโปร่งของเธราขยับตัวเล็กน้อยก่อนหันหน้าออกไปนอกกำแพงที่เต็มไปด้วยกองทัพทหารจากทั้งนันทานครและเมืองในปกครองที่ส่งมาช่วย ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มนิ่งสนิทมือเรียวยกขึ้นสูง ก่อนหลับตานิ่งราวกับกำลังรับฟังบางสิ่ง
   “จงรบด้วยจิตใจที่หาญกล้า ปีศาจที่ถูกสร้างขึ้นมาจากเวทจะทำอะไรพวกเจ้าไม่ได้ เทพแห่งชัยชนะจะอยู่ฝั่งผู้ที่มีหัวใจแข็งแกร่งเสมอ  ปฐพีจะหนุนนำ เตโชจะแผดเผาศัตรู อาโปจะปกป้อง  วาโยจะเคียงข้าง จงรบเพื่อปกป้องบ้านเกิดเมืองนอนของเจ้า เพื่อคนที่รอคอยการกลับไป ข้าขออวยพรให้ชัยชนะป็นของพวกเจ้า” คำอวยพรที่ดังก้องนั้นเรียกความเงียบสนิทมาสู่กองทัพอันยิ่งใหญ่ได้ทันที และเมือเธราแสดงความเคารพแก่องค์วิรัลพร้อมกับยกเอาหลังมือของราชาแห่งนันทานครขึ้นมาจุมพิษราวอวยชัย เสียงอื้ออึงของเหล่าทหารที่โห่ร้องด้วยกำลังใจที่ล้นเหลือก็ดังขึ้นอีกครั้ง
   “ไม่เห็นทำนายอะไรเลย” โชบุกระซิบกับชุนใบหน้าครึ่งอสรพิษพยักเพยิด
   “เอาน่าแค่นี้ก็เรียกขวัญกำลังใจได้มากพอดูแล้ว ไอ้ตัวเล็กมันทำนายอะไรได้ที่ใหน ดูสิขาสั่นพับๆแล้วนั่น” ชุนพูดอย่างติดตลกทั้งที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด
   “ใช้ได้ไหมกระหม่อม” เธราหันไปกระซิบถามองค์วิรัลที่อุ้มเขาลงมาจากของกำแพงเมืองแต่ยังไม่ยอมวางเขาลงให้ยืนดีๆ แต่กลับใช้แขนข้างหนึ่งอุ้มร่างเขาไว้ราวอุ้มเด็กน้อย
   “ก็...พอได้” วิรัลตอบง่ายๆ ก่อนหันไปมองหน้าเธราที่ดูเหมือนจะอึดอัดกับการสัมผัสแนบชิดต่อหน้าคนอื่นแบบนี้
แต่แล้วคนที่ถูกอุ้มอยู่ดีๆก็ก้มลงกอดเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เธราดึงเอาวิรัลมากอดไว้แน่น “พระองค์ต้องปลอดภัยสัญากับหม่อมฉันสิ” เธราพูดยื่นข้อเสนอให้วิรัลสัญญา ซบใบหน้าลงไปบนกลุ่มผมสีดำสนิมของคนในอ้อมกอดอย่างกังวล
   “ข้าจะไม่ตาย”
   “ท่านต้องไม่เป็นอะไร”
   “การรบเราจะบังคับคมดาบศัตตรูไม่ได้หรอกเธรา” วิรัลท้วงคนที่เริ่มรั้นให้เขาสัญญาในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้  วิรัลรู้สึกถึงแรงกอดที่มากขึ้น เขาเองก็ไม่ได้ติดขัดอะไรหากคนตรงหน้าอยากจะกอดมากว่านี้หากบรรยากาศรอบตัวนั้นเริ่มกดดันมากขึ้น ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยกลุ่มเมฆสีดำเริ่มมีสายฟ้าแล่บไปมาทั้งที่ไม่มีเสียงฟ้าร้องหรือท่าทีของฝนจะตกสักนิด หากยังไม่ทันได้ขยับตัวไปมากกว่านี้ลูกธนูพุ่งมาจากท้องฟ้าตรงมายังร่างของเธราที่ถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนเร็วเท่าความคิดวิรัลหันเอาตัวบังคมธนูทันทีแต่ดูเหมือนคนที่ถูกอุ้มจะเร็วกว่าเธราผละตัวออกมามือเรียวคว้าดาบของวิรัลที่เหน็บอยู่ที่เอวขึ้นมาปัดธนูให้พ้นจากตัวเองและราชาแห่งนันทานครทันที
   “ข้าบอกแล้วว่าอย่าเจ็บเอาตัวมาบังธนูให้ข้าทำไม” เธราหันไปตวาดองค์วิรัลทันที ร่างสูงโปร่งขืนตัวออกห่างทันทีพร้อมส่งดาบคืนเจ้าของใบหน้างอง้ำบ่งบอกว่าไม่พอใจชัดเจน
   “หวายกลัวเมียว่ะ ฮ่าๆ” โชบุหันไปพูดส่หน้าวิรัลอย่างสะใจ 
   “อะไรน่ะ” ชุนที่อ้าปากจะห้ามโชบุไม่ให้กวนอารมณ์องค์วิรัลเอ่ยถามขึ้นก่อนก้มลงหยิบดอกธนูขึนมาดู  เส้นผมสีอ่อนถูกพันไว้กับดอกธนูยาวเพียงคืบ “ผมใครกัน” ชุนหันไปถามวิรัล
   “คาเซ ทหารลงไปเอาตัวาเซที่คุกใต้ดินขึ้นมาเดี๋ยวนี้” วิรัลสั่งการทันที ใบหน้ามีแววเคร่งเครียด ถ้าเขาคิดไม่ผิด คาเซคือเจ้าของหัวใจของกบฏผู้สำนึกผิดสินะ
   และทันทีที่สิ้นคำสั่งของวิรัล ท้องฟ้าทีมืดครึ้มก็เคลื่อนไหวไปมาราวพายุหมุนก่อนจะค่อยๆปรากฎร่างของเหล่านักรบปีศาจลอยลงมาจากท้องฟ้า ร่างแห้งกรังที่ไร้ชวิตพร้อมกลิ่นสาบสางที่ลอยมาตามลม
   “สวัสดีองค์วิรัลแห่งนันทานคร หึหึหึ”  เสียงกังวานที่ดังลงมาจากท้องฟ้า พร้อมกับร่างของรันตราค่อยๆปรากฏขึ้นมาท่ามกลางบรรดานักรบปีศาจ
   “รันตรา” เธราเอ่ยชื่อของปีศาจผู้มีรูปโฉมงดงาม  มือเรียวรับเอาธนูมาถือไว้ เธรมององค์วิรัลที่ยืนนิ่งไม่เคลื่อนไหว  เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะเขา เขาดื้อรั้นจะช่วยพารัม เรื่องทุกอย่างจึงเลยเถิดมาถึงขนาดนี้ใบหน้าแสนธรรมดามองเหล่าทหารนับไม่ถ้วนที่มีท่าทีหึกเหิม อย่างกกังวลแม้เพียงสักหนึ่งชีวิตเขาก็ไม่อย่างให้ใครต้องเสียสละ
   “เวลาเพียงน้อยนิด เกณไพร่พลได้มากขนาดนี้สมเป็นองค์วิรัลแห่งนันทาจริงๆ” รันตราเอ่ยออกมาพลางกวาดสายตามองเหล่าทหารมากมายตรงหน้า
   “เจ้าฆ่ากษัตย์แห่งวูธสินะเจ้าปีศาจ” วิรัลตะโกนถามรันตรา
   “ทำไมข้าต้องฆ่าราชาแห่งวูธกันเล่า” รันตรายังคงยียวน
   “เพราะราชาแห่งวูธคือ เจ้าของ หัวใจของผู้ที่ฆ่าดวงใจตนเอง น่ะสิ”
   แปะๆ “เจ้านี่เก่งกว่าที่ข้าคิดนะองค์วิรัล รู้จักหัวใจที่ปวดร้าวทั้งสามเสียด้วย แต่ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ ในเมื่อสัตว์เลี้ยงของสนมท่านเป็นถึงสิงห์รา....ชั้น...สูง” รันตราลากเสียงก่อนมองไปที่สิงห์สหัส
   “หุบปาก” สหัสตวาดลั่น ร่างสิงห์รานั้นเตรียมพร้อมฉีกร่างของรันตราทุกเมื่อ
   “จริงๆข้าก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ องค์วิรัลแห่งนันทานคร ข้าแค่โปรยเมล็ดกาฝากแห่งความในลงไปในไวท์เลิศรสของนันทาเท่านั้น พวกเจ้าเอาไวล์พวกนั้นมาเฉลิมฉลองในงานกันเอง แล้วกาฝากของข้าก็ทำหน้าที่ได้ดี เสียจน...ราชาผู้หน้าบางทนอับอายที่ลูกสาวร่านสวาทไปทั่วไม่ไหว จนเกิดทะเลาะกันข้าแค่เอาดาบไปเสนอให้ไว้ใกล้ๆมือเท่านั้นเองนะ” รันตราพูดออกมาอย่างติดตลก “แต่ก็ช่วยไม่ได้จะปล่อยให้คนอื่นรู้ได้ยังไงว่าฆ่าลูกตัว การโยนบาปให้คนโง่อย่างพระสนมของท่านน่ะเหมาะสมที่สุดแล้ว” รันตราบอก “เธราเจ้ายืนอยู่ผิดที่เอง ข้าไม่ได้อยากฆ่าเจ้าสักนิด ถ้าเจ้าไม่เข้ามายุ่งตั้งแต่แรกเรื่องทั้งหมดก็จะไม่เกิด”
   เธราไม่พูดอะไรเขายกคันธนูขึ้นง้างก่อนปล่อยธนูออกไปโดยไม่ลังเล ไม่มีการเตือน ไม่มีท่าทีลังเล ลูกธนูฉียดผ่านหน้ารันตราไปเพียงนิด
   “ลงมา!” เธราตะโกนก้องใบหน้าแสนธรรมดานิ่งสนิท “ลงมาสู้กับข้า อยากได้ชีวิตข้าก็ลงมาเอามันไปอย่าให้ใครต้องมาบาดเจ็บล้มตายเพราะความอำมหิตของเจ้า  บอกว่าข้าทำให้เกิดเรื่องก็ลงมาทำให้มันจบที่ข้า รันตราลงมา” เธราตะโกนก้อง
   “โมโหแล้วสินะ”  สหัสเอ่ยออกมา
   “ไอ้ตัวเล็กนี่มันไม่กลัวตายจริงๆ” โชบุเอ่ยออกมา พลางส่ายหัวในนิสัยข้อนี้ของเธรา
   “เธราไม่กลัวตาย แต่คนที่กลัวเธราจะตายอยู่นั่น” ชุนบุ๋ยปากไปยังองค์วิรัลที่ยืนเคียงข้างเธรา ร่างสุงใหญ่พยายามเอาตัวมาบังเธราไว้แต่เจ้าตัวดูเหมือนจะไม่ยอม
   “หลบไป” เธราพูดอย่างลืมมารยาท
   “เธราทำ” วิรัลถามแบบเดียวกับที่เคยพูดกับเธราที่บันกุ    เขาไม่เคยคาดเดาการกระทำของเธราได้จริง
   เธราไม่ตอบสายตานิ่งสนิทจ้องมองไปที่รันตราที่ลอยตัวลมมาใกล้มากขึ้นตอนนี้ร่างของปีศาจรันตรา  ลอยอยู่เหนือกำแพงขึ้นไปเพียงนิด
   “จะสู้กับข้ารึ”  รันตราเลิกคิ้วอย่าวนึกไม่ถึงกับคำท้าของเธรา
   “ใช่ กลัวอะไรกันเป้นถึงรัชทยามแห่งกัชธา องค์รัชทายาทรันตราผู้เต็มไปด้วยพลังเวทอันแข็งแกร่ง กลัวที่จะต้องสู้กับข้ารึไง” เธราท้าทาย
   “หุบปาก” รันตราโมโหที่เราเอ่ยถึงตัวเขา
   “รัชทายาทนอกคอกที่ทำให้กัชธาหลบซ้อนตัวเองอยู่หลังม่านหมอก เจ้าต้องเลวถึงขนาดใหกันนะถึงทำลายเมืองของตัวเองได้ขนาดนั้น” เธรานยังคงพูดต่อย่างไม่ยี่หระ ใบหน้าแสนธรรมดาเชิดขึ้นราวท้าทาย
   และเหมือนเธราจะพูดได้ตรงจุด รันตราลงมายืนเผชิญหน้ากับเธราทันที ใบหน้าสวยงามฉายแววไม่พอใจเต็มเปี่ยมดวงตาสีฟ้านั้นวาววับ
   “ข้าจะทำให้เจ้าหุบปาก” รันตราเอ่ยออกมาก่อนบรรยากาศจะทวีความกดดันมากขึ้น ผมสีทองสยายยาวมากขึ้นก่อนจู่โจมเธราทันที 
   เธราขยับตัวหนีทันที วิรัลฟันดาบลงไปที่เส้นผมของรันตราทันทีแต่ดาบธรรมดาไม่สามารถทำอะไรปีศาจได้ นี่สินะรัตราถึงให้คาเซเอาของประจำตัวราชาไปซ้อนไว้
   “กองทัพเลือดของข้า จัดการพวกมัน” รันตราเอ่ยปากพียงเท่านี้บรรดานักรบปีศาจ ก็พุ่งตัวลงมาจากท้องฟ้า เสียงการโรมรันของเหล่าทหารดังขึ้นทันที
   สหัสเข้าจู่โจมรันตราแต่ก็ต้องสะดุดเมื่อเหล่านักรบปีศาจเข้ามาขวาง โชบุกับชุนก็ถูกขัดขวางไม่ให้เข้าไปใกล้ตัวรันตราได้  การต่อสู้ที่ดูจะไม่มีใครยอมใคร แต่ทุกคนรู้ดีว่าทันทีที่ตะวันตกดินเมื่อไหร่ พวกมันจะมีพลังมากขึ้นกว่าเดิม และทุกอย่างจะยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม
   วิรัลพยายามฝ่าเข้าไปให้ถึงตัวรันตราแม้จะยากเพราะมีเหล่านักรบปีศาจไร้ชีวิตเข้ามาขัดขวาง คมดาบของเขาฟาดฟันจนเหล่านักรบไร้ชีวิตขาดเนท่อน ร่างแล้วร่างเล่า แต่ดูเหมือนจะไม่มีทางจบสิ้นสักที
   “อ๊าก!” เธราที่ถูกเส้นผมของรันตรารัดร่างกายแล้วยกขึ้นสูงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เมื่อถูกฟาดลงมาที่พื้นอย่างแรง
   วิรัลพาตัวเองไปหาเธราทันที แขนแกร่งตวัดดาบไปมาราวอวัยวะชิ้นหนึ่งของร่างกาย “เธราเป็นอะไรรึเปล่า” วิรัลเอ่ยถามคนที่พยุงตัวเองลุกขึ้น
   “ไม่เป็นไรกระหม่อม” เธราบอกก่อนมองสำรวจวิรัลว่ายังปลอดภัยดีหรือไม่
   “เจ้าหลบไปก่อน สิ่งที่มันต้องการคือชีวิตเจ้า” วิรัลบอกก่อนยกดาบรับการจู่โจมของนักรบปีศาจ
   “สหัส” เธราที่ดูเหมือนจะไม่ฟังคำของวิรัลเท่าไหร่  เอ่ยปากเรียกนามของสิงห์ราดังลั่น
   “โฮกกกกกกกกกกกก” เสียงคำรามของสิงห์ราดังสนั่นไปทั่วบริเวณ กรงเล็บขย้ำลงไปที่ร่างของนักรบปีศาจจะฉีกขาดกระจายไปทั่ว ใบหน้าครึ่งสิงห์แยกเขี้ยวราวสำแดงเดชแห่งเผ่าพันธุ์ ร่างสูงใหญ่กว่ามนุษย์มุ่งตรงมายังนายแห่งตนอย่างรวดเร็ว
   “คุ้มกันข้าด้วย” เธราบอกกับสหัส ก่อนหยิบเอาบางอย่างออกมา กริชที่พวกนักรบปีศาจใช้ทำร้ายสหัส กริชที่มาจากเมืองแห่งเวท เมื่อสิ้นคำสั่งที่กล่าวกับสหัสเธราก็พุ่งตัวออกไปทันที
   วิรัลยกดาบป้องกันตน ทั้งสายตายังคงจับจ้องไปที่เธราอย่างเป็นห่วงบางทีเขาอาจต้องทำใจว่าคนรักของเขาไม่ใช้คนที่จะรอให้เขาปกป้องแต่เพียงฝ่ายเดียว  “พลธนู” วิรัลตะโกนสั่งทันที ประตูกลที่ฝังอยู่ก็เปิดขึ้นมาพร้อมกับพลธนูไฟ 
ที่เตรียมพร้อมทำหน้าที่ของตนอยู่แล้ว ธนูไฟที่พุ่งมาทำลายล้างนักรบปีศาจอย่างแม่นยำ
   เธราพาตัวเองมาใกล้รันตรามากขึ้น โดยมีสหัสคอยระวังให้ร่างสุงโปร่งแทงกริชลงบนร่างของนักรบปีศาจ และทันทีที่รั้งกริชออกมาร่างของมันก็สลายหายไป เธรามองกริชในมือก่อนเหลือบมองรันตรา ช่วงเวลาที่ถูกกักตัวอยู่ที่ตำหนักหยาดหมอกเขาอ่านตำนานเมืองต่างๆอย่างไม่รู้จะทำอะไร แต่ในตำนานเหล่านั้นเขากลับพบบางสิ่งบางอย่างที่พอจะมีประโยชน์อยู่บ้าง ดั่งเช่นสิงห์ราที่แพ้เขี้ยวสิงห์ ชาวเวทจะหลั่งเลือดได้ก็ต่อเมื่อถูกคมอาวุธที่มาจาดเมืองแห่งเวทเท่านั้น เธรากำกริชในมือแน่น ตอนนี้แม้รันตราจะเป็นปีศาจ แต่ครั้งหนึ่งคนตรงหน้าก็คือชาวเวท ของแบบนี้ไม่ลองก็ไม่รู้ คิดได้ดังนั้นเธราก็พุ่งตัวออกไปทันที

 :katai4: :katai4: :katai4:

ตอนนี้ยาววกว่าทุกตอนเพราะเฉลยหลายอย่าง
ฝากด้วยน้าาาา  #วิรัลลืมเมีย

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ Dezzerr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
เดาถูกด้วยยย โอ๊ย ตื่นเต้น คาเซอย่าตายน้าาา
เธราจัดการรันตราให้ได้นะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด