┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==  (อ่าน 274845 ครั้ง)

ออฟไลน์ Margarita

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 85
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[11]==[P.7]== [15/05/60]
«ตอบ #210 เมื่อ16-06-2017 12:49:25 »

 :pig4:

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[11]==[P.7]== [15/05/60]
«ตอบ #211 เมื่อ16-06-2017 21:02:14 »

ใจก้อนบาง 5555555555555555555555555

ออฟไลน์ xxSunShinexx

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 58
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[11]==[P.7]== [15/05/60]
«ตอบ #212 เมื่อ16-06-2017 21:26:06 »

พี่ภูคงแปลกใจในความจริงใจของพวกบ้า 5555+
น้องเก้าโดนแน่ อาจจะเป็นอะไรที่ดีต่อใจกะได้นะ :-[

ออฟไลน์ reverofjs

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[11]==[P.7]== [15/05/60]
«ตอบ #213 เมื่อ17-06-2017 10:50:12 »

ดาเมจแรงมากจีๆ  :m25: :m25: :m25:

ออฟไลน์ myd3ar

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[11]==[P.7]== [15/05/60]
«ตอบ #214 เมื่อ17-06-2017 12:12:38 »

น้องก้อน ละลายเลยมั้ย 5555

ออฟไลน์ kiszy

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 166
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[11]==[P.7]== [15/05/60]
«ตอบ #215 เมื่อ18-06-2017 10:31:12 »

ใจคนอ่านก็บางเหมือนกัน ฮื่ออออ

ออฟไลน์ CHESS.

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 212
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +228/-2
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[11]==[P.7]== [15/05/60]
«ตอบ #216 เมื่อ19-06-2017 17:12:43 »





-12-

 

สิ่งที่ทำให้ผมหงอยได้มีอยู่ไม่กี่อย่าง ยกตัวอย่างเช่นตอนนี้ที่ผมกำลังยื่นตัวสั่นเพราะความหนาวอยู่ริมขอบสระ เนื่องจากโดนคนหน้าดุทำโทษให้ยืนสำนึกผิด จริงๆ ก็ไม่เชิงว่าเขาสั่ง แต่แค่เห็นพี่ภูมองด้วยสายตาเหมือนจะบอกว่า ‘มึงรีบทำอะไรสักอย่างเดี๋ยวนี้’ ผมก็เลือกปีนขึ้นมาจากสระแล้วเอามือกุมไว้ด้านหน้าพร้อมก้มหน้าให้ดูน่าสงสารเป็นการทำโทษตัวเองทันที

พี่ภูยังคงยืนมองผมด้วยดวงตาดุๆ อยู่ในสระโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทั้งยังมีพื้นหลังเป็นภาพไอ้พวกรุ่นพี่รุ่นน้องรวมถึงไอ้โซขำก๊ากกันอยู่อีกด้าน แต่พอผมคิดจะอ้าปากด่าก็ดันไปสบเข้ากับดวงตาสีเทาของคนๆ เดิมเลยได้แต่หุบปากฉับแล้วก้มหน้าลงหงอยๆ

เพิ่งเคยหงอยทั้งที่ไม่ได้โดนด่าอะไรสักคำก็วันนี้...

“ดูดิ...แม่งตัวสั่นเพราะหนาวหรือเพราะกลัววะน่ะ”

“พี่ภูโคตรเจ๋ง ทำไอ้เด็กเวรกลายเป็นลูกแมวเชื่องๆ ได้ด้วย”

“แมวเหี้ยไร มันก็เคยบอกอยู่ว่ากระต่าย”

“เออ ลูกกระต่ายก็ได้วะ”

ผมได้แต่กัดริมฝีปากที่สั่นเทาของตัวเองไว้ไม่ให้เผลอปากด่าไอ้พวกนั้น ตอนนี้นอกจากจะแซวไม่หยุดแล้วยังบังอาจหยิบเหล้ากินพร้อมกับเล่นไพ่หน้าตาเฉย ไม่คิดจะช่วยเลยสักนิด แค่นั้นยังไม่พอ มันยังมีหน้าเดินไปหยิบเสื้อใส่แล้วชวนกันไปซื้อเหล้าเพิ่มทั้งกลุ่มอีกต่างหาก แม้แต่พี่กีล์กับไอ้โซยังไปด้วย ดูก็รู้ว่าจะชิ่ง!

บัญชีแค้นนี้กูจดไว้ในใจแล้วเรียบร้อย...มีโอกาสจะเอาคืนให้สาสม

แต่ตอนนี้...หนาวโคตร

ผมจำต้องปล่อยมือที่กุมกันอยู่ด้านหน้าแล้วยกขึ้นมากอดตัวเองไว้เพราะเริ่มสั่นมากกว่าเดิม อยากกระโดดลงน้ำให้รู้แล้วรู้รอดจะได้หายหนาว แต่พอเห็นใครอีกคนยังมองมาไม่ยอมขยับเลยจำต้องยืนนิ่งต่อ

“พี่ภู…” ผมเรียกเสียงอ่อยเพราะเริ่มทนไม่ไหว แต่พอเห็นเจ้าของชื่อถอนหายใจแล้วก็ใจเสียจนต้องก้มหน้าลงอีกครั้ง

“ลงมา”

“แต่ว่า…”

เล่นตัวนิดเดียว พี่พูดซ้ำอีกทีผมสัญญาว่าจะโดดลงไปอย่างรวดเร็ว

“ดื้อ” ว่าแล้วคนที่อยู่ในน้ำก็เดินมาชิดขอบสระ มือแกร่งจับข้อมือผมแล้วดึงทีเดียวจนร่างปลิวไปตามแรงเพราะไม่ทันตั้งตัว

ตูม!

“แค่ก แค่ก” ผมรีบตะเกียกตะกายขึ้นให้พ้นน้ำแล้วไออย่างแรงเพราะไม่ได้กลั้นหายใจไว้ เผลอกินน้ำเข้าไปเต็มๆ จนแสบคอแสบจมูกไปหมด พอตั้งตัวได้แล้วก็รีบเงยหน้ามองคนต้นเรื่องด้วยสายตาหาเรื่องอย่างลืมตัว แต่พอเห็นว่าเป็นใคร…

“พี่แกล้งผม” เสียงอ่อยทันที

“ก็มึงดื้อ”

ตอนนี้ใบหน้าผมอยู่ห่างจากพี่ภูไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือ แขนข้างหนึ่งยังคงถูกเขาจับไว้ ในขณะที่ความหนาวเย็นเมื่อครู่จางหายไปจนหมดแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้ลงมาในน้ำหรือเพราะได้รับความอบอุ่นจากร่างกายของคนที่ยืนอยู่ด้านหน้ากันแน่

“ตอนแรกทำหน้าเหมือนจะหาเรื่องไม่ใช่หรือไง”

ยังกล้าพูดอีก

“พี่ทำหน้าแบบนี้แล้วใครจะกล้า…”

ใบหน้าที่เหมือนกำลังกลั้นขำ แล้วยังมีรอยยิ้มน้อยๆ ที่ริมฝีปากกับดวงตาคมที่เป็นประกายระยิบระยับอีก...เห็นแบบนี้แล้วใครยังจะโมโหต่อได้กัน

“ตาแดง” พี่ภูพูดเบาๆ พร้อมกับขยับใบหน้าเข้าใกล้ผมมากกว่าเดิม และในขณะที่ผมกำลังเคลิ้มไปกับดวงตาคู่สวยที่อยู่ใกล้กว่าครั้งไหนๆ เขาก็ยกมือขึ้นแล้ว…

“โอ๊ย!”

จิ้ม! กูก็คิดว่าจะลูบ แต่นี่คือจิ้ม! หมดกันอารมณ์โรแมนติก หน้าแม่งหายแดงแทบไม่ทัน

“พี่จะเอาเหรอ!” ผมเอามือกุมตาตัวเองแล้วทำหน้าบึ้ง มือข้างหนึ่งชี้หน้าเขาแบบหมดความอดทน

“จะทำไม” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะถามว่า ‘อย่างมึงจะทำอะไรได้’

ในเมื่อพี่กำลังอารมณ์ดีกว่าปกติ งั้นก็อย่าหวังว่าผมจะปรานีเลย…

“จะทำงี้ไง” ผมยิ้มนิดๆ เป็นคำตอบ อาศัยชั่ววินาทีที่พี่ภูกำลังงงโถมตัวเข้าใส่เขาเต็มแรง

ทั้งแกล้งแล้วก็แต๊ะอั๋งไปในตัว...ได้ประโยชน์ทุกทาง

ตอนแรกผมคิดว่าพี่ภูจะสะบัดออกหรือไม่ก็หันมาด่า กำลังนึกอยู่แล้วเชียวว่าครั้งนี้จะสำนึกผิดยังไงดี แต่ยังไม่ทันได้คิดต่ออยู่ๆ ก็โดนล็อคคอกลับแล้วจับกดน้ำโดยไม่ทันตั้งตัว เล่นเอาหายใจแทบไม่ทัน ถ้าเป็นปกติผมคงหัวร้อนเป็นไฟ แต่ครั้งนี้กลับดีใจเพราะมันทำให้ผมได้รู้อย่างหนึ่ง…

พี่ภูเล่นด้วย! ช่วงกอบโกยของกู!

“ผมหายใจไม่...แค่ก”

“ปล่อยความบ้าให้ลอยไปกับน้ำบ้าง”

เดี๋ยวๆ แบบนี้ก็ได้เหรอ

ดีที่พี่เขาไม่ได้ใจร้ายนัก เพราะพอรู้ว่าผมเริ่มไม่ไหวก็เปลี่ยนมาจับล็อคคอแล้วขยี้หัวแทน ผมจะหันไปบ่นก็บ่นไม่ลงเพราะตัวเองก็มีความสุขเหมือนกัน

แถมยัง...ได้เห็นรอยยิ้มของพี่ภูเป็นครั้งแรกด้วย

มันไม่ใช่รอยยิ้มกว้าง แต่ก็ไม่ใช่รอยยิ้มมุมปากเหมือนปกติ เป็นรอยยิ้มที่ยิ้มจริงๆ แบบที่เจ้าตัวไม่คิดปิดบัง รอยยิ้มที่เหมือนจะบอกว่าเขาเองก็กำลังสนุกและมีความสุข

แปลกที่ครั้งนี้ผมไม่ได้เขินหรือใจเต้นแรงจนจะทะลุออกมาเหมือนที่คิด แต่มันกลับเต้นเป็นจังหวะมั่นคงพร้อมกับความรู้สึกอิ่มๆ ข้างในราวกับกำลังดีใจที่ได้เป็นเจ้าของรอยยิ้มนั้น ดีใจที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เขายิ้มได้

“พี่ยิ้มแล้ว” ผมหยุดทุกการกระทำโดยชะงักค้างไว้ในท่าที่กำลังจับแขนพี่ภูอยู่ก่อนจะยิ้มออกมาเหมือนที่เขายิ้ม

“...” พี่ภูทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจว่าผมกำลังพูดเรื่องอะไร แต่พอมองหน้าผมไปอีกสักพักเขาก็เบิกตาน้อยๆ เหมือนจะตกใจก่อนจะแตะปลายนิ้วที่ริมฝีปากของตัวเอง

“อยากยิ้มก็ยิ้ม ไม่เห็นต้องฝืนเลย” ผมบอกแล้วดึงมือเขาลง ถึงรอยยิ้มจะหายไปจากใบหน้าแล้ว แต่สีหน้าที่ไม่ได้เย็นชาเหมือนปกติก็ยังคงอยู่...แค่นั้นก็พอแล้ว

“มึง…”

“ผมเก่งใช่ไหม” ผมยืดอกถาม เตรียมพร้อมรับคำชมเต็มที่ แต่กลับได้คำตอบเป็นนิ้วที่จิ้มลงมาแรงๆ ที่อกจนตัวเซ

“กาก”

“โหพี่...คำนี้ใช้กับผมไม่ได้จริงๆ คือมันไม่ใช่มากๆ”

“จะบอกว่าเก่งทุกเรื่องว่างั้น”

“ประมาณนั้น” ผมยกยิ้มด้วยความมั่นใจ “หรือพี่จะลอง”

“ลองอะไร”

ผมกวาดตามองรอบๆ เพื่อหาว่าจะใช้อะไรพิสูจน์ได้บ้าง สุดท้ายก็จบลงที่การก้มหน้ามองสระน้ำที่ยืนอยู่

“ว่ายน้ำไหม”

“หืม”

“แข่งว่ายน้ำไง...แต่แข่งเฉยๆ ก็ดูไม่น่าสนุกเนอะ” ผมพยายามทำหน้าตาให้ดูใสซื่อ แต่นอกจากจะไม่เชื่อแล้วพี่ภูยังยื่นมือมาผลักหน้าจนผมแทบหงายหลังอีกต่างหาก

“จะเอาอะไรก็พูดมา”

เข้าทางเลย…

“คนชนะขออะไรก็ได้หนึ่งอย่าง!”

“งั้นถ้ากูชนะ แล้วห้ามไม่ให้มึงมายุ่งด้วยอีกล่ะ” คนพูดเลิกคิ้วถาม ส่วนผมได้แต่ขมวดคิ้วมุ่นเพราะไม่ชอบประโยคนั้นเอาเสียเลย

“ไม่นับ”

“...”

“เปลี่ยนใหม่ก็ได้” ผมหน้าตึง รีบเปลี่ยนรางวัลก่อนจะโดนต้อนให้จนมุม ถึงจะเสียดายหน่อยๆ ที่ไม่ได้ขออะไรก็ไม่เป็นไร จะให้เสี่ยงก็คงไม่ดีเพราะผมไม่เคยเห็นฝีมือว่ายน้ำของพี่ภูเสียด้วย “ถ้างั้น...ถามอะไรก็ได้หนึ่งข้อ”

จะทางไหนผมก็ได้ประโยชน์เต็มๆ…

“ทำหน้าตาชั่วร้ายอีก”

“ลืมตัว” ผมเอามือลูบๆ หน้าตัวเองให้หายชั่วร้ายแล้วยิ้มยิงฟันให้พี่ภู เขามองกลับมาด้วยสายตาอ่อนอกอ่อนใจแต่ก็ยังพยักหน้า

“เออ”

“ถ้างั้น...ว่ายไปกลับนะ”

“อืม”

ผมยกยิ้มสมใจ เพราะนอกจากจะมั่นใจในความสามารถของตัวเองอยู่พอควรแล้วยังได้เปรียบพี่เขาอีกต่างหาก ในขณะที่ผมใส่กางเกงว่ายน้ำแค่ตัวเดียว ใครอีกคนกลับใส่กางเกงขายาวโดยไม่คิดถอดเสื้อเชิ้ตที่ชุ่มน้ำออกด้วยซ้ำ

“มึงนับ”

แถมยังให้ผมนับอีก จังหวะของผมก็ต้องดีกว่าสิ

“ได้เลย”

แล้วเรื่องอะไรผมต้องปาโอกาสที่ได้มาทิ้งล่ะ

“3 2 1”

ตูม! ตูม!

ชั่ววินาทีที่กระโดดลงน้ำ ผมรับรู้ได้ว่าใครอีกคนก็กระโดดตามลงมาและว่ายอยู่ข้างๆ คนแบบเขาคงไม่โกงอยู่แล้ว แต่ผมเนี่ย…บอกเลยว่าถ้าคู่แข่งไม่ใช่พี่ภูคงเนียนแปะขอบรออยู่ไม่ว่ายให้เหนื่อยหรอก

การว่ายน้ำแข่งขันเพื่อคำถามแค่หนึ่งข้ออาจดูไร้สาระสำหรับคนอื่น แต่สำหรับผมที่มีคำถามอยู่ในใจมากมายมันเป็นอะไรที่สำคัญมาก เพราะงั้นถึงได้ตั้งใจเป็นพิเศษ แต่ความมั่นใจกลับต้องหายไปเมื่อมือแตะขอบสระ…

“ช้า”

“พี่!”

“ตกใจอะไร”

“พี่ถึงก่อนผม” ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองแพ้ ถึงจะไม่ได้มั่นหน้าว่าจะชนะแน่ๆ แต่พอได้เจอกับความพ่ายแพ้เป็นครั้งแรกก็เงิบไปเหมือนกัน

“อ่อน”

“พะ...พี่…”

เกิดมาไม่เคยโดนด่าว่าอ่อนมาก่อน พี่ภูแม่ง…

“พี่โคตรไอดอลผมเลย! พี่รู้ป่ะ ผมยังไม่เคยแข่งอะไรแพ้คนอื่นเลยนะเนี่ย โคตรเจ๋ง!” ผมเขย่าแขนคนที่กำลังทำหน้างงรัวๆ ด้วยความตื่นเต้น

“มึง…”

“แต่ผมไม่ยอมแพ้นะ ขออีกรอบ ผมต้องถามคำถามพี่ให้ได้ เอาไว้พี่ค่อยถามผมทีเดียวนะ”

ไม่รอให้ได้คำตอบ ผมดึงมือคนข้างๆ ให้เข้าประจำที่อีกรอบ ในใจตอนนี้พวยพุ่งไปด้วยไฟของความอยากชนะ เป็นครั้งแรกที่ผมกระตือรือร้นขนาดนี้ บางทีอาจเป็นเพราะไม่เคยแพ้ใครมาก่อน

“เอานะ” ผมหันไปถามคนด้านข้าง พี่ภูถอนหายใจแต่ก็ยอมพยักหน้า

“3 2 1”

ตูม! ตูม!

“สองข้อ”

“ขออีกรอบ!”

ตูม! ตูม!

“สามข้อ”

“...อีกรอบ!”

ตูม! ตูม!

“สี่…”

“ขอ...ขอ…”

“พอแล้ว”

ผมหันไปมองคนด้านข้างด้วยความขัดใจ ขัดใจทั้งที่ไม่ได้สิ่งที่ต้องการและที่แพ้ติดกันถึงสี่รอบ จากกระตือรือร้นเริ่มกลายเป็นหงุดหงิดแทน ทั้งหงุดหงิดที่แพ้...และหงุดหงิดที่มันไม่เป็นไปตามแผน นั่นเท่ากับผมไม่มีโอกาสได้ถามคำถามเขาแม้แต่คำถามเดียว

“พอก็ได้” ผมถอนหายใจ ไม่ใช่ว่าอยากยอมแพ้ แต่แค่นี้ก็ยืนยันได้แล้วว่ายังไงก็คงไม่มีทางชนะเขา แข่งต่อก็เหนื่อยเปล่า

“เพื่อนมึงไปไหนหมด”

“น่าจะไปกินเหล้าต่อที่ห้องพักแล้วมั้ง” ผมขึ้นจากสระก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่วางทิ้งไว้ขึ้นมาดูแล้วก็พบว่ามีไลน์จากพี่วินบอกว่าจะไปกินต่อที่ห้องจริงๆ เห็นคุยกันตั้งแต่ที่มหา’ลัยแล้วว่าจะขอห้องว่างไอ้โซอาศัยนอนสักคืน ดีที่คอนโดชั้นล่างมีห้องว่าง

สัมผัสอุ่นนุ่มของผืนผ้าที่โยนมาโปะหัวทำให้ผมต้องละสายตาจากโทรศัพท์แล้วหันไปผงกหัวให้คนที่โยนผ้ามาให้ด้วยความขอบคุณ มือก็กระชับกอดผ้าเข้าหาตัวให้มากกว่าเดิมเพื่อบรรเทาความหนาว

“พี่ไม่หนาวเหรอ” ผมมองสภาพพี่ภูด้วยความไม่สบายใจเท่าไหร่ ถึงเขาจะไม่ได้สั่นอะไรแต่ก็คงหนาวไม่ต่างกัน

“ไม่...มึงรีบไปล้างตัว”

“ไม่เป็นไร กลับห้องเลยดีกว่า”

ผมปฏิเสธที่จะไปล้างตัวคนเดียวเพราะรู้ว่าพี่ภูไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน ขึ้นห้องให้ไวที่สุดน่าจะช่วยได้มากกว่า คิดได้แล้วก็รีบสะบัดตัวให้แห้งแล้วเดินเข้าไปหาคนที่ยืนหน้านิ่งอยู่

“ตามใจ”

พอขึ้นมาถึงห้องแล้วเราก็แยกย้ายกันอาบน้ำ ผมอาบห้องพี่ภู ส่วนเขาไปอาบอีกห้องที่มีเสื้อผ้าของน้องตัวเองอยู่ พอผมออกมาจากห้องก็พบว่าคนตัวสูงกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โซฟาริมกระจก บนตักมีโน้ตบุ๊กเปิดหน้าจอวางไว้พร้อมทำงาน

“ทำงานอีกแล้วเหรอ” ผมหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ ก่อนจะยื่นหน้าไปมองเอกสารที่เขาอ่านอยู่ มันยังคงเป็นเอกสารการค้าภาษาอังกฤษเหมือนทุกครั้ง

“อืม”

อีกแล้ว…ทำงานจนหน้าจะเป็นเอกสารแล้วมั้ง

ผมเบะปากแล้วกวาดตามองรอบๆ ด้วยความเบื่อ จำได้ว่าครั้งก่อนที่เข้ามามีภาพวาดวางอยู่หลายภาพ ซึ่งมันก็ช่วยทำให้ผมหายเบื่อได้มากพอควร แต่ตอนนี้มันกลับหายไปหมดแล้ว เหลือแค่ขาตั้งที่วางหลบมุมอยู่

“พวกภาพวาดที่เคยวางอยู่แถวนี้หายไปไหนหมดเหรอ”

“เก็บไปหมดแล้ว ไม่มีเวลา”

มิน่าล่ะ...ดูจากที่ตอนนี้ยังทำงานอยู่ก็พอเดาได้

ผมนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่นานหลายนาที เล่นเกมในโทรศัพท์ก็แล้ว อ่านหนังสือก็แล้วทำยังไงก็ไม่หายเบื่อเสียที หลังผ่านไปเป็นชั่วโมงผมเลยตัดสินใจขยับเข้าหาคนที่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอีกครั้ง

“ตอนนี้ดึกแล้ว…”

ไม่ได้อยากกวนนะ แต่เขาทำงานจนจะเที่ยงคืนอยู่แล้ว ผมเห็นแล้วเหนื่อยแทน ไม่ได้มีเหตุผลแอบแฝงสักนิด ไม่มีเลย ไม่ได้อยากให้สนใจเลย…

“ดึกแล้ว” ผมพูดซ้ำอีกครั้งจนพี่ภูยอมละสายตาออกจากเอกสาร เขาถอนหายใจก่อนจะวางมันลงรวมถึงปิดจอโน้ตบุ๊กบนตักแล้วเอาไปวางไว้ที่โต๊ะข้างๆ หลังจากนั้นก็หันกลับมาสบตาผมอีกครั้ง

“คำถามสี่ข้อ”

“ได้เลย ผมพร้อมตอบ” ผมอมยิ้มตอบ ดีใจที่เขาหันมาสนใจเรื่องนี้แทน อย่างน้อยจะได้หยุดทำงานบ้าง

“พ่อมึงเอาคนจากไหนไปซ้อมพวกนั้น”

ผมเลิกคิ้วเล็กน้อยกับคำถามที่ได้รับ แต่ก็ยังตอบออกไปตามตรง

“คนของป๋านั่นล่ะ เขามีลูกน้องเยอะ คงส่งคนมาดูแลผมในกรุงเทพอยู่แล้ว”

ถึงผมจะไม่รู้ว่าใช่หรือเปล่าแต่ก็คิดว่าไม่น่าพลาด เพราะป๋าเยอะมาแต่ไหนแต่ไร ต่อให้ไม่ได้สั่งคนตามติดผมทุกย่างก้าวแต่ก็ต้องมีลูกน้องอยู่แถวนี้แน่นอน

“ทำไมมีลูกน้องเยอะ” พี่ภูขมวดคิ้ว ท่าทางของเขาดูเหมือนคิดอะไรอยู่ น่าหงุดหงิดอยู่เหมือนกันที่ผมเดาท่าทีเหล่านั้นไม่ออกเลย

“บ้านผมทำหลายอย่าง ป๋ากับจ๋ารู้จักคนเยอะอยู่แล้ว ส่วนลูกน้องพวกนั้นก็เป็นคนที่รับมาทำงานด้วย ส่วนใหญ่จะเป็นพวกคนกลับใจที่เคยติดคุกแล้วไม่มีงานทำ ป๋าบอกผมว่าพวกนั้นควรได้รับโอกาส แล้วก็เหมาะกับการช่วยงานหลายๆ อย่าง”

“ทำอะไรบ้าง”

“ทำตามคำสั่งทุกอย่างเลย ทั้งส่งของ ทวงหนี้ ไม่ก็เป็นบอดี้การ์ด บางทีผมก็ตลกนะที่พวกนั้นบูชาป๋าจนเดินไปไหนมาไหนจะกลายเป็นเจ้าพ่อมาเฟียอยู่แล้ว” ผมหัวเราะเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ว่า พวกคนที่ป๋าไปคุยธุระด้วยกลัวหัวหดกันแทบทุกคน ขนาดผมเป็นลูกชายยังโดนพวกเฮียกล้ามโตทั้งหลายโอ๋มาตั้งแต่เด็กเลย เจ้านายเป็นยังไงก็ถ่ายทอดให้ลูกน้องหมดจริงๆ “พี่ลองคิดภาพผู้ชายตัวโตๆ สักทั้งตัวหลายๆ คนเดินตามเป็นขบวนดิ...โคตรฮา”

พี่ภูหัวเราะหึออกมาคำเดียวแล้วก็เงียบไป รอจนผมหยุดยิ้มแล้วเขาถึงพูดต่อ

“ข้อสุดท้าย…”

“ครับ”

“ทำไมมึงมาอยู่ห้องกูได้”

“...”

คิดว่าจะไม่รู้ตัว...

“เนียนนะมึง” พี่ภูผลักหัวผมแรงๆ แบบที่ชอบทำ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มตามหลัง…

คือกะเอาให้ผมไม่มีอารมณ์แค้นเลยใช่ไหม ถ้าเป็นคนอื่นต้องโดนกลับสักทีสองทีไปแล้ว

“ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ผมนอนด้วยนะ”

“โคตรด้าน…”

“จ๋าบอกว่าคนหน้าด้านคือคนอดทน”

คราวนี้คนฟังทำหน้าพะอืดพะอม ลักษณะเหมือนไม่คาดคิดว่าผมจะตอบแบบนั้น

“กูเริ่มอยากเจอจ๋ากับป๋าของมึงละ”

“พี่ก็รีบชอบผมสิจะได้พาไปเจอ” ผมตอบกลับอย่างรวดเร็ว อยากจะบอกว่าผมเองก็อยากพาไปหาเต็มแก่แล้วเนี่ย

“ตีความไปถึงไหนวะน่ะ” พี่ภูยกมือมาวางบนหัวผมแล้วเขย่าไปมาอย่างแรง จะฟินก็ฟินไม่ลงเพราะเริ่มมึน กว่าจะยอมหยุดก็ตอนที่ผมเอาสองมือของตัวเองจับมือเขาไว้ให้วางแปะอยู่เฉยๆ

“มีแฟนแล้วก็ต้องพาไปเจอพ่อแม่ไง ไม่เห็นผิดเลย...จ๋าบอกว่าถ้าจริงจังกับใครก็ต้องพาไปเจอพ่อแม่”

“แล้วกูใช่แฟนมึงหรือไง”

“สักวันพี่ต้องพลาดท่าเสียทีมาชอบผมอยู่แล้ว” ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ถ้าไม่มาชอบเองผมก็จะทำให้ชอบอยู่ดี ไม่มีทางพลาดแน่

“เหรอ”

“ตอนนี้ก็เอ็นดูอยู่ใช่ไหมล่ะ” ผมขยับเข้าไปใกล้ เอาไหล่แซะๆ จนคนทำหน้านิ่งยิ้มน้อยๆ

“เอ็นดู...เหมือนกระต่าย” ว่าแล้วก็บีบแก้มผมแรงๆ ก่อนจะลากไปที่พุงแล้วบีบซ้ำ “ก้อนๆ”

ก้อน! พูดแล้วบีบพุงมันคือการด่าชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง

“ผมไม่อ้วนนะ” ผมบ่นแล้วเปิดพุงให้ดู ถึงซิกแพคจะไม่ได้ชัดเจนอะไรแต่ก็ไม่ได้มีไขมันส่วนเกินสักหน่อย

“ก้อน”

“ไม่…” ตั้งท่าจะเถียงอยู่แล้วเชียว แต่พอมองหน้าแล้วก็เถียงไม่ออกจนได้

สมควรเปลี่ยนเรื่องอย่างเร่งด่วน

“พี่ภู ผมถามอะไรหน่อยสิ”

“มึงไม่ชนะ”

ผมหน้าหงิก และมันคงดูตลกมากจนสามารถทำให้ตาคนมองดูเป็นประกายขบขันได้

“งั้นเล่นอย่างอื่น คราวนี้ผมชนะพี่แน่”

“เล่น?” พี่ภูเลิกคิ้ว ผมเลยเหยียดยิ้มก่อนจะบอกให้เขารอแล้วเดินออกไปนอกห้อง

ก๊อก ก๊อก

ไม่ต้องรอนานนักพี่กีล์ก็เปิดประตูออกมาหาด้วยสายตาเป็นคำถาม คงงงว่าผมได้โอกาสเข้าห้องพี่ภูแล้วทำไมหาเรื่องออกมา

“ไม่ต้องห่วงพี่ ผมเอารองเท้ายันไว้แล้ว” ผมชี้ให้ดูประตูห้องพี่ภูที่ถูกรองเท้ายันไม่ให้ปิด ไม่ใช่อะไร...กลัวปิดแล้วเจ้าของห้องไม่ยอมเปิดให้อีก

พี่กีล์หัวเราะเสียงดังก่อนจะถอยหลังให้ผมเดินเข้าไปในห้อง ผมไม่สนใจถามว่าโซหายไปไหน แต่มุ่งหน้าไปที่เครื่องเกมของมันแล้วจัดการถอดทุกอย่างรวมถึงคว้าแผ่นเกมมามั่วๆ สี่ห้าแผ่นด้วย

“ผมยืมนะพี่” ผมหันไปบอกพี่กีล์ที่ยืนเปิดประตูรออยู่ เขาไม่ได้ว่าอะไรนอกจากยิ้มแล้วพยักหน้าให้

“โชคดีนะครับ”

“แต้งกิ้ว”

ผมเดินกลับเข้าห้องพร้อมข้าวของเต็มอ้อมแขน หลังจัดการต่อสายเครื่องให้พร้อมหมดแล้วก็เดินไปหาคนที่นั่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับ

ไม่ถึงห้านาทีที่ออกไปก็หยิบเอกสารขึ้นมาอ่านอีกแล้ว

“พักได้แล้ว” ผมสะกิดแขนคนที่นั่งอ่านเอกสารไม่ยอมหยุด ซึ่งเขาก็ยอมเงยหน้ามอง…แต่แค่ครู่เดียวก็หันกลับไปอ่านต่อ

“พี่…”

“อืม”

“อืมก็หยุดเร็ว” ใจจริงอยากจะดึงแขนให้ลุกตามมาเลยด้วยซ้ำ แต่ก็กลัวว่าจะทำให้เจ้าตัวไม่พอใจ ผมเลยรอให้เขาวางเอกสารลงก่อน จากนั้นก็ดึงแขนให้เดินตามไปที่โซฟาหน้าทีวี

“เอาเกมนี้นะ” ผมชูแผ่นเกมมวยปล้ำในมือขึ้น

“รอบเดียว”

“ได้เลย”

เกมนี้ผมชนะไอ้โซเป็นร้อยรอบแล้ว ไม่มีทางที่จะแพ้แน่

ผมขยับตัวนั่งคุกเข่าด้วยความตั้งใจ ไม่ได้สังเกตว่าใครอีกคนมองมาหรือเปล่า และแค่เกมเริ่มขึ้นผมก็รู้ได้ทันทีว่าพี่ภูเล่นไม่เป็น เขายังกดออกท่ามั่วๆ อยู่เลยด้วยซ้ำ

สบายละ

ถึงจะคิดแบบนั้นแต่ผมก็ยังตั้งใจเล่น โดนสวนกลับมาบ้างนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากมาย สุดท้ายก็ชนะไปแบบขาดลอย

“ผมชนะ”

“อือ” พี่ภูวางจอยเกมลง ไม่ได้มีท่าทีเดือดเนื้อร้อนใจอะไร “อยากถามอะไร”

โอกาสมาแล้ว…

“เรื่องข่าวลือของพี่…” ผมลากเสียงแล้วรอสังเกตท่าทางของเขา แต่นอกจากใบหน้าราบเรียบไร้อารมณ์แล้วก็ไม่มีสิ่งใดแสดงออกมาเลยแม้แต่น้อย “ที่บอกว่าดรอปเพราะโดนพักการเรียน มีเรื่องต่อยตีไปทั่ว…”

“จะถามว่าทำไมกูเป็นคนแบบนั้นเหรอ”

“เปล่า” ผมส่ายหน้า “ตั้งแต่แรกผมก็ไม่เชื่อข่าวลืออยู่แล้ว นี่ไง จดไว้ด้วย”

ผมหยิบโทรศัพท์มากดแล้วยื่นโน้ตที่จดไว้ให้พี่ภูดู เขามองด้วยสายตาประหลาดๆ อยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ยื่นมือมาดีดหน้าผากผม

“กระต่ายบ้า” ได้ยินคำด่าแล้วก็ต้องยกมือลูบหน้าผากป้อยๆ แล้วก้มลงอ่าน

 

**สนิทแล้วค่อยถาม**

>เคยมีข่าวลือเรื่องชกต่อย มีเรื่องกับคนอื่นจนมีคนตาย ดรอปเพราะโดนพักการเรียน<

**ตอนถามอย่าลืมบอกว่า ‘ไม่เชื่อ’ ด้วย**

 

แปลกตรงไหนกัน...

“ผมไม่ได้เชื่อข่าวลือแต่แรกแล้ว แต่คิดว่าคงมีมูลอยู่บ้าง เลยอยากให้พี่บอกว่ามันเป็นมายังไง”

“คำถามเดียวกะเอาคุ้มเลยนะมึง”

ผมหัวเราะแทนคำตอบ โล่งใจอยู่พอควรที่พี่เขาไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา เพราะถ้ามีความไม่พอใจแฝงมาด้วยผมคงไม่กล้าบอกให้เขาตอบ

“ยกเว้นเรื่องมีคนตายกับดรอปเพราะพักการเรียน ที่เหลือเป็นเรื่องจริง” พี่ภูพูดเข้าเรื่องด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์เป็นปกติ “กูดรอปเพราะต้องกลับอังกฤษ ส่วนที่มีเรื่องก็ตามนั้น ใครหาเรื่องมาก็ไม่เคยอยู่เฉยๆ อยู่แล้ว ยิ่งตอนนั้นเพิ่งเข้าปีหนึ่งยิ่งแล้วใหญ่”

“ตอนปีหนึ่งพี่ไม่ได้เป็นแบบนี้เหรอ”

“ก็แบบนี้...แค่ตอนนี้ไม่มีใครกล้าหาเรื่องแบบตอนนั้น”

“จุดเริ่มต้นมาจากอะไรกันแน่…แค่มองหน้ากันแล้วหมั่นไส้คงไม่ทำให้มีเรื่องต่อยตีจนเกิดข่าวลือขนาดนี้” ผมขมวดคิ้วแล้วครุ่นคิดต่อในใจ แค่มีเรื่องจำเป็นต้องปล่อยข่าวใหญ่ขนาดว่าทำคนตายเลยหรือไง

“คงเพราะคนที่กูมีเรื่องด้วยคนแรกมันมีชื่อเสียงแล้วก็พรรคพวกเยอะ พอเรื่องตัวเดิมจบไปไอ้ตัวต่อๆ ไปมันก็เข้ามาเรื่อยๆ”

“พูดเหมือนพี่ไม่มีชื่อเสียง”

“ไม่มี” พี่ภูส่ายหน้า “กูไม่ได้มีชื่อเสียงในไทย ถ้าไม่ใช่พวกในวงการก็ไม่มีใครรู้จักอยู่แล้ว อีกอย่าง...กูไม่ได้ชอบให้คนอื่นมาเสือกเรื่องตัวเองแบบพวกมัน”

เพราะงั้นถึงไม่แคร์แล้วปล่อยให้ข่าวลือลือกันมาตั้งสามสี่ปีเนี่ยนะ ถ้าผมเจอพี่ภูตอนนั้นพอดีล่ะก็…

“อย่าเครียด” เสียงพูดบอกพร้อมมือที่วางลงมาบนหัวทำให้ผมรู้สึกตัว จำต้องทิ้งอารมณ์โกรธแล้วเงยหน้ามองคนด้านข้าง “กูไม่ได้ยอมคน ตัวต้นเหตุก็จัดการไปนานแล้ว ถึงจะไม่ตายแต่ก็เข้าโรง’บาลไปหลายเดือน”

“แต่ข่าวไม่จริงพวกนั้น…”

“มึงบอกว่าตัวเองไม่เชื่อ แล้วก็ไม่สนใจแก้ แค่อยากรู้เรื่องของกูไม่ใช่หรือไง”

“นั่นก็ใช่” ผมตอบเสียงแผ่ว ถึงจะว่าแบบนั้นแต่คนขี้เอาคืนอย่างผมก็อดหัวเสียไม่ได้

“รู้เรื่องของกูมากขึ้นแล้วไม่ใช่หรือไง”

“ก็ใช่…”

“ไปนอนไป” พี่ภูตัดบทแล้วโบกมือไล่ ทำท่าจะคว้าเอกสารมาอ่านต่อ แต่ผมจับมือเขาไว้ไม่ยอมให้หยิบมันขึ้นมา

“แล้วทำไมพี่กับคนที่มีเรื่องด้วยคนแรกถึงได้มีเรื่องกันใหญ่โตล่ะ มันไม่น่ากล้าเข้ามาหาเรื่อง อย่างน้อยก็ไม่น่ากล้าทำร้าย…”

“ถามเกินคำถาม”

ผมมองคนที่ยกมือมาปิดปากตัวเองทั้งหน้าบูด คิดว่าจะได้รู้เรื่องทั้งหมดแล้วเชียว สงสัยจะรีบไปหน่อย

“ไม่ถามแล้วก็ได้”

“อืม”

“ว่าแต่เรื่องน้องพี่ที่ชื่อภาม…” ยังไม่ทันจบประโยคก็ต้องกัดริมฝีปากตัวเองไว้เพราะคนหน้าดุมองมาเหมือนจะถามว่าเมื่อกี้พูดว่าไง ผมเลยจำใจต้องหันหลังเดินไปที่ห้องนอนแทน

“ก้อน”

“ครับ” ผมหันไปมองคนพูดหน้าหงอยๆ ความอยากรู้อยากเผือกทำให้อดรู้สึกเซ็งไม่ได้ แต่ก็พยายามเตือนตัวเองอยู่ว่าวันนี้คุ้มมากแล้ว

“ภามเป็นน้องชายแท้ๆ ของกู” พี่ภูลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินมาหาผมที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ จวบจนมายืนอยู่ตรงหน้ากันแล้วเขาก็เริ่มพูดต่อ “ตอนนี้อยู่ที่อังกฤษ เมื่อสี่ปีก่อนเคยมาอยู่ที่นี่ แต่จำเป็นต้องกลับไปกะทันหัน ข้าวของก็เลยถูกทิ้งไว้ที่คอนโดเก่า กูย้ายมานี่เลยเอามาด้วย”

“...”

“หายสงสัยแล้วก็ไปนอน ที่เหลือถ้าอยากรู้ก็ไปถามเจ้าตัวเอง”

จบคำร่างของผมที่ยืนค้างอยู่หน้าประตูห้องนอนก็โดนดันเข้าไปด้านในพร้อมประตูที่ปิดลง หลังจากยืนเหวออยู่สักพักผมถึงได้รู้ตัวว่าคำถามในใจได้รับคำตอบแล้วตั้งหลายข้อ ถึงจะยังไม่ทั้งหมดเพราะพี่ภูไม่ได้บอกรายละเอียด แต่แค่นั้นก็มากพอที่จะทำให้ดีใจจนเนื้อเต้น

ผมเปิดประตูออกไปด้านนอก จ้องมองแผ่นหลังของคนที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ด้วยอารมณ์หลากหลาย สุดท้ายเลยกลั่นออกมาเป็นคำพูดที่เหมาะสมที่สุด

“พี่ภู! ขอบคุณครับ!”

คนที่นั่งทำงานอยู่หันกลับมาหาก่อนจะถอนหายใจยาวด้วยท่าทางเหนื่อยหน่าย

“จะตะโกนให้ได้ยินทั้งคอนโดเลยหรือไง”

“ขอโทษครับ”

“ไปนอนได้แล้ว...กระต่ายโง่”

 

--------------

 

 

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-07-2017 14:32:20 โดย CHESS. »

ออฟไลน์ 205arr

  • เราคงอยู่ไกลกันเป็นพันหมื่นลี้
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 748
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[12]==[P.8]== [19/05/60]
«ตอบ #217 เมื่อ19-06-2017 18:26:51 »

พี่ภูเริ่มเปิดใจให้กระต่ายแล้ว  o13

ออฟไลน์ PKT

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[12]==[P.8]== [19/05/60]
«ตอบ #218 เมื่อ19-06-2017 19:31:35 »

ว้ายยยยย น่ารักอ่ะ

ออฟไลน์ missm2c

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 86
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[12]==[P.8]== [19/05/60]
«ตอบ #219 เมื่อ19-06-2017 19:40:29 »

พี่ภู พี่รู้ตัวไหมว่าถลำกับไอ้ก้อนๆมามากขนาดไหน
ปล. ใจคนอ่านบาง #พี่ภูของบ่าว
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-07-2017 15:13:15 โดย missm2c »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[12]==[P.8]== [19/05/60]
« ตอบ #219 เมื่อ: 19-06-2017 19:40:29 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ onlyplease

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[12]==[P.8]== [19/05/60]
«ตอบ #220 เมื่อ19-06-2017 20:39:01 »

พี่ภู เมื่อไหร่จะหลงรักกระต่ายซะที ลุ้น :L2: :L2:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4992
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[12]==[P.8]== [19/05/60]
«ตอบ #221 เมื่อ19-06-2017 21:17:09 »

 :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:


ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2067
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +179/-9
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[12]==[P.8]== [19/05/60]
«ตอบ #222 เมื่อ19-06-2017 23:51:14 »

น่ารักอ่ะ ชอบเก้า :)

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[12]==[P.8]== [19/05/60]
«ตอบ #223 เมื่อ20-06-2017 00:11:44 »

เด็กก้อนของพี่ภูน่ารักมากเลย

ออฟไลน์ Bydaenim

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[12]==[P.8]== [19/05/60]
«ตอบ #224 เมื่อ20-06-2017 01:01:09 »

“ไปนอนได้แล้ว...กระต่ายโง่” เราจะถือว่าพี่ภูบอกฝันดีเรานะคะ 5555555
 o22

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-26
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[12]==[P.8]== [19/05/60]
«ตอบ #225 เมื่อ20-06-2017 08:32:49 »

กระต่ายโง่ โอ๊ยยยย ทำไมเอ็นดู

ออฟไลน์ Margarita

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 85
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[12]==[P.8]== [19/05/60]
«ตอบ #226 เมื่อ20-06-2017 22:43:48 »

 :pig4:

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1705
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[12]==[P.8]== [19/05/60]
«ตอบ #227 เมื่อ20-06-2017 23:12:00 »

 :heaven :heaven

ออฟไลน์ CHESS.

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 212
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +228/-2
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[12]==[P.8]== [19/05/60]
«ตอบ #228 เมื่อ25-06-2017 11:11:15 »






-13-

 

ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วนับตั้งแต่วันที่ผมได้ไปค้างห้องพี่ภู ถึงจะเสียดายนิดหน่อยที่หลับไปก่อนเลยไม่ได้อ้อนให้เขานอนเตียงเดียวกันแต่ผมก็คิดว่าคุ้มแล้วกับการได้รู้เรื่องของเขามากขึ้น

ผมเคยคิดว่าพวกที่เป็นแฟนกันห่างกันนิดๆ หน่อยๆ ทำไมต้องทำเหมือนจะตาย จนถึงวินาทีก่อนก็ยังคิดแบบนั้นอยู่ แถมตัวเองก็ยังไม่ได้เป็นอะไรกับเขาด้วย แต่อาทิตย์เต็มๆ ที่ไม่ได้เห็นหน้ากันมันชักจะมากเกินไปหน่อย ถึงจะเป็นเพราะผมวุ่นวายอยู่กับการซ้อมดนตรีรวมถึงเล่นกีฬาจนไม่มีเวลาไปหาก็ตาม พี่ภูก็ดูเหมือนจะมีงานหนักจนแทบไม่ได้พัก ยังดีที่เขาอ่านไลน์ผมทุกวัน แม้จะไม่ได้คุยกันแต่สติกเกอร์ตัวเดียวที่ส่งมาก็ต่อชีวิตให้ได้เป็นวัน

สติกเกอร์กระต่ายอ้วน…

ผมสะกดจิตตัวเองตั้งแต่วันแรกให้มองข้ามไปว่ามันเป็นตัวอะไร พร้อมทั้งบอกให้ดีใจที่เขาตอบกลับก็พอ ต้องขอบคุณที่การสะกดจิตดูจะได้ผลดีเกินคาด...ผมเลยดีใจทุกครั้งที่เขาส่งไอ้กระต่ายอ้วนนั่นมาให้

“พร้อมนะไอ้เก้า”

“ไม่พร้อม”

“เอ้า! อะไรของมึง อีกยี่สิบนาทีจะแข่งแล้วนะ” เฮียเจมส์ที่ตามมาดูผมแข่งว่ายน้ำเกาหัวแกรกๆ ในมือมีผ้าขนหนูที่จะใช้รับผมขึ้นสระอยู่ด้วย

“อยู่ๆ ก็ขี้เกียจ” ผมว่าแล้วเอนตัวนอนลงบนเก้าอี้นักกีฬา ทั้งเบื่อทั้งเซ็ง ขี้เกียจว่ายแล้ว

“ทนหน่อย ว่ายน้ำมันแข่งวันเดียวเสร็จ หมดวันนี้แล้วมึงก็ไม่ต้องไปแข่งอะไรแล้ว...ถ้าคนไม่ขาดนะ”

ก็ไอ้ท้ายประโยคนั่นล่ะที่จะทำให้เซ็งกว่าเดิม!

วันนี้เป็นวันที่ผมมีแข่งว่ายน้ำเดี่ยวหลังจากใช้เวลาซ้อมอยู่สามวัน แต่เพราะเวลาเดียวกันมีแข่งบอลด้วยคนเลยกระจายกันมา ส่วนใหญ่คนคงขลุกอยู่ที่สนาม เพราะวันนี้ต้องเตะกับคณะศึกษาที่มีชื่อเสียงเรื่องกีฬาแทบทุกอย่าง รวมถึงมีข่าวกระจายไปว่าเดือนปีสองอย่างไอ้โซจะลงเตะด้วย ไม่รู้ไปเอาข่าวมาจากไหน มันอยู่ที่สนามก็จริง แต่อยู่ในตำแหน่งตัวสำรองต่างหาก ถ้าไม่มีใครเจ็บก็ไม่ได้ลงอยู่แล้ว ส่วนผมก็มีเฮียเจมส์มาช่วยดูกับคนอื่นๆ ที่มาเชียร์สองสามกลุ่ม

ไม่ได้ดีใจเลยสักนิด...เพราะคนที่ผมรอไม่มาให้เห็นเลย

“อยากเจอ”

“พี่ภู?”

“อือ” ผมตอบรับเสียงค่อยแล้วกลิ้งไปกลิ้งมาบนเก้าอี้

“มึงบอกเขาหรือเปล่าล่ะ” เฮียเจมส์ถามแล้วยื่นห่อขนมมาให้

“บอก...บอกว่ามีแข่ง”

“แล้วเขาตอบว่าไง”

“สติกเกอร์กระต่ายอ้วน” ผมเบะปากก่อนจะหยิบขนมในห่อเข้าปากเป็นกำด้วยความหัวเสีย

“เอ่อ...สติกเกอร์ตกลงไรงี้เปล่า”

“สติกเกอร์กระต่ายอ้วน” ผมย้ำและหมายความตามที่พูดจริงๆ “กระต่ายอ้วนเฉยๆ ไม่สื่อถึงอะไรทั้งนั้น”

กระต่ายโง่ตัวอ้วนกลมหน้านิ่ง ไม่ได้กำลังทำท่าเหมือนจะบอกว่าใช่หรือมีแคปชั่นว่าโอเคอะไรทั้งนั้น

“ไม่ลองทักไปอีกรอบล่ะ”

“ทักแล้วเขาก็ส่งสติกเกอร์อันเดิม”

“โทรไป”

“ทั้งแชททั้งโทรจะอะไรมากมาย เซ้าซี้น่ารำคาญ”

“เขาบอกเหรอ”

“ผมคิดเอง”

เฮียเจมส์ทำหน้าเหมือนอยากจะเข้ามาถลกหนังหัวผม แต่พอควบคุมตัวเองได้แล้วก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะดึงผมให้ลุกตาม คงต้องขอบคุณที่มีแฟนคลับจับจ้องอยู่บนอัฒจันทร์ ไม่งั้นผมอาจโดนเฮียแกจับโยนลงสระก่อนแข่งไปแล้ว

“ไปเตรียมตัวเลยไอ้เด็กเหี้ย!”

อะไรวะ...ยังไม่ได้ทำอะไรผิดก็โดนด่า

“ไปก็ได้” ผมเดินไปประจำตำแหน่งด้วยท่าทางซังกะตาย พอดีกับที่กรรมการเรียกรวมนักกีฬา พอถึงที่แล้วก็ถอดเสื้อคลุมออกเหลือแค่กางเกงว่ายน้ำ ได้ยินเสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้นมาแต่ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ ชินละ…

ทำไงได้...คนมันดัง

ผมยกมือรับเมื่อได้ยินเสียงประกาศเรียงชื่อตัวเอง จากนั้นก็ตั้งท่าตามขั้นตอน รอจนได้ยินเสียงสัญญาณแล้วก็กระโดดลงไปในสระ น่าแปลกที่การว่ายน้ำในครั้งนี้ไม่ได้สนุกเหมือนตอนที่ว่ายกับพี่ภูทั้งที่มันก็เป็นการแข่งขันเหมือนๆ กัน ถึงตอนนั้นผมจะแพ้และหงุดหงิดแต่มันก็รู้สึกดีกว่านี้มาก

“ไอ้เก้า! อย่าเพิ่งอินดี้ตอนนี้!”

ผมเป่าน้ำออกจากปากแรงๆ เมื่อได้ยินเสียงเฮียเจมส์ดังมาจากโทรโข่ง อยากจะไม่สนใจแต่ก็ทำไม่ได้ เลยจำต้องเร่งความเร็วกว่าเดิม พอตั้งใจแล้วสรรพเสียงรอบข้างก็หายไป ผมมีสมาธิอยู่กับการขยับแขนและขา ถึงน้ำเย็นๆ จะทำให้รู้สึกสบายใจจนอยากปล่อยตัวลอยไปลอยมาแต่ก็ต้องห้ามใจไว้เพื่อเป้าหมาย...นั่นคือการเป็นที่หนึ่ง

“ดุริยางค์!” เสียงประกาศชัยชนะไม่ได้ทำให้ดีใจมากนัก เพราะมันเป็นไปตามคาดอยู่แล้ว พวกที่อยู่บนอัฒจันทร์แลดูจะดีใจยิ่งกว่าผมเสียอีก

และในขณะที่กำลังจะพยุงตัวขึ้นจากสระมือๆ หนึ่งก็ยื่นมาตรงหน้า ผมใจเต้นแรงโดยไร้สาเหตุ พอสูดหายใจเข้าเพื่อตั้งสติแล้วก็จับมือนั้นไว้โดยไม่คิดเงยหน้ามองเพราะกลัวว่าจะเผลอยิ้มกว้างมากไป

“ยิ้มห่าไรไอ้กระต่าย”

ผมหน้าหงิก ใจที่เต้นเมื่อกี้เหี่ยวลงแทบจะทันทีที่ได้ยินเสียงกวนส้นตีนของเพื่อนสนิทซึ่งควรจะอยู่ที่สนามบอล

“มึงมาทำไม”

“มาตามมึงไป…”

“ไอ้เก้า พี่ภูเขามาหามึงเหรอ ตอนกูวิ่งมาเห็นเขากำลังเดินเข้ามาในสระ…”

ตูม!

“ทำไรวะน่ะ!”

“แต้งกิ้วพี่วินที่มาบอกข่าว” ผมผุดหัวขึ้นมาจากน้ำแล้วชูนิ้วโป้งให้พี่วินที่เพิ่งมาถึง ส่วนเฮียเจมส์ที่อยู่ข้างๆ ก็ดูงงงวยไม่แพ้กัน มีแค่ไอ้โซที่กลอกตารู้ทัน

เมื่อกี้ก็ไม่ได้มีอะไรมาก...ผมแค่โดดลงน้ำอีกรอบเท่านั้นเอง ส่วนเหตุผลก็เดินมาโน่นแล้ว

แค่วินาทีเดียวที่พี่ภูปรากฎตัวบรรยากาศก็ดูเปลี่ยนไปในทันที เสียงพูดคุยเริ่มเลือนหาย ในขณะที่ทุกสายตาจับจ้องไปที่เขา และถึงใบหน้าจะไม่เปลี่ยนแปลงแต่คิ้วที่ขมวดน้อยๆ ของเขาก็บ่งบอกอารมณ์ได้อย่างชัดเจน

“พี่ภู!” ผมตะโกนเรียกแล้วโบกมืออยู่ในสระ ซึ่งเจ้าของชื่อก็ยอมเดินมาหาช้าๆ จนมาหยุดอยู่ข้างไอ้โซ “ช่วยผมขึ้นหน่อย”

“ทำไมไม่ขึ้นเอง” คนหน้าดุขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม ทำเอาผมนิ่งไปครู่หนึ่งเพื่อประมวลผลว่าควรตอบอะไร

“อยากให้พี่ดึง” ผมตัดสินใจบอกความต้องการส่วนหนึ่งออกไป

พี่ภูทำหน้าเนือยแต่ก็ยังยื่นมือมาให้ ผมยิ้มกว้างจนไม่รู้จะกว้างยังไงก่อนจะจับมือเขาไว้แล้วดันตัวเองขึ้นจากสระ และทันทีที่ขึ้นมา...ผมดันตัวเองเข้าไปหาเจ้าของมือ ไม่ได้โผเข้ากอดเพราะไม่อยากให้เขาเปียก แต่ก็เข้าใกล้มากพอให้เงยหน้ามองเห็นดวงตาคู่สวยได้ชัดๆ

“ขอบคุณที่มาครับ”

เสียงกรีดร้องที่เงียบหายไปนานดังสนั่นกว่าเดิม และถึงจะมองด้วยหางตาแต่ผมก็พอรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

เยี่ยม...ถ่ายเข้าไป ถ่ายเยอะๆ ขอมุมสวยๆ ด้วยจะดีมาก อาทิตย์ก่อนยังสูบรูปไม่เต็มที่เลย

“คนอื่นเขาขึ้นจากน้ำกันนานแล้วไม่ใช่หรือไง” พี่ภูทำหน้าดุก่อนจะรับผ้าขนหนูจากเฮียเจมส์มาโปะหัวผมแล้วออกแรงขยี้จนหัวสั่น

“ผมรอพี่อยู่”

“รอกูมาดึงขึ้นจากน้ำเนี่ยนะ”

“อื้อ”

“ตอแหล” แว่วเสียงพึมพำแบบจงใจให้ได้ยินดังมาจากคนด้านข้าง

จะด่าก็ด่าเบาๆ แล้วด่าคนเดียวได้ไหม ด่าพร้อมกันสามคนแบบนี้มันเกินไปมะ

“แล้วสรุปพี่กับไอ้โซมาทำไรกัน” ผมเนียนพิงตัวพี่ภูแล้วหันไปถามพี่วิน พอโดนทักพี่แกก็ทำหน้าตกอกตกใจ รีบมาดึงแขนผมยกใหญ่

“มึงไปนั่งเก้าอี้ตัวสำรองเพิ่มหน่อย ไอ้โซคนเดียวไม่น่าพอละ”

“ทำไมล่ะ”

“พวกศึกษาเล่นแรงว่ะ แรงมันเยอะกัน ชนทีเดียวเด็กเราแทบปลิว กูว่าเดี๋ยวต้องมีคนเจ็บแน่ อยากลงเองอยู่เหมือนกันแต่พวกกูไม่ได้ลงชื่อไว้ ต้องตามดูเด็กแข่งหลายรายการ”

ผมหน้าตึง อยากจะดึงแขนพี่ภูให้วิ่งหนีแต่ก็รู้ว่าทำไม่ได้ เพราะไอ้หมารู้ทันมันยืนจับแขนผมไว้ อุตส่าห์คิดว่าแข่งอย่างเดียวแล้วจะได้ชิ่ง สุดท้ายก็หาเรื่องมาให้อีกจนได้

“พี่กลับไปดูคนอื่นก่อน เดี๋ยวผมล้างตัวแล้วตามไป” ผมพูดอย่างเสียมิได้ ซึ่งพี่วินก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินจากไปพร้อมเฮียเจมส์ เหลือแค่ไอ้โซที่ยังยืนนิ่งไม่ขยับ

“เดี๋ยวมึงลีลา จะหมดพักครึ่งแล้ว” มันบอกโดยไม่ต้องรอให้ถาม “กูเอาชุดมาให้ละ”

เตรียมพร้อมจริงนะ

“พี่อย่าเพิ่งไปไหนนะ” ผมหันไปบอกคนที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่ เขาไม่ตอบอะไรแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ ถือว่าตกลงก็แล้วกัน

ผมเดินเข้าไปล้างตัวในห้องน้ำของสระก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดบอลที่ไอ้โซเอามาให้ จากนั้นก็เดินออกไปทั้งที่หัวยังเปียกอยู่

“พี่ภูไปไหน” ผมมองหาคนที่หายไปไหนก็ไม่รู้แล้วทิ้งให้ไอ้โซนั่งอยู่คนเดียว

อย่าบอกนะว่าไปแล้ว

“ออกไปคุยโทรศัพท์” มันตอบแล้วลุกขึ้น มือข้างหนึ่งลากแขนผมให้เดินตามไวๆ

“อ่อ…”

“แล้วเมื่อไหร่มึงจะเอาแผ่นเกมมาคืนกู”

“เออลืม ยังอยู่ห้องพี่ภูอยู่เลย”

ครั้งก่อนที่ไปเล่นเกมห้องพี่ภูผมลืมแผ่นเกมมวยปล้ำที่เล่นกับเขาไว้แล้วเอาไปคืนไอ้โซแค่เครื่อง มันทวงหลายทีแล้วเพราะจะเอาไปเล่นกับพี่กีล์แต่ผมลืมบอกพี่ภูทุกที

“แล้วที่เอาเกมไปเล่นกับภู...มึงแพ้ใช่มะ” มันถามด้วยสีหน้าเยาะเย้ยทั้งที่ยังไม่รู้คำตอบ ผมเลยผลักหัวไปทีด้วยความหมั่นไส้

“แพ้เหี้ยไรล่ะ เกมมวยปล้ำกูต้องชนะดิวะ พี่ภูต่างหากที่แพ้”

“ภูเนี่ยนะแพ้?”

“เออ ก็พี่เขาเล่นไม่เป็น”

“ตลกละ...แพ้อาจพอเป็นไปได้ แต่บอกว่าเล่นไม่เป็นนี่ไม่มีทาง”

ผมมองหน้าโซด้วยความไม่เข้าใจ พอเห็นว่าผมไม่พูดอะไรมันเลยยักไหล่แล้วอธิบายต่อ

“อาทิตย์ก่อนภูมาคุยงานที่ห้องกู พอเบื่อๆ กูเลยชวนเล่นเกม แล้วเกมที่ว่าก็คือเกมที่มึงบอก เล่นไปเกือบสิบตากูยังไม่ชนะสักตา แบบนี้มึงจะบอกว่าเล่นไม่เป็นเหรอ”

“ว่าไงนะ” ผมเบิกตากว้าง หลังจากประมวลความหมายของไอ้โซในเสี้ยววิก็เข้าใจ

พี่ภูจงใจแพ้...เขายอมให้ผมถาม

ความจริงที่ได้รู้ทำให้หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติมาโดยตลอดสั่นไหวรุนแรงจนผมไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ และผมคงเผลอแสดงท่าทีอะไรแปลกๆ ออกไปพี่ภูที่เพิ่งวางโทรศัพท์ถึงได้ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

“เป็นอะไร”

ทั้งที่เป็นถ้อยคำธรรมดาแต่กลับส่งผลให้หัวใจที่สั่นไหวเต้นรัวเร็วกว่าเดิม อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาเป็นห่วง แต่ก็…

“ห่วงเหรอ”

เออ ก็คิดแบบที่พูดนั่นล่ะ

คนฟังขมวดคิ้วมุ่นเหมือนได้ยินอะไรแสลงหูอย่างแรง หลังจากจ้องหน้าผมได้สักพักเขาก็หมุนกายเดินนำไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ตอบอะไร ผมได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างยิ้มๆ แล้วก้าวเท้าตามโดยมีไอ้โซเดินทำหน้าเหมือนคนท้องผูกอยู่ข้างๆ

ดีที่สนามบอลอยู่ไม่ไกลจากสระมากนักเลยไม่ต้องรีบ ตอนแรกผมกังวลอยู่ว่าคนที่เดินนำจะหนีกลับ แต่กลายเป็นว่าเขาเดินมุ่งหน้าตรงไปยังสนามบอลโดยไม่ต้องอ้อนวอน แค่นั้นผมก็ยิ้มแก้มแทบแตก บอกตรงๆ ตอนนี้จะให้วิ่งไปทุกสนามแข่งยังไหวเลย

ผมไม่คิดถามหาเหตุผลว่าทำไมพี่ภูถึงทำแบบนั้นเพราะกลัวว่าถ้าเขารู้ตัวจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป เขาอาจจะเดินหันหลังหนีกลับไปเลยก็ได้ เพราะงั้นผมเลยยอมทิ้งความสงสัยทั้งหมดเพียงเพื่อให้ได้อยู่กับเขานานขึ้นอีกนิด

“พี่ภู” ผมเดินไวๆ ไปอยู่ข้างๆ แล้วดึงแขนเสื้อเขาเบาๆ จนเจ้าตัวหันมามอง “พี่รอผมได้ไหม วันนี้ต้องไปคุยกับภามหรือเปล่า ผมจะไปเอาแผ่นเกมคืนโซด้วย”

“กูคืนเองก็ได้ ห้องอยู่ตรงข้าม” เขาตอบหน้าตาย และก็เป็นจริงตามที่ว่า...ห้องก็อยู่ตรงข้าม จะไปเอาเองทำไมกันเล่า แค่เปิดไปก็คืนได้แล้ว

“เอ่อ...ผมจำไม่ได้ว่าวางไว้ไหนไง”

“กูเห็นอยู่บนโซฟา”

“...”

“แถไม่ออกสิ” คนพูดหัวเราะหึในลำคอจนผมหน้าหงิก จะปฏิเสธก็ไม่ได้เพราะแถไม่ออกจริงๆ

“ก็อยากอยู่ด้วยนานๆ...ไม่ได้เจอมาตั้งหลายวัน” ผมพึมพำเบาๆ แต่จงใจให้ได้ยิน

“กูวุ่นวายกับงาน”

“อื้อ”

เขาถอนหายใจ ผมไม่อยากโดนรำคาญเลยก้าวเท้าเข้าไปในสนามบอลก่อน แต่ยังไม่ทันได้วิ่งไปที่เก้าอี้เสียงราบเรียบของคนด้านหลังก็ดังขึ้น

“วันนี้กูว่าง อยากเล่นเกม”

ผมหันหน้าขวับ เกือบพุ่งเข้าไปจับมืออีกคนแต่ยั้งตัวไว้ทัน

“ผมเอง! ผมเล่นเป็นเพื่อนเอง”

“หึ”

“แต่ขอค้างด้วยคนนะ”

“ได้คืบจะเอาศอก”

“กว่าจะเล่นเกมจบก็ดึกแล้ว จริงๆ ผมก็อยากไปขอนอนกับไอ้โซนะ แต่ก็ไม่อยากกวนเวลามันกับแฟน ผมเกรงใจเพื่อน” ผมก้มหน้าลงแล้วแอบมองคนพูด และสิ่งที่ได้รับกลับมาก็มีเพียงสายตาที่ดูเหมือนกำลังด่าว่าผมตอแหล ซึ่งก็ไม่เถียง...เพราะผมอ้างไปงั้นแหละ

“จะทำอะไรก็ทำ”

เยส!

ผมคลี่ยิ้มอารมณ์ดี พาลยิ้มให้เพื่อนทุกคนที่เดินผ่านจนพวกมันขนลุกซู่แล้วเดินหนีกันใหญ่ ไม่เข้าใจเลยว่าคนอารมณ์ดีแล้วจะหนีทำไม ทีเวลาทำหน้าบูดๆ นี่ยุ่งกับกูจัง

พอได้มานั่งดูข้างสนามแล้วผมถึงรู้ว่าที่พี่วินพูดไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด คณะผมโดนฝั่งศึกษาชนทีตัวแทบปลิว ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีใครโดนเปลี่ยนตัวออกอย่างที่คิด ตลอดเวลาที่นั่งอยู่ผมหันไปมองพี่ภูบ่อยครั้งเพราะกลัวว่าเขาจะเบื่อที่ต้องมานั่งด้วย แต่กลายเป็นว่าคนข้างๆ สนใจบอลมากกว่าผมเสียอีก สังเกตได้จากสายตาที่มองตามลูกบอลไม่ละไปไหนเลย

เกมจบไปโดยที่ฝั่งศึกษาชนะหนึ่งต่อศูนย์ตามคาดโดยที่ผมกับโซไม่ได้ลงไปเล่นด้วย พวกที่ลงเองก็ไม่ได้เสียใจอะไรเลยสักนิด กลับกันพวกมันดูดีใจที่แข่งจบเสียด้วยซ้ำ ผมมองตามหลังพี่วินที่เดินเข้าไปคุยกับนักกีฬาแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าหน่าย ดูท่าทางเหมือนจะชวนกันไปกินเหล้าอีกแล้ว เล่นเอาเสียงเฮดังลั่นจนคิดว่าแข่งชนะ

“เก้า โซ มึงไปด้วยกันเลยดิ” พี่วินหันมากวักมือเรียกยิกๆ แต่ผมส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไว้คราวหน้าละกันพี่ ผมมีนัดละ”

“เออๆ”

ผมโบกมือลาคนอื่นก่อนจะหันกลับมาหาคนที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ นอกจากสายตาที่มองนั่นมองนี่แล้วผมก็แทบไม่เห็นพี่ภูกระดิกอีกเลย

“ไปกัน…”

“ไอ้เก้า!”

รู้สึกเหมือนจะมีความซวยเกิดขึ้นกับชีวิตในไม่ช้า

“มึงไปลงปิงปองหน่อย ไอ้เอมันท้องเสียว่ะ”

เคยพลาดที่ไหน

“เฮ้ย! มึงไปกับกูก่อน อีกสิบนาทีบาสเริ่มละ ขาดคน”

“ไม่ดิ ไปปิงปองก่อน กูไปพนันไว้แล้ว!”

“ไปบาส!”

“พวกมึงหยุดเถียง! ไอ้เก้า ไปกรีฑากับกู”

“เฮ้ย! กูมาก่อน!”

ผมยกมือนวดขมับที่เต้นตุบๆ ของตัวเองแรงๆ ในขณะที่ตาก็มองไอ้พวกที่วิ่งเข้ามาลากตัวด้วยความโมโห…และผมจะไม่ทน

“กูไม่ไปไหนทั้งนั้น! ใครสั่งใครสอนให้พวกมึงลงชื่อกูทุกกีฬาวะ! นี่คนไม่ใช่เทพนะโว้ย!” ผมตะโกนเสียงดังแล้วกวาดตามองพวกมันทีละคน ไม่สนใจทั้งสายตารอบด้านที่มองมาและสรรพเสียงโหวกเหวกในสนามบอลที่เงียบลงฉับพลันจนนึกว่าอยู่ในป่าช้า

“กระต่าย”

ผมตวัดสายตาไปมองไอ้โซที่พูดแทรกขึ้นมา แต่มันแค่ยักไหล่ก่อนจะพูดต่อโดยไม่แคร์อะไรทั้งนั้น

“มึงไม่ใช่คน เป็นกระต่ายไม่ใช่หรือไง เจ้าของก็ยืนอยู่นั่น”

ฉิบหาย…

ผมรีบหันไปหาพี่ภูก่อนจะหัวเราะแห้งๆ ถึงเจ้าตัวจะไม่ได้แสดงท่าทีอะไรนอกจากเลิกคิ้วแต่ผมก็ยังหงุดหงิด

เผลอแสดงธาตุแท้ไปเสียได้

“คือแบบว่า…” พอผมเริ่มพูดเสียงอ่อยเป็นปกติไอ้สามหน่อที่จะลากตัวผมไปเล่นกีฬาก็ขยับกายช้าๆ ไม่ใช่ว่าพวกมันกลัวจนหงอ…แต่พวกมันกำลังจะบังคับลากผมไปเหมือนที่เคยทำมาตลอดต่างหาก!

ผมคว้าแขนพี่ภูแล้วออกตัววิ่งโดยสนใจเสียงตะโกนเรียกของใครทั้งนั้น ต้องขอบคุณคนวิ่งตามที่ไม่ได้รั้งหรือสะบัดมือออก คิดๆ ไปแล้วก็รู้สึกคุ้นเคยกับเหตุการณ์แบบนี้อยู่นิดหน่อย

“แฮ่ก...ขอโทษที่ให้วิ่งนะพี่” ผมทรุดตัวลงไถลไปกับกำแพงตึกที่เข้ามาแอบแล้วเงยหน้ามองพี่ภู รู้สึกอิจฉาอยู่หน่อยๆ ที่เขาไม่มีทีท่าจะเหนื่อยเลยสักนิด

“รถจอดอยู่นั่น” เขาชี้ไปทางรถคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก ผมเลยพยักหน้าก่อนจะดันกายลุกขึ้นแล้วยื่นหน้าออกไปดูข้างนอก พอไม่เห็นวี่แววของไอ้พวกที่วิ่งตามแล้วก็รีบดึงแขนเสื้อพี่ภูให้ออกเดิน

“ไปกัน”

พอขึ้นมาอยู่บนรถแล้วบรรยากาศก็เงียบกริบเพราะผมยังเหนื่อยจากการวิ่งอยู่ จะหวังให้พี่ภูพูดก่อนก็ยากอีก ผมเลยทำได้แค่พักให้หายเหนื่อยแล้วค่อยเริ่มชวนคุย

“นึกถึงปีก่อนที่ผมลากพี่วิ่งเลย”

“ปีก่อน?”

“ใช่ ก็ที่พี่กำลังมีเรื่องแล้วผมวิ่งไปดึงมือหนีไง”

“แล้วมึงก็แอบหยิบกระเป๋าตังค์กูไป”

“พี่จำได้ด้วย” ผมเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น คิดว่าจะต้องบอกละเอียดเขาถึงจะจำได้เสียอีก

“ใครจะลืมลง”

“ผมน่าจดจำมากเลยใช่ไหม”

“เออ...จำว่าบ้า อย่าเข้าใกล้”

อา...ผิดคาด

“เขาว่าเกลียดอย่างไหนจะได้อย่างนั้นนะพี่ เนี่ยพี่ไม่อยากเข้าใกล้ผม ทีนี้เป็นไงล่ะ” ผมหัวเราะอารมณ์ดี แค่นึกถึงว่าที่ผ่านมาได้เข้าใกล้เขามากขนาดไหนก็ดี๊ด๊าแล้ว

“เหมือนที่มึงเกลียดกระต่ายแล้วก็ได้เป็นกระต่ายสินะ” พี่ภูเหยียดยิ้มแล้วมองผมด้วยหางตาเหมือนจะเยาะเย้ย ถามว่ารู้สึกอะไรไหม...ตอบได้เลยว่ายังยี้อยู่ ตอนนี้ก็เบะปากโดยไม่รู้ตัวไปแล้วเรียบร้อย แต่ว่า...

“ถ้าเป็นกระต่ายแล้วพี่ชอบก็โอเค”

“...”

ยกนี้ผมชนะ!

พี่ภูไม่ได้กลับคอนโดในทันที แต่เขาแวะซุปเปอร์ที่อยู่ไม่ไกลก่อน พอถามว่าจะแวะทำอะไรก็ไม่ได้รับคำตอบ จนเข้ามาข้างในแล้วผมถึงได้รู้

“พี่จะซื้อวัตถุดิบทำอาหารเหรอ” ผมยื่นหน้าไปมองผักเขียวๆ ที่เขาถืออยู่ พยายามมองแค่ไหนก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันเลือกยังไง “ปกติพี่มีวันมาซื้อประจำ ทำไมวันนี้แวะเลยล่ะ”

“อาทิตย์ก่อนกูไม่ได้ซื้อ เท่าที่เหลืออยู่ก็ไม่พอ...สำหรับกระต่ายก้อนอย่างมึง”

“พี่จะทำให้ผมกินด้วยเหรอ”

คนที่กำลังเลือกผักเหลือบมองผมแวบหนึ่งเหมือนจะด่าทางสายตา

“ทำให้อะไรสักอย่างที่ก้อนๆ อ้วนๆ”

“ผมไม่อ้วนเสียหน่อย” ปากก็เถียงแต่ในใจผมก็ยอมรับว่ากินเยอะจริงๆ เทียบกับพี่ภูแล้วผมน่าจะกินมากกว่าเขาเกือบครึ่ง

“หุบปากแล้วถือตะกร้าไป”

“ถือได้แต่หุบปากไม่ได้” ผมรับตะกร้าที่เต็มไปด้วยของสดมาถือไว้ ส่วนขาก็ก้าวเดินตามคนตัวสูงต้อยๆ เหมือนลูกเป็ดตามตูดแม่

หลังจากนั้นไม่ว่าผมจะพูดอะไรไปพี่ภูก็ไม่ตอบอีก เขาตั้งใจกับการเลือกวัตถุดิบทำอาหารมากจนผมเขินอยู่หน่อยๆ ที่ไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย

ไม่ได้การ...ต้องฝึกจริงจังละ

พอได้ของครบแล้วเราก็มุ่งหน้ากลับ ผมทำหน้าที่เป็นผู้ตามที่ดีโดยการถือทุกอย่างและให้พี่ภูเดินตัวปลิวนำอยู่ข้างหน้า ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึงคอนโด ผมยังคงเป็นคนถือทุกอย่างเหมือนเดิมด้วยความสมัครใจ ตอนนี้ความมุ่งมั่นมันพวยพุ่งจนไม่อยากสนใจเรื่องอื่นแล้ว

“คิดจะทำอะไร” คนช่างสังเกตถามด้วยเสียงเรียบๆ แต่ใบหน้าฉายแววไม่ไว้วางใจ ผมเลยมองกลับไปด้วยสายตามุ่งมั่นที่สุดก่อนจะตอบชัดถ้อยชัดคำ

“พี่สอนผมทำอาหารหน่อยนะ”

พี่ภูทำหน้าอยากตาย เขาหยิบถุงออกไปจากมือผมแล้วเดินไปที่ครัวโดยไม่ยอมพูดอะไรสักคำ

“พี่ภู ผมอยากทำเป็นจริงๆ นะ”

“กูไม่อยากเปลี่ยนห้อง”

“ผมไม่ทำครัวพี่พังหรอก ครั้งก่อนยังทำข้าวต้มหมูให้พี่ได้เลย” ถึงพี่กีล์จะบอกทุกอย่าง แต่คนที่ได้จับอุปกรณ์ทำข้าวต้มชามนั้นก็มีแค่ผมจริงๆ ไม่ได้โกหกสักนิด

“กูสอนใครไม่เป็น”

“ผมไงคนแรก” ผมยิ้มแป้นแล้วหยิบของที่ซื้อมาจากซุปเปอร์ออกมาจากถุง “และต้องเป็นคนเดียวด้วย”

“ซื้อมาตอนไหนวะน่ะ” พี่ภูขมวดคิ้วมองของในมือผมนิ่งงัน ใบหน้าเรียบเฉยของเขาเหมือนจะบึ้งก็ไม่ใช่จะยิ้มก็ไม่เชิง

มันคือผ้ากันเปื้อนสีชมพู

“เดินผ่านเลยรีบๆ คว้ามา เพิ่งเห็นเหมือนกันว่าสีชมพู และที่สำคัญ…” ผมหยิบของแบบเดียวกันออกมาชู คราวนี้ใบหน้าเรียบเฉยของพี่ภูบึ้งสนิทแบบไม่ต้องถามหาเหตุผล “ผมซื้อมาเผื่อพี่ด้วย”

สีชมพูเหมือนกัน

“อย่าหวังว่ากูจะใส่”

“ไม่หวังหรอก...เดี๋ยวผมใส่ให้เอง!” ว่าจบผมก็พุ่งเข้าหาคนที่กำลังตกใจแล้วสวมผ้ากันเปื้อนเข้าหัวเขาทันที และก่อนที่พี่ภูจะดึงออกผมก็ตะปบมือเขาไว้อย่างรวดเร็ว “ไม่เห็นเป็นไรเลย เห็นกันสองคนเอง”

“ก็ใส่เองสิวะ”

“ผมก็ใส่อยู่นี่ไง”

พี่ภูดูท่าทางหัวเสีย เขาดึงมือผมออกแต่ก็ไม่ได้กระชากผ้ากันเปื้อนทิ้งอย่างที่คิด

“เออ จะถือว่าเอาไว้กันมึงทำเละแล้วกัน”

ยอมด้วย…

ผมยิ้มรับนิ่งๆ โดยไม่ถือสากับประโยคที่ได้ยิน จริงๆ ผมไม่เคยคิดข้ามหน้าข้ามตาเขาเพราะเหมือนจะสนิทกันมากขึ้น แต่ผมรู้ดีว่าอะไรเล่นได้หรือไม่ได้ ถึงพี่ภูจะหน้าตึงแต่เขาก็ไม่ได้โมโห เข้าไปเล่นด้วยตอนนี้ก็เหมือนเขาเล่นกลับเสียมากกว่า แค่เจ้าตัวไม่ปรับสีหน้าก็เท่านั้น

“จับมีดแบบนี้…” คนพูดสาธิตให้ดูก่อนจะยื่นมีดที่ตัวเองถือมาให้ ผมมองครั้งเดียวก็จำได้ แต่เนียนทำผิดๆ ถูกๆ จนคนสอนถอนหายใจและเข้ามาจับมือผมให้ทำดีๆ

“ขอบคุณครับ”

“เออ”

ผมไม่ใช่คนเรียบร้อย อ่อนโยน ใจดี ไม่ใช่คนขี้เล่น เฮฮา หัวเราะง่าย ผมเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่รู้ดีว่าตัวเองนิสัยเป็นยังไง เพราะงั้นทุกสิ่งที่ผมทำก็จะเป็นไปในแบบของตัวเอง…ผมจะไม่พยายามให้เป็นคนดีมากขึ้นหรืออะไรทั้งนั้น แต่ผมจะทำให้พี่ภูชอบที่ผมเป็นเก้าคนนี้ให้ได้

“ใครใช้ให้ถือมีดสูง มึงจะไปฆ่าใคร”

“ผมคันหัวนี่นา” ว่าแล้วก็เกาหัวแกรกๆ จนคนหน้าดุทำหน้าโหดกว่าเดิม ผมเลยต้องเอามือลงช้าๆ

“หั่นหมูไป อย่าพูดมาก”

“ครับผม”

จ๋าเคยบอกว่าต่อให้เราไม่ตั้งใจเปลี่ยนแปลง แต่ถ้าถึงเวลาที่สมควรทุกสิ่งก็จะเปลี่ยนไปเอง อาจจะเปลี่ยนไปช้าๆ โดยที่ไม่รู้ตัว หรือเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วจนรับมือไม่ทัน แต่สุดท้ายขอแค่มันเป็นการเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นก็เพียงพอ

“มึงจะเขย่าแป้งทำไม ฟุ้งไปหมดแล้ว”

“แค่กๆ”

“อย่าขยี้ตา!”

“พี่ภู แสบตา”

“ใครใช้ให้เอามือเปื้อนพริกไปขยี้ตาวะ!”

“แสบบบบบ”

“มึงไปนั่งรอเดี๋ยวนี้! กูทำเอง!”

ดูเหมือนว่าผมเอง...ก็กำลังเปลี่ยนแปลงไปช้าๆ

“ผมเล่นเกมรอนะ!”

“เออ”

เพราะคนคนเดียว

 

------------

 

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-07-2017 14:32:37 โดย CHESS. »

ออฟไลน์ Mariinariiz

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[13]==[P.8]== [25/05/60]
«ตอบ #229 เมื่อ25-06-2017 11:39:08 »

กระต่ายก้อนวุ่นวายมาก แต่ก็น่ารัก พี่ภูก็ใจอ่อนขึ้นที่นิดๆแล้วน้าาาา :laugh:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[13]==[P.8]== [25/05/60]
« ตอบ #229 เมื่อ: 25-06-2017 11:39:08 »





ออฟไลน์ i c u

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 90
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[13]==[P.8]== [25/05/60]
«ตอบ #230 เมื่อ25-06-2017 12:12:07 »

ก้อนนนนนนนน เนียนตลอดนะลูกกกกกกกก พี่ภูก็นะทำเป็นรู้ไม่ทัน  แต่จริงๆรู้ทันตลอด หมาโซก็เช่นกันหมั่นไส้ก้อนตลอดเวลา 55555

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2067
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +179/-9
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[13]==[P.8]== [25/05/60]
«ตอบ #231 เมื่อ25-06-2017 13:16:35 »

เก้าแกตอแหลอย่างพี่ภูว่าจริงๆ5555+

ออฟไลน์ 205arr

  • เราคงอยู่ไกลกันเป็นพันหมื่นลี้
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 748
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[13]==[P.8]== [25/05/60]
«ตอบ #232 เมื่อ25-06-2017 13:18:04 »

รู้สึกได้ถึงออร่าละมุนที่พุ่งออกมาจากตัวพี่ภู อร๊ายยยย เขิลอ่า
 :o8:

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[13]==[P.8]== [25/05/60]
«ตอบ #233 เมื่อ25-06-2017 14:39:09 »

เขินพี่ภูอ่ะ ก้อนจะทำอะไรพี่ภูก็รู้ทันหมด 5555

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-26
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[13]==[P.8]== [25/05/60]
«ตอบ #234 เมื่อ25-06-2017 15:00:01 »

พี่ภู รู้ทันแต่ก็ยอมน้องมันตลอด ๆ

ออฟไลน์ m.starlight

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 76
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[13]==[P.8]== [25/05/60]
«ตอบ #235 เมื่อ25-06-2017 19:53:47 »

แหนะ เริ่มชอบก้อนแล้วละสิ :hao7:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7538
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[13]==[P.8]== [25/05/60]
«ตอบ #236 เมื่อ25-06-2017 21:58:54 »

พี่ภู ยอมเก้าบ้างแล้ว  :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ Margarita

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 85
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[13]==[P.8]== [25/05/60]
«ตอบ #237 เมื่อ26-06-2017 08:25:54 »

 :hao3:

ออฟไลน์ TIKA_n

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +308/-4
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[13]==[P.8]== [25/05/60]
«ตอบ #238 เมื่อ26-06-2017 12:21:17 »

เพิ่งมาเห็นเรื่องนี้ น่ารักมากกกก หลงรักชายเก้า คนอะไรแสบสันได้น่ารักจริง  ๆ
ถูกใจนายเอกแบบนี้มาก พี่ภูก็สุด ๆ ของความดุ แต่แพ้ทางน้องเก้าของเราตลอด ๆ 555
ติดตามค่าติดตาม เดี๋ยวจะตามไปอ่าน ออกซิเจนด้วย ติดใจน้องเก้า
ขอบคุณคนเขียนนะคะ  :mew1:

ออฟไลน์ reverofjs

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[13]==[P.8]== [25/05/60]
«ตอบ #239 เมื่อ26-06-2017 13:12:57 »

เก้าน่ารักน่าเอ็นดูมากค่ะซิสสสสส  :katai2-1: :katai2-1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด