┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==  (อ่าน 274859 ครั้ง)

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1705
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[39]==[P.25]== [02/12/60]
«ตอบ #750 เมื่อ02-12-2017 22:45:22 »

 :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[39]==[P.25]== [02/12/60]
«ตอบ #751 เมื่อ02-12-2017 22:47:00 »

ปัญหาทุกปัญหาคลี่คลายโดยจ๋าคนเดียว ๆ จริงเลย  :katai2-1:

ออฟไลน์ Fallinlove

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 132
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[39]==[P.25]== [02/12/60]
«ตอบ #752 เมื่อ02-12-2017 23:15:34 »

พี่ภู บอกรักทั้งที ทำไมไม่บอกกับเจ้าตัวก่อน งือออ น้องเก้าอดฟังเลย

เอาใหม่นะคะ บอกรักพร้อมขอแต่งงานไปเลยเน้อ >////<

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2428
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-7
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[39]==[P.25]== [02/12/60]
«ตอบ #753 เมื่อ03-12-2017 00:14:42 »

เก้าน่ารัก  :o8: แต่พลาดโอกาสฟังพี่ภูบอกรักเลย

ออฟไลน์ theindiez

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[39]==[P.25]== [02/12/60]
«ตอบ #754 เมื่อ03-12-2017 00:35:22 »

ตอนคุณป๋าหงอนี่น่าเอ็นดู

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[39]==[P.25]== [02/12/60]
«ตอบ #755 เมื่อ04-12-2017 00:15:27 »

จะจบแล้วหรอ :sad4:

ออฟไลน์ Khaoggg

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 31
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[39]==[P.25]== [02/12/60]
«ตอบ #756 เมื่อ04-12-2017 00:54:16 »

 :-[ :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-26
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[39]==[P.25]== [02/12/60]
«ตอบ #757 เมื่อ04-12-2017 09:32:20 »

โอ้ยยย ดีต่อใจมากกกก

ออฟไลน์ tawanna

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[39]==[P.25]== [02/12/60]
«ตอบ #758 เมื่อ04-12-2017 15:17:32 »

เป็นเรื่องที่ไม่อยากให้มีวันจบเลย ชอบเวลาที่กระต่ายวิ่งรอบๆพี่ภู ทำให้โลกดูสดใสมากๆ ขอบคุณ :mew1:

ออฟไลน์ wanirahot

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 485
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[39]==[P.25]== [02/12/60]
«ตอบ #759 เมื่อ05-12-2017 12:05:35 »

ละมุนนนนนน ดี

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[39]==[P.25]== [02/12/60]
« ตอบ #759 เมื่อ: 05-12-2017 12:05:35 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ CHESS.

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 212
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +228/-2
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[39]==[P.25]== [02/12/60]
«ตอบ #760 เมื่อ08-12-2017 15:51:13 »


-40-

 

หนึ่งสัปดาห์ต่อมาหลังจากที่พี่ภูหยุดเข้าไปทำงานในไร่ ผมได้ต้อนรับแขกกลุ่มหนึ่ง…

“หนูเก้า…” แม่เฮเลนยิ้มกว้าง ก่อนจะเข้ามาสวมกอดผมด้วยความคิดถึง ด้านหลังของท่านคือเด็กหน้าตายที่กำลังยืนจ้องหน้าพี่ชายตัวเองอยู่

“ผมคิดว่าแม่จะไม่มาซะแล้ว” ผมผละตัวออกแล้วจับมือท่านไว้

“ต้องมาสิจ๊ะ จะไม่มาได้ยังไงกัน”

“แม่ตามนมเข้าไปด้านในก่อนนะครับ นมจะพาไปหาจ๋ากับป๋า”

แม่เฮเลนหัวเราะคิกคักเมื่อได้ยินคำเรียกพ่อกับแม่ของผม ก่อนท่านจะเดินตามนมสายที่ออกมาต้อนรับเข้าไปด้านใน ทิ้งให้ผม พี่ภู แล้วก็ภามอยู่ด้วยกันสามคน

“ไงมึง” ผมเดินเข้าไปหาภามแล้วพยักหน้าให้ ซึ่งเจ้าตัวก็พยักหน้าตอบกลับตามปกติ แต่สิ่งที่น่าตกใจคือการที่เขาเดินเข้ามาสวมกอดผมโดยไม่บอกกล่าว ผมได้แต่ยืนตัวแข็งแล้วมองหน้าพี่ภูงงๆ เป็นเชิงถาม พอไม่ได้รับคำตอบเลยต้องหันกลับมาถามเจ้าตัวแทน “คิดถึงกูอะดิ”

“อือ”

“หือ…” ได้ยินคำตอบตามตรงแล้วก็ต้องเงยหน้ามองพี่ภูด้วยความไม่เข้าใจแรง ซึ่งครั้งนี้เขาไม่ได้ยืนนิ่งเหมือนเคย แต่กลับขมวดคิ้วมองเหมือนจะไม่พอใจ สุดท้ายเจ้าตัวก็เดินเข้ามาหา ก่อนจะดึงน้องชายตัวเองออกไปจากตัวผมโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“งก” ภามบ่นพึมพำ ก่อนจะโดนคนข้างๆ ขยี้หัวหนึ่งทีเป็นการลงโทษ

“ของพี่”

ทำไมเดี๋ยวนี้พูดตรงนักวะเนี่ย…

จะบอกว่าดีใจมันก็ใช่อยู่หรอก แต่ที่ยิ่งกว่านั้นคือผมเขิน! แล้วเจ้าตัวก็รู้ดีด้วยว่าแค่เขาพูดอะไรออกมานิดๆ หน่อยๆ ก็ทำให้ผมหน้าแดงได้ง่ายๆ แล้ว ถึงอย่างนั้นก็ยังทำอีก…ไอ้คนขี้แกล้ง

“เข้าไปหาป๋ากับจ๋าก่อนไป” ผมหลบตาพี่ภู ไม่สนใจว่าเขาจะทำหน้าเหมือนอยากขำขนาดไหน โชคดีที่ภามให้ความร่วมมือโดยการเดินตามมาง่ายๆ ผมเลยไม่ต้องขายหน้ายิ่งกว่าเดิม

หลังจากวันที่ผมข้อเท้าพลิกจนได้ขี่หลังพี่ภูกลับมา เขาก็ยังทำตัวเป็นปกติอยู่ตลอด ซึ่งผมเองก็ไม่ได้ต่างกันนัก เพียงแต่อยู่ๆ ผมก็เกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ เหมือนกับเวลาที่ได้สบตาเขา บรรยากาศที่อยู่รอบกายเรามันอ่อนโยนลง ผมรู้สึกเหมือนโดนเขาจ้องอยู่ตลอดเวลา และเมื่อหันไปมองก็จะเห็นว่าเป็นแบบนั้นจริงๆ พี่ภูไม่เคยหลบตาผมเลยสักครั้ง แต่เป็นผมเองที่ไม่กล้าสบตาเขาขึ้นมาเสียเฉยๆ

ไม่ชินเลย…ปกติมันต้องเป็นผมที่สนใจเขาอยู่ตลอดไม่ใช่หรือไง

นับวันคนตัวสูงก็ยิ่งแสดงออกชัดเจนในแบบของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งแน่นอนว่าผมดีใจมากที่สุด ถึงอย่างนั้นก็ยังรับไม่ทันเสียที มันเป็นความเปลี่ยนแปลงที่เกินคาดและไม่ทันตั้งตัวมากๆ ยิ่งพี่ภูไม่ได้เข้าไปทำงานในไร่แล้วแต่อยู่ช่วยงานที่บ้านแทน ผมก็ยิ่งมีเวลาอยู่กับเขามากขึ้น และมันก็ทำให้ผมต้องเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝันแบบนี้ซ้ำๆ จนแทบจะรับไม่ไหว…อยากบอกเหลือเกินว่าใจบางไปหมดแล้ว

“เหม่อ…”

“เฮ้ย!” ผมสะดุ้งเมื่อโดนเป่าลมใส่หู พอหันไปมองก็เจอเข้ากับสีหน้ากลั้นขำของคนที่กำลังคิดถึง

ขี้แกล้ง…ขี้แกล้งโคตรๆ

“เดินสักทีสิ” ยังมีหน้ามาดันหลังผมให้เดินต่ออีกนะ แถมยังเปลี่ยนสีหน้าให้กลับไปไร้อารมณ์เหมือนเดิมได้ไวเหลือเกิน

“พี่จะน่ากลัวเกินไปแล้วนะ” ผมกระซิบบอกเขา ซึ่งเจ้าตัวก็แค่ยักไหล่ตอบกลับมาด้วยท่าทางน่าเตะ…แต่เตะไม่ได้เพราะเป็นเขา โอ๊ย!…ประสาทจะแดก

“เก้า…” ภามที่เดินนำอยู่ข้างหน้าหันมาเรียก “ไม่เห็นมีใครเลย”

“อ้าว…” จะไม่มีได้ไง ก็เมื่อกี้แม่เฮเลนเพิ่งเข้ามาเอง แล้วก่อนผมจะออกไปรับท่าน ป๋ากับจ๋าก็นั่งอยู่ในห้องนี้ “นมก็หายไปด้วย”

ดูๆ แล้วสถานการณ์ในตอนนี้น่าจะเข้าขั้นผิดปกติอย่างแรง ถ้าป๋ากับจ๋าหายไปด้วยกันสองคนยังพอว่า แต่นี่แม้แต่แม่เฮเลนที่เพิ่งมาถึงก็ยังหายไปด้วย จะบอกว่าพวกเขารู้จักกันมาก่อนก็ไม่น่าใช่อีก…

“คุณหนูครับ มีคนมาหา”

เสียงเรียกที่ดังขึ้นจากประตูห้องรับแขก ทำให้ผมรวมถึงอีกสองคนที่อยู่ข้างๆ ต้องหันกลับไปมองพร้อมๆ กัน การได้เห็นเฮียสองซึ่งเป็นเจ้าของเสียงไม่ได้น่าแปลกใจเท่าไหร่ แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องเอียงหัวมองงงๆ คือการที่มีร่างคุ้นตาของคนอีกสองคนยืนอยู่ตรงนั้นต่างหาก

“ไอ้โซ? ไอ้เจได?”

ผมมองพวกมันด้วยความไม่เข้าใจ ทั้งไม่เข้าใจว่าพวกมันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง และไม่เข้าใจว่ามาทำไม แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไร ไอ้ว่าที่หมอปัญญาอ่อนก็เดินเข้ามาดึงผมไปกอดแรงๆ จนรู้สึกจุก

“คิดถึงมึงว่ะ”

“ทำไมมึง…อุก” ผมจำต้องหุบปาก เมื่อโดนหมาอีกตัวเดินมากระแทกพุงใส่แล้วกอดซ้ำไว้จากทางด้านหลัง ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเป็นเหี้ยอะไร ต้องให้กูโดนบีบอยู่ตรงกลางตลอด เห็นสู้ไม่ได้แล้วเอาใหญ่เลยนะไอ้พวกเลว…

หลังจากยืนอยู่ท่านั้นนานประมาณสามนาที ไอ้เพื่อนสองตัวที่บีบผมไว้ตรงกลางจนปวดตัวไปหมดก็ยอมผละออก ก่อนจะหันไปแปะมือกันด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้ และที่ยิ่งกว่านั้นคืออีกสองคนที่ยืนนิ่งมองผมโดนแกล้ง…ไม่คิดจะช่วยกันหน่อยเหรอวะ

เออ ไม่คิด…ดูจากรอยยิ้มแล้วน่าจะตอบแบบนั้นกันทั้งคู่

“ทำไมต้องรุมแกล้งกูด้วย”

“กระต่ายงอนว่ะ” ไอ้เจไดหัวเราะฮ่าๆ ก่อนจะเอาไหล่มาแซะผมเป็นการแซว

“งอนมากจนอยากจะถีบมึงตอนนี้เลยไอ้เพื่อนเวร” ว่าแล้วผมก็ตั้งท่าจะถีบมันจริงๆ จนไอ้ว่าที่หมอต้องรีบวิ่งไปหลบหลังไอ้หมาหน้าง่วงอีกตัว “มึงเลือกช่วยมันเหรอไอ้โซ”

“กูเปล่า” เจ้าของชื่อตอบเสียงงัวเงีย “เชิญเลย”

พอไอ้โซหลบทางให้แล้วผมก็พุ่งเข้าใส่ไอ้เจไดในทันที แต่คงเพราะมันเคยชินกับการหลบอยู่แล้วเลยวิ่งหนีผมได้ทัน

“แก่แล้วนะมึง! ยังจะวิ่งเป็นเด็กอีก!” มันโวยวายแล้ววิ่งไปรอบห้อง

“มึงก็หยุดหนีสิวะ…ภามจับมันไว้!” ผมออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่ามันวิ่งไปหน้าสองพี่น้องหน้าตายที่ยืนนิ่งอยู่พอดี ลองถ้าบอกพี่ภูเขาคงมองเมินไป แต่โชคดีที่ภามเข้าข้างผม เขาเลยรวบตัวไอ้เจไดไปกอดไว้ได้อย่างทันท่วงที

“เฮ้ย! ปล่อยกู”

“…”

“เหี้ยนี่ใครวะ…ปล่อยกูนะเว้ย” มันโวยวายแล้วดิ้นอยู่ในอ้อมกอดของคนที่ยังคงไม่แสดงออกทางสีหน้า

เห็นแบบนั้นแม่งแรงโคตรเยอะ…ผมที่เคยแข่งงัดข้อกับภามมาแล้วรู้ดีที่สุด ต่อให้ไอ้เจไดมันแกร่งขนาดไหนก็สู้ไม่ได้หรอก ยิ่งตอนนี้ภามไม่ได้ผอมแห้งแบบเก่าแล้วด้วย บอกเลยว่าถ้าอยากจะดิ้นให้หลุด…ยาก

“มาให้กูถีบซะดีๆ” ผมย่างเท้าเข้าไปหาไอ้คนที่ยังดิ้นไม่เลิก แต่ก่อนจะถึงตัวมัน พี่ภูที่ยืนเป็นหินอยู่นานก็กระซิบอะไรบางอย่างกับน้องชายตัวเอง และนั่นทำให้ภามยอมปล่อยแขนออกจนไอ้เจไดเป็นอิสระในที่สุด

“ลาขาด!” ว่าจบมันก็วิ่งออกไปในทันที

“พี่บอกภามให้ปล่อยทำไมเนี่ย” ผมหันไปขมวดคิ้วมองคนหน้าดุด้วยความไม่พอใจ

“เลิกงอแงแล้วมานี่มา” คนพูดดึงแขนผมให้เดินตามออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้หันไปอธิบายอะไรให้ภามกับไอ้โซที่ยังยืนอยู่ที่เดิมฟังสักคำ ซึ่งก็เป็นเรื่องน่าแปลกมากที่สองคนนั้นไม่ได้เดินตามมาแบบที่ผมคิด

ชักจะมีอะไรแปลกๆ หลายอย่างเกินไปละ…

“หยุดทำหน้าฉลาดแล้วโง่เดี๋ยวนี้” คนที่หยุดเท้าตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้หันมาจิ้มหน้าผากผมเบาๆ แล้วออกคำสั่ง

“อย่างงี้ก็ได้เหรอพี่”

“กูก็สั่งอยู่นี่ไง” เขาบอก ก่อนจะยกยิ้มเจิดจ้าให้โดยไร้เหตุผล ผมก็รู้นะว่าเจ้าตัวจงใจแต่ก็ต้านทานไม่ได้ทุกที สุดท้ายก็ได้แต่ทำตัวเอ๋อเป็นกระต่ายโง่ต่อไปตามที่เขาต้องการ วินาทีนี้ความเจิดจ้าของรอยยิ้มนั้นมันบังตา…แต่ขอสัญญาว่าถ้ามีเวลาผมจะหลอกให้พี่ภูสอนเคล็ดวิชาตายด้านให้อย่างแน่นอน “ทำหน้าชั่วร้ายอีกแล้ว”

“เปล่าสักหน่อย” ผมยกมือกุมหน้าผากที่อีกนิดน่าจะปูดเท่าลูกมะนาว เมื่อโดนคนหน้าดุดีดซ้ำที่จุดเดิมพอดิบพอดี…ดีดซ้ำที่ว่านี่ไม่ได้หมายถึงวันสองวันนี้ซ้ำๆ นะ แต่หมายถึงซ้ำมาสองสามปีแล้วเนี่ย องศาเดิมไม่มีเปลี่ยน

“ไปเดินเล่นกัน”

“ไม่น่าไว้ใจสุดๆ”

อ้าว ฉิบหาย…เผลอพูดสิ่งที่คิดออกมาเฉยเลย

“เดี๋ยวโดน” พี่ภูผลักหัวผมเบาๆ แต่เล่นเอาเซไปทั้งตัว ดีที่เขายังมีน้ำใจช่วยดึงแขนให้กลับมายืนตรงได้เหมือนเดิม “ยังไม่เลิกบ่นในใจอีก”

“ชักจะเก่งไปละ”

“เก่งให้ทันมึงไง”

“ผมเกลียดพี่ว่ะ” เกลียดความตรงที่มากขึ้นทุกวันของพี่เนี่ย รู้ทั้งรู้ว่าผมแพ้ทางก็ยังจะแกล้งกันอยู่ได้ แล้วดูเหมือนวันนี้จะแกล้งเยอะจนผิดปกติด้วยนะ นั่นไง! ก้มหน้าลงมาหาอีกแล้ว! ผมยกมือปิดสองหูของตัวเองไว้แน่นเมื่อรู้ว่าจะต้องโดนแกล้งแน่นอน แต่เดินถอยหลังหนีก็แล้ว คนที่ยังยิ้มน้อยๆ ที่มุมปากก็ยังก้าวเท้าตามมาอยู่ดี สุดท้ายผมก็เดินมาจนติดผนังจนได้…

พี่ภูก้มหน้าลงมาใกล้จนผมต้องปิดหูแน่นกว่าเดิม ทว่าท่าทางนั้นกลับทำให้คนมองตาเป็นประกาย เขาเคลื่อนริมฝีปากเข้าใกล้ใบหูของผมที่มีมือปิดทับอยู่จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ก่อนจะ…วางมือทับลงมาเหมือนจะช่วยปิดหูผมให้แน่นกว่าเดิม

“แต่กู…มึง”

“อะไร! พี่พูดอะไร!” ผมรีบดึงมือออกแล้วมองคนหน้าดุด้วยความตื่นเต้น ใจเต้นรัวแรงจนปวดไปหมด อยากจะก่นด่าตัวเองสักล้านรอบที่เอามือปิดหูจนไม่ได้ยินเสียงกระซิบนั้น

“ไม่มีอะไร”

“ไม่ได้นะพี่ภู” ผมเขย่าแขนคนที่หันหลังหนี ก่อนจะรีบวิ่งตามเมื่อเขาเดินต่อโดยไม่สนใจกันอีก “พี่พูดอีกทีนะ ผมสัญญาว่าจะตั้งใจฟัง”

“พูดอะไร”

“ก็เมื่อกี้…”

“คิดไปเอง” เขาว่าแค่นั้น ก่อนจะดึงแขนผมให้เดินออกไปด้านนอกด้วยกัน เพียงเท่านั้นผมก็เข้าใจได้ในทันทีว่าต่อให้อ้อนวอนขนาดไหน คนหน้าดุก็ไม่มีทางใจอ่อนแน่ นึกแล้วก็หัวร้อนที่ตัวเองพลาดจนอยากจะกระทืบเท้าปึงปังเป็นเด็กสักทีสองที ติดที่โตแล้วเลยไม่กล้าทำ

ผมไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าพี่ภูกำลังพาเดินไปที่ไหน เพราะเอาแต่ตีกับความคิดตัวเองอยู่ในใจ จวบจนเขาหยุดเดินแล้วผมถึงได้รู้สึกตัวและหันไปมองรอบด้าน

ส่วนไหนของบ้านกูวะเนี่ย…

“พี่รู้จักที่นี่ได้ไง” ผมหันไปถามคนตัวสูงที่ยืนเงยหน้ารับลมอยู่ข้างๆ

บริเวณนี้เป็นพื้นที่ซึ่งมีต้นไม้ล้อมรอบเต็มไปหมด มีเพียงจุดที่เรายืนอยู่ที่โล่งพอให้มองเห็นท้องฟ้าได้ ผมคิดว่าน่าจะเป็นส่วนหนึ่งของไร่ที่ป๋าไม่ได้สั่งให้ตัดต้นไม้ อาจเพราะไม่มีความคิดจะเข้ามาทำการเกษตรบริเวณนี้อยู่แล้ว

“เดินมาเรื่อยๆ แล้วเจอเอง”

โคตรขี้โม้…

ในระหว่างที่ผมกำลังสำรวจรอบด้านเพราะต้องการรู้เป้าหมายที่แท้จริงของพี่ภู ผมสังเกตเห็นว่าเขามองนาฬิกาอยู่บ่อยครั้งราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง และเมื่อเรายืนนิ่งกันอยู่สักพัก เขาก็ดึงแขนผมแล้วลากให้ออกเดินอีกครั้ง คราวนี้ผมไม่เหม่อหรือคิดเรื่องเดิมๆ อีก แต่เลือกมองไปรอบๆ และสังเกตทุกสิ่งแทน เดินตามเขามาได้สักพักก็รู้ได้ในทันทีว่าจริงๆ แล้วพี่ภูไม่ได้เดินมั่วเลยสักนิด เขามีเป้าหมายอยู่ในหัวแต่แรกแล้ว เพียงแค่กำลังรอคอยเวลาเพื่ออะไรบางอย่างมากกว่า แต่ยังไม่ทันได้คิดให้ถ้วนถี่ อยู่ดีๆ คนที่เดินนำก็หันมาแล้ว…

“โอ๊ย!” ดีดหัวอีกแล้ว! ที่เดิมอีกแล้ว!

“บอกว่าอย่าฉลาดไง”

แค่ช่างสังเกตก็เรียกว่าฉลาด…แล้วที่รู้ทันผมทุกเรื่องนี่เรียกอะไรวะเนี่ย

“พี่จะ…”

 

“Happy Birthday to You…”

 

ผมหยุดชะงักทุกคำพูดและการกระทำ เมื่อได้ยินเสียงเพลงแปร่งๆ ดังมาจากทางด้านหลัง ในช่วงวินาทีที่กำลังทำอะไรไม่ถูกและงุนงงสุดขีด ผมโดนคนหน้าดุจับมือแล้วดึงเบาๆ ให้เดินตามไปทางต้นเสียงโดยไม่รู้ตัว และเมื่อเขาปล่อยมือออก ภาพของผู้คนมากมายก็ปรากฏอยู่ในสายตาผม…

“มาเป่าเค้กเร็วครับเก้า” พี่กีล์ที่ยืนอยู่ข้างไอ้โซฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะกวักมือเรียกผมยิกๆ ถ้าให้เดาเสียงร้องที่ดังที่สุดในกลุ่มคนเมื่อครู่คงเป็นของเขาแน่ๆ

“ตัวเล็กมาเร็ว” ป๋าเรียกซ้ำอีกคนเมื่อเห็นว่าผมยังไม่ขยับ

จะให้ตั้งสติง่ายๆ ได้ยังไง…ในเมื่อนี่เป็นครั้งแรกในรอบสิบปีที่มีคนมารวมกันในงานวันเกิดของผมเยอะแบบนี้ กี่ปีแล้วนะที่ไม่ได้จัดงานวันเกิด อย่างมากจ๋ากับป๋าก็ซื้อเค้กให้แล้วเป่ากันสามสี่คน แต่ครั้งนี้นอกจากจะมีป๋ากับจ๋า รวมถึงพวกเฮียๆ เป็นสิบแล้ว ที่ตรงนี้ยังมีไอ้โซ พี่กีล์ ไอ้เจได ภาม แม่เฮเลน และที่สำคัญ…

“สุขสันต์วันเกิด”

เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกตื้อไปหมด แค่เพราะได้เห็นว่ามีใครมาร่วมงานวันเกิดของตัวเองบ้าง มันไม่ใช่ความรู้สึกดีใจที่มีคนมาเยอะ แต่มันเป็นความรู้สึกดีใจที่ที่ตรงนี้มีคนที่สำคัญสำหรับผมรวมกันอยู่เต็มไปหมด…แม้จะติดงาน ติดเรียน หรืออยู่ห่างไกลขนาดไหน พวกเขาก็ยังมาที่นี่เพื่อผม

แค่คำว่ามีความสุขคงอธิบายความรู้สึกในเวลานี้ของผมได้ไม่หมด…

“ตาแดงหมดแล้ว” พี่ภูยกมือลูบเปลือกตาผมเบาๆ ราวกับจะบอกให้หยุดทำหน้าแบบนี้ แต่ยิ่งได้เห็นการกระทำของเขา ผมก็ยิ่งต้องเม้มปากให้แน่นกว่าเดิม “ไปเป่าเค้กเร็วเข้า”

เขาจูงมือผมให้เดินตามไปหาทุกคนเหมือนเป็นเด็กตัวเล็กๆ ในขณะที่ผมทำได้เพียงมองแผ่นหลังกว้างด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก

“ผมรักพี่”

.
.

(ต่อด้านล่าง)



ออฟไลน์ CHESS.

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 212
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +228/-2
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[39]==[P.25]== [02/12/60]
«ตอบ #761 เมื่อ08-12-2017 15:52:25 »


.
.

“รักมานานแล้ว”

ไม่รู้ว่าจะรอเวลาที่เหมาะสมไปทำไม ในเมื่อทั้งใจผมให้เขาไปหมดแล้ว และแค่ได้เห็นเค้กชาเขียวก้อนโตกับสารพัดชาเขียวบนโต๊ะ ผมก็รับรู้ได้ในทันทีว่าใครเป็นคนต้นคิดเรื่องทั้งหมดนี้…

‘เดือนหน้าวันเกิดผมแล้วนะ’

‘แล้วไง’

‘ผมอยากกินเค้กชาเขียวก้อนใหญ่ๆ’

‘เอาไว้ก่อน กูทำงานอยู่’

‘เอาแบบเสิร์ฟพร้อมสารพัดชาเขียวเลยนะ ขอมื้อเดียวอิ่มยันชาติหน้าเลยจะดีมาก’

‘…’

เพราะไม่ได้กินชาเขียวมานาน ผมถึงได้เก็บกดเอาไปบ่นให้เขาฟังตอนเดือนก่อน ซึ่งคนตรงหน้าก็ไม่เคยรับปากว่าจะหามาให้เลยสักครั้ง แต่เขากลับจดจำสิ่งที่ผมเคยพูดได้ทั้งที่ชอบแสดงท่าทีเหมือนไม่สนใจ

แม้จะไม่รู้…แต่ผมก็เชื่อว่ามีเรื่องราวอีกมากมายที่เขาทำเพื่อผมโดยที่ไม่ยอมบอก แต่ก็เพราะเป็นคนแบบนี้…ผมถึงได้รัก

“จะอ้อนขออะไร” พี่ภูแกะมือผมออก ก่อนจะหมุนตัวมาเผชิญหน้า ซึ่งนั่นก็ทำให้ผมพุ่งเข้าไปกอดเขาได้ถนัดขึ้นกว่าเดิม

“ไม่อยากได้อะไรแล้ว”

แค่พี่อยู่กับผมก็พอ…

“เดี๋ยวพ่อมึงก็เอามีดมาแทงกูหรอก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงติดตลกแต่ก็ไม่ได้ดันผมออก ทั้งยังใช้มือข้างหนึ่งกอดกลับแล้วลูบหัวผมอีกต่างหาก

“ป๋าไม่ทำหรอก ป๋าใจดี”

“ถึงป๋าจะยอมรับแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าป๋าจะโอเคที่ต้องมาเห็นตัวเล็กกอดกับคนอื่นนะ…” น้ำเสียงเศร้าสร้อยของป๋าทำให้ผมรู้สึกตัว ต้องรีบผละออกจากพี่ภูแล้วหันไปมองคนอื่นๆ อย่างรวดเร็ว ซึ่งนอกจากไอ้โซกับไอ้เจไดที่กำลังกลอกตา พี่กีล์ที่กำลังอมยิ้ม และแม่เฮเลนกับจ๋าที่กำลังคุยกันแล้ว…ตอนนี้พวกเฮียๆ กับป๋าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้กันแทบทุกคน

“คุณหนู…”

“คุณหนูของไอ้สาม…”

“ตัวเล็กของป๋า…”

จะเล่นใหญ่กันไปไหนวะเนี่ย

“ผมไม่ได้จะแต่งงานนะ ร้องไห้อะไรกันเนี่ย” ผมบ่นเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางโอเวอร์ของพวกเขา ก่อนจะก้าวเท้าไวๆ เข้าไปเป่าเทียนชาเขียวอย่างรวดเร็ว “ตัดๆๆ หิวแล้ว อยากกิน”

ช่างหัวความโรแมนติกมัน ในเมื่อช่วยกันทำลายไปหมดแล้ว งั้นผมก็ขอหันมาสนใจของกินแทนเลยแล้วกัน

“ตะกละ” ไอ้หมาที่เดินเกาะติดพี่กีล์เป็นตังเมเบะปากใส่ผมหนึ่งที จากนั้นก็หันไปอ้อนคนข้างๆ “กีตาร์ ตัดเค้กให้หน่อย”

“ตะกละพอกันนั่นล่ะ” ไอ้เจไดแทรก

“เสือก!” แล้วก็เป็นผมที่ด่าทีเดียวได้เหี้ยสองตัว

“อย่าทะเลาะกันสิครับ” พี่กีล์คนดีส่ายหน้าหน่าย ก่อนจะช่วยหยิบมีดมาตัดเค้กแบ่งให้พวกผมคนละชิ้นอย่างเท่าเทียม โดยหลังจากนั้นเขายังหันไปตัดให้พวกเฮียๆ ที่ทยอยเดินเข้ามาอวยพรผมด้วย

“คุณหนู มีความสุขมากๆ นะครับ”

“ดูแลตัวเองด้วยนะครับ”

“ขอโทษที่ผมไม่มีของขวัญมาให้นะครับ พอดีผมไม่มีเงิน”

“ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากผมครับ”

กว่าจะรับของขวัญมากมายจากบรรดาเฮียๆ หมดก็เล่นเอาเหนื่อย ผมตักเค้กเข้าปากไปเรียงของขวัญไปอย่างตั้งใจ สุดท้ายเมื่อจัดการเรียบร้อยแล้วก็หันไปแบมือใส่หน้าไอ้เพื่อนทั้งสอง

“ของขวัญกูล่ะ”

“ไม่มี/ไม่มี”

“ไอ้พวกขี้งก” ผมบ่นแบบไม่จริงจังนัก ก่อนจะหันหน้าหนีพวกมันเพื่อมองหาคนที่ตอนนี้หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ จะว่าไปป๋าเองก็หายไปด้วย…

หลังจากมองจนแน่ใจแล้วว่าพี่ภูไม่อยู่แถวนี้ ผมก็เดินไปหาผู้หญิงสองคนที่กำลังคุยกันอย่างออกรสโดยไม่สนใจเจ้าของวันเกิดเลยแม้แต่น้อย

“จ๋า แม่เฮเลน เห็นพี่ภูกับป๋าไหมครับ”

“แม่เห็นเดินไปทางนั้นนะจ๊ะ” แม่เฮเลนชี้มือไปทางหนึ่ง ก่อนจะยิ้มให้ผม “สุขสันต์วันเกิดนะหนูเก้า ของขวัญเดี๋ยวแม่จะให้ตอนเรากลับไปอังกฤษด้วยกันนะ”

“ครับแม่…ว่าแต่…” ผมหันไปมองจ๋าด้วยความลังเลใจ เพราะเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้บอกเรื่องจะขอไปทำงานกับพี่ภูที่อังกฤษ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร จ๋าก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“คุณแม่ไม่ว่าค่ะ มันคืออนาคตของคุณอชิรา ถ้าคิดว่าดีก็ทำ ขอแค่เวลาท้ออย่ายอมแพ้ให้เสียชื่อคุณแม่ก็พอ”

“ขอบคุณนะจ๋า” ผมยิ้มกว้าง ก่อนจะเดินเข้าไปกอดจ๋าแน่นๆ หนึ่งที

ไม่ว่าเมื่อไหร่ผู้หญิงคนนี้ก็เป็นกำลังใจให้ผมได้เสมอ ถ้าไม่ใช่เพราะจ๋า…ผมคงไม่มีทางกลายมาเป็นผู้ชายสุดเพอร์เฟกต์อย่างนี้แน่

หลังจากคุยกับพวกคุณหญิงเสร็จแล้วผมก็เดินไปตามทางที่แม่เฮเลนชี้ มันเป็นทางที่ตัดผ่านต้นไม้ไปอีกด้าน เดินมาสักพักแล้วผมก็ยังไม่เห็นคนที่กำลังตามหา แต่ก่อนจะได้หมุนตัวเดินกลับไปทางเดิม คนที่หายไปไหนแต่แรกอีกคนก็เดินเข้ามาหาเสียก่อน

“ไปไหนมา”

“ออกมาเดินเล่น” ภามตอบสั้นๆ ก่อนจะยิ้ม “มีความสุขมากๆ นะ”

“ขอบใจมาก” ผมตบบ่าเขาเบาๆ จากนั้นก็มองภามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจ “มึงก็เหมือนกัน”

ผมเชื่อว่าต่อจากนี้หนทางของภามจะต้องสดใสกว่าเดิม เพราะเพียงแค่ยอมเปิดใจและพร้อมรับสิ่งใหม่ๆ เขาจะต้องได้พบกับสิ่งที่เป็นของตัวเองแน่นอน

“ตอนนี้ผมก็มีความสุขมากแล้ว…เก้ารีบไปเถอะ” เขาดันหลังผมให้เดินต่อ

“เค เดี๋ยวเจอกันนะ”

“อือ”

พอแยกกับภามแล้วผมก็เดินไปตามทางอีกครั้ง แต่คราวนี้เดินมาอีกแค่นิดเดียวผมก็พบว่าหนทางด้านหน้าไม่ได้เต็มไปด้วยต้นไม้เหมือนเคย เพราะห่างออกไปไม่มาก…ผมเห็นร่างของผู้ชายสองคนยืนอยู่ตรงนั้น

ตรงพื้นที่โล่งเหมือนบริเวณที่พวกเราใช้จัดงาน ป๋ากับพี่ภูยืนหันหลังให้ผมและกำลังคุยกันอยู่ ผมไม่แน่ใจนักว่าพวกเขากำลังคุยกันเรื่องอะไร แต่ก็รู้ดีว่ายังไม่ควรเข้าไปกวนในเวลานี้ เพราะงั้นผมถึงได้เดินเข้าไปหาช้าๆ ก่อนจะหยุดยืนห่างจากทั้งคู่ประมาณห้าก้าว

“ฉันเคยติดยา เล่นการพนัน มั่วผู้หญิง ทำทุกอย่างที่เลวร้ายโดยไม่สนใจว่าพ่อแม่จะรู้สึกยังไง สุดท้ายพอได้เข้าไปอยู่ในคุกถึงได้เริ่มคิดเป็น…” ป๋าเริ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะตั้งตัวได้…โชคดีอย่างแรกในชีวิตของฉันคือการที่พ่อแม่มีฐานะ มีกิจการให้ดูแลต่อ และโชคดีอย่างที่สอง…คือการได้พบกับธารินทร์”

แม้จะไม่ได้เห็นหน้าคนพูด แต่ผมมั่นใจว่าในยามนี้ป๋าจะต้องกำลังยิ้มอย่างอ่อนโยนอยู่แน่ๆ…

“ใครจะเชื่อว่าผู้ชายเลวๆ อย่างฉันจะสามารถพิชิตใจผู้หญิงสมบูรณ์แบบอย่างธารินทร์ได้…แม้แต่พ่อกับแม่ยังดูถูกและบอกว่าเธออยู่สูงเกินไป แต่นายรู้อะไรไหม…”

“…”

“ตอนที่ฉันคิดจะปล่อยให้เธอไปมีชีวิตที่ดี ผู้หญิงคนนั้นกลับคลายรอยยิ้มหวานที่มีมาตลอด…แล้วตบหัวฉันเต็มแรง” ป๋าหัวเราะออกมาเบาๆ ซึ่งผมเองก็ต้องหลุดยิ้มออกมาไม่ต่างกัน…สมเป็นจ๋าจริงๆ “เธอบอกว่า ‘รู้ทั้งรู้ว่ากูท้องมึงยังมีหน้ามาขอเลิกอีกเหรอ อยากตายใช่ไหมไอ้เจี๊ยวหมา’ ”

โห…เมื่อก่อนจ๋าโคตรฮาร์ดคอร์ เจ๋งเว่อร์

“ตอนนั้นฉันอึ้งไป รู้ตัวอีกทีก็แต่งงานกันไปแล้ว มานึกได้ว่าไม่เคยมีอะไรกันเลยสักครั้งก็หมดทางหนีแล้วซะอย่างนั้น”

ผมจะบอกว่าป๋าโง่และเอ๋อเอง หรือจะบอกว่าจ๋าเก่งดีวะ…

“แต่ถึงผู้หญิงคนนั้นจะโหดร้ายยังไง ฉันก็ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดที่เลือกเธอ” น้ำเสียงของป๋าเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก มันเป็นน้ำเสียงที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนและทำให้ต้องนิ่งค้างอยู่นาน “แต่จุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเราทั้งคู่…คงเป็นการที่เราได้ช่วยกันสร้างสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ คนหนึ่งขึ้นมา”

“ตอนที่ตั้งท้องตัวเล็ก ธารินทร์มีอาการผิดปกติหลายอย่าง…ทั้งครรภ์เป็นพิษและความดันโลหิตสูง” ป๋าพูดออกมาช้าๆ โดยที่ยังหันหน้ามองไปในทิศทางเดียวกับพี่ภู ผมไม่รู้ว่าสายตานั้นกำลังจับจ้องไปที่อะไร แต่ผมกลับรับรู้ได้ว่าป๋ากำลังนึกถึงช่วงเวลาในตอนนั้นอยู่ “พวกเรากังวลกันมากว่าลูกจะมีปัญหา แต่สุดท้ายตัวเล็กก็ลืมตาขึ้นมา และกลายเป็นเด็กชายตัวน้อยๆ ที่น่ารักที่สุดในโลก”

“…”

“นายไม่มีทางจินตนาการได้เลย ว่าคนที่เคยทำเรื่องเลวร้ายมาแล้วทุกอย่างอย่างฉันจะรู้สึกยังไงในเวลานั้น…มันเหมือนมีคนเอาค้อนมาทุบหัวแรงๆ แล้วถามว่ามึงทำอะไรลงไป ทำไมไม่เป็นคนดีแต่แรกวะ แล้วถ้าเด็กคนนี้โตมาแล้วรู้ว่ามึงเคยติดคุก คิดบ้างไหมว่าเขาจะรู้สึกยังไง…ความคิดหลายๆ อย่างวนเวียนอยู่ในหัวทั้งที่เด็กตัวน้อยๆ คนนั้นเพิ่งเกิดมาได้ไม่ถึงสิบนาที และนั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันต้องร้องไห้และก่นด่าตัวเองในใจเป็นล้านๆ ครั้ง”

ผมเม้มปากแน่นจนเจ็บไปหมด ใจอยากเดินเข้าไปกอดป๋าแล้วบอกว่าผมไม่เคยเสียใจเลยสักครั้งที่เกิดมาเป็นลูกป๋า แล้วก็ไม่เคยสนด้วยว่าป๋าจะเคยเป็นยังไง เพราะเวลานี้ป๋าคือพ่อที่ดีที่สุดในโลกสำหรับผมแล้ว แต่เพราะไม่อยากเข้าไปขัดจังหวะ ผมเลยทำได้เพียงยืนนิ่งอยู่ด้านหลังพวกเขา

“ฉันเปลี่ยนตัวเอง กลายเป็นคนใหม่เพื่อตัวเล็ก ทั้งตั้งใจเรียนรู้งานจากพ่อ กลับไปเรียนต่อจนจบ รวบรวมคนไม่ดีที่เคยรู้จักและอยากกลับตัวกลับใจให้มาทำงานด้วยกัน เพราะฉันเข้าใจดีว่าคนบางคนไม่มีทางเลือก”

พวกเฮียๆ…

“ตอนแรกพวกนั้นก็ทำงานชุ่ยๆ ไม่ได้เต็มใจนัก แต่นายรู้อะไรไหม…สิ่งแรกและสิ่งเดียวที่รวบรวมคนพวกนั้นไว้ด้วยกัน รวมถึงสามารถทำให้พวกเขามอบให้ได้ทั้งใจ…ก็คือเด็กตัวเล็กๆ ที่มีอายุแค่หกขวบ…เด็กที่ชี้มือไปที่ทุกคนแล้วนับเลขให้ฟัง หลังจากนั้นก็เรียกพวกนั้นเป็นตัวเลขมาโดยตลอด”

“…”

“ชื่อจำยากจังเลย…เก้าตั้งชื่อให้ใหม่นะ นั่นเฮียหนึ่ง นั่นเฮียสอง นั่นเฮียสาม…จากหนึ่งไปจนถึงกี่สิบก็ไม่รู้ เด็กคนนั้นพูดแบบนั้น แล้วก็น่าแปลก…ที่เขาสามารถจดจำชื่อที่เป็นตัวเลขของทุกๆ คนได้โดยไม่เคยเรียกผิดเลยสักครั้ง แม้แต่ตอนที่ไร่ถูกวางเพลิงจนทุกคนไม่มีงานทำและตกอยู่ในอารมณ์หดหู่ ก็เป็นเด็กคนนั้นที่ก้าวเท้าเข้ามาแล้วบอกว่าเก้าจะช่วยปลูกใหม่เอง” ป๋าหันหน้าไปหาพี่ภู ซึ่งเขาเองก็หันกลับไปมองเหมือนกัน และนั่นทำให้ผมมองเห็นใบหน้าของพวกเขาได้อย่างชัดเจน “ตัวเล็กคือความสุขของทุกคนที่นี่…เป็นหัวใจของทุกคน”

“…”

“สิ่งเดียวที่ฉันอยากจะขอจากนาย…คืออย่าทำพัง”

เป็นเวลาเนิ่นนานที่ทั้งคู่จ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้นโดยมีผมยืนมองอยู่ตรงกลาง ผมรู้ดีว่าพวกเขาเห็นผมแล้ว แต่ก็ยังไม่มีใครพูดอะไรออกมา จวบจนเมื่อผมเห็นพี่ภูคุกเข่าลงกับพื้นและก้มลงกราบแทบเท้าป๋า น้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลออกมาอย่างเงียบงัน

“ผมจะไม่มีทางทำให้ทุกคนที่นี่ผิดหวัง”

ป๋าทรุดตัวลงนั่งยองๆ กับพื้น ก่อนจะพยุงไหล่ของพี่ภูให้ยืนขึ้นตาม และนั่นเป็นครั้งแรก…ที่ผมเห็นป๋ายิ้มให้เขาอย่างจริงใจ

“ฝากด้วยนะ”

“ป๋า…” ผมส่งเสียงเรียกแผ่วเบา ซึ่งป๋าก็หันมาหา ก่อนจะยิ้มให้ผมแล้วอ้าแขนออก

“มานี่สิตัวเล็ก”

ไม่ต้องรอให้พูดอะไรต่อ ผมโผเข้าไปกอดป๋าเต็มแรง น้ำมูกน้ำตาไหลย้อยปนกันไปหมดจนแทบแยกไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร แต่ป๋าก็ยังลูบหัวผมแล้วโยกไปมาเพื่อปลอบโยน โดยไม่บ่นที่เสื้อเลอะเลยแม้แต่นิดเดียว

“ไปอยู่ที่นั่นก็ต้องหาเวลากลับมาเยี่ยมป๋าบ่อยๆ ด้วยรู้หรือเปล่า”

“ครับ”

“อย่าดื้อกับพี่เขาล่ะ”

“เราไม่ดื้อหรอก”

“เอ้า…ปล่อยป๋าก่อนเร็ว หายไปนานเดี๋ยวก็โดนคุณจ๋าของตัวเล็กกินหัวกันพอดี” ป๋าดันผมออกเบาๆ ก่อนจะเช็ดหน้าเช็ดตาให้จนสะอาดหมดจด “คุยกับพี่เขาเสร็จแล้วก็รีบกลับมากินต่อล่ะ”

“อื้อ” ผมพยักหน้าหงึกหงักและยอมปล่อยให้ป๋าเดินจากไป เพราะแค่ได้เห็นขอบตาแดงๆ ผมก็รู้แล้วว่าป๋าคงไม่อยากให้ใครเห็นตอนร้องไห้เท่าไหร่ เพราะงั้นให้เดินกลับไปหาจ๋าคงจะดีกว่า “พี่…”

พอป๋าเดินหายไปจากสายตาแล้ว ผมก็หันกลับมาสนใจคนที่ยืนเงียบอยู่อีกครั้ง ซึ่งพี่ภูเองก็มองมาที่ผมอยู่ก่อนแล้ว แต่เขาแค่มองมานิ่งๆ ด้วยสายตาอ่านยากและไม่มีทีท่าจะพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว สุดท้ายก็เป็นผมที่ทนไม่ไหวต้องเปิดบทสนทนาก่อน

“พวกเขาทำเหมือนเราจะแต่งงานกันเลยเนอะ”

“แล้วมึงอยากแต่งไหม”

“ฮะ…”

“กูจะไปคุยกับพ่อให้ช่วยจัดการเรื่องงานให้”

“เดี๋ยว…”

“แต่ก่อนอื่นต้องหาวันที่เหมาะสมก่อน”

“พี่ภู หยุดก่อน” ผมยกมือทั้งสองข้างจับแก้มคนหน้าดุที่กำลังขมวดคิ้วเคร่งเครียดไว้ ดีที่การกระทำของผมแลดูจะได้ผลพอสมควร พี่ภูถึงได้กะพริบตาปริบๆ ก่อนจะถอนหายใจยาว

“โทษที…”

“พี่เป็นอะไรหรือเปล่า”

“เปล่า…” เขาแกะมือผมออกก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ จากนั้นก็ดึงเข้าไปกอดหน้าตาเฉย เล่นเอาผมไปไม่เป็น จะเขินก็เขินไม่ทัน “แค่รู้สึกว่ามึงอยู่สูงกว่าเดิมอีก”

“พี่…”

“กูแค่อยากทำให้คนที่นี่รู้ว่ากูเองก็รักมึงไม่ต่างจากพวกเขา” คนพูดพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ แต่ใจผมนี่เต้นรัวแรงเหมือนจะตายเอาให้ได้เมื่อได้ยินคำบอกรักจากปากเขาเป็นครั้งแรก “ถ้าช้ากว่านี้คงโดนแย่งคืน…แต่งพรุ่งนี้เลยดีไหม…ไม่สิ เดือนหน้าแล้วกัน ต้องจัดการงานก่อน”

ผมทำหน้างงเป็นกระต่ายเอ๋อ เมื่อโดนอีกฝ่ายดันตัวออกแล้วล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“เคน…ช่วยทำแหวนให้ผมหน่อย ขอแบบที่เหมาะกับผู้ชาย ดูดีสมฐานะ ราคาไม่เกี่ยง ส่วนเรื่องขนาด…” เขาประสานนิ้วมือของตัวเขาเข้ากับของผม จากนั้นก็พูดต่อ “ใหญ่กว่าที่นายทำให้เฮเลนหนึ่งเบอร์”

“พี่…พี่ภู…”

“อืม ฝากด้วย” พี่ภูยัดโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋ากางเกงเหมือนเดิม ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้ผม “ว่าไง”

“ผมว่า…”

“ต้องติดต่ออะไรอีกนะ”

“ผมว่าไม่ต้องหรอก” ผมรีบยกมือห้ามเมื่อเห็นเขาทำท่าจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อ “ไม่มีใครมาแย่งผมคืนหรอกน่า”

“เหรอ…” เขาทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ แต่ก็ยังยอมเอามือออกจากกระเป๋ากางเกง

“ว่าแต่…เมื่อกี้พี่บอกรักผมด้วย” ผมรีบพูดถึงเรื่องที่ติดอยู่ในใจเมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มเข้าสู่ภาวะปกติ แต่ผมคงพลาดเองที่ดันลืมไปว่าถ้าเข้าสู่ภาวะปกติแบบนี้แล้วคนตรงหน้าจะเป็นยังไง…

“มั่วว่ะ”

นั่นไง…

“เบื่อพี่ว่ะแม่ง” ผมจิ๊ปากเบาๆ ด้วยความไม่พอใจแล้วตั้งท่าจะเดินกลับไปหาตัวช่วย เพราะคิดว่าถ้ายังอยู่ตรงนี้ต้องโดนแกล้งต่อแน่ๆ แต่ก่อนจะได้ทำแบบที่ใจคิด แขนก็ถูกดึงอย่างแรงด้วยฝีมือของคนด้านหลัง

“เงยหน้า” เขาออกคำสั่งสั้นๆ และที่บ้าคือผมเสือกยอมทำตามแบบไม่หยุดคิด หลังจากนั้นมือของอีกฝ่ายก็เกี่ยวเอวผมให้เข้าไปใกล้…ก่อนเขาจะกดริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็ว

แรกเริ่มผมมีเพียงความงุนงง แต่เมื่อระลึกได้ว่ากำลังถูกจูบตัวก็แข็งค้างเป็นก้อนหิน อีกทั้งหัวใจยังเต้นกระหน่ำจนน่ากลัวว่ามันจะเด้งหลุดออกมา คนที่เป็นฝ่ายรุกล้ำกอดเอวผมไว้แน่น ก่อนมืออีกข้างที่ว่างจะแตะที่แก้มผมแล้วลูบไล้ไปมาเบาๆ เป็นเชิงบอกให้ผ่อนคลาย และเมื่อผมเริ่มคล้อยตามไปกับสัมผัสนั้น พี่ภูก็สอดลิ้นเข้ามาด้านในโดยไม่ให้ตั้งตัว ผมหมดแรงกะทันหัน ตัวแทบจะล้มพับลงไปกองอยู่ที่พื้น แต่โชคดีที่คนทำกอดเอวผมไว้แน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง

“พะ…พี่…อื้อ” ผมตาลายเพราะถูกบดจูบซ้ำๆ อยู่อย่างนั้นเนิ่นนานหลายนาที มือยังคงเกาะบ่าคนตัวสูงไว้แน่น เพราะกลัวว่าถ้าปล่อยแล้วผมจะละลายลงไปตายอยู่ที่พื้น จวบจนเมื่อเจ้าตัวพอใจแล้วถึงได้ยอมผละริมฝีปากออก แต่ตาคมคู่นั้นกลับเป็นประกายเมื่อได้จ้องหน้าผม และยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ พี่ภูก็กดริมฝีปากลงมาอีกครั้งพร้อมทั้งดูดแรงๆ จนปากผมแทบเปื่อย

“น่าขยี้ชะมัด”

“ไม่เอาแล้วนะ…” ผมรีบร้องบอก ก่อนจะฟุบหน้าลงบนไหล่ของคนที่ยังกอดเอวตัวเองไว้อยู่ “เหนื่อย”

“โอ๋ๆ” เขาหัวเราะแล้วลูบหัวลูบหลังผมเป็นการปลอบ

“ไม่หาย…บอกรักผมอีกทีก่อน” ว่าแล้วผมก็ผละหน้าออกพร้อมทั้งจ้องมองคนหน้าดุด้วยความตั้งใจ พี่ภูไม่ได้ตอบรับในทันที แต่เขาหรี่ตาลง ก่อนจะจ้องผมด้วยสายตาที่ทำเอาอยากหันหลังหนี

“รู้ไหม…ว่ากูบอกมึงไปสามรอบแล้ว”

“ตอนไหน…”

“ถ้าอยากให้บอกอีกก็ต้องหาอะไรมาแลก”

“พี่จะเอาอะ…”

“ลองบอกรักแล้วจูบกูก่อนเป็นไง”

ช่วยอย่าพูดเรื่องแบบนั้นทั้งหน้าตายได้ไหม…ทำได้ยังไงเนี่ย

“เร็วๆ”

“ไม่…”

“ก้อน…”

“ไม่ทำโว้ยยยยยยยยยยยยยย!”

“ฮ่าๆๆๆ”

เกลียด เกลียด เกลียด เกลียดที่สุดเลยแม่ง!

.

.

ชีวิตต่อจากนี้ของผมคงไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เมื่อตอนนี้มีคนสำคัญเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน เขาอาจจะเป็นคนหน้าดุ เย็นชา น่ากลัว แต่ในขณะเดียวกันเขาก็เป็นคนอ่อนโยน ใจดี แล้วก็ขี้แกล้งด้วย ผมคิดว่าคนทุกคนไม่ได้มีเพียงด้านเดียว แต่มันขึ้นอยู่กับว่าเขาจะแสดงด้านไหนให้ใครเห็น ซึ่งโชคดีเหลือเกินที่คนคนนั้นเขาเลือกแสดงทุกด้านให้ผมเห็น และผมก็เลือกแสดงทุกด้านให้เขาเห็นเช่นกัน แต่ถ้าคิดว่ามันง่ายกับการทำให้ใครสักคนบอกว่ารัก…ผมบอกเลยว่ามันยากมาก แค่คำพูดใครก็พูดได้ แต่การกระทำที่ตรงกับคำพูดต่างหากที่สำคัญที่สุด

ผมผ่านเรื่องราวมามากมายกว่าจะได้รับความรู้สึกแบบเดียวกันตอบกลับมา มันทั้งเหนื่อย ทั้งล้า ทั้งอ่อนแรง แต่สุดท้ายเมื่อได้เดินมาจนถึงจุดหมาย ผมกลับรู้สึกว่ามันคุ้มค่ามาก…และมันก็ไม่ใช่แค่เรื่องของความรัก เพราะการได้ลองพยายามทำอะไรสักอย่างมันทำให้ผมรู้ว่า สิ่งสิ่งหนึ่งจะมีค่าได้มากหรือน้อยก็ขึ้นอยู่กับความพยายามนี่เอง ยิ่งเราได้พยายามมากเท่าไหร่…ถ้ามันล้มเหลวเราก็แค่หาทางเริ่มต้นใหม่ และถ้าครั้งไหนที่มันประสบความสำเร็จขึ้นมา…ถึงเวลานั้นรางวัลที่ได้จะยิ่งใหญ่มากเสียจนเรารู้สึกว่าความล้มเหลวที่เคยเจอมามันก็เป็นแค่ทางผ่าน

เหมือนกับที่ผมพยายามจนได้มายืนอยู่ข้างคนคนนี้…

จากเคยเป็นแค่อากาศที่ไร้ตัวตน…กลับกลายเป็นอากาศที่เขารู้ว่ามี…และสุดท้ายก็กลายเป็นคนที่เขาบอกว่ารัก

มันเป็นความพยายามที่ยาวนานและยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของผมเลยล่ะ

เออใช่…ขอประกาศความสำเร็จหน่อย

ผมทำลายกำแพงน้ำแข็งได้แล้วนะรู้ยัง

 

END



TALK: ในที่สุดเขาก็จูบกันแล้วนะ......

จบแล้วววว  สำหรับนิยายเรื่องที่สองของเรา ไม่คิดว่าจะเขียนได้จบสองเรื่องติดเยี่ยงนี้ ฮ่าๆ

เราก็เป็นแค่นักเขียนฝึกหัดที่เพิ่งเริ่มต้นเข้ามาเขียนหนังสือ ข้อผิดพลาดต่างๆนานาก็คงมากตามประสบการณ์ที่ยังน้อย ที่มาถึงจุดนี้ได้คงต้องขอบคุณผู้อ่านทุกท่านจริงๆ  ซึ่งขอยืนยันว่าจะพัฒนาตัวเองต่อไปให้ได้มากที่สุดค่ะ ตอนเราเขียนออกซิเจนกับไนโตรเจนเราเขียนตามความชอบของตัวเอง มันอาจจะมีเรื่องไม่สมจริงใดๆไปบ้างแต่ก็เป็นไปตามจินตนาการของเราทุกอย่างเลย

ทั้งนี้เราจะไม่หยุดที่งานเขียนแนวเดิมๆค่ะ ต่อให้เราเขียนเรื่องต่อๆไป ใช้ตัวละครที่คุ้นหน้าคุ้นตายังไง แต่มันจะต้องไม่ใช่แบบเดิมๆแน่นอน (จริงๆที่เอาตัวละครเดิมมาเล่าต่อโดยไม่สนว่าคนกลุ่มเดียวกันจะชอบผู้ชายกันทั้งกลุ่มเลยหรือไงอะไรแบบนั้น เป็นเพราะว่าเราใส่ชื่อที่ชอบ Character ที่ชอบลงไปหมดแล้ว จะให้เขียนคนใหม่ๆขึ้นมาก็เสียดาย ฮ่าๆ)

 เราอยากจะขยับไปเรื่อยๆทีละก้าว เปลี่ยนแนวไปเรื่อยๆ ซึ่งก็มีที่อยากเขียนแล้วทั้งแฟนตาซีและอื่นๆ แต่คงต้องใช้เวลาสักหน่อยกว่าจะไปถึงจุดนั้นได้

สุดท้ายนี้ก็...ฝากติดตาม 3KINGS กันต่อด้วยนะคะ แล้วก็เรื่องของน้องภามในอนาคตด้วย (ซึ่งจะไม่ใช่แนวมหา'ลัยอีกต่อไป!)

ปล. Oxygen กำลังจะได้เป็นซีรี่ย์แล้วนะคะ เข้าไปติดตามเพจหรือทวิตโดยค้นหาว่า OXYGEN The Series ได้เลย



รัก

Chesshire
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-12-2017 15:58:31 โดย CHESS. »

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2428
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-7
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #762 เมื่อ08-12-2017 16:17:17 »

อ่านจบร้องไห้เลย ขอบคุณกับเรื่องราวดีๆ ที่แต่งมาให้อ่านกันนะคะ :3123:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4992
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #763 เมื่อ08-12-2017 16:45:50 »

อ่านแล้วก็อยากให้พี่ภูพาก้อนอยู่ด้วยกันกับป๋าและจ๋านะ ไปอยู่ไกลป๋าคิดถึงลูกแย่เลย
แต่ถ้าอยู่ไหนจะครอบครัวพี่ภู ภามเองก็ยังไม่เปิดใจแบบ 100%

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2067
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +179/-9
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #764 เมื่อ08-12-2017 18:21:41 »

ขอบคุณค่ะ สนุกมากๆเลย



ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #765 เมื่อ08-12-2017 18:41:51 »

 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #766 เมื่อ08-12-2017 19:38:00 »

ซึ้งที่ป๋าพูดอ่ะ เราเชื่อว่าพี่ภูจะไม่ทำให้ก้อนต้องเสียใจแน่นอน โอ้ยย ต่อไปต้องคิดถึงนังก้อนแน่เลย ขอบคุณสำหรับนิยายเรื่องนี้นะคะ เป็นนิยายที่เราชอบมากเรื่องหนึ่งเลย เดี๋ยวรอติดตามเรื่องต่อๆไปนะคะ

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1705
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #767 เมื่อ08-12-2017 19:39:21 »

งื้อออออออ :heaven :heaven :heaven

ออฟไลน์ tawanna

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #768 เมื่อ08-12-2017 19:59:59 »

เขินจังเลย บิดไปแปดเกลียวแล้ว

ออฟไลน์ missm2c

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 86
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #769 เมื่อ08-12-2017 20:30:12 »

ทั้งเรื่องเราลุ้นแค่ว่า เมื่อไหร่เขาจะจูบกัน!  555555 #พี่ภูของบ่าว

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
« ตอบ #769 เมื่อ: 08-12-2017 20:30:12 »





ออฟไลน์ Fallinlove

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 132
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #770 เมื่อ08-12-2017 21:29:18 »

จบอย่างแฮปปี้ เย้ ๆ ๆ   ได้ทั้งคำบอกรัก ได้ทั้งจูบดูดดื่มจากพี่ภู เขินไปกับน้องเก้าเลย   :-[
อ่านแล้วน้ำตาคลอตอนป๋าเล่าเรื่องอดีตให้พี่ภูฟัง โชคดีของป๋า ที่ได้พบจ๋า ได้มีลูกน่ารัก ๆ อย่างน้องเก้า
ชอบการรวมตัวคนสำคัญของน้องเก้าไว้ในตอนนี้มาก คิดถึงพี่กีล์ โซ กับเจไดมากเลย
อยากจะบอกว่า อ่านแล้วจิ้นคู่ภามกับเจไดเฉยเลยค่ะ เจอกันครั้งแรกก็กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันซะแล้ว >////<
คนหน้าตายไร้อารมณ์อย่างน้องภาม สมควรคู่กับหมออารมณ์ดี๊ดีตลอดเวลาอย่างเจไดมากนะ 555
ขอบคุณคนเขียน สำหรับนิยายดี ๆ เรื่องนี้มากค่ะ น้องเก้าเป็นนายเอกในดวงใจของเราเลยนะ ชอบมาก
แล้วก็ยินดีด้วย กับการที่ oxygen จะได้เป็นซีรีย์นะคะ แอบคาดหวัง Nitrogen ต่อเลยได้ไหมเนี่ย


ออฟไลน์ CLShunny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 271
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #771 เมื่อ08-12-2017 21:33:05 »

"
ผมผ่านเรื่องราวมามากมายกว่าจะได้รับความรู้สึกแบบเดียวกันตอบกลับมา มันทั้งเหนื่อย ทั้งล้า ทั้งอ่อนแรง แต่สุดท้ายเมื่อได้เดินมาจนถึงจุดหมาย ผมกลับรู้สึกว่ามันคุ้มค่ามาก…และมันก็ไม่ใช่แค่เรื่องของความรัก เพราะการได้ลองพยายามทำอะไรสักอย่างมันทำให้ผมรู้ว่า สิ่งสิ่งหนึ่งจะมีค่าได้มากหรือน้อยก็ขึ้นอยู่กับความพยายามนี่เอง ยิ่งเราได้พยายามมากเท่าไหร่…ถ้ามันล้มเหลวเราก็แค่หาทางเริ่มต้นใหม่ และถ้าครั้งไหนที่มันประสบความสำเร็จขึ้นมา…ถึงเวลานั้นรางวัลที่ได้จะยิ่งใหญ่มากเสียจนเรารู้สึกว่าความล้มเหลวที่เคยเจอมามันก็เป็นแค่ทางผ่าน "
เราชอบที่เก้าบอกประโยคนี้มาเลย คนเรามันต้องผ่ายอะไรมาเยอะแยะมากๆๆก่อนจะถึงจุดหมายก่อนจะประสบความสำเร็จ ก้าวผ่านมาเยอะมากจนแบบฉันก็ผ่านกับนางมาด้วยยย ฮื่อออ มีความสุขอ่ะ คนนิ่งๆๆเวลารักนี่รักจริงๆๆเลยรักแบบรักมากกว่าคนที่รักก่อนนอ่ะอิจน้ิงก้าวอยากมีพี่ภูเป็นของตัวเอง เราขำตรงที่พี่ภูสั่งทำแหวนไวมาก555หลงเมียที่แท้ทรุ หลงรักการเดินทางชีวิตของคู่นี้จัง อบอุ่ยแปลกๆ ไรท์แต่งดีมาก และยังคงชอบโซ่กีล์อยู่ มายฮัสกี้5555 จบค่ะ ชอบบบบบบบบ มีผงานอีกไวๆ

ออฟไลน์ O-RA DUNGPRANG

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1783
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-5
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #772 เมื่อ08-12-2017 21:41:58 »

                                                  :-[ :-[ :-[ :-[ :-[
                                      :mc4: :mc4: :mc4: :mc4: :mc4:
                             :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ theindiez

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #773 เมื่อ08-12-2017 22:53:58 »

เป็นนิยายอีกเรื่องื่เรารู้สึกผูกพัน ตามนุ้งเก้ามาตั้งแต่ oxygen ฮรืออ ชอบนางอ่ะ เห็นนางประสบความสำเร็จแล้วดีใจ เหมือนเราดูนางโตขึ้นเรื่อยๆ อ่ะ ตั้งแต่ไปวอแวกับคู่โซพี่กีล์ ตอนนี้มีคนให้วอแวแล้วดีใจแทนคู่นั้น 555 รักทุกตัวละครแล้วอ่ะ จะรอติดตามต่ไปค่าา

ออฟไลน์ MSeraph

  • This too shall pass
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1753
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #774 เมื่อ08-12-2017 23:10:52 »

จบแล้ววววว สนุกเหมือนเดิมเลยค่ะ
เผลอๆเราหลงรักเก้ามากกว่าเรื่องที่แล้วซะอีก
เด็กอะไรจะมีสีสันมีมิติได้มากขนาดนี้อะ
รักในความบ้าๆบอๆของนาง
รักในความหลงตัวเองกะยทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน
รักในความพยายามของนาง
รักความคิดทัศนคติที่ดีและบวกมากๆ
เอ็นดูนางมากกกเลยค่ะ บอกเลยตรงนี้อะ
พี่ภูก้อบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ หลังๆเริ่มแสดงออกแบบไม่กั๊กอีกต่อไป
ยัยเก้าก้เขินกันไปรัวๆๆๆเลยสิ ดีแล้วเห็นนางมีความสุขจริงๆซะที
เก้าไม่ใช่คนที่เหมือนกับการจริงจังหรือการคิดเยอะแยะในทุกรูปแบบเลยค่ะ555
นางเหมาะกับการบ้าๆบอๆ หลงตัวเอง ไร้สาระ และมองโลกบวกไปวันๆมากกว่า
ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆแบบนี้อีกเรื่องนะคะ จะรอติดตามเรื่องต่อไปค่ะ
ปล.ดีใจกับซีรี่ย์โซโล่กีล์ด้วนนะคะ อยากให้นักเขียนเป็นคนล่วยแคสเองจังเลย
เรากลัวจะมีดราม่าเรื่องนี้เหมือนหล่ยๆเคส อยากจะชอบทั้งนิยายแล้วก้ซีรี่ย์ไปด้วยกันค่ะ
ปล.2 ดีใจที่ทานถูกว่าภาม-เจได เริ่มรู้สึกถึงความเมะของภามรั่งแต่ตอนยังไม่กลับไทย
คือนางดูแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ กับบุคลิกแบบพี่ภูที่ขี้อ้อนกว่านิดๆ
พอมาตอนวิ่งไล่จับเจไดนี่เลยแบบบ เปิดตัวเจ้าสาวววว!! ดีใจ ชอบภามมากด้วยย
ปล.3 เราก้รักพี่ภูเหมือนกันนะ ถึงจะชมแต่เก้าก้ตาม แต่พี่ภูเพอร์เฟคจนชมจนไม่รู้จะชมไรแล้วอะ

ออฟไลน์ fahsai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 815
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +56/-2
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #775 เมื่อ08-12-2017 23:20:43 »

ขอบคุณคนแต่งนะคะ จะติดตามผลงานต่อไป
คิดถึงกระต่ายก้อนกับพี่ภูแน่ๆ
❤️❤️❤️

ออฟไลน์ Khaoggg

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 31
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #776 เมื่อ08-12-2017 23:42:49 »

 :กอด1: :o8: :-[ :impress2:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #777 เมื่อ08-12-2017 23:47:34 »

ตอนสุดท้ายนี้ เทใจให้กับป๊าไปหมดใจเลย  :กอด1:

ออฟไลน์ 05th_of_06th

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 102
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #778 เมื่อ09-12-2017 00:18:08 »

ฮืออออออออออ จบแล้ววววววง่ะ คือรู้สึกผูกพันธ์กับทุกๆตัวละคร เหมือนเอาใจช่วยเก้ามาตั้งแต่เรียน ยันเรียนจบ ยันได้อยู่ข้างพี่ภูสมใจ เหมือนเราอยู่กับเก้ามาตั้งแต่เริ่มจริงๆ ง่ะ ยังเหมือนเพิ่งอ่านตอนแรกๆไปไม่นานอยู่เลยรู้ตัวอีกทีจบซ้ะแล้ว คงคิดถึงคนประหลาดๆแบบเก้าแน่เลยย ขอบคุณสำหรับงานดีๆนะคะ รอติดตามสามคิงนะคะ :)

ออฟไลน์ SaKiNonZa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 73
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==[P.26]==[08/12/2560]
«ตอบ #779 เมื่อ09-12-2017 00:50:43 »

 ยังไม่อยากให้จบเลยยยยยย

ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆ รอติดตามผลงานต่อไป

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด