[เรื่องสั้น] ดอกฟ้า ตอนเดียวจบ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น] ดอกฟ้า ตอนเดียวจบ  (อ่าน 3670 ครั้ง)

ออฟไลน์ Charlotte_diary

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
อ้างถึง
***************************************************************************************
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************




เรื่องสั้นที่ผ่านมา
- Winter sea (ตอนเดียวจบ)





.
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-07-2017 20:36:12 โดย Charlotte_diary »

ออฟไลน์ Charlotte_diary

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ดอกฟ้า

 
 
 
 
แสงแดดในช่วงสายเริ่มร้อนแรงขึ้นทุกขณะ แต่คนที่นัดเอาไว้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะมาถึงเสียที ใบหน้าเกลี้ยงเกลาของคนรอเริ่มฉายแววไม่สบอารมณ์
 
           
“เจ้าสัวน้อยยังไม่มาหรือคะ”
 
           
“นม” เอ่ยเรียกคนที่เลี้ยงมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกอย่างกระเง้ากระงอด เมื่อหันไปเจอแม่นมประจำบ้านที่ยืนอยู่ทางด้านหลัง จากนั้นหม่อมหลวงชาญฤทธิ์ก็บ่นถึง’เจ้าสัวน้อย’ที่ว่าอีกหลายประโยค ก่อนจะหายลับไปทางศาลาริมน้ำ ทิ้งให้นมเอี่ยมได้แต่ถอนหายใจแล้วส่ายหน้าให้กับพฤติกรรมของคุณชาญคนดีอย่างระอาปนเอ็นดู
 
 
ดูเอาเถิด ปากบอกว่าไม่ชอบเขา แต่เห็นเจ้าสัวน้อยจะมารับพาไปชมละครเวทีทีไร คุณชาญของเธอก็ออกมารอก่อนเวลานัดเสมอ แล้วก็ได้เป็นต้องหงุดหงิดคนเดียวอย่างนี้ทุกที
 
 
ใครๆ ในบ้านหลังนี้ต่างก็รู้ดีทั้งนั้นว่าคุณชาญเธอไม่ชอบใจเจ้าสัวน้อยลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของท่านเจ้าสัวอู๋สักเท่าไหร่ ยิ่งพอรู้ว่าอีกฝ่ายจบจากเมืองนอกเมืองนากลับมา ในขณะที่คุณชาญของหล่อนยังเรียนอยู่ในไทยก็ดูจะยิ่งชังชายหนุ่มมากเท่านั้น จนโดนคุณชายดุไปนั่นแหละ คุณชาญถึงได้เพลาคำพูดและเก็บสีหน้าลงบ้างเวลาเจอกับเจ้าสัวน้อย
 
 
เพียงไม่นานเสียงเครื่องยนต์ก็ดังแว่วขึ้น นมเอี่ยมเห็นรถยนต์สีขาวคันโก้ของลูกท่านเจ้าสัวค่อยๆ แล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าบ้าน พอเครื่องดับสนิทประตูรถก็ถูกเปิดออกตามมาด้วยร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มเชื้อจีนที่ใบหน้าและรูปร่างออกจะกระเดียดไปทางตะวันตกหน่อยๆ ดูไม่เหมือนคนจีนทั่วไปเลยสักนิดเดียว ซึ่งนั่นก็อาจจะเป็นเพราะผลพวงจากการที่มารดาเป็นลูกครึ่งอังกฤษ
 
 
ดวงตาคู่คมกริบมองคนเก่าคนแก่ของบ้านประจักษ์สกุลพลางส่งยิ้มน้อยๆ ให้แล้วค่อยก้าวขึ้นมาไหว้ทักทาย
 
 
“คุณชาญอยู่ที่ไหนหรือครับนม”
 
 
“เมื่อครู่มายืนรอเจ้าสัวน้อยจนหงุดหงิด นี่ก็พึ่งจะเดินไปทางศาลาริมน้ำเองค่ะ เดี๋ยวนมไปตามคุณชาญให้นะคะ”
 
 
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมไปเองดีกว่า” ไม่รอให้นมเอี่ยมแย้งอะไร ชายหนุ่มก็เดินไปทางศาลาริมน้ำอย่างชำนาญเส้นทางทันที
 
 
 
           
 
 
 
 
พื้นอารมณ์ตอนนี้ของหม่อมหลวงชาญฤทธิ์ไม่ค่อยจะสู้ดีสักเท่าไหร่ ขนาดมีลมเย็นจากแม่น้ำช่วยพัดผ่านแผ่วเบาเป็นระยะมากระทบผิวพอให้รู้สึกสบายตัวกับหนังสือภาษาอังกฤษเล่มโปรดในมือแล้วก็ตาม แต่ความหงุดหงิดก็ยังไม่จางหายไปง่ายๆ
 
 
“คุณชาญ”
 
 
“คุณอี้ฝาน!” ลูกชายท่านเจ้าสัวฉีกยิ้มออกมาน้อยๆ จนเหมือนไม่ได้ยิ้ม แต่หากมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความเต็มตื้นก็จะพบว่าอีกฝ่ายกำลังชื่นอกแค่ไหนที่ถูกชาญฤทธิ์เรียกร้องด้วยน้ำเสียงเจือความตื่นเต้นแบบนี้ ทว่ารู้สึกดีได้ไม่นานประโยคต่อมาของคนอ่อนกว่าก็ทำให้ใบหน้าคมคายของคุณอี้ฝานดุดันขึ้น
 
 
“ทำไมถึงมาสายครับ ป่านนี้พวกเพื่อนผมรออยู่ที่เอสเอบีกันหมดแล้ว” เด็กหนุ่มปิดหนังสือลงแล้วยืนขึ้นประจันหน้าส่งสายตาไม่พอใจไปให้อีกฝ่ายที่มาช้ากว่าเวลานัดไปเกือบยี่สิบนาที
 
 
“อ้อ ไม่เห็นคุณชาญบอกว่าจะไปเอสเอบีก่อน” น้ำเสียงของชายหนุ่มแข็งกว่าปกติ แต่ชาญฤทธิ์ก็ไม่ได้ใส่ใจ
 
 
เอสเอบีที่ว่าคือห้างนาฬิกาเก่า ที่ตอนนี้ได้กลายสภาพเป็นอย่างอื่นแทนห้างไปแล้ว ตัวตึกอยู่ฝั่งตรงข้ามกับศาลาเฉลิมนคร ซึ่งเป็นโรงละครที่วันนี้เขานัดกับชาญฤทธิ์ไปชมเรื่องมนต์นาคราช แต่อีกฝ่ายทำเหมือนกับนัดของเขาเป็นแค่สะพานผ่านเพื่อออกไปพบเพื่อนเสียมากกว่า
 
“ก็ไม่ยักรู้ว่าผมต้องรายงานให้คุณอี้ฝานทราบ” ใบหน้าอ่อนกว่าเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี
 
ในความคิดของหม่อมหลวงชาญฤทธิ์ อู๋อี้ฝานก็แค่พวกเศรษฐีใหม่ ไม่ได้มีลาภยศหรือศักดิ์ศรีความเป็นตระกูลผู้ดีให้ต้องเกรงใจแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มพยายามหาเหตุผลมาคานความรู้สึกส่วนลึกในใจอย่างสุดความสามารถแล้วปรายตามองมือที่กำแน่นอยู่ข้างตัวของอีกฝ่ายด้วยความพอใจ
 
โมโหอีกเยอะๆ จะได้เลิกมาเกาะแกะเขาเสียที
 
“ใช่ คุณชาญไม่จำเป็นต้องรายงานให้ผมทราบ แต่ด้วยมารยาทของผู้ดี คุณก็ควรที่จะบอก จริงไหมครับหม่อมหลวงชาญฤทธิ์?”
 
เด็กหนุ่มหน้าเสียไปเล็กน้อยเมื่อถูกเอาความเป็นผู้ดีตอกกลับแต่เขาก็เก็บสีหน้าได้อย่างรวดเร็วแถมยังปากไวไปกว่าสมองพ่นคำหยาบคายใส่อีกฝ่ายเบาๆ พอให้ได้ยินว่า “พวกเจ๊ก”
 
ทายาทท่านเจ้าสัวยังคงใจเย็นกับถ้อยคำดูถูกของหม่อมหลวงแห่งบ้านประจักษ์สกุลเสมอ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยเหมือนผิวน้ำสงบนิ่ง ฝ่ามือที่ก่อนหน้าเคยกำแน่นก็คลายออกเป็นปกติ
 
จะมีก็แต่ดวงตากลมโตของชาญฤทธิ์เท่านั้นที่ฉายความหวาดหวั่นเพราะปฏิกิริยาที่นิ่งงันของอี้ฝาน…
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
มือขาวผ่องของหม่อมหลวงชาญฤทธิ์กำตั๋วชมละครเวทีเรื่อง’มนต์นาคราช’ 2ที่นั่งไว้แน่น อี้ฝานไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียวหลังจากที่เขาว่าอีกฝ่ายว่า’เจ๊ก’ ชายหนุ่มทำเพียงใช้มือล้วงหยิบกระเป๋าสตางค์แล้วหยิบเอาตั๋วชมละครโรง 2ที่นั่งนี้ออกมายัดใส่มือของเขา จากนั้นก็หันหลังเดินกลับไปเงียบๆ
 
อี้ฝานกำลังโกรธชาญฤทธิ์อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
 
คราวนี้ก็คงสมใจหม่อมหลวงแห่งบ้านประจักษ์สกุลเสียทีที่สามารถไล่อีกฝ่ายไปไกลๆ ได้ แต่ไม่รู้ว่าทำไมตอนที่เดินกลับเข้าไปในตัวบ้านแล้วเห็นกล่องแผ่นเสียงที่รู้ดีว่าใครกันที่นำมาให้เพราะรู้ว่าเขาชอบสะสมอยู่ในอ้อมกอดของนมเอี่ยม ชาญฤทธิ์ถึงได้ใจเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
 
“คุณชาญ...ทะเลาะกับเจ้าสัวน้อยหรือคะ” เขาส่ายหน้า ก่อนจะยื่นมือออกไปเป็นเชิงขอแผ่นเสียงแผ่นใหม่มาไว้ในอ้อมแขนตนเอง
 
“นมโทรหาคุณปราบ บอกเขาว่าชาญอยากชวนคุณปราบไปดูละครเวที”
 
“แล้วเจ้าสัวละคะ”
 
“ช่างเขา ถ้าอยากชมก็คงไปหาตั๋วใหม่ได้ เป็นถึงเจ้าสัวก็รวยอยู่แล้วนี่” จบคำ ชาญฤทธิ์ก็เดินไปทางบันได ตรงขึ้นไปยังห้องนอนชั้นสามทันที
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ดวงตากลมโตจดจ้องแผ่นเสียงแผ่นล่าสุดที่ตอนนี้ถูกวางบนหีบเสียงแทนแผ่นก่อนหน้าเป็นที่เรียบร้อยนิ่งๆ ชาญฤทธิ์ทำท่าจะยกมือจับเข็มเพชรวางบนร่องแผ่นเสียงหลายหน ละล้าละหลังอยู่นานสุดท้ายหม่อมหลวงก็สามารถวางเข็มเพชรลงได้
 
 
 
 
 
อย่าเอื้อมเด็ดดอกฟ้า มาถนอม
สูงสุดมือ มัก ตรอม อกไข้
เด็ดแต่ดอก พยอม ยามยาก ชมนาง
สูงก็ สอย ด้วยไม้ อาจเอื้อม เอาถึง
 
 

ดอกฟ้าอย่าเอื้อมสอย สุดถนอม ลอยเหลือคำนึง
สูงศักดิ์จักเอื้อมถึง ตรึงวิโยคโศก ทบทวน
ยามยากหากเอื้อมรัก ดอกพยอมจักพอคู่ควร
แล ลอยพอสอย ชวน ชื่นชมถึง ซึ้ง จิตจินต์
(เพลง: ดอกฟ้า จากละครเวทีเรื่องดอกฟ้าจำปาศักดิ์)

 
 
 
 
เสียงดนตรีกับเนื้อร้องดังขึ้นผ่านลำโพง ชาญฤทธิ์มองเข็มเพชรที่กรีดไปตามร่องแผ่นเสียงด้วยความรู้สึกแน่นอก
 
ราวเดือนก่อนเขากับเจ้าสัวน้อยไปดูละครเวทีเรื่องดอกฟ้าจำปาศักดิ์ด้วยกันที่โรงศาลาเฉลิมนคร จากนั้นอีกฝ่ายก็ขับรถพาตระเวนรอบกรุงจนย่ำเย็น ทุกอย่างคงเป็นไปอย่างราบรื่นหากขากลับไม่เกิดเรื่องบางอย่างซึ่งสั่นคลอนความรู้สึกของหม่อมหลวงชาญฤทธิ์ขึ้นมา
 
อี้ฝานจูบเขา
 
ท่ามกลางความมืดมิดในยามค่ำคืน มีเพียงแสงสลัวที่สาดส่องเล็ดรอดออกมาจากภายในตัวบ้านทรงปั้นหยาที่มีการผสมผสานของสถาปัตยกรรมหลากหลายเข้าด้วยกัน กลายเป็นบ้านประจักษ์สกุลที่ตั้งตระหง่านบนถนนพระอาทิตย์คนคู่หนึ่งกำลังบดเบียดริมฝีปากเข้าด้วยกัน
 
หัวสมองของหม่อมหลวงชาญฤทธิ์ว่างเปล่าขาวโพลนหลังจากถูกจู่โจมด้วยริมฝีปากหยักของเจ้าสัวน้อย จากนั้นเขาก็ไม่รับรู้อะไรอีกนอกจากเสียงหอบหายใจรุนแรงเหมือนคนขาดอากาศที่ดังสะท้อนภายในห้องรถยนต์ยุโรปสีขาว
 
หลังก้าวเท้าลงจากรถ บนใบหน้าคมคายของเจ้าสัวน้อยก็ปรากฏเลือดจากหมัดของหม่อมหลวงเต็มแรง
 
ชาญฤทธิ์พึ่งตระหนักได้ในคืนนั้นเองว่าความคิดประหลาดที่ผ่านมาเกี่ยวกับการกระทำของอี้ฝานที่มีต่อเขาไม่ใช่ความอุตริไปเองอีกต่อไป
 
 
และเป็นเพราะผู้ใหญ่ของบ้านยังต้องคบค้าสมาคมกันต่อ เรื่องคืนนั้นเขาจึงได้แต่เสแสร้งทำเป็นว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น พร้อมกับการกระทำและคำพูดที่คล้ายจะกลับไปเป็นแบบเมื่อแรกเริ่มที่เคยพบกันอีกครั้ง
           
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เกือบบ่าย แขกคนใหม่ตามคำเชิญของหม่อมหลวงก็มาถึงบ้านประจักษ์สกุล
 
ปราบดาลงจากรถสัญชาติญี่ปุ่นที่ยืมจากบิดาด้วยความประหม่า ยืนรอได้ไม่นานร่างของหม่อมหลวงชาญฤทธิ์ก็ปรากฏขึ้นในสายตา
 
“ขอโทษที่รบกวนคุณปราบกะทันหันด้วยนะครับ”
 
“ไม่รบกวนเลยครับ ผมยินดีมากที่คุณชาญนึกถึง”
 
“ขอบคุณครับ” ชาญฤทธิ์ฉีกยิ้มตามมารยาทให้ชายหนุ่มที่ยิ้มเสียจนตาหยิบหยี ก่อนจะลอบถอนหายใจขึ้นรถไปกับปราบดาแต่โดยดี
 
นายปราบเป็นคนคุยสนุกจนเข้าขั้นฟุ้ง ช่างสรรหาเรื่องมาเล่าให้ชาญฤทธิ์ฟังได้ตลอดทาง ใครๆ ต่างก็ชอบที่จะคุยกับปราบดาลูกเจ้าของร้านนาฬิกากันทั้งนั้น แต่ชาญฤทธิ์กลับคิดว่าเสียงของอีกฝ่ายระคายหูจนน่ารำคาญเหมือนกับท่อไอเสียที่พ่นแต่ควันออกมามากกว่า
 
ไม่เหมือนกับตอนที่อยู่กับเจ้าสัวน้อยเลยสักนิด
 
พอรู้ตัวว่ากำลังคิดถึงใครบางคน ริมฝีปากของหม่อมหลวงก็เม้มแน่นอย่างไม่อาจยอมรับ
 
“ขอโทษนะคุณปราบ แต่ช่วยจอดให้ผมลงข้างหน้าหน่อย”
 
“คุณชาญอยากซื้อหาอะไรหรือครับ เดี๋ยวผมลงไปจัดการให้ดีกว่า แดดเริ่มร้อนแล้วเดี๋ยวผิวขาวๆ ของคุณชาญจะเสียหมด” ใบหน้าของชาญฤทธิ์นิ่งตึงไปทันทีหลังจากประโยคสุดท้ายของอีกฝ่าย แต่นายปราบไม่ได้รู้สึกตัวว่าได้พ่นถ้อยคำที่อยู่ในหัวสมองออกมาจนหมด
 
“ไม่ต้อง ผมลงไปเองดีกว่า ส่วนคุณปราบก็เอาตั๋วนี้ไปชมละครเวทีเองแล้วกันนะ ผมมีธุระด่วนคงไปด้วยไม่ได้แล้ว” ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว หม่อมหลวงคนเล็กแห่งบ้านประจักษ์สกุลก็เปิดประตูรถลงแล้วเดินหายไปตามตรอกซอยทันที ทิ้งให้ปราบดามองตั๋วละครเวที 2ใบในมือด้วยความตกตะลึง
 
ไหนว่าคุณชาญอยากชวนเขามาชมละครเวทีด้วยกัน ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ หรือว่าเมื่อครู่เขาพูดอะไรไม่เข้าหูอีกฝ่ายไป?
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าสัวน้อยเรียบสนิทตั้งแต่กลับมาจากบ้านประจักษ์สกุล ทำเอาเด็กๆ ที่ปกติก็เกรงลูกชายท่านเจ้าสัวคนนี้อยู่แล้วยิ่งเกรงกันเข้าไปใหญ่ พาให้บรรยากาศที่ห้องโถงอึดอัดไปหมด
 
“อาฝาน ทำไมลื้อถึงกลับมาเร็วนักล่ะ”
 
“อืม แล้วเตี่ยจะออกไปไหน” ชายหนุ่มไม่ตอบแต่กลับถามขึ้นเมื่อเห็นการแต่งตัววันนี้ของท่านเจ้าสัวใหญ่
 
“จะไปบ้านคุณชายอิทธิ์ อีนัดเอาไว้ว่าจะคุยเรื่องเรียนของลูกชายคนเล็ก เตี่ยก็นึกว่าลื้อยังไม่กลับมาซะอีก” อี้ฝานขมวดคิ้วน้อยๆ ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเรื่องเรียนของหม่อมหลวงชาญฤทธิ์ คุณชายอิทธิ์ถึงกับมีเรื่องให้หารือกับเตี่ยของเขาด้วย

ถ้าเปลี่ยนหัวข้อจากเรื่องเรียนเป็นเรื่องทำธุรกิจยังดูจะเข้าท่ากว่า ตระกูลอู๋ของเขาไม่ได้ถนัดกับเรื่องการศึกษาแม้แต่น้อย อีกอย่างแวดวงสังคมที่บ้านประจักษ์สกุลคลุกคลีก็น่าจะมีคนเชี่ยวชาญทางด้านนี้มากกว่า เว้นแต่ว่า...
 
“คุณชายจะส่งคุณชาญไปเรียนต่อเมืองนอกเหรอเตี่ย” อี้ฝานหวังให้คำตอบไม่เป็นไปอย่างที่เขาคาดเดา ก่อนหน้านี้ชาญฤทธิ์ไม่เคยเปรยเรื่องนี้กับเขาเลยสักครั้ง แถมเจ้าตัวก็มีทีท่าว่าอยากไปเรียนต่อที่เมืองนอกมาก่อน
ทว่าหากเจ้าสัวหนุ่มรู้ถึงเหตุผลที่ทำให้ชาญฤทธิ์ออกปากบอกคุณชายเรื่องไปเรียนต่อเมืองนอกว่าเป็นเพราะเหตุการณ์จูบในคืนนั้น ชายหนุ่มคงโมโหมากกว่านี้แน่
 
“ก็เออสิวะ ไม่งั้นอีคงไม่มาปรึกษาอั๊วเรื่องที่ทางหรอก เห็นลื้อกลับมาจากอังกฤษคงอยากจะส่งลูกอีไปอังกฤษเหมือนกัน เลยว่าจะให้อั๊วเป็นธุระจัดการเรื่องการเดินทางกับที่อยู่ให้หน่อย”
 
“งั้นอั๊วไปด้วย”   
 
ไม่รอให้เจ้าสัวอู๋พยักหน้า อี้ฝานก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินนำผู้เป็นพ่อออกไปสตาร์ทรถยุโรปที่คนสวนขับมาจอดรอให้อยู่แล้วด้วยความร้อนใจทันที
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ระยะทางจากบ้านเจ้าสัวอู๋ไปยังบ้านประจักษ์สกุลไม่ได้ไกลมากเท่าไหร่ เพียงแต่ต้องผ่านย่านการค้าและย่านชุมชนที่จอแจไปด้วยผู้คน อี้ฝานขับรถมาตามทางอย่างเคยชิน อีกไม่กี่แยกข้างหน้าก็จะผ่านศาลาเฉลิมนครที่ความจริงบ่ายวันนี้เขาคงอยู่ที่นั่นกับชาญฤทธิ์หากไม่เกิดมีปากเสียงกันขึ้นเสียก่อน
 
ดวงตาคมกริบของเจ้าสัวน้อยมองตัวตึกด้วยแววตาหม่นลงแต่ก็ต้องขมวดคิ้วแล้วเพ่งมองกลุ่มควันที่ลอยล่องอยู่ในอากาศเขม็ง ยิ่งระยะทางที่ใกล้เข้าไปเรื่อยๆ ภาพความวุ่นวายของผู้คนก็ยิ่งปรากฏชัดเจนในม่านตา
 
ศาลาเฉลิมนครไฟไหม้!
 
หัวใจของเจ้าสัวหนุ่มกระตุกเกร็ง พลางคิดไปถึงตั๋วละครเวทีเรื่องมนต์นาคราช 2ใบนั้นที่ยัดใส่ในมือเนียนนุ่มของชาญฤทธิ์ ไม่รู้ว่าหม่อมหลวงจะตัดใจไม่ไปดูเหมือนกับเขา หรือจะยังดื้อดึงมาชมให้ได้
 
 
หากเป็นอย่างหลัง... แค่คิดอี้ฝานก็ไม่อยากจะจินตนาการต่อไปแล้ว
 
“เตี่ย”
 
“ว่าไง”
 
“เตี่ยขับรถไปบ้านคุณชายเองก่อนแล้วกันนะ อั๊วมีธุระด่วนแล้วจะรีบตามไป”
 
“อ้าวเฮ้ย แล้วลื้อจะไปไหนอาฝาน”
 
“โรงละครไฟไหม้ ไม่รู้ว่าคุณชาญจะติดอยู่ในนั้นหรือเปล่า อั๊วต้องไปหาอี” เจ้าสัวอู๋อ้าปากค้างมองความตื่นตระหนกที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าลูกชายที่มีไม่บ่อยครั้ง กว่าจะรู้ตัวอีกทีร่างสูงใหญ่ของอาฝานของตนก็วิ่งข้ามถนนไปทางศาลาเฉลิมนครแล้ว
 
แล้วเจ้าสัวใหญ่อย่างเขาจะทำอะไรได้ นอกจากรีบวิ่งลงรถไปยังฝั่งคนขับที่ลูกชายตัวดีพึ่งลงจากเบาะ แล้วออกตัวไปยังบ้านประจักษ์สกุลอย่างเร็วก่อนที่รถคันหลังจะไล่บีบแตรก่นด่าบรรพบุรุษ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ขายาวๆ ของอี้ฝานก้าวยาวเร็วจนแทบจะเป็นวิ่งไปยังจุดเกิดเหตุ ภาพใบหน้าน่ามองของหม่อมหลวงสว่างขึ้นชัดในหัวสมอง ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มที่มีชีวิตชีวา เรือนผมสีดำสนิทที่ตัดกับผิวขาวเนียน จมูกโด่งเชิดที่เขานึกอยากบีบให้หายรั้น ริมฝีปากอิ่มที่เคยฝากรอยประทับลงไปนั่นอีก ต่อให้ชาญฤทธิ์ไม่อยากพูด ต่อไปเขาก็จะไม่บีบคั้นอีกฝ่ายอีก ขอแค่เพียงเจ้าตัวปลอดภัยก็พอ
 
กลิ่นเหม็นไหม้กับไอร้อนและควันโขมงทำให้ผู้คนต้องเบ้หน้าแล้วหลบเลี่ยง อุปกรณ์หลายอย่างที่อยู่ในโรงละครถูกขนออกมาวางกองเต็มหน้าถนนเท่าที่จะสามารถขนกันออกมาได้ เสียงพูดคุยถึงเรื่องไฟไหม้ดังเข้าหูของเจ้าสัวหนุ่มตลอดเวลาตั้งแต่มาถึง เขาใช้ความสูงของตัวเองชะโงกมองหาชาญฤทธิ์พลางเบียดแทรกตัวเองสวนทางกับผู้คนที่วิ่งออกมาจากโรงละครให้มากขึ้นอย่างไม่กลัวอันตราย
 
พลันมีความร้อนของมือข้างหนึ่งมาจับข้อมือเขาไว้แน่น อี้ฝานจึงต้องหันไปมองคนที่ถือวิสาสะจับอย่างเสียไม่ได้
 
 
“คุณชาญ!” ความเกรี้ยวกราดในดวงตาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความดีใจจนห้ามรอยยิ้มกว้างไว้ไม่อยู่ ชาญฤทธิ์เองก็นึกโล่งใจเช่นกันเลยส่งยิ้มหวานอย่างที่ไม่เคยยิ้มให้มาก่อนแก่ชายหนุ่ม
 
“คุณชาญบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ไม่ทันตั้งตัว หัวไหล่ของหม่อมหลวงก็โดนเจ้าสัวน้อยสัมผัสจับสำรวจไปมาเหมือนพยายามหาร่องรอยจนหมดมาดนักธุรกิจ
 
เขาพึ่งเดินเล่นคนเดียวได้ไม่เท่าไหร่หลังจากหนีลงรถของปราบดาก็ได้ยินเสียงหวีดร้องว่าเกิดไฟไหม้ที่ศาลาเฉลิมนครเข้า เลยอดไม่ได้ที่จะเดินมาดู แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าชายหนุ่มจะยังมาดูละครเรื่องมนต์นาคราชด้วยหรือเปล่า
 
“ไม่ แล้วคุณอี้ฝานล่ะ”
 
“ไม่เหมือนกัน”
 
“แล้วคุณเดินเข้าไปทำไม”
 
“ผม...นึกว่าคุณชาญอยู่ข้างใน” ชายหนุ่มสารภาพเหตุผลเสียงแผ่ว ข้อมือที่เคยถูกหม่อมหลวงจับตอนนี้กลายเป็นฝ่ามือทั้งสองได้สอดประสานกันแนบแน่น ดวงตาคมกริบของเจ้าสัวน้อยมองเห็นแก้มเนียนของคนเด็กกว่าขึ้นสีจางๆ
 
ในที่สุดอี้ฝานก็ทนทนไม่ไหวรีบลากแขนอีกฝ่ายให้ออกมาแล้วหาตรอกแคบที่ไร้ผู้คนสนใจ พาตัวเองกับเด็กหนุ่มเดินเข้าไปแล้วกอดรัดร่างทั้งร่างของหม่อมหลวงชาญฤทธิ์ไว้แน่นท่ามกลางเสียงหัวใจที่ดังเป็นจังหวะรุนแรง และเสียงวุ่นวายของเหตุการณ์ระทึกที่เกิดขึ้นด้านนอก
 
“ผมห่วงคุณจนแทบบ้าแล้วรู้ไหมครับ” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยกระซิบชิดริมหูของชาญฤทธิ์ ก่อนจะได้ยินเสียงตอบกลับแผ่วเบาในลำคอจากอีกฝ่ายสั้นๆ ว่า “อืม”
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
คุณชายกับเจ้าสัวใหญ่มองคนสองคนที่เดินตามหลังกันมาด้วยสภาพไม่เรียบร้อยนักด้วยความโล่งใจ
 
ก่อนหน้านี้คุณชายยังนึกกังวลว่าลูกชายคนเล็กจะเป็นอันตรายหรือไม่ แต่พอเห็นเจ้าสัวอู๋ขับรถมาเองคนเดียวโดยไร้คนติดตามเหมือนอย่างเคย แถมอีกฝ่ายยังบ่นยกใหญ่ว่าโดนลูกชายคนดีปล่อยทิ้งไว้กลางถนนแล้ววิ่งโร่ไปหาคุณชาญที่ศาลาเฉลิมนคร หม่อมราชวงศ์อิทธิฤทธิ์ก็พลันรู้สึกหัวใจเบาขึ้น
 
“สวัสดีครับคุณชาย/สวัสดีครับเจ้าสัว”
 
“มานั่งนี่มา พ่อกำลังปรึกษาท่านเจ้าสัวเรื่องไปอังกฤษอยู่พอดี” ชาญฤทธิ์สะดุ้งไปเล็กน้อย หางตาแอบเหลือบมองปฏิกิริยาใครบางคนก่อนจะเดินไปนั่งข้างท่านพ่อแต่โดยดี
 
“ส่วนลื้อก็มานั่งข้างเตี่ยนี่อาฝาน”
 
“ครับ”
 
เมื่อเห็นว่านั่งกันพร้อมแล้ว คุณชายจึงได้สานบทสนทนาก่อนหน้าต่อ โดยมีท่านเจ้าสัวอู๋คอยออกความเห็น อี้ฝานฟังผู้ใหญ่ทั้งสองที่เริ่มคุยก็เริ่มออกนอกประเด็นจากเรื่องเรียนของชาญฤทธิ์ใกล้จะเป็นเรื่องธุรกิจค้าสินค้าจากต่างประเทศแทน จากนั้นคุณชายก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่าไม่อยากให้ลูกชายคนเล็กไปไกลถึงยุโรป เพราะทุกวันนี้บ้านหลังใหญ่ของประจักษ์สกุลก็มีเพียงแค่คุณชาญเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อนกับท่านพ่อ พี่สาวคนโต กับพี่ชายของหม่อมหลวงต่างก็ไปเรียนที่เมืองนอกเมืองนากันหมด อี้ฝานที่เห็นช่องว่างเลยเอ่ยปากขออนุญาตออกความเห็นบ้าง
 
“ถ้าคุณชายเห็นว่าอังกฤษไกลหูไกลตา ผมว่าฮ่องกงก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลวนะครับ”
 
“พ่ออี้ฝานว่าฮ่องกงก็ไม่เลวงั้นหรือ” ดวงตาของคุณชายเป็นประกายขึ้นมาเมื่อได้ยินประโยคนี้
 
“ครับ ฮ่องกงยังอยู่ในซีกโลกเดียวกันกับไทย แถมยังเป็นเมืองธุรกิจขนาดใหญ่อีก ยังไงไปศึกษาคุณชาญก็ได้ใช้ภาษาอังกฤษแน่นอน แต่ผลพลอยได้ก็อาจจะเก็บเกี่ยวภาษาจีนมาเป็นภาษาที่สามได้อีกไม่มากก็น้อย ที่สำคัญผมเองก็มีธุรกิจที่นั่นด้วย คงจะช่วยดูแลคุณชาญให้คุณชายได้บ้าง”
 
“ธุรกิจอะไร ทำไมลื้อไม่เห็นเคยบอกเตี่ย” เจ้าสัวอู๋หันไปมองลูกชายที่พูดถึงธุรกิจที่ฮ่องกงโดยที่เตี่ยอย่างเขาไม่รู้มาก่อนด้วยความฉงน
 
“ธุรกิจของอาหม้า” อี้ฝานตอบสั้นๆ เพียงเท่านี้ท่านเจ้าสัวก็หุบปากเงียบเสียงลงทันที
 
“คุณชายเห็นว่าอย่างไรครับ”
 
“ก็คงแล้วแต่คนเรียนเขาแล้วกัน” คุณชายว่า เพียงเท่านี้อี้ฝานก็รู้แล้วว่าระหว่างอังกฤษกับฮ่องกงใจของเจ้าของบ้านประจักษ์สกุลได้เอนเทไปทางฮ่องกงไม่เหลือเสี้ยวความอาลัยต่ออังกฤษแม้แต่น้อย
 
“งั้นคุณชาญว่าอย่างไรครับ ถ้าตกลงใจที่ฮ่องกงผมสัญญาว่าจะดูแลคุณชาญเป็นอย่างดี” ชาญฤทธิ์ฟังประโยคคำถามที่แฝงความนัยของเจ้าสัวน้อยออก แต่ไม่รู้ว่าผู้ใหญ่อีกสองจะฟังออกด้วยหรือไม่
 
ใบหน้าเนียนของชาญฤทธิ์ขึ้นสีหน่อยๆ ก่อนเจ้าตัวจะเบี่ยงสายตาหลบไม่สบกับอี้ฝานที่มองมาอย่างสื่อความหมาย หากวันนี้ไม่เกิดเรื่องไฟไหม้ขึ้น ก็ไม่รู้ว่าระหว่างพวกเขาจะมีอะไรชัดเจนขึ้นบ้างหรือเปล่า
 
ไม่สิ
 
ต้องบอกว่าฝ่ายเจ้าสัวหนุ่มชัดเจนมาแล้วตั้งแต่ต้น มีเพียงหม่อมหลวงอย่างเขาเท่านั้นที่ไม่อยากยอมรับความจริง และเป็นฝ่ายวิ่งหนีมาตลอด แต่ตอนนี้เขาจะไม่ทำแบบนั้นอีกต่อไป ในเมื่อรู้แล้วว่ารสชาติความเจ็บปวดยามคิดว่าอี้ฝานกำลังตกอยู่ในอันตรายมันปวดแปลบในใจเพียงใด
 
“ครับ ผมเลือกฮ่องกงแล้วกัน รบกวนคุณอี้ฝานด้วยนะ”
 
“เต็มใจอย่างยิ่งครับ”
           
 
 
 
 
 
 
 
END
 
 
 ขอบคุณมากค่ะ หวังว่าจะมีคนชอบนะคะ ^^




ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
ขอต่ออีกซักนิดจะได้ไหม...น่ารักดี  :impress:

ออฟไลน์ aoihimeko

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3133
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +155/-9
จะมีตอนพิเศษไหมอ่ะ

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
เหมือนจะหวานนิด ๆ (หรือเปล่า)

ออฟไลน์ abbaba

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
ชอบแบลคกราวเรื่องจัง
น่ารักกก ขออีกตอนได้มั้ยคะ  :hao7:

ออฟไลน์ Minoru88

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เรื่องดีจัง น่าจะมีตอนพิเศษนะคะ อยากอ่าน

ออฟไลน์ QXanth139

  • ♡동해 #Always13
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
น่ารักดีค่ะชอบๆ

 ขอตอนพิเศษอินฮ่องกงด้วยได้มั้ยคะเนี่ย :-[

ออฟไลน์ TIKA_n

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +308/-4
สนุกมากค่ะ เขียนดีมาก ๆ ภาษาสวยมากกกกกก ชอบมาก ๆ เลย
เนื้อเรื่องสามารถเป็นเรื่องยาวให้ติดตามต่อได้เลย เสียดายที่เป็นเรื่องสั้น
อ่านไปนี่ นึกถึงสี่แผ่นดินเลยค่ะ ชอบละครพีเรียดมาก
สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ละมุนละไม ในความรักที่เจ้าสัวน้อยมีต่อคุณชาญ  :-[
อยากอ่านตอนเป็นแฟนกันแล้วต่ออีกสักนิดจัง
ขอบคุณสำหรับเรื่องสั้นดี ๆ นี้นะคะ  :กอด1:

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
 :pig4: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [เรื่องสั้น] ดอกฟ้า ตอนเดียวจบ
« ตอบ #9 เมื่อ: 31-07-2017 21:44:46 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 772
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
ละมุนจริงๆ ชอบมากเลย :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
 :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ ImInDragon

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 58
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ฮื่ออ น่ารักมากเลยค่ะ  :katai2-1:

ออฟไลน์ yunnutjae

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 650
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-2
หืม คริสยอล ชั่ยมั้ยชั่ย  :katai2-1: ตอนแรกยังไม่ตงิดใจ เจอ คุณเจ้าสัวอู๋อี้ฟาน เข้าไป ลู้เลื่อง 55555555555555555555555555555555555 มีต่อไหมเนี่ย  :hao7:

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
 :mew1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด