[ เ ล่ น ข อ ง เ ตี้ ย ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [ เ ล่ น ข อ ง เ ตี้ ย ]  (อ่าน 976590 ครั้ง)

ออฟไลน์ italy18

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 57
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
อยากจะบ้าตาย...ปกติจะชอบอ่านนิยายที่โพสต์จบแล้วเท่านั้น...ส่วนนิยายที่กำลังออนแอร์อยู่จะไม่แตะเลย...เพราะอะไรหลายคน ๆ คงรู้ดี...แหะ ๆ มันทรมานนะกับการรอคอย...แต่เรื่องนี้ข้าพเจ้าพลาดเองที่หลงเข้ามาอ่านก่อน...จบเลยชีวิต...กระสับกระส่ายเลยที่นี่...เมื่อไหร่เค้กจะมาต่อให้จบเร็ว ๆ แบบ ชุดสิบสองเศร้า น่าาาาาา!!! ตอนนี้ยอมรับว่าฟุ้งซ่านนนนมากกกกกกกกก  :z3: :z3: :z3: :z3:

ออฟไลน์ Lovesehunnie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ทิม ชอบการเรียกชื่อด้วยชื่อไอจี55555555555
นายท่านจะมีแผนอะไรกันนะะะะ

ออฟไลน์ qq_oo

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1748
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +143/-4
รอๆๆ อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว

ออฟไลน์ aommaboo

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
โอ้ยยย น้องนายท่านอันเดอร์สกอร์... ! ทำซึนนน
จริงๆก็ใจอ่อนไปหมดแล้ววว
ชอบค่ะสนุกค่าาา

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1414
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
นายท่านไม่คูล้ลยคีพลุคหน่อย รอกล้าหาญมาง้อบ้างยอมง่ายๆงี้ได้ไง

ออฟไลน์ HeIsMine

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 47
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
นายท่านจักสิ่งใดต้องรีบๆนะเจ้าค่ะ พี่เชนแกรุกหนักแล้วเจ้าค่ะ บ่าวเกรงว่าจักไม่ทันการเจ้าค่ะ  :katai5:

ออฟไลน์ BloodyBlue

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
รอๆๆ

ออฟไลน์ Misakiiz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ทาสคนนี้รอนายท่านอยู่นะเจ้าคะ

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1404
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2

ออฟไลน์ Khanomni

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 43
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
รออออ พี่เค้กหายไปไหนนน :mew6: :mew6:
เจ้านายจะรุกกล้าหาญคนแทนยังไงน๊าาา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1544/-12





ตอนที่ 4
กล้าหาญ






   [ฮัล...ฮัลโหล]

   ‘...’

   [ใครวะ ทิมหรือนุก]

   ‘...’

   [สาด ใครวะเนี่ย]

   ‘กู’

   [กูไหน]

   ‘กูเนี่ย กู’

   [กูไหนล่ะ]

   ‘อย่ากวนตีนได้ป่ะไอ้ท่าน’

   [ขอกวนหน่อยเหอะ เพราะอยู่ดีๆ กูก็มีเบอร์มึงเฉยเลย ฮ่าๆๆ มีความสุขว่ะ]

   ‘ไม่สบายเหรอวะ’

   [เป็นห่วงถึงขนาดที่ว่าตามหาเบอร์กูแล้วก็โทรเข้าเบอร์กูเลยเหรอ]

   ‘พูดแบบนี้แปลว่ามึงป่วยการเมืองชัวร์ๆ’

   [กูป่วยจริงๆ]

   ‘เสียงมึงก็บอกอยู่...’

   [ขอลาพักจากการจีบมึงวันหนึ่งได้ป่ะ]

   ‘เรื่องแบบนี้มีขอกันด้วยเหรอ’

   [ก็ถ้ามึงไม่คิดถึง เอ๊ย นึกถึงกู...มึงคงไม่ตามหาเบอร์กูหรอกใช่ป่ะ]

   ‘...’

   [ได้มาจากใครวะ]

   ‘ทักไปหาทิมอ่ะ แป๊บเดียว แม่งก็ให้มาเลย โคตรง่าย’

   [เพราะเป็นมึงไงมันถึงให้]

   ‘...’

   [มันรู้ว่ากูชอบ]

   ‘อะแฮ่ม หายไวๆ นะ’

   [งั้นกูเม็มนะ]

   ‘มึงเม็มอยู่แล้วล่ะ’

   [ไม่เม็มดีกว่า กูจำเอา]

   ‘อ้าว’

   [ไว้เจอกัน]

   ‘ให้หนึ่งวัน’

   [หา]

   ‘กูให้มึงพักแค่หนึ่งวัน’

   [กล้า เดี๋ยว...]

   ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด







   ใต้ถุนคณะเศรษฐศาสตร์

   ผมจ้องนมเปรี้ยวรสผลไม้รวมสองกล่องที่ผมซื้อมาคู่กันอย่างเอาเป็นเอาตาย

   ถ้าหากมันมีนมเปรี้ยวรสผลไม้รวมสองกล่องอยู่คู่กันแล้วผมจะได้อยู่กับไอ้นายท่าน ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ หรือเวลายาวๆ ผมก็ยอมทั้งนั้น

   แต่ทว่าตอนนี้...ขอทำหน้าที่สวัสฯ ก่อน

   ไอ้เชี่ยตงเล่นใหญ่ ทำการซื้อน้ำเป็นแพ็คชนิดที่ว่าเหมาแทบจะหมดโรงงาน ผมกับเพื่อนสวัสฯ คนอื่นๆ ต้องพากันไปขนจากหลังรถกระบะเพื่อมาเก็บไว้ที่ห้องเก็บของของคณะ บอกเลยว่าเอ้นั้นบ่นแล้วบ่นอีกหาว่าไอ้ตงมันเอางบสวัสฯ ไปผลาญ ตงผู้เก็บกดกับการไปซื้อน้ำบ่อยๆ มานานก็ได้สวนควีนออฟอีโคโนมิกกลับไปว่า

   ‘มึงไปด่าปีหนึ่งก่อนว่าจะแดกน้ำอะไรนักหนา แม่งแดกเหมือนคิดว่าตัวเองเป็นต้นไม้อ่ะ’

   ส่วนคดีของไอ้อมรก็ได้ตกไปเป็นที่เรียบร้อย เนื่องจากเมื่อวานมันกลับมาถึงปุ๊บ มันก็โดนเชี่ยเอ้เรียกใช้งานปั๊บ แถมยังเป็นงานหนักแบบกรรมกรแบกหาม จนทำให้มันลืมไปเลยว่าผมโกหกมันเรื่องมีน้องแดกแอมโมเนียลงท้อง

   ใครมันจะไปทำแบบนั้น...นี่ปีหนึ่ง ไม่ใช่อนุบาลสอง

   “ห้ามใครแตะนมเปรี้ยวกูนะเว้ย” ผมที่ขนน้ำอยู่บอกกับเพื่อนที่ทั้งมาใหม่และก็เพื่อนที่อยู่มาก่อนแล้ว “ห้ามเด็ดขาด”

   “มึงย้ำเป็นรอบที่ล้านแล้ว” เอ้ทำสีหน้าเบื่อ “ใครให้มาวะ นางงามจักรวาลหรือไง”

   “ไม่ใช่จ้า ถ้านางงามจักรวาลให้ก็คือกูเองจ้า กูนี่แหละนางงามจักรวาลเอง กิ๊วๆ” เชี่ยอมรแหกปากร้องมาแต่ไกลโพ้น
 
   “กูซื้อมาเอง” ผมงอนมันนิดหน่อยเรื่องที่มันหวังบีบไข่นายท่านก็เลยพูดจาขัดมัน

   “แล้วจะหวงทำไมวะ” อมรกระทืบเท้าไปมา “กูไม่เข้าใจอ่ะ เมื่อวานมันก็ลงทุนไปตามกูถึงนิเทศฯ เพราะนมเปรี้ยวกล่องเดียว งงเว่อร์ มีใครงงเหมือนกูป่ะ!”

   ไม่มีใครเข้าใจผมสักคนเดียว ไม่เป็นไร ผมเข้าใจตัวเองก็ได้ อยากจะขอลองดูสักหน่อยว่ามันจะใช่อย่างที่ผมคิดมั้ย การที่นมเปรี้ยวรสผลไม้รวมมาอยู่ด้วยกันสองกล่องนี่ผมจะได้มีโมเมนต์ร่วมกันกับไอ้นายท่านหรือเปล่า

   ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนสายของวันนี้...ผมยังไม่เห็นแม้แต่เงาของไอ้นายท่าน

   สัดเอ๊ย...นี่ผมคงคิดมากและก็งมงายไปเอง

   ตั้งสติหน่อยกล้าหาญเอ๋ย นี่นมเปรี้ยวนะเว้ยไม่ใช่ยันต์เรียกไอ้เหี้ยท่าน

   ตอนนี้น้องๆ ปีหนึ่งกำลังไปเดินเที่ยวมหา’ลัยกับพี่ๆ ปีสามกับปีสี่อยู่ครับ เป็นการเดินเที่ยวแบบไม่ไฟต์บังคับ ใครอยากมาก็มา ใครอยากนอนอยู่หอก็อยู่ไป แต่ตอนเที่ยงต้องมารวมตัวกันที่นี่เพราะว่าสวัสดิการได้ทำการซื้ออาหารกลางวันให้สำหรับวันนี้เป็นที่เรียบร้อย คณะผมก็ชิลๆ แบบนี้แหละครับ ส่วนใหญ่ก็เน้นให้น้องๆ ปรับตัวเข้ากับเมืองมหา’ลัยของพวกเราให้ได้ ได้รู้จักรุ่นพี่บ้าง และก็ให้ความสำคัญกับเพื่อนฝูงแบบไปไหนก็ไปด้วยกัน

   วันนี้ย่างเข้าสู่วันที่สี่ของการจัดกิจกรรมรับน้องแล้ว แทนที่น้องจะเบื่อ พากันเทกิจกรรมนี้กันหมด แต่แปลกที่น้องมากันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง เรียกได้ว่าแทบจะเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์

   เครดิตนี้ต้องยกให้ฝ่ายสวัสดิการครับ ถ้าหน้าไม่หล่อน้องคงไม่มาหรอก...

   “ถุย” ไอ้เซียนพูดขึ้นมาตอนที่ผมคิดอยู่พอดี อะไรจะพอเหมาะพอเจาะมากมายขนาดนั้น “มึงมาช่วยเพราะอยากจีบไอ้เหี้ยกล้าใช่ป่ะ กูรู้หรอกน่า”

   พอมีชื่อตัวเองอยู่ในบทสนทนาผมก็ต้องหันไปมองโดยอัตโนมัติ ตอนนี้เซียนกำลังพูดอยู่กับเชน คนที่ห้อยป้ายชื่อเป็นพี่ปีสองของคณะวิศวะแต่เสือกมาเดินเล่นอยู่ใต้ถุนเสดสาด

   อะไรของมึงนี่

   “มันอยู่โน่น” เซียนชี้มาหาผมพอดี

   ผมที่กำลังขนน้ำลงรถเข็นถึงกับสะดุ้ง ไอ้เชนเดินยิ้มมาแต่ไกล จากนั้นมันก็เริ่มลงมือที่จะช่วยผมโดยที่ไม่ยอมถามสุขภาพใครก่อน

   ไอ้เพื่อนร่วมหอนี่มันมาไม้ไหนวะ

   “มีอะไรวะ” ผมถามอย่างหวาดระแวง ล่าสุดยอดไลค์รูปคู่ของมันกับผมที่มันเคยอัพลงไอจีตอนนี้ฟาดไปหมื่นสี่เป็นที่เรียบร้อย ผมขอให้เชนมันลบแล้วครับ แต่มันไม่ลบเองอ่ะ เพราะงั้นผมก็เลยปล่อยผ่าน

   “ว่าจะมาขอเซลฟี่ลงไอจีอีก”

   “ไอ้เหี้ย ไม่เข็ดเหรอ” มันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

   “นี่พูดจริงนะเนี่ย”

   “มึงกำลังสร้างกระแสอะไรหรือเปล่าวะ” ผมแหย่เล่นๆ

   “ไม่ได้สร้างเว้ย” มันเอาแต่ยิ้ม คนบ้าอะไรยิ้มอยู่ได้ “คือกูไม่รู้จะตอบมึงยังไงว่ากูมาเสดสาดทำไม”

   “แล้วจริงๆ มึงมาทำไมอ่ะ”

   “มึงจะรับความจริงได้เหรอ”

   “ได้ดิวะ แมนๆ คุยกัน”

   “กูคิดถึง อยากเจอหน้ามึงเนี่ย”   

   เหยดดดดดดด ทำไมความจริงของมึงมันถึงได้ทำเอาผมอึ้งแดกแบบนี้

   “พูดจริงเหรอเนี่ย โกหกหรือเปล่า”

   “อ้าว พูดความจริงก็หาว่าโกหก” เชนแบกน้ำเป็นแพ็คได้ไวกว่าผมเยอะ แป๊บเดียวรถเข็นก็เต็มแล้ว “ยุ่งมั้ยตอนนี้”

   “ยุ่งดิ มึงก็เห็นงานกูเนี่ย” ผมตบน้ำซึ่งวางเป็นแพ็คตั้งสูงให้มันดู “เป็นสวัสฯ อย่าคิดว่างานจะสบายนะเว้ย”

   “กูไม่เคยคิดงั้น”

   “แล้วนี่มึงเป็นฝ่ายอะไรอ่ะ” ในป้ายชื่อคณะวิศวะไม่เห็นจะบอกตำแหน่งห่าไรเลย

   เชนหมุนป้ายชื่อให้ผมอ่านตรงด้านหลัง แม่งมีตัวอักษรที่เรียงกันอย่างเบ้อเริ่มว่า ‘SECURITY’

   “ไอ้สาด คณะมึงมีตำแหน่งนี้ด้วยเหรอ” ผมเริ่มออกแรงเข็นรถโดยมีไอ้เชนช่วยด้วย

   “จำเป็นต้องมีอ่ะ ผู้ชายเยอะ ผู้หญิงน้อย แถมยังรับน้องแบบนอนเต็นท์อีก”

   “เออ ลืมไปว่าวิศวะมึงมันฮาร์ดคอร์”

   “ใช่มั้ยล่ะ เสดสาดน่าอยู่กว่าเยอะ”

   “ย้ายมาสิครับ”

   “ย้ายได้จริงเหรอ”

   “ย้ายได้ก็แย่แล้วไอ้เหี้ย” ผมร้องด่า “เรียนวิศวะไปอ่ะดีแล้ว เป็นนายช่างได้ออกไซด์งานดีกว่านั่งทำงานอยู่โต๊ะแบบพวกกูเยอะ”

   “กูอยากนั่งทำงานที่โต๊ะข้างๆ มึงมากกว่านะ”

    เหี้ยนี่แม่งต้องผีเข้าแน่ อยู่ดีไม่ว่าดีก็มาพูดจาจีบกูเฉย ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเดินผ่านก็แค่ทักกันเท่านั้น

   “ช่วยแค่นี้พอแล้วล่ะ” ผมบอกมันเพราะได้ยินเสียงโทรศัพท์ของมันดัง “ท่าทางคุณซีเคียวริตี้จะโดนโทรตามนะครับนะ”

   “คนสำคัญก็งี้”

   โว้ยยย มีคนหลงตัวเองอยู่ตรงนี้หนึ่งคนครับ!

    ...แล้วทำไมทุกคนต้องมาที่ผมล่ะ มองไอ้เชนนู่นสิ

   “โทษทีนะ ช่วยได้ไม่สุดเลย”

   “โอ้ย อย่าไปเครียด”

   “วันหลังกูจะช่วยสุดๆ จนมึงเสร็จ”

   “หา” ทำไมประโยคแม่งแปลกๆ วะ

   “ฮ่าๆๆ ไปนะ” ไอ้เชนลูบหัวผม ปล่อยให้คนอย่างผมยืนงงท่ามกลางน้ำหลายๆ แพ็คคนเดียว มันมาแค่นี้จริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย รู้สึกยอมใจในความพยายามของมันอยู่นะครับ ระยะห่างระหว่างคณะมันกับคณะผมบอกเลยว่าไม่ใช่ขี้ๆ

   ผมขนน้ำลงไปเก็บจนเหงื่อออก พอเข็นรถเปล่าๆ ออกมาอีกที ผมก็ถึงกับต้องจับรถเข็นเอาไว้เพื่อกันการทรุดลงไปนั่งของตัวเองเมื่อเห็นขบวนของคนหลายสิบคนที่เพิ่งเดินเข้ามา

    ดาวเดือนปีนี้ของทุกคณะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน!

    “เจ่เจ๊ มึงมาทำไมวะ” แม้เอ้จะแสดงอาการว่าเป็นเจ้าของตึกอย่างออกนอกหน้า (จริงๆ มันก็แค่เป็นนักศึกษาในคณะ) แต่สีหน้าของมันนี่บ่งบอกได้เลยว่าตื่นเต้นกับการเห็นดาว ไม่สิ เดือนปีนี้มากๆ แบบปิดไม่มิด

    ผมเอาแต่มองไอ้นายท่าน แถมยังบีบที่จับรถเข็นแน่น สภาพของผมตอนนี้เหมือนหมากำลังมองเครื่องบินที่สูงยาวเข่าดีและก็หล่อฉิบหาย ทั้งๆ ที่มันก็แต่งตัวเสื้อยืดกางเกงยีนธรรมดา

    จะมาทั้งทีก็มาตอนที่สภาพกูแย่มากเนี่ยนะ ให้ตายเถอะ

    ขอมองแรงไปที่ศาลเจ้าพ่อนมเปรี้ยวสองกล่อง ท่านทั้งสองช่วยผมได้เยอะมากเลยครับ...ช่วยแกล้งผมเนี่ย

    ไอ้อมรนี่วิ่งสี่คูณร้อยมาแต่ไกลเพื่อวิ่งเข้าไปชาร์ตไอ้เหี้ยนายท่านเลยครับ ผมนี่แทบจะเข้าไปดึงเอาไว้ไม่ทัน

   “เหี้ยนี่ มาขวางกูอีกแล้ว”

   “เขามาทำงานทำการกัน”

    แม้ปากจะพูดแบบนั้นแต่ผมก็นึกสงสัยเหมือนเอ้ว่าทำไมกองประกวดดาวเดือนผู้สูงส่งถึงได้มาเยือนคณะเสดสาดอันสุดแสนจะต่ำต้อยและก็ไกลปืนเที่ยงแบบนี้

   “สปอนเซอร์ของมอขอห้องซ้อมที่เสดสาดเหรอ!”

    “ใช่ มึงดูนี่สิอิเอ้” เขารู้จักกันหมดเลยเว้ย เจ่เจ๊แปะกระดาษเอสี่ซึ่งดูเป็นทางการมากลงบนอกของเอ้ “เขาระบุมาว่าต้องเสดสาดว่ะ ผู้ใหญ่สั่งมากูจะทำอะไรได้”

   “ใครวะเป็นสปอนเซอร์”

    “ปีนี้แน่นเลยจ้ามึง กูไม่รู้ว่าเพราะใคร กูไม่รู้เลยยยย” หางตาของเจ่เจ๊มองไปที่ไอ้นายท่าน

   “ก็ดี เชิญ” เอ้ผายมือ ตาของมันยังมองไปที่พวกเดือนอยู่เนืองๆ

   “เชี่ยกล้า ปล่อยกูน้า” อมรแทบจะแด้ดิ้น อยากวิ่งเข้าไปหาผู้ชายมากๆ

   “เย็นไว้” ผมบอก “มึงเห็นคนสูงๆ นั่นป่ะ”

   “พวกเดือนแม่งก็สูงกันหมดอ่ะ” มันกระทืบเท้า ตอนนี้มันคงคิดแหละว่าการอยู่กับผมเป็นอะไรที่เสียเวลากับการวิ่งเข้าใส่ผู้ชายของมันมาก

   “ไม่ กูหมายถึงคนข้างหน้า”

   “นายท่านของกูน่ะเหรอ”

   ของมึงที่ไหนกัน... “กูจะบอกว่ากูขอ...”

   “มึงขอ?!”

   “ขอให้มึงอย่าไปยุ่งกับมันให้มาก”

   “ว้ายตายแล้วววววววววววววววววว” อมรกรี๊ดลั่นอย่างไม่แคร์ว่าจะมีใครมองมาหามันมั้ย ตอนนี้สายตาทุกคู่ ณ ที่แห่งนี้หันมามองมันกันหมดแล้วครับ “เซียน ผัวขา...กูมีอะไรอยากจะถามเพื่อความแน่ใจ”

   มีลางสังหรณ์แปลกๆ ว่ามันต้องเกี่ยวกับกู

  “เชี่ยกล้าแม่งอยากกินน้องนายท่านใช่ป่ะ”

   มันไม่ใช้คำว่าชอบ มันไม่ใช้คำว่ารัก แต่มันใช้คำว่าอยากกิน

   อยากกินหัวมึงน่ะสิอมร!

   “สัด!” ผมรีบเอามือไปตะครุบปากตุ๊ดปากสว่าง มันพยายามดิ้นไปมาจนผมเองก็สู้แรงมันไม่ไหว เมื่อพวกกองดาวเดือนก็เดินเข้าหอประชุมแอร์เย็นฉ่ำไปแล้ว ผมจึงได้ปล่อยปากอมร

   “กูว่าแล้วแม่งต้องมีซัมธิง กูว่าแล้ว ไม่งั้นแม่งไม่ตามไปดึงกูออกมาจากนายท่านของกูหรอก”

   “ของมึงเหรอถามจริง”

   “เนี่ย เห็นมั้ย” มันไปกอดแขนกอดขาไอ้เซียนที่กำลังขนข้าวกลางวันเข้ามา ตอนนี้ไอ้ตงกับไอ้หมูหันที่ขับรถไปเอาจากร้านอาหารป้าปอยคงมาถึงแล้ว “เซียนดูดิ...กล้านอกใจกูอ่ะ”

   “ตกลงผัวมึงคือคนไหนวะอมร” เซียนเท้าสะเอว

   “ใครหล่อก็เป็นผัวกูหมดอ่ะ”

   “ไปไกลๆ เลย เตรียมตัวรับน้องเข้ามา น้องจะเดินเข้ามาแล้ว”

   “ฮือออ กูอยากไปดูน้องนายท่านอ่ะ”

   “ขอแม่มึงโน่น” เซียนพยักเพยิดไปหาเอ้ที่ยืนเตรียมบัญชาการอยู่

   “ได้ กูเป็นลูกสาวที่น่ารัก กูเชื่อว่าแม่จะให้”

    เหนื่อยใจกับอมร ตอนนี้ผมได้แต่สวดมนต์ในใจขอให้ไข่ไอ้นายท่านอยู่รอดปลอดภัยจากมือตุ๊ดทุกคนบนโลกใบนี้ ผมหันไปมองห้องประชุมที่เป็นห้องซึ่งม่านปิดทึบ ไม่มีทางรู้เลยว่าข้างในเขากำลังทำอะไรกันอยู่

   ศาลเจ้าพ่อนมเปรี้ยวคงให้ผมได้อยู่ใกล้ไอ้นายท่านได้แค่นี้แหละ








 [ มีต่อนะคะ ]





ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1544/-12





   




   “ไหนใครเอาหมูทอดกระเทียม ยกมือๆ” กูรู้สึกเหมือนกูกำลังพูดกับเด็กประถมเลย “ยกมือครับน้องยกมือ ไม่ใช่มองหน้าพี่เฉยๆ พี่รู้ว่าพี่หล่อ”

   “โห่” น้องที่กำลังนั่งเป็นวงกลมเพื่อทานข้าวเที่ยงถึงกับส่งเสียงเห็นด้วย (?) กันใหญ่

   “ใครเอากระเพราหมูกรอบบ้าง”

   “หนูค่ะพี่กล้า หนูค่า”

   “ทำไมมีแค่น้องที่เอากระเพราหมูกรอบคนเดียวอ่ะ” ฉิบหาย...ปัญหาของสวัสฯ มาถึงแล้ว กับข้าวอย่างหนึ่งหมด แต่อีกอย่างหนึ่งเหลือบาน “ไอ้พวกที่เหลือนี่ไม่ชอบทานเผ็ดเลยนะ พี่จำได้” ต้องใส่ในใจการเป็นสวัสฯ แค่ไหนถึงได้รู้ลึกขนาดนี้ ผมเองก็ได้เรื่องอยู่เหมือนกันนะ

    คนเราเมื่อไม่มีใครชมก็ต้องชมตัวเองนี่แหละครับ

   “เอาตรงๆ เลยนะพี่ กระเพราร้านป้าปอยทำเผ็ดมากอ่ะ”

   “จริงดิ”

   “...”

   “งั้นต่อไปพี่ตัดเมนูนี้ออกเลยนะ” ผมหันไปสบตากับไอ้เซียน เราทั้งคู่ได้ทำการบันทึกลงไปในหัวแล้วว่าจะตัดเมนูกระเพรา เมนูสามัญประจำอาหารกล่องออกไป

   “แกกกก ดูนั่น!”
   “กรี๊ดดดดดด นายท่าน”
   “นายท่านจริงๆ ด้วย”

   ผมที่แจกข้าวน้องอยู่หันไปมองมือของน้องๆ ที่ชี้ชวนกันดู ไอ้นายท่านกับเพื่อนๆ เดือนของมันกำลังเดินออกมาจากหอประชุม ท่าทางของพวกมันแปลกๆ เหมือนไม่รู้จะเดินไปทางไหนดี

    “เอ้ ข้าวกองประกวดหมดว่ะ ชะนีเด็กกินไปหมดเลย” เสียงของเจ่เจ๊ดังก่อนที่ตัวจะเดินออกมา “มีข้าวเหลือให้น้องเดือนบ้างป่ะ”

    โอ้โหเรียกชะนีเด็กกับน้องเดือน...ความสองมาตรฐานของเจ่เจ๊นี้เป็นที่ประจักษ์

    เอ้ไม่ใช่พวกแล้งน้ำใจ มันหันมาหาหัวหน้าสวัสฯ อย่างผมทันที ให้ตายเถอะ ทำไมช่วงนี้ผมถึงได้ตกเป็นเป้าสายตาของไอ้นายท่านในเหตุการณ์แปลกๆ บ่อยจังเลย อย่างน้อยก็ช่วยให้มันมองผมตอนที่สภาพผมดีกว่านี้ที

   ไอ้ข้าวน่ะมันเหลืออยู่หรอก แต่ถ้าจะให้หมดเลยแล้วพวกปีสองจะแดกอะไร

   ผมรีบคิดคำนวณในใจทันทีว่าถ้าให้พวกเดือนข้าวมันจะเหลือกี่กล่อง (งานหนักของสวัสฯ) สักพักผมก็ตัดสินใจแบ่งข้าวที่ส่วนใหญ่เป็นกระเพราหมูกรอบไปให้พวกเดือน ไม่ลืมที่จะแจกข้าวให้กับน้องปีหนึ่งที่เหลือด้วย

   สรุปก็คือข้าวหมด...และปีสองบางส่วนก็ไม่มีจะแดก

   ผมมองไอ้นายท่านที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ใต้ถุนก่อนจะแบมือขอกุญแจรถจากเซียน

   “มีห่าไร” มันถาม

   “ขอรถ กูจะไปซื้อข้าวให้พวกมึง”

   “ไอ้สัด ให้ผู้ชายจนต้องควักเนื้อตัวเอง”

   “เอาน่า” ทำไมเวลาล้อมึงไม่ไว้หน้าแมนๆ ของกูเลยวะไอ้เหี้ยเทพเซียนเอ็กซ์เอกซ์

   “แล้วไหนบอกจะไม่ขับรถ” เซียนลุกขึ้นยืน “มานี่เดี๋ยวกูขับให้”

   “ขอโทษนะครับพี่เซียน” เสียงทุ้มๆ ของไอ้นายท่านดังขึ้นข้างหลังพวกเรา ผมหันมองด้วยใจสั่นๆ ขณะที่ไอ้เซียนยิ้มกริ่ม นายท่านคนนี้มันชอบมาตั้งแต่สมัยมอปลาย เห็นว่าเด็กคนนี้แม่งเท่เกินคำบรรยายอะไรทำนองนั้น

   ติดอยู่อย่างเดียวคือเคยมาจีบคนอย่างผมนี่แหละ

   ขอย้ำ... ‘เคย’ มาจีบ

   “ว่าไงไอ้ท่าน”

   “พี่จะไปไหนเหรอ ผมขอติดรถไปด้วยได้มั้ย”

   เซียนเหลือบมองผมสลับกับมองไอ้นายท่าน สายตามันดูเจ้าเล่ห์ยังไงชอบกล

   “ไอ้กล้าจะไปซื้อข้าว ข้าวปีสองไม่พออ่ะ”

   นั่นยังไงล่ะ...พูดแบบนี้มีหรือที่ไอ้นายท่านมันจะไม่รู้สึกผิด ผมทำไม้ทำมือบอกไอ้เซียนว่าไม่ต้องบอกขนาดนั้น แต่ไม่ทันแล้ว เรื่องแบบนี้ไอ้นายท่านมันมักจะคิดปะติดปะต่อได้ไวเสมอ

   อาจจะยกเว้นแต่เรื่องของผมนี่แหละมั้ง

   “แล้วจะเอาข้าวมาให้พวกผมทำไม โง่เหรอ”

   คำว่าโง่มันกระแทกเข้าเบ้าหน้าของผมเต็มๆ

   “เป็นปีหนึ่งก็แดกๆ ไปเถอะ”

   “ไม่ใช่ปีหนึ่งคณะพี่ ไม่จำเป็นต้องมาดูแล”

   “แล้วใครกันที่มาขอข้าวคณะกูแดก”

   “พี่เจ่เจ๊ ไม่ใช่ผม”

   แม้จะวอร์กันเหมือนที่เคยวอร์ตั้งแต่สมัยมัธยม แต่คำสรรพนามก็ดูห่างเหินราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ผมโกรธที่มันต่อล้อต่อเถียงกับผม แต่กลับไม่มีแม้แต่ความสนิทสนมหลงเหลือ   

    มันทำเหมือนผมไม่ใช่คนที่มันให้เคยให้ความสนใจมาก่อน นั่นแหละที่ผมเสียใจและ...น้อยใจ

   ถึงจะเป็นอย่างนั้นผมก็ทำเหี้ยอะไรไม่ได้ ผมคือคนผิดเพราะเคยไปทำร้ายจิตใจมันจนชีวิตมันเกือบดิ่งลงเหว ไม่ว่ามันจะใจร้ายกับผมขนาดไหน ผมก็ต้องยินดีรับเวรรับกรรมต่อไป

   “ตกลงจะติดรถกูไปป่ะเนี่ย” เซียนถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

   “เซียนมึงตามมาก็แล้วกัน” ผมเดินนำไปที่รถไอ้เซียนเพื่อให้มันสองคนคุยกันเอง

   รู้สึกหงุดหงิด สะเทือนใจ อึดอัด และก็ทำอะไรไม่ได้ สิ่งเหล่านั้นทั้งหมดพานให้ผมมีสีหน้าที่พร้อมจะระเบิด เหมือนเมื่อตะกี้ผมทำดีให้นายท่านแต่มันกลับไม่เห็นค่า มิหนำซ้ำยังถูกด่าว่าโง่อีก

   สมัยก่อนตอนที่มันตามตื๊อจีบผมมันรู้สึกแบบนี้เองน่ะเหรอ...แม้ผมจะไม่เคยด่าว่ามันโง่ แต่ผมก็เคยแสดงออกอย่างเต็มที่ว่าสิ่งที่มันทำน่ะโง่มาก โง่ที่มาตามจีบคนที่ไม่น่าจะชอบมันตอบอย่างเช่นผม

   กล้า มึงโดนเข้าให้แล้วมั้ยล่ะหนึ่งดอก ไม่สิ หลายดอกแล้วมั้งตั้งแต่ที่กลับมาเจอมันอีกรอบน่ะ

   “ขึ้นรถ”

   ผมหันไปมองคนที่กดเปิดรถด้วยกุญแจ คนคนนั้นคือไอ้นายท่านแน่นอน ไม่ใช่ใครคนอื่น

   “ไอ้เซียนล่ะ”

   “พี่เขาฝากผมมาขับรถให้พี่แทนแล้ว”

   เมื่อขึ้นไปนั่งบนรถ ผมก็ได้แต่จ้องมองไอ้นายท่านซึ่งเป็นคนขับด้วยสายตาจริงจัง

   “เลิกสักทีได้มั้ยเรื่องเรียกกูว่าพี่อ่ะ”

   “ไม่อยากโดนเรียกว่าพี่เหรอ”

   “ก็...เออ”

   “เมื่อก่อนเคยซีเรียสเรื่องนี้นี่”

   ผมใจเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อได้ยินคำว่าเมื่อก่อนออกมาจากปากของมัน...แปลว่ามันก็คงจะยังไม่ได้ลืมทุกอย่างไปหรอก

   “ตอนนี้ไม่แล้ว” ผมพูดอุบอิบ “แค่อยากให้เป็นแบบเดิมมากกว่า”

   ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะทำสีหน้ายังไงเพราะผมไม่กล้าแม้แต่ที่จะมอง สักพักหนึ่งไอ้นายท่านมันก็ออกรถ

   “ขับรถเป็นแล้วเหรอ”

   “...”

   “ไปหัดตั้งแต่เมื่อไหร่”

   มันไม่ยอมตอบผม...พูดกับมันเหมือนพูดกับสากกะเบือ แม่งไม่หือไม่อืออะไรเลย

   หยิ่งจริ๊ง สงสัยคิดว่าตัวเองหล่อ

   เออ มันหล่อจริงๆ นั่นแหละ

   “ร้านข้าวนี่คือร้านไหน” แทนที่มันจะตอบ มันกลับถามผมกลับมาแทน

   “ร้านอาหารป้าปอย ที่ข้างๆ เป็นร้านตู้แช่อาม่าอ่ะ” ผมอธิบาย “ร้านที่มึงบอกกูว่ามึงชอบนมเปรี้ยวรสส้ม”

   “จะอธิบายยาวทำไม”

   “ก็กลัวมึงจำไม่ได้”

   “พูดแค่ประโยคเดียวก็พอแล้ว เปลืองน้ำลาย”

   “น้ำลายกู ไม่ใช่น้ำลายมึง อย่ามาทำเป็นเดือดร้อน”

   “มันเดือดร้อนหู...ผม”

   “เรื่องของหูมึงดิ”

   มึงวอร์มา กูก็ขอวอร์กลับละกัน

   “โทรสั่งก่อนสิจะได้เร็ว”

   “เออว่ะ” ผมรีบหยิบโทรศัพท์โทรมาสั่งอาหารที่ร้านประจำ ระหว่างนั้นผมแอบเห็นว่านายท่านมันเลี้ยวรถมุ่งตรงไปยังคณะนิเทศฯ ของมัน สงสัยคงจะมีธุระให้ติดรถมาจริงๆ นั่นแหละ ผมกดวางสายก่อนจะถาม “ไปนิเทศฯ ทำไมอ่ะ”

   “ไปเอาของให้ไอริ”

   ไอรินี่ใครวะ...ฮีโร่ใน RoV เหรอ

   “เพื่อนคณะผม เป็นดาว มาประกวดเหมือนกัน” ไอ้นายท่านมันใจดีอธิบายให้ผมฟังด้วย แต่ช้าแต่...ทำไมมันถึงต้องไปเอาของให้ผู้หญิงเขาถึงขนาดนั้นด้วย

   รู้สึกหัวเริ่มจะร้อนรุ่ม...แต่ก็ทำเหี้ยอะไรไม่ได้...

   นอกจากถามครับ ผ่าง! “กิ๊กมึงเหรอ”

   “ไม่รู้สิ”

   แบบนี้เรียกว่ากวนประสาท มันไม่ช่วยให้หัวผมกระจ่าง แต่กลับทำให้ไฟลุกขึ้นมาบนหัวผมแทน

   สองปีที่ผ่านมามันอาจจะมีลูกมีเมียไปแล้ว ผมเคยทำใจเรื่องนี้มาก่อนครับ แต่พอได้มานั่งฟังนั่งเห็นจริงๆ ทำไมรู้สึกเดือดปุดๆ วะ

   มันเอารถไปจอดที่หน้าคณะมัน จากนั้นก็เดินลงจากรถไปโดยที่ไม่บอกอะไรผมสักคำ

   ผมเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ไหว รีบพิมพ์ข้อความส่งไลน์ไปหาเพื่อนกลุ่มชายโฉดโหดเยี่ยงหมาเพื่อต้องการปรึกษา

   Klahanboy : น้องไอริ นิเทศฯ ปีหนึ่งนี่น่าจะกิ๊กไอ้ท่านว่ะ
   
   พวกเพื่อนที่นั่งนิ่งๆ รอข้าวอยู่ใต้ถุนคงว่างจัดเพราะอ่านแล้วตอบอย่างรวดเร็ว

   Tepsianxx : เห็นแล้ว เด็ดสัด
   Tongmongmiawkue : น้องอิ๋มอึ๋มแบบชิดซ้ายตกขอบ
   Mr. Moohan : มึงสู้ได้ยากอยู่นะกล้า
   Mr. Moohan : /แนบรูป ‘ไอริที่ถูกแอบถ่าย’


   ไอ้เหี้ยยย ทั้งน่ารักทั้งขาว น้องมีเชื้อญี่ปุ่นแน่ๆ ผมเชื่ออย่างนั้น ผมถอนหายใจก่อนจะพิมพ์ลงไปในกลุ่ม

   Klahanboy : เหยดดดดดด
   Klahanboy : รู้สึกแพ้ว่ะ
   Tepsianxx : มึงชนะไม่ได้อยู่แล้ว
   Tongmongmiawkue : ทีมน้องอึ๋มริ นิเทศฯ
   Mr. Moohan : ย้ายจากทีมน้องอิ๋ม เสดสาด


   ไอ้พวกบ้านมเอ๊ย...มีการไปเปลี่ยนชื่อเขาอีก ผมโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้เบาะหลังของไอ้เซียน ในตอนนั้นไอ้นายท่านกลับมาขึ้นรถพร้อมๆ กับถุงผ้าที่น่าจะเป็นของไอริ

   ใจผมร้อนรุ่มอย่างกับไฟ แต่ผมก็ทำเหี้ยอะไรไม่ได้อีกตามเคย มันจะมีเมียสามลูกสี่ผมก็ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว

   ผมเทมันเองนี่หว่า

   คนเคยเทคนอื่นกำลังรู้สึกเหมือนโดนเทเสียเอง เฮ้ออออ

   โทรศัพท์ที่ผมวางไว้เบาะหลังได้แผดเสียงดังลั่น คนที่โทรเข้ามาก็คือไอ้เชน ซีเคียวริตี้ของวิศวฯ นั่นเอง มันโทรมาทำไมหว่า

   “ฮัลโหลเชน” ผมรับสายขณะมองดูไอ้นายท่านมันออกรถไปด้วย

   [กล้า กูเห็นข้าวคณะมึงอยู่ร้านป้าปอยว่ะ]

   “อ้าว มึงก็ซื้อข้าวอยู่ร้านนั้นเหรอ”

   [เปล่า กูมานั่งแดกเลย อยู่กับเพื่อนเนี่ย]

   “อ๋อ เหรอวะ” มันโทรมาเพราะเห็นแค่กล่องข้าวของคณะผมเนี่ยนะ เหลือเชื่อจริงๆ 

   [มึงกำลังจะมาป่ะ] ได้ยินเสียงคนตื่นเต้นดังอยู่ปลายสายเต็มไปหมด

   “ใช่ กำลังนั่งรถไป”

   [ไม่ใช่สวัสฯ คนอื่นมาเอาแน่นะ]

   “มึงจะถามเอาไปสอบมิดเทอมหรือไงไอ้บ้า”

   [ฮ่าๆๆ ก็แค่ถามดู อยากเจอมึง ไม่ได้อยากเจอคนอื่น]

   “แดกข้าวไปเถอะไอ้เหี้ย”

   [นี่กู...]

   “ท่าน ระวังซ้าย มีมอ’ไซค์”

   [มึงอยู่กับใครนะ]

   “ระวังซ้าย”

   [...]

   “ไอ้เหี้ย ซ้าย!”

   เอี๊ยดดดดดดดดดดด

   หัวผมแทบทิ่มไปโดนเก๊ะหน้ารถ ไอ้ตัวต้นเหตุที่ขับรถไม่ระวังได้แต่ทำหน้าเฉยเมย ไม่มีใครเจ็บอะไรทั้งนั้น ยกเว้นผมนี่แหละที่ใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม

   เกือบตายห่าพร้อมกันทั้งสองคนแล้ว...คุ้มมั้ยกับการตายพร้อมไอ้นายท่านเนี่ย

   [มึงเป็นอะไรเปล่าวะ]

   “แค่นี้ก่อนนะ” ผมกดวางสายแล้วหันไปด่าคนขับที่นั่งอยู่ข้างๆ “กูบอกว่าให้ระวังซ้ายยยยย ฟังเป็นระวังขวาเหรอ” มันเอาแต่นิ่งและก็มีสีหน้าหงุดหงิด “ถ้าจะขับรถให้ก็ต้องขับดีๆ ดิ”

   “ไม่มาขับเองล่ะ”

   “กูไม่ขับ ไม่ได้ขับนานแล้ว”

   “ขับรถให้ก็ยังคุยโทรศัพท์กับคนอื่นอีก เป็นบ้าเหรอ” มันออกรถไวมากจนผมหาที่เกาะแทบไม่ทัน

   “มึงจะฆ่ากูเหรอ”

   “ไม่”

   “...”

   “จะฆ่าคนที่คุยกับมึงอ่ะ”

   เหยดเข้...คำว่ามึงอิสคัมแบ็ค ไอ้นายท่านดูหลุดๆ ยังไงชอบกล ยิ่งมันหลุดมันก็ยิ่งอารมณ์เสีย ผมได้แต่เลิกคิ้วมองมัน อารมณ์คุกรุ่นของผมเริ่มถูกน้ำเย็นมาสาด...

   เชื่อว่าตอนนี้ไอ้ท่านมันกลับมาเป็นคนเดิมอย่างสมบูรณ์แบบชนิดที่ว่าไร้ซึ่งการเก๊กใดๆ

   “มึงไม่พอใจ?”

   “อย่ามามั่ว”

   “ร้านอยู่ข้างหน้าเนี่ย” ผมบอกเมื่อมันขับใกล้จะถึง

   “มึงไม่ต้องลงไป เดี๋ยวกูไปเอาให้เอง” คำว่ากูก็คัมแบ็คว่ะ โอ้โหหหหหหห

   “บ้า นี่ข้าวคณะกู”

   “กูกับพวกเดือนไปแย่งข้าวคณะมึงมา กูต้องทำอะไรสักอย่างอยู่แล้ว”

   “จ่ายด้วยได้มั้ยล่ะ”

   “ก็ไม่คิดจะให้มึงจ่ายอยู่แล้วล่ะ”

   “เฮ้ย” ผมแค่พูดเล่น “เอาเงินกูไปจ่าย”

   “นั่งอยู่เฉยๆ ไป”

   ผมถึงกับนิ่ง...เวลาผ่านไปทำให้ไอ้นายท่านแม่งดุขึ้นเยอะ แต่ก่อนมีแต่ผมที่ดุมัน ตอนนี้กลายเป็นมันที่มันดุผมแล้ว

   ไอ้เหี้ย...ทำไมกูรู้สึกกลัววะเนี่ย

   ผมมองดูไอ้นายท่านเดินเข้าไปร้านอาหาร แต่มันก็หยุดชะงักเมื่อเห็นไอ้เชนมันมาเคาะกระจกรถฝั่งที่นั่งผมพร้อมๆ กับถุงข้าวกล่องในมือ ไอ้เชี่ยนี่ก็แสตนบายมากอะไรมาก กูยอมใจแม่งจริงๆ

   มือของผมกดเปิดกระจก ไอ้เชนยิ้มแฉ่งพร้อมๆ กับส่งถุงข้าวมาให้ ข้าวมีอยู่สิบกล่องถุงจึงไม่ได้ใหญ่เทอะทะอะไร

   “กูเปลี่ยนใจ ไม่ให้พวกเพื่อนกูเห็นหน้ามึงดีกว่า” มันบอก “เดี๋ยวแม่งพากันแห่แย่งกูจีบมึงหมด”

   ตรงสัดรัสเซีย ไม่มีคด ไม่มีงอ ไม่มีเบี้ยว...

   “เอ่อ ขอบใจ” ผมรับมาก่อนจะวางมันไว้ที่ด้านหลัง

   “มึงติดเงินกูนะ”

   “เหรอ เท่าไหร่”

   “อย่าเพิ่ง” มันรีบบอก “ไว้ค่อยคุยกันที่หอ”

   “อืมๆๆ” ผมเห็นมันเดินถอยหลัง จากนั้นมันก็สบตากันกับไอ้นายท่าน

   ทั้งคู่ยืนจ้องกันอยู่นานประมาณเจ็ดวินาทีได้...ก่อนที่จะนายท่านมันจะกลับเข้ามาในรถอีกรอบ บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความหงุดหงิดของมัน ผมรู้สึกหงอจนตัวเล็กเท่าขี้ตาแมว

   อีกนิดแม่งก็คงแดกหัวผมแล้วอ่ะ

   “มึง” มันหันหน้ามาพร้อมๆ กับส่งเสียงคล้ายกับจะด่า แต่แล้วก็ตัดสินใจออกรถไปซะดื้อๆ “นั่นผัวมึงเหรอ”

   “บ้า!” ผมร้องลั่น

   “เห็นแม่งวอแวกับมึงเหลือเกิน”

   “ไอ้เชนมันวอแวกูแบบไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยวกับมึงเมื่อก่อนเลย”

   “กู...” นายท่านถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก คล้ายกับมีอะไรอยากพูดมากมายแต่มันพูดไม่ได้ “ไม่มีอะไร”

   “หา”

   “กูบอกว่าไม่มีอะไรไง” ผมคิดไปเองว่าคำพูดที่ย้ำชัดของผมอาจจะช่วยให้มันเย็นลงได้บ้าง...มันหันมามองหน้าไอ้นายท่าน มันสงบลงจริงๆ แม้จะนิดหน่อยก็ตาม

   ทำไมผมจะไม่รู้ว่าพูดแบบไหนไอ้นายท่านมันถึงจะสงบได้...

   มันเงียบก็จริง แต่มันก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมาอีกเลยแม้แต่คำเดียว






   ใต้ถุนคณะเศรษศาสตร์

   ผมยังไม่ทันจะเอาข้าวไปให้เพื่อน ไอ้นายท่านก็เดินเข้าไปหยิบนมเปรี้ยวของผมเฉย
 
   “กล่องนี้กูขอ”

   ศาลเจ้าพ่อนมเปรี้ยวของผมโดนทำลาย...เหลือเพียงครึ่งหนึ่ง

   “คู่รักนมเปรี้ยวกลับมาแล้วเหรอ” ไอ้เซียนที่มองตามได้แต่ทำหน้าทะเล้นล้อเลียนผม

   “ไม่รู้” ผมให้คำตอบเพื่อนไม่ได้ เพราะตอนนี้สายตาของผมกำลังมองไอ้นายท่านกับไอริยืนคู่กัน มันส่งถุงผ้าให้ผู้หญิงพร้อมๆ กับการแกะหลอดเพื่อเตรียมดื่มนมเปรี้ยว

   “กูอุตส่าห์เปิดโอกาสให้ ไม่มีอะไรดีขึ้นเลยเหรอวะ” เซียนหยิบข้าวออกมาแกะเตรียมแดกอย่างคนหิว

   “ไม่รู้” ผมไม่รู้จริงๆ ไอ้นายท่านในตอนนี้เป็นอะไรที่ผมคาดเดาไม่ได้เลย “แต่มันกลับมาพูดมึงกูกับกูแล้วล่ะ”

   “ถ้างั้นก็ดี” ตงเอ่ยเสริม “นมไอรินี่ใหญ่จังเลย”

   “โอ้โหไอ้เหี้ย เพื่อนมึงก็ยืนอยู่นี่” หมูหันเอ็ด

   “กูจะอิจฉานมผู้หญิงทำไมกันล่ะ” ผมสวน

   “มึงไม่ได้อิจฉานมน้องไอริหรอก มึงอิจฉาเขาที่ไอ้นายท่านมันยิ้มให้ต่างหาก”

   อีกก็ถูกอีก...เป็นอีกครั้งที่ผมอยากจะบอกทุกคนว่าถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่ผมก็ทำอะไรได้ที่ไหน

   ได้แต่รอคอยอยู่ในมุมเงียบๆ เผื่อทุกอย่างจะดีขึ้นในไม่ช้า...







   “ถึงกับอาสาไปเอาให้เลย ขอบคุณนะท่าน”

   “เราคิดที่จะออกไปอยู่แล้วอ่ะ”

   “นึกว่าจะชอบดื่มแต่รสส้มนะเนี่ย”

   “รสส้มก็ชอบ”

   “...”

   “แต่รสนี้มีเอลฟ์แคระตัวหนึ่งมันชอบ เราก็เลยต้องชอบด้วย”

   “เอลฟ์แคระเหรอ”

   “ใช่”

   “ท่านนี่พูดจาตลกเนอะ”

   “เอลฟ์แคระตัวนี้หลายใจด้วยนะ”

   “...”

   “ขาก็สั้นๆ หน้าก็งั้นๆ แม่งเอ๊ยยยย”










TBC*




กลับมาอัพแล้วน้า
มาร่วมเป็นกำลังใจให้นายท่านกับกล้าหาญกันค่ะ


ออฟไลน์ ก้อนขี้เกียจ

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 580
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
กล้าหาญบอยกายเป็นเอลฟ์แคระไปแล้วค่ะพี่ตา
พี่กล้าของน้องฮอตมากเว่อร์ มีผู้งานดีตั้ง2คนนน
ชอบพี่เชนค่ะอยากได้55555


ปลาลิง.นายท่านฟอร์มเยอะมาก
นี่ถ้าไม่มีสกิลพระเอกอดกินพี่กล้าแน่นอน5555

ออฟไลน์ SM_day

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 86
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-2
กล้าหาญบอย สวยเลือกได้นะย้ะ 555 หึงกันไปหึงกันมา

ออฟไลน์ Supparang-k

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1908
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-3
อย่ามัวแต่เก๊กนะท่านเดี๋ยวกล้าถอดใจและมันจะยุ่ง555

ออฟไลน์ Jintajam

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 เย่ เย่ กล้าหาญบอยอัพแล้ว ดีใจ   :katai2-1:  :katai2-1:  รอเรื่องนี้มานาน โฮ นายท่านฟอร์มเยอะจังเลยเจ้าค่ะ   o18 o18

ออฟไลน์ Khanomni

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 43
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ใกล้แล้วววว นายท่านหลุดไปเยอะเลยยย55555.
รีบๆเด้อเชนแสตนบายด์พร้อมรอ555555

ออฟไลน์ kredkaew26

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 88
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด  5555 ชอบอ่ะ  นายท่าน & กล้าหาญ  น้องเค้ก มาต่อเร็วๆ นะ ^^  :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
แหมๆๆๆ หึงใหญ่เลยน้านายท่าน
พี่กล้าคนฮอตก็แบบนี้แหละ

ออฟไลน์ hipo361

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
กราบบบบ รอคอยเธอมาแสนนาน และคุ้มกับการรอคอย อ่านเรื่องนี้แล้วคันหัวใจยิบๆเลย มาต่อไวๆน้าาาาาา :-[ :-[

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ cupscake

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 o13    ขอบคุณนะคะ ที่มีเรื่องสนุกๆให้อ่านมากมาย  สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้ๆๆๆๆ   :mew1:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
อย่าเล่นตัวนักเลยนายท่านระวังจะชวดนะ

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2402
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
จริงๆการที่พี่กล้าหาญบอยไม่รับรักนายท่านก็ไม่ควรจะรู้สึกผิดขนาดที่จะยอมนายท่านขนาดนี้นะคะ มันมากไปค่ะพี่ พี่ง้อนายท่านได้แต่ไม่ใช่ว่าจะยอมให้นายท่านวีนเหวี่ยงหรือประชดอะไรยังไงก็ได้นะคะ พี่ควรยืนหยัดค่ะปรับใหม่นะคะพี่ง้อไม่ใช่หงอค่ะ ก็ถ้านายท่านเล่นตัวมากก็ขอเสนอพี่เชนค่ะ พี่เชนงานดีมาก ตรงมากเว่อด้วย และหวังว่าพี่เชนจะดีจริงๆนะคะอย่าดีแตกเชียวนะ กลัวใจ งืออ  :katai1:

ออฟไลน์ hoshinokoe

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1042
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
ท่านคนซึน

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
ก่อนนี้นายท่าน วอแวกล้ามากสุดๆ
ตอนนี้ก็วอแว แบบเก็กท่า วางท่ามาก

มาที่คณะกล้า ขับรถให้กล้า
หึงกล้าที่คุยกับเชน
ลงไปเอาข้าวแทนกล้าเพื่อไม่ให้กล้าเจอเชน
แต่เชนก็ไม่อยากให้เพื่อนๆตัวเองเจอกล้า เดี๋ยวมาจีบกล้า  :เฮ้อ:

นายท่านหลุดปากถามกล้าได้และ “นั่นผัวมึงเหรอ”
แอ๊ะ......หยิบนมเปรี้ยวรสส้มของกล้ามากินด้วย
ว่าชอบนมเปรี้ยวรสส้ม
เพราะชอบตามเอลฟ์แคระหลายใจ ขาก็สั้นๆ หน้าก็งั้นๆ ชอบ 
มีสบถ “....แม่งเอ๊ยยยย” ด้วย ขัดใจมากๆเลยสินายท่าน  :z3: :z3: :z3:
อ้าวๆ......กล้าเป็นเอลฟ์แคระเหรอ
งั้นแสดงว่ากล้าต้องหน้าตาดีโคตรๆสินะ
ไม่งั้น นายท่านเอย เชนเอย จะมาหลงเสน่ห์กันซ้าาาาา  :o8: :-[ :impress2:
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-10-2017 22:57:56 โดย ♥►MAGNOLIA◄♥ »

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ idoloveyou555

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :z1: :z1: :z1:
เกือบหลุดแล้วท่าน 5555

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
ปากแข็งจังงง

ออฟไลน์ MSeraph

  • This too shall pass
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
หลุดอีกก ยั่วให้หึงจนหลุดมาดไปเลยย
นายท่านเก๊กมากๆระวังงนะ
กล้าหาญบอยของเราเดี๋ยวนี้โตเป็นสาวแล้ว
สเน่ห์แรงมากด้วยยว

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-7
นายท่านต้องสู้หน่อยละนะ คนมาวอแวเอล์แคระเค้าอยู่หอเดียวกันด้วย  :katai2-1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด