[ เ ล่ น ข อ ง เ ตี้ ย ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [ เ ล่ น ข อ ง เ ตี้ ย ]  (อ่าน 980408 ครั้ง)

ออฟไลน์ chisarachi

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1019
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-1
น้องท่านขี้งอนมาก 5555555
จริงๆเพราะพี่กล้าเป็นคนน่ารัก เลยมีคนมาติดเยอะ
ตอนนี้อ่านแบบเรื่อยๆมาก นี่รอลุ่นตอนหน้าสา
ชูป้ายทีมนายท่านรอไว้ก่อนนนน

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
อ่อยยย หน้าดูเอ็น เอ้ยย!! เอ็นดูนะนายท่าน

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
นายท่านง๊องแง๊งมาก เด็กน้อยขี้งอน :กอด1:

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 695
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
กล้าโดนนายท่านงอนใส่อีกแล้ววว :amen:

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1414
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
แหม หยอดกันให้เขินๆอยู่ดีๆ อิเชนมาทำเสียเรื่องอีกแระ

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
งานเข้ากล้าซะงั้น 55555555555

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
ขี้งอนจริงเชียว


ออฟไลน์ Tumz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 448
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-4
นายท่าน ชักจะไร้สาระในความคิด
 :katai4: :katai4: :katai4:

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9

ออฟไลน์ КίmY

  • BJYX♥
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1714
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-3
โถๆๆๆสุดหล่อ พี่วงวารหนูมากเลยลูก อยากจะโกรธเขาก็โกรธไม่สุด  :m20:
ปล.สมควรเอาเชนไปเก็บสักทีนะ  :ruready

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
ง้อต่อไปนะกล้า

ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1544/-12







ตอนที่ 8
กล้าหาญ






   ‘กล้า’

   ‘...’

   ‘เดินหนีกูทำไม’

   ‘...’

   ‘นี่มึงเห็นกูมั้ยเนี่ย’

   ‘ถอยไป’

   ‘โกรธอะไรกูวะ’

   ‘...’

   ‘แค่กูจูบมึงเนี่ยนะ!’

   ‘เชี่ย! มึงอย่าเสียงดังดิ’

   ‘แล้วทำไมอ่ะ ก็มึงเดินหนีกูอ่ะ’

   ‘...’

   ‘ไม่ดีเหรอที่กูจูบมึง’

   ‘...’

   ‘อยู่ในในโรงหนัง ไม่มีใครเห็นสักหน่อย’

   ‘แม่ง’

   ‘นี่มึง...เขิน?’

   ‘ไม่ใช่!’

   ‘ฮ่าๆๆ ยังไม่หายเขินอีกเหรอ เมื่อวานก็แทบดูหนังไม่รู้เรื่องแล้วนะ’

   ‘ไอ้ท่าน ไอ้ฟายยย’

   ‘เขินจริงแฮะ’

   ‘...’

   ‘หน้าแดง หูแดงใหญ่เลย’

   ‘ไปไกลๆ ไป’

   ‘ตั้งใจเรียนนะเว้ย อยู่ม. หกแล้วอ่ะ’

   ‘รู้แล้ว!’

   ‘เดี๋ยวถ้าว่างจะเดินผ่านไปเช็ก’

   ‘ได้ข่าวว่าคนละตึก’

   ‘แล้วไงขากูยาว’

   ‘(ชักสีหน้า)’

   ‘เดี๋ยว กูไม่ได้ว่าอะไรมึงเลยนะ ไม่ได้พูดเลยว่ามึงขาสั้น’

   ‘ไอ้เหี้ยท่าน!’












   ร้านคลับแอล

   เซียนบอกว่าเป็นเด็กมหา’ลัยด้วยต้องเป็นสายแข็งด้วย ไม่ว่ามึงจะเหนื่อยจากงานตอนกลางวันแค่ไหนตอนกลางคืนมึงก็ยังต้องแดกเหล้าไหว

   ถามหน่อย มึงไปเอาความคิดนี้มาจากไหนวะเซียนนนนนน

   เรียกได้ว่ากว่าผมจะยอมมาพวกมันก็เสียทั้งเวลาเสียทั้งแรงไปเยอะ เนื่องจากผมเหนื่อย โคตรอยากนอนฉิบหาย อีกทั้งยังก็นึกอยากสืบอีกว่าห้องไอ้นายท่านมันอยู่ตรงส่วนไหนของตึก แต่เพื่อนผมแม่งก็น่ารักเหลือเกิน นึกอยากแดกวันนี้ก็ต้องวันนี้ ผมเลยจนใจ คิดว่าเรื่องนายท่านก็คงต้องปล่อยไปอีกตามเคย

   ยิ่งคิดอารมณ์อยากดื่มก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ผมแม่งเหี้ยที่ทำอะไรมากไม่ได้เลย เก่งนักเรื่องที่ชอบทำไอ้นายท่านไม่พอใจ พอเป็นแบบนี้ใครเล่าจะอยากมาคืนดีกับผม

   วันนี้แขกรับเชิญของโต๊ะชายโฉดโหดเยี่ยงหมาของเราก็คือมูมู่กับเพื่อนสวัสฯ มหา’ลัยผู้หญิงอีกสองสามคน เธอกำลังคุยเรื่องนายท่านกับเดอะแก๊งอย่างออกรส ระหว่างนั้นพวกไอ้เหี้ยเซียนก็ฝอยเรื่อง RoV ไป คิดดูสิครับว่าผู้หญิงสวยๆ มานั่งใกล้ๆ พวกมันยังสนใจเกมมากกว่าที่จะสนใจพวกเธอ

   ส่วนผมน่ะเหรอ...ผมก็สนใจเรื่องคนที่มูมู่กำลังพูดถึงมากกว่าสิ่งอื่นใดน่ะสิ

   “เจ่เจ๊มันบอกว่าน้องซ้อมอยู่อ่ะ” มูมู่พูด “นี่ก็ชวนทั้งไอริทั้งน้องมาด้วยเลยนะ ไม่รู้จะมาหรือเปล่า”

   เหยดเข้ มูมู่ชวนนายท่านมาที่นี่ว่ะ ผมรีบยกเครื่องดื่มขึ้นมากรอกลงปากตัวเองอย่างรวดเร็วเพื่อระงับอาการลุ้น

   “มู่ชวนนายท่านมาเหรอ” หมูหันถาม

   “ใช่ น้องเป็นน้องรหัสเราเอง”

   นายท่านแม่งได้สายรหัสสวยไปอีก...

   “มันจะมาป่ะ” เซียนถามบ้าง

   “ไม่รู้สิ ตอนนี้ก็สี่ทุ่มแล้ว ทั้งทำกิจกรรมทั้งซ้อม คงอยากจะพักผ่อนแล้วมั้ง”

   ไอ้นายท่านมันถึกจะตาย ผมจำสมัยที่มันมาจีบผมได้ ช่วงที่มันต้องติวสอบทั้งวี่ทั้งวันรวมไปถึงเรียนพิเศษจนถึงสี่ทุ่ม มันก็ยังตามมาหาผมที่บ้านได้ มานั่งคุยเล่นๆ นี่แหละ กว่าจะกลับก็เที่ยงคืนตีหนึ่ง

   สมัยนั้นผมต้องกันไม่ให้มันมองหน้าพวกพี่สาวผมแทบตาย พอมันเห็นมันก็ได้แต่ยิ้ม แต่ผมอ่ะโมโห...โมโหอะไรก็ไม่รู้

   เจ้านางพี่คนโตบอกว่าเพราะผมหวงไอ้ท่าน ไม่ได้หวงพวกพี่ๆ หรอก เป็นคำพูดที่โคตรมั่วจริงๆ

   “แต่ก็อยากให้มาเนอะ” มูมู่ส่งยิ้มให้เพื่อนๆ ของเธอ

   พอได้นึกถึงความเก่าความหลังมันก็ทำให้ผมนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

   นายท่านมันไม่ดื่มนี่หว่า

   สมัยก่อนเวลาผมไปดื่ม มันก็ยอมไปนั่งเสียเวลาเพื่อที่จะเฝ้า ยกน้ำเปล่ากรอกลงคอนิ่งๆ โดยที่ไม่สนใจว่าผมจะดื่มกับเพื่อนนานแค่ไหน เพราะไม่ว่าจะหลายนาที หลายชั่วโมง ไอ้เหี้ยท่านมันก็นั่งรอผมอยู่

   แต่ ณ เวลานี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว แม้ว่ามันจะยังรอให้ผมไปง้อมัน แต่ก็ใช่ว่ามันจะสะดวกมานั่งดื่มนั่งกินด้วย 
จะว่าไปแล้วก็คิดถึงสมัยนั้นเหมือนกันนะ...ทำไมผมแม่งเลว เทไอ้นายท่านทั้งๆ ที่มันก็ออกจะทุ่มเทเพื่อผมขนาดนั้น

   เพ้อขนาดนี้คงเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ชัวร์ ผมปลอบใจตัวเองก่อนจะยกเครื่องดื่มในแก้วขึ้นมาดื่มอีกครั้งหนึ่ง

   ยิ่งดึกเท่าไหร่พวกเพื่อนผมก็สนิทกับแก๊งมูมู่มากขึ้นเท่านั้น สนิทจนผมอดสบตากับหมูหันไม่ได้ว่าเชี่ยตงกับเชี่ยเซียนแม่งจะดีลสาวไปนอนกกด้วยคืนนี้หรือเปล่า ไอ้สองคนนี้มันสายแดกหญิงอยู่แล้วครับ

   ฟังไปฟังมา ดูเหมือนมูมู่เธอเองก็แอบมองไอ้นายท่านเอาไว้เหมือนกัน

   ผมได้แต่ยิ้มขื่น มันเป็นคนหล่อมากแถมยังรวยมหาศาลอีก จะไม่ให้คนอื่นเขาสนใจมันได้ยังไง สิ่งที่ผมอิจฉามูมู่มีเพียงเรื่องเดียวนั่นก็คือเธอสามารถติดต่อกับนายท่านได้โดยตรง ไม่โดนบล็อกทุกช่องทางไม่เหมือนกับผม แม้แต่ไอจีของไอ้นายท่านผมก็ไม่ได้เห็นมานานสองปีแล้ว รูปล่าสุดเป็นรูปหมาหรือแมวผมก็ยังไม่รู้เลย

   เรื่องมันเศร้า ขอเหล้าเพิ่มอีกสักขวดได้หรือเปล่า...

   “ชะนีพวกนี้นี่!” เสียงเจ่เจ๊ดังขึ้นที่หัวโต๊ะ “ไม่งามเลยนะยะ ทำงานมาทั้งวันก็ยังจะมาต่ออีก เสี้ยนหรือเงี่ย...”

   “โอ้โห คำพูดคำจา” มูมู่หัวเราะ ดวงตาของเธอเป็นประกายมากขึ้นเมื่อเห็นคนที่มากับเจ่เจ๊

   นายท่านเองไงจะใครล่ะ

   มันมากับเพื่อนเดือนของมันอีกสองสามคน ไม่มีเงาของพวกแก๊งคุณชายลูกค่ายละคร

   “นั่งก่อนๆ” เซียนเรียกคนเหล่านั้นมานั่งด้วยกัน “เจ่เจ๊ มึงพาพวกเด็กหน้าหล่อมาด้วย แล้วพวกกูจะเหลืออะไรวะเนี่ย”

   “โถ เซียนขา เซียนก็หล่อน่า แหม” เจ่เจ๊ตบที่นั่งข้างๆ “ท่านนั่งนี่เลยลูก อยู่ใกล้ๆ แม่เข้าไว้ จะได้ปลอดภัยจากชะนี”

   “เจ๊ ถามน้องท่านหรือยัง” มูมู่หัวเราะ กุลีกุจอชงเครื่องดื่มให้พวกเดือนปีหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว

   ผมนั่งฝั่งตรงข้ามกับนายท่านพอดิบพอดี มันมองหน้าผมด้วยสายตาเซ็งๆ ส่วนผมเองก็มองหน้ามันด้วยสายตาหวั่นๆ พอจะรู้อยู่ว่ามันโกรธอะไรสักอย่าง แต่ปัญหาก็คือผมไม่รู้จะง้อแม่งยังไง

   รอบตัวผมเต็มไปด้วยคนที่ไม่รู้เรื่องของผมกับมัน ยกเว้นแต่พวกไอ้เหี้ยเซียนที่เลิกคุยเรื่อง RoV นานแล้ว เพราะต้องคอยมองว่าผมกับนายท่านจะอะไรยังไงกัน

   เดี๋ยวพวกแม่งเสือกไม่ทัน...

   ก่อนที่ผมจะรู้ตัว ผมห้ามมือของมูมู่ที่กำลังจะเทเหล้าลงไปในแก้วที่สาม

   “มีอะไรเหรอกล้า”

   “ท่านไม่ดื่มน่ะ” ผมบอกเธอ

   “ตายแล้ว น้องท่านไม่ดื่มเหรอ” เจ่เจ๊หันไปคุยกับเด็กเดือนคณะตัวเองอย่างมีจริตจก้าน นายท่านเริ่มขยับหนี ท่าทางของมันดูเกร็งๆ

   มันกลัวตุ๊ด...ทุกคนจำได้ใช่มั้ยครับ

   “แล้วหนูมาทำไมเนี่ยลูก มานั่งให้พวกชะนีผีมองเล่นๆ เหรอ”

   “ก็พี่ชวนผมมาอ่ะ” นายท่านรับแก้วน้ำเปล่ามาจากมูมู่พร้อมเอ่ยขอบคุณ ไม่ลืมที่จะขยับตัวไปอีกเพื่อให้อยู่ห่างจากเจ่เจ๊มากที่สุด

   จะเอาฮาไปไหนเนี่ย มาก็มาด้วยกัน

   “รู้จักกับกล้ามาก่อนเหรอ ทำไมกล้าถึงรู้ว่าหนูไม่ดื่ม”

   มันคงรู้สึกแปลกๆ ที่โดนเรียกว่าหนู แต่แปลกกว่าถ้าจะตอบคำถามเรื่องที่ว่ารู้จักกับผมมาก่อนหรือเปล่า

   ผมขอตอบในใจเลยว่ารู้จักดี...รู้จักดีมากด้วย

   “เคยเรียนโรงเรียนเดียวกัน” ผมตอบ

   หลังจากนั้นบทสนทนาก็เปลี่ยนเรื่องไปเรื่อยๆ โดยที่ผมเอาแต่นั่งเงียบ พอมีไอ้นายท่านนั่งอยู่ตรงข้ามแบบนี้รู้สึกว่าต้องทำตัวหงิมๆ ยังไงไม่รู้ ถ้ามันยังยิ้มให้ผมมันก็จะดีกว่านี้อยู่ แต่นี่มันเอาแต่มองผมพร้อมคิ้วที่ขมวดเป็นปม ผมจะกล้าดื่มกล้านั่งฮามุกของเพื่อนได้ยังไง

   เงียบต่อไปน่าจะดีที่สุด

   ยิ่งดึกโต๊ะของเราก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้น พวกแก๊งคุณชายตามมาสบทบกับหัวหน้าแก๊งเป็นที่เรียบร้อย แต่ที่เด็ดและน่าขนหัวลุกไปกว่านั้นก็คือ...อมรและชาวตุ๊ดปีสองที่มากันอีกสี่คน

   มีแค่เจ่เจ๊คนเดียวนายท่านพอจะรับมือไหว แต่ถ้ามากันเป็นเกิร์ลกรุ๊ปขนาดนี้ ผมสังเกตเห็นเลยเต็มๆ ว่ามันเริ่มอยู่ไม่สุข ทำท่าจะขยับหนีเจ่เจ๊และผองตุ๊ดอยู่หลายต่อหลายรอบ แต่แม่งโดนดึงให้อยู่ อีกทั้งยังให้อยู่กลางวงอีก

   ไม่รู้จะสงสารหรือจะหัวเราะก่อนดี

   “ท่าน” ผมที่มึนๆ นิดหน่อยกล้าที่จะเรียกนายท่านเสียงดัง ทั้งโต๊ะหันมามองผมกันหมด

   มันชะงักค้างพร้อมกับมองอย่างสงสัย

   “ไปห้องน้ำป่ะ”

   คนถูกถามพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะลุกหนี มือไม้ของชาวตุ๊ดทั้งหลายยังพยายามจับนั่นจับนี่ของมันอยู่เลย ผมลุกเดินตามไปโดยที่ทำเป็นเมินสายตาล้อเลียนของไอ้เซียน ไอ้ตง และก็ไอ้หมูหัน

   “มึงไม่เหนื่อยเหรอ” ระหว่างทางไปห้องน้ำผมก็ได้เอ่ยถามไอ้นายท่าน “ไปนอนมั้ย พรุ่งนี้มีพิธีนะเว้ย”

   “มึงน่าจะถามตัวเองก่อน” มันหันมามองผมอย่างอารมณ์เสีย “ทำงานหนักไม่ใช่เหรอ แล้วเสือกมาแดกอีกทำไม”

   “เพื่อนชวน” เสียงของผมอ่อยลง

   “ชวนแต่มึงก็ปฏิเสธพวกนั้นได้”

   “กูมาอ่ะเรื่องปกติอยู่แล้วเพราะเพื่อนกูมันสายดื่ม แต่มึงอ่ะมาทำไม มานั่งแดกน้ำเปล่าเฉยๆ เนี่ยนะ”

   “...”

   “หรือมาเพราะผู้หญิงชวน”

   นายท่านชักสีหน้าใส่ผม ส่วนผมที่กึ่มๆ อยู่แล้วก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ มองมันด้วยสีหน้าไม่ชอบใจตอบกลับไป

   “เก่งจังเลยนะ” มันมองไปข้างหน้า

   “เก่งอะไร”

   “เก่งเรื่องที่ทำให้กูปวดหัว”

   “กูทำอะไร”

   “กลางวันก็ผู้ชาย กลางคืนก็เหล้า”

   “...”

   “กูจะปล่อยให้มึงนั่งแดกแบบนั้นได้ยังไง ยิ่งมึงเหนื่อยๆ มา ดื่มแล้วยังไงมึงก็เมาง่าย”

   “มึงปล่อยมาสองปีแล้วนะ”

   “แล้วมันเป็นเพราะใครกันล่ะวะ!”

   มันเป็นเพราะผมเอง...ผมนี่แม่งก็ชั่วดันพูดออกไปแบบนั้น ตอนพูดนี่ผมควรจะคิดให้ดีๆ ก่อนว่าใครเป็นฝ่ายเทใครก่อน

   ไม่รู้คำพูดของนายท่านตอกผมจนหน้าหงายหรือเปล่า ผมเซไปโดนโต๊ะของวิศวฯ ปีสูงจนต้องยกมือไหว้ขอโทษขอโพย พวกนั้นมองผมอย่างงงๆ โชคดีที่ผมไม่ได้เจอพวกหัวรุนแรง

   “แม่งเอ๊ย” นายท่านตัดสินใจดึงแขนผม “กลับกัน”

   “หา แล้วไอ้พวกนั้น...” ผมหมายถึงพวกที่ยังนั่งดื่มกันอยู่ที่โต๊ะเรา

   “มีกันตั้งหลายสิบ มึงกับกูหายไปคงไม่เป็นไรหรอก”

   “แต่...”

   “ถ้าจะง้อกูก็ต้องทำตัวดีๆ อย่างเช่นฟังคำพูดกูเป็นต้น”

   ผมโดนดึงไปตามแรงจนผมขัดขืนไม่ได้ สายตาของผมมองกลับไปยังโต๊ะ มีแต่พวกไอ้เซียนที่มองตามมาไม่มีคนอื่นเลย พวกมันโบกมือให้ผมพร้อมอวยพรให้ผมโชคดี

   โคตรเหี้ย...แทนที่จะเป็นห่วงเพื่อนบ้าง

   แต่ถ้าคนดึงผมไม่ใช่ไอ้นายท่าน ผมเชื่อว่าไอ้พวกนั้นก็คงไม่อยู่เฉยๆ แบบนี้หรอก









   บนรถของไอ้นายท่าน

   “กล้า”

   “...”

   “นี่มึงง้อคนไม่เป็นใช่ป่ะ”

   ตอนนี้หัวผมหมุนมากจนมึนไปหมด เริ่มเมาจริงๆ ก็คราวนี้แหละ

   “แม่งเอ๊ย ผิดที่กูเองนี่แหละ”

   “...”

   “สงสัยจะงอนมึงได้นานสุดแค่นี้” มันทำท่าจะออกรถ แต่ก็ลังเลเมื่อเห็นสภาพผม “ไหวมั้ยเนี่ย”

   “กูอ่ะนะไม่ไหว” ผมเป็นคนที่เมาแล้วช่างจ้อครับ “สองปีที่มึงไม่อยู่ กูเมากับเพื่อนตลอด ทำไมกูจะไม่ไหว กูคือคนแมนพลังช้างนะ”

   “แล้วมันเป็นความผิดกูหรือไงวะ” เราคงกลับมาตีกันอีกครั้งหนึ่ง ความโกรธของมันทำให้มันไม่สนใจคำพูดที่ดูปัญญาอ่อนของผม “กูจะขับรถกลับแล้วนะ”

   “ไม่เอา”

   “ทำไมล่ะ”

   “ก็เพราะถ้ากลับนะ กูกับมึงก็ต้องแยกกันอีก”

   นายท่านหันมามองผมด้วยสายตาตกตะลึง

   เป็นไงล่ะ...คำพูดกูปัญญาอ่อนสมใจมึงรึเปล่า

   “พรุ่งนี้เดี๋ยวเราก็ต้องห่างกันอีก” สิ่งที่ผมพูดมันคือความจริงจากใจล้วนๆ ถ้าไม่ใช่ตอนนี้ก็คงไม่มีตอนไหนที่ผมกับนายท่านจะมาอยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้ได้ นายท่านเป็นเด็กปีหนึ่ง คณะนิเทศฯ อีกทั้งยังพ่วงตำแหน่งเดือนคณะ ผิดกับผมที่เป็นเพียงแค่สวัสฯ ปีสองที่เอาแต่ยุ่งหัวหมุนตลอดทั้งวัน

   อย่างที่บอกแม้แต่เวลาไปฉี่ยังแทบจะไม่มีเลย

   “มึงก็อย่าทำให้ห่างดิ”

   “ไม่ได้ไง งานกูก็มี มึงเองก็น่าจะรู้อยู่ กูคือฝ่ายสวัสดิการของมหา’ลัยนี้นะเว้ย”

   ผมรู้สึกว่าหน้าขาวๆ ของนายท่านมันขยับเข้ามาใกล้ แถมแขนยาวๆ ของมันยังพาดมาที่เบาะที่นั่งข้างคนขับอีกต่างหาก แล้วผมจะขยับไปไหนได้

   “นี่แสดงว่าถ้าไม่มีงาน มึงคงจะตามกูไปทุกที่เหมือนที่กูเคยตามมึงสมัยก่อนใช่ป่ะ”

   ความปรารถนาของผมมันคืออย่างนั้นนั่นแหละ สมัยก่อนนายท่านแม่งตื๊อผมชนิดที่ว่าไม่สนภาพลักษณ์ตัวเองเลยว่าจะหล่อน้อยลงหรือเปล่าถ้ามาเดินตามตูดเด็กผู้ชายขาไม่ค่อยยาวอย่างผม เพราะงั้นถ้าผมคิดจะง้อมัน ผมก็ต้องทำในสิ่งที่มันเคยทำ ทำในสิ่งที่มันกล้าทำต่อหน้าคนอื่นๆ

   ผมพยักหน้าเบาๆ พยายามเลี่ยงใบหน้าที่มันยื่นมาใกล้ อีกนิดแม่งก็จะดมหน้าผมละ

   กลิ่นนายท่านหอมสดชื่นเหมาะกับตัวของมันมาก และนั่นก็ทำให้ผมชักเริ่มไม่มีสติ

   “มึงไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้” นายท่านผละออกไป ก่อนจ้องพวงมาลัยเหมือนมันจะให้หวย “แค่อยู่ห่างๆ ผู้ชายก็พอ”

   “หืม เพื่อนกูก็เป็นผู้ชายทั้งนั้นนะ”

   “กูหมายถึงคนที่ไม่ใช่เพื่อนดิ”

   “มึงกำลังพูดถึงไอ้เชนป่ะเนี่ย?”

   “เออ” มันตอบรับทันควันจนผมสะดุ้ง “อย่าอยู่ใกล้มันมาก ไม่ชอบ”

   “มึงไม่ชอบมัน?”

   “ไม่ชอบที่มันมาอยู่ใกล้มึงเนี่ย ถามทำไมเยอะแยะ” นายท่านหน้าบึ้งตึง “รัดเข็มขัดด้วย กูจะออกรถแล้ว”

   ผมส่ายหน้าพรืด

   “เป็นไร”

   “ไม่เอา”

   “ไม่เอาอะไร”

   “ยังไม่กลับ”

   ท่าทางของผมทำเอาสีหน้านายท่านดีขึ้นทันตา หัวใจผมเต้นตุบๆ ด้วยความลุ้นว่าเราสองคนจะเป็นยังไงต่อไป นานๆ ทีเราทั้งคู่จะได้อยู่ด้วยกันตามลำพังแบบนี้

   “เราอยู่ตึกเดียวกันนะ” มันพูด

   “แล้วไง กูไม่รู้ห้องมึง”

   “ก็สืบดิ”

   “โห พูดเหมือนง่ายเลยเนอะไอ้สาดดดดด” มือของผมทำท่าประกอบคำพูด “ตึกเราสูงตั้งขนาดนี้ ห้องก็มีเป็นร้อยๆ อีกอย่างกูไม่สนิทกับคนดูแลตึกด้วย แม่งชอบมองกูแปลกๆ”

   “...”

   “มึงอยากให้กูง้อ แต่มึงก็ไม่ให้ความร่วมมือกูเลย”

   “พูดแบบนี้อยากเข้าห้องกูหรือไง”

   “ก็...” เออว่ะ กูจะตอบแม่งยังไงดีวะ ที่อยากรู้ไม่ใช่เพราะอยากเข้าห้อง แต่รู้ไว้ก็ไม่มีอะไรเสียหายไม่ใช่เหรอ

   แต่ผมก็...อยากเข้าห้องมันอยู่นะ ไม่รู้สิ ก็ผมชอบมันนี่ ผมอยากอยู่ใกล้ๆ มันตลอดเวลา

   “กูให้เข้าไม่ได้หรอก” มันออกรถด้วยการถอยหลัง “ยังไม่ใช่ตอนนี้”

   ให้ตายเถอะ ผมต้องเอาทองมากองเท่าหัวผมก่อนใช่มั้ยมันถึงจะยอมช่วยให้ผมคืนดีกับมันดีๆ สายตาของผมมองไอ้คนขับอย่างมีโมโหโทโส แต่มองไปก็เท่านั้น ผมรู้ดีว่าที่มันไม่ยอมผมง่ายๆ ก็เป็นเพราะผมนี่แหละ ความผิดของผมเองคนเดียว ไม่ใช่ความผิดของมันเลย

   จะว่าไปมันก็ดีแค่ไหนแล้วที่มันยอมให้ผมมาอยู่ใกล้มันแบบนี้ มันสามารถเทผม โยนผมทิ้งไว้ที่ข้างถนนก็ได้ เพราะเท่าที่ผมจำได้ มันแทบเสียผู้เสียคนไปเลยตอนที่ผมหักอกมัน

   เพราะงั้นมันต้องการอะไรผมก็คงต้องแล้วแต่มันทุกอย่าง การที่มันยังมีความรู้สึกกับผมอยู่แม่งก็ถือได้ว่าเป็นของขวัญจากสวรรค์แล้วล่ะ

   สองปีที่ผ่านมานายท่านมันสามารถมีลูกมีเมียได้เลยนะครับ!

   “มึงบล็อกกูทุกทางแบบนี้ แล้วกูจะติดต่อมึงยังไง”

   คนถูกถามอย่างนายท่านเหลือบมามองผม “พยายามสิ”

   “พยายามอะไร ให้กูซื้อโทรศัพท์ใหม่ ใช้เบอร์ใหม่โทรไปหามึงเลยมั้ย”

   “แล้วทำไมมึงไม่ทำอย่างนั้นล่ะ”

   ไอ้...ผมไม่รู้จะด่าแม่งยังไงดี แบบนี้ไม่เรียกว่างอนแล้วมั้ง น่าจะเรียกว่าเอาคืนอย่างสาสมมากกว่า

   “ใช่เซ้” เพราะความเมาของผมทำให้ผมกล้าพูดอะไรหลายๆ อย่าง “สมัยก่อนกูทำกับมึงไว้เยอะนี่ มึงก็เลยจะเอาคืนกู”

   “ก็รู้อยู่แล้วนี่”

   “เหี้ยท่าน”

   “อะไร”

   “มึงแค้นอะไรกูขนาดนั้น”

   มันเลี้ยวซ้ายเพื่อเข้าสู่ซอยหอพักของเรา “ไม่ได้แค้น แค่อยากรู้ว่ามึงชอบกูมากพอที่จะทุ่มเทให้กูหรือเปล่า”

   “...”

   “กูยังไม่เห็นความพยายามของมึงเลย มีแต่กูวิ่งเข้าหามึง กูมีงานที่กรุงเทพฯ แต่ก็ต้องรีบกลับมาเพราะอยากเห็นหน้ามึง มึงแดกเหล้าอยู่ร้านคลับแอล กูก็ต้องเกาะพี่เจ่เจ๊เพื่อไปนั่งเฝ้าทั้งๆ ที่กูแดกแต่น้ำเปล่า”

   “...”

   “กูหึงแทบตายตอนที่มึงยืนอยู่ใกล้ไอ้ห่าเชนอะไรนั่น ที่ผ่านมามีแต่กูทั้งนั้น มึงแค่อยู่เฉยๆ มึงก็ได้ความรักจากกูไปหมดแล้ว แล้วกูล่ะ กูได้อะไรบ้างนอกจากจูบของมึงเมื่อวาน นี่ถ้า...”

   หมับ

   ผมคว้ามือของนายท่านมากุมเอาไว้แน่น คนขับรถถึงกับพูดต่อไม่ได้เลยทีเดียว มือของนายท่านเย็นมากและก็ใหญ่กว่ามือผมมาก แต่ถึงอย่างนั้นผมก็รู้สึกว่ามันมีความอบอุ่นอะไรบางอย่างส่งผ่านจากตัวของนายท่านมายังตัวของผม

   รู้สึกดี เขิน และก็อยากจับมือนี้ไปนานๆ

   “กูจะไม่พูดอะไรแล้ว เพราะมึงขับรถอยู่ เดี๋ยวแม่งพากูชนฟุตบาท” ผมจำได้ดีเลยทีเดียวว่านายท่านมันชอบหลุดตอนขับรถขนาดไหน เพราะงั้นผมขอกุมมือมันไปเรื่อยๆ แบบนี้ดีกว่า

   อย่างน้อยผมก็อยากแสดงออกอะไรบ้าง

   นายท่านกระแอมเบาๆ ก่อนจะขับรถ มันขับรถด้วยมือข้างขวาของมันซึ่งเป็นอะไรที่เท่มาก มืออีกข้างของมันที่โดนผมจับอยู่ขยับนิดๆ ราวกับต้องการตอบสนองต่อสัมผัสของผม

   ไม่นานนักมันก็สอดนิ้วมือของมันเข้ามาประสานกับนิ้วมือของผม ผมทำตาตื่นจ้องมองอย่างตกตะลึงงัน ก่อนจะยิ้มมุมปากด้วยความรู้สึกดีจนล้นออกมาจากหัวใจ

   ผมคิดไม่ผิดจริงๆ ด้วย...ว่ามันรอเห็นความพยายามของผมอยู่










[ มีต่อนะคะ ]






« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-11-2017 03:07:51 โดย Chiffon_cake »

ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1544/-12






   ตึก X

   “เข้าไปแล้วก็อาบน้ำนอนซะ” นายท่านผลักผมเข้าไปในห้อง มีอย่างที่ไหนที่ปีหนึ่งจะมาส่งปีสองที่ห้องแบบนี้ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น

   “เอานมเปรี้ยวก่อนหรือเปล่า” ผมพยายามยื้อมันเอาไว้

   “ไม่เป็นไร” มันโบกมือก่อนจะเดินหนีไป ผมเห็นมันหาวด้วย ท่าทางคงจะเหนื่อยมากๆ

   มือของผมแกล้งปิดประตู รอให้มันกดลิฟต์ พอลิฟต์มารับมัน ผมก็วิ่งจู๊ดออกไปดูว่ามันลงไปชั้นที่เท่าไหร่

   ผมอยู่ชั้นเจ็ด มันอยู่ชั้นสี่...

   ทีนี้ก็ต้องวิ่งลงบันไดสิจ๊ะ รออะไร

   คิดว่าผมจะทันรู้มั้ยครับว่าห้องไอ้นายท่านมันอยู่ที่ไหน เพราะทันทีที่ผมไปถึงชั้นสี่ ผมก็พบกับความเงียบสงบเต็มๆ ไม่ได้ยินเสียงประตูของห้องไหนที่เพิ่งปิดเลย   

   เอาวะ อย่างน้อยก็รู้แล้วว่ามันอยู่ชั้นสี่

   แต่ผมยังรู้สึกไม่อยากยอมแพ้ง่ายๆ ชั้นสี่มีห้องเยอะก็จริง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่สามารถเจอห้องไอ้นายท่านได้เลย ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่ทำท่าเริ่มเคาะประตูห้องที่ติดกับบันได

   จากนั้นผมก็ชะงักกึกเพราะเพิ่งสำเหนียกได้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะตีหนึ่งแล้ว

   เอาไว้วันหลังก็ได้วะ

   ทันทีที่ผมหันหลัง ผมก็ชนเข้ากับร่างสูงของไอ้นายท่านเต็มๆ จนผมเซ โชคดีที่มันจับตัวผมเอาไว้ได้ทัน ไม่งั้นคงมีการล้มก้นจ้ำเบ้าเกิดขึ้น

   “อ่อนหัดเอ๊ย” มันพึมพำ ก่อนจะจับข้อมือผมให้เดินตามมันไป ผมกลืนน้ำลายลงคอ ทั้งเขินทั้งตื่นเต้นปนๆ กันไป มือของนายท่านเริ่มอุ่นขึ้นอาจเป็นเพราะเมื่อสักครู่มันได้จับมือผมบนรถอย่างเป็นเวลานาน พอถึงตอนนี้ผมก็ยังคงได้จับมือกับมันอยู่ นี่ชาติที่แล้วผมทำบุญมาด้วยอะไรเนี่ย

   ผมกลืนน้ำลาย ไล่สายตามองนายท่านตั้งแต่ปลายเล็บลามไปจนถึงใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้เส้นผมสีดำปรกหน้าผาก หัวใจของผมเต้นตุบๆ ไม่หยุด กระแสไฟฟ้าเหี้ยอะไรไม่รู้แล่นผ่านทั้วร่างผมไปทั่ว ไม่ว่าจะเป็นที่มือ ที่หัวใจ และก็ที่...แก่นตรงกลางของร่างกาย

   สาบานได้ว่าไม่เคยรู้สึกกับใครแบบนี้มาก่อน

   ถ้าจะให้สารภาพจริงๆ ความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นเมื่อผมได้อยู่ใกล้ๆ นายท่าน แค่ได้รับรู้ถึงกลิ่นของมันแม้มันจะไม่ได้สัมผัสผม ส่วนนั้นของผมก็เริ่มมีความรู้สึกแล้ว เพราะฉะนั้นครั้งนี้มันจับมือผม มิหนำซ้ำยังจับแน่นมาก ถ้าจะไม่ให้ผมรู้สึกอะไรล่ะก็...นั่นก็แปลว่าผมไม่ได้ให้หัวใจกับคนคนนี้มาตั้งแต่แรก

   รู้สึก...อยากทำอะไรบางอย่างมากกว่าแค่สัมผัสมือ

   ผมโทษแอลกอฮอล์ก่อนเลยครับตอนนี้...ผมไม่โทษตัวเองหรอก

   ห้องของมันคือห้อง 409

   มันยืนอยู่หน้าห้อง ไม่ยอมเปิดประตูเข้าไปข้างใน

   “ยังไม่กลับไปอีก” นายท่านเลิกคิ้ว ก้มหน้ามองดูผม สีหน้าของมันดูเย็นชากว่าที่ผมคิด แต่ริมฝีปากของมันก็แอบสั่นระริกอยู่บ้างนิดๆ

   “หิวน้ำ อยากดื่มน้ำ” ผมแถ

   “ห้องมึงก็มีนี่”

   “มึงอยากเห็นกูพยายามเองนะ เพราะงั้นถ้ากูไม่ได้เข้าห้องมึงคืนนี้ กูจะไม่ไปไหน” ใครๆ ก็อยากอยู่ใกล้ๆ คนที่ตัวเองชอบป่ะวะ
นายท่านหรี่ตามองผม “นี่ถ้ากูหื่นหน่อย...มึงเสร็จกูแน่ๆ ไอ้กล้า”

   แสดงว่าตอนนี้มันไม่หื่นเหรอ...ทำไมไม่เหมือนผมในตอนนี้ล่ะ

  “จะเข้ามาให้ได้เลยใช่ป่ะ”

   ผมพยักหน้าหงึกๆ นายท่านถอนหายใจก่อนจะกระซิบบอกผมว่า “อย่าตกใจละกัน”

   หรือมันจะซุกเมียเอาไว้วะ เฮ้ย นี่อย่าบอกนะว่าที่ผมมโนมันจะจริง ไอ้เหี้ยท่านแอบไปมีลูกมีเมียในช่วงเวลาที่มันหายไป...
ผมมโนไปอย่างนั้นเอง ตอนที่ผมเข้าไปมันก็เป็นห้องธรรมดาๆ ห้องหนึ่งที่สะอาด และก็กว้าง

   ...แต่เชี่ยแม่งไม่ยอมเปิดไฟ

   “ทำไมไม่เปิดไฟวะ” จะทำให้ลึกลับไปไหน อีกอย่างหนึ่งนะ ยิ่งมืดกูยิ่งมีความรู้สึกนะเว้ย ผมเริ่มยืนนิ่งๆ ไม่ได้ เมื่อรู้ว่าเจ้าของไออุ่นที่ผมโหยหามาโดยตลอดอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

   “แค่นี้ก็มากพอแล้ว” นายท่านตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำ ผมกลืนน้ำลายช้าๆ ก่อนจะสั่นหัวเรียกสติตัวเอง

   “มึงมีความลับอะไรซ่อนอยู่” ตามหาลูกเมียของมันให้เจอ...จะได้ลืมความรู้สึกบางอย่างของตัวเอง “ไหนดูดิ๊”

   ผมเดินเหินไปทั่ว ห้องที่มืดๆ นี้ถือว่าเดินง่ายเพราะแม่งเป็นระเบียบ ไอ้นายท่านรีบมาจับผมเอาไว้เหมือนจับเด็กที่เพิ่งหัดเดิน

   “อย่าซน”

   อย่าจับกูสิวะไอ้กร๊วกเอ๊ย...นี่กูเดินหนีมึงอยู่นะ

   “กูต้องรู้ความลับของมึงให้ได้” ผมแกล้งพูดเรื่องอื่น

   “เห็นความพยายามของมึงแล้วกูกลัวเลย”

   “มึงปิดอะไรกูไว้”

   “อย่ารู้เลย เดี๋ยวตกใจ”

   “ไหนลูกไหนเมียมึง”

   “จะบ้าเหรอ” คำถามนี้ทำเอามันเผลอปล่อยตัวผม ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก กลัวฉิบหายว่ามันจะแตะไปโดนอะไรบางอย่างที่เริ่มจะแข็งขืนของผมเข้า “จะได้นอนกันมั้ยเนี่ยคืนนี้”

   ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนพูด “จงเผยความลับของมึงออกมาซะ”

   แสงไฟสว่างวาบเพราะไอ้นายท่านเป็นคนเดินไปเปิด ผมกระพริบตาปริบๆ เพื่อปรับสภาพดวงตา ก่อนจะลืมความรู้สึกทางกายของตัวเองเพราะตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า

   ผนังห้องของนายท่านผนังหนึ่งเต็มไปด้วยรูปของผมและข้อมูลต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน ชีวิตประจำวัน ตารางเรียน หรือแม้กระทั่งภาพแคปจากสตอรี่ไอจีที่ผมอัพแบบโง่ๆ (พื้นถนน แก้วกาแฟ และก็ตอนที่แกล้งหมูหัน) นายท่านมันมีหมุดรวมไปถึงเส้นด้ายเชื่อมโยงคนนั้นคนนี้เข้าสู่ตัวผมที่อยู่ตรงกลาง เรียกได้ว่าอย่างกับแม่งสืบคดี

   มันเป็นข้อมูลชีวิตของผมที่ผ่านมาทั้งหมด เริ่มจากตอนที่ผมแยกกับมันได้ประมาณ 4-5 เดือน นายท่านรู้เรื่องของผมทุกอย่างผ่านการใช้แอคเคาท์ลับในการติดตามโซเชียลของผม รวมไปถึงจ้างนักสืบมาแอบถ่ายรูปผม!

   “บอกแล้วว่าจะตกใจ” มันกอดอก นั่งที่พนักหลังโซฟา สีหน้ามันดูกังวลเล็กน้อย ขณะที่ข้างๆ มันเป็นผมที่ยืนเอ๋อ “กูไม่ได้ทำอะไรที่น่ากลัวใช่มั้ย”

   “มึงรู้เรื่องกูทุกเรื่องเลยเหรอ” ผมจำคำพูดของไอ้เซียนได้ครับว่านายท่านมันคงรู้เกี่ยวกับตัวผมทุกอย่าง แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเก็บทุกรายละเอียดขนาดนี้ ปกติเห็นอะไรแบบนี้แต่ข้างในซีรี่ส์สืบสวนสอบสวนของฝรั่ง แต่เพิ่งจะได้เห็นของจริงก็วันนี้

   แม่งต้องเอาใจใส่ ต้องใจรักขนาดไหนวะ ถึงจะทำแบบนี้ได้...

   ให้ตายเถอะ...ไอ้นั่นของผมปวดตุบๆ อีกแล้ว

   มันปวดเพราะสิ่งที่นายท่านมันเพิ่งแสดงให้ผมดู เป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้ว่ามันชอบผมมากแค่ไหน

   ผมมีความสุขกับมัน ผมรู้สึกดีกับมัน ทำให้ไอ้นั่นของผมมีความรู้สึกกับมัน...เพียงแค่คนเดียว

   “ก็...อืม” มันเอื้อมมือไปหยิบภาพแคปจากไอจีสตอรี่ที่ผมเพิ่งอัพเมื่อเช้า (ถ่ายตอนอยู่ใต้ถุนโรงยิมระหว่างทำหน้าที่) มาแปะไว้บนผนัง “ถ้าไม่แปะไว้ก็กลัวจะลืม มึงแม่งอัพเยอะฉิบหาย”

   ผมจะทำเป็นไม่ได้ยินประโยคหลังก็แล้วกัน

   การที่มันจะปิดบังไม่ให้ผมรู้ความเป็นไปของมัน ทำให้ผมรู้ว่ามันต้องรู้เรื่องผมทุกอย่าง รู้ว่าควรบล็อกคนที่ยังติดต่อกับผมคนไหน หรือบล็อกเพื่อนใหม่ของผมคนไหน

   มันรู้เรื่องของผมตลอดสองปี ไม่ขาดตกบกพร่องสักเรื่อง

   ไอ้ห่าเอ๊ย...มึงทำให้กูชอบมึงมากขึ้นอีกล้านระดับ

   น้องชายกูยังตั้งโด่เป็นพยานให้มึงเลยเนี่ย

   “มึงรู้ขนาดนี้ แต่ทำไมมึงไม่ยอมให้กูรู้เรื่องของมึงเลยวะ”

   “ไม่รู้สิ” นายท่านยักไหล่ เคอะเขินเล็กน้อยกับสิ่งที่มันแสดงให้ผมเห็น “เป็นแผนกูมั้ง”

   “แผนอะไร”

   “กูคงอยากให้มึงคิดถึงกูบ้าง”

   ผมกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ ยังคงอึ้งไปกับทุกสิ่งที่เห็น สิ่งที่นายท่านทำสำหรับผมมันไม่ได้น่ากลัวหรือน่าประหวั่นพรั่นพรึงอะไรใดๆ เลย ถ้ามันไม่ทำแบบนี้ ผมก็คงจะไม่รู้ใจตัวเองว่าผมนั้นชอบมันมาก ชอบจนไม่สนเหตุผลร้อยแปดพันเก้าเรื่องที่ผมกับมันไม่ควรมาคบกัน

   สองปีที่ผ่านมามันใช้เวลาในการตามติดชีวิตผม

   ส่วนสองปีที่ผ่านมาของผม ผมใช้เวลาหมดไปกับการคิดถึงมัน...

   “คิดจะเล่นของเตี้ยยังไงก็ต้องทำการบ้านหนักหน่อย” นายท่านพูดต่อ “แค่ตื๊อไม่พอ แค่ขอเป็นแฟนก็ยังไม่พอ...คงต้องทำให้มันนึกถึงบ้าง คิดถึงบ้างมั้งมันถึงจะพอ”

   ผมหน้ามุ่ย แม่งต้องมั่นหน้าแค่ไหนนะถึงกล้าหายไปจากชีวิตผมอย่างสิ้นเชิงตลอดสองปีเพื่อให้ผมรู้สึกคิดถึงมันขึ้นมา

   เออ มึงคิดถูกแล้วล่ะ

   “ให้ดูแค่นี้แหละ” มันดึงตัวผมไปยังหน้าตู้เย็นก่อนจะส่งน้ำดื่มมาให้ ผมตื่นตัวแค่การกระทำเบาๆ แค่นั้นของมัน “ดื่มแล้วก็กลับไปนอนซะ ไม่ง่วงหรือไง”

   ศีรษะของผมเอียงไปซบกับไหล่ของมันอย่างอ่อนระโหยโรยแรงจนมันยืนตัวแข็ง ใจผมเต้นแรงไปหมดรวมไปถึงรู้สึกว่ามีกระแสไฟฟ้าจากไหนไม่รู้มาทำให้ร่างทั้งร่างของผมตื่นเต้น...

   ถึงจะเป็นอย่างนั้น...ผมก็ยังมีเรื่องที่ต้องพูดกับมัน

   “มึงเล่นกูซะจนกูปวดหัวไปหมด”

   “...”

   “ทำไมต้องทำให้เรื่องยุ่งยากวะท่าน ทำไมไม่มาหากูตรงๆ มาคุยกันตรงๆ”

   มือใหญ่ของมันเอื้อมมาลูบผมของผมเบาๆ

   “ใครจะไปรู้ว่ามึงจะคิดเหมือนกู”

   “...”

   “ตอนนั้นมึงปฏิเสธกูหนักมากแค่ไหน ยังไงกูก็ไม่ลืม”

   ผมทนไม่ไหวอีกต่อไป...

   มือของผมทั้งสองข้างโอบรอบศีรษะของมันให้ก้มลงมาประทับริมฝีปากกับริมฝีปากของผม อีกฝ่ายดูตกใจกับการจู่โจมกะทันหันของผมเอามากๆ แต่ตอนนั้นผมไม่คิดอะไรอีกแล้ว

   ผมแค่ชอบผู้ชายคนนี้มาก...มากจริงๆ

   ริมฝีปากของนายท่านบางเฉียบแต่ทว่ากลับให้ความรู้สึกดีมากเวลาที่ได้สัมผัส ยิ่งลิ้นของมันขยับมาเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของผม ผมยิ่งรู้สึกว่าตัวเองนั้นยืนแทบไม่อยู่ ราวกับว่านี่เป็นสิ่งที่ผมรอคอยมานาน ไม่ใช่แค่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ แต่เป็นช่วงเวลามากกว่าสองปี

   มันดูดเอาพลังงานของผมผ่านทางปากไปจนหมด ผมจำเป็นต้องร้องออกมาเพราะผมไม่มีแรงให้มันดูดพลังงานต่ออีกแล้ว มันหัวเราะเบาๆ ก่อนจะอุ้มผมให้นั่งตรงใกล้ๆ บริเวณซิงก์ล้างจานที่ไร้ความเปียก จากนั้นก็ใช้สองมือวางลงข้างๆ ผมเพื่อกักไม่ให้ผมไปไหน ก่อนจะก้มหน้าลงมาจูบผมอีก

   ไม่มีความเมตตาอะไรใดๆ กันเลย

   ...แต่ผมชอบว่ะ

   ผมยังใช้มือโอบรอบศีรษะของนายท่านแน่น เราทั้งคู่แสดงออกว่าต่างฝ่ายต่างโหยหากันมากแค่ไหนด้วยกันใช้ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัด นับว่าเป็นจูบลึกซึ้งและดูดดื่มครั้งแรกระหว่างเรา ซึ่งบอกได้เลยว่านายท่านมันทำผมสั่นไปหมดแล้ว ความรู้สึกทางเพศก่อนหน้านี้รวมไปจนถึงตอนนี้มันกำลังจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ

   ไอ้นั่นของผมทั้งตื่นเต้น ตื่นตัว และตั้งตัวตรง...

  “อ่อยกันง่ายๆ แบบนี้ ไม่แมนเลยนะ” นายท่านกระซิบอีกทั้งยังดึงคำพูดที่ผมเคยใช้ปฏิเสธมันมาล้อเลียน

   มันยังไม่เห็นน้องชายของผม...ถ้ามันเห็นหรือรู้สึกอะไรบางอย่างได้ล่ะก็...จะเป็นยังไงนะ

   “แมนหรือไม่แมน กูก็ไม่สนแล้วตอนนี้”

   มันยิ้มกับคำพูดเสียงอ่อนๆ ของผม ก่อนจะพรมจูบผมอีกรอบจนผมอ่อนระทวยไปหมด สัมผัสของมัน กลิ่นหอมๆ ของมัน อีกทั้งไหล่แกร่งๆ ของมันทำเอาสติผมขาดกระเจิง

   การพรมจูบของมันทำอย่างเนิบนาบ เชื่องช้า และอ้อยอิ่ง การที่มันทำอย่างนั้นทำให้ผมรู้ว่ามันอ่อนโยนต่อผมมาก แล้วนั่นก็ทำให้ผมทั้งเขินทั้งรู้สึกดีไปหมด

   ให้ตายเถอะ...ความต้องการของผมเริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งๆ ที่ผมไม่เคยมีอะไรกับใครที่ไหนเลย นายท่านคนที่กำลังจูบผมอยู่ตอนนี้ทำให้ผมรู้สึกต้องการเป็นบ้า มันคือผู้ชายที่ผมโคตรชอบ และผมก็อยากจะทำกับมันคนเดียวเท่านั้น

   เสียงหัวใจของผมร่ำร้องตะโกนบอก สัญชาตญาณตามธรรมชาติก็เริ่มทำให้ผมแสดงอาการโต้ตอบด้วยการโอบกอดไปทั่วร่างของนายท่าน ร่างที่แข็งแรงสมกับความเป็นชายของมัน

   ถึงพรุ่งนี้ต้องตื่นตีสี่ก็จริงแต่ผมไม่สนแล้ว

   ถ้ามันจะเกินเลยไป บอกเลยว่าผมยอม...

   ผมอยากใกล้ชิดกับชายที่รักผมมากกว่านี้ มากกว่าการกอด การจูบ และการสัมผัสไปทั่วทั้งตัวแบบนี้ อีกอย่างผมคงไม่ได้รู้สึกมากมายขนาดนี้หากนายท่านไม่ได้ทำการกระตุ้นเร้าผม

   ริมฝีปากของมัน มือของมัน รวมไปถึงเสียงครางต่ำที่ส่งออกมาจากปากทุกครั้ง นายท่านได้แสดงว่ามันเองก็ต้องการผม ไม่ต่างอะไรจากผมที่ต้องการมันเหมือนกัน

   ขาของผมเกี่ยวตัวนายท่านให้เข้ามาชิดใกล้

   “น้องมึง...” นายท่านทำสีหน้าตกตะลึง พลางมองไปที่กลางหว่างขาของผมด้วยดวงตาเป็นประกาย

ผมได้แต่มองมันนิ่งๆ ตอนนี้หน้าผมคงจะแดงก่ำอย่างน่าอาย แต่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้...ผมยอมแบกรับความน่าอายนั้นเอาไว้

   “เอาแล้วไง” นายท่านกลืนน้ำลาย ใบหน้ายังคงวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ใบหน้าผมไม่ยอมห่างไปไหน สีหน้าคงมันแสดงออกถึงความสับสนออกมาอย่างชัดเจน

   “แปลว่าอะไรเหรอ” ผมถาม

   มือของนายท่านจับมือผมให้ไปจับตรงส่วนนั้น...ของมัน


   .



   .



   .


   แม้ว่ามันจะการสัมผัสผ่านกางเกง แต่ผมก็พอรู้ว่าข้างในนั้นบวมเป่งพร้อมระบายออกทุกเมื่อ ระหว่างที่ให้มือผมจับตรงนั้น นายท่านก็เริ่มเข้ามาจูบผมอีกครั้ง คราวนี้เป็นการจูบที่เร่าร้อนและร้อนแรงมากขึ้นกว่าเดิม

   “อย่าปล่อยน้องกูนะ”

   หลังจากที่มันกระซิบ มือของผมก็เริ่มขยุ้มตรงกางเกงส่วนนั้นของมัน นายท่านส่งเสียงร้องเบาๆ ขณะที่ยังจูบปากกับผมอยู่ ยิ่งผมขยุ้มแรง นายท่านก็ยิ่งร้อนแรงและก็ยิ่งจูบผมหนักมากขึ้นไปกว่าเดิม

    น้องผมมันก็เริ่มบวมเป่งและก็เริ่มร่ำร้องต้องการทุกอย่างจากตัวนายท่าน ผมรู้ตัวเองดีว่ามันมาจากธรรมชาติรวมไปถึงความรู้สึกรักนายท่านของผมเองด้วย

   ผมไม่รู้สึกว่าตัวเองจะเสีย...แต่รู้สึกว่าตัวเองจะได้...ได้มีความสุขกับคนที่ผมรัก

   นายท่านสมควรได้รับในสิ่งที่มันควรจะได้รับ...

   ยิ่งคิดได้อย่างนั้นผมก็ยิ่งต้องการมันมากขึ้นกว่าเดิม ต้องการมากจนผมผลักนายท่านออกไปเพื่อที่จะยืนตรงหน้ามัน สะโพกของผมพิงอยู่กับซิงก์ ขณะที่นายท่านเริ่มรุกเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

   “เอาตรงซิงก์ได้เหรอ” นายท่านกระซิบพร้อมมองผมด้วยสายตาที่...โอ้โห...มันพร้อมแดกผมแล้วจริงๆ นะ “ไปที่เตียงดีมั้ย”

   “ตรงนี้ก็ได้” ผมกระซิบตอบ ก่อนจะเริ่มปลดกางเกงตัวเอง

   “เฮ้ยยย” นายท่านแตะมือผมเป็นเชิงห้าม

   “ทำไมอ่ะ” ผมผิดหวังหน่อยๆ

   “ต้องเป็นมือกูสิ” นายท่านขยับมาพูดใกล้ๆ ปากผมก่อนจะจูบ มือของมันเริ่มปลดกางเกงของผมด้วยความไวจนผมขนลุกชูชัน

   “อื้ม” ผมร้องออกมา

   “ได้เหรอกล้า” เสียงของมันหื่นเต็มที่มากแล้ว

   “...”

   “วันนี้เลย...ได้เหรอ”

   มือของนายท่านสัมผัสตรงนั้นของผมผ่านกกน. ผมสะท้านไปทั่วทั้งร่างทั้งๆ ที่นี่ไม่ใช่การสัมผัสตรงๆ แต่ผมก็...สะท้าน

   เพราะนี่เป็นมือของนายท่าน...มือของคนที่ผมรัก

   ปากของมันยังคงทำงานต่อไปด้วยการแลกน้ำลายกับผม ส่วนนิ้วชี้ของนายท่านก็เริ่มค่อยๆ ล้วงเข้ามาในส่วนนั้นของผมแล้ว
อีกไม่กี่วินาที...มือมันจะได้สัมผัสตรงนั้นของผมโดยตรง

   เป็นสิ่งที่ผมไม่เคยคิดฝัน แม้ว่าผมจะมีนึกถึงเรื่องนี้บ้างแวบๆ ในตอนเช้าทุกครั้งที่ช่วยตัวเองก็ตาม

   ผมรู้สึกผิดจนไม่กล้าจินตนาการ แต่ทว่าตอนนี้มันกำลังจะเกิดขึ้น ผมหลับตาปี๋ลุ้นๆ รู้สึกใจร้อนอย่างให้นายท่านล้วงเข้าไปเต็มแก่ ตื่นเต้นฉิบหาย ตื่นเต้นจนไม่รู้จะอธิบายยังไง

   นายท่านเข้าไปในอันเดอร์แวร์ของผมได้แค่นิ้วชี้นิ้วเดียว อีกทั้งมันยังกระตุกให้อาภรณ์ห่อหุ้มส่วนนั้นของผมตกลงมา...

   ตอนนั้นเป็นตอนเดียวกันกับที่เสียงของทิมดังขึ้น

   “นายท่านทำไมมึงไม่ล็อกห้อง...เฮ้ยยยยยยยย!”

   “เหยดเข้!”


   ทิมกับนุกยืนชะงักค้างอยู่กลางห้องขณะที่นายท่านนั้นตกใจมาก มันรีบเอาตัวเข้ามาบังผมไว้ทั้งตัวทันที เพราะผมกำลังโป๊ ผมรีบจัดการปิดส่วนนั้นของตัวเองแม้ว่ามันพร้อมจะใช้งานอย่างเต็มที่ก็ตาม

   ทิม...มึงนี่แม่งงงงงงงงงงงงงงงงง

   แต่ก็เอาเถอะ ถ้ามันเห็นว่าจู๋ผมโผล่หน้ามาทักทาย ผมคงอายมากกว่าที่จะเสียดาย...

   “นั่นใครวะ ไอ้นายท่านอันเดอร์สกอร์แอลเคเอช!”

   “กูจะฟ้องพี่กล้า!”

   หน้าผมแดงก่ำอยู่ตรงหน้านายท่าน ผมรีบซบอกนายท่านทันทีเพราะไม่อยากให้สองคนนั้นเห็นว่าผมกำลังเขินอายอยู่

   “ไม่มีอะไร พวกมึงออกไปก่อนได้มั้ย” นายท่านโบกมือไล่เพื่อน โชคดีที่มันตัวใหญ่ สองคนนั้นก็เลยมองไม่เห็นผม

   อกของมันนี่ทั้งแกร่งทั้งอบอุ่นว่ะ

   “มึงนอกใจพี่กล้าเหรอ”

   “ไม่เกรงใจรูปพี่เขาที่อยู่ผนังมึงเลยหรือไง”

   ผมกับนายท่านตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ถ้าผมเปิดเผยตัวออกไปคงน่าอาย แต่ถ้าผมไม่เปิดเผยตัว ไอ้เด็กสองคนนี้คงจะเข้าใจผิดไปไกลต่างๆ นานา

   นายท่านหันกลับมามองหน้าผม ก่อนจะขยับตัวนิดๆ ให้เพื่อนมันได้เห็นว่าคนที่มันเพิ่งจะนัวเนียเมื่อกี้คือใคร

   เชื่อว่าไอ้สองคนนั้นมันช็อกยิ่งกว่าตอนที่มันแอบมาเห็นโดยบังเอิญอีก

   ผมกระชากตัวนายท่านให้มายืนที่เดิม ตอนนี้ผมขอซบอกนายท่านต่ออย่างเดียว ผมไม่อยากมองหน้าใครทั้งนั้น

   “กลับห้องกันเหอะนุกนิกอันเดอร์สกอร์จีวาย” ทิมดันหลังนุกให้เดินออกไปนอกห้อง สีหน้าของมันดูเก้อๆ พร้อมกับมีสีชมพู “พี่กล้าหาญบอย คราวหลังผมจะเคาะประตูก่อน”

   ทิมกับนุกรีบวิ่งจู๊ดออกไปเหมือนมีค่าตัวน้อยและมีซีนแค่นี้

   ว่าแต่ทำไมต้องเป็นซีนขัดจังหวะด้วยวะ ใครแม่งเป็นคนคิด...อยากจะสิ้นให้ดิ้นตาย

   นายท่านมองผมก่อนจะยิ้มเบาๆ “เอาไงต่อดี”

   “ก็...” ผมยักไหล่ ความอับอายที่เพิ่งได้รับเมื่อสักครู่ทำให้อารมณ์ผมหนีหายหมด “ดึกแล้ว คงต้องกลับห้อง”

   “เสียดายจัง”

   “เหมือนกัน”

   นายท่านยิ้มถูกใจก่อนจะกอดผมอย่างหลวมๆ อีกครั้ง มือของมันลูบศีรษะของผมเบาๆ

   “เมื่อกี้รู้สึกดีมาก มากจนอยากต่อ แต่ก็...”

   “คืนนี้มันด่วนไป”

   “...”

   “ยังไงกูกับมึงต้องนอน” ผมพูดทั้งๆ ที่รู้ดีว่าสิ่งที่ชนหน้าท้องน้อยของผมมันกำลังแข็งขืน รู้สึกแย่นิดๆ ที่ต้องขัดใจตัวเองแต่ก็จำเป็น

   “งั้นสินะ”

   “กูไปก่อนนะ”

   “เดี๋ยวดิ” นายท่านรั้ง

   “อย่ารั้ง...กูต้องรีบไปห้องน้ำ” ผมกระแอมเบาๆ แก้เขิน “มึงก็รู้”

   “เออว่ะ” มันก้มมองดูตัวเอง “กูจะครางชื่อมึงในห้องน้ำ กูสัญญา”

   “ไม่ได้ให้มึงครางชื่อคนอื่นอยู่แล้ว”

   “แล้วมึงล่ะ” นายท่านจูบปากผมเบาๆ อีกรอบ “จะครางชื่อกูหรือเปล่า”

   ยังจะถามอีก

   “ก็ต้อง...มึงอยู่แล้ว” ผมพยักหน้าให้มันเชื่อใจ “มึงคนเดียว”

   “แล้วเจอกัน” มันจูบขมับผมพร้อมเดินไปส่งที่ประตูหน้าห้อง

   “โอเค”

   “แล้วเจอกัน”

   ผมขำนิดๆ “พูดสองรอบทำไม”

   “อันหลังพูดแทนน้องชาย”

   “...” โหยยย เข้าใจพูดให้กูเขิน เข้าใจพูดให้กูรู้สึกตื่นตัวไปหมด

   “แล้วมันก็ยังบอกอีกว่า...อยากเจอ ‘ตัวมึง’ เร็วๆ ไม่ใช่แค่น้องมึง”

   “หมายความว่าไง” ผมทั้งเขินทั้งไม่เข้าใจ

   นายท่านแค่เอียงหน้าก้มลงไปมองบั้นท้ายผมพร้อมยิ้มกริ่ม

   “ไอ้สาดดด” ผมเขินจนต้องรีบผลักนายท่านให้เข้าไปในห้อง

   “ว่าไง” มันเอียงหน้ามารอฟังคำตอบ

   “มั่นใจเนอะว่าตัวเองจะได้รุก” ขอแซะหน่อยเหอะ

   “มึงก็มาลองไฟต์กับกูดูสิ” มันเลียริมฝีปาก ก่อนที่จะเริ่มเข้ามาเลียซอกคอของผมช้าๆ

   โอย ตาย กูแพ้ กูแพ้ราบคาบ

   “แล้วเจอกัน” ผมผลักมันออกเบาๆ ขณะก้มหน้างุด “กูพูดแทนทั้งกู น้องกู และก็...ตัวกู”

   นายท่านถูกใจคำพูดผมมาก ร่างของผมทำท่าจะหันหลัง และก่อนที่มันจะทันได้ตั้งตัวผมก็หันมาจูบมัน

   ใช่ ผมเงยหน้าจนเกือบจะสุดคอ

   มันตกใจจนทำหน้าไม่ถูก เพราะผมจูบมันแบบดูดดื่มมากในชั่วพริบตาเดียว

   ไม่ลืมพูดออกมาก่อนจากด้วยน้ำเสียงเบาว่า “เดี๋ยวจะหาว่ากูไม่รักอีก”

   คืนนั้นผมได้แต่ภาวนาในใจไม่ให้ห้องข้างๆ ได้ยินผมครางชื่อนายท่านในห้องน้ำ








   Nooknick_Pyj : ได้มั้ย!
   Tim_Gy : ตกลงได้หรือเปล่า
   Nooknick_Pyj : มันไม่ตอบว่ะ
   Tim_Gy : แบบนี้ได้ชัวร์ๆ
   Naaytan_Lkh : ไม่หลับไม่นอนเหรอพวกมึง
   Tim_Gy : หลับไม่ได้ ถ้าไม่รู้เรื่อง
   Naaytan_Lkh : ไม่มีอะไร มีแค่ที่พวกมึงเห็นนั่นแหละ
   Nooknick_Pyj : มึงถึงกับเซ็งเลยใช่มั้ย
   Naaytan_Lkh : นิดหน่อย
   Naaytan_Lkh : ไม่สิ กูเซ็งมากกกกกกกเลยล่ะ
   Naaytan_Lkh : พวกมึงเข้ามาขัดจังหวะทำไม
   Naaytan_Lkh : ไอ้พวกเหี้ยยยยย!
   Naaytan_Lkh : ไอ้พวกห่า ไอ้พวกเหวววววว
   Nooknick_Pyj : กูออฟไลน์แป๊บ
   Tim_Gy : กูก็ไม่อยู่นะ บายยยย






TBC*






ทิมกับนุกกลัวไม่มีค่าตัวเหรอลูกกกก
หนูมาทำไมมมมมมม

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-11-2017 03:14:15 โดย Chiffon_cake »

ออฟไลน์ aeecd

  • :: 8018 ::
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1161
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-0
อีน้องทิมบร้าาาาาาา :ling1:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
พวกพวกนั้นอยู่ไหนจะไปเขวี้ยงขวดใส่ ขัดจังหวะดีแท้!!!!!

ออฟไลน์ littlegift

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 212
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
โอ้ยยยยยยขำ สงสารนายท่านหนักมาก  :z1:

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
กรี๊ดดด เขานัวเนียกันแล้วค่าาา
ฉากนี้อยากเป็นจานแถวซิงค์น้ำกันเลยทีเดียว

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2402
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
ถึงแม้จะเสียดายที่โดนขัดแต่ใจจริงก็คิดว่ามันก็จะดูเร็วไปนะ อยากให้ใช้เวลากันมากกว่านี้ก่อนตอนนี้เหมือนเขาเริ่มคบกันแล้วประมาณนั้น ก็เป็นแฟนกันไปก่อนก็ได้เน้อ คบกันแบบประกาศๆไปเล้ย

ออฟไลน์ Timber

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ฮือออออออ !!! ไม่ได้แดรกกก

ออฟไลน์ kredkaew26

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 88
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
กร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก 555555555555555555555555555555555 
โอยยยยย อยากจะหัวเราะให้ลั่นโลก
โถน้องนายท่าน รอไปก่อนนะลูก ^^   :m20: :m20: :m20:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ เนเน่

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 374
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ดีใจแทนกล้านายท่านรักกล้ามากจริงๆติดตามชีวิตทุกอย่างนยังคงเอาใจใส่สนใจแม้กล้าจะทิ้งไปตั้งสองปี ทีมนายท่านค่ะ :katai2-1:

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ ก้อนขี้เกียจ

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 580
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
ไม่เคยรู้สึกอยากกระชากหัวทิมและนิกเลยจนกระทั่งตอนนี้...  :z3: :z3: สวรรค์ล่ม โฮฮฮฮฮ

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
เขินมากกกก กล้าน่ารักก ขนาดนี้แล้วกลับมาคบกันได้แล้ววว

ออฟไลน์ JellyKei

  • ✧٩(の❛ᴗ❛ の)۶
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เกือบแล้ว​อีกแค่นิดเดียวววววว
วงวารนายท่านบุญมีแต่เพื่อนบัง :hao7:

ออฟไลน์ jimmyjimmy

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1962
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-17
เค้าเกือบได้กันแล้ว... น้องทิม น้องนุกเข้ามาทำมั้ยยยยยยยยย... บอกสิ

ออฟไลน์ sompong

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เขินๆๆๆๆนะ

ออฟไลน์ ่jum

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
 :katai1: อีกนิดเดียวเอง  :ling1:

ออฟไลน์ Dealta

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 95
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
รอบนี้ครางชื่อในห้องน้ำของแต่ละคน  รอบหน้าครางชื่อต่อหน้าเลย อร๊ายยยยยยยยยย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด