[ เ ล่ น ข อ ง เ ตี้ ย ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [ เ ล่ น ข อ ง เ ตี้ ย ]  (อ่าน 978087 ครั้ง)

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-7
อะโหววว เสียดายย ขาดตอนเลย :katai1:

ออฟไลน์ wonderbe

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 754
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2

ออฟไลน์ toou

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1051
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-3
อ๊ากกกกกกกก  ไอ่เพื่อนบ้าาาาา  บ้าที่สุดดดดดดด
ฮือออออออ  เค้ากำลังจะได้กันนนนนนน  ค้างเติ่งเลยลู้กกกกกกกก 

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
เสียใจด้วยนะนายท่าน 5555


แต่เป็นเพื่อนที่ดีมาก มีห่วงกล้าหาญบอยด้วย


อภัยให้   อุวะๆๆๆๆๆๆๆ  หัวเราะแบบสะใจ

ออฟไลน์ ptewtoe

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 31
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อีกนิดนนดดดเท่านัั้น 555555 เพื่อนท่านนี้นะ :hao7: :katai4: :ling1: :z3: :-[

ออฟไลน์ imymild

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 354
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
อ่อยเบอร์แรง

ออฟไลน์ badbadsumaru

  • ♡ caramel macchiato
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2458
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-2
55555555555 เกือบไปแล้ววว
นุกกับทิมหนูรีบหรอลูก

ออฟไลน์ hereg407

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 81
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
สนุกกกกก   เพื่อนนายเอกนี้ก็ตลกไปสิ  55555  #ทีมเพื่อนกล้าหาญบอย 

ออฟไลน์ aommaboo

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ไอ้น้องงง ขัดจังหวะไปอี้กกก55555555

ออฟไลน์ yokibear

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เขินนนนนนน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
เกือบแล้ววววววววว :impress2:

ออฟไลน์ momonuke

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 753
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
ทิมกับนุกต้องการอะไรลูกก หนูอยากได้ซีนมากเหรอออออออออออ  :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4:

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1404
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
เกือบไปแล้ววววน่ารักกกกกนายท่านก็น่ารักกล้าหาญก็นะ :mew1: :mew1:
   รออ่านตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ Tiffany

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1147
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
สงสารนายท่าน อดเลย

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2664
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
กำลังจะแล้วเชียว ทำไมนุกนิกทิมถึงทำแบบนี้ได้ ไม่ไหวจะเพลีย มาได้พอดีมาก

กล้าหาญบอยกำลังฟิน กำลังจิ้น อยู่เลย อีกนิดเดียวเอง แถมน้ำแอลก็ส่งผลอีก
กล้าสมชื่อกล้าหาญเลย ทั้งบุก ทั้งรุก และหลอกล่อ เนียนมากด้วย แต่อ่อยแรงกว่า 5555

สมใจนายท่านเลยทีเดียว ไม่ต้องง้ออะไรแล้ว หายตั้งแต่เจอหน้าแล้ว

ลุ้นนนนมากค่ะ ลุ้นตอนฝันถึงกัน และรอวันส่งตัว  :hao7:

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
ถึงจะเสียดายแต่ก็ดีใจที่เลิกงอนง้อกันซะที คราวนี้มีแต่ความหวานนะ เปิดตัวกันเลยลูก

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4

ออฟไลน์ pannuna

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 449
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
กรี๊ดมาขัดจังหวะได้นะ เกือบแล้ววว

ออฟไลน์ kobyp_lu

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 193
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
เกือบแล้วไม่น่ามาขัดเลยอะ 555555

ออฟไลน์ awfsp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 252
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เกือบละ นายท่าน ไม่เป็นไร เอาใหม่ๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
ไม่รู้จะขำหรือสงสารดี

ออฟไลน์ КίmY

  • BJYX♥
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1714
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-3
ม่ายยยยย ฝันของข้า   :serius2:
แบบนี้ต้องมีการดักตบนุกกะทิมซะแล้ว   :angry2:

ออฟไลน์ Kaamnutt

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
โอ๊ยๆๆๆ  :hao7:

ออฟไลน์ gackmanas

  • I Remember your Eyes..
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
555+
 :hao6:

ออฟไลน์ cocoaharry

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 619
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2
    • cocoaharry_Demmy Chan_Otaku Y Girl
โอ๊ยยยย ทิม นุก จะมาขัดทำไมลูกกกก

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 695
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
ทำไมไม่ล็อกประตูห้องกันก่อนนนนนนนนนนนน :z3:

ออฟไลน์ tegomass

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
จบยังอะ อ่านรวดเดียวจบเลย ง่ายไปไหมพ่อนักสืบนายท่าน บทจะง่ายก็ลากเค้าไปเลย บทจะเฉยก็เฉยจริงๆ  :z13: :z13:

ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1544/-12





ตอนที่ 9
กล้าหาญ






   ‘สอบเป็นไงบ้าง’

   ‘...’

   ‘กล้า ได้ยินกูมั้ยเนี่ย’

   ‘...’

   ‘เป็นไรไป’

   ‘กูจะเรียนจบมั้ยวะ’

   ‘หืม?’

   ‘กูทำข้อสอบไม่ได้เลย’

   ‘...’

   ‘กูรู้ว่ากูไม่ได้อ่านนะเว้ย แต่พอรู้ว่ามันไม่ค่อยยาก กูก็เลยเซ็งนิดๆ ที่ไม่ได้อ่านมาสอบ’

   ‘...’

    ‘กูไม่จบม. 6 แน่เลยว่ะ’

   ‘บ้า ทำไมจะไม่จบ’

   ‘ไม่รู้สิ’

   ‘ตอนสอบไฟนอลก็เอาใหม่สิวะ ยังมีเวลาอยู่ นี่ก็แค่เทอมหนึ่งเอง’

   ‘เหรอวะ’

   ‘เลิกตีกันกับคนอื่น หันมาสนใจหนังสือหนังหาได้แล้ว มึงสอบเข้ามหา’ลัยปีนี้นะ ไม่ใช่อีกสิบปีข้างหน้า’

   ‘เหมือนมึงซีเรียสกว่ากูเลยนะท่าน’

   ‘กูต้องซีเรียสดิ นี่อนาคตมึงเลยนะ’

   ‘...’

   ‘แต่จะเรียนจบหรือไม่จบก็แล้วแต่อ่ะ กูก็ชอบมึงอยู่ดี’

   ‘เฮ้ย’

   ‘ตกใจอะไร คิดว่ารู้แล้วซะอีก’

   ‘ก็มัน...’

   ‘...’

   ‘เดี๋ยวไฟนอลกูจะเอาใหม่ มึงคอยดูกูเลยนะ’

   ‘กูมองมึงตลอดเวลาอยู่แล้ว’










   “เชี่ยกล้า ตื่นได้แล้ว”

   “โอเค!”

   ไอ้เซียนแม่งมีกุญแจห้องผมครับ ไม่ใช่เพราะผมอนุญาตให้มันมี แต่มันแอบเอากุญแจของผมไปปั๊ม ที่เด็ดไปกว่านั้นก็คือมันสามารถเดินเข้ามาในห้องนอนของผมเลยโดยไม่ต้องรอผมอนุญาต

   “ทำไมมึงฟิตจังวะ”

   “ฟิตอะไร ทุกคนมีหน้าที่ที่ต้องทำ กูคือสวัสฯ กูก็ต้องไปทำหน้าที่สวัสฯ” ลุกไวไปหน่อย รู้สึกหัวหมุนติ้วๆ

   “เหรอ” เซียนเลิกคิ้วมองผม “มึงอยากเจอนายท่านชัวร์ๆ มึงไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี”

   ทำไมมันรู้วะ...ผมทำปากขมุบขมิบด่ามันอย่างไม่ออกเสียงก่อนจะพูด

   “ว่าแต่ทำไมมึงชอบมาหากูจังเลยช่วงนี้”

   “ก็เรามีหน้าที่เดียวกันไง” มันหลบสายตาผมตอนที่ผมหรี่ตามอง “โธ่ ไอ้สัด ไปคนเดียวมันคูลที่ไหน คนหล่อๆ อย่างกูต้องมีเพื่อนเดินไปด้วยดิ จะได้มีออร่าเพิ่มขึ้นไปอีก”

   ตรรกะเหี้ยอะไรของมันวะ เคยจำกันได้มั้ยครับว่าผมบอกว่าผมสนิทกับไอ้เซียนที่สุด แต่ก็เกลียดขี้หน้ามันที่สุดเหมือนกัน ทุกคนคงเริ่มเข้าใจผมแล้วใช่มั้ยครับ

   “ว่าแต่ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นวะ ในกลุ่มกล้าหัวจวยนี่ไอ้ทิมกับไอ้นุกล้อไอ้ท่านอย่างสนุกสนานมาก มึงไปทำอะไรกับเหี้ยท่านมา”
   ใครจะไปเล่าวะ...

   “กูไปอาบน้ำก่อน” ชิ่งดีกว่า

   “เฮ้ย อย่าหนีกูดิ”

   “ต้องรีบแล้วไอ้สัด เดี๋ยวสาย”

   “จำไว้เลยเชี่ยกล้า”

   “จำอะไรว้า กูไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น”

   “มึงไม่ต้องบอก เดี๋ยวกูจะรู้เอง มึงคอยดู”

   ผมชูนิ้วกลางใส่มันก่อนจะเข้าไปอาบน้ำด้วยสีหน้าที่แดงก่ำนิดหน่อย จะว่าไปแล้วตอนนี้ผมคิดว่าบรรยากาศระหว่างผมกับนายท่านมันดีขึ้นมากแล้วล่ะ เพราะงั้นผมจึงมีความสุขมากเป็นพิเศษ นอนน้อยก็จริงแต่ตื่นโคตรไว อาจเป็นเพราะผมอยากเจอนายท่านมากก็เป็นได้ แม้จะหัวหมุนติ้วนิดๆ แต่ผมก็พยายามสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป

   วันนี้มีงานพิธีกรรมตอนเช้าครับ ส่วนตอนบ่ายจะเป็นกิจกรรมแรลลี่ แม้ว่าฝ่ายสวัสดิการอย่างผมดูจะไม่มีอะไรพิเศษ แต่ใต้คำว่าปากท้องของน้องๆ นี่ก็ถือได้ว่าเป็นเรื่องใหญ่เอาการอยู่เหมือนกัน เพราะงั้นผมกับเชี่ยเซียนจึงต้องไปแสตนบายตั้งแต่ตีสี่ตีห้าเหมือนเดิม อีกทั้งวันนี้เราก็แต่งตัวแตกต่างจากหลายวันก่อนมากด้วย นั่นก็คือเราแต่งชุดนักศึกษา

   ฝ่ายสวัสดิการจะมีสายคาดที่แขนเพื่อความชัดเจนเช่นเดียวกับฝ่ายอื่นๆ แต่เป็นฝ่ายละสี สวัสดิการของผมจะเป็นสีฟ้า ฝ่ายพิธีการจะเป็นสีน้ำเงิน ฝ่ายพยาบาลจะเป็นสีขาว ซีเคียวริตี้จะเป็นสีดำ ส่วนฝ่ายอื่นๆ...ผมจำไม่ได้แล้วอ่ะ

   ผมกับเซียนเชื่อว่าแต่งหล่อไปยังไงก็กลับมาเละเทะเหมือนเดิมเพราะยังไงเหงื่อก็ต้องไหลอย่างกับอาบน้ำแน่ๆ แต่ก็ขอต้องเนี้ยบไว้ก่อน เราเป็นรุ่นพี่ปีสองต้องทำให้น้องๆ รู้สึกว่าเรากำลังจริงจังกับพิธีนี้เหลือเกิน

   กว่าผมกับเพื่อนจะลงมาจากห้องก็ตีห้าครึ่งแล้วครับ เพราะผมเพิ่งจะจัดการกับตัวเองเสร็จ บอกได้เลยว่าเราสองคนนั้นสายมากในวันนี้...

   “หูยย พี่เซียนวันนี้โคตรหล่อเลยอ่ะ”

   “พี่กล้าหล่อจังเลยยยย”

   “พี่กล้าไม่ได้แต่งมาอวดสาวที่ไหนเนอะ”

   “ทำไมพี่กล้าเหมือนหมากระเป๋า”

   เดี๋ยว ประโยคสุดท้ายนี่มันอะไรวะ ผมตีหน้ายักษ์ใส่น้องปีหนึ่งผู้หญิงที่หลังๆ ชอบแกล้งผมเป็นพิเศษ ความน่าแกล้งของผมมันลามมาจากเพื่อนๆ ถึงน้องๆ แล้วเหรอเนี่ย วันนี้น้องๆ อยู่ในชุดพิธีการเรียบร้อยเตรียมเข้าร่วมพิธีฝากตัวไปเป็นศิษย์ ตอนที่ผมกับเซียนไปถึง พวกปีสองก็มายืนล้อมน้องๆ ที่เข้าแถวเป็นระเบียบ ไม่มีใครประณามว่าผมกับเซียนมาสาย...ยกเว้นเชี่ยตงกับเชี่ยหมูหัน

   “กล้าแม่งหน้าตาอิ่มเอิบว่ะวันนี้” หลังจากด่าไปหนึ่งยก ตงก็มองผมอย่างจับผิด

   “ก็เมื่อวานมันกลับไปกับใครล่ะ” หมูหันยิ้มให้ผม

   “มันไม่ยอมบอกกู” เซียนเอ่ยกับเพื่อน “สงสัยโดนเอาก็เลยปิดปากเงียบ”

   งานจัญไรกลับมาอีกแล้ว แบบนี้จะไม่ให้ผมด่ามันได้ยังไงไหว “จะบ้าเหรอ”

   “เดี๋ยวกูจะไปถามเหี้ยท่านวันนี้”

   “มีโอกาสก็เชิญเลย กูไม่กลัว” ผมยืดตัวขึ้นพร้อมกับยักคิ้วท้าทายไอ้เซียน งานพิธีการแบบนี้แม้แต่น้องคณะตัวเองยังไม่ค่อยจะมีเวลาคุยเลย ประสาอะไรกับน้องคณะอื่น เพราะงั้นผมสบายตัวแน่นอน ไม่มีอะไรให้เครียดว่าต้องโดนล้อทั้งวัน

   ไอ้เซียนมองผมอย่างหมายมั่น การที่มันมองแบบนี้แสดงว่าวันนี้มันมีมิชชั่นในใจแล้ว เรื่องของผมล่ะเร็วฉิบ เรื่องของตัวเองทำไมไม่สนใจบ้างก็ไม่รู้

   RoV มึงอ่ะไต่แรงค์ไปถึงไหนแล้วว้า

   พวกเราปีสองต้องคีพคูลกันนิดหน่อยเพื่อให้น้องๆ อยู่ในช่วงเวลาก่อนเข้าพิธีการอย่างสงบ ปกติแล้วผมกับเพื่อนเฮฮากับน้องจะตาย แต่เช้านี้อาจจะเปลี่ยนไปนิดหน่อย เราทุกคนคุยเล่นกับน้องน้อยลงครับ เพราะถ้าคุยเล่นบ่อยเข้าล่ะก็เชี่ยเอ้มันจะกินหัวเอา

   ลองคิดกันเล่นๆ ดูว่าชาวเสดสาดอย่างเราๆ จะจริงจังกันได้นานมั้ยครับ

   ผมขอตอบเลยว่าไม่นาน...ถ้าคณะคุณมีคนอย่างอมร

   “วันนี้พี่สวยมั้ยจ๊ะเด็กๆ” อมรแย่งโทรโข่งแม่เอ้ของมันมาถือแทน “ถ้าตอบว่าสวย...พี่ขอให้พวกหนูไม่นกจากผู้คณะอื่น”

   “สวยค่ะ!”

   “สวยมากกกก”

   “ผู้ชายล่ะพี่...ผู้ชาย เราไม่ได้ชอบผู้ชายเหมือนพวกผู้หญิงนะพี่อย่าลืม” น้องผู้ชายโอดครวญกันใหญ่

   “อ้อ ถ้าน้องผู้ชายตอบว่าพี่สวย น้องก็จะไม่นกถ้าน้องจีบพี่จ้ะ”

   “โห่”

   “ยุติธรรมค่ะยุติธรรม” น้องผู้หญิงถูกใจกันใหญ่ที่ทำพวกน้องผู้ชายแสดงความเซ็งออกมาได้

   “อุ้ยนั่น ตายแล้ว! กูใช้แต้มบุญหมดแต่เช้าเลยเหรอวะวันนี้” งานบ่นกับตัวเองก็มา แต่ทำไมมึงต้องบ่นออกโทรโข่งด้วยวะอมร “ของดีนิเทศฯ มาเยือนถึงถิ่นจ้าทุกคน!”

   หืม คำว่านิเทศฯ ทำเอาผมรู้สึกใจเต้นแรงอย่างตื่นเต้นยังไงพิกล แม่งเหมือนมีความสำคัญกับผมเป็นพิเศษอ่ะ

   ตอนที่ผมหันหลังกลับไปมองต้นเหตุของเสียงที่แตกตื่นของอมร ผมก็ต้องตกใจกับออร่าของแก๊งคุณชายลูกค่ายละครที่ลอยมาเตะตา จู่ๆ ไอ้เด็กสามคนนั้นมันก็มาที่เสดสาด โดยที่ทุกคนนั้นอยู่ในชุดนักศึกษาพิธีการที่หล่อลากจนน่ากระชาก

   ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นตาค้าง...แม้กระทั่งผู้ชายปกติมันก็ยังตาค้าง

   พวกมึงจะหล่ออะไรกันขนาดน้านนนนนนนนน

   ขอซาวน์เพลงแบบบอยแบนด์มาประกอบตอนนี้ก็คงไม่น่าเกลียด ท่วงท่าในการเดินของแต่ละคนนั้นเหมือนรู้ว่าตัวเองเกิดมาหล่อ ผมอ้าปากค้างเติ่งเหมือนตาที่ไม่กล้ากระพริบ

   หนึ่งเพราะตกใจในความหล่อ

   สองเพราะตกใจว่าพวกแม่งมาเดินอยู่แถวจุดนัดพบของเสดสาดทำไม

   นายท่านผงะเมื่อเห็นคนหลายร้อยจับจ้อง

   “คิดถูกคิดผิดเนี่ย” มันบ่นงึมงำกับเพื่อน ก่อนจะหยุดเดินเข้ามาแล้วทำท่าลังเลว่าจะเอายังไงต่อดี แต่ก็ยังยืนอวดความหล่อกันอยู่ตรงนั้น

   “หล่อกันมากอ่ะวันนี้”

   “หล่อเหี้ยๆ”

   “โอยยย หล่อ”

   “นายท่านโคตรหล่อ”

   เสียงน้องๆ พึมพำกันดังระงมไปหมด คนที่แก้สถานการณ์ในตอนนี้ได้คงมีแต่ผมใช่มั้ยครับ...ผมค่อยๆ เดินไปหานิเทศฯ ปีหนึ่งสามคนนั้นอย่างเก้ๆ กังๆ ตอนที่ผมเดินไปถึง ทิมกับนุกก็เฟดตัวหายออกไปจากคลองสายตาของผม

   แม่งทำงานกันเป็นทีมเว้ย...

   “มาให้คนในคณะกูแตกตื่นกันทำไมเนี่ย” ผมถามอย่างเขินๆ เพราะรู้ว่าคนหลายร้อยข้างหลังต้องมองมาที่ผมกับนายท่านกันหมดแน่ๆ

   นายท่านมองผมพลางเลิกคิ้ว “ก็มันเป็นทางผ่าน”

   จริงซะยิ่งกว่าจริง แต่ทำไมมันต้องพูดอย่างน่าหมั่นไส้ด้วยวะ

   “หรือมึงคิดว่ากูมาหามึง”

   “ก็...”

   “คิดถูกแล้วล่ะ” มันยิ้ม

   สุดท้ายผมแม่งเขินว่ะ น้ำเสียง สายตา ท่าทาง และการแต่งกาย ทุกอย่างส่งเสริมให้ผมเขินไอ้นายท่านแม่งไปหมด

   “พี่สวัสฯ อย่างมึงมาดูแลน้องอย่างกูแค่คนเดียวได้ป่ะ” เสียงอ้อนนิดๆ ของมันทำเอาผมอยากจะผลักมันออกไปเบาๆ เป็นบ้า แต่ทำไม่ได้...เดี๋ยวเพื่อนหาว่าสาวไป

   ผมรู้ผมเรียนมา...เชี่ยเซียนแม่งล้อเรื่องผมไม่แมนบ่อยจะตาย

   “จะบ้าหรือไง” ผมทำได้แค่โวยวายเล่นๆ แค่นั้นแหละ

   “วันนี้มึงดูดีนะ” นายท่านยังคงยิ้ม มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาปลื้มปริ่ม

   “นี่มึงเดินมาเพื่อทำให้กูเขินโดยเฉพาะเหรอวะ” ขอถามตรงๆ หน่อยเหอะ

   “แล้วมึงเขินป่ะ”

   โอ้โห อีกนิดกูก็จะยืนบิดเป็นสาหร่ายสไปรูลิน่าแล้ว แบบนี้แม่งไม่เรียกว่าเขินม้างงงงง

   “รีบไปได้แล้วไป”

   นายท่านเหลือบมองคนของคณะผมที่อยู่ทางด้านหลัง “เขามองอะไรกัน”

   “มึงยังกล้าถามอีก” โง่หรือแกล้งโง่วะไอ้นี่ ตอนเดินมาก็รู้ตัวไม่ใช่เหรอว่าตัวเองหล่อถึงเดินแบบนั้น

   “ไปนะ” มันเอื้อมมือมาแตะไหล่ผมก่อนจะหันหน้าไปเรียกเพื่อนของมันอีกสองคน

   “แล้วเจอกันนะเว้ย”

   “อืม”

   มันมาแค่นี้จริงๆ ด้วยว่ะ ผมมองมันเดินไปกับเพื่อนจนลับสายตา ร่างสูงๆ ของไอ้เด็กสามคนนี้สร้างความปวดร้าวในใจของผมแทบบ้า แต่ถึงอย่างนั้น...ผมก็ชอบมองนะ

   โดยเฉพาะไอ้คนที่อยู่ตรงกลางนั่น

   ตอนที่หันกลับมาหาคนในคณะอีกที ผมก็ต้องพบพานกับสายตาล้อเลียนนับล้านคู่ (?)

   “ฮั่นแน่ะ” นำทีมโดยไอ้เชี่ยเอ้ ประธานชั้นปีสอง

   “นี่ต้องนกใช่มะ” ตามมาด้วยตุ๊ดอมรที่ชอบให้คนอื่นเรียกว่าอั้ม พัชราภาในบางเวลา

   “เพื่อนมีผัว” ไอ้ตงพูดกับไอ้เซียน

   “ไอ้กล้าถึงกับดูสาวแตกไปเลย” หมูหันเสริม

   “เดี๋ยวนะไอ้นี่” เห็นไอ้หมูหันมันซื่อๆ แบบนี้ แท้จริงแล้วมันก็แสบใช่ย่อย

   “แฮปปี้สินะตอนนี้ ไม่เฮิร์ตอีกแล้วสินะ” เซียนทำเป็นเหน็บผม

   ผมหลบสายตาน้องๆ พร้อมกับเสียงซุบซิบที่ดังระงม ก่อนจะหันไปพูดกับเซียน “กูก็ยังงงๆ อยู่”

   “ไม่ต้องงงหรอก” มันตอบ“นายท่านมันก็แค่รักมึงมากเกินไป”

   ผมเหลือบตามองดูเซียนอย่างอึ้งๆ แม้มันจะกวนประสาทบ้างในบางที แต่เรื่องของผม...บางครั้งมันก็พูดอะไรที่น่าฟัง

   “รักจนลืมไปเลยว่าการใจแข็งมันเป็นยังไง”









    หลังจากนั้นผมก็ทำหน้าที่ตามปกติ

   ช่วงพิธีการเป็นช่วงที่จริงจังและไม่มีการเล่น ผมกับพวกสวัสฯ ของมอจึงได้แต่แกร่วอยู่ข้างนอก รอส่งข้าวส่งน้ำให้น้องช่วงพักเบรก ระหว่างนั้นผมก็ไม่มีโมเมนต์อะไรกับนายท่านอีก เพราะมันคงทำพิธีอยู่ข้างใน อาจจะหลับแหล่มิหลับแหล่ผมเองก็ไม่อาจรู้ได้

   เมื่อเช้ามันทำผมรู้สึกดีมาก ดีเหมือนตอนที่มันตามตื๊อตามตามจีบผมสมัยมัธยมเด๊ะๆ ยังไงยังงั้น

   แต่แล้วผมนั่งใจลอยตลอดจนรู้สึกได้ว่าตัวเองอ่อนแอลงแปลกๆ ทั้งๆ ที่เมื่อเช้าผมกระปรี้กระเปร่าดีแท้ๆ พอให้ไอ้หมูหันลองแตะที่หน้าผากของผมดู หมูหันก็บอกว่าตัวผมรุมๆ เหมือนไข้กำลังจะขึ้น

   “มึงกลับห้องไปนอน เดี๋ยวกูไปดูแลเอง” ตงอาสา “สังเกตมาทั้งเช้าแล้วว่ะ มึงหน้าซีดขึ้นเรื่อยๆ”

   “กล้าแม่งอยากโดดงาน กูรู้” เซียนดักคอ “มึงไปพักผ่อนก็ได้นะกล้า ตอนบ่ายมีแค่แรลลี่ งานมันก็เดิมๆ ฝ่ายสวัสฯ มีคนเยอะอยู่แล้ว”

   แปลกแต่จริงที่เซียนไม่พูดจาแกล้งผมต่อ ปกติแล้วมันจะเหน็บผมตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่ทำไมตอนนี้มันถึงเป็นห่วงสวัสดิภาพของผมได้

   “ต้องการอะไรป่ะเนี่ย” ลองถามเซียนอย่างหวาดระแวง

   “ตอนเย็นกูกับทีมกล้าหัวจวยจะไปเล่น RoV ห้องมึง” เห็นมั้ย...นั่นไง มันทำดีหวังผล แต่เดี๋ยว...เมื่อกี้มันพูดชื่อทีมอะไรของมันนะ

   “ทีมเหี้ยไรวะนั่น”

   “ก็ตั้งชื่อทีมตามชื่อกลุ่มอ่ะ”

   “พ่อง โคตรบ้า” แรงจะด่ายังไม่ค่อยมี ผมหันซ้ายหันขวามองหามูมู่หัวหน้าสวัสฯ แต่ก็ไม่เห็น การที่ผมหายไปสักคนมันคงไม่เป็นไรใช่มั้ย ทีมสวัสฯ มหา’ลัยแม่งมีกันเกือบร้อยอยู่แล้ว

   แต่ผมก็รู้สึกลังเลว่ะ...ผมทำงานมาตลอดหลายอาทิตย์ จู่ๆ จะให้ผมหนีคนอื่นไปพักผ่อนมันก็กระไรอยู่ เพราะงั้นผมจึงนั่งต่อ และแล้วผมก็เผลอฟุบหน้าลงกับเข่าของตัวเองพร้อมกับหลับไปในที่สุด โดยที่ไม่สนใจเพื่อนที่มันพยายามจะปลุกให้ผมกลับไปนอนที่ห้องอยู่หลายครั้ง

   พอผมตื่นขึ้นมาอีกที หัวของผมก็หนักอึ้งชนิดที่ว่านั่งอยู่เฉยๆ ก็ทำท่าจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่ หรือว่าร่างกายของผมแม่งได้รับเชื้อโรคอย่างฉับพลันวะ ตอนเช้ามืดยังดีอยู่เลย

   ตายห่าแล้วคนแมน รู้ถึงไหนอายถึงนั่น...ทำไมอยู่ดีๆ ถึงอยากล้มตึงเฉย

   ใคร ใครมาแพร่เชื้อให้กู ไอ้เหี้ยเซียนหรือเปล่า...มึงนะมึง (ผมก็ยังเป็นคนรักเพื่อน)

   “บอกแล้วว่าให้กลับ” ไอ้เซียนที่นั่งใกล้ๆ ใช้เท้าเขี่ยขาผม “ไป ลุก เดี๋ยวกูไปส่ง”

   “งาน...”

   “งานพ่อง ทำไปก็ไม่ได้ตังค์”

   สาบานดิ๊ว่านี่คือคำพูดของพี่ปีสองสุดหล่อของคณะเสดสาด

   “เดี๋ยวกูบอกมูมู่ให้” ตงเอ่ยเสริม มันก็เป็นอีกคนที่พยายามให้ผมไปนอนอยู่เป็นสิบๆ ครั้ง

   ในเมื่อเพื่อนมันสนับสนุนขนาดนี้ ผมเองก็ไม่คิดจะขัด รู้สึกเซ็งมากที่เมื่อเช้าผมทำตัวเหมือนร่างกายของผมเต็มร้อย แต่ช่วงสายผมกลับต้องมาป่วยอ้อแอ้อย่างน่าสมเพช

   นี่มันวิถีคนแมนตรงไหนกันว้า








   ตึก X

   ผมหลับเหมือนทดลองเป็นคนตาย ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าร่างกายตัวเองจะน็อกได้ถึงปานนี้ ตอนที่ผมตื่นขึ้นมาหลังจากหลับอย่างยาวนานก็เป็นเวลาบ่ายสามกว่าแล้ว บอกเลยว่ารอบตัวผมโคตรจะเงียบ อาจเป็นเพราะคนทั้งตึกไปเข้าร่วมกิจกรรมแรลลี่บ่ายนี้กันหมดก็เป็นได้

   รู้สึกผิดขึ้นมาเลยไอ้ฉิบหายเอ๊ยยยยย

   ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นการแจ้งเตือนใหม่เด้งขึ้นมาเต็มไปหมด ส่วนใหญ่จะเป็นข้อความจากเพื่อนๆ ผม แม่งตื่นเต้นอย่างกับทีมบอลไทยได้ไปบอลโลก

   เกิดอะไรขึ้นวะ พวกแม่งกำลังก่นด่าหรือแกล้งอะไรผมอยู่หรือเปล่าเนี่ย

   จำไว้ครับว่าในกลุ่มชายโฉดโหดเยี่ยงหมา (เคยเปลี่ยนชื่อกลุ่มบ่อยแต่ทำไมหลังๆ ถึงใช้ชื่อนี้ตลอดก็ไม่รู้) จะชอบแกล้งคนที่หายเงียบไปจากกลุ่มไลน์ และคนๆ นั้นก็มักจะเป็นผมเสมอ

   แต่พวกมันเองก็แกล้งผมบ่อยอยู่แล้วนี่หว่า
   
   Tepsianxx : เหี้ยกล้าตื่นนนนนนนน!
   Tongmongmiawkue : เกิดเรื่องใหญ่แล้ววววววว
   Mr. Moohan : เปิดไอจี เปิดไอจี
   Tepsianxx : นายท่านอันบล็อกไอจีเราทุกคนแล้วโว้ยยย


   เหี้ย

   .

   .

   .

   เรื่องใหญ่จริงด้วย เรื่องใหญ่จริงๆ ด้วยโว้ยยยยยยยย!

   ผมรีบสปริงตัวเองขึ้นมานั่งบนเตียงอย่างลืมไปเลยว่าตัวเองเคยปวดหัวหนักขนาดไหน จากนั้นก็กดเข้าไอจีพร้อมกับเสิร์ชชื่อนายท่านอันเดอร์สกอร์แอลเคเอชทันที

   มันอันบล็อกผมแล้วจริงๆ สังเกตดูยอดฟอลของมันพุ่งขึ้นจากวันก่อนๆ ที่ผมเคยได้ยิน โดยเพิ่มจากสามแสนห้าเป็นสามแสนแปด อีกทั้งยังมีรูปใหม่ๆ จากสองปีก่อนที่ผมไม่เคยเห็นอีกหลายสิบรูป

   ตื่นเต้นมือสั่นจนโทรศัพท์ที่ถืออยู่แทบจะหล่น ผมกดฟอลโลว์มันทันทีอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด

   ...จากนั้นผมก็ส่องสิครับรออะไร

   แต่ละรูปนั้นสามารถบอกเล่าได้ถึงพัฒนาการความหล่อของไอ้นายท่านเป็นอย่างดี เท่าที่สังเกตมันมักจะไม่ลงรูปที่ถ่ายจากโทรศัพท์ เพราะงั้นจึงมีแต่รูปชัดระดับ HQ พร้อมความหน้าชัดหลังเบลอเต็มเปี่ยม ผมใช้วิธีเลื่อนลงไปดูรูปล่าสุดที่ผมเคยเห็นเมื่อสองปีก่อน จากนั้นก็ไล่ดูเรื่อยๆ จนมาถึงรูปปัจจุบัน

   มันไม่ค่อยอัพรูปถี่เท่าไหร่ แถมความหล่อของมันพุ่งทะยานมากขึ้นตามกาลเวลา ที่มีเหมือนกันแทบจะทุกๆ รูปนั่นก็คือคอมเมนต์ครับ มันมีแต่ผู้หญิงสวยๆ มาเมนต์ให้ ไม่ค่อยมีแฟนคลับของมันมาเมนต์ให้เท่าไหร่นัก อาจเป็นเพราะมันตอบแต่สาวๆ สวยๆ พวกนั้น ไม่ยอมตอบใครก็ตามที่มันไม่รู้จัก

   ผมอึ้งไปเล็กน้อย เพราะสมัยที่นายท่านมันตามจีบผม มันตื๊อผมมากจนผมไม่ได้นึกเลยว่ามันเองก็เป็นเด็กฮอตคนหนึ่ง พอมาเห็นคนคอมเมนต์ให้มันซึ่งมีแต่คนสวยๆ อีกทั้งมีแต่คนที่อยู่ในระดับเดียวกันกับมัน ทำให้ผมได้เตือนความจำกับตัวเองว่านายท่านมันทั้งหล่อและก็ดังมากมายขนาดไหน

   สองปีที่ผ่านมา...ความฮอตของมันคงจะพุ่งขึ้นถึงขีดสุดกันเลยทีเดียว

   พุ่งจนผมนึกไม่ถึง...

   ผมส่องจนลืมไปเลยว่าตัวเองต้องนอนพัก ส่องอยู่นั่นไปเรื่อยๆ จนสังเกตเห็นได้ว่านายท่านมันมีผู้หญิงคนหนึ่งเมนต์ให้มันเกือบจะทุกรูป เป็นผู้หญิงที่หน้าตาน่ารักคนหนึ่งที่แต่งตัวทะมัดทะแมงแต่แบรนด์ที่ใส่ก็แพงฉิบหาย เธอแตกต่างจากเหมือนผู้หญิงที่มาเมนต์ไอจีของนายท่านซึ่งแต่งตัวหรูหราฟู่ฟ่า

   คนคนนี้ชื่อพราวฝัน จากที่ใครหลายๆ คนเรียกเธอ ชื่อเล่นของเธอน่าจะชื่อฝัน

   Who is she? วะ

   ผมจะไม่เกิดคำถามนี้ในใจหากเธอคนนี้ไม่ได้เมนต์ให้นายท่านบ่อย และก็ที่สำคัญ...นายท่านตอบเธอแทบทุกคอมเมนต์ แม้กระทั่งตอบแค่จุดสามจุด มันก็ยังตอบ!

   เพื่อนผมมันตื่นเต้นเรื่องนายท่านอันบล็อกเราทุกคนจนไม่ได้สังเกตผู้หญิงในไอจีนายท่านอย่างเช่นผม (แต่ใครจะบ้าสังเกตเล่า) ผมยักไหล่ให้กับตัวเอง พยายามคิดคอมเมนต์เหล่านี้ไม่มีอะไรมากมายในกอไผ่

   Proudfunn : คิดว่าหล่อนักเหรอออ

   Proudfunn : โทรไปไม่รับอ่ะ

   Proudfunn : บอกเขาไปว่าใครเป็นคนถ่าย

   Proudfunn : ไปไม่ชวน ใจร้ายยย

   Proudfunn : ใครจะเชื่อว่าคนขี้เก๊กแบบนี้จะหลับคาโทรศัพท์

   Proudfunn : อาทิตย์หน้าเจอกันนะ


    อย่างที่ผมเคยคิดเอาไว้นั่นก็คือสองปีนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นบ้างก็ได้ นายท่านอาจจะมีลูกมีเมียเลยก็ได้ การที่มันจะมีคนเข้ามาหาบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ในเมื่อมันหล่อ รวย นิสัยดี แถมยังดังขนาดนั้น ยังไงก็ต้องมีแต่คนอยากได้ตัว 

   อีกอย่างหนึ่งที่ทำผมอึ้งก็อาจเป็นเพราะผมเพิ่งได้สัมผัสถึงความเป็นไปของนายท่านหลังจากที่โดนปิดหูปิดตาจากการบล็อกมานานนี่แหละ

   ผู้หญิงที่ชอบมันแม่งเยอะขนาดนี้เชียว...โดยเฉพาะคนที่ชื่อพราวฝันนั่น คงจะสนิทกับมันมากเลยสินะ

   มีการคุยโทรศัพท์จนหลับคาโทรศัพท์ด้วยโว้ยยยยยยยย

   ผมดับหัวที่เริ่มร้อนรุ่มของตัวเองก่อนจะทักเพื่อนเพราะพบเห็นอะไรบางอย่างในเวลาต่อมา
   
   Klahanboy : เฟซบุ๊กมันไม่อันบล็อกกูว่ะ

   อย่าว่าแต่ตอนนี้เลย สมัยนั้นเฟซบุ๊กของนายท่านเป็นอะไรที่แรร์มาก แม้แต่ตอนที่มันตามตื๊อตามจีบมันยังไม่ให้ เพราะงั้นการที่มันยังบล็อกเฟซบุ๊กของผมอยู่ในตอนนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องที่สุดแสนจะปกติ

   ...แต่ผมก็อดเซ็งไม่ได้อยู่ดี

   ลูกเมียมันอาจจะอยู่ในเฟซบุ๊กของมันก็ได้นะเว้ยเฮ้ยยย (ยังคงพูดถึงเรื่องนี้เรื่อยๆ)

   ผมนึกไปถึงข้อมูลเรื่องราวของผมทุกอย่างที่แปะอยู่ข้างฝาผนังของไอ้นายท่าน มันคงมีเหตุผลบางอย่างที่ไม่เปิดเผยนั่นแหละ เอาเป็นว่ามันจะทำอะไรก็เรื่องของมันก็แล้วกัน แค่มันเปิดไอจีให้ผมเห็นก็เป็นเรื่องที่ผมอยากขอบคุณมากแล้ว

   ชื่อของฟราวฝันยังติดอยู่ในใจผม...แต่ผมพยายามไม่นึกถึงให้มันมากนัก
   
   Mr. Moohan : หมูหันเรียกกล้าหาญ หมูหันเรียกกล้าหาญ

   Klahanboy : อะไรของมึง

   Mr. Moohan : ถ้ามึงอยากรู้ว่านายท่านกำลังทำอะไร
   Mr. Moohan : มึงต้องให้พวกกูไปเล่น RoV ที่ห้องวันนี้


   ไอ้หมูเหี้ยนี่ ห้องมึงเล่นเกมไม่ได้หรือไง

   Klahanboy : กูเคยไม่ให้มาเล่นเหรอ
   Klahanboy : แล้วมันทำอะไรอยู่

   Mr. Moohan : ซ้อมดาวเดือนว่ะ แรลลี่ไม่เข้า


   พรุ่งนี้ไอ้นายท่านมันประกวดจริงแล้วครับ หลังจากประกวดเสร็จปุ๊บก็จะมีคอนเสิร์ตเฟรชชี่ไนท์โดยที่ช่วงกลางวันก็มีกิจกรรมยาวไปทั้งวัน นับว่าน่าจะเป็นกิจกรรมท้ายๆ ของงานรับน้องมหา’ลัยแล้ว

   อาทิตย์หน้า...ก็ถึงเวลาเปิดเทอม

   อาทิตย์หน้าเจอกัน

   คอมเมนต์ของน้องที่ชื่อฝันก็ยังตามมาหลอกหลอน

   แทนที่ผมจะคิดมาก ผมควรไปให้กำลังใจไอ้นายท่านดีกว่า

   อย่าลืมสิครับว่าผมต้องเป็นฝ่ายเข้าหามันบ้าง ไม่ใช่ให้มันเข้ามาหาตลอดแบบนี้

   ก็ได้...ผมยอมรับก็ได้ว่าน้องพราวฝันอะไรนั่นก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ผลักดันให้ผมต้องไปหานายท่าน

   ให้ตายสิวะ

   แม่งสาวเยอะขนาดนี้...กูควรต้องรีบรวบหัวรวบหางใช่มั้ย







[ มีต่อนะคะ ]






ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1544/-12








   ไม่กี่นาทีถัดมา

   ผมมายังสถานที่ซ้อมดาวเดือนในสภาพที่เรียกว่าโคตรบ้านๆ

   การมาหาไอ้นายท่านในครั้งนี้บอกเลยว่าไม่มีการวางแผนว่าจะทำอะไรใดๆ ทั้งสิ้น ผมรู้ดีว่าอะไรดลใจให้ผมกล้าเผชิญหน้ากับพวกกองประกวดดาวเดือนที่สูงส่งล้ำค่า ไอ้ไฟลูกเล็กๆ ที่มันอยู่ในร่างกายของผมนี่แหละเป็นส่วนหนึ่งของแรงผลักดัน

   แต่จะบอกว่า...ไม่ใช่แค่น้องฝันแล้วล่ะครับที่เป็นปัญหา

   ปัญหามีอีกเป็นล้าน! ยิ่งส่องก็ยิ่งเห็นว่านายท่านแม่งโซแดมฮอตขนาดไหน โดยเฉพาะกับสาวๆ สวยๆ ผมจะไม่รู้สึกอะไรเลยถ้ามันนิ่งๆ ไม่เล่นไปกับเขา คอยส่องดูชีวิตของผมไปเรื่อยๆ แล้วก็ปริ๊นท์สิ่งที่เกี่ยวกับชีวิตผมมาติดผนังเหมือนอย่างที่มันทำอยู่ตลอด แต่ทว่า...นายท่านมันกลับไม่ได้ทำแค่สิ่งนั้น

   มันตอบเมนต์สาวๆ ไปทั่ว

   อาจจะตอบพราวฝันบ่อยสุดก็จริง แต่มันก็ตอบของสาวๆ อีกหลายคน แม่งเอ๊ยยย

   ตอนแรกผมหัวร้อนแค่เรื่องพราวฝัน ตอนนี้ผมหัวร้อนลามไปทุกเรื่องแล้ว อาจเป็นเพราะยิ่งส่องก็ยิ่งหงุดหงิดเหมือนไฟลูกเล็กๆ กลายเป็นไฟลูกใหญ่ๆ ซะอย่างนั้น

   กลับกลายเป็นว่าเรื่องที่นายท่านอันบล็อกไอจีผมมันไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่รู้ดิ ผมรู้สึกเหมือนมันแกล้งผมอ่ะ จู่ๆ แม่งก็มาอันบล็อกไอจีให้ผมได้ไปส่องดูเฉยเลย โดยที่ในไอจีของมันมีแต่สาว สาว และก็สาว (รักไม่ใช่ดวงดาวเมื่อพราว...โอเค ผมควรไปเล่นที่อื่น)

   ผมไม่รู้ว่านี่จะเป็นส่วนหนึ่งเรื่องในแผน ‘เล่น’ งานผมให้ผมหัวร้อนเล่นๆ เหมือนที่มันเคยคิดจะทำหรือเปล่า แต่ถ้าใช่ล่ะก็...

   ...แม่งโคตรได้ผล

   “ศัตรูหัวใจกูมาแล้วเหรอ” อมรที่วันนี้ผันตัวมาเป็นลูกกระจ๊อกของเจ่เจ๊ในกองประกวดมองผมอย่างไม่ชอบใจ “กะจะแดกนายท่านให้ได้เลยใช่ป่ะ เมื่อเช้าน้องก็มาหาทีหนึ่งแล้วนะ”

   ถ้าไม่ได้มันผมก็คงไม่รู้ว่ากองประกวดเขาซ้อมกันที่ไหน เพราะงั้นผมก็ต้องทนกับการค่อนขอดของอมรคนนี้ต่อไป

   “มึงไม่คิดจับกูทำผัวแล้วเหรออมร”

   “ไม่แล้ว!” มันสะบัดสะบิ้งเหมือนสวยเลือกได้ “ตอนนี้หัวใจกูขอยกให้น้องนายท่านแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น”

   “อ่าฮะ” ผมรับรู้

   “แต่ถ้าไม่ได้นายท่านก็จะเอานายพล”

   “เด็กม. 5 อ่ะนะ” มันช่างไม่แคร์คุกเลยจริงๆ

   “ไม่ได้นายพลก็จะเอานายกอง”

   “ไอ้สัด นั่นม. 3” ยัง...ยังไม่หยุด

   “ไม่ได้นายกองก็จะเอานายน้อย”

   “นั่นเด็กม. 1” แม่งใจฝักใฝ่แต่เรื่องพรากผู้เยาว์ฉิบหาย ไอ้สาดดดด

   “เด็กแล้วไงวะ แต่เดี๋ยวก่อน...” อมรละสายตาจากนายท่านที่นั่งพักท่ามกลางเดือนปีหนึ่งก่อนจะหันมาหาผม “ทำไมมึงรู้ลึกรู้จริงแบบนี้วะกล้า มึงไปอยู่ใต้เตียงน้องนายท่านมาเหรอ”

   “...”

   “แล้วทำไมมึงไม่เรียกกู!”

   หนักไปใหญ่แล้ว...นี่เป็นข้อมูลสามัญประจำบ้านของไอ้นายท่านเลยนะ แม่มันมีลูกชายสี่คน แถมยังหน้าตาดีกันหมด ถ้าลองกูเกิ้ลนามสกุลนายท่านดีๆ ก็จะเห็นข้อมูลพวกนี้อย่างครบถ้วน

   แต่ผมไม่มีอารมณ์ที่จะคุยเรื่องนี้กับอมร ผู้ที่เทิดทูนแม่อั้ม พัชราภาอย่างกับแม่บังเกิดเกล้า    

   “นายท่านนี่ฮอตประมาณไหนวะ” ผมถามเพราะผมกำลังมีเรื่องอยู่ในใจ

   “กล้า มึงก็ถามออกมาได้ นี่ตามึงบอด หูมึงหนวกหรือไง” โดนด่าเฉยเลย “น้องมาแรงที่สุดในปีนี้แล้ว”

   “ไม่ใช่อย่างงั้นดิ” ผมค่อยๆ กระซิบกับอมร เราสองคนนั่งอยู่ที่โต๊ะที่สามารถมองเห็นพวกดาวเดือนซ้อมประกวดกันอย่างชัดเจน แต่ผมคิดว่านายท่านยังไม่เห็นผม “ก่อนหน้านี้...สักปีสองปีที่แล้ว”

   อมรสนใจผู้ชายเกินกว่าจะสงสัยว่าทำไมผมถึงถามซอกแซก

   “จริงๆ แล้วกูก็แอบเห็นนายท่านในโซเชียลบ่อยๆ ก่อนหน้านี้นะ เป็นเด็กประเภทที่ยิ่งโตยิ่งหล่ออ่ะ” มันตอบ “ถ้าจะให้ตอบก็คงจะเรียกว่าฮอตระดับประเทศ เพียงแต่น้องไม่ค่อยออกสื่อก็เลยไม่ดังมากเท่าไหร่ แต่พอมีรูปหลุดว่ามาเรียนมอเราเท่านั้นแหละ อื้อหือ...อย่าให้กูต้องบรรยาย ใครๆ ก็อยากได้น้องโดยเฉพาะมึง...ใช่มั้ยกล้า”

   ผมไม่ได้ด่าสวนกลับไป เพราะใจผมนึกไปถึงช่วงเวลาที่ผมหายไปจากชีวิตไอ้นายท่าน ทำไมรู้สึกเสียดายยังไงก็ไม่รู้

   กรรมของคนที่เทคนอื่นมันมักจะเป็นแบบนี้ใช่มั้ยครับ

   ผมกำลังจะหันไปคุยกับอมรเพื่อนรักต่อ แต่เมื่อเห็นตาของมันค้างอีกทั้งยังอ้าปากหวอ ผมก็เลยต้องหันมามองสาเหตุที่ทำให้มันเป็นแบบนั้น

   นายท่านมันเดินมานั่งข้างๆ ผมดื้อๆ ทั้งๆ ที่เมื่อตะกี้แม่งอยู่ไกลตั้งโน่น ตอนนี้กลายเป็นว่าผมนั่งคั่นกลางระหว่างมันกับตุ๊ดอมรผมมองมันพร้อมกับกระพริบตาปริบๆ แต่อมรเพื่อนผมมันไม่ได้แค่มองอย่างเดียว มันยื่นแขนมาหมายจะจับแขนนายท่านด้วย

   มือของผมคว้ามือมันได้ทันไวกว่าความคิดอีก

   “นี่!” อมรสะบัดมือของผมออก “มันจะเกินไปแล้วนะกล้า”

   ไหล่ของผมขยับไปมาอย่างน่าหมั่นไส้ นายท่านได้แต่มองอมรอย่างหวาดหวั่นแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา 

   “ถามเลยนะคะน้องท่าน ระหว่างพี่กับไอ้คนที่พยายามทำตัวหล่อคนนี้...ตกลงน้องท่านจะเลือกใคร”

   เจ็บปวดมากกับคำว่าคนที่พยายามทำตัวหล่อ นี่แม่งเจ็บกว่าการที่ถูกไอ้เซียนเหน็บว่าพยายามแมนอีกนะ

   เหี้ยอมรมึง!

   ผมขยับตัวไปมาหมายจะประทุษร้ายอมร โชคดีของมันที่นายท่านจับตัวผมเอาไว้ก่อน

   “ไว้ผมบอกนะครับพี่”

   ปากของผมอ้าค้าง ไม่คิดว่าไอ้นายท่านมันจะพูดจาให้ความหวังเพื่อนผมขนาดนั้น คำตอบนี้ถูกใจอมรมากเสียจนมันวิ่งหนีไปกรี๊ดกับเจ่เจ๊ที่ยืนอยู่ไกลลิบนั่นแล้ว

   “อะไรของมึงวะ” ผมโวยวาย “เก่งนักนะ เรื่องหว่านเสน่ห์อ่ะ”

   “หืม กูทำงั้นเหรอ” มันยกน้ำขึ้นมาดื่ม ใบหน้าของมันมีเหงื่อไหลเล็กน้อย “หรือมึงอยากให้กูบอกว่ากูชอบมึง มึงเองไม่ใช่เหรอที่อยากให้คนอื่นคิดว่าตัวเองแมนนักแมนหนา”

   “นั่นมัน...” จะบอกว่ามันเป็นอดีตไปแล้ว ไอ้คนตรงหน้าก็คงจะไม่เข้าใจ “ช่างมันเหอะ”

   “หัวร้อนอะไรมาเนี่ย” มันดูผมออกง่ายมาก

   “ไม่รู้”

   “เห็นมึงมาฟอลไอจีกูด้วยนะ”

   “แล้วยังไง”

   “มึงไม่ตื่นเต้นดีใจหน่อยเหรอ” นายท่านเอียงหน้ามากระเซ้าเย้าแหย่ “กูอุตส่าห์เปิดให้มึงเห็นชีวิตที่ผ่านมาของกูทั้งทีนะ”

   “มึงต้องการอะไรนายท่าน มึงเล่นกูปั่นหัวกูอีกแล้วใช่มั้ย” ผมคิดคำว่าเล่นของเตี้ยของมันใช้ได้สองความหมาย หนึ่งคือเล่นของเตี้ยเพราะคิดอยากจะจีบของเตี้ย สองคือเล่นของเตี้ยเพราะอยากให้ของเตี้ยหัวร้อนจนหัวหมุนเนื่องจากถูกปั่นหัว

   ไอ้นายท่านแม่ง...

   “ว่าไงนะ”

   “มึงแกล้งให้กูไปเห็นความฮอตของมึง ทุกอย่างมันเป็นแผนของมึงเหมือนผนังนั่นเพื่อให้กูรู้ใจตัวเองใช่มั้ย กูรู้หมดอ่ะ”
เฮ้อออ กูก็ยอมเป็นของเตี้ยให้มันเล่นไปอีกกกกก

   “เหรอวะ” มันแสร้งทำเป็นตื่นตกใจ “เฮ้ย กูต้องตกใจใช่มั้ยเนี่ย”

   “ไอ้เหี้ยท่าน” ผมชักมีน้ำโหมากขึ้น

   “เดี๋ยวดิ อย่าเพิ่งเสียงดัง” มันดูงงมาก “มึงเป็นไรเนี่ยกล้า ไอจีกูทำให้มึงหัวร้อนหรือไง”

   “เออ” ก่อนที่ผมจะทันรู้ตัวว่าผมปากไวเกินไป นายท่านมันก็รับรู้เสียแล้ว ผมหลับตาปี๋อย่างเซ็งๆ ปกติแล้วเมื่อก่อนผมไม่ได้ยอมรับเรื่องแบบนี้กับมันง่ายๆ

   “ไอจีกูมีอะไรวะ” มันหยิบมือถือของมันขึ้นมาเปิดดู “ก็มีแต่รูปกู มีแต่ชีวิตปกติของกู”

   คิ้วที่ขมวดเป็นปมของผมทำเอานายท่านต้องค้นหาคำตอบเองต่อไปอีก

   “มันมีอะไรกันแน่” นายท่านโวยวาย ในที่สุดมันก็ยอมแพ้ “บอกกูมา มึงเป็นไรเนี่ย”

   “...”

   “นี่ถ้ากูยังแอคติ้งทำเป็นยังโกรธมึงเหมือนเดิมมึงจะยังเป็นงี้อยู่มั้ย”

   ผมรู้แล้วว่าผมเป็นอะไร

   ผมกำลังอิจฉา...อิจฉาอย่างบ้าคลั่ง

   ใช่ ผมกำลังอิจฉาคนสามแสนกว่าคนที่ได้เห็นความเป็นไปของนายท่านที่ผมไม่ได้เห็นมันมาตลอดสองปี นอกจากบางคนจะได้เห็นแล้ว ยังมีการได้เมนต์โดยที่ไอ้นายท่านมันตอบอีก

   จำได้เลยว่าผมพยายามในการสืบเสาะหาช่องทางโซเชียลของนายท่านจนหัวของผมหมุน นี่มันคงเป็นกรรมของคนที่เทคนอื่นจริงๆ

   สรุปก็คือผมทำได้แค่เงียบ...ปล่อยให้นายท่านมันคิดไปเรื่อยๆ ต่อไป

   “มึงหึงนี่เอง”

   “เฮ้ย”

   “ชัวร์ เพราะกูฮอตใช่ป่ะ” มันยิ้มมุมปาก ยัดมือถือเข้าไปไว้ในกระเป๋ากางเกงตามเดิม “จริงๆ แล้วนี่ก็ไม่ได้อยู่ในแผนเล่นมึงของกูนะ แต่ผลพลอยได้มันก็ถือว่าโอเค”

   “แผนมึงมีอะไรบ้าง มึงบอกมา” อีกนิดผมก็จะเขย่าตัวมันแล้ว

   “ไม่มีแล้ว” นายท่านร้องโวย “ก็มึงไปเห็นทุกอย่างซะขนาดนั้น จะให้กูทำไรได้อีกล่ะ”

   “มึงตั้งใจจะทำอะไรกันแน่วะท่าน”

   “นี่มึงยังไม่เข้าใจอีกเหรอ” มันเอาขวดน้ำเย็นๆ มาแตะแก้มผมอย่างแกล้งๆ หรือมันอยากให้ผมเย็นลง... “ที่กูเคยคิดเอาไว้แม่งพังไปหมดแล้ว ตอนแรกกูกะโฉบไปโฉบมาผ่านหน้ามึง ทำเป็นไม่รู้จักมึงให้มึงโมโหเล่นๆ ทำให้มึงรู้ว่ากูดีพอสำหรับมึงทั้งๆ ที่มึงเคยบอกกูว่ามึงคบกับกูไม่ได้ แต่มันพังไปหมดแล้วกล้า พังตั้งแต่ตอนที่มึงอยู่ใกล้ผู้ชายคนใหม่ต่อหน้ากูนั่นแหละ”

   “...”

   “น่าอายฉิบแต่ก็ช่างมันเหอะ กูไม่มีแผนเหี้ยไรแล้ว”

   “กะจะเล่นกูให้ได้เลยใช่ป่ะ”

   “จริงๆ แผนกูมันเหี้ยกว่านี้อีกนะ ควงหญิงต่อหน้ามึง พาผู้หญิงขึ้นห้องต่อหน้ามึง...”

   “ไอ้เวรเอ๊ย” ถ้ามันทำถึงขนาดนั้นผมคงไปกระชากมันมาคุยแล้วล่ะ...นี่ผมกำลังคิดแบบหัวร้อนๆ นะ!

   “ถ้าทำแบบนั้นมึงจะเป็นงี้ป่ะ”

   “เป็นยังไง”

   “ก็หึงหน้าดำหน้าแดงนี่ไง”

   “กูไม่ได้...” หึงหน้าดำหน้าแดงนี่มันหึงขั้นเทพเลยไม่ใช่เหรอวะ

   “มึงอย่ามาปฏิเสธ” นายท่านยิ้ม “แค่คอมเมนต์ของสาวๆ พวกนั้นก็ทำมึงโมโหขนาดนี้ นับประสาอะไรกับเรื่องใหญ่ๆ พวกนั้น”

   ให้ตายสิวะ

   “ยอมแล้ว” ผมพูดเสียงอ่อยในที่สุด นายท่านแม่งฉลาดพูด ฉลาดคิด ฉลาดทำ มันคืออนาคตของประเทศชาติที่แท้จริง

   “...”

   “กูยอมทุกอย่างแล้วเนี่ย”

   “หา”

   “อย่าแกล้งกู” ผมโอดครวญ ไม่อยากให้มันทำในสิ่งที่มันเพิ่งจะพูด ถึงแม้ว่ามันจะบอกว่าเป็นการแกล้งทำก็ตาม แค่นึกภาพแม่งก็เจ็บแล้ว ประสาอะไรกับการที่เห็นตำตา

   “ไม่ได้แกล้งนานแล้ว มึงก็รู้” แค่วันสองวันที่ผ่านมาไม่นับว่านานนะเว้ย... “กลัวอะไรหรือเปล่าเนี่ยกล้า”

   “กลัวดิ กลัวมึงทำอย่างที่มึงพูดอ่ะ”

   “โอยยย ใจมึงตรงกันกับกู กูจะไปทำอย่างนั้นทำไม”

   “...”

  “ลืมแล้วเหรอว่าน้องชายเราสองคน...”

   “เปลี่ยนเรื่องก่อน” แถวนี้คนมันพลุกพล่านเกินไป แต่นายท่านมันก็ทำให้ผมเขินได้เหมือนเดิม

   “หึ กูดีใจนะที่มึงมาหากู ทั้งๆ ที่มึงไม่ค่อยสบาย”

   “ใครบอกมึงว่ากูไม่สบาย”

   “พี่ๆ ในกลุ่มกล้าหัว...”

   “นี่มึงอย่าพูดคำนั้นนะ”

   “ฮ่าๆๆ กะจะหลอกด่าสักหน่อย” มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผม “แล้วเป็นไง อาการดีขึ้นบ้างมั้ย”

   “คงเพลียเฉยๆ นั่นแหละ กูแมนจะตาย แค่นี้สิวๆ”

   “มึงหายทันทีหลังจากที่เห็นไอจีกูแน่เลย”

   “มั่นใจเนอะ ว่าแต่...”

   “ครับ?”

   “ทำไมตอนมึงดูไอจีกูไม่ได้ยิ่งใหญ่เหมือนตอนที่กูได้ดูไอจีมึงวะ”

   “มึงจะไปรู้อะไร” นายท่านเอื้อมมือมาขยี้หัวผมแรงๆ “กูแคปทุกอย่างแล้วปริ๊นท์แปะฝาผนังขนาดนั้นยังเรียกว่าไม่ยิ่งใหญ่อีกเหรอวะ กูว่ายิ่งใหญ่มากๆ เลยนะ”

   ผมนิ่งไปสักพักก่อนจะพยายามถามนายท่านด้วยคำถามอะไรบางอย่าง

   “มึงเห็นทุกๆ คอมเมนต์ของกูหรือเปล่า”

   “เห็นทุกอย่าง ทุกรูป ทุกสตอรี่ ทุกคอมเมนต์”

   “แล้วมึงได้หึงอย่างที่กูกำลังหึงมึงอยู่หรือเปล่า”

   “หืมมม” มันเลิกคิ้ว ทำเสียงเจ้าเล่ห์ “อยากเอาชนะหรือไง”

   “เปล่าสักหน่อย กูแค่อยากรู้ความรู้สึกของมึง”

   นัยน์ตาของนายท่านดูสดใสมากขึ้นหลังจากที่ผมพูดคำนั้น...

   “ส่วนใหญ่ก็มีแต่เพื่อนมึงมาเมนต์เหน็บมึง กูจะหึงอะไร”

   ขอบคุณมาก

   ...ไอ้เหี้ยเอ๊ยยยย กูอุตส่าห์รวบรวมความกล้าถาม

   “แต่ถ้าเป็นคอมเมนต์ที่ไม่ใช่เพื่อน กูเข้าไปส่องหมดว่ามันเป็นใคร”

   “...”

   “จะได้หมายหัวถูกคน”

   นายท่านทำให้ผมผิดหวังน้อยลง...ที่แท้มันก็เป็นเหมือนผมนี่หว่า “โหดขนาดนั้นเลย”

   “กูเป็นบอดี้การ์ดขาใหญ่ของโรงเรียนเก่านะมึงอย่าลืม” ขาใหญ่ที่ว่านั่นมันหมายถึงผมนั่นแหละครับ ทุกคนไม่ต้องสงสัย มันโหดจริงถ้ามันได้ใช้กำลัง...ไม่งั้นมันคงไม่ช่วยผมได้ทุกครั้งเวลาที่ผมมีเรื่องแน่ๆ

   “น้องฝันเขาบอกว่ามึงเขาจะมาเจอมึงอ่ะ” ผมเอ่ย

   “อืม เหรอ”

   “เขาเป็นใครวะ”

   “มึงนี่ก็ส่องเก่งเหมือนกันนะ”

   ลองเข้าไอจีของใครสักคนที่มึงอยากส่องมากๆ ไม่ได้เป็นเวลาสองปีสิ แล้วมึงจะเข้าใจ กูส่องหลังจากที่เข้าได้อยู่หลายชั่วโมงจนจำได้อ่ะ

   “เพื่อน” มันตอบ

   “สนิทมั้ย”

   “ก็สนิทนะ”

   “แล้วทำไมมึงไม่เคยบอกกูว่ามึงรู้จักน้องผู้หญิงคนนี้”   

   “ตอนนั้นมึงสนใจเรื่องของกูด้วยเหรอ รู้สึกว่ามีแต่กูนะที่สนใจมึง”

   เอาอีกแล้ว...แม่งเจ็บจี๊ดทุกครั้งที่มันแซะ

   “อืม”

   “เฮ้ย”

   “...”

   “มันไม่มีอะไรน่า อย่าทำหน้างั้นดิ” มันใช้เข่าของมันขยับมาแตะเข่าของผมเบาๆ “ให้ตายเถอะ กูนี่แม่งโคตรจะแคร์มึงอ่ะ เพราะงี้ไงกูถึงได้บอกว่าอะไรที่กูคิดเอาไว้ว่าจะเล่นมึง ปั่นหัวมึง แต่กูก็ทำไม่ได้ซักอย่าง”

   “เหมือนมึงมั่นใจนะว่ากูชอบมึงอยู่ ทั้งๆ ที่กูไม่เคยบอกแท้ๆ”

   “แรกๆ ก็ไม่มั่นใจไง ถึงได้ทำเป็นปั้นปึ่งใส่”

   “ตอนนี้ล่ะ”

   “น่าจะมั่นใจแล้วมั้ง” มันยิ้ม “แต่ก็ยังไม่หายเคือง”

   ผมได้ยินเต็มสองหู “ซ้อมเสร็จยัง”

   มันดูอึ้งๆ ที่ผมเปลี่ยนเรื่องพูดไวมาก “ยัง น่าจะดึกอ่ะคืนนี้”

   “ไปกินข้าวกัน” มือของผมฉุดตัวมันให้ลุกขึ้นยืน

   “เฮ้ย ต้องบอกเขาก่อน” มันชี้ไปที่กองประกวด

   “ไม่ต้องบอก เส้นกูใหญ่”

   “กล้า”

   “อยากแดกไร กูเลี้ยงเอง”

   “แปลกๆ นะเนี่ย”

   “ไม่รู้ล่ะ” ผมจ้องมันเขม็ง คำพูดต่อไปนี้คือคำพูดจริงจังมากที่ผมจะยึดถือเป็นคติในการใช้ชีวิตต่อหลังจากนี้

   “...”

   “กูจะเอาสองปีของมึงที่ควรเป็นของกูคืนมา”





   
   “เห็นนะว่าไปกินข้าวกับใครอ่ะ”

   “ตามึงไวจังวะนุก”

   “ขอพี่เขาคบเลยดิวะท่าน”

   “มันต้องขอกูสิ”

   “ทำไมอ่ะ”

   “สำหรับกู มันเป็นแฟนกูนานแล้วนะ”

   “...”

   “เหลือแค่กูจะได้เป็นแฟนมันหรือเปล่า”







TBC*






มีคนหัวร้อน 555
ตอนหน้าเป็นพาร์ตนายท่านนะคะ
:katai2-1:

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8893
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด