[ เ ล่ น ข อ ง เ ตี้ ย ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [ เ ล่ น ข อ ง เ ตี้ ย ]  (อ่าน 970014 ครั้ง)

ออฟไลน์ ่jum

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3709
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
อะโห นึกว่า FB นายท่านจะมีอะไรเป็นความลับนักหนา ที่แท้เรื่องพี่กล้าล้วนๆ  :hao7:

ออฟไลน์ JahNuna

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
้ราอยากมีเพื่อนแบบนายท่านจังอ่ะ ดูรักท่านทุกคน บอกบล็อคกล้า กะบล็อคกันทุกคน
ปล. ฝัน คือ ผู้หญิงที่ไปเม้นไอจี นายท่ายบ่อยๆ ใช่มั้ยย รึเรามโนไปเองหว่า

ออฟไลน์ minneemint

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1633
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0
นายท่าน นายพล นายกอง นายน้อย
เข้าใจตั้งชื่อนะ

ออฟไลน์ Supparang-k

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1909
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-3
ยอมใจในความเพ้อ 5555

ว่าแต่ ฝัน นี่ใคร ...งานเข้าแน่เลยครานี้

ออฟไลน์ monoo

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1960
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-4
ฉิบ
หาย
แล้วววว


 :laugh:
 :กอด1:

ออฟไลน์ mooping-7

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-5
ความรักของท่านนั้นช่างมั่นคงนักแต่อย่าให้มาสั่นคลอนเพราะผู้หญิงนะ

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7579
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
เด๋วววว!!  จะมาวางระเบิดแบบเน่ไม่ได้

ออฟไลน์ lolata

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
กลิ่นดราม่ากำลังมา ขอให้ผ่านไปเร็วๆ

ออฟไลน์ MYYAOI

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 120
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ท่านนนน ความเพ้อนี้ พังหมดแล้วใช่มั้ยแผนที่คิดมา2ปี โอ๊ยฮาาา :z1: :z1: :mew1: :mew1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
เอาแลเววววว. เป็นไงละทีนี้

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
ความลับนางเยอะจริงๆ
ถ้ากล้ามาอ่านนี่คง....

ออฟไลน์ КίmY

  • BJYX♥
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1715
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-3
ฮานายท่านสุดอ่ะ สองปีที่ทำมาเททิ้งตั้งกะสองวันแรกที่เจอกัน  :m20:

ออฟไลน์ ous_p

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 146
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ท่านนี่แผน 2 ปี 2 วันผัง  ฮาเลย

ออฟไลน์ ่patsaporn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-6
นายท่านรักกล้าหาญบอยมากจริงๆ เกลียดเพื่อนคนที่สี่ 55555 นางมาสายดาร์คตลอด โคตรฮา
อีนุ่นน้องคนที่สองก็นะ เดี๋นสจะโดน ฮา ทีมกูไม่ใส่ซองงานแต่ง ด้วย เอาเวลาสองปีมาเททิ้ง
ได้เดือนแน่ๆ น้องท่าน

ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ เนเน่

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เห็นความพยามยามและความรักที่มีให้กล้านี่ปลาบปลื้มแทนกล้าจริงๆหนูต้องรักษาผู้ชายคนนี้ไว้ดีๆนะคะคุณแม่ปลื้มมากกกกกลูกเขยสู้ๆค่ะ

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
ตลกก
กล้าส่องเฟซนี้เมื่อไรงานนี้มีแก้มระเบิดแน่

ออฟไลน์ awfsp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 272
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
นายพล มาทิ้้งระเบิดไว้แล้วก็จากไป

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
เฟสลับของท่านนี่บันเทิงจริง ๆ

ออฟไลน์ Gugii

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
 :-[ งื้ออออ รักกกกก นายท่านควรเป็นของเรา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ MSeraph

  • This too shall pass
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1753
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
เฟซนายท่านคือแบบ ถ้ากล้าเห็นมีตัวระเบิดอะ
เขินนนนนน แทนนนนน
เหมือนฝันจะมาพร้อมคุณแม่ แม่เชียร์หรือนางหวังมากกว่าเพื่อน
พี่กล้าต้องสตรองงงง!!

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
หวังว่าฝันคงเป็นแค่เพื่อนนายท่านเท่านั้นนะ เพื่อนที่คอยเชียร์นายท่านกับกล้าหาญนะ  :กอด1:

ออฟไลน์ กวังกีเมย์บี

  • วาย ว๊าย วาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เสียดาย ในเฟซไม่มีโพสตหัวร้อนเรื่องหนุ่มวิศวะ
นายพลเอ่ย แต่เจ๊ว่ามีปัญหาแน่  ตราบใดที่พราวฝันไปดูนายท่านอ่ะนะ

ออฟไลน์ พลอยสวย

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1623
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-5
ฝันนี่ใครคะ//จ่อไมค์ถาม

ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1544/-12





ตอนที่ 11
กล้าหาญ






   ‘หายไปไหนมา’

   ‘...’

   ‘กล้า ตอบกูเดี๋ยวนี้’

   ‘ใครวะเนี่ย นายท่านเหรอ กูอ่ะ...ไม่ได้เมานะ’

   ‘ฮะ’

   ‘แท็กซี่ขับรถมาส่งกูแบบบรื๊นๆ อย่างงี้เลย’

    ‘ไอ้เหี้ย แม่มึงอยู่ในบ้านนะ มึงจะเข้าบ้านแบบนี้จริงดิ’

   ‘เรื่องของกูคือเรื่องของมึงรึเปล่า ก็ไม่ป่ะ’

   ‘กวนตีน’

   ‘กูกวนแบบนี้มึงก็รักกูไม่ใช่เหรอ’

   ‘โอ้โห เมาแล้วพูดงี้เลยเหรอ’

   ‘แน่นอน กูคือที่สุดในใจมึง’   

   ‘มั่นเนอะ’

   ‘...’

   ‘แล้วกูล่ะ ใช่ที่สุดในใจมึงป่ะ’

   ‘...’

   ‘ตอบดีๆ นะคนเมา ถ้าตอบดีกูพามึงกลับบ้านกู ตอบไม่ดีกูจะให้มึงเข้าไปโดนแม่มึงด่า’

   ‘ให้กูตอบอะไร’

   ‘กูใช่ที่สุดในใจมึงมั้ยกล้า’

   ‘กูนี่ใคร’

   ‘นายท่าน’

   ‘ไม่ กูคือกล้า’

   ‘เฮ้อ วันนี้กูคงไม่รู้คำตอบหรอก’

   ‘เฮ้ยยย จะยกกูไปไหน!’

   ‘ไม่ตอบคือโดนยก’

   ‘ใช่ๆๆๆๆๆๆ ปล่อยกูลงเดี๋ยวนี้!’

   ‘ (ไม่ได้ยิน) ดิ้นทำไมเล่า’

   ‘ปล่อย กูตอบแล้วไง!’

   ‘ (ยุ่งกับการจัดการคนดิ้น) โอ๊ย! อย่าดิ้น’

   ‘ปล่อยโว้ยยยย’

   ‘จะถึงรถแล้ว ขอโทษทีนะ’







   ผมเชื่อว่าถ้าคุณมีคนที่คุณแคร์อยู่ในโซเชียลสักหนึ่งอัน คุณจะอัพโซเชียลนั้นมากกว่าโซเชียลอื่นๆ ทั้งหมด

   เพราะตอนนี้ผมแม่งอัพไอจีรัวๆ ตั้งแต่หกโมงเช้าจนเพื่อนหาว่าบ้า
   
   Tepsianxx กล้าแม่งดีดสัด
   Tongmongmiawkue เรียกใครมาไลค์เหรอ
   Mr. Moohan เอาอีก เอาอีก


   คอมเมนต์ในไอจีเหล่านี้สืบเนื่องมาจากผมอัพรูปสามรูปติดพร้อมกับตั้งแคปชันเรียกทีละรูปว่า สู้ สู้ นะ แค่อัพสามรูปติดตั้งแต่เช้าตรู่มันเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรือไง

   นายท่านมันไม่ได้ประกวดเดือนทุกวันนะเว้ย

   อาจเป็นเพราะผมไม่เคยลงรูปเซลฟี่เซ็ตเดียวกันด้วยล่ะมั้งถึงทำให้พวกเพื่อนตั้งใจเหน็บขนาดนี้ แต่อย่าเพิ่งคิดว่าจะมีแค่แก๊งชายโฉดโหดเยี่ยงหมาครับ แก๊งคุณชายค่ายละครมันก็เข้ามาเมนต์แซวผมด้วย

   เมื่อนายท่านอันบล็อกผม เพื่อนมันก็ไม่จำเป็นต้องบล็อกผมอีกต่อไป

   Tim_Gy เพื่อนผมชนะแน่นอน
   Nooknick_Pyj มันดูแล้วคงหน้าบานเป็นจานดาวเทียม


   แม้จะถูกแซวแต่ผมก็สุขใจที่ได้ทำนะเว้ย ตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่ ผมกำลังจะเตรียมตัวออกไปทำหน้าที่สวัสดิการของมหา’ลัยตามเคย หลังจากที่อัพรูปเสร็จนายท่านก็ไม่ได้มีการเคลื่อนไหวอะไรใดๆ ผมเชื่อว่าอาจเป็นเพราะมันกำลังยุ่งอยู่ พวกดาวเดือนคงไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรมวันนี้เพราะต้องไปซ้อม และผมก็เชื่อว่ามันก็คงจะไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรไปอีกทั้งวัน

   ส่วนตัวผมผมหวังแค่ว่าจะมีเวลาไปดูนายท่านประกวดบ้าง วันนี้เป็นวันพีคของงานรับน้องมหา’ลัยที่มีทั้งประกวดดาวเดือนและก็เฟรชชี่ไนต์ซึ่งวงที่จะมาเล่นก็เป็นวงที่นักศึกษาทุกคนรู้จักกันดี แต่ผมเชื่อว่าผมไม่ได้มีเวลากระโดดไปกับเสียงเพลงที่น่าจะมันส์ฉิบหายหรอก

   ผมคงต้องคอยส่งน้ำส่งข้าวให้น้องๆ ที่คงต้องโดดกันจนใกล้หมดแรงนั่นแหละ

   ตอนเช้ามีกิจกรรมคือแยกย้ายกันไปทำอุปกรณ์เชียร์ดาวเดือนจากคณะตัวเองโดยที่ทางฝ่ายกิจการนักศึกษาจะมีรางวัลให้ด้วย งานในเช้านี้ของผมจึงมีแต่ช่วยน้องๆ ทำป้ายเชียร์น้องอิ๋มกับไอ้น้องพฤกษ์ ซึ่งตอนนี้น่าจะไปเตรียมตัวอยู่ที่กองประกวดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

   บอกเลยว่างานนี้ต้องร่วมกันทำครับไม่ว่าจะอยู่ปีไหนก็ตาม มันสนุกตรงที่ได้โชว์ศักยภาพคณะตัวเองว่ามีความสามัคคีกันแค่ไหน ท้ายที่สุดแล้วใครจะได้ตำแหน่งไปทุกคนก็ยอมรับได้อยู่แล้ว

   แต่ตอนนี้ใจผมรู้สึกอยากให้นายท่านมันได้ตำแหน่งแฮะ...

   ในเมื่อมีโอกาสได้เข้าประกวดทั้งที ก็ต้องชนะสิวะ

   “ยังจะมาทำหน้าระรื่น” ไอ้เซียนที่นั่งอยู่กับผมแกล้งมองผมอย่างขุ่นๆ “รู้สึกย้อนแย้งในตัวเองมั้ยที่มาทำป้ายเชียร์เดือนเสดสาด แต่ในใจกลับเชียร์เดือนนิเทศฯ”

   “มึงอย่าพูดดัง” มึงรักเพื่อนมั้ยเนี่ยเซียน ตีนเด็กเสดสาดรวมกันตอนนี้น่าจะหลายร้อยคู่เลยมั้ง “เดี๋ยวกูก็ได้ตายก่อนไปเชียร์นายท่านหรอก”

   “อย่างกับจะมีเวลาไปเชียร์” ตงพูด “วันนี้เด็กคงเข้าร่วมกิจกรรมกันเต็มโรงยิม เพราะกูได้ยินข่าวลือแว่วๆ ว่ะ”

   “อะไรวะ”

   “แม่นายท่านจะมา”

   เหมือนมีคนมาสกัดจุดให้ผมหยุดนิ่ง...แต่ก็ไม่ใช่เพราะนี่มันชีวิตจริงไม่ใช่หนังจีน คำว่า ‘แม่นายท่าน’ หลอนอยู่ในหัวของผมไปมาจนผมถึงกับมึน

   คนดังของวงการบันเทิง...คงทำเอาเด็กๆ ในมอให้ความสนใจ

   “เฮ้ย มันจะแกล้งป่วยอีกแล้วว่ะ” ตงหันไปพูดกับเซียน

   “แกล้งป่วยพ่องดิ” ขอด่าหน่อยเหอะ

   “มีไรหรือเปล่า แม่นายท่านเขาทำอะไรมึง” หมูหันเป็นคนเดียวที่สังเกตความผิดปกติของผมได้

   จริงๆ ท่านก็ไม่ได้ทำอะไรมากหรอก...

   ภาพตัดไปที่ความเก่าความหลังที่น่าเจ็บปวด






   ‘ตอนนี้ยังเด็กกันทั้งคู่ กล้าปล่อยลูกแม่ไปก่อนได้มั้ย’

   ‘ธุรกิจทำละครกำลังบูมมาก แล้วค่ายของแม่ก็กำลังมาแรง ถ้ามีข่าวเสียๆ หายๆ เกี่ยวกับตัวลูกชายคนโตของแม่หลุดออกไป ค่ายของแม่จะเป็นยังไง’

   ‘นายท่านอาจจะหลงผิดไปชั่วครู่นั่นแหละ กล้าก็อย่าจริงจังนักเลย’

   ‘รู้มั้ยว่าท่านผลการเรียนตกหลังจากที่รู้จักกับกล้า’

   ‘เดี๋ยวนี้ท่านกลับดึกมาก’

   ‘ลองคิดเรื่องของตัวเองให้น้อยลงหน่อยดีมั้ย แล้วคิดถึงเรื่องของคนอื่น’

   ‘ปล่อยท่านไปเถอะนะ ถือซะว่าแม่ขอ’






   ผมขอเปิดตัวอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้ผมเทนายท่านเมื่อสองปีก่อนครับ...และนี่ก็คือสาเหตุที่ใหญ่ที่สุด ใหญ่กว่าเรื่องที่ว่าผมเป็นเกย์ไม่ได้ที่ผมเอามาอ้างซะอีก

   แม่นายท่านไม่ชอบผม ท่านไม่เคยชอบผมเลย

   ผมเคยคุยกับท่านไม่กี่ครั้ง แต่ละครั้งสร้างความเจ็บปวดให้ผมจนอธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก ท่านเป็นผู้หญิงสมัยใหม่ที่รักธุรกิจตัวเอง แต่ดันไม่เปิดกว้างเรื่องที่ลูกชายของตัวเองมาชอบผู้ชายด้วยกัน

   ตอนที่ผมปฏิเสธนายท่าน แม่ของมันก็เป็นส่วนหนึ่งในเหตุผลด้วย ที่จริง...ท่านคือเหตุผลใหญ่และเป็นเหตุผลหลักๆ เลยล่ะ ในใจผมไม่อยากจะยอมแพ้เท่าไหร่หรอก แต่แม่นายท่านเก่งเรื่องหว่านล้อมและเรื่องพูดจาโน้มน้าว ท่านชี้ให้เห็นถึงข้อเสียหากผมเริ่มคบกับลูกชายคนโตของท่าน มันไม่ได้เสียหายแค่ตัวผมกับไอ้นายท่าน แต่มันเสียไปถึงธุรกิจ ดีไม่ดีอาจจะโดนกันหมดทั้งค่ายอะไรทำนองนั้น

   ตอนนั้นผมยังเด็ก...ผมไม่สามารถต่อสู้เหตุและผลของผู้ใหญ่ที่แก่กว่าผมไม่รู้กี่สิบปี อีกทั้งผมยังมีเรื่องมหา’ลัยที่ต้องจัดการ ชีวิตผมกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายเนื่องจากขาดส่งงานหลายชิ้นจนเกือบเรียนไม่จบมัธยม เรื่องเพื่อนไปมีปัญหากับคู่อริ เรื่องพี่สาวที่มีนักเลงตามมาตื๊อตอแย และก็เรื่องเพื่อนเก่าของพ่อซึ่งจู่ๆ ก็มาขอยืมเงินของแม่

   นอกจากปัญหาจะประเดประดังเข้ามาหาผมอย่างกับห่าฝนแล้ว แม่นายท่านยังชี้แจงเรื่องที่ผมให้ความสำคัญมากที่สุด

   นั่นก็คือเรื่องของนายท่าน

   ภาพของนายท่านจะเป็นยังไงหากข่าวหลุดออกไป นายท่านจะต้องถูกชาวเน็ตบุลลี่ โดนล้อเลียนและด่ากราดไปตลอดเพราะมีบางส่วนของคนไทยที่ยังไม่เปิดกว้างในเรื่องนี้ แม่นายท่านเป็นคนมีชื่อเสียง แต่ท่านบอกว่าท่านรู้ว่าผมแคร์อะไรมากกว่า ต้องเป็นนายท่านไม่ใช่ชื่อเสียงของค่ายเอสเอ็นอย่างแน่นอน

   ถ้ามันจะเป็นอย่างนั้น...ก็ให้ใครสักคนเอามีดมาแทงผมเลยเถอะ

   เมื่อมีหลายเหตุผลมารวมกันจนผมเครียดชนิดที่ว่าหัวใกล้ระเบิด ในที่สุดผมจึงได้ตัดสินใจเทไอ้นายท่านไปตอนที่มันขอคบ บอกได้เลยว่าเป็นการตัดสินใจที่เหมือนผมกลั้นลมหายใจของตัวเอง ทรมานทุกขณะจิตระหว่างพูดและหลังจากที่พูด

   ผมจำเป็นต้องทำ...ไม่ใช่เพื่อตัวผมแต่เพื่อตัวมัน

   มันเสียใจ แต่ผมเองก็แย่เหมือนกัน ผมกินไม่ได้นอนก็ไม่หลับ รู้ตัวแทบจะในทันทีว่าตัวเองตัดสินใจผิดภายในวันเดียวกัน แต่ผมไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้างว่านายท่านเสียใจจนแอดมิทโรงพยาบาล ไม่เป็นผู้เป็นคนไปเลยตลอดหลายเดือนจนในที่สุดข่าวมันก็เงียบไป

   ความคิดของมันก็คือผมให้ความหวังมันฉิบหาย ทำตัวเหมือนชอบมันแต่พอมันขอคบกลับเทมันซะงั้น ทำไมมาบอกว่าเป็นเกย์ไม่ได้เพราะมีพี่สาวเยอะโน่นนี่นั่น มึงบ้าหรือเปล่า! (อันนี้ใส่อินเนอร์เข้าไปเอง) ส่วนความคิดของผมก็คือผมแม่งไม่มีความพร้อมอะไรสักอย่าง เป็นเด็กม.6 กากๆ คนหนึ่งที่ดูแลชีวิตตัวเองยังไม่ได้ด้วยซ้ำ การได้คบกับนายท่านผู้ที่มีแม่เป็นที่รู้จักของคนไปทั่วมันไม่ได้จบแค่ผมคบกับนายท่านแค่นั้น

   มันจะซวย ซวยตลอดกาล และผมก็จะทำให้คนอื่นเขาซวยไปด้วยหากลองมองกว้างๆ

   เรื่องราวเหล่านั้นเป็นแค่อดีตไปแล้วล่ะ แต่ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองจะสู้หน้าแม่นายท่านยังไง ท่านจะรู้สึกยังไงว่าผมกลับมาคุยกับลูกชายของท่านแล้ว แถมทุกอย่างยังเหมือนเดิม ดีไม่ดีอาจจะดีมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ

   ถึงกับเครียดไปเลยกู...

   “กรี๊ดดดด”
   “โอย อยากเปลี่ยนป้ายเชียร์เสดสาดเป็นป้ายเชียร์นิเทศฯ เลยอ่ะ”
   “หล่อมากเลย”
   “ใจช้านนนนนนนนน”

   เสียงน้องผู้หญิงดังขึ้นอย่างงุ้งๆ งิ้งๆ อยู่ไม่ไกลทำให้ผมตื่นจากภวังค์ ผมกับเพื่อนคนอื่นๆ หันไปมองอย่างสนใจ ตอนนี้น้องๆ เหล่านั้นเลิกทำป้ายเชียร์แล้วเพราะสนใจรูปในโทรศัพท์แทน

   ได้ยินคำว่านิเทศฯ แล้วรู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมายังไงก็ไม่รู้สิ

   ผมลุกขึ้นยืน แกล้งไปเดินด้อมๆ มองๆ ทำเป็นเหมือนไม่สนใจ แต่จริงๆ อยากรู้อยากเห็นฉิบหาย...

   “มีอะไรเหรอ”

   น้องๆ เงยหน้าขึ้นมามองจากนั้นก็ยิ้มเผล่

   “เปล๊า”
   “ไม่มีอารายยยยย”

   ใคร ใครสอนรุ่นน้องให้ตอแหลวะ ไอ้เหี้ยเซียนหรือเปล่า เอ๊ะ หรือว่าไอ้อมร

   “เอาดีๆ มีอะไร” ผมนั่งยองๆ ลง ไม่มีใครมองว่าผมกำลังเต๊าะเด็กปีหนึ่งถึงแม้ว่าภาพมันจะดูเป็นอย่างนั้นก็ตาม ไอ้เด็กพวกนี้มีอะไรให้น่าเต๊าะ แต่ละคนแสบกันฉิบหาย แดกน้ำอย่างกับเป็นต้นไม้ แถมยังไม่ชอบผัดกระเพราเผ็ดๆ อีกด้วย (บ่นไปเรื่อยเพราะไม่คิดว่างานสวัสฯ จะต้องจำรายละเอียดขนาดนี้)

   “นายท่านหล่อมากเลยพี่กล้า ดูสิ” น้องคนหนึ่งยื่นโทรศัพท์มาให้ผมดู เป็นรูปแอบถ่ายตอนที่มันกำลังโดนช่างเซ็ตผมให้อยู่หน้ากระจก มันจ้องมองตัวเองด้วยใบหน้าเซ็งๆ คล้ายกับนอนไม่พอ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็...หล่อมากอยู่ดี

   รู้สึกแข้งขาอ่อน จากที่นั่งยองๆ ก็เหมือนอยากจะล้มลงไปกอง

   หน้าขาวผ่อง จมูกโด่งคมกริบรับกับริมฝีปากบางเฉียบ คิ้วเข้มอย่างน่ามอง แถมผมก็ยังเซ็ตได้อย่างมีสไตล์

   ไอ้เหี้ยยยยยย...มึงเอาตำแหน่งไปเลยเถอะ ถ้ามึงจะหล่อขนาดนี้!

   “ถึงกับตาค้างเลยเหรอ”
   “ตกลงเป็นรุ่นน้องที่เคยรู้จักกันหรือเคยกิ๊กกันเนี่ย”

   “บ้า!!!!” ผมร้องอย่างมีพิรุธ “ก็นึกว่าจะมีอะไร ตั้งใจทำป้ายไป หิวน้ำหิวอะไรก็ไปบอกพวกพี่เซียนนะ”

   “จะรีบไปไหนอ่ะพี่กล้า มานั่งดูด้วยกันก่อน”

   “ไม่เป็นไร” ผมรีบเฟดตัวออกมากลับมานั่งกับกลุ่มเพื่อน จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาส่องทวิตเตอร์ เสิร์ช #นายท่านอรุณกิตตินิวัฒน์

   บอกเลยเจอรูปนั้นเป็นสิบๆ หน เพราะแฟนคลับนายท่านกำลังกรี๊ดรูปนี้กันมาก

   ผมเลือกรูปที่ชัดที่สุดแล้วก็เซฟรูปนั้นลงเครื่องทันที

   กูจะตั้งรูปนี้เป็นวอลเปเปอร์!

   ทันที่คิดผมก็จัดการทำแบบนั้นทันที แต่แล้วเมื่อผมเอารูปนี้ขึ้นจอ ฉากหลังในรูปของนายท่านมันก็ชัดเจนมากยิ่งขึ้น เป็นรูปผมของผู้หญิงที่ดัดลอนสวยในชุดไพรเวต ไม่ใช่ดาวปีนี้ ไม่ใช่พวกดาวปีก่อนๆ ด้วย

   แต่เป็นน้องพราวฝัน...

   มีคนมาสกัดจุดผมเอาไว้อีกแล้ว คราวนี้ผมตัวแข็งยิ่งกว่าตอนที่ได้ยินคำว่าแม่นายท่านซะอีก

   “มีอะไรวะ” เซียนยื่นหน้ามาดูจอผม “อื้อหือ ผัวเด็กมึงหล่อนี่หว่า”

   “ผู้หญิงคนนั้นใครอ่ะ สวยดี” หมูหันชี้

   ตามันก็ไวเหมือนผมแฮะ

   “เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน” เซียนหรี่ตามอง “ใช่คนที่มาเม้นต์ไอจีไอ้ท่านบ่อยๆ ป่ะ น้องปาวฟันอะไรนั่นน่ะ”

   “สัด พราวฝันเว้ย” ผมหันไปมองเพื่อน “มึงก็ไปส่องน้องคนนี้มาเหมือนกันเหรอ”

   “ไม่ส่องยังไงไหว น้องแม่งมาเม้นต์ทุกรูปจะให้กูคิดไง” เซียนยักไหล่ ไอ้นี่แม่งเก่งเรื่องคนอื่นจริงๆ ว่ะ แต่มันมีประโยชน์กับผม ผมไม่แซะมันดีกว่า “กูต้องส่องดูอ่ะว่าน้องมีอะไรกับนายท่านในช่วงเวลาที่มันหายไปสองปีหรือเปล่า”

   “ใช่มั้ยล่ะ! แม่งดูมีซัมธิง”

   “...”

   “สนิทกันเกินไป น้องเขาก็สวยด้วย”

   “...”

   “หรือจะเคยคบกันวะ”

   ผมเพิ่งรู้ตัวว่าผมโดนเพื่อนผมมองมาที่ตัวผมอย่างนิ่งๆ

   “มีอะไรเหรอ”

   “หึงอย่างกับเป็นเมียแล้ว ไอ้เหี้ยเอ๊ย” ไอ้ตงหัวเราะหึๆ

   “ปล่อยให้แม่งหึงไปเหอะ ยังไงก็ดีกว่ามันหนีใจตัวเองเยอะ ขืนเป็นแบบนั้นคนเป็นเพื่อนแม่งโคตรเหนื่อยเลยนะ ต้องมาคอยฟังมันพูดสิ่งที่ไม่ตรงกับใจเนี่ย” ไอ้เซียนได้แต่มองผมแล้วส่ายหน้า โชคดีที่เรื่องนี้ผมไม่ค่อยได้ตีกันกับเพื่อนเท่าไหร่ ปากบอกว่ายังชอบอยู่ก็คือยังชอบ ผมไม่สามารถหนีใจตัวเองได้เลยตลอดสองปี เพราะงั้นยอมรับกับเพื่อนไปตรงๆ นี่แหละง่ายกว่า
 
   คนที่จะทำให้มันไม่ง่ายก็คือนายท่านนี่แหละมั้ง มันแม่งอยู่ในจุดที่เหนือกว่าผมทุกสิ่งอย่าง (ตัดประเด็นเรื่องหน้าตากับฐานะไปก่อนนะ...อันนั้นแม่งเหนือกว่าผมอยู่แล้ว) ผมทำผิดกับมันมา มันกำลังรอให้ผมแสดงออกเรื่องมันมากกว่านี้ แต่ว่ามันกลับมีคนสวยจากไหนไม่รู้มาอยู่ข้างตัว มิหนำซ้ำผมยังไม่รู้ข้อมูลอีกด้วยว่าเธอเป็นใครมาจากไหนนอกจากคำบรรยายใต้โปรไฟล์ของเธอในไอจี

   ผมลองกดเข้าไปส่องดูอย่างละเอียดมากกว่าที่เคยส่อง

   เธอเคยเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันกับนายท่านก่อนที่มันจะย้ายมาอยู่โรงเรียนผม และตอนนี้เธอก็เป็นนิสิตของมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศ นามสกุลเธอยาวเป็นหางว่าว แถมไลฟ์สไตล์ก็แสนจะเก๋เหมือนมีเครื่องบินส่วนตัวเป็นของตัวเอง วันนี้อยู่อังกฤษ พรุ่งนี้อยู่ปารีส มะรืนอยู่อิตาลี 

   ถ้าไม่นับเรื่องการแต่งตัวทะมัดทะแมง เธอก็เหมือนผู้หญิงในไอจีนายท่านคนอื่นๆ ที่ต้องใช้นิยามคำว่าหรูหราฟู่ฟ่าเหมือนกันหมด

   “กล้าแม่งไฟลุกแล้วว่ะ” หมูหันเริ่มขยับตัวออกห่างจากผม

   “ถ้าแรงมันเยอะกว่านี้โทรศัพท์มันคงพังไปแล้ว แต่นี่แม่งง่อยไง อ่อนปวกเปียก”

   “ควาย” ผมด่าเซียน

   หัวหน้าแก๊งชายโฉดโหดเยี่ยงหมาอย่างเซียนหันซ้ายหันขวา ผมเชื่อว่ามันกำลังมองหาควีนออฟอีโคโนมิก แต่มันก็เจอะเข้ากับตุ๊ดอมรที่ส่งจูบให้มันพอดี

   “เอ้ไปไหน” มันร้องถาม

   “ปวดขี้อ่ะ วิ่งไปเข้าห้องน้ำตะกี้”

   “...”

   “มึงอยากเข้าห้องน้ำกับกูบ้างมั้ยล่ะเซียน”   

   “เข้าไปดมขี้ไอ้เอ้กับมึงหรือไง กูไม่ไป” มันหันกลับมาหากลุ่มของเราอีกรอบ “ถ้าอยากรู้นักก็ไปส่องให้เห็นกับตาตัวเอง”

   “ใครอยากรู้วะ” ผมทำหน้างง

   เพื่อนผมพร้อมใจกันประทุษร้ายหัวผม ไอ้พวกเหี้ยเอ๊ย

   “ค่อยๆ หลบกันไปทีละคน”

   “เดี๋ยว ถ้าเราไปกันหมด แล้วใครจะเป็นสวัสฯ อ่ะ” ผมถาม

   ตงพยักเพยิดไปทางพวกปีสองที่เพิ่งมาใหม่ “ปล่อยให้พวกแม่งทำในสิ่งที่พวกมันไม่ได้ทำก่อนหน้านี้สิวะ”

   “ส่วนเรา...หนีไปกันเถอะ!”

   อยู่ไปใยล่ะครับพี่น้อง...แม้ผมจะถามออกไปว่าใครอยากรู้ แต่ผมเองนี่แหละที่อยากรู้

   เผื่อปาวฟันจะเป็นเมียที่ซุกซ่อนไว้ของไอ้นายท่าน ผมก็จะได้จับได้อย่างคาหนังคาเขา

   ให้ตายเถอะ แค่มโนเล่นๆ ก็เจ็บฉิบหายวายป่วงแล้วไอ้เหี้ยเอ๊ยยย





[ มีต่อนะคะ ]











ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1544/-12







   เซียนใช้ความหล่อของมันในการสืบหาตึกของพวกดาวเดือนที่ใช้เตรียมตัว

   นาทีนี้ต้องยอมพี่เซียนจริงๆ ฮะ มันเสิร์ชหารายชื่อในไลน์ว่าควรจะถามคนไหน โชคดีที่มันมีดาวคณะอยู่หลายคนที่มีใจให้มันอยู่เยอะ แค่มันถามไปแป๊บเดียว ผู้หญิงพวกนั้นก็ตอบมันกลับมาอย่างโคตรง่าย

   “วันหลังมึงกิ๊กกับดาวคณะบ้างนะหมูหัน” ตงกระซิบ

   “ไม่คูลเว้ย กูไม่อยากเหมือนใคร”

   “แล้วมึงจะกิ๊กกับใครวะ ถ้าไม่กิ๊กกับดาวคณะ”

   “กูจะกิ๊กกับ...” หมูหันทำท่านึก จากนั้นมันก็เงียบไป สงสัยมันนึกไม่ออก

   เราทั้งสี่อยู่ในรถของไอ้เซียน ทุกคนกำลังมองไปที่ตึกอเนกประสงค์ 5 ซึ่งเป็นตึกเล็กๆ และกำลังมีคนเดินเข้าเดินออกกันอย่างขวักไขว่ (อย่าถามผมว่าตึกอเนกประสงค์ในมอมีกี่ตึก เพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ) ผมที่นั่งอยู่ข้างๆ เซียนตื่นเต้นจนขยับขาไปมา ยิ่งเห็นรถตู้สีดำที่จอดเรียงกันเป็นตับผมยิ่งตื่นเต้นหนักขึ้นไปใหญ่

   ภาพแบบนี้แม่งคุ้นมาก...ตอนที่ผมเจอกับแม่นายท่าน รถตู้สีดำแม่งก็เยอะแบบนี้แหละ

   แปลว่าตอนนี้แม่นายท่านอยู่ในตึกนี้ด้วย

   “มึงจะเข้าไปมั้ยเนี่ย” เซียนถาม “นายท่านมันอยู่ในนั้นนะ น้องปาวฟันก็ด้วย”

   ตกลงจะให้น้องเขาชื่อปาวฟันจริงๆ ใช่ป่ะ

   โอเค กูเรียกด้วย

   “มีอะไรหรือเปล่า”

   “แม่มัน” ผมตอบ

   “แม่มันแล้วทำไมวะ”

   “ท่านไม่เคยชอบกูเลย” เพื่อนๆ ผมเริ่มเงียบแล้วตั้งใจฟังผม “จริงๆ แล้วเพราะแม่ไอ้นายท่านนี่แหละทำให้กูต้องเทมัน ตอนนั้นกูกลัวฉิบหาย”

   “อ๋อ” เซียนทำหน้านึกออก “จำได้ละ มึงเจอแม่ไอ้ท่านเสร็จทีไร สภาพมึงก็ดูไม่จืดทุกทีไป”

   “นั่นแหละ”

   “กูเข้าใจแล้ว” ตงเอื้อมมือจากเบาะหลังมาตบไหล่ผม “กูเข้าใจทุกอย่าง”

   “เข้าใจอะไรวะ” หมูหันทำหน้างง

   “มึงลองคิดซิหมูหัน ลูกชายคนโตค่ายเอสเอ็นหล่อมาก และค่ายก็กำลังบูมมากๆ เพราะมีละครที่ทำร่วมกับค่ายต่างประเทศเยอะ จู่ๆ ก็มีข่าวหลุดว่าลูกชายเป็นเกย์ ตามตื๊อตามจีบไอ้เด็กขาสั้นๆ ที่ทำตัวโคตรเหี้ยโคตรน่าถีบอย่างน่าเวทนา...”

   “เดี๋ยว สัดตง มึงใจเย็นๆ” ผมต้องปรามไม่ให้มันหลอกด่าผมไปมากกว่านี้

   “ถ้ามองแบบผู้ใหญ่มันก็เป็นเรื่องที่ยากหน่อยที่จะคบกันอ่ะ สื่อแม่งกระพือข่าวเรื่องนายท่านเป็นทายาทค่ายเอสเอ็นหนักมาก ถ้าเปิดตัวยังไงก็โดนว่ะ” ตงเอ่ย “มึงเข้าใจใช่ป่ะหมูหัน”

   “อืมๆๆ” แทบจะไชโยกันทั้งรถตอนที่หมูหันมันทำหน้าเข้าใจ

   “เอาเถอะ ยังไงสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือตอนนี้เพื่อนเราไม่เทนายท่านแล้วนี่” เซียนพูด “แถมไอ้นายท่านมันก็ยังรักมันด้วย เพราะงั้นคงไม่มีอะไรยากแล้วล่ะ”

   “ไม่ยากเหรอวะเซียน” ผมยังหลอนกับรถตู้พวกนั้นอยู่เลย

   มันขยิบตาให้ผม “ถ้ามึงรักมึงต้องสู้ดิ”

   มือของเซียนเปิดประตูรถพร้อมๆ กับเดินออกไปภายใต้ชุดที่บ่งบอกยี่ห้อความเป็นสวัสฯ ของมหา’ลัยเต็มเปี่ยม
    
   “มึงไม่ลงมาเหรอ” มันถามผม

   ผมหลับตาพริ้มอย่างเตรียมตัวเตรียมใจ จากนั้นก็เดินลงไปพร้อมๆ กับชุดที่แสดงความเป็นสวัสฯ เหมือนกัน

   แน่นอนว่าพวกกองประกวดคงงงว่ากองทัพสวัสฯ มาทำด๋อยอะไรในที่ที่มีแต่คนสวยๆ หล่อๆ ตรงนั้นมีใครหลายคนหันมามองเหมือนกันแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะวันนี้เป็นวันที่ฝ่ายนี้ยุ่งกันสัดๆ ผมกับเพื่อนยืนงงกันเป็นไก่ตาแตก จนกระทั่งไอ้เซียนลากตัวไปนั่งอยู่ที่ม้านั่งในมุมเพื่อตั้งหลักกันใหม่

   ผมกลืนน้ำลายเมื่อเห็นภาพซ้ำเหมือนเดจาวู มองเห็นแม่นายท่านกับผู้ช่วยประมาณแปดแสนชีวิต (ประชด) ยืนอยู่ไม่ไกล ท่านกำลังคุยกับใครก็ไม่รู้ที่น่าจะเป็นคนใหญ่คนโตของมหา’ลัย (ผมจำได้แค่หน้าอธิการบดีแค่คนเดียวอ่ะ)

   “หาเจอป่ะ” เซียนถาม

   “ไม่เจอว่ะ” ตงตอบ “เหี้ยกล้า...ทำไมเงียบ”

   รู้สึกเหมือนมนุษย์หมาป่าที่เจอแสงจากดวงจันทร์ ก่อนกลายร่างแม่งต้องอ่อนแอก่อน

   ...ใช่ ผมกำลังอ่อนแอประมาณนั้นเลย

   นายท่านมันไม่รู้ว่าผมเคยเจอแม่มัน...ไม่เคยรู้ว่าผมต้องโดนสบประมาทสามสิบแปดล้านอย่าง (ประชดอีกครั้ง) ทั้งๆ ที่ลูกชายของท่านเป็นคนที่มาจีบผมแท้ๆ

   แค่ได้เห็น...คำพูดที่เคยดูถูกผมสารพัดก็ประเดประดังเข้ามาจนผมรู้สึกย่ำแย่ มันไม่ใช่แค่ที่ผมยกตัวอย่างให้คุณคนอ่านดูครับ มันมีมากกว่านั้น ผมแค่ไม่อยากจำมัน และก็ไม่อยากทำให้พวกคุณมองว่าแม่ของนายท่านไม่ดี

   ท่านก็อาจจะมีเหตุผลของท่าน

   เพียงแต่เป็นเหตุผลที่ทำให้ผมกับลูกชายท่านไม่มีความสุข

   “ลองเรียกให้นายท่านออกมาหาดูดิ”

   “ไม่ได้เว้ยหมูหัน เรามาสืบเรื่องปาวฟัน” เซียนเอ่ย “ต้องจับให้ได้ว่าอยู่ด้วยกัน แล้วให้ไอ้เหี้ยกล้ากรีดร้องดังๆ เลย”

   “ควาย” ผมด่า

   “แล้วไหนล่ะน้องปาวฟันของมึง” หมูหันถาม

   “นั่นน่ะสิ” เซียนหันไปรอบๆ ก่อนจะชี้นิ้ว “นั่นไง ยืนอยู่กับ...แม่นายท่านใช่ป่ะวะ” ท้ายประโยคมันแผ่วลงเพราะรู้ว่าตัวเองต้องคิดถูกแน่ๆ มันหันมามองสภาพผม ตอนนี้ผมหลบหลังเพื่อนอย่างหมาจนตรอก “ไหนบอกว่าตัวเองแมนไงวะสาด แค่นี้ทำไมต้องกลัว”

   “มึงไม่เข้าใจกูหรอก”

   “ไปให้ท่านเห็นดิว่ามึงดูดีขึ้นกว่าสมัยก่อนมากแล้ว”

   “แต่ก็ยังเป็นแค่เด็กปีสองป่ะวะ” ผมขยับเสื้อยืดของตัวเองให้เพื่อนดู “แถมยังเป็นแค่สวัสฯ ด้วย”

   “เป็นสวัสฯ แล้วไง” เป็นอีกครั้งที่เพื่อนของผมพร้อมใจกันรุมตีผมเบาๆ “ไม่มีสวัสฯ แล้วน้องจะได้แดกข้าวแดกน้ำมั้ย คิดสิวะคิด” หมูหันเขย่าตัวผม

   “เอาล่ะ เลิกพูดเรื่องนี้ก่อน” เซียนมีสีหน้าครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะเอ่ย “น้องปาวฟันนี่คงจะสนิทกับแม่นายท่านมากใช่ป่ะ”

   ขอบคุณมากเซียน กูรู้สึกดีขึ้นมาเยอะ

   “แบบนี้โดนจับทำสะใภ้แน่ๆ ไม่ต้องสืบให้ยากเลย”

   ทำไมมึงไม่ฆ่ากูเลยล่ะวะจะได้ง่ายกว่า ไอ้เหี้ยยยยยย

   “เฮ้ กล้า โทรศัพท์มึงสั่นนะ” หมูหันสะกิด

   ผมรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาดู พอเห็นชื่อคนโทรมาแล้วก็รู้สึกมือไม้อ่อนขึ้นมาทันที
   
   -NT-

   เอ็นทีไม่ได้ย่อมาจากน้าต๋อยหรือน้าติ๋มแต่อย่างใด แต่มันคือนายท่านครับ มันคือนายท่านคนนั้นจริงๆ

   มึงไม่บล็อกกูแล้วเหรอวะ...น้ำตาจะไหลโว้ยยยย นี่ผมแม่งไม่ได้เห็นเบอร์นี้โทรเข้าเครื่องผมมาสองปีเลยนะ!

   “ยังจะอึ้งอยู่อีก รับสายสิ”

   ผมรีบตั้งสติก่อนจะกดรับสาย ถึงแม้ว่ามือจะสั่นเสียงจะสั่นอยู่มากก็ตามที

   “ฮัลโหล”

   [มาหากูเหรอ กูเห็นมึงนะ]

   พอได้ยินแบบนี้ผมก็ต้องรีบมองหาไอ้นายท่านสิครับ จากที่ผมนั่งตรงจุดนี้แม่งมองยังไงก็ไม่เห็น เพราะงั้นผมจึงเงยหน้าขึ้นไปดู ผมเห็นมันกำลังยืนเกาะระเบียงชั้นสองมองลงมาอยู่

   โอ้โหใจกู...มึงจะหล่อทำลายล้างไปไหนเนี่ย ตัวจริงหล่อกว่าในรูปล้านเท่า

   ใจผมเต้นตึกตักดังมาก แต่ขอตัดประเด็นเรื่องนี้ออกไปก่อน

   [มึงหลบแม่กูอยู่ใช่มั้ย ตลกดีว่ะ เพื่อนมึงแต่ละคนนี่ก็นั่งนิ่งบังให้มึงด้วย]

   มันจะรู้เรื่องหรือไม่รู้ก็ช่างเถอะ “มึงไม่ลงมาหาแม่มึงล่ะ”

   [ไม่เอา ขี้เกียจวุ่นวาย]

   “ผู้หญิงที่อยู่กับแม่มึงนี่ยังไง”

   [ก็ฝันไง มึงเคยถามกูเกี่ยวกับเขานี่]

   ผมเงยหน้าขึ้นมองมันพร้อมนัยน์ตาแข็งกร้าว “ที่กูถามนี่เขาเป็นใครสำหรับมึง”   

   [อุ้ย] มันสะดุ้งเพราะสายตาผม [เพื่อนไง]

   “เพื่อนแน่นะ” ผมรู้ดีครับว่าเพื่อนผมแม่งนั่งนิ่งเงียบเพราะเงี่ยหูฟังกันอย่างเต็มที่ “เพื่อนที่มาเฝ้าถึงกองประกวดเลยเนี่ยนะ”

   [ก็เพื่อนไง!]

   “เหี้ย” ผมเคืองเล็กน้อยกับเสียงที่ดังขึ้นของนายท่าน 

   [ขอโทษ...] เสียงมันอ่อยลง [พอดีเจอเรื่องหงุดหงิดมาอ่ะ]

   “เรื่องอะไรวะ”

   [คุณแม่...เจ้ากี้เจ้าการกับกูอีกแล้ว]

   “...”

   [จะจับคู่กูกับฝัน]

   “...”

   [กูก็เลยบอกคุณแม่ว่าฝันไปเถอะ แต่ให้กล้าอยู่]

   นายท่านจงใจเล่นคำ...ผมมือสั่นมากขึ้นกว่าเดิม “มึงพูดประโยคหลังจริงเหรอ”

   [เปล่า...แต่ก็พูดในความคิดอ่ะ]

   “...”

   [แม่งโคตรเซ็งเลย บ้าบอฉิบ]

   มันดูเซ็งจริงๆ อย่างที่มันพูด จากที่ผมเงยหน้ามองดูมันอยู่ตรงนี้ ผมเห็นมันทำหน้าหงุดหงิดอย่างชัดเจน อีกนิดแม่งก็คงใช้กำปั้นทุบระเบียงแข็งๆ นั่นแล้วมั้ง

   [เดี๋ยวกูต้องไปแล้วนะ] นายท่านมองด้านหลังของตัวเอง

   “อืม” ผมยังคงมองมันอยู่ พร้อมทั้งถอนหายใจออกมา

   [มึงโอเคป่ะวะ]

   “จริงๆ ก็ไม่ค่อย”

   [เป็นอะไร]

   จะให้ผมพูดให้ร้ายแม่ไอ้นายท่านว่าผมโดนอะไรมาบ้างผมก็พูดไม่ได้ว่ะ ชอบลูกชายเขาก็ต้องดีกับเขาสิ...อันนี้คือตรรกะของผมเองนะ ตรรกะของคนอื่นผมไม่รู้หรอกว่าเป็นยังไง

   สองปีที่ผ่านมาผมก็พยายามคิดๆ อยู่เหมือนกันว่าจะเอาชนะใจเจ้าของค่ายเอสเอ็นยังไงดี จนกระทั่งถึงตอนนี้ผมก็ยังนึกอะไรไม่ออกเลย

   “เปล่า”

   [ไม่สบายก็กลับไปนอนนะ]

   “กูจะรอดูมึง”

   [น่าเบื่อออก ไม่มีอะไรให้ดูหรอก]

   ตกลงมันอยากประกวดเดือนมั้ยเนี่ย

   [รู้ป่ะว่าที่กูมาเป็นเดือนเพราะมึงเนี่ย กูอยากให้มึงสนใจ]

   เฮ้ยยยยยยย...นี่มันพูดจริงเหรอ

   [แต่ตอนนี้มึงสนใจกูแล้ว กูก็เลยอยากเท ไม่อยากประกวดแล้ว]

   “ใจเย็นๆ” ผมคิดว่ามันเริ่มมีอะไรแปลกๆ แล้ว

   [แม่ง...หงุดหงิดไปหมดเลยโว้ย]

   “...”

   [จริงๆ กูไปรู้อะไรบางอย่างมา]

   “...”

   [มึงขึ้นมาหากูได้ป่ะ]
   






[มีต่อนะคะ]






ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1544/-12





   ผมขึ้นไปชั้นสองของตึกนี้แบบแอบๆ เอา

   ทันทีที่ขึ้นไปถึงผมก็โดนดึงให้เข้าไปในห้องน้ำ ไอ้คนที่ดึงมันก็ไม่ลืมปิดประตูลงกลอนอย่างรวดเร็วด้วย ผมมองหน้านายท่านที่หล่อเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า ท่าทางของมันพร้อมมากแล้วสำหรับการประกวดเย็นนี้

   เฮ้อ คนที่หล่ออย่างไม่เกรงใจสายตาคนมองคือคนอย่างนายท่านนี่เอง

   แต่สีหน้าของมันแม่งเหมือนจะไปต่อยกรรมการมากกว่าที่จะไปประกวดนะผมว่า   

   “คือว่า...” ผมเริ่มพูด

   จู่ๆ มันก็โถมตัวเข้ามากอดผม...ผมอ้าปากค้างเติ่งไปพร้อมๆ กับตัวที่ชะงักค้าง แรงที่มันโถมตัวเข้ามาทำเอาผมถึงกับเซไปเลย
 
   “กูรู้แล้ว”

   หืมมมม รู้อะไรวะ

   “ก่อนที่มึงจะปฏิเสธกู คุณแม่กูเรียกมึงไปคุยด้วยหลายรอบเลยใช่ป่ะ”

   “คือ...” เชี่ยแล้วววววว มันรู้แล้วเหรอ

   “เรื่องเป็นเกย์ไม่ได้นี่แค่ส่วนเล็กๆ ใช่มั้ยกล้า” เสียงของนายท่านสั่นมาก สั่นเหมือนกันกับตัวผม

   “ก็...” ผมลองนึกทบทวนดูดีๆ เหตุผลที่ทำให้ผมเทมันครั้งนั้นที่แท้จริงคืออะไร

   จริงๆ แล้วผมกลัวครับ กลัวเพราะคำพูดของแม่นายท่านมีอิทธิพลกับผมมากในตอนนั้น ผมที่ยังเด็กอยู่โคตรไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กผู้ชายสองคนชอบกันแต่คบกันไม่ได้มันเป็นเพราะอะไร แต่แม่นายท่านก็จี้ได้ถูกจุดผม ถ้าผมคบกับนายท่าน ชีวิตมันก็จะมีแต่ดิ่งลงเหวเรื่อยๆ เพราะตั้งแต่มันรู้จักกับผม ทุกอย่างในชีวิตมันก็แย่ลงไปหมด ทั้งผลการเรียน สุขภาพ และก็เรื่องอนาคต

   ผมรู้...และผมอยากทำให้มันดี แต่ตอนนั้นผมไม่ได้รับโอกาสให้ทำ ไม่สิ ที่จริง...ผมแม่งไม่ยอมสร้างโอกาสให้ตัวเอง ยอมหัวอ่อนทำตามที่แม่นายท่านหว่านล้อมและก็บีบบังคับนิดๆ ในที่สุดผมก็ยอม

   ผมก็แค่เด็กอ่อนแอที่กลัวว่าอนาคตนายท่านจะดับถ้าคบกับผมต่อ เรื่องเป็นเกย์ได้หรือไม่ได้นี่ตอนนั้นผมแค่คิดหาเหตุใส่หัวตัวเองเพื่อลบเรื่องที่โคตรใหญ่กว่าเรื่องนี้ออกไปก็เท่านั้น แต่แท้จริงแล้วนี่ต่างหากที่คือสาเหตุหลัก ผมไม่สามารถคบกับนายท่านได้เพราะผมไม่มีแรงพอที่จะสู้กับอะไรต่างๆ ที่รอผมอยู่ถ้าผมได้คบกับทายาทคนโตของค่ายเอสเอ็น

   เพราะงั้นผมถึงไม่โกรธนายท่านเลยแม้แต่นิดเดียวตอนที่มันทำตัวเย็นชาห่างเหินและบล็อกผมทุกช่องทาง ผมมันป๊อด แมนแค่ลมปาก อะไรที่ดูจะใหญ่เกินตัวก็ถอยออกมาแล้วยอมแพ้ ทั้งๆ ที่ใจผมน่ะทั้งรักทั้งชอบไอ้นายท่านมากมายขนาดไหน

   ตอนที่มันลงโทษผม ผมสมควรได้รับแล้ว...

   “ถ้าไม่ได้ไปคุยกับคุณแม่กูนี่ ตอนนั้นมึงจะคบกับกูมั้ยกูถามหน่อย”

   “...”

   “ถ้าเหตุผลมึงมีแค่เรื่องเป็นเกย์ไม่ได้อยู่ในหัว ไม่มีเรื่องนี้เลย มึงจะคบกับกูมั้ย มึงจะสลัดความคิดเรื่องเป็นเกย์ไม่ได้ออกไปแล้วมาคบกับกูมั้ยในตอนนั้น”

   มือที่แตะหลังนายท่านของผมสั่น มันฝังใจมากกับคำพูดที่ว่าผมเป็นเกย์ไม่ได้ มันจี้ในจุดที่ผมรู้ดีว่าตัวเองจะเป็นยังไงถ้าไม่มีเรื่องแม่นายท่านเลย

   “คบดิ” ผมตอบเสียงสั่นระรัว มันคือความจริงที่ผมรู้ตัวทันทีในวันเดียวกันหลังจากปฏิเสธนายท่าน “ก็อาจจะบ่นนิดหน่อยว่ามันไม่คูล เป็นหัวโจกแต่ก็มีแฟนเป็นผู้ชายโน่นนี่ แล้วก็อาจจะให้มึงช่วยปิดหน่อยเพราะว่ามีพวกเหี้ยเล็งพี่สาวกูไว้เยอะ กูต้องปกป้อง” มันหรี่ตามองผมเล็กน้อย ผมคงพูดมากเกินไปแล้ว “...แต่กูไม่ปฏิเสธมึงแน่ๆ ท่าน”

   หน้าของผมซุกกับไหล่ของมันก่อนพูด

   “เพราะตอนนั้นกูรักมึงไปแล้วว่ะ ยังไงกูก็คงต้องพร้อมสู้กับทุกอย่าง”

   มันจับศีรษะของผมออกมา จากนั้นมันก็ประทับจูบลงมาชนิดที่ว่าผมตั้งตัวไม่ทัน ลิ้นของมันสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของผมจนผมหายใจไม่ออก

   จูบดูดดื่ม...ครั้งที่สองของเรา

   อีกฝ่ายร้อนแรงมากจนผมรู้สึกได้ นายท่านดีใจมากกับสิ่งที่ผมเพิ่งพูดให้มันได้ยิน ใช่ มันคือสิ่งที่ติดอยู่ในใจผมมาโดยตลอด ถ้าไม่มีผู้ใหญ่ชี้นำหาเหตุและผล...ผมคงคบกับนายท่านไปนายแล้ว

   มันถอนริมฝีปากออกไปก่อนจะกอดผมอีกรอบ

   “คนที่ทำทุกอย่างพังไม่ใช่มึง แต่เป็นคุณแม่ของกูนี่เอง”

   “มึงอย่าพูดอย่างนั้นเลย”

   “นี่กูโมโหมากเลยนะ”

   “มึงไปรู้ได้ยังไง”

   “กูไปได้ยินคุณแม่คุยกับฝันมา” มันเล่า “คุณแม่บอกให้ฝันทำทุกอย่างให้กูลืมมึง แต่ถ้ากูยังไม่ลืมมึง คุณแม่ก็คงจะเข้ามาคุยกับมึงอีกรอบ”

   “โห” ใจร้ายจังวะ ผมไม่อยากว่าผู้หญิง แต่เธอใจร้ายจริงๆ

   มันอุ้มผมไปนั่งตรงที่ล้างมือ จากนั้นก็ใช้สองมือคร่อมไม่ให้ผมขยับไปไหน ท่าทางของมันอารมณ์ดีขึ้นมาก

   ...มากจนผมรู้สึกแปลกๆ

   ที่จริง...ผมเองนั่นแหละที่รู้สึกไปเอง การที่นายท่านมองจ้องเขม็งผมด้วยหน้าตาหล่อเหลารวมไปถึงรูปร่างที่เพอร์เฟ็กต์ภายใต้ชุดนักศึกษาแบบนี้...น้องชายของผมมันชอบ

   ชอบมากเลยแหละ

   แต่ผมจำเป็นต้องอธิบายให้มันเข้าใจก่อน

   “กูขอโทษ ตอนนั้นกูมันป๊อด อีกอย่างปัญหากูก็เยอะมากด้วย กูยังเด็กกูจะแก้ปัญหาทั้งหมดนั่นได้ยังไง”

   “กูก็พอรู้มาบ้าง” นายท่านยิ้มเบาๆ  “คุณแม่กูเก่งเรื่องเอาจุดที่คนอื่นกลัวมาโน้มน้าวให้คนคนนั้นทำตามสิ่งที่คุณแม่ต้องการ” มันทำท่านึก “แล้วตอนนั้นมึงกลัวอะไรมากที่สุดวะ”

   ผมถอนหายใจ “มึงจะฟังจริงเหรอ”

   “รู้ใช่มั้ยว่าถ้าไม่พูดมึงจะโดนอะไร” มันขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนผมกลืนน้ำลาย นอกจากใบหน้าของมันที่ขยับแล้ว มือของมันก็เริ่มจับตามต้นขาของผมด้วย

   แค่มันหลุบสายตาลงต่ำมันก็เห็นน้องชายที่เริ่มนูนขึ้นมาของผมแล้วมั้ง

   “เดี๋ยวก่อนดิ” ผมปัดมือมันออกเบาๆ

   “หึๆ”

   “กูกลัวเรื่องอนาคตมึง”

   “...”

   “ทุกอย่างของมึงเหี้ยลงไปหมดเลยตั้งแต่รู้จักกับกูอ่ะ”

   นายท่านไม่ได้ทำท่าโมโห แต่มันทำหน้าเซ็งแทน “นั่นแหละที่เป็นกู กูที่ไม่ต้องพยายามทำให้คนอื่นโอเค ทั้งๆ ที่ตัวกูไม่โอเค”

   “แปลว่าอะไรวะ”

   “แปลว่าความเพอร์เฟ็กต์ทุกอย่างที่กูสร้างขึ้นมาก่อนที่จะมาเจอมึงคือกูเฟคไง กูทำให้คุณแม่กับคุณพ่อพอใจ กูเป็นลูกชายคนโตที่ต้องเป็นตัวอย่างที่ดีให้น้อง แต่กูไม่มีความสุขเลย”

   “สรุปก็คือ...”

   “อยู่กับมึงกูมีความสุขมาก ผลการเรียนจะเหี้ยลงหรือกูจะกลับบ้านดึกขึ้น กูก็ไม่สนอ่ะ ใจกูมีความสุขจริงๆ”

   “เฮ้อ” ผมเอียงศีรษะไปซบกับศีรษะของนายท่าน “นี่ถ้าตอนนั้นเราได้คุยกัน สองปีที่ผ่านมาแม่งก็จะไม่เละตุ้มเป๊ะแบบนี้”

   “มึงอ่ะไม่คุยกับกูเอง”

   “ก็กูกลัวมั้ยล่ะ ไหนจะเรื่องอนาคตมึง ไหนจะเรื่องวงการบันเทิงห่าเหวที่กูไม่ค่อยรู้อีก ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น มึงต้องโดนหนักกว่ากูหลายแสนเท่า มึงมันคนที่ถูกจับตามอง ไม่ใช่กูสักหน่อย”

   “ช่างเหอะ” นายท่านจูบปากของผมเบาๆ “มันผ่านมาแล้ว”

   สิ่งที่มันบดเบียดเข้ามาแนบชิดกับผมไม่ได้มีแค่ปากแต่คือร่างใหญ่โตของมันด้วย ผมเพิ่งรู้ว่าตัวเองตัวเล็กมากก็วันนี้ การที่มันพาผมมานั่งนี่เหมือนผมเป็นเป้านิ่งขนาดเล็กให้มันทำการกอดจูบลูบคลำได้ตามอำเภอใจ

   แต่ผมก็ยอม...เพราะผมรู้ว่าใจผมมันเรียกร้องให้นายท่านสัมผัสผมมานานมากแล้ว

   ไม่เชื่อก็ถามน้องชายของผมดูได้

   มันต้องการนายท่าน...อีกแล้ว

   ผมสัมผัสได้ถึงร่างแกร่งของฝ่ายตรงข้าม ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปจากสมัยที่มันเรียนอยู่มัธยมมาก มันสูงขึ้นเล็กน้อยจากเมื่อก่อน แต่นั่นคือส่วนเล็กๆ ที่เปลี่ยนไปเท่านั้น เพราะส่วนใหญ่ๆ ที่เปลี่ยนไปอย่างแท้จริงก็คือไอ้นายท่านมันมีกล้ามไปหมดแทบจะทุกส่วน มือของผมที่วาดไปทั่วหลังของมันระหว่างที่มันจูบผมนั้นรู้สึกได้ว่าทุกมันแข็งแกร่งไปหมด

   มันไปฟิตหุ่นมาด้วยแฮะ

   แล้วผมจะหลับตาพริ้มเพราะความเคลิ้มทำไมกัน

   “จับแบบไม่เกรงใจเลยเนอะ” นายท่านหัวเราะเบาๆ ริมฝีปากของมันยังคงอ้อยอิ่งบริเวณรอบใบหน้าของผม กลิ่นเครื่องสำอางบนใบหน้าของมันทำเอาผมมึนหัวไปหมด แต่ที่จริง...ผมก็มึนหัวเพราะทุกอย่างที่เป็นนายท่านนั่นแหละ

   มันดูดีขึ้นกว่าเดิมมาก จากที่เคยดูดีอยู่แล้ว

   หัวใจผมเต้นไม่เป็นส่ำระหว่างที่มันตระกองกอด มันยกตัวผมให้ขยับไปนั่งในที่ที่ไม่มีอ่างล้างมือ เพื่อที่ผมจะได้นั่งสบาย และมันก็จะได้บดเบียดแนบชิดร่างกายของผมได้อย่างสะดวกยิ่งขึ้น

   น้องชายของผมเริ่มตระหง่านในคลองสายตาของมัน

   “มึงสั่น...” คิ้วเข้มๆ ของมันเลิกขึ้นอย่างนึกสงสัย “สั่นทั้งๆ ที่ ‘อยาก’ เหรอวะ”

   “ก็...” มือของผมทั้งคู่จับต้นคอของนายท่าน “ไม่รู้ดิ”

   “...”

   “ถ้ามีคนอยากเข้าห้องน้ำล่ะวะ”

   “ฮ่าๆๆ” นายท่านหัวเราะ มือใหญ่ๆ ของมันเริ่มสัมผัสหยอกเย้าไปทั่วบริเวณเป้ากางเกงของผมที่ตุงอยู่ ตัวของผมอ่อนไปหมด ต้องเกาะตัวของนายท่านเอาไว้เป็นที่พึ่ง

   “ทำไมตกใจขนาดนั้น กลัวกูไม่ให้จับเหรอ”

   “...” เปล่าสักหน่อย กูระทวยกับมือของมึงที่เล่นกับเจี๊ยวกูอยู่เนี่ย

   “จับเลย อยากจับตรงไหนก็จับ กูให้จับหมดนั่นแหละ”

   ผมอ่อนปวกเปียกไปหมดเพราะคำพูดของไอ้นายท่าน สิ่งที่มันพูดทำเอาผมทั้งตัวชาทั้งตื่นเต้นแต่ก็ทำตามคำพูดของมัน
รู้สึกดีกับลำตัวแข็งๆ ของนายท่าน มันดูแลรูปร่างเป็นอย่างดีจนผมนึกอาย ผมรับกับการพรมจูบของมันอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้รู้สึกว่ามันจะเพิ่มดีกรีความร้อนแรงมากขึ้นกว่าครั้งเดิมๆ อีกด้วย มือใหญ่ๆ ของมันเริ่มกวาดไปทั่วร่างของผม จนในที่สุดมันก็สอดเข้ามาใต้เสื้อยืดที่สกรีนคำว่าสวัสดิการมอ S ของผม โดยที่มืออีกข้างของมันก็ยังคงหยอกเย้ากับเป้ากางเกงที่แสนตุงของผมอยู่

   ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อมันแตะโดนยอดอก...

   จากนั้นผมก็ไม่รู้ตัวว่าผมเองก็ปลดเสื้อเชิ้ตนักศึกษาเนี้ยบๆ ของมันออกจากกางเกงเหมือนกัน อีกทั้งมือของผมอีกข้างก็อยู่ที่หลังเอวใต้ร่มผ้าของมันอีกด้วย

   อย่างที่บอก...ตอนนี้ผมกำลังรู้สึกอยากได้คนตรงหน้า เมื่อเราทั้งคู่เคลียร์ปัญหาหัวใจได้ตรงกัน เราก็อยากจะสัมผัสกันและกันมากขึ้นไปกว่าเดิม

   เป้าของนายท่าน...จะคิดถึงมือของผมมั้ยนะ

   มือที่ใช้ปลดเสื้อนักศึกษาของนายท่านจนกระดุมหลุดหมด เริ่มเล่นซุกซนกับเป้าของนายท่านแล้ว

   “อืม” มันรำพึง ทำในสิ่งที่ผมไม่คาดคิดนั่นก็คือจับมือผมให้ไปจับที่เป้าของมัน อีกทั้งยังออกแรงให้ผมนวดคลึง

   ผมรู้สึกเหมือนผมจะตาย...ตายเพราะขนาดนายท่านน้อยที่ผมกำลังกุมและขยุ้มอยู่

   ที่ทำให้ผมอยากตายมากไปกว่านั้นก็คือ...หน้าฟินเหมือนขึ้นสวรรค์ของนายท่าน

   ใจผมละลายด้วยความร้อนรุ่ม หน้าแบบนั้นของนายท่านกำลังปลุกเพลิงปรารถนาในตัวผมให้คุกรุ่น

   ต้องมากกว่านี้...ต้องสัมผัสมากกว่านี้

   ตัวของนายท่านบดเบียดร่างของผมแต่ก็ยังใช้มือควบคุมมือของผมอยู่ ผมใช้มืออีกข้างลูบไล้ไปทั่วลำตัวท่อนบนที่สมบูรณ์แบบ ส่วนริมฝีปากก็ยังคอยตอบสนองต่อริมฝีปากของนายท่านที่จูบดูดดื่มกับผมอยู่เรื่อยๆ

   ผมผลักนายท่านออกไปเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้

   “มึงต้องไปประกวดต่อนี่”

   มันปล่อยมือออกจากตัวผมพร้อมยกขึ้นให้ดูสภาพตัวมัน “กูหล่ออยู่แล้ว มึงก็น่าจะเห็นๆ อยู่”

   “แต่ว่า...” เหงื่อที่เริ่มซึมของมันทำผมเป็นกังวล

   “ไม่เอาดิวะ” คราวนี้มันเริ่มบดเบียดผมที่นั่งตรงอ่างล้างมือ “มาทำกันก่อน อย่าเพิ่งคิดเรื่องอื่น”

   ให้ตายเถอะ...สาบานได้ว่าน้องชายผมมันเต้นตุบๆ

   “ทำ...ยังไง” สภาพของพวกเราตอนนี้พร้อมที่ไหน ทั้งสถานที่และก็ทั้งเวลาที่จำกัดจำเขี่ย

   ผมมองนายท่านด้วยตาเยิ้มๆ เพราะอารมณ์ปรารถนาของผมยังโลดแล่น สายตาของผมมองเห็นรูปร่างท่อนบ่นภายใต้ชุดนักศึกษาที่ถูกปลดกระดุมออกจนหมดตลอดเวลา

   ...นั่นจะไม่ทำให้ผมตาเยิ้มได้ยังไง

   สายตาของนายท่านลากยาวจากหัวเข่าของผมขึ้นไปอย่างช้าๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของผม

   มันเลียริมฝีปากของตัวเองช้าๆ แทนคำตอบ

   เชี่ย...ผมใช้ปากไม่เป็นนะเว้ย

   แต่ก็...เคยดูคลิปมาบ้าง

   ผมมองไปที่นายท่าน มองไปทั่วทุกส่วนเท่าที่ผมจะมองได้ ไฟปรารถนาของผมทำให้ผมรู้ดีว่าผมควรจะทำอะไรต่อไปให้คนตรงหน้ามีความสุข ยิ่งเห็นส่วนที่ตูมเต่งออกมาระหว่างกึ่งกลางของร่างกายด้วยแล้ว...ผมก็เพิ่งรู้ตัวเองว่าผมกำลังกลืนน้ำลายอยู่
 
   รสของนายท่าน...มันจะเป็นยังไง

   นายท่านเข้ามาใกล้เพื่อจับเข่าผม ทำท่าจะค้ำราวกับกำลังก้มหน้าลงมาช้าๆ...

   เฮ้ย เดี๋ยว มันกำลังจะใช้ปากให้ผมนี่หว่า

   ผมรีบผลักมันออกไปพร้อมลุกขึ้นยืน นายท่านตกใจมาก หน้ามันถึงกับเสียไปเลยเพราะคิดว่าผมจะปฏิเสธ ผมรีบลูบไล้ไปทั่วร่างท่อนบนของมันช้าๆ ด้วยท่าทางที่ผมไม่เคยคาดคิดว่าตัวผมเองจะมีมารยาซ่อนอยู่ในตัวขนาดนี้

   จะโทษธรรมชาติดีมั้ย

   หรือควรโทษความรักของผมดี

   ผมทำได้ทุกอย่าง...ถ้าคนตรงหน้ามันจะมีความสุข

   เพราะผมอยากเห็นหน้าฟินเหมือนขึ้นสวรรค์ของมันอีกครั้ง

   “กล้า” มันพึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อ ซ้ำยังถูกอกถูกใจนักหนาที่ผมอ่อย ร่างของมันโอนอ่อนตามแรงผลักของผมง่ายมาก จนในที่สุดมันก็เข้าไปในห้องน้ำที่มีชักโครก

   ผมหันหลังให้มัน พร้อมปิดประตูลงกลอน ตื่นเต้นฉิบหายแต่ก็รู้สึกวูบวาบ...

   “ต้องการความเป็นส่วนตัวเหรอ” มันกระซิบขำๆ แตะตัวผมเหมือนเป็นของรักล้ำค่า

   “ก็แค่...อยากอยู่ที่แคบๆ กับมึงสองคน”

   มือของผมสั่นตอนที่เริ่มแตะเป้าของนายท่านพร้อมทั้งเลียริมฝีปากของตัวเอง เป็นอย่างนั้นอยู่ครู่หนึ่งจนนายท่านจับมือผมเอาไว้

   “เฮ้”

   ผมชะงัก เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาว่ามันต้องการอะไร

   “ให้กูได้อ่อยมึงบ้าง”

   ท่านผลักผมออกไปให้หลังผมชิดติดขอบผนังห้องน้ำ จากนั้นก็เริ่มใช้สายตาของมัน...ฆ่าผมให้ตายช้าๆ

   สิ่งที่มันแสดงออกมาคือใบหน้าต้องการสุดฤทธิ์พร้อมๆ กับทั้งปลดกางเกงตัวเองอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาแลดูทั้งหวานทั้งเคลิ้มหนัก สลับกับการกัดริมฝีปากตัวเองช้าๆ พร้อมลมหายใจที่ส่งเสียงดังหอบถี่

   “แม่ง...” ผมร้องโอดครวญ รู้สึกอยากพุ่งเข้าใส่ตัวมันตั้งแต่ตอนนั้น

   หล่อมาก เซ็กซี่มาก...จนผมทั้งอยากได้และก็อยากตายไปพร้อมๆ กัน

   ถ้าไม่ได้มันในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้...ผมต้องระเบิดตัวเองตายชัวร์ๆ

   การทรมานผมยังไม่สาแก่ใจพอสำหรับอีกฝ่าย ตอนนี้นายท่านน้อยโดดเด่นเป็นสง่าอยู่ในมือเจ้าของมันที่เริ่มจับมันโบกไปมา ขนาดใหญ่เป็นลำยาวของมันทำเอาผมอึ้งจนถึงกับอ้าปากค้าง

   ...อีกทั้งยังน้ำลายสอจนถึงกับต้องกลืนน้ำลายซ้ำๆ

   สีหน้าของนายท่านยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มันยังมองผมตาหวานเยิ้มพร้อมกับกัดริมฝีปากเหมือนเดิม ผมได้แต่ครางอย่างอ่อนระทวย ก่อนจะหมดความอดทน ผลักนายท่านพลิกชิดติดกำแพงจากนั้นก็เริ่มจูบไล่ตั้งแต่ริมฝีปาก ซอกคอ หัวไหล่ และยอดอก

   “อื้ม” นายท่านร้อง

   “ฝากไว้ก่อนนะ” ผมเคลื่อนย้ายริมฝีปากตัวเองมายังหน้าท้องฟิตแน่น “ตอนนี้มีเวลาแค่นี้”

   จากหน้าท้องมาถึงท้องน้อย และหลังจากนั้นก็มาถึง...ส่วนที่โดดเด่นซึ่งกำลังชี้หน้าชี้ตาผมอยู่

   มือของนายท่านเริ่มปล่อยให้นายท่านน้อยเป็นอิสระ ผมกลืนน้ำลายพลางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่กำลังก้มต่ำลงมา มีใครบางคนเริ่มหมดความอดทนเหมือนกันกับผมแล้ว

   ตานายท่านดูเคลิ้มซะจนไม่เหลือมาดคุณชายอีกต่อไป

   ผมชอบแบบนี้ ชอบที่จะเห็นแบบนี้เพียงคนเดียว

   มือใหญ่ของอีกฝ่ายเริ่มจับมาที่ศีรษะของผม เป็นมือที่อบอุ่น พร้อมจะส่งสัญญาณบอกผมว่าเจ้าของมือกำลังมีความสุขในสิ่งที่ผมกำลังจะทำ

   ผมพร้อมแล้ว

   “ที่รัก...บอกกูมาก่อน”   

   กำลังจะอ้าปากรับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอยู่แล้ว แต่ก็มันถามพร้อมกับใช้คำเรียกที่ผมไม่คุ้น แม่งเอ๊ย ผมชอบแฮะ

   “กูคือคนแรกของมึงใช่มั้ย”

   ถ้ารู้แล้วจะฟินใช่มั้ย...งั้นตอบให้ก็ได้

   แต่แทนที่ผมจะตอบด้วยคำตอบ ผมกลับตอบด้วยการใช้ริมฝีปากจูบไปที่ปลายยอดของนายท่านแทนอย่างเชื่องช้าและเนิบนาบ

   มือทั้งสองข้างของนายท่านจิกผมของผม ให้ตาย ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงใช้ปากให้กันและกัน

   เพราะการที่เห็นคนรักรู้สึกดี...เราก็รู้สึกดี มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

   “ท่าน” ผมกระซิบเรียก

   นายท่านลืมตาก้มหน้าเพื่อมองหน้าผม

   “ที่รัก...มึงมองกู”

   ผมอ้าปากช้าๆ ก่อนที่จะรับส่วนนั้นของนายท่านเข้ามาไว้ในปาก ใช้ดวงตาของตัวเองสื่อสารกับคนที่กำลังจับศีรษะของผมอยู่ตอนนี้

   ตาของผมอยากเห็นว่าคนคนนี้กำลังจะถูกแผดเผาเพราะสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่

   “แม่งเอ๊ย” อีกฝ่ายคราง “มึงดีว่ะ”

   นายท่านใหญ่คับปากผม ผมรู้สึกแปลกๆ และหายใจไม่ค่อยจะออก ไอ้สิ่งนี้ของมันใหญ่เกินกว่าปากเล็กๆ ของผมมาก แต่ไม่น่าเชื่อว่านายท่านมันจะรู้สึกดีกับการใช้ปากแบบเด็กอนุบาลของผม

   เพราะมันเอาแต่จิกผมของผม พร้อมๆ กับเริ่มชักนำผมว่าผมควรขยับปากและศีรษะของตัวเองยังไง

   ยิ่งผมใช้สายตา นายท่านก็ยิ่งเหมือนใกล้ละลายไปทั่วทุกขณะ มันเอาแต่ร้องเรียกชื่อผม สลับกับคำว่ามึงและก็ที่รัก ลิ้นของผมเริ่มขยับได้เก่งมากขึ้นเมื่อรู้ว่ามีตรงไหนที่นายท่านชอบ มีตรงไหนที่นายท่านรู้สึกเสียวซ่าน

   ทั้งสายตาและก็ลิ้นที่ทำงานไม่หยุด...ตั้งใจดูดดุนทั้งส่วนปลายและก็แทบทุกส่วนจนเกิดเสียงแผล่บ ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะยอมทำให้ใครมากขนาดนี้

   ใบหน้าที่ฟินเหมือนขึ้นสวรรค์ของนายท่านคือคำตอบ

   “แม่ง” มันพูด “ดีมาก...ดีเหี้ยๆ โอยยย”

   นายท่านชอบให้ผมสัมผัสส่วนปลาย

   “กล้า”   

   มันชอบให้ผมใช้ลิ้นกับตรงนั้น

   “โอ๊ย...กล้า”

   ผมตั้งใจมองหน้ามันรวมไปถึงตั้งใจดูดดุนตรงส่วนปลายมากเป็นพิเศษ

   “รักมึงนะ รักมึง...”

   มือของนายท่านเริ่มควบคุมให้ผมเร่งจังหวะ ผมอ้าปากให้กว้างที่สุดเท่าที่จะมากได้ อีกฝ่ายช่วยผมขณะที่ผมก็ช่วยอีกฝ่ายเหมือนกัน

   มันรู้สึกดีจนผมอธิบายไม่ได้ นี่เป็นสิ่งที่ผมทำกับคนที่ผมรักและมันดีมากๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าผมจะรู้สึกแบบนี้

   ถ้าไม่ใช่นายท่านคนนี้...ผมคงไม่มีความสุขแบบนี้กับใครอีกแล้ว

   “ใกล้แล้ว ทนหน่อยนะ”

   ผมของผมคงยุ่งไปหมดแล้วตอนนี้

   “ทนเพื่อท่านหน่อยนะ”

   ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าควรทำยังไงตอนนายท่านจะเสร็จ จังหวะมันเริ่มถี่มากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ผมควรจะ...

   “ใกล้แล้ว ใกล้จริงๆ”

   ท่านตั้งใจจะถอน แต่มือของผมรั้งสะโพกมันเอาไว้ทำให้มันแตกคาปากของผมเต็มๆ

   แม่งเปื้อนแฮะ...เยอะอะไรขนาดนี้วะ

   “ขอโทษ” นายท่านหอบหายใจแรงหลังจากพักหลังเสร็จ มันช่วยลูบส่วนที่เปื้อน ผมลองชิมรสนายท่านดู...รู้สึกว่ามันหวานปะแล่มๆ “ทิชชู แม่งเอ๊ย อยู่ไหนวะ”

   “ใจเย็นๆ” ผมยิ้ม พยายามจัดการตัวเองเท่าที่จะจัดการได้ “กูโอเคหรือเปล่า”

   “ยิ่งกว่าโอเคอีก” มันโผเข้ากอดผมพร้อมๆ กับจูบ จูบทั้งๆ ที่ผมยังมีรสของมันอยู่ในปากนั่นแหละ ลิ้นที่เกี่ยวกระหวัดของมันทำให้ผมรู้ว่ามันอยากเป็นหนึ่งเดียวกับผมมากแค่ไหน “กูจะตอบแทนยังไงดีล่ะเนี่ยเมียจ๋า”

   “เมียห่าไรล่ะ”

   ผมเอื้อมมือไปจับมือของนายท่านให้จับส่วนนั้นของผม มันยังคงตั้งชี้โด่ชี้เด่อยู่ตลอดเวลาที่อยู่กับนายท่านในนี้

   “แค่นี้พอ” ผมร้องขอ

   “จริงเหรอ”

   “กับจูบ”

   “...”

   “ไม่มากไปใช่มั้ย”

   “น้อยไปด้วยซ้ำ” นายท่านเริ่มจูบผม “แต่กูจะทำให้ดีที่สุด”

   ผมเสร็จไวมากเพราะผมอดกลั้นมานาน รสของนายท่านยังติดอยู่ในปาก อีกทั้งใบหน้าเซ็กซี่ของนายท่านก็ยังคงตาตรึงอยู่ในใจผมไม่มีวันหายไปง่ายๆ

   หล่อแบบนั้นแถมยังเซ็กซี่เหี้ยๆ แบบนั้น

   กูเริ่มหวงแล้วนะ...

   แค่ใช้ปากอย่างเดียวคงทำให้มันรักให้มันหลงไม่ได้หรอกมั้ง

   ในหัวของผมเริ่มคิดอะไรหลายอย่างปนๆ กัน

   ผมอยากให้มันหลงผม...เพราะผมหลงมันครับ

   รู้สึกได้ผมเริ่มหลงมันมากขึ้นกว่าเดิม...เป็นแสนเท่าล้านเท่า







   “ยืนยิ้มมาเลยนะมึง”

   “เบาเสียงหน่อยทิม ฝันอยู่ข้างหลัง”

   “เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้างล่างเห็นแต่พวกพี่ๆ คนอื่นๆ ไม่เห็นพี่กล้า”

   “...”

   “แล้วมึงหายไปไหนตั้งหลายนาที”

   “..”

   “ทำไมหน้าตาดูอิ่มเอิบ เฮ้ย นี่อย่าบอกนะ...”

   “หึหึ”

   “โว้ยยยยยยยยยยยย แบบนี้ก็เรียกว่าได้ยาเพิ่มความหล่อมาจากพี่กล้าแล้วสิ”

   “ยาเหี้ยไรล่ะ”

   “ก็มึงไปเสียบเขาอ่ะ”

   “ยัง!”

   “...”

   “แม้จะอยากมากก็เหอะ แต่ยัง...มันรีบไปหน่อย”

   “ดูมีความสุขเนอะ”

   “มึงก็ลองมีอะไรกับคนที่มึงรักดูสิวะ”

   “แบบนี้เรียกว่ามีอะไรแล้วเหรอ”

   “มีดิ...สำหรับกูเรียกว่ามีนะ”

   “...”

   “ออรัลเซ็กส์มันก็เซ็กส์ป่ะ”

   “สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

   “ทิมน้อยหน้าแดงว่ะ ฮ่าๆๆ”

   “...”

   “กล้าแม่ง...”

   “ทำไม พี่กล้าทำไม”

   “ไม่รู้”

   “...”

   “เซ็กซี่เหี้ยๆ ร้อนแรงเหี้ยๆ”

   “...”

   “โอยยยยย สีหน้าของมันตอนทำ...”

   “พอ! มึงไม่จำเป็นต้องเปิดเผยกับกูหมดทุกเรื่องก็ได้!”

   “เฮ้อ”   

   “...”

   “กูหวงแน่ๆ กูต้องหวงมันอย่างหนักหน่วงแน่ๆ”

   “...”

   “โซ่ล่ามคนนี่มันราคากี่ตังค์วะทิม”








TBC*







เอามือปิดหน้าปิดหน้าพร้อมกับวิ่งหนี
ไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้นนนนนนนนนน




   

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
หลานทั้งสองคน ทำไรอยู่จ้า    :m22:   :mew3:

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
แดดิ้นนนน แงงงง ทำไมเขาร้อนแรงกันจัง ปิดตาด่วนๆ555
ความรู้สึกของทั้งสองคงไม่ต้องพูดอีก แต่จะผ่านด่านคุณแม่ไปยังไง พราวฝันอีก

ออฟไลน์ koko0540

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
สารภาพว่าชอบพาร์ทที่ตัดมาแก๊งค์ลูกค่ายละครในส่วนท้ายของหลายๆตอนมาก รู้สึกได้รู้ความรู้สึกของนายท่านและความก๊องๆของแก๊งค์นี้ ดูน่าเอ็นดูแปลกๆ5554

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด