[ เ ล่ น ข อ ง เ ตี้ ย ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [ เ ล่ น ข อ ง เ ตี้ ย ]  (อ่าน 980403 ครั้ง)

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
หูยดี

ออฟไลน์ badbadsumaru

  • ♡ caramel macchiato
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2458
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-2
555555555555 น่ารักว่อยยยย
ตลกเซียนชิบหาย

ออฟไลน์ babeauy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
น่ารักมาก กกกกก นาย ท่าน ตรงๆ ดี รอ เทพ เซียน ต่อไป
 :-[

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4014
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
เหม็นฟามรักไปหมดดดด  :hao7:

ออฟไลน์ yanggi

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 174
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
อ่านตอนแรก อารมณ์เหมือนจะมาแก้แค้นอะไรแบบนั้น แต่สรุป แค่งอนและหาทางคืนดี อ่านสบายๆดี ชอบมากค่ะ o13

ออฟไลน์ cookie12ck

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 195
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
รอคนเขียนคร้าาาาาาาาา :hao7:

ออฟไลน์ Aphrodite

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 865
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-1
ตามมาอ่านจากกระทู้แนะนำ  ไม่ผิดหวังจริงๆค่ะ   :ling1: :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ Aphrodite

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 865
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-1
ชอบน้องเซียนแระ   ขอตอนพิเศษ เซียนมั่งนะคะ  :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ maplub_oyaya

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
รอเทพเซียน ค่ะ  o13

ออฟไลน์ caramel

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 165
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
รอค่าาาาาา    :katai2-1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ toou

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1051
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-3
คิดถึงที่สุดเลยนะรู้ไหมมมมม

ออฟไลน์ __puppy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
 :laugh: อันเดอร์สกอร์อันเดอร์สกอร์ปั๊บปี้ขอมาร่วมลุ้นรักครั้งนี้ด้วยคนน น้องทิมน่ารักจังเลยย55

ออฟไลน์ kredkaew26

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 88
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
คุณน้องไรท์เตอร์ขาาาาาาาาาาาาาา คุณพี่รออ่านนานแล้วเน้อ  คุณพี่ใจจิขาดแล้วอ่ะ  ฮือ ฮือ ฮือ  มาต่อเร็วๆ น้า   :mew2: :mew2: :mew2:

ออฟไลน์ r4211361

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
เหม็นฟามรักกกก 5555555555

ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1544/-12







ตอนที่ 16
กล้าหาญ






   Naaytan Aroonkittiniwat
   รูป : แก๊งคุณชายลูกค่ายละครกินอาหารกับแก๊งชายโฉดโหดเยี่ยงหมาที่ตลาดหน้ามอ
   แคปชั่น : Family #NTKH1stday
   จำนวนไลค์ : 212

   Naaypon Aroonkittiniwat : แฟมิลี่? ไหนกู (12 Likes)
   เพื่อนร่วมโรงเรียนคนที่หนึ่ง : โหยยยย กล้าดูดีขึ้นมากเลยว่ะ
   เพื่อนคนที่สี่ : You look so happy
   เพื่อนคนที่สอง : Gu envy laew wa!
   Naaykong Aroonkittiniwat : คนไหนแฟนนายท่าน?
   Naaytan Aroonkittiniwat : ทุกคนเงียบไว้ ห้ามตอบน้องกู
   Naaykong Aroonkittiniwat : กูส่องแป๊บเดียว เดี๋ยวกูก็เจอ กูไม่ได้โง่
   Naaytan Aroonkittiniwat : @Naaykong Aroonkittiniwat ไม่น่ารับแอดมึงเลย...
   เพื่อนร่วมโรงเรียนคนที่สอง : โอ้โห นายกอง โอ้โห...
   รุ่นพี่คนที่หนึ่ง : น้องคนนี้ของมึงได้ใจจริงๆ (34 Likes)







   “เชี่ยนายกอง”

   “หืม” ผมหันขวับไปเพราะจู่ๆ นายท่านมันก็บ่นพึมพำเป็นชื่อน้องชายตัวเองตอนที่เราเดินกลับจากกินข้าวที่ตลาดหน้ามอ ท่าทางต้นสายปลายเหตุมันน่าจะมาจากสิ่งที่อยู่ในจอโทรศัพท์ของนายท่าน ผมจึงได้ทำการยื่นหน้าเข้าไปดู...

   ...แน่นอนว่าแฟนผมมันจับหัวของผมให้หันไปทางอื่นแทบจะในทันที

   ผมสามารถแตะต้องทุกอย่างของนายท่านได้หมดแม้กระทั่งร่างกายของมันทุกซอกทุกมุม แต่สิ่งเดียวที่ผมแตะต้องไม่ได้นั่นก็คือเฟซบุ๊กลับของมัน

   ไม่รู้จะมีเหี้ยอะไรเป็นความลับนักหนา

   “น้องมึงมีอะไรเหรอ”

   “มันกวนตีนน่ะ” นายท่านหันมามองหน้าผม “มึงยังไม่เคยเห็นน้องชายกูเลยสักคนนี่”

   “ไม่เหมือนมึง...เห็นพี่สาวกูบ่อยมากจนกูจะจับมึงแต่งงานกับพี่กูคนใดคนหนึ่งอยู่แล้ว”

   อีกฝ่ายเหล่มองผมพร้อมยิ้มมุมปาก “ได้เหรอ”

   “ได้ก็บ้า กูพูดเป็นเชิงเปรียบเทียบว่ามึงมาบ่อย!”

   “โห เสียงดังขึ้นเลยว่ะ”

   “...”

   “ถามจริง...ที่มึงเสียงดังเนี่ย มึงหวงใครกันแน่”   

   “หืม” ฆ่าตัวตายชัดๆ เลยกู...เปลี่ยนเรื่องพูดตอนนี้ทันมั้ยเนี่ย

   “หวงพี่สาวหรือว่าหวงกู”

   “หวงพี่กูดิ กูจะหวงมึงทำเตี่ยอะไรล่ะ”

   สิ้นเสียงของผม นายท่านก็ทำการแกล้งผมด้วยการโอบรอบตัวผมไปทั้งตัว ผมดิ้นพล่านเพราะกลัวว่ามีคนเห็น โชคดีที่ทางเดินตรงนี้มันมืด แม้กระทั่งกลุ่มเพื่อนของเราที่เดินนำอยู่ข้างหน้าก็ยังไม่เห็นสิ่งที่เราทั้งสองคนกำลังทำอยู่เลย

   เอ๊ะ...หรือพวกมันไม่สนใจวะ

   “แกล้งกูเก่งนัก” นายท่านปล่อยผมจากนั้นก็บิดแก้มผมแรงๆ

   “ไม่ได้แกล้ง หวงพี่จริงๆ” ผมพูดเสียงอ่อย ลองหันไปเช็กหน้านายท่านดู มันไม่ได้มีสีหน้าที่สลดลงแต่อย่างใด ถึงจะเป็นอย่างนั้น...ผมก็ไม่อยากให้มันคิดในแง่ลบอยู่ดี “มึงกูก็หวง”

   “หา” นายท่านยิ้มร่า

   “มึงจำไม่ได้เหรอตอนที่มึงมาบ้านกูบ่อยๆ เมื่อตอนมอปลายอ่ะ กูไม่ยอมปล่อยให้มึงอยู่บ้านตามลำพังกับพี่สาวกูเวลาที่มึงรอกูเลยนะ”

   “ก็มึงหวงพี่มึงป่ะวะ”

   ไม่ผิดที่มันจะคิดอย่างนั้น แต่จริงๆ แล้วผมมีความลับอย่างหนึ่งที่ผมไม่เคยแชร์ให้มันรับรู้อยู่

   “จริงๆ แล้ว...กูหวงมึงอยู่นิดหน่อย”

   นายท่านทำสีหน้าได้ใจ

   “แค่นิดหน่อย!” ผมร้อง “พี่เจ้าหญิงชอบชมมึงให้กูฟัง กูกลัวพี่กูจะชอบมึง...” ผมอ้างไปถึงพี่สาวคนที่สามที่มีวัยใกล้เคียงกับผมมากที่สุด ตอนนี้เธอเรียนอยู่ปีสามแล้วครับ พี่คนโตอย่างพี่เจ้านางนั้นทำงานแล้ว มีแฟนแล้วด้วย ส่วนพี่คนรองอย่างพี่เจ้างามนั้นกำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่ห้า (เธอเรียนทันตแพทย์น่ะ)

   “จริงเหรอ พี่เจ้าหญิงชมกูเหรอ” นายท่านแม่งหลงประเด็นใหญ่แล้ว “กูปลื้มคนนี้ที่สุดในบรรดาพี่สาวของมึงทุกคนเลย”

   ผมเตะหน้าแข้งของมันอย่างไม่ยั้งแรงจนมันต้องกระโดดจับขาตัวเอง

   “โอ๊ย!”

   “...”

   “แบบนี้นี่ไม่ใช่หวงกูแล้วมั้ง กูพูดถึงพี่สาวมึงปุ๊บมึงเตะกูปั๊บ”

   “กูไม่รู้แล้วว่ากูรู้สึกอะไรบ้าง ทั้งหวงพี่ทั้งหึงมึงปนๆ กันไปแล้ว ช่างแม่งเหอะ”

   “เออ ฟังดูเป็นมึงดี ชอบคิดว่าตัวเองสับสนแต่การกระทำดูออกโคตรง่าย”

   “เหี้ยท่าน”

   “ไม่ได้ว่าอะไรครับ แค่ตั้งข้อสังเกตเฉยๆ” มันยิ้ม จากนั้นก็มองซ้ายมองขวาแล้วก็ทำการหอมแก้มผมอย่างรวดเร็ว “ดีใจนะที่รู้ว่าตอนนั้นมึงก็หวงกู”

   ผมหน้าแดง “ก็มันจริงอ่ะ”

   นายท่านมีสีหน้ามีความสุขอย่างเห็นได้ชัด จนกระทั่งไอ้เซียนมันส่งเสียงเรียกให้เราสองคนเดินตามไปไวๆ นั่นแหละ พวกเราถึงได้เร่งฝีเท้า

   “คนนี้ชื่อนายพล” นายท่านเปิดรูปน้องชายของมันให้ดู...นายพลคนนี้คือคนที่สนิทกับนายท่านที่สุด น้องเรียนอยู่ชั้นม.5 หน้าตามีแววคล้ายนายท่านแต่ตาโตกว่าและก็มีใบหน้าที่ใหญ่กว่านิดหน่อย

   “คนที่รู้เรื่องของมึงทุกเรื่องอ่ะนะ”

   “ใช่ มันรู้จักมึงด้วย”

   “...”

   “รู้หมดว่ามึงทำให้กูเจ็บยังไงบ้าง”

   “เฮ้ย” ผมเริ่มหน้าเสีย “แล้วน้องมันจะเกลียดกูมั้ยเนี่ย”

   “ไม่หรอก” นายท่านยิ้มน้อยๆ “ก็มีบ่นบ้างว่าทำไมต้องทำให้พี่ชายเข้าโรง’บาลด้วย...แต่ไม่เกลียดหรอก”

   นั่นคือไม่เกลียดเหรอวะ...ผมเริ่มใจคอไม่ดี แต่นั่นก็เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

   “ส่วนไอ้นี่...ตัวแสบ ชื่อนายกอง” นายท่านชูรูปน้องชายคนต่อมาของมันให้ดู คนนี้หน้าเหมือนนายท่านมากจนผมถึงกับต้องกดขยายรูปดูใกล้ๆ เด็กม. 3 คนนี้คล้ายนายท่านแทบจะเรียกได้ว่าเหมือนนายท่านสมัยยังเป็นเด็กมัธยม แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกว่าเจ้าเด็กคนนี้นั้นต่างจากแฟนผมอย่างสุดขั้วยังไงก็ไม่รู้

   นายท่านมันช่วยชี้แจงแถลงไขได้ทันเวลาพอดี

   “แสบที่สุด ดื้อที่สุด เข้าใจยากที่สุด” มันถอนหายใจ “กูเป็นห่วงไอ้นี่ที่สุดๆ เลย”

   ดูจากการดึงหน้าตอนถ่ายรูปแล้ว...ผมคิดว่านายกองนั้นดูแลตัวเองได้นะ

   “ส่วนนี่คนสุดท้าย...นายน้อย” แววตาของนายท่านฉายแววเอ็นดูออกมาอย่างเห็นได้ชัด คนสุดท้องของบ้านอรุณกิตตินิวัฒน์นี่น่ารักสุดๆ ไปเลยครับ เป็นเด็กม. 1 ที่เหมือนอยู่ประถมอยู่เลย หน้าโคตรเด็กทั้งๆ ที่เป็นเด็กอยู่แล้ว ทุกคนไม่งงกันใช่มั้ยครับ...

   “คนนี้น่าเป็นห่วงที่สุดไม่ใช่เหรอ” ผมพูดตามความรู้สึก

   “น่าหวงที่สุด แต่ไม่น่าห่วงที่สุด” นายท่านถอนหายใจ “ในบรรดาสามคนนี้...ถ้ามึงจะคิดหนักล่ะก็ มึงคิดแค่เรื่องของนายกองก็พอ”

   “น้องมันสร้างวีรกรรมเอาไว้หนักมากเลยเหรอ” จำได้ว่านอกจากนายท่านมันจะเหนื่อยกับการวิ่งไล่ตามจีบผมเมื่อสมัยมัธยมแล้ว มันยังต้องเหนื่อยกับการจัดการน้องที่ชื่อว่านายกองนี่แหละ นี่ถ้าตอนนั้นผมใส่ใจมันสักนิด...ผมคงได้ช่วยมันแก้ปัญหาแล้ว
 
   “ก็ไม่หนักขนาดนั้น มันไม่เคยทำร้ายใคร ไม่ได้ก่อเรื่องเหมือนที่มึงชอบทำเมื่อสมัยก่อน”

   ไอ้เหี้ยนี่มีพาดพิง...

   “มันแค่เป็นเด็กเข้าใจยาก ชอบคิดไม่เหมือนชาวบ้านน่ะ”

   แม้ว่าผมจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ในตอนนั้น...แต่ผมก็รับรู้ได้ว่านายท่านมันห่วงน้องชายคนนี้ของมันมากมายจริงๆ ไม่เหมือนกับผม...ในบรรดาพี่สาวคนสวยทั้งสามคนของผม ผมไม่เคยรู้สึกห่วงใครมากกว่าใครมาก่อน ผมเป็นห่วงเท่าๆ กันหมด

   นี่อาจจะเป็นความแตกต่างระหว่างการเป็นพี่ชายกับการเป็นน้องชายก็ได้มั้ง









   วันต่อมา

   ตัวละครที่ชื่อ ‘รักกล้ามาก’ ใน RoV เล่นโหดฉิบหาย แต่ตัวละครที่ชื่อ ‘รักท่านมาก’ (ไปเปลี่ยนอีกรอบเรียบร้อย) ของผมกลับเล่นไก่กาซะจนโดนคนในทีมสาปแช่งให้ไปเกิดใหม่หรือไม่ก็ด่าว่าใช้หัวแม่โป้งเท้าเล่นเหรอ

   กูเลิกเล่นก็ได้วะ

   คืนนี้ผมหลับคนเดียวครับ เนื่องจากนายท่านมันต้องไปเจอแม่ของมัน เราตัดสินใจยังไม่ทำให้เรื่องของเราเป็นเรื่องใหญ่ด้วยกันบากหน้าไปหาแม่ของนายท่านกันทั้งคู่ เราเพิ่งจะคบกันแค่วันแรกๆ ยังไม่อยากให้เกิดดราม่าอะไรทั้งสิ้น

   เพราะคืนนี้เราแยกกันนอน ผมก็เลยมีเวลาเล่น RoV ซึ่งเล่นได้ไม่กี่เกมก็เลิกเล่นแล้ว  ผมมันเล่นห่วยจริงๆ สมกับคำที่ไอ้เซียนกับไอ้หมูหันมันชอบเหน็บแนม ในเมื่อเล่นไปก็เปลืองแบตเปล่าๆ ผมจึงได้ใจลอยนอนมองเพดานพลางคิดไปถึงนายท่าน

   ไม่รู้ป่านนี้นายท่านมันจะนอนหรือยัง...มันจะดื่มนมเปรี้ยวก่อนนอนมั้ย

   ใช่...ผมคิดถึงแฟนตัวเองครับทุกคน ผมขอยอมรับอย่างลูกผู้ชาย!

   ผมกะจะส่งข้อความไปถาม แต่แล้วก็มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมาให้ผมอ่านซะก่อน




   084-4444XXX
   หน้าด้าน





   เกิดมาก็เพิ่งเคยโดนด่าว่าหน้าด้านว่ะ ผมเกาหัวแกรกๆ ไม่แน่ใจว่าคนที่ส่งข้อความมาหาผมคือใคร จากนั้นผมเริ่มคิดทบทวนในใจว่าช่วงนี้ผมไปสร้างศัตรูที่ไหนเอาไว้หรือเปล่า

   ยังไม่ผมจะได้ทันคิดหน้าคิดหลัง ผมก็ส่งข้อความตอบกลับไปหาเบอร์ปริศนานี้แล้ว



  Klahanboy
   พราวฝันเหรอ?




   เงียบแฮะ...สงสัยจะใช่ เอ๊ะ หรือไม่ใช่

   ผมไม่กะต่อความยาวสาวความยืดอยู่แล้ว สำหรับผู้หญิงผมไม่เคยเถียงชนะเลยแม้แต่ครั้งเดียว ถ้าคุณสงสัยว่าเป็นอย่างนั้นได้ยังไงก็จงอย่าลืมนะครับว่าผมมีพี่สาวทั้งหมดสามคน แต่ละคนก็เผ็ดเด็ดดวงไปคนละแบบ แต่ที่แน่ๆ ในช่วง PMS หรือก่อนมีประจำเดือน ผมถูกกระทำเสมอโดยเฉพาะเรื่องโดนด่าเนี่ย

   นั่งอยู่เฉยๆ ยังโดนด่าว่าหายใจทำไมเลยครับ คิดดูสิ...

   เพราะฉะนั้นที่มาของข้อความนี้จะเป็นพราวฝันหรือไม่ ผมก็ไม่ขอตอบกลับอะไรอีก ผมรู้ว่าเธอโกรธ ที่ผ่านมาผมทำให้นายท่านเจ็บมาเยอะ เธอคงเห็นทุกความเสียใจและเห็นทุกช่วงเวลาที่อ่อนแอของมัน แต่เมื่อกลับมาเจอกันอีกครั้ง ผมกลับได้ใจมันมาอย่างง่ายดายโดยที่แทบไม่ได้เปลืองแรงอะไรเลย

   เธอไม่ผิดที่จะโกรธหรือน้อยใจ

   ผมทำอะไรไม่ได้ นอกจากน้อมรับคำด่าและรับความชิงชังของเธอต่อไป

    ตอนนี้สิ่งที่ผมทำได้มีเพียงแค่เป็นแฟนที่ดีที่สุดของนายท่าน ไม่ทำให้มันเจ็บหรือเสียใจอีก ผมจะทำทุกวันให้ดีที่สุด เพื่อให้นายท่านมีความสุข...

   หวังว่าสิ่งที่ผมจะทำต่อไปนี้จะช่วยไถ่โทษที่ผมเคยทำนายท่านเสียใจเอาไว้ได้

   Klahanboy : นอนยัง

   ผมถอนหายใจขณะที่พิมพ์ทักไปหานายท่าน

   Naaytan_Lkh : คิดถึงจัง

   ผมหน้าแดงกับสามพยางค์สั้นๆ นั้นของมัน

   Klahanboy : สาดดดด ตอบไม่ตรงคำถาม
   Klahanboy : แต่กูชอบคำตอบนี้นะ

   Naaytan_Lkh : เป็นอะไรหรือเปล่าวะ ทำไมเสียงดูเหนื่อยๆ


   รู้สึกแปลกใจที่มันรับรู้ความรู้สึกของผม...ไม่ใช่เพราะผมโกรธพราวฝันที่ส่งข้อความเหล่านี้มา แต่ผมรู้สึกผิด...มันเป็นความรู้สึกผิดที่ผมเอาออกจากใจผมไม่ได้

   บางทีผมก็คิดว่าผมนี่แม่งเหี้ยมาก...เหี้ยที่ทำร้ายความรู้สึกของผู้หญิงคนหนึ่ง

   แต่บางครั้ง...คนเราก็เต็มใจเหี้ยเพราะความรักครับ

   Klahanboy : กูพิมพ์เอา มึงรู้ได้ไงว่าเสียงกูเป็นยังไง

   Naaytan_Lkh : กูเดา
   Naaytan_Lkh : ว่าไง มีเรื่องเครียดหรือเปล่า
   Naaytan_Lkh : ถ้าไม่ใช่ก็ไม่เป็นไร ถ้าใช่จะได้ปลอบไง


   โอ้โห...ผมขอยกโล่รางวัลแฟนดีเด่นให้ไปเลย

   Klahanboy : ไม่ใช่
   Klahanboy : ถามหน่อยดิ ไอ้แอลเคเอชของมึงนี่คืออะไร


   อยากรู้มานานแล้ว

   Naaytan_Lkh : ให้กูตอบจริงดิ
   Naaytan_Lkh : คนรู้กันทั้งประเทศแล้วมั้ง ยกเว้นแต่มึงเนี่ย

   Klahanboy : เคเอชนี่น่าจะเกี่ยวกับกูแน่ๆ

   Naaytan_Lkh : ขอบคุณที่เข้าใจสักที...
   Klahanboy : แล้วแอลนี่มันอะไร

   Naaytan_Lkh : กูว่ามึงแกล้งถามเพราะอยากอ่านคำบอกรักของกูแน่เลย


   หา หรือว่า...

   Klahanboy : เลิฟเหรอวะ
   Klahanboy : ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยย
   Klahanboy : เฮ้ยยย จริงดิ!

   Naaytan_Lkh : ...
   Naaytan_Lkh : นี่กูต้องพิมพ์จริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย
   Naaytan_Lkh : เลิฟเคเอช
   Naaytan_Lkh : แปลว่านายท่านรักกล้าหาญครับ

   
   มันไม่รู้หรอกว่าผมกำลังน้ำตาปริ่ม...แม้ในใจผมจะเคยเดาเป็นคำว่า Love แต่พอได้ถามมันตรงๆ พร้อมกับได้เห็นคำตอบที่ยอมรับอย่างง่ายดายของมัน ผมรู้สึกปลื้มมากมายอยู่เหมือนกัน

   Klahanboy : คนฟอลไอจีมึงตั้งเท่าไหร่
   Klahanboy : แต่มึงใช้ชื่อไอจีนี้เนี่ยนะ

   Naaytan_Lkh : กูใช้ตั้งแต่สมัครแล้ว
   Naaytan_Lkh : มาเติมแอลทีหลังตอนที่ห่างกับมึงเนี่ย

   Klahanboy : โคตรเท่...

   Naaytan_Lkh : กูผัวมึงไงกล้า ฮ่าๆๆ

   Klahanboy : ไม่เท่แล้ว

   Naaytan_Lkh : ขอโทษครับ...

   
   ผมยิ้มให้กับหน้าจอแล้วค่อยๆ พิมพ์ข้อความตอบด้วยมืออันสั่นเทา

   Naaytan_Lkh : มึงเหนื่อยจริงๆ แน่ กูสัมผัสได้
   Naaytan_Lkh : เกี่ยวกับกูหรือเปล่า
   Naaytan_Lkh : ถ้าเกี่ยว...มึงอย่าเพิ่งท้อนะ
   Naaytan_Lkh : กูเสียใจแน่ๆ
   Naaytan_Lkh : นี่เพิ่งคบกันวันที่สองเองนะเว้ย

   Klahanboy : ไอ้บ้า คิดได้ไง ยังไม่ได้พูดอะไรเลย

   Naaytan_Lkh : ใจแป้วหมด
   Naaytan_Lkh : ออกมาเปิดประตูห้องหน่อยดิ๊

   Klahanboy : เฮ้ยยย จะนอนแล้ว

   Naaytan_Lkh : น่า...แป๊บเดียว


   ผมรีบลุกพรวดพราดไปเปิดประตูห้องของตัวเอง นายท่านยืนอยู่หน้าห้องของผมจริงๆ ด้วย มันอยู่ในชุดนอนลายทางสีน้ำเงิน ท่าทางเหมือนกำลังจะนอนเหมือนกัน

   ปากของผมกำลังจะเอ่ยคำพูด แต่นายท่านก็พิมพ์ข้อความส่งมาให้ผมทั้งๆ ที่ผมยืนประจันหน้ากับมันอยู่

   Naaytan_Lkh : หายคิดถึงละ
   
   “ไอ้...” จะด่าแก้เขินก็ด่าไม่ออก เพราะลิ้นมันพันกันไปหมดแล้ว นายท่านยิ้มแฉ่งก่อนจะพิมพ์ข้อความใหม่ส่งมาให้ผมอีกรอบ
   
   Naaytan_Lkh : มึงเหนื่อยได้ทุกเรื่อง
   Naaytan_Lkh : แต่ห้ามเหนื่อยเรื่องเป็นแฟนกันกับกูนะ
   Naaytan_Lkh : ตกลงมั้ย    


   ราวกับมันเพิ่งผ่านอะไรบางอย่างมา แล้วก็ทำให้มันกำลังเครียด...เพราะถ้าไม่เครียดล่ะก็ มันคงไม่เอ่ยเรื่องนี้ซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้หรอก

   Klahanboy : ตกลง
   Klahanboy : ไปนอนได้แล้ว

   Naaytan_Lkh : จริงๆ นะเว้ย
   Naaytan_Lkh : สัญญาแล้วนะ


   “เฮ้อ” ผมโผเข้าไปกอดคนขี้กังวลให้หายกังวล มือที่กอดผมตอบกำลังสั่นอยู่ และนั่นก็แปลว่าผมเดาถูกเรื่องที่มันมีเรื่องให้เครียด เชื่อว่าเรื่องที่มันเครียดคงหนีไม่พ้นเรื่องของผมหรือไม่ก็เรื่องที่คบกันกับผม

   อย่าลืมนะครับว่ามันเพิ่งไปเจอแม่ของมันมา...

   “กูรักมึงนะนายท่าน” ผมพูด “แต่กูคงไม่เปลี่ยนชื่อไอจีเป็นแอลเอ็นทีหรอก”

   “ยังไม่ได้ขอสักคำเลย โธ่”

   “...”

   “แค่ชื่อ RoV ของมึงก็ถูกใจกูมากแล้วล่ะ”

   มือของนายท่านเปลี่ยนมากุมมือผมเอาไว้ทั้งสองข้าง

   ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม...ผมจะไม่มีวันปล่อยมือคู่นี้อย่างเด็ดขาด







   [มีต่อนะคะ]




ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1544/-12








   วันเปิดเทอม ณ ตึกเศรษฐศาสตร์

   คุณคนอ่านคงจะงง อ่านมาตั้งนานเพิ่งจะเปิดเทอมเองเหรอ...มอผมก็เป็นอย่างงี้แหละครับ กิจกรรมรับน้องกินเวลาไปตั้งเกือบสามอาทิตย์รวมช่วงเวลาเตรียมงานก่อนที่จะเปิดเทอม ช่วงนั้นมีโมเมนต์มากมายที่น่าสนใจ และผมก็ได้แฟนได้ช่วงเวลานั้นด้วย จะว่าไปช่วงเกือบสามอาทิตย์ที่ว่านั่นเหมือนยาวนานเป็นปีสำหรับผมเลย

  “พี่กล้ามาแล้ว”

   "พี่กล้าสวัสดีค่ะ”

   “พี่กล้าเหมือนหมากระเป๋าอีกแล้ว”

   เสียงทักทายของน้องๆ ปีหนึ่งเป็นอะไรที่รื่นหูดีจริงๆ (อาจจะยกเว้นประโยคสุดท้าย...น้องจะย้ำทำไมหลายรอบครับ!) ผมมาเรียนด้วยใบหน้าที่สดชื่น ทักทายน้องๆ ตามประสารุ่นพี่ที่สนิทกับน้องมาตั้งแต่กิจกรรมรับน้องที่ผ่านมา พวกที่ไม่เข้ากิจกรรมก็แห้วแดก ไม่มีน้องคนไหนมาทักมาทาย...ไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี

    เป็นการเปิดเทอมวันแรกที่สุขีสุขังกะละมังไหมาก เพราะผมกับแก๊งชายโฉดมีเรียนตอนบ่ายครับ เมื่อเช้าเราทุกคนจึงนอนยาว มาเจอกันอีกทีก็ตอนทานข้าวในเวลาเกือบสิบเอ็ดโมง ส่วนนายท่านมันมีเรียนตั้งแต่เช้า แต่พวกเราก็คุยกันก่อนที่นายท่านจะไปเรียนนะครับ

    ที่แน่ๆ นายท่านหายเครียดไปเป็นที่เรียบร้อย ผมยอมรับว่าใจของผมนั้นหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มตอนที่เห็นมันแบกรับความเครียดทั้งหมดเอาไว้ นี่ถ้าผมยังสร้างปัญหาเพิ่มให้มัน ผมคงจะเป็นแฟนที่แย่เอามากๆ เพราะแค่นี้นายท่านมันก็ดูเหนื่อยมากพอดูอยู่แล้ว ฉะนั้นผมควรจะทำตัวดีๆ ให้สมกับที่มันมอบความรักให้ ทุกคนคอยดูผมไว้ได้เลย

   วิชาที่เรียนบ่ายนี้คือวิชาประวัติลัทธิเศรษฐกิจ หรือ History of Economic Thought อย่าถามผมครับว่ามันคืออะไร เพราะผมก็เพิ่งเคยได้ยินเมื่อตะกี้นี่เอง (อนาคตสดใสเหลือเกิน) มันเป็นวิชาที่ค่อนข้างใหญ่ เนื่องจากมีน้ำหนักทั้งหมดสามหน่วยกิตถ้วน ตลอดบ่ายนี้จึงเรียนแค่วิชานี้แค่วิชาเดียว

    ผมพร้อมมากครับ...

    ...พร้อมที่จะหลับน่ะ

   นายท่านไม่ได้ทักอะไรผมเลยตั้งแต่ตอนที่มันเข้าเรียน อาจเป็นเพราะมันกำลังยุ่งมากก็ได้ ผมไม่ได้คิดมากอะไรแต่ก็พยายามเช็กโทรศัพท์อยู่เรื่อยๆ จนไม่ได้สนใจว่าคนรอบข้างกำลังฮือฮากับอะไรบางอย่างอยู่

   “เหยด”

   “ไอ้เด็กนั่นใคร”

   “นายท่านย่อส่วนเหรอวะ”

   คำว่านายท่านทำเอาผมหันขวับ สิ่งที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้าก็คือ...นายท่านตอนมัธยม

   เฮ้ย ไม่สิ ผมขยี้ตาตัวเองก่อนจะมองดูอีกครั้ง...ไม่ใช่นายท่านครับ แต่เป็นน้องชายของมันที่อยู่ในชุดนักเรียนมัธยมตั้งแต่หัวจรดเท้า

    ฉิบหายแล้ววววววววววววววววววววววววววว

   นี่มันนายกอง อรุณกิตตินิวัฒน์!

   ตัวจริงเสียงจริง ตัวเป็นๆ แบบหายใจได้ ไม่ได้เป็นแค่รูปเล็กๆ ที่อยู่ในกูเกิ้ลตอนเสิร์ชหาชื่ออีกแล้ว

   เฮ้ยยยย...ผมตกใจมากเพราะผมกับนายท่านเพิ่งคุยกันถึงมันเมื่อคืนวานนี้เอง พอมาถึงวันนี้ไอ้น้องนายกองก็มาปรากฎตัวให้ผมเห็นเนี่ยนะ!

   “คนไหนชื่อพี่กล้าหาญครับ”

   ผมกับเพื่อนอึ้งจนพูดไม่ออก นายกองเป็นเป้าสายตาให้กับเด็กคณะผมที่ใต้ถุนตึกนี่มากแต่มันไม่ได้สนใจอะไรเลยสักนิด

   น้องมาหาผมเหรอ...

   “พี่ใช่มั้ย” นายกองหันมาหาผม “ตัวจริงดูดีนี่”

   เพราะที่ผ่านมาผมโดนแม่นายท่านข่มขู่เอาไว้เยอะ ผมจึงไม่กล้าวางใจคนในครอบครัวอรุณกิตตินิวัฒน์สักเท่าไหร่ ยกเว้นนายท่านแต่เพียงผู้เดียว

   “ทำไมมาอยู่ที่นี่” ผมลุกขึ้น มองซ้ายมองขวาก่อนจะดึงแขนนายกองไปคุยที่อื่น เชื่อมั้ยครับว่านายกองอยู่ม. 3 แต่ตอนนี่ตัวสูงกว่าผมไปประมาณห้าเซนติเมตรแล้ว

   จะว่าไปผมก็เกลียดพันธุกรรมที่โคตรสูงของคนตระกูลนี้ ให้ตายเถอะ...

   “นายท่านรู้หรือเปล่า”

   “ไม่รู้ พี่ก็ต้องห้ามบอกนายท่านมันด้วยว่าผมอยู่กับพี่”

    ผมอยากจะร้องคำว่า What? ใส่หูน้องมันด้วยน้ำเสียงอันดังจริงๆ สายตาของผมมองดูนายกองตั้งแต่หัวจรดเท้า น้องมันใส่ชุดนักเรียนเต็มยศพร้อมกระเป๋าเป้ประจำโรงเรียน แบบนี้ก็แสดงว่าแทนที่จะเข้าไปเรียนในโรงเรียน นายกองกลับเลือกที่จะหนีมาหา...ผม

   เดี๋ยว มาหาผมเนี่ยนะ เคยเจอกันหรือเปล่าก็ไม่...

   อะไรวะ ผมงงฉิบหาย

   “เกิดอะไรขึ้น” ผมถามตรงๆ

   “ผมเบื่อบ้าน”

   เอาแล้วไง...

   “เบื่อคุณพ่อ เบื่อคุณแม่” เด็กบ้านนี้เรียกพ่อแม่ได้เพราะดีจริงๆ “แต่ไม่เบื่อนายพลกับนายน้อยนะ”

   What the f**k วะครับน้อง! ตอนนี้ผมกำลังงงไปหมดแล้ว จากสถานการณ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้นั่นก็คือนายกองหนีโรงเรียนมาเพื่อเจอผม แถมยังบอกผมอีกว่ามันเบื่อบ้าน

   เรื่องใหญ่นะเนี่ย...เรื่องใหญ่ฉิบหาย

   รู้มั้ยว่าคุณพ่อกับคุณแม่ของมันนั้นดังขนาดไหน นี่ถ้านักข่าวอยู่แถวนี้ล่ะก็...บอกเลยว่าเป็นข่าวใหญ่ได้เลยนะ

   ผมเริ่มได้กลิ่นความไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่องของเด็กคนนี้อย่างที่นายท่านมันเคยเล่าให้ฟังแล้วล่ะ

   “รู้มั้ยว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่มันเป็นเรื่องใหญ่อ่ะ” ท่าจะไม่ดี ผมรีบเตือนสติเด็กคนนี้ก่อนที่เรื่องจะบานปลาย

   หรือว่าแม่งช้าไปแล้ววะ

   “ขอร้องล่ะ อย่าสั่งสอนผม ผมรู้ดีว่าผมกำลังทำอะไรอยู่”

    ผมเริ่มกลัวเด็กคนนี้แล้วล่ะ...ทำไมคำพูดมันดูโตกว่าอายุขนาดนี้วะ

   “ถ้าอย่างนั้นจะให้พี่ทำยังไง”

   “ซ่อนตัวผมเอาไว้ อย่าให้คุณพ่อ คุณแม่ และก็นายท่านรู้”

   บ้าไปแล้วไอ้น้อง...ใครมันจะไปทำอย่างนั้นกันเล่า!

   “พี่ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ”

   “พี่เป็นแฟนนายท่านมันหรือเปล่า”

   น้องชายคนที่สองของนายท่านเป็นคนแปลกๆ แต่ผมไม่คิดว่าจะแปลกถึงขั้นนี้!

   นายกองถามผมด้วยเสียงแข็งๆ สีหน้าและแววตาของน้องมันไม่ได้ต่างอะไรกับนายท่านตอนเป็นเด็ก นึกอยากรู้อะไรก็ต้องได้รู้ และนึกอยากได้อะไรก็ต้องได้

   ผมควรจะตอบว่าไงดี หรือผมควรปรึกษานายท่านก่อนว่าควรบอกน้องชายของมันดีหรือไม่ คู่ของเราไม่ใช่คู่ชายหญิงที่จะสามารถบอกคนในครอบครัวได้อย่างหน้าระรื่นว่ากำลังคบกันอยู่ สังคมไทยยังไม่ใช่สังคมที่คนส่วนใหญ่เห็นด้วยกับคนรักเพศเดียวกัน

   นายกองจะเป็นหนึ่งในคนส่วนใหญ่นั้นหรือเปล่า

   ผมต้องถามนายท่านก่อน...เพราะผมไม่อยากสร้างปัญหาอะไรให้มันอีก

   “ถ้าไม่ใช่ ผมจะได้ไปหาคนที่เป็นแฟนไอ้นายท่านตัวจริงเสียงจริง”

   แฟนนายท่านไม่ได้มีแค่คนเดียวงั้นเหรอไอ้น้อง พูดแบบนี้ผมแอบเคืองนิดๆ แฮะ แต่ไม่ได้เคืองนายกองครับ...คนที่ผมเคืองก็คือนายท่าน มันแม่งทำให้ผมหวงอีกแล้ว

   นายกองรู้จักพูดแฮะ มันพูดแบบนี้บอกเลยว่าจี้ใจดำของผมเต็มๆ!

   ให้ตายสิ กูไม่ถงไม่ถามนายท่านแม่งแล้ววววววววว

   “พี่นี่แหละแฟนนายท่าน” ผมแสดงความเป็นเจ้าของ

   นายกองยิ้มมุมปาก ก่อนจะพยักหน้า “รู้อยู่แล้วล่ะ ผมก็แกล้งถามไปอย่างนั้น”

   “ทำไมต้องมาหาพี่วะ” ขอถามหน่อยเถอะ

   “เพราะพี่เป็นแฟนพี่ชายผม แฟนพี่ชายก็เหมือนคนในครอบครัวผมคนหนึ่ง” เอ๊ะ...ผมชักจะถูกใจเด็กคนนี้ขึ้นมาซะแล้ว (เปลี่ยนความรู้สึกไวมาก) “ผมไม่สามารถหนีออกจากบ้านเพื่อมาหาพี่ชายของผมได้ เพราะมันคงจับผมส่งกลับบ้านทันทีที่มันเห็นหน้าผมแน่ ฉะนั้นแฟนพี่ชายผมนี่แหละเหมาะที่สุด”

   เรื่องนี้มันเป็นเรื่องครอบครัวของนายท่าน ถึงแม้ว่าผมจะเป็นแฟนมัน แต่ผมก็ไม่ควรมีส่วนเกี่ยวข้องขนาดนี้

   มันมองผมอย่างหวาดระแวง ส่วนผมนั้นเริ่มรู้สึกว่าตัวเองงานเข้าอย่างใหญ่หลวง

   “พี่จะไม่จับผมส่งกลับบ้านใช่มั้ย”

   ผมมองนายกองแล้วทอดถอนใจ ไม่รู้จะรับมือกับเด็กคนนี้ยังไง

   “จะให้พี่ทำยังไง แล้วทำไมต้องมาในวันที่พี่เปิดเทอมแถมยังมีเรียนด้วย”

   “คนเรามันเลือกวันหนีออกจากบ้านได้ด้วยเหรอ”

    มันเลือกที่จะไม่หนีได้โว้ยยยยยยยยยยย ไอ้เด็กบ้า

   “รู้ได้ไงว่าพี่ไว้ใจได้” ผมลองถามเผื่อน้องมันจะเปลี่ยนใจ อยากกลับบ้านขึ้นมา กรุงเทพฯ อยู่ไม่ห่างจากนี่เท่าไหร่ ผมขอยืมรถเพื่อนขับไปส่งมันก็ได้

   “ถ้าพี่ไว้ใจไม่ได้ นายท่านคงไม่ชอบพี่ยาวนานหลายปีขนาดนี้หรอก”

   “...”

   “พี่ผมมันเป็นคนฉลาด มันต้องเลือกรักคนที่สมควรได้รับความรักจากมันอยู่แล้ว”

   สาบานดิ๊ว่านี่คือคำพูดของเด็กมอสามจริงๆ

    “รู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ”

   “ไปฟังนายพลพูดมา” นายกองเอ่ยต่อไป “นายท่านเป็นคนรักน้อง คนที่นายท่านรักก็คงจะรักน้องนายท่านด้วยเหมือนกัน”

   “ใครพาคิดแบบนี้”

   “ผมนี่แหละคิดเอง!”

   “เฮ้อ” ผมถอนหายใจ “อีกนิดพี่ก็ต้องไปเรียนแล้ว พี่จะทำยังไงกับเราดี”

   นายกองในชุดนักเรียนบิดขี้เกียจอย่างสบายๆ ก่อนที่จะแบมือขออะไรบางอย่าง

   “อะไร”

   “กุญแจห้อง”

   “ห้องพี่?”

   “ห้องนายท่านมั้ง”

   “ถ้าเป็นห้องนายท่านพี่ก็มีกุญแจ...”

   “ไม่เอาห้องนายท่าน เอาห้องพี่ เรื่องนี้นายท่านต้องไม่รู้!”

   กูรู้สึกปวดหัวเหลือเกิน...ปวดหัวอย่างมากมายเหลือเกิน

   อีกไม่กี่นาทีผมก็ต้องเข้าเรียนแล้ว ไม่มีเวลาที่จะมาคิดแก้ปัญหาว่าควรเอายังไงกับเด็กคนนี้ดี มันไม่ยอมให้ผมบอกนายท่าน ทั้งๆ ที่นั่นมันเป็นสิ่งที่ผมต้องทำเป็นอย่างแรก

   นายกองมาหาผมเพราะไว้ใจผม...ผมรู้สึกถูกชะตากับมันตั้งแต่แรกพบ เพียงแต่ว่า...เรื่องนี้มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ทีหลังหรือเปล่าวะ

   เอาไว้ค่อยคิดเถอะ

   “สัญญามาก่อนว่าถ้าเอาไปจะอยู่แต่ในห้องพี่ ไม่ออกไปไหน” ตอนนี้ผมทำได้แค่นี้จริงๆ

   “ห้องพี่มีของกินหรือเปล่าล่ะ”

   “มี เยอะแยะเลย”

   “งั้นก็ไม่ออกไปไหนหรอก”

   ผมมองนายกองอย่างไม่ไว้วางใจ ส่วนนายกองก็เชิดหน้ามองผมเหมือนมันไม่ได้สร้างเรื่องวุ่นวายอะไรใดๆ

   คนนี้นี่แหละที่แสบที่สุดในบรรดาน้องชายของนายท่าน...ในที่สุดผมก็ได้รับรู้ฤทธิ์เดชแล้ว 
 
   “สัญญาลูกผู้ชายนะเว้ย” ผมพูดเสียงแข็งระหว่างที่กำลังจะส่งกุญแจห้องของตัวเองให้

   “ผมกำลังจะพูดเรื่องนี้เหมือนกัน”

   “...”

   “พี่เองก็ห้ามบอกนายท่าน สัญญาลูกผู้ชาย”

    ไอ้เด็กนี่มันดักทางผมว่ะ...ฉิบหายแล้ว...ผมควรทำไงดี

    “เพราะถ้าพี่บอกนายท่าน ผมจะไม่เชียร์พี่กับนายท่านให้ได้กัน” นายกองกอดอกแน่น “ผมรู้แค่ว่าตอนนี้ไม่มีใครในครอบครัวของเราที่สนับสนุนนายท่านกับพี่เลย...พี่อยากเสียเสียงสนับสนุนอย่างผมไปมั้ยล่ะ ถ้าอยาก...พี่ก็ลองบอกนายท่านเรื่องผมดูสิ”

   ไอ้...ไอ้เด็กแสบเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

   แสบโคตรพ่อ แสบโคตรแม่!

   เรื่องได้คบกับนายท่านโดยผ่านการเห็นชอบของสมาชิกในครอบครัวเป็นเรื่องใหญ่ของผมจริงๆ นายกองฉลาดมาก ถือว่ารู้จักพูดโคตรๆ

   มันเป็นอุปสรรคเรื่องใหญ่ที่ผมกับนายท่านจำเป็นต้องผ่านไปให้ได้ แต่ถ้าไม่มีใครในครอบครัวนายท่านสนับสนุนเลย...ยังไงก็ไม่มีวันผ่านไปไม่ได้อยู่ดี

   “ได้” ผมตอบรับคำในที่สุด ยอมรับในชะตากรรมของตัวเองที่ต้องกลายเป็นส่วนหนึ่งของปัญหาครอบครัวแฟน

   “สัญญาลูกผู้ชาย”

   “สัญญาลูกผู้ชาย”

   “ห้ามบอกนายท่าน”

   “ห้ามออกนอกห้อง”










   บอกเลยว่าตลอดระยะเวลาที่เรียน...ผมอยู่ไม่สุขเอาเสียเลย

   เพราะผมรีบขึ้นมาเรียน ผมก็เลยลืมขอเบอร์นายกองไปซะสนิท จะลองโทรเข้าห้องของตัวเอง ผมก็นึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองถอดเครื่องโทรศัพท์ออกไปแล้วเพราะไม่เคยใช้ อีกอย่างผมเองก็ไม่สนิทกับคนดูแลตึก X ของผมด้วย (อาจเป็นเพราะผมดึงสายโทรศัพท์ออกก็เป็นได้) ฉะนั้นผมไม่มีทางติดต่อนายกองได้ยกเว้นเสียแต่ว่าผมต้องขอเบอร์น้องผ่านนายท่าน ซึ่งผมก็ทำอย่างนั้นไม่ได้...

   สรุปก็คือถ้าผมไม่ออกจากห้องเรียนแล้วกลับไปที่ห้องของตัวเอง ผมก็ไม่สามารถที่จะพูดคุยหรือสื่อสารอะไรกับนายกองได้เลย

   ตอนนี้ผมกำลังลังเลมากเรื่องที่จะบอกนายท่านดีหรือไม่ สิ่งที่นายกองขู่ผมไว้บอกเลยว่าเป็นจุดอ่อนของผมอย่างหนัก หากผมไม่ทำตาม ‘สัญญาลูกผู้ชาย’ ที่ให้นายกองไว้ เด็กคนนี้ก็จะไม่มีวันเปิดรับผมเรื่องที่ว่าผมเป็นแฟนพี่ชายของมันอีกต่อไป

   ฆ่าผมเถอะ...ถ้าจะให้เป็นแบบนั้น

   รักพี่ชายเขา...ก็ต้องรักเขาด้วย มันเป็นสัจธรรมครับ (?)

   “สรุปคือยังไง น้องนายกองอยู่ห้องมึงเหรอ” เซียนกระซิบถาม ระหว่างที่อาจารย์กำลังพล่ามถึงบทเรียนไปเรื่อยๆ อาจารย์สอนตั้งแต่วันแรกครับ ไม่รู้ไฟแรงไปไหน (ส่วนใหญ่อาจารย์ในมหา’ลัยผมก็สอนตั้งแต่วันแรกอยู่แล้วไม่ใช่เรอะ)

   “เออดิ กูทั้งเครียดทั้งงง” ผมตอบ “แต่มึงห้ามบอกนายท่านนะ ขอกูเคลียร์กับนายกองให้ได้ก่อน”

   “กูไปอ่านเจอมา” หมูหันกระซิบ “น้องชายนายท่านคนนี้เป็นคนแปลกๆ เหมือนไม่ค่อยชอบออกข่าว ไม่ค่อยชอบให้สัมภาษณ์ สัมภาษณ์ทีไรเป็นอันต้องด่านักข่าวหรือไม่ก็ทีมงาน เรื่องนี่คุณนายหญิงต้องปิดข่าวใหญ่เลยเพราะกลัวเสียชื่อเสียง”

   “มึงนี่รู้ดีจัง” ตงพึมพำ

   “กูอ่านพันทิป”   

   “แปลว่าน้องมันไม่มีความสุขกับชีวิตในตอนนี้ อย่างงั้นใช่มั้ยวะ” ผมลองปรึกษาเพื่อนดู

   ไอ้เซียนพยักหน้าน้อยๆ หมูหันยักไหล่ ส่วนไอ้ตงไม่มีความเห็น

   “มึงจะปิดนายท่านเรื่องนายกองได้สักกี่น้ำ ในเมื่อนายท่านเข้าออกห้องมึงอย่างกับเข้าห้องตัวเองในตอนนี้”

   “ไม่รู้สิ” ผมตอบไอ้เซียน “เอาเป็นว่าตอนนี้กูขอตามน้ำนายกองไปก่อน ทำยังไงก็ได้ให้น้องมันยอมรับกู”

   “น้องคงไม่ยอมรับหรอกมั้ง มาไกลเพื่อที่จะมาหามึงขนาดนี้” ตงเอ่ย

   “หรือนี่จะเป็นบททดสอบของนายกองวะ” หมูหันแตะคางครุ่นคิด
 
   บอกเลยว่าเด็กมอสามคนนี้สร้างความปวดหัวให้กับเด็กอีคอนปีสองทั้งสี่คนอย่างพวกผมจริงๆ










   เย็นวันนั้น

   Naaytan_Lkh : มีเรื่องด่วนมากเกี่ยวกับที่บ้าน
   Naaytan_Lkh : เดี๋ยวโทรหานะ


   เรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับนายกองชัวร์ๆ ล้านเปอร์เซ็นต์

   ผมกำลังนั่งจ้องมองเด็กที่ทำให้นายท่านต้องวิ่งหัวหมุนอยู่ ณ ขณะนี้ มันกำลังนั่งกินอาหารที่ผมซื้อมาให้อย่างสบายใจเฉิบในชุดนักเรียนที่เอาเสื้อออกนอกกางเกง อย่างน้อยมันก็ทำตามคำพูดของผมที่ว่าจะไม่ออกไปข้างนอก เพราะทันทีที่ผมมาถึงห้อง ผมก็เห็นมันนั่งดูทีวีอย่างไม่มีความทุกข์ร้อนอะไรใดๆ

   รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทรยศแฟนยังไงยังงั้น นายท่านอาจจะกำลังเครียดจนประสาทจะแดก แต่ผมไม่สามารถทำอะไรได้ทั้งๆ ที่ช่วยแก้ปัญหาได้

   ถ้ามันรู้...มันคงงอนผมแย่

   “ผมหล่อกว่าท่านนะ ถ้าพี่สงสัย”

   เหรอ กูสงสัยเรื่องนั้นเหรอ... “ขอเหตุผลหน่อยสักสิบข้อเรื่องที่พี่ไม่ควรบอกนายท่านว่านายกองอยู่ที่นี่”

   “ก็บอกแล้วไงว่ามันจะส่งผมกลับบ้าน ผมไม่อยากกลับ”

   “ทำไมถึงไม่อยากกลับ”

   “ก็บ้านนั้นมันเลวร้าย พี่ก็น่าจะเคยโดนคุณแม่ของผมด่าพี่ต่อว่าพี่นี่”

   “ทำไม...รู้”

   “นายพลมันพูดมากจะตาย”

   นายพลคนนี้ผมไม่เคยเจอหรอก...แต่คิดว่าน่าจะรู้เรื่องผมกับนายท่านดีที่สุดเพราะเป็นน้องคนรอง

   “ถ้าเลวร้ายจริงๆ ทำไมนายท่านถึงได้เติบโตมาได้ดีขนาดนี้” ขอถามหน่อยเหอะ เรื่องนี้ผมสงสัยจริงๆ

   “ผม...ไม่รู้หรอกนะ”

   ถ้าจำไม่ผิด...นายท่านไม่เคยบ่นเรื่องชีวิตการเป็นอยู่ในครอบครัวนี้เลยสักนิด เหมือนสวรรค์บันดาลส่งมันให้มาเกิดในครอบครัวเซเลบ มันก็เลยอยู่ไปอย่างนั้น แต่เรื่องที่ขัดใจมันมากที่สุดก็เห็นจะเป็นเรื่องที่คบกับผมแล้วแม่มันไม่เห็นด้วยนี่แหละ นอกนั้นก็ไม่เห็นมันจะบ่นอะไร

   คนที่แปลกน่าจะเป็นนายกองแล้วล่ะผมว่า...

   “อะไรทำให้ตัดสินใจหนีออกจากบ้าน”

   “เบื่อคุณแม่”

   “...”

   “คุณแม่ชอบดูถูกคนอื่น”

   หา...

   “คุณแม่บอกว่าไม่อยากให้นายท่านคบกับคนที่ไม่น่าจะส่งเสริมธุรกิจของท่าน คนที่ทำให้ท่านเสื่อมเสียชื่อเสียง”

   นั่นมันผมเต็มๆ เลยนี่

    ใจผมร่วงไปกองกับพื้น นายกองทำหน้าไม่ค่อยถูกราวกับไม่รู้ว่าควรพูดเรื่องนี้หรือไม่ควรพูด แต่มันก็พูดออกมาแล้ว

    ผมน่ะเหรอที่เป็นสาเหตุทำให้น้องมันฉุนขาดแล้วหนีออกจากบ้าน...ผมที่นายกองไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเนี่ยนะ

   “เพราะพี่...งั้นเหรอ”

   “จริงๆ คุณแม่มีวีรกรรมเยอะกว่านี้อีก นี่แค่เบาะๆ พี่อย่ากังวลไป” เด็กม. 3 คนนี้ไม่ยอมสบตาผม

   ไม่ทันแล้วล่ะ ไอ้สิ่งที่ผมต้องสู้เนี่ยคงเป็นเรื่องที่ต้องใช้กำลังใจสูงมาก...และผมก็ตัดสินใจแล้วว่าจะดึงนายกองมาเป็นพรรคพวกให้ได้ ผมถูกชะตากับมันอีกทั้งผมยังต้องการกำลังใจจากมันด้วย

   เพราะงั้น...เรื่องนี้ผมจำใจต้องปิดนายท่านเอาไว้ก่อน

   “อยู่ห้องพี่มันไม่ค่อยสบายหรอกนะ” ผมก็ยังคงพยายามหว่านล้อมเด็กแสบอยู่

   “ห้องกว้างออก จ่ายเดือนละเกือบหมื่นใช่มั้ย”

   “ถือว่าเดาถูก” ผมถอนหายใจ “แล้วนี่เราจะอยู่กันยังไง ถ้านายท่านกลับมา นายกองต้องยินดีที่จะซ่อนตัวนะ”

   “อย่าทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงก็แล้วกัน...บอกตามตรง คลิปโป๊ผมยังไม่เคยดูเลย”

   “ใครจะไปทำอย่างนั้น!”

   ทั้งแสบทั้งกวนเกิบได้โล่จริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นนี่ก็คือน้องของนายท่าน น้องชายของคนที่ผมรัก...







   
   [เจอตัวมั้ย]

   “ไม่เจอว่ะทิม...กูควรทำไงดี”

   [...]

   “นายกองมันจะมาหากูหรือเปล่าวะ โว้ย กูคิดอะไรไม่ออกเลย”

   [มึงใจเย็นๆ ก่อน]

   “ไอ้เด็กแสบ ไอ้เด็กหัวดื้อเอ๊ย”

   [...]

   “หรือที่ผ่านมากูใส่ใจแต่เรื่องตัวเอง ไม่ใส่ใจน้องวะ”

   [ไอ้เหี้ย อย่าเพิ่งโทษตัวเองดิ]

   “ไม่ได้โทรหากล้าเลย”

   [...]

   “มึงว่าเขาจะงอนกูมั้ย”









TBC*




อะหูววว นายกอง 5555 เด็กแสบแห่งปี
น้องจะเป็นพระเอกเรื่อง 'วิตามินยู' นะคะ
ช่วงกลางปีได้อ่านแน่นอน ฝากน้องด้วยน้า
(เซ็ตตระกูลลูกค่ายเอสเอ็นมีแค่เรื่อง เล่นของเตี้ย กับ วิตามินยู สองเรื่องนะคะ)


   
   

ออฟไลน์ ก้อนขี้เกียจ

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 580
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
what is วิตามินยู? นายเอกชื่อยูหรอหรืออะไร5555555 กดskipไปกลางปีแปบ

ออฟไลน์ Bffubbru

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 3
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
น่ารักก55555ไอ้ตัวเเสบบบบ

ออฟไลน์ Zalzah_iP

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
มึนๆ ดี ชอบ5555 แต่ถ้าที่บ้านรู้ว่านายกองอยู่กับกล้าจะไม่ยิ่งแย่หรอ แบบ ไม่เป็นที่ยอมรับไรงี้

ออฟไลน์ คนคิ้วท์คิ้วท์

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
เราชอบความมีเอกลักษณ์ของนายกองนะ5555555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ sompong

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ปวดหัวกับครอบครัวนายท่านเนาะ 555.

ออฟไลน์ PharS

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
น้องงงง

ออฟไลน์ JanLec

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ไม่มีน้องนายน้อยหรอ น่ารักกกออก น้องงงงงง :impress2:

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
นายกองเด็กดื้อ ทำพี่ปวดหัว
งานนี้ท่าจะมันส์

ออฟไลน์ kredkaew26

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 88
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
กล้า ถ้าน้องไม่ให้บอก นายท่าน ก็ลากท่านมาห้องไปเลยดิ ให้มาเห็นเอง เท่านี้ก็ไม่ผิด ก็ตรูไม่ได้บอก แค่ลากมาเอง ^^   :katai3:

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
ชอบน้องนายกอง แต่กลัวใจคุณแม่ของนายท่านถ้ารู้ว่านายกองอยู่กับกล้าจะไม่พิโรธบ้านพังเลยหรออ

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
นายกอง โตกว่าอายุนะ
แล้ววัยรุ่นนี่ อารมณ์ ความคิดรุนแรงสุดๆ
แม่ของนายท่านก็ดูถูกคน ขี้บ่น ขนาดลูกๆยังเบื่อ ผัวก็น่าจะเบื่อนะ  :m16: :m16: :m16:
นี่ขนาดลูกหนีออกจากบ้านเพราะแม่ OMG
แล้วว่าอยู่กับกล้าสบายใจกว่า อะจ๊ากกกกก
ตบหน้านายแม่ดังฉาดใหญ่ๆเลย  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ปาวฝัน ไม่รู้ตัวของตัวเองหรอ
มาว่ากล้า หน้าด้าน  ใครหน้าด้านกันแน่
ไม่รู้จริงๆอ่ะว่านายท่านรักใคร สตอมาก
แล้วรู้ทั้งรู้ยังเสนอตัวอิงแอบเบียดเนื้อตัว ควงแขนผู้ชาย  :fire: :fire: :fire:
ตกลงใครหน้าด้านล่ะ เอาความจริงนะ  :laugh:
อย่ามโนเพ้อพกตามแม่นายท่าน  :hao3:

นายท่าน กล้าหาญ  :กอด1: :กอด1: :กอด1:
อยากอ่านวิตามินยูแล้ว  :ling1: :ling1: :ling1:
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-01-2018 15:37:43 โดย ♥►MAGNOLIA◄♥ »

ออฟไลน์ ่jum

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
วิตามินยู  น่าสนใจ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด