พรหมลิขิตไม่มีอยู่จริง [ตอนเดียวจบ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: พรหมลิขิตไม่มีอยู่จริง [ตอนเดียวจบ]  (อ่าน 16223 ครั้ง)

ออฟไลน์ kinsang

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +242/-5
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************


เรื่องยาว
เหวี่ยง ซบ พบ(รัก)เธอ [จบแล้ว]
ความน่ารักชนะทุกอย่าง [จบแล้ว]
8 วัน 7 คืน [จบแล้ว]
To...คนที่ได้อ่านสิ่งนี้ในวันที่ผมจากไปแล้ว[จบแล้ว]
อยากให้เธอฝันยามหนุน
My Egg #ไข่ต้มเพื่อนผม


เรื่องสั้น
★  สองแถวกับสองเรา
★  อยากบอกว่าชอบเธอ



========================



#พรหมลิขิตไม่มีอยู่จริง



Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-01-2018 19:49:58 โดย kinsang »

ออฟไลน์ kinsang

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +242/-5

พรหมลิขิตไม่มีอยู่จริง


   มันช่างน่าโมโห

   "เล่นรถไฟเหาะกัน"

   "ไม่เอาอ่ะ กูกลัว"

   "ยักษ์ตกตึก"

   "กูต้องหัวใจวายตายแน่ๆ"

   "งั้นไวกิ้ง"

   "กูกลัวตก"

   "บ้านผีสิง"

   "กูกลัวผี"

   "งั้นไปนั่งม้าหมุนมั้ยไอ้สัด อันนั้นก็ไม่เล่นอันนี้ก็ไม่เล่นแล้วมึงชวนกูมาทำส้นตีนอะไรเนี่ย"

   ผมโมโห โคตรจะโมโห เพราะไอ้เพื่อนตัวดีมันชวนมาเที่ยวสวนสนุกในวันหยุดที่ผมตั้งใจจะนอนอยู่บ้านเฉยๆ แต่เพราะโดนรบเร้าเลยยอมมาด้วย แล้วเป็นยังไง โดนมันทิ้งเอาไว้กลางทางซะงั้น ถ้ามาแล้วไม่เล่นเครื่องเล่นอะไรสักอย่างมันจะชวนมาสวนสนุกทำซากอะไรวะ

   "กูก็ไปนั่งรถดูไดโนเสาร์ เข้าพิพิธภัณฑ์ ท่องป่าแอฟริกากับนั่งแกรนด์ แคนยอนด้วยแล้วไง นี่กูยังกลัวไม่หายเลยเนี่ย เกร็งจนตะคริวจะกิน" มันเถียงหน้าตาเฉยอย่างไม่ยอมรับ แล้วทุกอย่างที่มันว่ามาเนี่ยเรื่องว่าเครื่องได้เหรอวะนอกจากแกรนด์ แคนยอน

   "มีแต่ของเด็กๆ"

   "ก็กูไม่ชอบพวกหวาดเสียวนี่หว่า ถ้าตกใจช็อคตายขึ้นมาทำไง"

   ผมถอนหายใจใส่มันแรงๆ หนึ่งที ซึ่งมันเองก็น่าจะรู้ตัวว่าผมไม่พอใจอยู่เลยรีบอ้างเหตุผลต่างๆ นานามาอธิบาย

   "จริงๆ กูอยากมาเล่นน้ำอ่ะมึง แต่ทั้งกลุ่มมีมึงยอมมาด้วยคนเดียว กูก็บอกมึงไปแล้วนะว่าจะมาเล่นน้ำ"

   "แต่กูไม่อยากเล่นน้ำ"

   "ทำไมมึงเป็นคนแบบนี้วะ"

   "แล้วทำไมมึงเป็นคนแบบนี้วะ"

   ผมกับมันจ้องหน้ากันอย่างไม่ลดละจนสุดท้ายในเมื่อไม่มีใครยอมใครเลยยอมแพ้กันทั้งคู่

   สวนสนุกที่นี่มีทั้งสวนน้ำและเครื่องเล่น มันบอกผมไว้แล้วว่าอยากเล่นน้ำ ส่วนผมก็บอกมันเหมือนกันว่าไม่อยากเล่นน้ำ แต่กลายเป็นว่ายอมตกลงมาด้วยกันทั้งที่ยังคุยกันไม่รู้เรื่อง เพราะฉะนั้นก็เท่ากับว่าผิดทั้งสองฝ่าย ทางแก้ที่ดีที่สุดก็น่าจะเป็น...

   "งั้นแยกกันไป" ผมเสนอ ทำเอามันอ้าปากค้างไม่คิดว่าผมจะใช้วิธีนี้

   "มึงจะทิ้งกูเหรอ"

   "เออ ถ้ามึงอยากเล่นน้ำก็ไป กูจะไปเล่นเครื่องเล่น"

   มันฟังแล้วทำหน้าคิดหนัก ยังไงซะผมก็ไม่มีวันยอมไปเล่นน้ำกับมันแน่ๆ สามสี่อย่างที่เล่นไปวันนี้ยังไม่คุ้มค่าตั๋วเลย เครื่องเล่นทุกชนิดในสวนสนุกแห่งนี้ผมจะเล่นมันให้หมด

   "เออๆ ตามนี้ก็ได้ งั้นกลับมาเจอกันสักบ่ายสาม โอเคมั้ย" นิ่งคิดอยู่สักพักกว่ามันจะยอมตกลง ซึงข้อเสนอนี้ผมก็...

   "โอเค"


   หลุดพ้นจากเพื่อนผู้ขี้กลัวมาได้ผมก็เดินตรงไปหาบ้านผีสิงเป็นอย่างแรก สวนสนุกที่นี่ผมเคยมาแล้วครั้งหนึ่งตอนมัธยมต้นเมื่อสองปีก่อน บ้านผีสิงเป็นอะไรที่เบสิคมากในตอนนั้น ไม่มีความน่ากลัวเลยสักนิด

   เดินไปที่หน้าทางเข้าเจอคนคู่พ่อลูกยืนรอคิวอยู่ผมเลยเดินไปต่อหลังเขา ด้านหลังมีคนมาต่อหลังผมอีกสามสี่คนก่อนพนักงานจะปล่อยให้เราเข้าไปข้างใน

   ชักจะตื่นเต้นขึ้นมานิดๆ

   สิ่งที่เจออย่างแรกเลยคือความมืด มืดจนมองอะไรแทบไม่เห็นนอกจากรูปหัวกะโหลกบอกทางที่อยู่ในระดับสายตา

   ผมไม่กลัวอยู่แล้วแค่บ้านผีสิง หรืออาจจะระแวงอยู่นิดๆ เพราะมาคนเดียว ถึงแม้รอบข้างจะมีคนอื่นอยู่ด้วยแต่ไม่มีคนรู้จักเลยสักคน เลยไม่กล้าทำตัวเฮฮานัก เป็นการเดินบ้านผีสิงที่ทั้งเหงาและเปล่าเปลี่ยนหัวใจยังไงชอบกล

   อย่างที่บอกว่าบ้านผีสิงทำหรับผมนั้นไม่มีความน่ากลัว มันเลยให้ความรู้สึกเหมือนมาทัศนศึกษามากกว่า ผมเดินตามคู่พ่อลูกไปช้าๆ สะดุ้งเป็นพักๆ เวลาเอฟเฟคเสียงดังหรือตอนที่ไฟสว่างมาพร้อมกับผี ผิดกับคนที่มากันเป็นคู่หรือเป็นกลุ่มที่ร้องโวยวายอย่างกับมันน่ากลัวเสียเกลือเกิน แต่สิ่งเดียวที่ผมกลัวที่สุดในนี้คือความมืด มืดมากจนเกือบจะเดินชนกำแพงเลยคิดดู

   "โอ้ย!"

   คิดยังไม่ทันไรเสียงร้องจากคนข้างหลังผมก็ดังขึ้น มันมาพร้อมกับเสียงดังตุบแบบที่ไม่ต้องเดาเลยว่าเกิดอะไรขึ้นในความมืดนั่น

   แบบนี้เดินชนกำแพงชัวร์ๆ

   ผมหลุดหัวเราะเบาๆ หันไปมองด้านหลังเห็นคนใส่เสื้อสีขาวเดินตามมา แสงสว่างที่มีอยู่น้อยนิดทำให้มองเห็นว่าคนคนนั้นกำลังจับหน้าผากตัวเองอยู่ ร้องเสียงดังซะขนาดนั้นคงจะเจ็บน่าดู

   การทัศนศึกษาในบ้านผีสิงผ่านไปอย่างราบรื่นโดยที่ผมไม่ส่งเสียงร้องสักแอะ ออกมาสู่แสงสว่างได้ผมก็มองกลับไปด้านหลัง มองผู้ชายที่ไม่ส่งเสียงร้องใดๆ ออกมาเช่นเดียวกับผมนอกจากเสียงร้อง 'โอ้ย' จากการเดินชนกำแพง เพราะเป็นคนผิวขาวแถมยังมัดจุกเปิดหน้าผากทำให้เห็นรอยแดงได้อย่างชัดเจน อีกไม่นานมันต้องปูดออกมาแน่ๆ

   ผมยิ้มให้เขา เขาเองก็ยิ้มตอบแบบแหยๆ เป็นทักทายกันของคนไม่รู้จักเพียงเสี้ยววินาทีก่อนต่างคนต่างแยกย้ายกันไป แต่รอยยิ้มนั้นชัดเจนอยู่ในความคิดของผม

   นายเสื้อขาวคนนั้น...เวลายิ้มแล้วน่ารักชะมัด


   ถัดจากบ้านผีสิงผมเดินไปต่อแถวล่องซุงมหาสนุกหรือล่องแก่ง คำนวณจากสายตาแล้วน่าจะรอราวๆ ยี่สิบนาที ระหว่างนี้เลยดูผู้เล่นที่กำลังท้าทายความหวาดเสียวของเครื่องเล่นนี้ไปพลางๆ ดูท่าแล้วเล่นอันนี้เสร็จคงได้ความสดชื่นกลับมา ถ้าหนักกว่านั้นหน่อยก็จะเรียกว่าเปียก

   ยืนรอได้ไม่นานนักก็ถึงคิวผม แต่จำนวนคนที่จะได้ลงเรือลำเดียวกันนั้นไม่พอดี เนื่องจากมีสามที่นั่งและจุได้ไม่เกินหกคน ซึ่งกลุ่มผมมีคู่พ่อลูกกับผม ส่วนคนที่ต่อหลังอยู่มากันเป็นผู้คณะสี่คนขึ้นไป พนักงานเลยต้องมาคนเพิ่มอีกหนึ่งหรือสองคน
ไล่ถามอยู่ไม่นานผู้โชคดีที่ได้ลัดคิวแบบฟลุคๆ ก็เดินตามเจ้าหน้าที่ออกมา ผมถึงกับเลิกคิ้วมอง ก่อนริมฝีปากมันจะแย้มรอยยิ้มออกมาเอง

   ผู้โชคดีคือนายเสื้อขาวคนนั้นนี้เอง แถมหน้าผากยังโนแบบชัดเจนเลยด้วย

   เราสบตากับชั่วครู่ก่อนเขาจะส่งยิ้มกลับมาแล้วเดินไปลงเรือพร้อมกัน คู่พ่อลูกนั่งหน้า ผมนั่งกลาง ส่วนเขานั่งหลัง เป็นความบังเอิญที่โคตรจะบังเอิญ

   เขาที่อยู่ข้างหลังผมอีกแล้ว

   เมื่อถูกปล่อยจากท่าเรือก็ล่องไปตามลำน้ำที่ถูกสร้างขึ้น ไหลไปตามกระแสน้ำอันเชี่ยวกราด ถูกดึงขึ้นที่สูงแล้วปล่อยให้ไหลลงมา สร้างความตื่นเต้นได้พอกอมปากหอมคอ ผมได้ยินเสียงร้องที่แสดงถึงความสนุกสนานจากคนข้างหลัง เราส่งเสียงแทบจะเป็นจังหวะเดียวกันอยู่หลายครั้ง บ่อยครั้งจนผมเอี้ยวตัวกลับไปมองแล้วก็ได้เห็นรอยยิ้มน่ารักนั่น

   เป็นรอยยิ้มที่ดูสว่างสดใสที่มองแล้วให้ความรู้สึกเจิดจ้าจนคิดว่าถ้าเผลอมองนานๆ อาจจะตาบอดเอาก็ได้

   ปล่อยให้ชะล่าใจกับการหยอกล้อแบบเล็กน้อยได้ไม่นานเรือก็ถูกดึงขึ้นสู่จุดสูงสุดของเครื่องเล่นล่องซุกมหาสนุก เป็นอุโมงค์มืดที่เห็นแสงสว่างอยู่รำไรทำเอาใจเต้นตึกตัก ผมจับที่จับด้านข้างไว้แน่นเมื่อมันแล่นมาถึงจุดปลายสุดของแสงสว่างก่อนเรือจะทิ้งตัวลงมาตามรางน้ำด้วยความรวดเร็ว

   "วู้ววว!!"

   "วู้ววว!!"

   ตู้ม!!

   สายน้ำสาดกระเซ็นมาจากด้านหน้าตามแรงกระแทกจนเปียกหน้าเปียกตา ผมหัวเราะเสียงดัง ทั้งสนุกทั้งชอบ ไม่ต่างจากคนข้างหลังที่ร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกันตั้งแต่เรือถูกปล่อยให้แล่นลงมาตามรางน้ำ

   สนุกใช่ไหมล่ะอันนี้ ผมก็ว่ามันสนุกเหมือนกัน


   ลงจากล่องแก่งผมก็แวะซื้อไอติมกินพลางเดินดูเครื่องเล่นที่น่าสนใจชนิดต่อไป ผมเป็นคนไม่ชอบเล่นอะไรที่หมุนเยอะๆ เคยเล่นแล้วอ้วกแตกเลยฝังใจตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สุดท้ายเลยเดินมาหยุดอยู่หน้าเครื่องเล่นที่มีชื่อว่ายักษ์ตกตึก แค่มองก็รู้สึกเสียววูบ หรือบางทีอาจจะหัวใจวายเอาก็ได้

   แต่เสียค่าเข้ามาแล้วยังไงก็ต้องเล่น

   ด้วยความตั้งใจอันแรงกล้าแม้จะกลัวนิดๆ ผมจึงเดินขึ้นบันไดเพื่อไปหาเจ้ายักษ์ตกตึก เครื่องเล่นที่เป็นเสาสูงๆ ดึงผู้กล้าให้ขึ้นไปถึงยอดแล้วปล่อยให้ตกลงมา เป็นโชคดีหรือโชคร้ายไม่รู้ที่รอบนี้ไม่ต้องรอคิวแถมมีคนเล่นอยู่แค่สี่คน ผมเลยเดินเอาของไปวางตรงที่เก็บแล้วมานั่งตรงที่นั่งที่ว่างอยู่ ซึ่งมีแค่ผมคนเดียวเท่านั้น

   ว้าเหว่ไปอีก

   แต่เหมือนคนข้างบนจะเป็นใจส่งเพื่อนร่วมชะตากรรมมาให้ นายเสื้อขาวหัวโนที่เพิ่งจากกันที่ล่องแก่ง มาถึงยักษ์ตกตึกเราก็ยังกลับมาเจอกันอีกครั้ง คิดไปแล้วก็ตลกดี

   อย่างกับ...พรหมลิขิต

   บ้าบอชะมัด

   นายเสื้อขาวนั่งลงข้างผม จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็เดินเข้ามาเช็คตัวล็อคเพื่อความปลอดภัยทันที รอบนี้เราไม่ได้ยิ้มให้หรือทักทายอะไรกัน แต่ถ้าจะพูดให้ถูกคือไม่มีเวลาทักทายกันมากกว่า เพราะหลังจากที่ทำการเช็คความปลอดภัยเรียบร้อยแล้วการท้าทายก็เริ่มขึ้นทันที

   น่ากวาดเสียวใช่เล่นเลยนะไอ้นี่

   ที่นั่งถูกดึงขึ้นสูงเรื่อยๆ จนมองเห็นวิวโดยรอบสวนสนุก ไม่รู้ว่ามันจะดึงขึ้นไปสูงอีกแค่ไหนแต่ความกลัวที่เริ่มผุดขึ้นมาในใจสั่งให้ผมหลับตา เผื่อถึงตอนที่มันทิ้งตัวลงไปด้านล่างจะได้ไม่กลัวมาก ซึ่งไม่รู้ว่ามันจะช่วยได้สักแค่ไหน

   "สูงมากเลยเนอะ" เครื่องเล่นยังคงถูกดึงขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงคนข้างๆ ที่ทำให้ผมต้องลืมตาขึ้น

   เขาพูดกับใครในเมื่อต่างคนต่างมาคนเดียว ตั้งแต่ที่บ้านผีสิง ล่องแก่งจนถึงตอนนี้ผมไม่เห็นใครอยู่กับนายเสื้อขาวเลย และที่นั่งตรงนี้ก็มีแค่เราสองคน หรือเขาจะพูดกับผม

   "ใช่ สูงมาก" ใช่ไม่ใช่ไม่รู้แต่ผมตอบกลับไปแล้ว และตอนนี้เองที่เครื่องเล่นถูกดึงขึ้นจนสุด

   "มันจะปล่อยแล้วนะ กลัวมั้ย"

   "ก็นิดนึง นายอ่ะ"

   "โคตรกลัวเลย"

   ผมยกยิ้มกับตัวเอง รู้สึกว่าช่วงเวลาที่ค้างอยู่ในความสูงระดับนี้มันนานชะมัด นานจนต้องหลับตาทำใจ นานจนความกลัวสั่งสมมากขึ้น

   แต่ถึงแม้จะกลัว...ก็ยังอยากจะลอง

   "ว้ากกกก!!"

   "ว้ากกกก!!"

   เสียงร้องของเราทั้งคู่อย่างกับวงประสานเสียง เครื่องเล่นทิ้งตัวลงเพียงครู่เดียวก่อนจะหยุดกึกห่างจากพื้นประมาณสองสามเมตรพร้อมกับเสียงร้องที่หายไป ราวกับหน้าถูกแรงปะทะตีจนแก้มไหลขึ้นไปถึงหน้าผาก ผมไม่รู้ว่าหน้าตากับเสียงร้องผมมันน่าตลกขนาดไหนคนที่มารอเพื่อนอยู่รอบๆ เครื่องเล่นถึงได้หัวเราะอย่างกับเป็นเรื่องขบขันขนาดนี้ ซึ่งเขาก็คงหัวเราะญาติเขานั่นแหละ จะแปลกก็ตรงที่คนที่อยู่ข้างๆ ผมตอนนี้

   ขำอะไรนักหนา

   หลุดจากที่ล็อคผมก็ลุกไปหยิบกระเป๋า เดินออกจากเครื่องเล่นแล้วลงบันไดมามองหาเครื่องเล่นชนิดถัดไป ตอนนี้เองที่นายเสื้อขาวเดินแซงหน้าผมไปโดยที่เราไม่ได้ทักทายหรือหันมามองกัน อย่างกับว่าที่คุยกันข้างบนเมื่อกี้นี้ไม่เคยเกิดขึ้น

   แบบนี้หรือเปล่าที่เขาเรียกว่า...คนที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป


   เครื่องเล่นอย่างที่สี่ที่ผมเลือกคือเรือมังกรสองหัว หรือที่เรียกกันว่าไวกิ้ง เดินไปถึงเจอมันกำลังเริ่มเหวี่ยงคนเล่นไปมาพอดีผมเลยนั่งดูอยู่ที่ม้านั่งข้างๆ เมื่อหลายปีก่อนผมเคยเล่นมาแล้ว ความน่ากลัวให้เจ็ดเต็มสิบ แต่ตอนนี้ผมแข็งแกร่งขึ้นมาก อาจจะเหลือสักห้าเต็มสิบก็ได้

   เสียงกรีดร้องของผู้คนสิ้นสุดลงเมื่อเรือลำใหญ่หยุดนิ่ง ระหว่างที่ผู้เล่นชุดเก่าทยอยกันเดินลงผมก็รีบวิ่งไปต่อแถว น่าแปลกที่รอบนี้คนไม่เยอะเท่าไร ผมเลยได้จับจองที่นั่งแถวสุดท้ายแบบคนเดียวชิลๆ แต่เมื่อมองไปยังแถวสุดท้ายฝั่งตรงข้ามนั้น...

   ผมเจอนายเสื้อขาวอีกแล้ว

   ถ้าคิดอย่างคนหลงตัวเองผมต้องคิดว่าเขาตามผมมาแน่ๆ ถึงได้เจอกันตลอดแบบนี้ แต่เมื่อลองคิดอีกทีไวกิ้งนี่เขาน่าจะมาถึงก่อนผม เพราะผมต่อแถวเป็นคนท้ายๆ และเมื่อนับรวมจำนวนคนเล่นในรอบนี้แล้วมีไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ

   คนพร้อมเจ้าหน้าที่ตรวจสอบความปลอดภัยพร้อมเรือมังกรสองหัวก็เริ่มออกตัว มันเหวี่ยงขึ้นลงเป็นครึ่งวงกลมสูงขึ้นเรื่องเรื่อยๆ แต่ใจผมกลับไม่ยักตื่นเต้นอะไรกับเจ้าเครื่องเล่นนี้เลย กลายเป็นคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามที่ดึงความสนใจผมไปแทน

   ความบังเอิญที่บ่อยเกินไปยิ่งความสร้างความประหลาดใจ เรามองหน้ากันแล้วก็ยิ้ม ทุกครั้งที่เครื่องเหวี่ยงขึ้นลงเราจะหันมาสบตากันแล้วก็เผลอยิ้มให้กันทุกที

   สบตา

   ยิ้ม

   หลบหน้า

   แล้วก็หันมาสบตากันใหม่

   เป็นแบบนี้วนลูปไปจนกระทั่งเครื่องหยุดสนิท

   ผมที่อยู่ใกล้ทางออกมากกว่าเดินลงมาก่อน ทำทีเป็นหยุดคิดว่าจะเล่นอะไรต่อดีโดยมีแผนการอยู่ในใจ

   มาถึงขนาดนี้แล้วเลยอยากทำอะไรให้เป็นเรื่องเป็นราวสักหน่อย แต่ความเป็นคนแปลกหน้าทำให้เกิดความกลัว
ถ้าหากผมลองทักไป เขาจะคุยด้วยไหมนะ

   ยืนคิดและลังเลอยู่นานรู้ตัวอีกทีนายเสื้อขาวก็หายตัวไปแล้ว อาจจะเดินผ่านหน้าผมไปเหมือนตอนลงจากยักษ์ตกตึก หรือไม่ก็เดินหนีไปอีกทาง

   เดินหนี...แค่คิดความกล้าที่อยากทักมันก็หดหายไปเกือบครึ่ง เพราะฉะนั้นก็ช่างมันเถอะ

   ซะที่ไหนกันเล่า

   คราวนี้ผมคิดแผนใหม่เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานที่อยู่ในใจลึกๆ ของผม ข้อสันนิษฐานที่ว่า...

   นายเสื้อขาวนั่นเดินตามผมจริงหรือเปล่า

   เริ่มแผนได้!


   ไวกิ้งเป็นเครื่องที่อยู่ใกล้ประตูทางออก ผมจงใจเล่นเครื่องเล่นแต่ละชิ้นไล่ไปแบบนี้เพราะนัดเจอกับเพื่อนที่ม้าหมุน แต่เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานผมจึงเดินย้อนกลับไปที่วอร์เท็กซ์ รถไฟเหาะที่อยู่ด้านใน เครื่องเล่นที่ผมบังเอิญมองผ่าน และถ้าหากผมยังเจอนายเสื้อขาวอีกครั้งจะขอฟันธงเลยว่าผม...โดนอ่อย

   การไล่เล่นเครื่องเล่นจากด้านสุดไปด้านนอกเป็นเรื่องปกติ และมีความเป็นไปได้ที่จะบังเอิญเจอกัน แต่การกลับไปเจอกันที่เครื่องด้านในสุดทั้งที่ตอนนี้อยู่ใกล้ประตูทางออกแล้วมันเป็นไปไม่ได้

   พรหมลิขิตไม่มีอยู่จริง หรือถ้ามีจริง คงเป็นพรหมลิขิตที่อีกสร้างขึ้นมาเองมากกว่า


   ผมเดินมาต่อคิวรถไฟเหาะที่คนเยอะพอสมควร ระหว่างยืนรอก็คอยมองหานายเสื้อขาวไปด้วย แต่เพราะยืนเป็นแถวตอนลึกเลยมองไม่สะดวกนัก ยืนบังกันไปบังกันมา สุดท้ายรันมาถึงคิวผมก็ยังมองไม่เห็นเขาอยู่ดี

   หรือที่ผ่านมาจะบังเอิญจริงๆ

   ผมเอากระเป๋าไปวาง กำลังลังเลว่าจะนั่งตรงไหนเสียงคุ้นหูก็ดังอยู่ใกล้ๆ เมื่อหันไปก็เจอกับคนที่มองหาเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

   "ไปนั่งหน้าด้วยกันมั้ย"

   แค่เห็นรอยยิ้มผมก็พยักหน้ารับแบบไม่ต้องคิดก่อนเดินตามนายเสื้อขาวไปนั่งแถวหน้าสุด สมองยังมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างเร็วรวดเมื่อครู่อยู่เล็กน้อย แต่กลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

   มันดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้ง

   เรานั่งเงียบกันทั้งคู่หลังจากนั่งประจำที่ ผมหันไปมองเขาแวบหนึ่งแล้วรีบหันกลับมาเหมือนคนทำความผิด ผมว่าเขาน่ารักนะ อาจจะเป็นเพราะจุกบนหัวนั่นด้วยก็ได้ ขาวๆ ตัวบางๆ ไม่ถึงกับเตี้ย จัดฟันเสียด้วย จะว่าไปแล้วก็คล้ายๆ พวกเน็ตไอดอลอยู่เหมือนกัน

   หลังจากนั่งเงียบกันอยู่นานเราก็ได้หันมามองหน้ากันตรงๆ ตอนที่เจ้าหน้าที่บอกให้ดึงตัวล็อคลงและเข้ามาเช็คความปลอดภัยอีกรอบ แล้วเสียงใสๆ ก็เอ่ยขึ้นมา

   "กลัวมั้ย"

   "ไม่นะ"

   "จริงอ่ะ" เขาหัวเราะเบาๆ เหมือนไม่เชื่อ แต่ผมพูดความจริงนะ ถ้าเทียบกับยักษ์ตกตึกแล้วผมชอบรถไฟเหาะกว่าเยอะ

   "กลัวเหรอ"

   "ไม่กลัวเหมือนกัน"

   "จะรอฟังเสียงกรี๊ด"

   "ไม่ได้ยินหรอก" เขาหัวเราะอีกครั้ง ส่วนผมได้แต่ยิ้มกับตัวเอง

   เมื่อกี้เราต่างคนต่างพูดไม่มีใครเห็นหน้าใครเพราะโดรตัวล็อคบังไว้อยู่ แต่ผมกลับชอบความรู้สึกแบบนี้ชะมัด ไม่รู้ทำไมถึงชอบเหมือนกัน

   มันก็แค่...ชอบ

   ได้เวลาเคลื่อนขบวนรถไฟที่ขาถูกปล่อยให้ห้อยโต่งเต่งก็ถูกดึงขึ้นที่สูงช้าๆ การได้นั่งแถวหน้าสุดทำให้สามารถมองเห็นวิวได้อย่างชัดเจน แต่มันก็แลกมากับความหวาดเสียวที่มากกว่า

   เสียวแต่สวย เรียกแบบนี้คงได้ล่ะมั้งนะ

   ขึ้นมาถึงจุดสูงสุดรถไฟก็ทิ้งตัวลงมาด้วยความเร็ว มันเหวี่ยงซ้ายขวาตีลังกาจนขาชี้ไปตามรางที่ขดเป็นเกลียว ผมร้องออกมาด้วยความสนุก คนที่นั่งข้างๆ ก็ไม่ต่างกัน ผ่านไปไม่ทันไรมันก็วนกลับมาจอดยังจุดเริ่มต้น เป็นเครื่องเล่นที่ผมคิดว่าสนุกที่สุดในวันนี้เลย

   "โคตรเร็วเลย" เสียงใสๆ ดังขึ้นระหว่างรอเจ้าหน้าที่ปลดที่ล็อก ผมพยักหน้าเห็นด้วยแต่อีกคนคงไม่เห็น

   "เร็วมาก"

   "แต่สนุก"

   "สุดๆ"

   เราพูดคำตอบคำเหมือนพวกไม่มีอะไรจะคุย ก็แน่ล่ะ เราเพิ่งเจอกัน ยังไม่ได้ทำความรู้จักกันด้วยซ้ำ เป็นเพียงคนที่ผ่านมาแล้วผ่านไป

   เป็นแบบนั้นจริงๆ น่ะเหรอ

   หลังจากถูกปล่อยให้เป็นอิสระผมกับเขาต่างคนต่างเดินไปหยิบกระเป๋า เขาวางมันไว้ใกล้ทางออกพอคว้ามันมาสะพายได้ก็เดิมดุ่มๆ ตรงไปยังทางออกโดยไม่หันกลับมาสนใจผมที่อยู่ตรงนี้อีกเลย

   ปล่อยไปแบบนี้จะดีเหรอ

   ก่อนหน้านี้ผมตั้งใจไว้แล้วว่าถ้าเจอกันอีกจะตีความว่าอีกฝ่ายอ่อย ซึ่งผลที่ออกมามันน่าพอใจอย่างมาก ผมโมเมไปแล้วว่าข้อสันนิษฐานที่ตั้งไว้มันถูกต้อง

   พรหมลิขิตไม่มีอยู่จริง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเพราะจงใจ

   "นาย!" ผมวิ่งตามไปแล้วตะโกนเรียก ทุกคนรอบข้างหันมายกเว้นเขา

   ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะฮะ จะอ่อยให้อยากแล้วจากไปหรือไง

   ผมวิ่งแซงหน้าทุกคนไปจนประชิดตัว เอ่ยเรียกพร้อมกับรั้งข้อมืออีกฝ่ายไว้เพราะกลัวจะโดนทำเมินใส่ ซึ่งผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น

   "นาย! เดี๋ยวก่อน"

   คนถูกเรียกหันกลับมามอง คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย ตีสีหน้าแปลกใจได้อยากแนบเนียน แต่ผมไม่ถือสาหรอก

   "มีอะไรเปล่า"

   "จะไปเล่นอะไรต่อเหรอ"

   เขานิ่งคิดสักพัก มือผมยังจับแขนเขาไว้อยู่โดยที่อีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะสลัดมันออก ไม่รู้ว่าไม่ได้สนใจหรือใจตรงกับผมอยู่กันแน่

   ก็แค่อยากมีส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายที่ได้สัมผัสกัน

   "ชมวิวมั้ง" เขาชี้ไปที่หอคอยสูงๆ ที่มีห้องกลมๆ หมุนช้าๆ ขึ้นไปตามแกนเสา มันคือไซ-แอม ทาเวอร์ มีไว้สำหรับชมวิวสวนสนุกและพื้นที่ที่อยู่รอบๆ

   "ไปด้วยดิ"

   พอผมถามเขาก็นิ่งไป ทำเอาความมั่นใจหดหายไปนิดหน่อย แต่เขาคงไว้ท่าไปอย่างนั้นล่ะมั้ง เล่นมาด้วยกันตั้งหลายอย่าง จะมาปฏิเสธเอาตอนนี้มันใช่เรื่องที่ไหน

   "ได้เปล่า"

   "ก็...ไปดิ" ตอบแล้วก็อมยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผมต้องยิ้มตามไปด้วย

   ตกลงกันได้ผมก็ปล่อยข้อมืออีกฝ่ายให้เป็นอิสระ เราเดินอย่างไม่เร่งรีบไปด้วยกัน เป็นจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ที่ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พบเจอมาก่อน

   จากคนแปลกหน้าที่คิดว่าจะปล่อยให้ผ่านไป กลับกลายเป็นคนแปลกหน้าที่ปล่อยให้ผ่านไปไม่ได้เสียอย่างนั้น ถ้าเขาอ่อนผมจริงก็นับว่าประสบความสำเร็จอย่างงดงาม

   ต้องขอบคุณไอ้คนที่อยากเล่นน้ำแล้วล่ะที่ชวนผมมาสวนสนุกคราวนี้

   "ว่าแต่ชื่อไรอ่ะ" ผมถามระหว่างที่เรากำลังไปยังไซ-แอม ทาวเวอร์

   เขาหันมายิ้มให้ผม เป็นอมยิ้มที่เห็นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่ที่ได้เจอไม่กี่ชั่วโมง รอยยิ้มที่ผมชักจะชอบมันเสียแล้ว

   "เราขื่อ..."


END


มาแบบลั่นๆ ค่ะ พอดีได้ไปเที่ยวสวนสยามมาแล้วบังเอิญเจอผู้ชายน่ารักๆ นั่งรถไฟเหาะคนเดียว
เห็นแล้วก็อยากไปนั่งด้วยแต่เกรงใจคนที่ไปด้วยเลยได้แต่แอบมอง ฮ่าๆๆๆ
ฝากนายเสื้อขาวกับใครไม่รู้ชื่อของเราด้วยน้า
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่า


ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
น่ารัก...จนอยากอ่านต่อ   o13 o13 o13

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
น่ารักกกกก ตามไปทุกอันเลย อ่อยยังไงให้เหมือนไม่ตั้งใจ  :hao7:

ออฟไลน์ yunnutjae

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 650
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-2
 :-[ ต้องมีตอนพิเศษอะ น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกก

ออฟไลน์ tuuili

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
น่ารักกกก จะมีต่ออีกรึเปล่าคะ 555555
ทำเอาอยากไปเที่ยวสวนสนุกเหมือนกันนะ
คิดถึงรถไฟเหาะ

ออฟไลน์ Petit.K

  • Petit parapluie
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 840
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
งุ้ยยยยยยน่ารัก ชอบค่าๆ เดี๋ยวไปสวนสนุกบ้างดีกว่า55555555

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4992
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
น่ารักกกกก

ออฟไลน์ wonderbe

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 754
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ didididia

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 371
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
อยากรู้เรื่องราวหลังเขาทำความรู้จักกันเลยค่ะ :mew2:
อ่อยแบบเนียนๆ(?)

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9

ออฟไลน์ TIKA_n

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +308/-4
สวนสนุกก็โรแมนติคได้น้า เนี่ย อ่านไปแล้วก็เขินตามเลย  :m1:
จนจบแล้ว ก็ไม่รู้ชื่อสักคน จะเม้นเลยไม่รู้จะเรียกชื่อว่าอะไรทั้งคู่เลยอ่ะ 555
จริง ๆ นายเสื้อขาว ก็อาจคิดว่าโดนอ่อยเหมือนกันหรือเปล่าจ้ะ
น่ารักมากเลย ขอบคุณคนเขียนมากค่ะ  :กอด1:

ออฟไลน์ Mayana

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 429
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-2

ออฟไลน์ punpunn

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 54
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ skykick

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 

     น่ารักกก   :katai2-1: :pig4:




ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2384
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1180/-5
น่ารักมากค่ะ นับว่าเป็นพรหมลิขิตที่ทั้งสองคนร่วมกันสร้างเลยนะเนี่ย ^___^

ออฟไลน์ Meen2495

  • is allergic to drama.
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-4
 :L1: ชอบเลย ละมุนมากกกก
ทำให้รู้แน่ชัดว่า การไปไหนคนเดียว มันก็มีโมเม้นต์ดี ๆ อยู่น้าาาา
อยู่ที่เราจะเห็นหรือเปล่า .. ก็เท่านั้น

ขอบคุณนะคะสำหรับเรื่องน่ารัก ๆ

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 483
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ตกลงว่าอ่อยใช่มั้ยล่า  :hao3:

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Keane

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +192/-0

ออฟไลน์ Sunset and Eeyore

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
น่ารักดีค่ะ พรหมลิขิตมา เราต้องช่วยตัวเองด้วยเนอะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด