▲▼Return To Love ▲▼#Re2love [END]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love [END]  (อ่าน 149747 ครั้ง)

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 323
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +523/-17
▲▼Return To Love ▲▼#Re2love [END]
« เมื่อ06-11-2017 16:18:34 »

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ

เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม



****************************************************************************************

                                                      ผลงานในเล้าเป็ดเรื่องอื่นๆ
                                                    นิยาย
                                                   1. ● รักข้างเดียว ● [ One-side love] [Complete]
                                                   2. ll เล่นเพื่อน ll [Complete]
                                                   3. หลงกาว(น์) [Complete] 
                                                   4. ❤ค่ายสร้างรัก❤ [Complete]
                                                   5. พราน ‘ล่อ’ เนื้อ [Complete]
                                                   6. ▲▼Return To Love ▲▼ [Complete]
                                                   7. ✪ You're my sky : #จุดหมายคือท้องฟ้า ✪ [Complete]
                                                   8. ☘ ป่าห่มรัก ☘ [Complete]
 
                                                   เรื่องสั้น                                                                                                     
                                                   1.  เรื่องสั้น .... - [ แสนชัง ] - [Complete]
                                                   2. [เพราะอกหัก...รักจึงบังเกิด] [Complete]
                                                   3.   ҉    วันวานยังหวานอยู่    ҉   [Pause]

---------------------------------------------------


“ผมไม่มีนโยบายคุยกับแฟนเก่า”

- เพราะคำว่า "แฟนเก่า" พูดเบาๆ ก็เจ็บ -

ติดตามพูดคุยกันได้ที่นี่นะคะ

Fanpage :Karnsaii
Twitter: Karnsaii
Ask.FM : @Karnsaii


สารบัญ



Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-06-2020 12:37:06 โดย [Karnsaii] »

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 323
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +523/-17
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
«ตอบ #1 เมื่อ06-11-2017 21:20:25 »


#Re2love •1



         “ทาถู ปวดเมื่อยวิงเวียนก็ทาถู น้ำมันห้าเซียนชั้นครูใช้ทาถูแก้โรคสารพัด....”

         เสียงเพลงทำนองฟังสนุกที่เปิดวนซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบทำให้ปลายนิ้วเรียวของร่างสูงโปร่งรัวใส่คีย์บอร์ดขยับเป็นจังหวะไปตามเสียงเพลงด้วย ไหล่ทั้งสองข้างขยับขึ้นลงตามอารมณ์เจ้าของความคิดลื่นไหลที่กำลังถูกถ่ายทอดจินตนาการออกมาเป็นตัวอักษรซึ่งปรากฏอยู่หน้าจอโน๊ตบุ๊คเป็นเนื้อความสละสลวย โดยมีเจ้าของนามปากกาชื่อ “ลีลาวดี” นั่งพิจารณาอย่างพอใจ

         “พุฒิ” เจ้าของนามปากนวนิยายชวนฝันนั้นละมือจากคีย์บอร์ดแล้วเลื่อนมือมาจับคางตัวเอง ขณะที่สายตาจดจ้องอยู่กับบทอัศจรรย์ของนวนิยายอีโรติกที่ตัวเองแต่งขึ้นมา ดวงตาคู่กลมโตกวาดสายตาอ่านต้นฉบับตรงหน้าเพื่อหาคำผิดแล้วจึงกดเซฟ ขณะที่ไหล่ทั้งสองข้างยังขยับตามจังหวะเพลงที่เปิดวนซ้ำไปซ้ำมาราวกับเล่นสนุกเป็นเด็กๆ

         “ทาถู ทาถู”

         คราวนี้พุฒิเปล่งเสียงร้องออกมาพร้อมกับโยกศีรษะไปด้วย ทำไปทำมาก็นึกขำตัวเองที่อายุจนปูนนี้แล้วยังมีกิริยาแบบเด็กๆ ปกติแล้วชายหนุ่มไม่ใช่ที่ฟังเพลงสักเท่าไหร่ เรียกได้ว่าเพลงฮิตๆ ดังๆ ของยุคสมัยนี้นั้นเขาตามไม่ทันหรอก แต่ช่วงห้าปีให้หลังมานี่แหละ เขากลับเปลี่ยนเป็นคนละคนนั่นเพราะมีชีวิตน้อยๆ ที่ต้องดูแล

         พุฒิยิ้มอมยิ้มให้กับภาพเด็กน้อยแก้มแดงในกรอบรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงาน ใบหน้าเล็กๆ นั่นถอดแบบเขามาเต็มๆ ไม่ว่าจะเป็นคิ้ว คาง จมูก ริมฝีปาก จะยกเว้นก็แต่ดวงตาที่ได้มาจากมารดาอยู่อย่างเดียว นั่นเลยเป็นสิ่งเดียวที่ภรรยาเขาคุยโม้ได้ว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเรามีความคล้ายคลึงกับเธออยู่บ้าง

         “อ๊ะ”

         มัวแต่หลงรูปลูกชายตัวเองจนเผลอวางนิ้วบนแป้นพิมพ์เลยเผลอกดอักษรค้างเสียยาวพรืด ร่างสูงโปร่งส่ายหัวให้กับอาการหลงลูกที่นับวันจะรุนแรงมากขึ้นจนอ่อนใจ

        “ทาถู ทาถู”

        เนื้อเพลงท่อนเดิมกลับมาอีกครั้ง ไม่ว่าจะกี่รอบต่อกี่รอบเขาก็ร้องมันได้อย่างขึ้นใจ เอาจริงๆ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพลงนี้มันมีที่มาอย่างไร แต่บังเอิญว่ามารดาเขาเคยร้องเพลงนี้กล่อมลูกชายเขาจนหลับปุ๋ย นับตั้งแต่นั้นมา “พิกเล็ต” ลูกชายตัวน้อยของเขาในวันวานแต่บัดนี้พุงยื่นขึ้นมาตามความรักความเอาใจใส่ของทุกคนในบ้าน ก็ติดเพลงนี้ไปโดยปริยาย หากคืนไหนไม่ได้ร้องกล่อมก่อนนอนเป็นต้องโยเยจนเขาปวดหัว และไม่ต้องเดาว่าพ่ออย่างเขาจะหลงเจ้าหมูนั่นขนาดไหน

         เฮ้ย ไม่น่าอยากจะเชื่อว่าเขาจะกลายเป็นคนแก่คนหลงเด็กตอนอายุสามสิบเก้าย่างสี่สิบ

         พุฒิถอดแว่นสายตายาวแล้วคลึงขมับไปมาเป็นการผ่อนคลายเพราะการทำงานจ้องหน้าจอนานๆ ทำให้เขาตาพร่ามัว อายุมันมากขึ้นอะไรๆ มันก็ร่วงโรยไปตามวัย คิดแล้วก็นึกขำว่าตอนที่พิกเล็ตเรียนจบ ไม่รู้ว่าเขาจะมีแรงไปรับปริญญาลูกชายรึเปล่า ไม่อยากนึกถึงสภาพตัวเองที่ถือไม้เท้ายักแย่ยักยันไปงานให้ลูกชายได้อาย

         มีลูกตอนแก่นี่มันลำบากใจจริงวุ้ย

         คิดดูสิเวลานี้เพื่อนวัยเดียวกันลูกโตจนเข้ามหาวิทยาลัยกันบ้างแล้วและบางส่วนก็มีหลานอุ้มกันไปแล้ว ขณะที่เขาเพิ่งจะเสียซิงครั้งแรกตอนอายุสามสิบห้ากับรุ่นน้อง ใครมันจะไปคิดว่าตัวเองน้ำยาดี นึกว่าชาตินี้คงไม่มีบุญวาสนามีลูกเป็นของตัวเอง ได้แต่แย่งหลานฝาแฝดลูกของน้องสาวมาอุ้มเล่น แต่สุดท้ายบุญก็หล่นทับเมื่อเขาทำรุ่นน้องสาวท้องในวัยสามสิบห้าปี

         จะว่าโชคชะตาเล่นตลกก็เป็นได้ เพราะครั้งแรกที่รู้จากปากภรรยาคืนเดียวว่าเธอท้องเขาก็มึนไปเหมือนกัน นึกถึงคำพูดของเพื่อนๆ ที่แซวว่าชาตินี้เขาคงครองตัวเป็นโสดจนตาย พุฒิก็คิดว่าตัวเองคงรักชีวิตโสดไปซะแล้ว ถ้าไม่ใช่ว่างานเลี้ยงรุ่นนั่นเขาจะฟาดแอลกอฮอล์จนเมาหัวเราน้ำแล้วตื่นขึ้นมาบนเตียงกับรุ่นน้อง

        “ดาหวัน” เป็นรุ่นน้องคณะที่เคยเห็นหน้าค่าตากันมาตั้งแต่สมัยเรียน นิสัยของเธอน่ารักเรียบร้อยจนครองตัวเป็นโสดมาติดๆ กับเขานี่แหละ สงสัยว่าพระพรหมท่านจะเวทนาคนโสดถึงผีผลักให้รักกันชั่วข้ามคืนซึ่งเร็วยิ่งกว่าสี่จีซะอีก นี่แฟนนักอ่านจะรู้บ้างมั้ยเนี่ยว่าเจ้าของปากกา “ลีลาวดี” ซึ่งโด่งดังจากการนิยายที่ชูโรงด้วยบทอัศจรรย์สุดละมุนจนเป็นที่โด่งดังจะเพิ่งเคยเสียซิงครั้งแรกตอนอายุสามสิบห้าปี

         นั่นล่ะถึงทำให้ชีวิตชายโสดซึ่งใช้ชีวิตหลังเรียนจบเป็นพนักงานออฟฟิศในตำแหน่งกองบรรณาธิการนิตยสารท่องเที่ยวในตอนนั้นกลายเป็นคนมีครอบครัว แต่ชีวิตครอบครัวอันสมบรูณ์ซึ่งพุฒิใฝ่ฝันมีอันต้องพังทลายลงเมื่อภรรยาสาวมาด่วนจากไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ทิ้งให้เขาเป็นพ่อม่ายกับลูกชายกำพร้าแม่ตั้งแต่สองขวบ หลังจากภรรยาเสียชีวิตเขาเลยตัดสินใจลาออกจากงานมาทำงานเขียนอย่างเต็มตัวเพื่อจะได้มีเวลาดูแลลูกชายคนเดียวอย่างใกล้ชิด

         คิดมาถึงตรงนี้เขาก็ยื่นปลายนิ้วไปลูบไล้ปลายนิ้วภาพภรรยาในกรอบรูปซึ่งอยู่ในอิริยาบถยืนยิ้มและอ้อมแขนมีเจ้าลูกชายตัวจ้ำม่ำ รอยยิ้มอ่อนหวานของเธอยังงดงามเสมอแม้ว่าบัดนี้จะเหลือเพียงแต่ภาพถ่าย เขายิ้มอ่อนๆ ในใจระลึกถึงวันวาน พุฒิมองรูปนั้นอยู่นานก่อนละสายตากลับมายังต้นฉบับที่ยังค้างอยู่ก่อนจะลงมือทำต่อ



         “เสร็จสักที”

         พุฒิขยับปลายนิ้วกดเซฟงานแล้วนอนแผ่หลาไปกับโต๊ะทำงาน

         ...Rrrrr...

         “หือ?”

         “.....”

         “อะไรมันสั่นๆ หว่า”

         ...Rrrrr...

         “ทาถู ทาถู”

         คนที่กำลังขยับหาที่นอนเพื่อคลายเมื่อยถึงกับสะดุ้งโหยง ก็ว่าอยู่ว่าอะไรมันสั่นๆ ชายหนุ่มนึกขำตัวเองที่ตั้งเสียงเรียกเขาเป็นเพลงเดียวกับเพลงโปรดที่ใช้กล่อมให้ลูกน้อยนอน

         “ครับ”

         [คุณพ่อน้องพิกเล็ตใช่มั้ย? ดิฉันครูประจำชั้นของน้องพิกเล็ตนะคะ]

         “ครับ”

         เขาขยับตัวตรงแล้วมุ่นหัวคิ้วด้วยความแปลกใจ สัญชาตญาณคนเป็นพ่อกำลังบอกว่าการที่ครูประจำชั้นของลูกชายโทรหาต้องมีเรื่องไม่ปกติเกิดขึ้นแน่นอน

        [น้องพิกปีนเครื่องเล่นแล้วตกลงมาค่ะ]

        ฉิบหาย!

        พุฒิตาเหลือกทันทีหลังจากรับทราบว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนสร้างวีรกรรมชวนเพื่อนแอบไปปีนเครื่องเล่นในจังหวะที่ครูพี่เลี้ยงเผลอจนพากันตกลงมาหัวร้างข้างแตก พอวางสายเขารีบถลาลงมาจากบ้านชั้นสอง

        “เชี่ย”

        พุฒิเบรกเอี๊ยดเกือบหัวทิ่มเพื่อหลบกระแป๋งที่มาตั้งรองน้ำฝนที่ทะลุหลังคาลงมาแถวๆ ตีนบันได

        “ตาเถรยายชี”

        ชายหนุ่มอุทานออกมาตามความเคยชิน

        “เสียงอะไรกันล่ะนั่น”

        “ผมเกือบเตะกระแป๋งรองน้ำของคุณนายน่ะสิครับ”

        “ตายแล้ว”

        ร่างสมส่วนของ “คุณพรรณี” มารดาวัยหกสิบห้าเดินจ้ำพรวดๆ มาท่าทางกระฉับกระเฉงไม่สมวัย ใบหน้าเหี่ยวย่นเป็นไปตามวัยเลิกคิ้วสูงยิ่งทำให้ตีนกาและรอยเหี่ยวย่นเห็นได้ชัดเจน แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะความงามในวัยหกสิบกว่านี่ต้องยอมคุณนายเธอจริงๆ

        “กระแป๋งแม่แตกมั้ยล่ะนั่น”

        พุฒิถอนหายใจเซ็งๆ

        “คุณนายน่าจะห่วงที่ผมจะลื่นหัวแตกมากกว่านะครับ”

        “แกมันหัวแข็งน่าตาพุฒิ”

        “คุณนายครับแข็งขนาดไหนล้มฟาดไปพิกเล็ตก็เป็นกำพร้าได้ครับแม่”

        “ย่ะ”

        คุณพรรณีเธอเดินมาเลื่อนกระแป๋งนั่นไปไว้ชิดผนังให้

        “แล้วนี่เป็นอะไรทำไมถึงเหมือนรีบร้อนจะไปไหน”

        “หลานแม่ก่อเรื่องแล้วสินะครับ”

        “ตาหมูของแม่ไปทำอะไรใครอย่างนั้นหรือ”

        ชายหนุ่มกรอกตาไปมาเมื่อได้ยินสรรพนามที่มารดาเรียกเจ้าลูกชายของเขาอย่างเอ็นดูว่า “ตาหมู” ก็เพราะเอ็นดูกันขนาดนี้น่ะสิ เจ้าพิกเล็ตถึงได้ดื้อขึ้นทุกวัน

       “ตาหมูของแม่แอบไปปีนเครื่องเล่นจนตกลงมาหัวแตก”

       “คุณพระ"

       “พระก็ไม่ช่วยเด็กดื้อแล้วล่ะครับแม่”

        เขาขยับไปคว้ากุญแจรถที่แขวนอยู่ตรงผนังห้องรับแขกแล้วรีบซอยเท้าไปยังโตโยต้าโคโรล่ารุ่นก่อนปีสองพัน สมบัติสุดรักสุดห่วงของคุณพรรณีตั้งแต่สมัยเธอยังสาว

        “ตายแล้วตาพุฒิ แล้วหลานแม่เป็นยังไงบ้างล่ะนี่ ใจคอแม่ไม่ดีเลย”

        “เห็นครูเคทแกบอกว่าหัวโนกับเข่าถลอกนิดหน่อยครับแม่”

        “โธ่ตาหมูของย่าไม่น่าซนจนได้เรื่องเลย”

        นั่นสิเด็กสี่ขวบอะไรดื้อตาใสขนาดนี้!

        เขาส่ายหัวไปมาก่อนจะรีบมุดเข้าไปในรถแล้วสตาร์ทเครื่องก่อนจะบังคับพวงมาลัยพาคุณปู่โตโยต้าลงสู่ท้องถนน ขณะที่ในใจคิดว้าวุ่นไปทั่ว นึกถึงเจ้าลูกชายที่เดี๋ยวนี้ชักจะดื้อขึ้นทุกวัน ทั้งยังห่วงกังวลอยากรีบไปให้เห็นกับตาว่าลูกชายไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรงอะไร แค่ได้ยินว่าลูกร่วงจากเครื่องเล่นหัวใจของคนเป็นพ่อก็แทบจะร่วงหล่นไปตาม

        เจ้าพิกเล็ตเอ้ย!

        “ทำไมรถติดจังวะ”

        พุฒิพึมพำตาก็เหลือบมองนาฬิกาที่ขยับเวลาไปเกือบชั่วโมงแล้วที่เขายังข้ามไม่พ้นไฟแดงแยกหน้านี้สักที ชายหนุ่มถอนใจก่อนจะตัดสินใจหักพวงมาลัยไปทางลัด ร่างสูงโปร่งยิ้มออกมาเล็กน้อยเพราะซอยลัดนี้แทบจะไม่มีรถสัญจรเลย ซ้ำถนนบริเวณนี้ยังเพิ่งทำเสร็จและตัดผ่านสนามกีฬาของเขตจึงไม่ค่อยมีใครทราบว่ามีทางลัดนี้ด้วย

         พุฒิมองทางข้างหน้าสลับกับมองโทรศัพท์มือถือใจเป็นกังวลด้วยกลัวว่าครูประจำชั้นลูกจะโทรมาอีกแล้วไม่ได้ยิน เพราะนี่มัวแต่ติดไฟแดงเกือบชั่วโมงทั้งที่ป่านนี้ควรจะถึงโรงเรียนอนุบาลเอกชนที่ห่างจากบ้านนัก

         “เฮ้ย”

         อารามมัวแต่มองโทรศัพท์ทำให้เผลอหมุนพวงมาลัยตามจนล้อรถเบี่ยงไปชิดขอบถนนข้างทาง

         เอี๊ยด!

        “ตายห่า”

         พุฒิอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูกเมื่อโตโยต้าโคโรล่ารุ่นเก๋าหน้าจูบตูดกับฟีโน่สีน้ำตาลอ่อนที่จอดไว้ข้างถนน เขากุมขมับรีบลงจากรถไปดูสภาพความเสียหาย ภาพตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มโล่งออกเพราะไม่มีรอยแตกหักหรือบุบสลายของรถจักรยานยนต์คู่กรณี แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะมันก็มีรอยขีดข่วนเล็กๆ น้อยๆ ที่คงทำให้เจ้าของรถไม่พอใจเป็นแน่

         เขาหันรีหันขวางมาหาเจ้าทุกข์แต่จนแล้วจนรอดก็พบใคร ในใจยิ่งร้อนรนเพราะธุระที่จะไป สุดท้ายเลยวิ่งไปหยิบกระดาษปากกามาเขียนอธิบายว่าตัวเองขับรถเฉี่ยวรถคันดังกล่าว พร้อมกับแนบชื่อและเบอร์โทรตัวเองลงไป ขณะที่กำลังเอาเทปใส่แปะแผ่นกระดาษกับตัวรถเสียงทุ้มห้าวก็ดังมาแต่ไกล

         “คุณจะทำอะไรรถผม”

         พุฒิสะดุ้งโหยงยืนอ้ำๆ อึ้งๆ ตกใจทำอะไรไม่ถูก

         “เอ่อ”

         “มีอะไรกับรถผมเหรอครับ”

         เจ้าของฟีโน่สีน้ำตาลอ่อนอยู่ในชุดกีฬาเนื้อตัวชื้นเหงื่อ เส้นผมสีเทาแนบไปศีรษะ ดวงตาดูมีประกายระยิบระยับ เครื่องหน้าดูดีท่าทางสะอาดสะอ้านเหมือนนายแนบ คนตรงหน้าเลิกคิ้วเป็นเชิงถามเมื่อเขาไม่ตอบคำถามสักที

         “คือผมขับรถเฉี่ยวรถคุณ”

         ดวงตาพราวระยับของเจ้าของรถเข้มขึ้นจนพุฒิต้องรีบอธิบาย

         “ผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่างนะครับ แต่พอดียืนคอยแล้วไม่เห็นใครเลยจะเขียนโน๊ตบอกไว้ คือผมไม่ได้ตั้งใจจะหนีนะ”

         ชายหนุ่มตรงหน้ากดยิ้มมุมปาก

         “คุณชื่ออะไร”

         “ผมเหรอ?”

          พุฒิชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

          “ชื่อพุฒิ ผมชื่อพุฒิ”

          “ผมชื่อกาย เรียนอยู่มหาลัยแถวนี้ครับ”

          “เรียนอยู่?”

          “ผมอยู่ปีสาม แล้วคุณเรียนหรือทำงานอยู่แถวนี้เหรอ?”

          หา?

          กายแนะนำตัวแล้วถามเขากลับ แต่คำถามนั้นทำให้พุฒิยิ้มขำ นานๆ จะมีคนทักว่ายังเรียนอยู่ทั้งที่ใช้ชีวิตวัยกลางคนแล้ว

          “ผมสามสิบเก้าแล้วครับ”

          “พูดจริง?”

          กายตาโตทำหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

          “หน้าคุณเด็ก”

          เขายิ้มกว้างขึ้นมาทันที

          “ไม่อยากจะเชื่อว่าคุณจะสี่สิบอยู่แล้ว”

          “เชื่อเถอะ”

          พุฒิพูดขำๆ ก่อนจะเหลือบมองไปรอยขูดขีดรถมอเตอร์ไซค์

          “ว่าแต่...”

          “อ๋อ”

          เด็กหนุ่มตรงหน้าชะโงกไปดูรถแล้วโบกมือไปมา

          “ไม่เป็นไรรอยเท่าแมวข่วน”

          “แต่ว่า...”

          “ถ้ารู้สึกผิดเลี้ยงก็ข้าวผมสักมื้อก็พอ”

          “หา?”

          “เลี้ยงข้าว”

          กายพูดทวนอีกครั้งแล้วขยิบตาให้เขาหนึ่งที ท่าทางแบบนั้นทำเอาพุฒิรู้สึกเก้อเขินให้ตายเถอะ ไอ้คนคนตรงหน้านี่มันท่าทางจะแพรวพราวไม่ใช่เล่นนะเนี่ย บุคลิกขี้เล่นบวกกับดวงตาแพรวพราวนั่นส่งเสริมให้คนตรงหน้าดูดีบอกไม่ถูก

          “ว่าไงครับ”

          “ว่าไงคือ?”

          กายบุ้ยปากไปที่รอยขีดข่วนนั่น

          “ตกลง”

          เด็กหนุ่มเดาะลิ้นแล้วยื่นมือมาคว้ากระดาษในมือพุฒิ

          “งั้นกระดาษใบนี้ผมขอนะพี่พุฒิ”

          พี่พุฒิงั้นเหรอ?

          “เอ่อ?”

          “ก็พี่อายุห่างจากผมเป็นรอบ”

          พุฒิย่นจมูกเมื่อถูกแซวเรื่องอายุ เด็กหนุ่มยิ้มเลยกดยิ้มมุมปากก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้าเขา

          “อะไร?”

          “ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

          รู้จักกันเพราะเขาขับรถเฉี่ยวนี่มันน่ายินดีตรงไหนวะ พุฒิเกาศีรษะอย่างงงๆ แต่ก็ยื่นมือไปสัมผัสกับมือคนตรงหน้า ฝ่ามือใหญ่กุมมือเขาไว้แล้วบีบเบาๆ ก่อนจะปล่อยในที่สุด

          “ยินดีที่ได้รู้จักครับพี่พุฒิ”

          เด็กหนุ่มยิ้มกว้างดวงตาพราวระยับดูหล่อเหลาน่ามอง

          “อื้ม”


★ ☆★ ☆★ ☆



          “พิกเล็ต”

          ชายหนุ่มเรียกชื่อเจ้าตัวแสบเสียงเข้ม ร่างน้อยๆ แก้มกลมดวงตาใสแจ๋วที่ยืนหลบอยู่หลังครูประจำชั้นทำแอบๆ แหงนหน้ามองเขาพร้อมกับทำตาปริบๆ ขนตาที่ยาวอยู่แล้วเลยกระพือเล็กน้อย ริมฝีปากน้อยๆ ทำยู่ย่น แก้มขาวมีเลือดฝาดกลมน่าเอ็นดูมากถ้าอยู่ในสถานการณ์เป็นปกติ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ที่เจ้าเทวดาตัวน้อยๆ ของเขาอยู่ในสภาพที่เสื้อผ้าชุดนักเรียนเปรอะเปื้อนคราบดิน หน้าผากโหนกนูนเพราะมีผ้าห่อน้ำแข็งพันประคบ หัวเข่าทั้งสองข้างซึ่งมีรอยถลอกถูกป้ายยาแดงเรียบร้อยแล้ว

          “พิกเล็ตครับ”

          หัวศีรษะทุยสวยค่อยๆ โผล่ออกแล้วผลุบกลับไปที่หลังครูประจำชั้นเช่นเดิม พุฒิยืนรอท่าอย่างใจเย็นทั้งที่ไม่ชอบใจการกระทำของลูกชายนัก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากแสดงกิริยาที่ไม่ดีให้ลูกได้เห็น

          “พิกเล็กครับออกมาคุยกับคุณพ่อเร็วลูก”

          “ครูเคท” ครูประจำชั้นวัยสาวคว้าบ่าเล็กให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา

          “พิกเล็ต”

          “พ่อจ๋า”

          ริมฝีปากน้อยที่เม้มแน่นอยู่นานเปล่งเสียงออกมาเบาๆ พร้อมกับเบะปากหน้าแหยได้ใจจนเขานึกขันให้

          “ไหน พิกเล็ตเจ็บตรงไหนบอกพ่อจ๋าสิลูก?”

          “หนูขอโทษ”

          พุฒิถอนหายใจแรงๆ ท่าทางของเขาทำให้ลูกชายตัวน้อยหน้าเสีย เจ้าหมูพิกเล็ตเลยเดินหนีบๆ มากอดคอที่นั่งยองๆ อ้าแขนรออยู่

         “พ่อจ๋าหนูขอโทษ”

         “เห็นมั้ยครับว่าเพราะความซนของหนูถึงทำให้หนูเจ็บตัวแบบนี้”

          “ก็ไตตั้นบอกว่าเบื่อ” เจ้าหมูน้อยอ้าปากแก้ตัวอย่างว่องไว “หนูเลยพาไปเล่นเครื่องเล่นเอง”

          พุฒิจูบกระหม่อมบางที่ชื้นเหงื่อแล้วลูบแผ่นหลังน้อย

          “หนูเจ็บตรงไหนบอกพ่อจ๋าสิครับ”

          “ตรงนี้ฮะ”

          เจ้าพิกเล็ตชี้ที่ศีรษะที่โหนกนูนเพราะผ้าประคบน้ำแข็ง

          “หนูเจ็บ”

          “ไหนๆ มาพ่อจ๋าเป่าให้น้าคนดี เพี้ยงหายนะลูก”

          พุฒิเป่าส่วนนั้นให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะใช้โอกาสนั้นลอบสำรวจร่างกายมอมแมมของลูกชาย เลยเห็นข้อมือที่ดูจะบวมขึ้นนิดหน่อยเขาเลยลองใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ

         “ฮึก”

         นั่นไง!

        หมูน้อยเบะปากเตรียมเป่าปี่พุฒิเลยรีบรวบเจ้าหมูมาไว้ในอ้อมกอด พิกเล็ตซุกหน้าลงที่บ่าเขาแล้วเกี่ยวรอบคอเสียแน่นแล้วประคองเจ้าหมูที่ตัวหนักขึ้นทุกวันแล้วอุ้มขึ้นแนบกับตัวก่อนจะอุ้มเดินออกมา พุฒิเห็นเด็กน้อยเพื่อนซี้เจ้าพิกเล็ตที่นั่งหน้าเศร้าอยู่หน้าห้อง ดูสิขาถลอกปอกเปิกไปหมดไม่ต่างกันเลย ชายหนุ่มเลยตัดสินใจเดินอุ้มเจ้าหมูไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้า

         “ไตตั้นครับ เป็นยังไงบ้างลูก”

         “เจ็บนิดหน่อยครับ”

          พิกเล็กกอดเขาแน่นขึ้นเจ้าตัวทำหน้ายู่เมื่อพุฒิทำเสียงอ่อนเสียงหวานกับคนอื่น

          “เจ็บมากมั้ยลูก?”

          “เจ็บครับอาพุฒิ”

          “นั่นแหละคราวหลังอย่าชวนกันไปไกลๆ จากสายตาคุณครูอีกนะลูก”

          “ครับ”

          เด็กน้อยรับคำพุฒิเลยหันมาทางลูกชายตัวเอง “แล้วเราล่ะ”

          “หนูจะไม่ดื้อ”

          พ่อจะเชื่อหนูได้มั้ยนี่ลูก!


★ ☆★ ☆★ ☆



         “หนูชอบ”

         พิกเล็ตยิ้มเผล่เลียไอศกรีมโคนเคเอฟซีที่เจ้าตัวร่ำร้องอยากจะกินตั้งแต่พุฒิพาเข้ามาในห้าง ชายหนุ่มยิ้มกว้างยื่นทิชชูไปเช็ดขอบปากจิ้มลิ้มที่เลอะไปด้วยคราบไอศกรีมอย่างเอ็นดู เจ้าหมูน้อยยิ้มกว้างรอท่าและเงยหน้าให้เช็ดอย่างไม่อิดออดลืมอาการบาดเจ็บที่หน้าผากกับหัวเข่าไปเลย

          เวลาบ่ายแก่ๆ หลังจากรับลูกชายตัวป่วนจากโรงเรียนอนุบาลเอกชนแล้วเลยพามาเดินห้างเพราะเคยให้สัญญาว่าวันนี้จะพามาซื้อนิทานเล่มใหม่ไว้อ่านก่อนนอน พิกเล็ตยิ้มร่าตั้งแต่ได้ไอศกรีมอันโปรดเจ้าหมูดึงแขนเขาพาเดินไปยังร้านหนังสือ

          พุฒิหัวเราะอ่อนๆ เดินตามแรงจูงนั้นอย่างไม่รีบร้อน เพราะถึงจะเดินไวขนาดไหนเท้าเล็กๆ ตัวป้อมๆ นั่นก็ไปได้ไม่เร็วนักหรอก ก็ติดทั้งพุงทั้งขาที่สั้นถึงอยากจะไปไวอย่างใจนึกก็จนปัญญา พุฒินึกขำลูกชายตัวเอง สงสัยต้องไปบอกให้คนที่บ้านหยุดตามใจปากพิกเล็ตสักที ดูสิเสื้อนักเรียนสีขาวนั่นแน่นจนเหมือนจะแยกขาดจากกันแล้ว

          เฮ้อ! เจ้าลูกหมูของพ่อจ๋าเอ้ย!

         “พ่อจ๋า”

         “ครับ”

         พุฒินั่งยองๆ ก้มหน้าไปตามฝ่ามือน้อยๆ ที่กวักเรียก มืออ้วนป้อมนั่นชี้ไปยังนิทานเล่มหนึ่งซึ่งมีรูปหน้าปกเป็นรูประเบียงปราสาทสวยงาม ตรงกลางมีภาพเจ้าชายหนุ่มกำลังเต้นรำกับหญิงสาวในชุดราตรีสีฟ้า

         “พ่อจ๋าหนูอยากได้เล่มนี้”

         “หือ?”

         “ซินเดอเรลล่าเหรอลูก?”

         “สวยอ่า”

         พุฒิทำหน้าปุเลี่ยนๆ เมื่อพิกเล็ตดูจะชื่นชอบชุดราตรีสีฟ้านั่นถึงขนาดจ้องตาไม่กระพริบ เขาเกาหัวอย่างไม่รู้จะทำยังไง จังหวะนั้นเหลือบตาไปเห็นนิทานอีสปหน้าปกมีรูปสัตว์น่ารักอย่างกระต่ายกับเต่า พุฒิเลยเบี่ยงเบนความสนใจชี้ชวนลูกชายดู

         “ดูสิพิกเล็ตอันนี้มีคุณกระต่ายกับคุณเต่าด้วย”

         “โห”

         เจ้าลูกหมูทำตาโตเอื้อมมือไปลูบหน้าปกอย่างชอบใจ

         “คุณกระต่ายฟันยื่นออกมาด้วยแหละพ่อจ๋า”

         “ใช่ครับแบบนี้ไง”

         พุฒิทำฟันยื่นจนพิกเล็ตตบมือหัวเราะชอบใจ

         “งั้นเอาเล่มนี้เนอะ”

         พิกเล็ตพยักหน้าจนผมกระจาย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่วายหันกลับไปมองซินเดอเรลล่าตาละห้อย

         “อันนี้ก็สวยนะพ่อจ๋า”

         “หนูชอบเหรอลูก?”

         พุฒิลูบศีรษะลูกอย่างเอ็นดู

          “หนูชอบ”

         ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก็พอจะรู้ว่าลูกชอบไปตามประสาเด็ก แต่คนเป็นพ่อมันก็อดตะหงิดๆ ในใจไม่ได้ พุฒิอยากให้ลูกชื่นชอบอะไรก็ตามที่เด็กผู้ชายทั่วไปชอบ แต่ก็นั่นแหละหากเป็นความชื่นชอบของลูกเขาก็พร้อมจะยอมรับ ไม่ว่าลูกจะเป็นอะไรเขาก็รับได้หมดนั่นแหละ พุฒิส่ายหัวขำๆ กับความคิดที่ห่างไกลขนาดนั้น เอาเถอะอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด

         “แล้วกระต่ายกับเต่าล่ะครับ”

         “อันนั้นหนูก็ชอบ”

         พุฒิอมยิ้มมองใบหน้าขาวครุ่นคิดขนตากระพือไปมาเหมือนลังเล ริมฝีปากน้อยๆ ขบเม้มครุ่นคิดราวกับผู้ใหญ่ ท่าทางแบบนั้นทำเอาพุฒิลอบขำ

         โธ่เอ้ยลูก!

         “พ่อจ๋า”

         พิกเล็ตเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตากลมโตมีแววออดอ้อนคนมอง ให้ตายเถอะ เจ้าหมูตัวนี้

         “ครับ”

         “หนูขอสองเล่มได้มั้ยฮะ”

         “ได้ครับ”

         “งื้อ หนูรักพ่อจ๋า”

         พิกเล็ตดีใจกระโดดตัวลอย ก่อนจะพุ่งมากอดคอแล้วจูบแก้มเขารัวๆ

         “แต่หนูต้องสัญญากับพ่อจ๋ามาก่อน”

         พิกเล็ตเอียงคอมองอย่างสงสัย

         “หนูต้องไม่ดื้อไม่ซน และห้ามแอบครูเคทไปเล่นเครื่องเล่นอีก”

         พิกเล็ตพยักหน้ารัวๆ

         “หนูสัญญาจ๊ะ”

         “ไหนเรามาทำสัญญาลูกผู้ชาย”

         พุฒิยิ้มน้อยๆ ก่อนจะยกกำปั้นไปแตะกับกำปั้นน้อยๆ ของเจ้าลูกชายเบาๆ

         “อู้ยเจ็บอ่า”

         พิกเล็ตทำหน้าแหย เมื่อขยับมือแรงๆ แล้วสะเทือนถึงข้อมือที่บวมที่

         “นั่นแหละ จำไว้ว่าเพราะหนูดื้อหนูถึงเจ็บตัวแบบนี้ คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะครับ”

         “หนูเชื่อพ่อจ๋า”

         “ดีมากครับคนเก่ง”

         พุฒิรวบร่างอ้วนป้อมขึ้นอุ้มพร้อมกับคว้าหนังสือนิทานสองเล่มติดมือไปด้วย ระหว่างนั้นเขาเดินผ่านโซนหนังสือแนวปรัชญาก่อนจะถึงเคาน์เตอร์จ่ายเงินอีกไม่กี่ก้าว แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้พุฒิเหลือบตามองหน้าปกหนังสือเล่มนั้น ชายหนุ่มแทบเดินสะดุดเมื่อเห็นชื่อหนังสือ ‘อยากกลับไปคุยกับแฟนเก่า’ ชายหนุ่มยืนจ้องหนังสือเล่มนั้นอยู่นานจนรู้สึกได้ถึงแรงรัดที่คอซึ่งสะกิดให้เขาได้สติ

          พุฒิกระพริบตาปริบๆ จ้องมองลูกชายในอ้อมแขนที่กดจูบที่แก้มเขารัวๆ

          “พ่อจ๋า”

          “หนูว่าไงนะลูก”

          “หนูรักพ่อจ๋า”

          พุฒิอมยิ้มเมื่อมือน้อยๆ อวบอูมยกขึ้นป้องปากแล้วกระซิบข้างหูพุฒิ แต่เสียงนั้นก็ดังพอให้พนักงานที่อยู่ประจำเคาน์เตอร์จ่ายเงินได้ยิน พนักงานสาวจึงยิ้มกว้างอย่างเอ็นดู

         “อุ้ยน่ารักจังเลยค่ะคุณพ่อ ว่าแต่น้องชื่ออะไรคะ?”

         “หนูชื่อพิกเล็ตฮะ”

         เจ้าหมูตอบใสเสียงสาวๆ เหล่านั้นเลยจับแก้มกลมอย่างชอบอกชอบใจ

         “โอ้ยน่ารักจังเลยลูก”

         “พี่ให้ลูกอมไปกินนะคะ”

         พนักงานสาวยื่นฮอลล์ในลิ้นชักสามเม็ดให้เจ้าหมูที่ตาพราวระยับถูกใจเมื่อได้ของกิน

         “ขอบคุณฮะ”

         มือไหว้อ่อนบวกกับตาหยีนั่นทำให้สาวๆ ต่างชมไม่ขาดปาก จนกระทั่งใครคนหนึ่งลงทุนซื้อช็อกโกแลตบาร์ให้ติดไม้ติดมือให้แลกกับขอถ่ายรูป พุฒิเห็นลูกมีความสุขก็อมยิ้มก่อนจะหันกลับไปมองที่โซนหนังสือที่เขาผ่านมาก่อนหน้านี้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับมองไม่หนังสือเพราะแผ่นหลังสูงใหญ่ที่ดูสะดุดยืนบังอยู่

         “ฬ...ม”

         พุฒิพึมพำนึกห้ามปากตัวเองไม่ให้หลุดชื่อนั้นออกมา ก่อนจะหลับตาลงแล้วลืมขึ้นอีกครั้งภาพนั้นก็หายลับไป

        ตาฝาดอีกแล้ว!

         ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะจูงมือพิกเล็ตที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ลูบคลำๆ ช็อกโกแลตนั่นอยู่นานสองนานจนกระทั่งขึ้นมานั่งในรถแล้วก็ยังไม่เลิกชื่นชมกับของกิน

         “หนูจะเอาไปแบ่งไตตั้น”

         “หือ?”

         “หนูจะเอาแบ่งให้ไตตั้นฮะพ่อจ๋า” พุฒิหันมาฟังในสิ่งที่ลูกจะพูดอย่างตั้งใจ “เพื่อขอโทษที่หนูทำให้ไตตั้นเจ็บตัวไปด้วย”

         “ดีที่สุดเลยครับลูก”

         พุฒิชะโงกไปจุ๊บเหม่งลูกชาย

         “ฟอด”

         แล้วเจ้าพิกเล็ตก็เหนี่ยวคอเขาแล้วกดจูบที่แก้มเสียงดังฟอดก่อนจะหัวเราะจนตาหยี

         รอยยิ้มสว่างไสวของลูกทำให้ความรู้สึกหม่นๆ ในใจเขาหายวับไปกับตา


 
★ ☆★ ☆★ ☆




เปิดเรื่องใหม่นะคะ คุณพ่อลูกติดกับอดีตอันงวยงง ฮี่ๆๆๆ
ใครรักใครหลงหนูพิกเล็ตช่วยเม้นท์เป็นกำลังใจให้กันด้วยน้า
หวีดในทวิตติด #Re2love ด้วยนะจ๊ะ


TBC.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-11-2017 21:29:59 โดย [Karnsaii] »

ออฟไลน์ momonuke

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: ▲▼Return To Love #Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
«ตอบ #2 เมื่อ06-11-2017 21:39:55 »

ติดตามค่าาาาา  :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ tangtey59

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
Re: ▲▼Return To Love #Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
«ตอบ #3 เมื่อ06-11-2017 22:12:34 »

น่ารักจังเลยค่าา

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3094
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
Re: ▲▼Return To Love #Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
«ตอบ #4 เมื่อ06-11-2017 22:29:58 »

หนูพิกเล็ตน่าเอ็นดูจังเลยลูกกก

ออฟไลน์ skysky

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-0
Re: ▲▼Return To Love #Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
«ตอบ #5 เมื่อ06-11-2017 22:30:56 »

ตอนแรกคิดว่า กาย จะมาคบแล้วเป็นแฟนเก่า แต่ “ฬ...ม” คือใคร ?!!!
งงงวยจริงๆคร้าบบบบบ 55555
รอติดตามค่าาาา

ออฟไลน์ neverland

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 654
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
Re: ▲▼Return To Love #Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
«ตอบ #6 เมื่อ06-11-2017 23:18:13 »

เดาชื่อพระเอกไม่ออกเลยค่ะมี ฬ ด้วย 55555

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
Re: ▲▼Return To Love #Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
«ตอบ #7 เมื่อ06-11-2017 23:32:08 »

มารอ

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
Re: ▲▼Return To Love #Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
«ตอบ #8 เมื่อ07-11-2017 00:36:26 »

ตามมมมมมม

ออฟไลน์ JellyKei

  • ✧٩(の❛ᴗ❛ の)۶
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: ▲▼Return To Love #Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
«ตอบ #9 เมื่อ07-11-2017 07:34:02 »

ตัวละครลับมาแล้ว ว่าแต่กายนี่จะเป็นอะไรพระรองหรอ ไม่กล้าเดาเลย ได้แต่รอตอนต่อไป :katai5:
ปล.น้องพิกเล็ตน่ารัก ชอบซินเดอเรลล่าด้วย เอ็นดู55555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ▲▼Return To Love #Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
« ตอบ #9 เมื่อ: 07-11-2017 07:34:02 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1705
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
«ตอบ #10 เมื่อ07-11-2017 10:19:23 »

 :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ Petit.K

  • Petit parapluie
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
«ตอบ #11 เมื่อ07-11-2017 14:17:57 »

ปมดูเยอะไปหมด ไม่กล้าเดาเลย ใครจะเป็นพระเอกเนี่ยยยย

ออฟไลน์ Rainy_bl

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 14
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
«ตอบ #12 เมื่อ07-11-2017 14:19:03 »

 :really2: :really2:

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3442
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
«ตอบ #13 เมื่อ07-11-2017 18:07:01 »

ลูกหมูน่ารักจัง

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7601
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
«ตอบ #14 เมื่อ07-11-2017 18:48:34 »

สั้นอ่ะ อยากอ่านอีก  :ling1: :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
«ตอบ #15 เมื่อ08-11-2017 03:58:05 »

 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ Toon_TK

  • เ ด็ ก อ้ ว น
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 755
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
«ตอบ #16 เมื่อ11-11-2017 01:48:52 »

มาต่อได้แล้วค่าาาาาา

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 713
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •1 ll 6.11.60 [UP]
«ตอบ #17 เมื่อ11-11-2017 09:18:22 »

หวายยยย เรื่องใหม่ แกะกล่อง
ติดตามๆ :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 323
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +523/-17
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •2 ll 13.11.60 [UP]
«ตอบ #18 เมื่อ13-11-2017 21:14:44 »




#Re2love •2


         เพล้ง!


        “ว้าย”

        “ตาเถรยายชี”

        “คุณย่า”

        พุฒิเยี่ยมหน้าเข้ามาดูความวุ่นวายในครัว ทันเห็นคุณพรรณีกำลังทำตาเขียวใส่ “ส้ม” คนงานในบ้านที่ลื่นพื้นจนล้ม ทำเอาถาดขนมชั้นที่เจ้าตัวถืออยู่ตกพื้น ดีแต่ว่าขนมชั้นรูปทรงดอกกุหลาบไม่ได้รับความเสียหายมากนัก เพราะหน้าถาดมีฝาปิดอย่างมิดชิด

        “ระมัดระวังหน่อยเถอะแม่คุณ”

        “แหม ก็ส้มตกใจที่คุณย่าโผล่มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงนี่คะ”

        “โอ๊ย แม่คนขวัญอ่อน ขวัญคงหายไปพร้อมกับเงินเดือน เดือนนี้สินะ”

        “แหมคุณย่าก็”

        ส้มทำปะเหลาะมารดาเขา จนฝ่ายนั้นส่ายหัวอย่างระอาใจ

        “หัดทำอะไรให้มันเชื่องช้าและระมัดระวังบ้างเถอะแม่คุณ ทำกะเปิ๊บกะป๊าบข้าวของมันจะเสียหายหมด และบางทีหล่อนเองก็จะเจ็บตัวไปตัว ดูสิแล้วเจ็บตรงไหนบ้างมั้ยล่ะนั่น”

         “ไม่เจ็บเลยค่ะคุณย่า ส้มขอโทษนะคะที่เดินไม่ระวัง”

        คุณพรรณีเดินไปสำรวจร่างกายคนงานท่าทางห่วงใย บางทีอาจจะลืมขนมชั้นในถาดนั่นไปแล้วว่าได้รับความเสียหาย

        “ช่างมันเถอะ คราวหลังก็ระมัดระวังหน่อย”

        ถึงจะบ่นแต่พุฒิก็มองออกว่าคุณนายสุดเนี้ยบนี่ห่วงใยลูกจ้าง ถึงแม้บางครั้งจะดูปากร้ายและขี้บ่นไปสักหน่อย แต่ก็เป็นมารดาเขาก็เป็นเจ้านายที่โอบอ้อมอารีกับลูกน้องเสมอ ชายหนุ่มอมยิ้มเมื่อเห็นมารดากระวีกระวาดไปดูน้ำแข็งมาประคบให้ส้มเพราะสังเกตเห็นว่าบริเวณหัวเข่าปูดโนขึ้นมา

         พุฒิได้แต่ส่ายหัวไปมากับเจ้านายลูกจ้างคู่นี้ที่มีเรื่องให้บ่นให้เถียงกันได้ทุกวัน สาวส้มเป็นคนงานวัยสามสิบปลายๆ ที่มาทำงานอยู่กับมารดาเขาย่างเข้าไปที่สิบกว่าแล้ว เมื่อก่อนเธอเป็นแม่บ้านทำความสะอาดและทำกับข้าว คุณพรรณีเธอจ้างเอาไว้ดูแลบ้านช่วงที่ยังไม่เกษียณอายุการทำงาน พอทำไปทำมากลับถูกอัธยาศัยกันให้อยู่อาศัยเหมือนญาติพี่น้อง ซ้ำส้มยังเป็นลูกมือคนสำคัญในการทำขนมไทยซึ่งเป็นธุรกิจที่มารดาริเริ่มหลังจากเกษียณออกมา

         เมื่อเริ่มแรก “ขนมหวานบ้านคุณพรรณี” ทำขายเฉพาะคนรู้จัก เพราะมารดาเขาแค่อยากหาอะไรทำเพื่อไม่ให้ตัวเองว่างเกินไป ไปๆ มาๆ กลับขายดิบขายดี พุฒิเลยตัดสินใจเซ้งร้านแถวหน้าปากซอยบ้านทำร้านคาเฟ่ขนมไทย เพราะนอกจากจะจำหน่ายขนมไทยหลากหลายชนิดแบบที่หากินแล้วยังน้ำสมุนไพรไทยและพวกขนมไทยฟิวชั่นให้นั่งทานกันแบบเพลินๆ ทำให้ช่วงชีวิตวัยหกสิบห้าของคุณพรรณีเธอมีความสุขไม่น้อย เพราะได้ทำในสิ่งถนัดหลังจากเกษียณอายุราชการในตำแหน่งครูคหกรรม

        “พี่พุฒิ”

        “ว่าไงป้อง”

        พุฒิหันไปตามเสียงเรียกเด็กในร้านอีกคนที่อยู่ประจำแคชเชียร์ คอยเสิร์ฟและทำความสะอาดสารพัด “ป้อง” เป็นเด็กมหาลัยที่หารายได้พิเศษด้วยการทำงานพาร์ทไทม์ เด็กหนุ่มตัวเล็กแต่สู้งานและขยันขันแข็งจนคุณนายชอบไม่ขาดปาก ขนาดว่าเด็กเคยมาขอลาออกด้วยความเกรงใจเพราะมีช่วงหนึ่งลางานบ่อย คุณพรรณีเธอยังเกลี่ยกล่อมให้ทำงานต่อซ้ำยังใจดีให้มาทำเฉพาะช่วงเวลาที่ว่างในแต่ละวันอีก ได้ยินแบบนั้นเจ้าป้องจึงทำงานให้แบบถวายหัว

         “เมื่อกี้มีลูกค้ามาสั่งขนมทองหยิบกับเม็ดขนุนใช้ในงานแต่งงานครับ ผมเลยให้เขาทิ้งเบอร์ติดต่อกลับ เพราะไม่รู้ว่าคุณย่าจะรับทำรึเปล่า?”

         “อ๋อ”

        พุฒิยื่นมือไปรับกระดาษโน้ต “เดี๋ยวพี่เอาไปถามคุณนายเธอให้ ว่าแต่ทำไมวันนี้ครูสอนวาดรูปยังไม่มาอีกหรือ”

        “ผมยังเห็นเลยครับพี่พุฒิ”

        พุฒิกวาดตามองไปรอบๆ ร้าน ซึ่งถูกแบ่งเป็นสองโซน คือโซนที่ตั้งร้านคาเฟ่ขนมหวานเล็กๆ นี่กับพื้นที่สตูดิโอสำหรับสอนวาดรูป ก่อนหน้านี้ร้านขนมหวานบ้านคุณพรรณีมีพื้นที่กว้างขวางเหลือเฟือ เพื่อนเขาเลยมาขอเช่าพื้นที่ส่วนหนึ่งเปิดเป็นสตูดิโอสอนวาดรูปสำหรับเด็กๆ โดยจะมีคนสอนหมุนเวียนกันมาเรื่อยๆ

        สตูดิโอสอนวาดรูปของเพื่อนเขาดูจะเหมือนเป็นกิจการที่เปิดโดยที่เจ้าตัวมันอยากทำเฉยๆ ไม่ได้หวังผลกำไรอะไร เพราะครูสอนวาดรูปที่จ้างมาก็เป็นพวกนักศึกษาคณะมัณฑนศิลป์ที่หารายได้พิเศษมารับ จ๊อบ สองสามเดือนก็ผลัดเปลี่ยนหน้ากันมาที แต่ถึงอย่างนั้นฝีไม้ลายมือของน้องๆ พวกนั้น ก็ทำผู้ปกครองเอาละแวกนี้พาลูกหลานตัวน้อยๆ มาเรียนกันตรึม ส่วนหนึ่งคงเพราะค่าเรียนไม่แพงแถมยังเป็นการฝึกให้เด็กๆ มีสมาธิและใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ ซึ่งนักเรียนที่ชื่นชอบการวาดรูปเป็นชีวิตจิตใจอย่างเจ้าหมูพิกเล็ตก็ไม่เคยขาดเรียนเลยสักครั้ง ดูได้จากการไปนั่งจับจ้องโต๊ะเก้าอี้ในห้องเรียนก่อนใครเพื่อน

        พุฒิอมยิ้มแอบชะโงกหน้าเข้าไปดูลูกชายกำลังใช้ดินสอลากเส้นเป็นรูปร่างต่างๆ ถึงจะดูไม่ออกว่าเป็นอะไร แต่สีหน้าแววตาที่ตั้งใจทำให้เขาปลื้มไม่น้อย

        ไม่แน่นะถ้าพิกเล็ตเกิดมีพรสวรรค์ด้านนี้ขึ้นมา เขาคงสนับสนุนเจ้านี่แบบทุ่มสุดตัวแน่นอน

        จึก จึก

        “เฮ้ย”

        พุฒิสะดุ้งโหยงหันกลับมองหาคนสะกิดเรียก ชายหนุ่มกระพริบตาพริบๆ

        “พี่พุฒิ”

        “กาย?”

        พุฒิหันซ้ายหันขวาก่อนจะวนสายตามาหยุดที่คนตรงหน้า

        “มาทำอะไรที่นี่”

        กายไม่ตอบแต่บุ้ยปากไปที่สตูดิโอตรงหน้า พุฒิทำหน้ามึนงงก่อนจะสำรวจคนตรงหน้าที่วันนี้อยู่ในชุดสบายๆ คือเสื้อบอลทีมหนึ่งกับกางเกงยีนขาดเข่า ขนาดแต่งพื้นๆ แบบนี้กลับดูดีน่ามอง

         “อย่าบอกนะว่าเรามาสอนวาดรูป”

         “เดาถูกครับ”

         พูดไม่พอยังขยิบตาให้หนึ่งทีอีกด้วย พุฒิกรอกตาไปมาแล้ว นึกขบขันกับโชคชะตาเมื่อวันก่อนเพิ่งบังเอิญเจอกันด้วยเหตุการณ์ไม่คาดฝันแท้ๆ ใครจะไปคิดว่าวันนี้จะมาบังเอิญเจอกันที่นี่อีก

         โลกกลมชะมัดยาด!

         “แล้วพี่ละครับมาทำอะไรที่นี่”

         “ผมมา...”

         กายโบกมือไปมาให้เขาก่อนจะเอ่ยสวนขึ้น

         “พี่สิครับ”

         เด็กหนุ่มตรงหน้าทำเสียงอ้อนพร้อมกับมองเขายิ้มๆ

         “หือ?”

         “แทนตัวเองว่าพี่สิครับ”

         “อ๋อ”

         พุฒิเกาหัวแก้เก้อ “เพิ่งรู้ว่ากายอยากมีพี่ชายอายุเกือบเท่าพ่อ”

         เด็กหนุ่มตรงหน้า

         “ผมไม่นึกชอบพ่อตัวเองแบบพี่หรอกครับ”

         “ว่าไงนะ”

         พุฒิทวนถามเพราะได้ยินเสียงเสียงอู้ๆ อี้ๆ ในลำคอของคนตรงหน้าไม่ชัด เด็กหนุ่มร่างสูงท่าทางเหมือนนายแบบไม่ตอบเพียงแค่ยักไหล่

        “ว่าแต่นี่ร้านพี่เหรอครับ?”

        กายชี้ไปที่ร้านคาเฟ่ขนมหวานซึ่งตั้งอยู่อีกฟากหนึ่ง

        “รู้ได้ไง”

        เด็กยิ้มตาหยี “พี่มนน่ะสิครับ บอกว่าขอแบ่งเช่าพื้นที่คาเฟ่นี่เปิดสตูดิโอสอนวาดรูป”

        “อ๋อ”

        พุฒิพยักหน้าหงึกๆ นึกถึงเจ้าของสตูดิโอร่างเล็กเก้งก้างอย่างมนชัยเพื่อนสนิท

         “ร้านน่านั่งมากครับ ไว้สอนเสร็จผมจะมาอุดหนุนนะพี่”

         พุฒิโบกมือปฏิเสธ

         “ไม่ต้องๆ พี่ติดเลี้ยงข้าวเราอยู่ ยังไงถ้าสอนเสร็จแล้วไปที่ร้านนะ มื้อนี้พี่เลี้ยงเอง”

         “นึกว่าพี่จะจำไม่ได้ซะอีก”

         “จำได้สิ”

         “ครับ”

         หือ?

         แค่บอกว่าจำได้ทำไมต้องยิ้มกว้างขนาดนั้นวะ พุฒิเกาหัวแกรกๆ มองตามแผ่นหลังกว้างที่ก้าวเข้าไปในสตูดิโอจนลับตา เขาเพิ่งได้มีโอกาสพิจารณาแผ่นหลังกว้างนั่น แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยพละกำลังของคนหนุ่มมีไฟเห็นแล้วนึกถึงใครบางคนขึ้นมาแวบหนึ่ง แผ่นหลังแบบนั้น ท่าทางที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจแบบนั้น

         เห็นแล้วก็...คิดถึง

         พุฒิส่ายหัวไปมากับความคิดเพ้อเจ่อของตัวเอง



★ ☆★ ☆★ ☆



         “พ่อจ๋า”

         เจ้าพิกเล็ตวิ่งตุบตับจนพุงกระเพื่อมมาแต่ไกล ซ้ำมือทั้งสองข้างยังประคองดินน้ำมันปั้นมาพร้อม พุฒิละสายตาจากโน็ตบุ๊คที่กำลังเมามันกับการปล่อยจินตนาการหันมาสนใจเจ้าหมูที่วิ่งจนพุงปลิ้น ชายหนุ่มถอดแว่นสายตาวางไว้แล้วคลึงขมับก่อนจะหันไปยิ้มรับลูกชาย

         “พ่อดูๆ”

         “อะไรครับ”

         “พ่อจ๋าทายซี่”

         “หือ?”

         พุฒิก้มหน้าพิจารณาดินน้ำมันปั้นในมือลูกแล้วขมวดคิ้วน้อยๆ ไอ้ก้อนดำมีเม็ดอะไรสักอย่างติดอยู่ด้านบนที่มันตัวอะไรกันหว่า? เขาเกาหัวแกรกๆ ยิ้มแหยเมื่อสบเข้ากับดวงตาใสแจ๋วที่จ้องมองอย่างรอคอยคำตอบ

        “เอ่อ”

        “พ่อจ๋าทายเร็ว หนูอยากเฉลย”

        พิกเล็ตย่นจมูก

       “อือ ตัวเอ่อ หมาใช่มั้ยเอ่อ น้องหมาแน่เลย เมื่อวันก่อนพ่อจ๋าได้ยินหนูบอกว่าอยากเลี้ยง น้องหมาใช่มั้ยลูก?”

       “ไม่ช่าย”

       เจ้าหมูส่ายหน้าหวือ

       “งั้นนี่เลยแมวใช่มั้ยล่ะ เจ้าเหมียวขนดำร้องเมี๊ยวๆ”

       พิกเล็ตทำแก้มพองลมพร้อมกับส่ายหัวรัวๆ

       “อ้าวไม่ใช่อีกเหรอนี่”

        พุฒิเกาหัวแล้วลูบครางตัวเองไปมาอย่างครุ่นคิด

        “งั้น”

        “ควาย”

        “หา?”

        พุฒิตาเหลือก เขาจ้องดวงตาใสแจ๋วที่กระพริบปริบๆ อย่างมึนงง

        “หนูปั้นควายฮะ”

        “หนูว่าไงนะลูก

        “พ่ออ่า”

        เจ้าพิกเล็ตเบ้ปากแล้วมองค้อนเขาตาประหลับประเหลือก ท่าทางแบบนั้นทำเอาเขาขำค้างก่อนจะรวบเจ้าตัวกลมมากอด แล้วกดจูบที่กลางกระหม่อมน้อยๆ

        “โอ๋ พ่อจ๋าแก่แล้วไงลูก ตาเลยฝ้าฟางมองไม่ออกว่าที่แท้หนูปั้นควาย”

         พิกเล็ตผละออกจากอ้อมกอดพุฒิแล้วยื่นมือน้อยๆ ที่มีดินน้ำมันปั้นรูปควายในมือมาให้เขาได้ดูชัดๆ อีกครั้ง

         “ว้าว เก่งจังเลยลูก”

         เจ้าหมูยิ้มเขินก่อนจะวางดินน้ำมันปั้นไว้ที่โต๊ะแล้วเลื่อนมือมาปิดตาเขา

         “พ่อจ๋าเห็นหนูมั้ย”

         “โอ้ว!” พุฒิตอบ “เด็กที่ไหนก็ไม่รู้ยืนอยู่ตรงหน้าพ่อ ตัวกลมๆ พุงก็ยื่น แก้มนี่กลมเป็นซาลาเปาเชียว ลูกใครน้อ”

         “ลูกพ่อจ๋า”

         พิกเล็ตชูมือสุดแขนตอบเสียงใส

         “ลูกใครนะ?”

         “ลูกพ่อจ๋า หนูชื่อพิกเล็ตเป็นลูกพ่อจ๋าสุดหล่อ”

         ฟอด!

         พุฒิรวบเอาร่างกลมๆ ขึ้นมานั่งบนตักแล้วหอมไปที่แก้มกลมทีหนึ่ง ขมับด้านซ้ายอีกที เจ้าพิกเล็ตร้องวี้ดเสียงหลงพร้อมกับหัวเราะจนตัวงอ

        “พ่ออ่า หนูจักจี้”

        เสียงใสแจ๋วประท้วงเสียงหอบ ใบหน้ากลมซบที่แขนของเขาอย่างประจบเอาใจ

        “จุ๊บ”

       ฮึ้ย! เจ้าลูกหมูนี่มันน่ารักจริงๆ

       พุฒิโอบกอดร่างลูกชายไว้ในอ้อมแขนก็จะชี้ชวนกันดูดินน้ำมันปั้นตัวอื่นต่อ

       “อันนี้หนูปั้นพ่อจ๋า”

       “ไหนๆ ของดูหน่อยสิว่าหล่อกว่าตัวเองมั้ยน้อ”

       “หล่อเท่าจานข้าวหนูเลย”

        โธ่ลูก จานข้าวของหนูอันนิดเดียวเอง!

        พุฒิส่ายหัวขำๆ พิจารณาดินน้ำมันปั้นรูปควายกับเขาที่เหมือนกันจนแยกไม่ออก ชายหนุ่มตีสีหน้าปุเลี่ยนๆ ขึ้นมาทันที

        “ทำไมพ่อจ๋ากับคุณควายถึงเหมือนกันจังเลยล่ะลูก”

        “ไม่เหมือนๆ”

        เจ้าหมูส่ายหน้าหวือ

        “พ่อจ๋าไม่มีเขา แต่คุณควายมีเขาฮะ”

        “งั้นเหรอลูก”

         พุฒิกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ ออกมา

         “หรือพ่อจ๋าจะเอาแบบมีเขา”

         “หา?”

         “เดี๋ยวหนูแกะเขาของคุณควายมาใส่หัวให้พ่อจ๋า”

         “ไม่ดีลูก ไม่ดีเลย”

         “ไม่ดีเหรอฮะ?”

         “แหะ”

         พิกเล็ตถามอย่างไร้เดียงสาเล่นเอาเขาขำไม่ออก โธ่ลูก นึกยังไงจะให้พ่อมีเขาเหมือนควาย พุฒิพ่นลมหายใจทำหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออก

          “ฮ่าๆๆ”

         เสียงหัวเราะขบขันจากเหนือศีรษะทำให้สองพ่อลูกหันไปหาสาเหตุของเสียงนั้น จนเห็นชายหนุ่มร่างสูงยืนล้วงกระเป๋าท่าทางสบายๆ ยืนมองยิ้มๆ

         “ครูพี่กาย”

         พิกเล็ตโบกมือทักทาย

         “ว่าไงครับ”

         “หนูเอาดินน้ำมันปั้นมาอวดพ่อจ๋า”

         กายทำหน้างงก่อนจะมาทางเขาเป็นเชิงถาม

         “ลูกพี่เอง”

         “อ๋อ”

        กายพยักหน้าเข้าใจก่อนจะก้มลงมากระซิบใกล้ๆ หูพุฒิ

        “นึกว่าพี่โสดซะอีก”

        “เมียหนึ่ง ลูกหนึ่งแล้ว”

         พุฒิยักคิ้วหลิ่วตาต่างจากกายที่หน้าเจื่อนลงเล็กน้อย “ภรรยาพี่ที่บ้านคงจะสวยน่าดูสินะครับ”

         “ไอ้สวยน่ะสวยอยู่หรอก แต่ดาเขาไม่ได้อยู่ที่บ้านแล้ว”

         “ครับ?”

         “เขาไปอยู่บนสวรรค์แทน”

         พุฒิยิ้มอ่อนๆ เมื่อพูดถึงภรรยาที่ล่วงลับแต่โชคดีที่เธอทิ้งตัวแทนความรักอย่างเจ้าหมูพิกเล็ตไว้ให้ดูต่างหน้า

         “เฮ้ยพี่ ผมเสียใจด้วย” กายก้มศีรษะขอโทษขอโพยเขาใหญ่ “ผมไม่รู้จริงๆ ว่า...”

         “ไม่เป็นไรๆ”

         พุฒิโบกมือปฏิเสธแล้วยิ้มให้อย่างไม่ถือสา

         “พี่นี่มองโลกแง่บวกดีเนอะ”

         “ก็จะมองให้มันทุกข์ยากทำไมเล่า”

         กายยิ้มขำมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่แปลกไป ทั้งประหลาดใจระคนดีใจ และสุดท้ายคนตรงหน้าทำให้เขารู้สึกสนใจกับความคิดและมุมมอง

         “พี่รู้มั้ย?”

         กายเอ่ยขึ้น “ผมนึกว่ามีพี่โสดจนเพี้ยนซะอีก”

         พุฒิหรี่ตามองคนตรงหน้าแล้วชี้นิ้วอย่างคาดโทษ

         “อ้าวเฮ้ยคนหล่อๆ อย่างนี้ ขืนยังเป็นโสดอยู่สาวๆ เสียดายกันแย่เลย”

        “ผมว่าไม่น่าจะแค่สาวๆ นะที่เสียดาย”

         “อะไรนะ?”

         “เปล่าครับ”

         พุฒิไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร เขาจูงมือพิกเล็ตเดินนำเด็กหนุ่มเข้าไปในพื้นที่คาเฟ่ร้านขนมหวานด้านใน หลังจากก่อนหน้าบอกมารดาไว้ว่าจะพาใครบางคนมาทานข้าวที่ร้านด้วย พอคุณพรรณีเธอรู้เลยรีบลงมือทำของกินไว้รอท่า พอย่างก้าวเข้าไปในร้าน เขาพาแขกหน้าหล่อเดินทะลุไปอีกด้านของพื้นสนามซึ่งมีมุมเล็กๆ สำหรับพักผ่อนอิริยาบถ

         “ร้านพี่สวยจัง”

        กายชวนคุยหลังจากที่เขาพามานั่ง ส่วนเจ้าพิกเล็ตพอได้ยินว่าวันนี้คุณพรรณีทำขนมเบื้องญวณไว้รอท่า ก็ปล่อยมือเขาวิ่งปรู๊ดไปทันที

         “จริงๆ ร้านของแม่พี่เอง”

         “ถึงว่าพี่ดูไม่น่าจะทำขนมอะไรแนวนี้ได้”

         “เฮ้ย อย่าดูถูกนะเว้ย”

         “แสดงว่าอร่อย”

         กายเท้าคางมองพุฒิยิ้มๆ

         “อร่อยสิ ไม่เชื่อถามเจ้าพิกเล็ตดูก็ได้”

         “ทำให้ผมกินบ้างสิพี่”

         หือ?

         พุฒินั่งอึ้งเมื่อสัมผัสได้ว่าคนตรงหน้ากำลังทำเสียงอ้อนใส่

         “เอ่อ เอาไว้ถ้ามีโอกาส”

         “แล้วผมจะรอกินนะพี่”

         เด็กหนุ่มตรงหน้ากดยิ้มมุมปาก ทั้งดวงตาก็พราวระยับ

         “มาแล้วๆ”

         เสียงเจ้าหมูที่ดังขึ้นทำให้บรรยากาศดูกระอักกระอ่วนพิกลค่อยมลาย พิกเล็ตประคองจานผัดหน่อไม้ฝรั่งมาอย่างระมัดระวัง จนกระทั่งถูกไว้อยู่บนโต๊ะร่างอ้วนกลมนั่นถึงกับถอนหายใจดังเฮือก เรียกเสียงหัวเราะอย่างเอ็นดูจากเด็กหนุ่มตรงหน้า

         “ผมช่วยครับแม่”

         พุฒิผละลุกขึ้นไปช่วยมารดายกถ้วยใส่ต้มยำ ไม่ต่างจากกายที่ผละไปช่วยส้มประคองจานอาหาร ไม่นานหลังจากนั้นอาหารฝีมือคุณพรรณีที่บรรจงรังสรรค์ให้เป็นพิเศษก็เต็มพร้อมอยู่บนโต๊ะ

         “กินเยอะๆ นะลูก”

         มารดาเขาเชื้อเชิญเด็กหนุ่ม

         “ถือว่าป้าเลี้ยงขอโทษด้วยที่ตาพุฒิขับรถประมาทไปทิ่มตูดรถเรา อย่างนี้แหละ คนแก่ขับรถตามันเลยไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

         “ผมยังไม่แก่ขนาดนั้นนะแม่”

         พุฒิบ่นอุบ

         “ย่ะ ไม่แก่แต่กลายเป็นคนสี่ตาไปแล้ว”

         คุณพรรณีเอ่ยแซวที่เขาใช้แว่นวายตายาวแล้ว ขณะที่เธอยังไม่ต้องอาศัยแว่นสายตาช่วยเพราะยังมองเห็นอะไรได้ชัดอยู่ พุฒิย่นจมูกเลียนแบบพิกเล็ตราวกับเด็กน้อย แต่ท่าทางแบบนั้นทำเอาคนที่ลอบมองอยู่นึกชอบใจ

         “เออกาย เห็นเจ้าพิกเล็ตบอกว่าเราเป็นครูสอบวาดรูปที่สตูดิโอตามนด้วยเหรอจ๊ะ”

         “ครับ ผมรับงานพิเศษสอนเฉพาะเสาร์อาทิตย์ครับ”

         “แสดงว่ายังเรียนอยู่สินะ”

         “ครับ ผมอยู่ปีสามแล้ว”

         คุณพรรณีพยักหน้ารับรู้ก่อนจะหันไปคุยกับสาวส้ม

         “นี่ส้มไปตามป้องมากินด้วยสิ ไม่รู้ป่านนี้กินข้าวรึยัง?”

         “ค่ะคุณย่า เดี๋ยวส้มไปตามให้”

         ลับหลังคนงานสาว พุฒิก็หันมาแงะเปลือกกุ้งที่ละตัวใส่จานให้ลูกชายที่ตอนนี้เคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มพองลม

         “อร่อยมั้ยลูกพิกเล็ต”

         “ฝีมือย่าจ๋าอร่อยที่ซู้ด”

         พูดไม่พอเจ้าหมูยังยกนิ้วโป้งให้ทั้งสองข้างจนคุณพรรณีปลื้มปริ่มต้องกดจูบที่แก้มอย่างมันเขี้ยว

         “มองอะไร?”

         พุฒิหันมาถามคนข้างกายที่นั่งเท้าคางมองอยู่ยิ้มๆ

         “ครอบครัวพี่น่ารักจัง”

         “อย่ามาชมซะให้ยากเลย”

         “ผมพูดจริงนะพี่”

         กายแสดงออกอย่างชัดเจนว่าคิดตามที่พูดจริงๆ แววตาเด็กหนุ่มเวลามองพิกเล็ตหรือมารดาเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน จนพุฒิสัมผัสได้

         “อ้าวป้องมาสิ”

         คุณพรรณกวักมือเรียกเจ้าป้องที่ละล้าละลังอยู่ด้านหลัง ก่อนจะขยับที่นั่งเผื่อให้ด้วย

         “มาๆ”

         พุฒิตบที่นั่งข้างตัว “มานั่งแทนที่พี่ก็ได้กำลังจะลุกไปเอาของหวานอยู่พอดี”

         “เอ่อ”

         “นั่งสิ”

         “ป้อง”

         พุฒิหันขวับไปยังคนข้างกาย ไม่รู้หูฝาดไปรึเปล่าที่ยินชื่อป้องหลุดออกจากปากของกาย เขาเกาหัวงงๆ มองป้องกับกายสลับกันเมื่อทั้งคู่ดูจะตกใจไม่น้อยตอนที่เห็นหน้ากันชัดๆ ป้องหลุบตามองพื้น ขณะที่กายขบกรามแน่นคล้ายกับกำลังแสยะยิ้ม
สองคนนี้รู้จักกันมาก่อนงั้นเหรอ?

         “เอ่อผมจะมาบอกว่าผมยังไม่หิวครับเชิญคุณย่ากับพี่พุฒิตามสบายเลย ขอตัวก่อนนะครับ”

         ป้องพูดรัวๆ ก่อนจะก้มศีรษะให้แล้วเดินกลับออกไปอย่างรวดเร็ว

         “สงสัยจะยังไม่หิวจริงๆ”

        คุณพรรณีเธอพึมพำก่อนจะหันไปสนใจการกินของหลานชาย ต่างจากเขาที่มองลอบสังเกตท่าทางของเพื่อนใหม่ที่กำช้อนในมือเสียแน่

        ชัวร์เลย!

        ต้องรู้จักกันมาก่อนแน่ๆ!






         หลังจากกายกลับไปแล้วก็เป็นเวลาบ่ายแก่ๆ เจ้าหมูพอกินอิ่มก็ไปนั่งดูการ์ตูนหลังร้านซึ่งทำเป็นห้องพักซึ่งมีเขาตกแต่งให้เหมือนห้องนอนเผื่อไว้ให้คุณพรรณีหรือพิกเล็ตเขาไปนอนหลับพักผ่อน พุฒินั่งเท้าคางมองผู้คนที่เข้าออกร้านตลอดบ่ายสลับกับการเขียนนิยายไปด้วย เขาชอบมานั่งทำงานที่ร้านนี้ เพราะบางครั้งการเจอผู้คนทำให้เขาได้ไอเดียในการคิดงาน ดีกว่านั่งจมจ่ออยู่แต่ในบ้าน

        การเป็นนักเขียนนิยายถือเป็นอาชีพอิสระ แต่บางครั้งมันก็อยู่กับตัวเองเกินไปจนน่าเบื่อและบางทีอาจทำให้เราคิดฟุ้งซ่าน ดังนั้นทุกเสาร์อาทิตย์ที่ต้องมาเฝ้าลูกเรียนศิลปะ เขาเลยถือโอกาสมาช่วยแม่ที่ร้านด้วย ส่วนวันธรรมดาเขาจะเข้ามาดูความเรียบร้อยทุกอย่างแบบวันเว้นวัน

          จริงๆ การทำร้านคาเฟ่เล็กๆ นี่ก็ถือเป็นงานที่หนักเหมือนกันสำหรับคนในวัยหกสิบห้าอย่างคุณพรรณี แต่บังเอิญว่าเธอเป็นสาวแกร่งที่ชื่นชอบการทำงานเป็นชีวิตจิตใจ ดังนั้นชีวิตในวัยเกษียณของเธอหากได้ทำในสิ่งที่รักก็ทำให้วัยใกล้ฝั่งดูจะไม่ร่วงโรยไปตามเวลาและพุฒิก็ยินดีซ้ำยังสนับสนุนให้มารดาได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชื่นชอบ เหมือนกับที่มารดาไม่เคยบังคับเขาให้เรียนหรือทำในสิ่งที่เธอคาดหวัง

         พุฒิปิดปากหาวเพราะความเย็นจากแอร์คอนดิชั่นบวกกับอากาศยามบ่ายแก่ๆ ที่ทำให้รู้สึกอยากง่วงหลับไปจริงๆ เขาเหลือบตามองไปยังเคาน์เตอร์ที่เห็นเด็กเสิร์ฟตัวขาวซึ่งพุฒเอ็นดูเหมือนน้อง ซึ่งนั่งเหม่อตั้งแต่บ่ายแล้ว เอาจริงๆ ก็คือเหม่อตั้งแต่ชวนไปกินข้าวนั่นแหละ

         ขณะที่เขากำลังจะลุกไปคุยเล่นกับน้องสักหน่อยพอดีมีแขกเข้าร้าน พุฒิจับจ้องแผ่นหลังของแขกรายดังกล่าวแล้วถึงกับใจกระตุก แม้เห็นเพียงเบื้องหลังก็ทำให้รู้สึกคุ้นตาเหมือนเคยเห็นมาก่อนไม่มีผิด รูปร่างสูงใหญ่ท่าทางก้าวเดินเต็มไปด้วยความมั่นใจนั่น

         พุฒิหลับตานิ่งก่อนจะสะบัดศีรษะตัวเองแรงๆ แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพแผ่นหลังของแขกคนดังกล่าวก็หายลับไปแล้ว สงสัยจะตาฝาดอีกแล้วซะล่ะมั้ง พุฒิเลยเดินไปชะโงกดูแม่กับลูกชายที่นอนกอดกันกลมอยู่ภายในห้องพัก บ่ายแก่ๆ นี่เป็นเวลาพักสายตาของคุณนายเธอเลย ไม่ต่างจากเจ้าพิกเล็ตที่กินอิ่มแล้วก็สามารถนอนหลับไปทุกเวลาจริงๆ

         ชายหนุ่มเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์อีกครั้งก่อนจะอาสาเอาเมนูไปให้ลูกค้าที่โต๊ะตรงมุมร้าน

         “รับอะไรดีครับ”

         “ผมขอยางมัดผมสักเส้นได้มั้ยครับ?”

         พุฒิตัวชาวาบหันกลับไปยังเคาน์เตอร์ที่ป้องเดินคุยกับลูกค้าอยู่ ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองกำลังเต้นแรงมากเหมือนจะทะลุออกมาจากอก เขาค่อยๆ สาวเท้าเข้าไปใกล้ลูกค้าร่างสูงใหญ่ที่ยืนหันหลังให้กันอยู่ พุฒิจับจ้องกิริยาที่ชายคนนั้นยื่นมือไปรับยางวงจากมือป้องแล้วมารวบผมตนเอง

         ชายคนนั้นเป็นคนร่างสูงโปร่งผิวค่อนข้างขาว ผมยักโศกที่น้ำตาลอ่อนถูกไว้ยาวจนเลยหูมาตั้งคืบเกือบจะถึงบ่านั่นดูรุ่ยร่ายไม่เป็นทรง มือหนาบรรจงรวบเส้นผมแล้วมัดเป็นก้อนคล้ายทรง Man bun (แมนบัน) ที่กลางศีรษะก่อนจะปล่อยปอยผมเคลียแถวต้นคอ ตอนที่ผมส่วนหนึ่งถูกรวบมัดเผยให้เห็นผมที่ติดศีรษะถูไขข้างทั้งสองด้านคล้ายๆ กับการตัดแบบ Under cut (อันเดอร์คัท) ท้ายทอยที่ถูกเผยให้เห็นขาวสะอาด แต่เสี้ยวหน้าด้านข้างนั่นทำให้พุฒเกือบลืมหายใจ

         ไม่ผิดแน่ พุฒิไม่ได้ตาฝาดแน่ๆ

          “โฬม”

          มั่นใจว่าเป็นเสียงกระซิบที่บางเบาแต่เจ้าของชื่อก็ได้ยิน พุฒิรู้สึกเหมือนร่างกายเชื่องช้าไปทุกส่วน ใบหน้าที่ไม่พบพ้อกันมาเกือบยี่สิบปีปรากฏอยู่ตรงหน้า ใบหน้าคมคาย มีเคราตามสันกรามและเหนือริมฝีปาก จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วหนาไม่ต่างจากริมฝีปาก ดวงตาสีดำสนิทคมกล้าเวลาจับจ้องพาให้ใจสั่น ทุกอย่างยังชัดอยู่ในความทรงจำแม้จะล่วงเลยมานานสักแค่ไหน

         “โฬม”

         “พี่พุฒิ”

         หลังจากนิ่งมองกันอยู่นานเสียงที่เขาอยากได้ยินที่สุดก็หลุดเรียกชื่อเขาออกมา แม้สีหน้าแววตาว่างเปล่านั่นจะบ่งบอกว่าไม่ได้ดีใจกับการพบเจอกันในครั้งนี้ก็ตาม

         พุฒิยิ้มค้าง!

         ก็ใครเขาอยากจะทัก “แฟนเก่า” ที่บังเอิญเจอกันในรอบหลายสิบปีกันล่ะ!


★ ☆★ ☆★ ☆




เปิดตัว "พี่โฬม" คนขรึมแต่...จัด แค่กๆๆๆๆ
หวีดในทวิตติดแท็ค #Re2love ด้วยนะจ๊ะ

ออฟไลน์ JellyKei

  • ✧٩(の❛ᴗ❛ の)۶
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •2 ll 13.11.60 [UP]
«ตอบ #19 เมื่อ13-11-2017 22:15:39 »

ในที่สุดพระเอกก็โผล่มาแล้ว :katai2-1:
กายกับป้องต้องมีซัมติงกันแน่ๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •2 ll 13.11.60 [UP]
« ตอบ #19 เมื่อ: 13-11-2017 22:15:39 »





ออฟไลน์ Dealta

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 97
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •2 ll 13.11.60 [UP]
«ตอบ #20 เมื่อ13-11-2017 22:47:45 »

พระเอกกกก

ทำไมเลิกกันล้าาาาาา

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3442
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •2 ll 13.11.60 [UP]
«ตอบ #21 เมื่อ13-11-2017 23:12:59 »

พระเอกใช่ไหม แล้วเลิกกันเพราะอะไรอ่ะ อยากรู้จริงๆ

ออฟไลน์ Petit.K

  • Petit parapluie
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •2 ll 13.11.60 [UP]
«ตอบ #22 เมื่อ13-11-2017 23:32:20 »

โฬมนี่เองงง ได้รู้ชื่อพระเอกแล้วเยาะ คนนี้จริงๆใช่มั้ย วงวารกายเลย55555555

ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 929
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •2 ll 13.11.60 [UP]
«ตอบ #23 เมื่อ14-11-2017 01:06:25 »

น่าอ่านน่าติดตามมากครับ,,,

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •2 ll 13.11.60 [UP]
«ตอบ #24 เมื่อ14-11-2017 01:26:28 »

 :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ ป้ากิ่งkingkarn

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 312
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •2 ll 13.11.60 [UP]
«ตอบ #25 เมื่อ14-11-2017 04:46:36 »

งานนี้มีทีท่าจะเกิดอาการRe2Loveกันถึงสองคู่เลยทีเดียว
รอลุ้นต่อว่าจะรีกันแบบไหนจะเนียนๆจีบสลับคู่เพื่อให้มีมาม่ารับประทาน
หรือจะจัดกันแบบฟินแบบโหดแบบหื่นแบบไหน ก็รออ่านอยู่น้า ขอบคุณค่า^^ :กอด1:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7601
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •2 ll 13.11.60 [UP]
«ตอบ #26 เมื่อ14-11-2017 05:20:15 »

ให้คิดว่าที่โฬม ไม่ยินดีที่เจอพุฒ  :m16:
เพราะพุฒ ที่เป็นคนรักกัน ไปแต่งงานกันดา แม่พิกเล็ต

กาย ท่าทางติดใจพุฒ
แต่มาเจอป้องที่นี่ ท่าทางมีอดีตกัน
รออ่านตอนใหม่
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5049
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •2 ll 13.11.60 [UP]
«ตอบ #27 เมื่อ14-11-2017 11:15:49 »

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ PrInceZz

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 133
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •2 ll 13.11.60 [UP]
«ตอบ #28 เมื่อ14-11-2017 22:38:56 »

พระเอกมาแล้ววว

แอบค่าตัวแพงนะคะ

ติดตามนะคะ

ออฟไลน์ AeAng11

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: ▲▼Return To Love ▲▼#Re2love •2 ll 13.11.60 [UP]
«ตอบ #29 เมื่อ15-11-2017 06:24:02 »

เริ่มต้นก็น่าติดตามแล้วพิกเล็ตน่ารักขอบคุณนักเขียนนะคะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด