นิยายรักผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ - คดีรัก -
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: นิยายรักผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ - คดีรัก -  (อ่าน 837501 ครั้ง)

katawoot

  • บุคคลทั่วไป
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
2.ห้ามโพสต์ข้อความที่ไม่เหมาะสมและเกิดความขัดแย้ง
3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ
4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0


สวัสดีครับทุกท่าน ขอลองโพสนิยายรักกุ๊กกิ๊กหน่อยนะครับ สำหรับคนชอบผู้ชายในเครื่องแบบครับผม อ่านเอาสนุกนะ เพ้อฝันนิดๆ  :n1:
ขอบคุณครับ

บทที่หนึ่ง

… Cause there's a wall
In your heart
That no one can get through
And it's cold and it's dark
And you don't have a clue

คลิ๊ก ....

มือเรียวผิวสะอาดสะอ้านยื่นไปกดปุ่มเปลี่ยนสถานีวิทยุอย่างช้าๆ ราวกับครุ่นคิดว่าจะฟังเพลงต่อไปอีกดีหรือไม่
..สุขุมวิทขาเข้าจากปากซอยทองหล่อมุ่งหน้าไปอโศกติดขัดค่ะ ปริมาณรถหนาแน่นมาก เดี๋ยวจะมีรายงานเพิ่มเติมจากสารวัตรทวีศักดิ์ค่ะ สารวัตรค่ะ สารวัตร .. สัญญาณไม่ค่อยดีเลยค่ะ เดี๋ยวเราลองมาฟังรายงานสภาพจราจรถนนสีลมก่อนนะค่ะ...

คลิ๊ก..

อนุภาพ ยื่มมือไปกดปุ่มเปลี่ยนสถานีอีกครั้ง
  There's a wall in your heart
That no one can get through

'ยังไม่จบอีก' อนุภาพคิดอยู่ในใจ พลางกดปุ่มเปลี่ยนสถานีวิทยุไปเรื่อยๆ เหมือนกับไม่รู้ว่าจะฟังอะไรดี เสียงครางของเครื่องยนต์และเครื่องปรับอากาศดังเบาๆ ภายในรถเก๋งสปอร์ตสีแดงสองประตู เท้าที่เหยียบเบรคยกขึ้นช้าๆ เพื่อให้รถขยับตามรถคันหน้าไปอีกนิดและหยุดอีกครั้ง

อนุภาพเอนศรีษะลงกับพนักพิงถอนหายใจเบาๆ ตาเหม่อมองไปข้างจับอยู่ท้ายรถ BMW X5 ใหม่เอี่ยมสีดำสนิท ชายหนุ่มคิดในใจว่าคนขับข้างในจะรู้สึกเบื่อเหมือนเขาหรือไม่ที่กว่าจะออกจากซอยสุขุมวิท 49 ได้ต้องใช้เวลาแต่ละเช้าไม่ต่ำกว่า 20 นาที

นิ้วเคาะพวงมาลัยอย่างเหม่อลอย

ทุกเช้าเขาต้องขับรถจากคอนโดที่อยู่ในซอบสุขุมวิท 49 ไปทำงาน ระยะทางไม่ไกลนักแต่รถติดในกรุงเทพฯ ก็ทำให้การเดินทางใกล้ๆ แค่นี้เป็นเรื่องยากลำบากได้...กรุงเทพฯ...เมืองที่เขาไม่เคยคิดจะมาอยู่

เพื่อนๆหลายคนบอกเขาว่า "ชินแล้วกับรถติดในกรุงเทพฯ"
อนุภาพไม่เห็นชินเลย อยู่มาเกือบจะหกปีแล้ว ตั้งแต่เรียนจบกลับจากต่างประเทศและทำงานบริษัทโฆษณาระดับแถวหน้าของเมืองไทย งานเขายุ่งมากและต้องออกไปพบปะกับลูกค้ามากมาย ชีวิตในกรุงเทพฯ รีบเร่งแทบทุกวัน

.. If it's the last thing I do
I'll get through this wall in your heart…
‘จบซะที’

อนุภาพคิดอยู่ในใจเมื่อเอื้อมมือมากดเปลี่ยนสถานีวิทยุกลับมาที่สถานีที่บันทึกความจำไว้

เพลงนี้แทงใจเขาอย่างประหลาด
บางคนบอกเขาว่าอนุภาพสร้างกำแพงขึ้นล้อมลอบตัวเองเพราะขยาดจากความรักครั้งที่ผ่านมา
"ใครจะไม่ขยาดล่ะ รักกันมาตั้งเกือบสิบปี ยังทิ้งเราได้"

แม้เวลาผ่านมานาน เขาเองรู้และบอกตัวเองว่าไม่รู้สึกเสียใจแล้ว ทุกอย่างจบลงพร้อมกับตัวเขาเองที่เริ่มทำงานอย่างหนักตั้งแต่เรียนจบเพื่อพยายามลืมเรื่องต่างๆ ในอดีต

อนุภาพไม่ค่อยชอบชีวิตในกรุงเทพฯ เท่าใดนัก เขาฝันไว้ว่าถ้าเกิบเงินได้มากพอ เขาจะไปซื้อบ้านอยู่เชียงใหม่และทำธุรกิจของตัวเอง

...บ้านหลังเล็กๆ ชั้นเดียว ห้องนั่งเล่นกว้างๆ หน้าต่างกระจกบานสูงรอบห้องจะได้มองออกไปเห็นต้นไม้เขียวขจีข้างนอก...

อนุภาพยังจำได้ บ้านเล็กในความฝันหลังนั้นทาสีขาวสะอาดตา ขาวโพลนเหมือนหิมะ อนุภาพกับธนาภพร่างแบบขึ้นมาด้วยกัน
'ภพสร้าง...นุตกแต่ง พอสร้างบ้านของเราเสร็จ เราก็ไปรับสร้างให้คนอื่น' ชายหนุ่มนึกถึงอดีต...ธนาภพเรียนวิศวกรรมเขาเรียนสถาปัตยกรรมปีสุดท้ายตอนเริ่มออกแบบบ้านหลังนั้น...พิมพ์เขียวยังอยู่ในตู้เก็บของที่คอนโด
อนุภาพคิดเรื่อยเปื่อย

'...ธนาภพ...ภพ...เขาเป็นอย่างไรบ้างนะ? มีแฟนใหม่รึยังไม่รู้?'

แต่เขาต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงแตรรถคันข้างหลังดังลั่นติดต่อกัน
'แย่จังมัวแต่ตกอยู่ในภวังค์'

รถคันข้างหน้าเคลื่อนตัวห่างไปไกลพอสมควร อนุภาพถอนเท้าจากเบรคและเหยียบคันเร่งตามไป
รถไม่ขยับ!

'อะไรว่ะ' ชายหนุ่มนึกฉุนในใจ

จากนั้นก็นึกได้ว่าตัวเองเลื่อนเกียร์มาไว้ที่เกียร์ว่าง
รถคันหลังก็บีบแตรไล่อีก

อนุภาพดันเกียร์มาที่เกียร์เดินหน้าแล้วรีบเหยียบคันเร่งอย่างแรงเพื่อรีบออกรถ...รู้สึกผิดอยู่ในใจเล็กน้อยว่ารถคันหลังคงด่าแย่แล้ว
ในซอยไม่กว้างเท่าใดนัก อนุภาพรีบตามให้ทันรถคันข้างหน้า เขาเข้าโค้งค่อนข้างเร็ว แต่อารามที่รีบออกรถหนีมาจากคันหลังๆ ที่บีบแตรไล่ทำให้เขาพุ่งเข้าไปไกล้รถคันข้างหน้าเกินไป และไม่ทันสังเกตุเห็นรถโฟร์วีลด์สีดำที่เพิ่งจะเลี้ยวออกจากซอยเล็กที่อยู่ถัดจากมุมหัวโค้งที่เขาเพิ่งผ่านมา

อนุภาพเหยียบเบรคอย่างแรงเมื่อเห็นว่าตัวเองใกล้รถ BMW X5 คันเดิมมากเกินไป 'นี่ถ้าชนท้ายรถคันหรูป้ายแดง...คงเซ็งไปเลย'
แต่แค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่อนุภาพจะมีเวลาคิด เสียงโครมดังขึ้นด้านท้าย แรงกระแทกจากข้างหลังทำให้รถสปอร์ตคันเล็กของเขากระโดดพุ่งไปข้างหน้า อนุภาพสะดุ้งอย่างตกใจ แรงชนจากข้างหลังไม่ใช่ค่อยๆ ทั้งตัวของเขาเหมือนถูกผลักไปข้างหน้าอย่างแรก ศรีษะโขกกับส่วนบนของพวงมาลัยเพราะที่นั่งของรถสปอร์ตคันนี้ต่ำมาก

"โอ๊ย” อนุภาพรู้เจ็บที่หัวคิ้วข้างขวา ด้วยสัญชาติญาณและสติยังพอมี เขายกเท้าเหยียบเบรก โชคดีเป็นจังหวะที่รถคันข้างหน้าได้ออกตัวไปแล้ว

อนุภาพนั่งนิ่งด้วยความรู้สึกตกใจอยู่ชั่วครู่ หลังจากรวบรวมสติได้แล้ว ความรู้สึกตกใจหายไป อารมณ์โกรธเข้าแทนที่ - โกรธรถคันที่ชนท้าย ถึงจะเป็นอุบัติเหตุเขาก็ไม่สน...ใครผิดใครถูกยังไม่รู้...ตอนนี้อารมณ์เสีย...ต้องลงไปเอาเรื่อง

ชายหนุ่มเปิดไฟฉุกเฉินแล้วดับเครื่อง เปิดประตูก้าวเท้าออกมาจากรถเพื่อสำรวจความเสียหาย

'วันนี้ต้องมีประชุมเรื่องงานโฆษณาลูกค้ารายใหม่ ต้องไปสายซะอีก ซวยจริงๆเรา'

อากาศกรุงเทพฯ ตอนแปดโมงเช้าเริ่มร้อน  แสงแดดส่องมากระทบหน้า เขาหยีตาพลางมองดูความเสียหายที่เกิดขึ้น ฝากระโปงหลังยุบเกือบถึงกระจก กันชนท้ายรถทั้งแผงบู้บี้ห้อยครูดกับพื้นถนน แรงปะทะจากแลนด์โรเวอร์คันสีเทาดำหนักพอควรที่จะทำให้รถเก่งคันเล็กของเขาพังขนาดนี้

ชายหนุ่มหันไปมองคนขับ รถโฟร์วิลล์ติดฟิมล์สีเข้มมองเห็นรางๆ ว่ามีชายหนุ่มกำลังโทรศัพท์อยู่
'มิน่า...เบื่อจริงพวกโทรศัพท์ขับรถ' เขาคิดเข้าข้างตัวเองเพราะความที่กำลังอารมณ์เสีย

'รอไม่ไหวแล้ว ชนท้ายเขาแล้วยังมีหน้านั่งโทรศัพท์อยู่ได้'

ชายหนุ่มเดินตรงไปที่แลนด์โรเวอร์เคาะกระจกข้างคนขับ

ผู้ชายอายุราวสามสิบต้นๆ คนเดียวในรถยกมือขึ้นเป็นสัญญาณบอกให้เขารอสักครู่ อนุภาพไม่สน เคาะกระจกอีกครั้ง
เขาเลื่อนกระจกลง ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคมเข้ม ผมตัดสั้นเหมือนตำรวจเลิกคิ้ว คล้ายจะบอกให้รู้ว่าเขากำลังใช้โทรศัพท์อยู่...อย่ายุ่ง
'..กวนอารมณ์..' อนุภาพคิด

…ประกันภัยหมดอายุ... ชายหนุ่มสังเกตบนหน้ากระจกแลนด์โรเวอร์

“ตามประกบเอาไว้ อย่าให้พลาดนะหมู่ มีอะไรรีบโทรหาผม...เออ...พอแค่นี้ก่อน” เขาจบการสนทนา

เขาเปิดประตูรถ ร่างสูงราว 185 เซ็นติเมตรลงมายืนข้างรถเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่ขมวดคิ้วหน้ามุ่ย เม้มปากสะกดอารมณ์ที่เริ่มระอุ ร่างหนาข่มอนุภาพให้ดูเป็นคนตัวเล็กทั้งที่ชายหนุ่มก็สูงใหญ่พอสมควร

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมอง ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้ามีใบหน้าคมสัน โหนกแก้มสูง นัยฺน์ตาคมกริบรับกับคิ้วหนา จมูกโด่งคมเป็นสัน ริมฝีปากคมได้รูปอย่างผู้ชาย ไรหนวดที่เพิ่งผ่านการการโกนเป็นแนวเข้ม คางบุ๋มเล็กน้อย ผิวเข้มเหมือนคนตากแดดเป็นประจำ ใหล่กว้าง หน้าอกหนา กล้ามแขนแน่นเป็นมัดเพราะออกกำลังกายสม่ำเสมอ

...รูปหล่อร้ายกาจ...อนุภาพจำคำพูดของสมบัติเพื่อนรุ่นพี่ที่ชอบชมผู้ชายรูปหล่อมาสรุปรูปลักษณ์ภายนอกทั้งหมดของผู้ชายตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า


"คุณชนท้ายรถผม!" อนุภาพเปิดฉาก

"เห็นแล้วครับ" ชายหนุ่มตอบ ท่าทางดูเหมือนไม่ทุกข์ร้อน อนุภาพนึกหมั่นใส้นัยน์ตาวาววับคู่นั้น

"คุณเบรกกระทันหันมากเลยนะ" ต่อว่ากลายๆ

"ถ้าไม่เบรก ผมก็ชนท้ายคันหน้าสิ - นี่จะรีบไปทำงานต้องมาเสียเวลา" เขาเริ่มหงุดหงิด ร้อนก็ร้อน

"แหม รถตามมาเป็นพรวน คุณขับก็เร็ว เบรกกระทันหัน ใครจะหยุดทัน"

"พูดแบบนี้ หมายความว่าคุณจะไม่รับผิดชอบ" เขาเริ่มเสียงดัง

"เปล่านี่ ยังไม่ได้พูดซะหน่อย" ชายหนุ่มเลิกคิ้วเหมือนท้าทาย

อนุภาพฉุนกับใบหน้าคมเข้มท้าทาย ทำเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาว

"รถคุณมีประกันรึเปล่า"

เหงื่อเริ่มผุดขึ้น ใบหน้าขาวสะอาดของอนุภาพเริ่มแดงระเรื่อ คิ้วขมวด จ้องหน้านายตำรวจหนุ่มเขม็ง
...หมั่นใส้นัก กวนอารมณ์ตั้งแต่อยู่ในรถแล้ว .. รถเขามีประกัน แต่เขาจะบอกว่าไม่มีประกัน จะใด้ให้จ่ายเองเลย.. อนุภาพคิด


'ท่าทาง เอาเรื่องไม่เบา' ร.ต.อ. อธิคมนึกในใจ

ใบหน้าแดงระเรื่อเพราะแดดและความร้อนของชายหนุ่มตรงหน้าทำให้เขาสนใจ ที่จริงแล้ว จะเรียกว่า พึงใจ ก็ว่าได้
ดวงตาเศร้าแต่วิบวับเหมือนคนเจ้าอารมณ์ ผิวขาวสะอาด คิ้วดกเรียวคม จมูกโด่ง ริมฝีแดงระเรื่อเป็นธรรมชาติ รูปร่างสูงโปร่งราว175 เซ็นติเมตร มีกล้ามเนื้อพอควร แต่งกายเรียบง่ายแต่ดูดีเหมือนหนุ่มสมัยใหม่ อายุน่าจะราวยี่สิบปลายๆ

อะไรไม่รู้ทำให้เขาอยากรู้จัก

อธิคมคิดหาวิธี

แม้มีนิสัยเจ้าชู้นิดๆ แต่อธิคมก็ไม่ชอบไล่ตามจีบดะ
ด้วยเป็นตำรวจ และในสภาวะแบบนี้ทำให้เขาต้องค่อนข้างระมัดระวังตัว จะทำอะไรโจ่งแจ้งเกินไปก็ไม่เหมาะ

ชายหนุ่มอย่างเขาดึงดูดคนรอบข้างได้เสมอ มีคนมาชอบเขามากมายทั้งเพศตรงข้าม และเพศเดียวกัน คนตามจีบเขาก็เยอะ
แต่ชายหนุ่มที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่ตรงหน้ามีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขารู้ว่า "ใช่"

เขาพอใจ และอยากจะลองดู

พักหลังมานี่เขาก็ยุ่งๆ ไม่ค่อยได้มีอะไรกุ๊กกิ๊กกับใครให้สดชื่นหัวใจเล่น

ที่มีมักจะเป็นหนุ่มรักสนุกที่เขาพบตามผับเวลาออกท่องราตรีกับเพื่อนคู่หู...ร้อยตำรวจเอกธงรบ...ไม่ก็จากเพื่อนแนะนำมา
ใครล่ะจะไม่ชอบร้อยตำรวจเอกหนุ่มหน้าตาหล่อเหลารูปร่างดีและฐานะเรียกได้ว่าเป็นคนรวยคนหนึ่งอย่างเขา

รถของเขามีประกันชั้นหนึ่ง เพิ่งจะต่ออายุมาหมาดๆ แต่ยังไม่ได้ผิดแผ่นป้ายหน้ากระจกรถ แต่ถ้าเขาปล่อยให้ประกันภัยจัดการ เขาก็จะไม่ต้องเกี่ยวข้องและจะไม่ได้ติดต่อกับชายหนุ่มอีก

...อืมม...ผู้กองหนุ่มคิด...ชายหนุ่มตรงหน้าถูกใจเขา ลองจีบเล่นหน่อยท่าจะดี...

**********************




*** ขออนุญาตแก้ไขคำห้อยท้ายของชื่อเรื่อง เพื่อลดความรุงรังของหัวข้อ  แต่หากผู้แต่งมีเรื่องแจ้งเพิ่มเติม ก็สามารถแก้ไขชื่อเรื่องได้ตามปกติค่ะ
 ทิพย์โมบอร์ดนิยาย

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-09-2010 20:01:00 โดย THIP »

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586

ทักทายกันคะ

เรื่องราวของตำรวจหรอคะ

อ๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงง

ทำไงดี 

เจ้ไม่ปลื้มกับคนในอาชีพนี้เสียเลย

กำ!

ออฟไลน์ ben~ya

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 853
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-0
Re: ตำรวจหนุ่มปิดŦ
«ตอบ #2 เมื่อ27-10-2008 14:39:07 »

สวัสดี...เหมือนกัน
 :L2:
อ่านจบแล้ว ตาตำรวจนี้เจ้าชู้จริงๆ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-10-2008 14:44:12 โดย ben~ya »

ออฟไลน์ bellbomb

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1261/-7
    • Bellbomb's Blog
กรี๊ดดดดดด ในที่สุดก็มาโพสท์บอร์ดนี้แล้ว ยินดีต้อนรับค่า จะเข้ามาช่วยดันบ่อยๆน้า  :oni2:

ออฟไลน์ RN

  • Global Moderator
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1650/-14

kongkilmania

  • บุคคลทั่วไป
การี๊ดอี๊ดดดดๆๆๆๆๆ
ผู้กองอธิคมบุกเล้าเป็ด   :m4:
ชอบเรื่องนี้มากเลย  จะเป็นกำลังใจให้น้า   :L2:

mma419109

  • บุคคลทั่วไป

minimai

  • บุคคลทั่วไป

ken_krub

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ duchess

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 153
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-4
 :m4: เย้ๆๆๆ ในที่สุด คุณ KATAWOOT ก็มาโพสต์ที่เล้าเป็ดแย้ววว

ดีจัยคับ แต่ตอนนี้ลุ้นอยู่อ่า ว่าผู้กองหล่อร้ายกาจ กะ คุณ นุ

จะเปนยังไงต่อไป

 :m13: เป็นกำลังใจดวงใหญ่ๆให้นะครับ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






abcd

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ ronger

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 599
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1

ออฟไลน์ watermoonj

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 643
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-1
อ่านจบไปแล้ว แต่ตามมาให้กำลังใจเหมือนกันค่ะ เรื่องดีๆที่ไม่ควรพลาด :m4:

Siri_nan

  • บุคคลทั่วไป
อุ๊ย! ผู้กองมาถึงเล้าแล้ว
 มามะ มา  :จุ๊บๆ: ทีนะเคอะ

ออฟไลน์ zandwizz

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-7
กรรม ตำรวจเลยเรอะ

มีตำรวจตามจีบด้วยแฮะ  น่าสน ๆ ๆ

มาลงบ่อย ๆ นะค๊าบ......

ปล.  นิยายใหม่เยอะจริง ๆ ๆ ตามอ่านกันแทบไม่ทันเลย

BZ

  • บุคคลทั่วไป
ในที่สุดก็มาที่เล้าแล้ว  o13

ชอบเรื่องนี้ครับ

alulugun

  • บุคคลทั่วไป
เฮ่อ ใครมีแฟนเป็นตำรวจ ระวังนะ
ระวังจะเหมือนผม โดนตำรวจ หักอกกกกกกก งือๆๆๆๆๆ :m15: :m15: :m15: :m15:

สวยเลือกได้

  • บุคคลทั่วไป
ดีคระ    :m4: ชอบคนในเครื่องแบบ  อ่ะ   อิอิ     ท่าทางจะสนุก  :m1:อ่า  มาต่ออีกนะ

maabbdo

  • บุคคลทั่วไป
ตามมากีสสสสสสสสสสสสหนุ่มในเครื่องแบบ

แพ้เครื่องแบบอย่างแรง

 :m1: :m1:

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE







DEVIL nures

  • บุคคลทั่วไป
 :m4: เรื่องไหม่ๆๆๆๆๆ :m1:
 :m4:อิอิ ติดตามด้วยคน
 :m12: ไม่ค่อยมีแบบเปนตำรวจ :m4:

ออฟไลน์ วิหคท่องนภา

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
ไม่เชียร์คุณคมหรอก  เชอะ! :m14:

รอคุณธงรบที่รักโผล่มาค่า ฮิ้วๆ  แม่ยกผู้กองธงรบ :mc4:



ปล.ในที่สุดคุณวุฆิก็เอามาลงบอร์ดนี้แล้ว   :oni2:ช่วยดันสุดชีวิตค่า~


ปล.2  อยากอ่านตอนของธงรบเยอะๆอ่าค่า^w^ น่าจะทำเป็นปิดคดีอีกภาคน้า  :m13:

nanao

  • บุคคลทั่วไป
ไม่ค่อยมีเรื่องคนในเครื่องแบบเลย
เป็นกำลังใจให้คร้าบ  น่าสนุกและน่าติดตามดีคร้าบ  o13

katawoot

  • บุคคลทั่วไป
ขอบคุณครับที่ให้การต้อนรับ (มีคนรู้จักกันด้วยเหรอครับนี่ อิ อิ ) บอร์ดนี้โพสได้ง่ายกว่าเยอะเลยอ่ะ ชอบ ชอบ

บทที่ สอง

ร้อยตำรวจเอกอธิคมเริ่มแผนการณ์ ‘จีบเล่นๆ’
"แย่หน่อยนะคุณ รถผมไม่มีประกัน" เขาโกหก
"อะไรกัน รถแพงอย่างนี้ไม่มีประกันได้ไง"
"ไม่มีประกันผมก็ไม่หนีหรอกน่า"
"แสดงว่าคุณยอมรับชดใช้ค่าเสียหาย?" ชายหนุ่มรีบสวน
"ทำไงได้ ผมชนท้ายนี่ครับ" อธิคมเบ้ปาก
"งั้นขอบัตรประชาชน" ชายหนุ่มแบมือ
"ไม่ต้องถึงขนาดนั้นมั๊ง ผมให้นามบัตรคุณ คุณเอารถไปซ่อม แล้วผมจ่ายให้ แต่ต้องเป็นอู่ผมนะ" อธิคมต่อรอง
"จะไว้ใจได้ไงว่าคุณจะไม่เบี้ยว"
"ผมเป็นตำรวจนะคุณ"
"ตำรวจแล่ะตัวดี ไม่ว่าคุณเป็นใครผมก็ไว้ใจไม่ได้หรอก" ชายหนุ่มเน้นคำพูด
"อ้าว ดูหมิ่นผู้ทักษ์สันติราษฎร์" อธิคมทำหน้ากวน
"นี่คุณ รีบหน่อยได้ไม๊ ผมต้องรีบไปทำงาน มีประชุมกับลูกค้าด้วย" ชายหนุ่มโบกมือ หงุดหงิด
"นี่นามบัตรผม ร้อยตำรวจเอก อธิคม อัษฎางกูร - ส.น. ทองหล่อ - ถามใคร ใครก็รู้จัก" เขายื่นนามบัตรให้
ชายหนุ่มยื่นมือมารับ
"มือเนียนจัง" อธิคมนึกในใจ พลางคิดไปถึงว่ามือนี้กำลังลูบไล้หน้าอกแน่นไปด้วยมัดกล้ามของเขา
…บ้าจัง คิดอะไรทะลึ่ง…เขาสะบัดหัว อมยิ้ม
 “ใครก็รู้จักสิ คงขับรถชนท้ายเขาไปทั่วเมือง” อนุภาพพึมพำกับกับตัวเองเบาๆ หลังจากรับนามบัตร
"เอ๊ะคุณ คุณพูดอะไรผมได้ยินนะ"
"ผมพูดอะไร" ชายหนุ่มเลิกคิ้ว ลอยหน้า
อธิคมสูงใหญ่กว่า ร่างหนาของเขาสูงกว่า185เซ็นติเมตร บดบังร่างของชายหนุ่มเกือบมิด
อนุภาพก็ถือว่าเป็นคนสูงกว่ามาตรฐานชายไทย แต่อธิคมสง่ากว่า ผิวที่เข้ม เสื้อยืดรัดรูป และกล้ามเนื้อแกร่งทำให้เขาดูสง่า
"คุณว่าผม ..." อธิคมหรี่ตา
"ขอดูบัตรประชาชนด้วยครับ ผมจะรีบไป แล้วอู่คุณอยู่ที่ไหน" ชายหนุ่มรบเร้า
"เฮ้อ จริงๆ เลย" อธิคมแกล้งทำท่าเซ็งๆ
ชายหนุ่มตรงหน้ามองแบบค้อนกลายๆ
…แปลก ไม่เคยเห็นใครทำสีหน้าแบบนั้น…อธิคมกลับเห็นว่าน่าชม
…ดูอีกทีเหมือนเด็ก…เขาทายอายุชายหนุ่มไม่ถูก ดูหน้าเด็กเหลือเกิน
"แล้วนามบัตรคุณล่ะครับ"
ชายหนุ่มยื่นนามบัตรให้
อนุภาพ เอเวอร์ริชด์ บริษัท เอคโค่ แอดเวอร์ไทซิ่ง
...พวกอาร์ติสท์...มิน่า ท่าทางอารมณ์ไม่เบา
...ลูกครึ่งหรือ นามสกุลฝรั่ง แต่ดูหน้าตาไม่เห็นจะออกไปทางฝรั่ง
"แล้วอู่คุณล่ะ ชื่ออะไร อยู่ที่ไหนเขียนแผนที่ให้ด้วย " ชายหนุ่มรบเร้า
อนุภาพถอนหายใจ...อธิคมมองมองปากอิ่มเต็มแดงระเรื่อเป็นธรรมชาติของคนที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่ตรงหน้า
"อู่วัฒนา เอ่อ...ซอยวัชรพล รามอินทรา ผมจำเบอร์โทรเขาไม่ได้หรอกคุณ เดี๋ยวโทรไปบอก ตอนนี้คุณรีบไปทำงานไม่ใช่เหรอ? ผมก็ต้องรีบเข้า ส.น."
อธิคมกรอกตา แกล้งพูดเนือยๆ เหมือนเหนื่อยหน่าย
ได้ผล ประกายตาของชายหนุ่มวาบขึ้นมาทันที
"เผี่อคุณเบี้ยว ใครจะไปรู้" ชายหนุ่มกระแทกเสียง
"เอ คุณนี่ คำก็เบี้ยว สองคำก็เบี้ยว เดี๋ยวผมจับข้อหาหมิ่นประมาทซะเลย บัตรประชาชนก็ดูไปแล้ว" อธิคมสวน
ชายหนุ่มรู้ว่าเขาแดกดัน
“แล้วนี่ผมต้องใช้รถด้วย ต้องตระเวนไปหาลูกค้าวันละหลายๆ คน เสียเวลา เสียค่าใช้จ่าย เสียหายตั้ง...”
“โอเค โอเคครับคุณ จะเรียกร้องค่าเสียหายก็ค่อยคุยกันทีหลัง ผมชนท้ายคุณ ยังไงๆ ผมก็คงต้องผิดอยู่แล้วมั๊ง ตอนนี้ผมว่าเราเอารถออกจากถนนก่อนดีกว่า กีดขวางการจราจร รถติดทั้งซอยแล้ว”
อนุภาพหันหลังกลับเดินไปที่รถ พึมพำ “แหงล่ะ ก่อนชนไม่คิด”
“นี่คุณ ผมได้ยินนะ” เสียงเข้มดังตามหลัง
ชายหนุ่มหันกลับมามอง เอียงหน้า เลิกคิ้วท้าทาย
ผู้กองหนุ่มยิ้มมุมปาก โคลงศรีษะหันหลังกลับไปที่รถเขา แต่เขาชะงัก หันหลังกลับ อะไรไม่รู้ทำให้เขาเดินตามชายหนุ่มเจ้าอารมณ์มาที่รถ
เหลือบไปมองท้ายรถเก๋งสีแดงเห็นกันชันยังห้อยครูดกับถนน เขาเคาะกระจก ชายหนุ่มลดกระจกลง
ใบหน้ายังบึ้ง คิ้วขมวดเหมือนเด็กเจ้าอารมณ์กำลังถูกแกล้ง
“คุณครับ จะขับไปทั้งที่กันชนห้อยๆ แบบนี้เลยหรอ”
ชายหนุ่มถอนหายใจ
“คุณเปิดก้นด้วย เดี๋ยวผมเก็บใส่ท้ายรถให้”

อนุภาพพยายามข่มอารมณ์ พยายามนึกถึงข้อดีที่ว่าเขาเองยังโชคดีอยู่ที่คู่กรณีคุยรู้เรื่อง แม้จะกวนอารมณ์ไปนิด แต่ก็ยอมรับซ่อมรถให้ แต่โชคร้ายตรงที่อาทิตย์กว่าๆ ที่รถเข้าอู่เขาจะไม่มีรถขับและลำบากที่ต้องเดินทางไปพบลูกค้าหอบเอกสารพะรุงพะรัง

ร้อยตำรวจเอกอธิคม อัศฎางกูร  นามสกุลคุ้นๆ ชายหนุ่นครุ่นคิด เสียงโครมครามท้ายรถทำให้เขาสะดุ้ง พลันนึกได้ว่ากำนามบัตรของนายตำรวจหนุ่มในมือแน่น เขาแบมือออก นามบัตรของนายตำรวจยับยู่ยี่ ชายหนุ่มคลี่นามบัตรสีขาว
“โอ้โห นี่โกรธมากจนทำกับนามบัตรผมขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย” เสียงห้าวทุ้มดังขึ้นข้างหู
อนุภาพสะดุ้ง หันขวับไปมองใบหน้ากรุ้มกริ่มลอยอยู่ใกล้ ใกล้มากจนได้กลิ่นครีมโกนหนวด
”เอาล่ะผมใช้เชือกรัดบั้นท้ายคุณเรียบร้อย รับรองถึงที่ทำงานแน่ แต่ขับประคองดีๆแล้วกันนะครับ ห้ามซิ่ง เกิดใครชนท้ายคุณอีก คราวนี้คงไม่มีใครใจอ่อนเหมือนผมอีกแล้วนะ” เขาขยิบตาล้อ”
...กวนอารมณ์... ชายหนุ่มนึกในใจ แล้วกระชากรถขับออกไปอย่างเร็ว
อธิคมอมยิ้ม มองตามจนรถสปอร์ตสีแดงเลี้ยงโค้งหายไป
ท่าทางน่าสนุก ยั่วขึ้นซะด้วย
ลองจีบเล่นๆ ซักหน่อย...นานนานจะเจอคนหน้าตาถูกใจมากๆ แบบนี้ซะที
....................

อนุภาพถึงที่ทำงานสายมาก...หงุดหงิด อารมณ์เสีย
"ซวยที่สุดเลยพี่บั๊ด" อนุภาพกระแทกตัวลงนั่ง
"อะไรพ่อคุณ กินรังแตนที่ไหนมา" บั๊ด หรือสมบัติ พี่ใหญ่ประจำแผนกถาม
"ถูกชนท้ายนะสิพี่"
อนุภาพเล่าเรื่องทั้งหมดให้สมบัติฟัง ไม่ลืมอธิบายท่าทางกวนๆ ของร้อยตำรวจเอกหนุ่ม พร้อมเติมสีสันเข้าไปอีกนิดให้ ‘ตำรวจคนนั้น’ ดูแย่ลง
"กวนที่สุด" อนุภาพสรุป
"เป็นไม๊" สมบัติทำตาหวาม
สมบัติ หรือ พี่บั๊ด เพี่อนรุ่นพี่ของอนุภาพที่ทำงานด้วยกันมานานถามแบบอยากกรู้อยากเห็น สมบัติเป็นคนสนุกสนานเฮฮา ตลก และออกจะนุ่มนิ่มเกินชายสักนิดแต่ไม่น่าเกลียด แต่งตัวเนี๊ยบนำสมัย บุคลิกแตกต่างจากชื่อเชยๆ โดยสิ้นเชิง หลายคนเคยแนะนำให้เปลี่ยนชื่อให้เขากับตัวตน แต่สมบัติปฏิเสธโดยให้เหตุผลว่าชื่อเดิม “เท่ห์ดี” น้องๆ ในบริษัทจึงพร้อมใจตั้งชื่อเล่นให้ว่า บั๊ด หรือ บั๊ดดี้
"พี่สมบัติ ผมจะไปรู้หรอ คงไม่มั๊ง เป็นตำรวจท่าทางห้าวๆ แต่กวนอารมณ์ที่สุด" อนุภาพย้ำ สรรพนามเรียกสมบัติเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยตามอารมณ์ เหมือนสมบัติที่ใช้สรรพนามเรียกตัวเองเปลี่ยนไปตามอารมณ์เช่นกัน
"อ้าว ก็นึกว่ายูมีเกย์ด้าไม่ใช่เหรอ" แกล้งเบ้ปากทำหน้าผิดหวัง
"เรด้าผมไม่มีรัศมีเข้มเหมือนพี่นี่"
"พี่ นุ คุณตฤณเชิญพบที่ห้องครับ" อาทิตย์ เพื่อนร่วมงานรุ่นน้องเดินเข้ามารายงาน
อนุภาพพยักหน้า กล่าวขอบคุณ
ตฤณ กรรมการผู้จัดการหัวหน้าของเขานั่นเอง...เชิญให้ไปพบที่ห้อง
ชายหนุ่มทราบว่าเรื่องอะไร…
เขาควรจะมาถึงที่ทำงานสายแค่ราวครึ่งชั่วโมง และอาจเข้าประชุมทันหรือไม่ก็สายนิดหน่อยถ้ารถเจ้ากรรมไม่ทำพิษ
รถสปอร์ตเตี้ยกว่ารถเก๋งทั่วไป ความเร่งรีบเขาไม่ทันสังเกตุเห็นสันคอนกรีตลดความเร็วเมื่อก่อนเลี้ยวออกจากซอย กระแทกเข้าไปเต็มที่ ได้ยินเสียงดังสนั่นท้ายรถ กันชนท้ายหลุดลงมา ชายหนุ่มต้องจอดรถลงมาดู แต่ทำอะไรไม่ได้ เขาเก็บกันชน ตั้งใจจะยัดเข้ากระโปรงท้ายรถเผื่อเอาไว้ซ่อม แต่เปิดไม่ได้เพราะถูกชนบู้บี้
อนุภาพตัดสินใจทิ้งกันชนไว้ข้างถนน รถที่ตามหลังมาบีบแตรไล่ ...ทุกคนต้องรีบไปทำงานทั้งนั้น
ก่อนเลี้ยวเข้าซอยบริษัท รถเขากระตุกถี่ๆ ส่งเสียงแปลก ทำท่าจะเร่งไม่ขึ้น ทั้งที่ขับรถฝ่ารถติดแบบช้าๆมาตลอด ไฟท้ายเขาแตกใช้การไม่ได้ อนุภาพต้องคลานมาตลอดทาง เปลี่ยนเลนอย่างยากลำบาก
เมื่อไฟแดงเปลี่ยนเป็นไฟเขียว เขารีบเร่งเครื่อง แต่รถขยับช้ามาก และกระตุก...เขารู้ว่าต้องมีปัญหาอะไรอีกแน่นอน ชายหนุ่มจึงจำต้องรถลงไปดูอีกครั้ง
อนุภาพเลยเห็นว่าท่อไอเสียท้ายรถเขาแตก บี้เข้ามายับยู่ยี่ กว่าจะถึงที่ทำงานได้ต้องลุ้นแทบแย่
...วันนี้ซวยจริงๆ...
อนุภาพโยนความผิดให้เจ้าของรถแลนด์โรเวอร์ทั้งหมด...หน้าตายียวนกวนประสาทนัก รถเขาแทบไม่เป็นอะไรเลย…
.......

อนุภาพถอนหายใจเบาๆ เมื่อมายืนอยู่ตรงหน้าห้องของ ตฤณ เทวานุภาพ
ตฤณ เป็นคนทำงานเก่ง บุคลิกเงียบขรึม ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ เดาใจยาก เด็ดขาด ตรงไปตรงมา แต่หากใครทำอะไรผิดพลาด เขาจะดุไม่ไว้หน้า แต่ไม่ใช่เพราะใช้อารมณ์ฉุนเฉียวโดยไม่มีเหตุผล
อนุภาพเองก็ทรนงในตัวเองเหมือนกันที่เป็นคนเก่ง งานที่เขาทำออกมาดีเสมอ ซึ่งตฤณก็ทราบข้อนี้ดี
มีอย่างหนึ่งที่อนุภาพสังเกตเห็นในตัวเจ้านาย ตฤณแสดงออกบางอย่างให้เขาสงสัยอยู่บ้างว่าชอบเขาอยู่เหมือนกัน แต่ตฤณเป็นคนที่ไม่ยอมรับอะไรง่ายๆ บางครั้งเขาก็ปิดกั้นตัวเองเกินไป
ความที่เป็นหัวหน้าทำให้ตฤณไม่แสดงออกอะไรออกมาชัดเจน...
อนุภาพเองก็เป็นคนนิ่งๆ ไม่แสดงออกทางอารมณ์แบบนี้เท่าใดนัก
...นานมากแล้ว นานตั้งแต่เขาเลิกกับธนาภพ ... ไม่สิ ... ตั้งแต่ธนาภพทิ้งเขาไป...

อนุภาพสั่นหัว อยากจะสะบัดให้ความทรงจำทั้งหมดหายไป...แต่ยากนัก...
เขาเคาะประตูห้องของตฤณแล้วเปิดเข้าไปโดยไม่รอให้เจ้าของห้องตอบรับ ตฤณจ้องมองที่ประตูอยู่แล้วเหมือนกำลังรออยู่ เขาเอนตัวกับพนักพิงของเก้าอี้ผู้บริหารบุหนังสีดำตัวใหญ่
ผนังห้องของตฤณเป็นไม้โอ๊คสีน้ำตาลเข้ม โคมไฟเปิดไม่หมดทุกดวง เฟอร์นิเจอร์ในห้องล้วนชิ้นใหญ่ๆ สีทึมหม่น อนุภาพนึกถึงห้องของอธิการบดีเมื่อครั้งเรียนมหาวิทยาลัยมากกว่าจะเป็นห้องของประธานกรรมการบริหารบริษัทโฆษณา
"คุณมาไม่ทันประชุมกับลูกค้า ให้คนโทรตามก็ไม่ติด" ตฤณเปิดฉาก
"โทรศัพท์แบตหมดครับ แล้วก็คุณตฤณคงยังไม่ทราบ รถผมเกิดอุบัติเหตุ"
ตฤณเลิกคิ้ว
อนุภาพอยู่ตรงหน้าท่าทางเยือกเย็นไม่มีร่องรอยบาดเจ็บ เขาเลยไม่แสดงออกชัดเจนว่าตกใจกับเรื่องอุบัติเหตุ
"ผมอยากให้คุณบรีพกับลูกค้า เขาเองก็อยากจะคุยกับคุณมากกว่าเพราะเป็นคนออกแบบ อาทิตย์ยังเด็กไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่ ผมเองก็เข้ารับฟังเฉยๆ คอยเสริมเท่าที่ทำได้ พจนีย์เลยต้องรับหน้าอธิบายไปแต่ก็ไม่ละเอียดทั้งหมด คุณควรโทรไปหาเค้าอีกที"
ชายหนุ่มนึกในใจว่าเขาต้องโทรไปอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องมาบอก...บางทีตฤณก็จู้จี้กับเขาเกินไป
"แล้วเรื่องราคาเขาโอเคไม๊ครับ"
"เขาต่อนิดหน่อย ผมเลยลดให้ รายละเอียดคุณไปถามคุณปณิตา"
อนุภาพคุยกับตฤณเรื่องงานอื่นต่ออีกประมาณ 15 นาที จนเจ้านายหนุ่มอนุญาตให้กลับไปทำงานได้
ชายหนุ่มขยับตัวจะลุกขึ้น
"เจ็บไม๊" ตฤณชะโงกหน้าเข้ามาใกล้
ตลอดเวลาที่คุยกัน เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ตลอด สายตาจับอยู่ที่หน้าของอนุภาพ คุยเป็นการเป็นงาน
อนุภาพเลิกคิ้ว แปลกใจนิดที่จู่ๆ ตฤณเปลี่ยนเรื่อง
"เอ่อ นิดหน่อยครับ" ตอบเสียงค่อย
เมื่อชะโงกหน้าเข้าใกล้ เขาสังเกตุเห็นกลางหน้าผากและเหนือปลายคิ้วขวาของชายหนุ่มมีรอยช้ำแดงๆ
อยากเอื้อมมือไปแตะและลูบไล้ให้หายเจ็บ ... ตฤณได้แต่นึก ไม่กล้าทำเช่นนั้นจริงๆ
อนุภาพแสดงท่าทางเงียบขรึมและเยือกเย็นกับเขาแทบทุกครั้งที่คุยกัน นอกจากบางครั้งที่มีขัดแย้งกันบ้างถึงจะเห็นชายหนุ่มแสดงท่าทางหงุดหงิด
...อนุภาพเป็นคนรั้น..ข้อนี้เขารู้ดี
"คุณน่าจะไปทายาแก้ฟกช้ำซะหน่อย"
ตฤณไม่กล้าแสดงออกว่าห่วงมากนัก
ความเงียบเสี้ยววินาทีเกิดขึ้นก่อนที่อนุภาพจะขอตัวกลับไปทำงาน
ประตูห้องปิด ตฤณมองตามหลังชายหนุ่มอย่างครุ่นคิด
ไม่มีใครรู้ว่าเขาชอบอนุภาพ เขาเป็นคนเคร่งขรึมและค่อนข้างดุในสายตาลูกน้อง ใครทำอะไรไม่ถูก เขาเป็นเอาเรื่อง ลูกน้องในสำนักงานเกรงเขาทั้งนั้น มีอนุภาพที่เถียงได้มากกว่าคนอื่นเวลาขัดแย้งทางความคิดเรื่องงาน
บางครั้งเขาก็ยอม อาจเป็นเพราะเหตุผลของอนุภาพดีกว่า และเขาเองก็เชื่อในฝีมือ อีกใจหนึ่งเขารู้ว่าเพราะเขาชอบชายหนุ่ม เลยยอมอ่อนให้บ้าง แต่บ่อยครั้งเขาเองก็ฉุนเฉียวกับชายหนุ่มเหมือนกัน
เขาเป็นหัวหน้าทุกคนในบริษัท ทุกคนเกรงเขา ตฤณรู้สึกลำบากใจที่จะแสดงความรู้สึกแท้จริงให้ใครเห็นโดยเฉพาะอนุภาพที่ช่างเยือกเย็นกับเขานัก
...ตฤณไม่รู้จะทำอย่างไร!
******************


Jeremy_F

  • บุคคลทั่วไป

เป็นอีกเรื่องที่น่าติดตาม  :m4:

เป็นกำลังใจให้ค๊าบบ  :L2:

+1 ให้เลย..  :oni2:

ออฟไลน์ wan

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +643/-10
 :mc4: ยินดีกับเรื่องใหม่ แค่เริ่มต้น ก็สนุกแล้ว

เมื่อคนอารมณ์ อ่อนไหว เจอกับคนเจ้าเลห์  อะไรจะเกิดขึ้น

เป็นกำลังใจให้นะครับ ประเดิมเรื่องให้ก่อน +1 ให้เป็นกำลังใจ

และขอให้ขยัน ๆ ลง ขอให้จบด้วยนะครับ

ปล. ไม่ค่อยชอบ คนอาชีพนี้เหมือนกัน แต่ไม่ได้เกียจนะครับ

ออฟไลน์ Simply Blue

  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1107
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +120/-3
ว้าวๆๆๆๆๆ เรื่องใหม่ เกี่ยวกับตำรวจซะด้วยวุ้ย น่าสนใจ อยากรู้เป็นงัยต่อ ท่าทางจะพัลวัน(สะกดผิดขออภัย) ไม่น้อย 
ติดตามต่อไป

MRpongrapee

  • บุคคลทั่วไป
คุณ นุ น่ารักจังครับ  :o8:

เป็นกำลังใจให้ จขกท ด้วยนะครับ

ภาค 2 อ่ะ  ผมรออยู่นา  :oni1:

ออฟไลน์ Ugly-TheBeast

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
อ่า มาแล้วเหรอคับ
อิอิ กำลังคิดจะอ่านอีกรอบพอดีเลย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด