**ปรัชญาช่างกลฯ ภาค ปัง-ปอนด์ by aoikyosuke**
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: **ปรัชญาช่างกลฯ ภาค ปัง-ปอนด์ by aoikyosuke**  (อ่าน 104943 ครั้ง)

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2. ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์  และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

เวป ไซต์ แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่าง ประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0


******************************************************************************


มีเรื่องใหม่ของคุณ aoikyosuke มาลงให้อ่านอีกแล้วครับ เป็นเรื่องในกลุ่ม series ปรัชญาเด็กช่างกลฯ จะพยายามมา post ให้จบเร็วๆ จะได้อ่านกันอย่างเพลินๆ ความดีความชอบทั้งหมดยกให้คนแต่งครับ ขอบคุณคุณเท็นอีกครั้งที่อนุญาตให้เอาเรื่องมาลงให้ได้อ่านกัน  ถ้าเรื่องที่ลงมันซ้ำกับที่ลงไปแล้ว รบกวนช่วยแจ้งด้วยครับ ผมจะได้เอาออก สนุกกับการอ่านนะครับ

******************************************************************************

ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน ความในใจของปอนด์)


ผมรู้จักไอ้ปังผ่านทางไอ้ทัต ไอ้ทัตเนี่ย มันเป็นแฟนของไอ้ตั้ม ซึ่งผมเองก็ไม่ค่อยสนิทกับมันเท่าไหร่
และก็ไม่เคยคิดว่าต้องสนิทกับมันด้วย เพราะอะไรน่ะเหรอ
ก็เพราะว่าไอ้ห่าทัต มันทำให้ไอ้ตั้มเพื่อนของผมเป็นเกย์

มันต้องชั่วช้าขนาดที่ว่า เอาเหล้ามามอมไอ้ตั้ม แล้วไอ้ตั้มก็เมาไม่รู้เรื่องมันก็เลยปล้ำไอ้ตั้มแน่ ๆ
แล้วสุดท้ายมันคงกลัวว่า ความลับจะเปิดเผย มันเลยกักขังไอ้ตั้มไว้ ไม่ยอมให้ใครรู้ว่าที่จริงแล้ว
ไอ้คนเลวทัต.....มันข่มขืนตั้มเพื่อนรักของผมแน่ ๆ เลย

แต่...........................

ทำไมมันดูเหมือนคนรักกันจังเลย ทำไมบางทีมันก็คุยกันกระหนุงกระหนิง กระจุ๋งกระจิ๋ง อย่างนั้น
ผมซึ่งบังคับขู่เข็ญ จะมาอยู่อาศัย โดยอ้างเหตุที่ว่า
ถ้าไม่ยอมให้ผมมาอยู่ด้วย ผมจะบอกแม่ไอ้ตั้ม แค่นั้นแหละ ไอ้ทัตมันก็เลยยอม
แล้วมันก็ให้ผมซึ่งเป็นแขกที่ดีที่สุด นอนบนพื้นห้อง....
มันให้ผมนอนพื้น แต่มันและไอ้ตั้มนอนกอดกันกลมดิก อยู่บนเตียง

ผมก็เลยชักจะไม่เข้าใจแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แล้วไอ้ที่ผมสันนิษฐานไว้ มันจะผิดไปหรือเปล่า

เออ เว้นไว้ก่อน
มาที่เรื่องของไอ้ปังก่อน

เท่าที่ผมรู้นะ.......คือ ผมแอบเงี่ยหูฟัง คือ จะบอกว่าผมเสือกไปรู้ก็ได้นะ
แบบว่าก็ไอ้ปังมันคุยกับไอ้ทัต ไอ้ทัตแหละ ไอ้ห่าทัตเครื่องกลนั่นแหละคนเดียวกัน
ผมคงจะกระโดดถีบมันถ้าผมเรียนอยู่แผนกก่อสร้าง แต่ผมอ่ะ เด็กช่างยนต์ครับ ผมเรียนช่างยนต์ก็เลย
ไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ แต่ผมเกลียดมัน มันทำให้ไอ้ตั้มเพื่อนผมเป็นเกย์ ขอย้ำว่าเป็นความผิดของไอ้ทัตแน่ ๆ

ไอ้ปังเนี่ย คือว่าไงดีล่ะ

มันมีปัญหากับพ่อเลี้ยงมัน มันเลยหนีออกจากบ้าน และโดนไอ้ทัตขู่เข็ญให้มาอยู่ที่นี่ด้วยกัน ไอ้ปังมันก็เรียนช่างยนต์เหมือนกัน แต่คนละห้อง มิน่าล่ะ ผมเลยไม่ค่อยเห็นหน้ามัน แต่ก็คิดอยู่ว่าหน้ามันคุ้น ๆ

และมันก็เลยมีข้อตกลงระหว่างเรา 3 คน ผม ไอ้ทัต และไอ้ตั้มเพื่อนรักว่า ถ้าเกิดไอ้ปังกลับมา เราจะเป็นเพื่อนกัน จะไม่ทะเลาะกัน และเราก็จะเล่นบทคนดีปลอบโยนไอ้ปัง

ผมอะ.....ยังไงก็ได้
ผมไม่เคยคิดจะสนใจไอ้ปังอยู่แล้ว ไม่เคยคุยกับมันด้วยซ้ำ ผมไม่ชอบทุกคนที่เป็นเพื่อนไอ้ทัตทั้งนั้นแหละ

ผมก็เลยพาลไม่ชอบไอ้ปังด้วย เพราะแม่งชอบแอบไปยืนร้องไห้หน้าระเบียงคนเดียว ตอนกลางคืน
มันทำให้ผมนึกรำคาญว่ะ ผู้ชายห่าอะไรร้องไห้ เป็นวรรคเป็นเวร เห็นแล้วเบื่อ เซ็ง
ผมก็เลยอยู่ของผมคนเดียวก็ได้ แต่ผมต้องมาเป็นมารขวางคอไอ้ทัตก่อน นั่นแหละหน้าที่ของผม
ส่วนไอ้ปัง มันมาด้วยก็ดีเหมือนกัน เวลาผมเผลอ ไอ้ทัตมันจะได้ไม่กล้าทำอะไร
เพราะมีไอ้ปังเป็นกันชน 55555555555555555 กูนี่ฉลาดจริงเว้ย


ผมก็อยู่ขัดขวางไอ้ทัตมันไปอย่างนั้นแหละ สะใจดี มันยังทำท่าอึดอัดใจ ผมยิ่งสะใจ
อยากปล้ำเพื่อนกูเอง ไอ้ห่าทัต ทีกูล่ะมึง
แต่ดูเหมือนว่า ไอ้ปังเนี่ย มันจะไม่เคยรู้เลยนะว่าเพื่อนมันเลวแค่ไหน
บางทีผมก็เห็นมันออเซาะไอ้ทัตเหมือนกัน แม่งคงจะเป็นเกย์ เป็นตุ๊ดเหมือนกันแหละ
ผมเลยเป่าหูไอ้ตั้มทุกวัน ว่าไอ้เนี่ยมันต้องเคยเป็นคู่ขาไอ้ทัตแน่ ๆ เลย จริง ๆ นะ
ผมมีสัญชาติญาณแบบนั้นจริง ๆ ผมรู้แล้วกัน สมองอันชาญฉลาดของผมบอกผมแบบนี้

แต่ว่ามันยังไงไม่รู้แปลก ๆ เวลาเห็นไอ้ทัตมันปลอบใจไอ้ปัง ผมก็ชักจะนึกเคือง
ผมอ่ะ ต้องนอนเสื่อบนพื้นกับไอ้ปังทุกวัน แต่ผมก็ไม่ค่อยอยากคุยกับมันหรอก
เอาเป็นว่า ผมไม่เคยพูดกับไอ้ปังสักประโยคด้วยซ้ำ เพราะผม....เกลียดมัน
แบบว่าไม่มีสาเหตุ ก็คนมันเกลียดอ่ะ เห็นหน้าก็เกลียดแล้ว มีอะไรป่าว

แต่ผมก็เริ่มชักไม่แน่ใจตัวเอง เมื่อเห็นหน้าไอ้ปังบ่อย ๆ
เจอแม่งทุกวัน นอนด้วยกัน ทุกวัน
อยู่ห้องเดียวกันทุกวัน ห้องถึงแม้มันไม่แคบนัก สำหรับอัดควาย 4 ตัวเข้าไป
แต่มันก็เดินสวนกันอยู่อย่างนี้แหละ ยังไงมันก็ต้องเห็นว่าอีกคนทำอะไร

ดูไป ดูมา

ไงดีล่ะ.......อย่าบอกใครนะ
เงียบ ๆ เลยแล้วกัน

ห้ามเอ็ดไปล่ะ

ก็
แหะ แหะ คือแบบนี้นะ

จริง ๆ แล้ว ไอ้ปังเนี่ย ....... มันก็น่ารักดีเหมือนกันเนอะ

เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย ผมไม่ได้เป็นเกย์นะ

อย่าเข้าใจผิด ผมไม่ได้เป็นจริง ๆ

ผมมาเพื่อกำจัดไอ้ทัตออกจากชีวิตเพื่อนรักของผมนะ

จริง ๆ ผมสาบานได้

แต่...เอ่อ ไงดีล่ะ

แบบว่า

ไอ้ปัง.....มันก็.....ง่า.....คือ......แบบว่า.....มองไปมองมา.....ผมก็ ว่ามัน.....น่ารักดี......แค่นั้นเองนะ...แค่นั้นเองจริง ๆ ผมไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ เชื่อผมเท้ออออออออออออ เชื่อผมเถอะ จริง ๆ ผมไม่โกหกหรอก เชื่อผมสิ
ก็ผมออกจะหล่อล่ำ กล้ามใหญ่ หล่อแมนได้ใจ
สาว ๆ รุมกรี๊ดขนาดนี้

ผมบอกแล้ว....ผมไม่ใช่เกย์

จริง ๆ นะ ผมไม่ใช่เกย์จริง ๆ

อ้าว แล้วทำไมต้องมองผมแปลก ๆ งั้นด้วยล่ะ ทำไมอ่ะ ไม่เชื่อเหรอ ผมไม่ใช่เกย์จริง ๆ จริง ๆ นะ จริงจริ๊ง.....

TBC……

*********************************


*** ขออนุญาตแก้ไขคำห้อยท้ายของชื่อเรื่อง เพื่อลดความรุงรังของหัวข้อ  แต่หากผู้แต่งมีเรื่องแจ้งเพิ่มเติม ก็สามารถแก้ไขชื่อเรื่องได้ตามปกติค่ะ
 ทิพย์โมบอร์ดนิยาย

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-09-2010 08:21:20 โดย THIP »

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน ความในใจของปัง)

อย่ารำคาญผมเลย ที่ผมเป็นคนแบบนี้
ผม เป็นคนเก็บกดนะ
ไอ้ทัตเคยบอกผมแบบนี้ แต่ผมไม่รู้ว่า ที่ผมเป็นเรียกว่าเก็บกดหรือเปล่า

ผมก็ยอมรับ ว่าผมเป็นแบบนี้จริง ๆ อาจจะเป็นเรื่องที่บ้านด้วยก็ได้ ที่ทำให้ผมไม่อาจจะทนอยู่ได้อีก
ผมรู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ผมเลยเก็บเสื้อผ้าออกจากบ้าน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมจะไปไหน
แต่พอบอกว่าจะออกจากบ้าน ไอ้ทัตมันก็เลยลากผมมาอยู่ด้วย
ลากผมมาเป็นภาระมันอีกต่างหาก

ผมมีแต่ไอ้ทัตที่เป็นเพื่อนของผมจริง ๆ ไอ้ทัตมันดีกับผมมาก เพื่อนของมันที่ชื่อตั้มก็ไม่ว่าอะไรผมสักคำ
ยอมให้คนน่ารำคาญอย่างผมมาอยู่ด้วย ผมเกรงใจมันสองคนมาก ที่เอาแต่สร้างปัญหาไม่เลิกอย่างนี้
แล้วก็ต้องมาเป็นภาระไอ้ทัตกับไอ้ตั้มอีก

ผมมันเป็นคนที่แย่เหลือเกินนะ ไม่เคยทำให้ไอ้ทัตมันสบายใจเลย บางครั้งผมก็เผลออ้อนมันไปเหมือนเด็ก ๆ
ผมกลัวไอ้ตั้มจะมองผมไม่ดีเหมือนกัน ที่มายุ่งกับแฟนของมัน

ที่จริงผมก็รู้อยู่ว่าไอ้สองคนนี้ มันคงไม่ใช่แค่เพื่อนกันแน่ ๆ
แล้วผมก็ยังเสือกมาอยู่เป็นก้างขวางคอเขาอีก
ผมมันเป็นคนที่ก่อแต่ความวุ่นวายเดือดร้อนให้ ใคร ๆ ไม่รู้จักจบสิ้นเลยจริง ๆ
แล้วเวลามันอยู่ด้วยกัน แล้วมีผมอยู่ด้วย มันก็ไม่กล้าคุยกันไม่กล้าหัวเราะกัน
มันคงไม่อยากให้ผมรับรู้เรื่องของมันหรอก
ผมก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ไปก็ได้

ผมไม่อยากให้มันสองคนอึดอัดใจ

ผมเก็บกวาดเอาผ้าไปซัก
ถูห้องกวาดห้อง บางครั้งผมก็รีดผ้าให้ด้วย
ทำอะไรทุกอย่างที่ผมพอจะตอบแทนมันได้ ผมก็ทำ
ถึงไอ้ทัตและไอ้ตั้ม รวมทั้ง ใครนะ ไอ้ปอนด์งั้นเหรอ

อืม ถึงแม้มันบอกว่ามันซักเองได้ก็เถอะ แต่ผมก็อยากทำให้
ไม่ใช่มาอาศัยเขาอยู่แล้ว ก็จะอยู่ฟรี ๆ แบบนี้

ต้องทำงาน ทำนั่นทำนี่ให้เขาบ้าง ผมทำทุกอย่าง ขัดพื้น ขัดห้องน้ำ
ทำอะไรได้ ผมก็ทำสารพัดแหละ เท่าที่ผมจะพอตอบแทนบุญคุณมันได้

แต่ผมไม่รู้ว่า ผมยังต้องอาศัยมันอย่างนี้อีกนานเท่าไหร่
ผมก็ดีแต่รบกวน
ผมมันห่วยแตกจริง ๆ

ไอ้ปอนด์มันก็เลยเกลียดผมล่ะมั้ง ที่มาทำให้ที่นอนมันแคบลงอีก ไอ้ทัตบังคับจะให้ผมไปนอนที่เตียง
แต่ผมทำไม่ได้หรอก มารบกวนเขาแล้วยังจะมาทำตัวอยู่สุขสบายอีก มันจะเลวไปใหญ่แล้วแบบนั้น
แต่ว่าไอ้ปอนด์มันคงจะเกลียดผมมากเลยล่ะ มันไม่เคยพูดกับผมเลย บางทีมันก็มองผมแบบขวาง ๆ

ผมก็เลยเลี่ยงด้วยการไม่อยู่ให้มันเกะกะลูกกะตา

ด้วยการไปยืนที่หน้าระเบียงบ้าง ทั้งที่บางทียุงมันก็ชุมกัดจนขาเป็นรอยเลยก็เถอะ
ผมเคยเผลอร้องไห้ คิดถึงที่บ้าน แล้วไอ้ปอนด์มันก็คงเห็น มันเลยยิ่งจะรังเกียจผมไปใหญ่
ผมต้องรีบ ปาดน้ำตาออก กลัวไอ้ปอนด์มันจะว่าผมอ่อนแอ
ผมไม่รู้จะทำยังไง ผมเลยเลี่ยง ๆ ให้ห่าง จากไอ้ปอนด์ ไม่อยากให้มันรำคาญตา
ไม่อยากให้มันหงุดหงิด
และเพื่อให้ไอ้ปอนด์ไม่ต้องอึดอัดใจ

และที่สำคัญ ผมไม่ชอบสายตาที่ไอ้ปอนด์มองผมเลย มันดูเหยียด ๆ พิกล
เพราะผมมันจนสินะ มันก็เลยนึกรังเกียจ

เกิดเป็นไอ้ปอนด์นี่ดีจังเลยนะ

ไม่ต้องทำอะไรก็มีเงินทองใช้จ่าย อยู่บ้านดี ๆ สบาย ๆ ก็นึกอยากลำบาก มานอนพื้นห้องเล่น

แต่ผมน่ะ อะไรก็ได้ ผมลำบากมาจนชินแล้ว

ไอ้ปอนด์มันคงจะรังเกียจผมมาก

แต่ก็ต้องเดินสวนกันไป เดินสวนกันมาแบบนี้ จะเข้าห้องน้ำ ผมก็ให้ไอ้ปอนด์เข้าก่อนดีกว่า

เสื้อของมันผมก็ต้องแขวนดี ๆ กลัว ว่าจะไปซักแล้วทำให้สีตกได้

แล้วมันจะด่าผมว่า นอกจากจะเสือกแล้ว ยังมาทำให้ของมันเสียหายอีก

ผมขอโทษครับ ที่มาพูดพล่ามอะไรแบบนี้

ผมคงจะเก็บกดมาก เลยพูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

อย่ารำคาญผมเลยครับ

แต่รำคาญผมไปก็ได้

ที่ผมมันห่วย แล้วก็แย่แบบนี้

ผมขอโทษครับ

ต่อไปผมจะไม่มาพูดพล่ามแบบนี้ให้รำคาญอีก

TBC……

*********************************
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-12-2008 20:04:53 โดย kamui1972 »

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน มอง)

“ปัง...กินข้าวโว้ย....” เสียงของไอ้ทัตเรียกครั้งที่ร้อย ให้ไอ้ปังที่ยังคงตากผ้าที่ระเบียงอยู่ เข้ามากินข้าวได้แล้ว
ไอ้ปังมันนั่งซักผ้าตั้งแต่ หกโมงเช้า จนป่านนี้ปาเข้าไปเกือบเที่ยง มันขัดชิบหายวายป่วง กลัวจะซักผ้าไม่สะอาด
ทั้งที่เวลาอยู่กันเอง ไม่เคยซักผ้าได้เท่าไอ้ปังเลย หนักไปทางขยำ ขยำแล้วก็ตากมากกว่า แต่ไอ้ห่าปัง
แม่งซักจนไม่มีเศษดินเศษฝุ่นเลย เผลอ ๆ บางทีแม่ง ยังซ่อมกระดุมให้อีกต่างหาก

เรียกมันมาแดกข้าวมันก็ไม่ค่อยจะแดกเท่าไหร่หรอก เพราะไอ้ห่าปังมันเกรงใจ มันไม่อยากเป็นภาระ
ภาระห่าอะไรล่ะ ทำงานบ้านสารพัด จ้างแม่บ้านยังแพงกว่าเลี้ยงข้าวไอ้ปังอีก
ไอ้ปังมาอยู่นี่ดีเป็นไหน ๆ ดีกว่าไอ้ห่าปอนด์ ที่เอาแต่กันท่า คนเขาเป็นผัวเมียกัน ยังจะเสือกมากันท่าอีก

แต่ไอ้ปังแม่งเลี่ยงตลอด อะไรก็เอาแต่ยืนที่ระเบียง ยืนแม่งทั้งวันทั้งคืน เพราะกลัวเขาและตั้มไม่ได้จู๋จี๋กัน

“มึงไม่แดกนะไอ้ปัง...กูกับไอ้ตั้มก็ไม่แดกด้วย...เอามั้ยล่ะ...” แค่เสียงขู่เล่น ๆ ของไอ้ทัตแค่นั้นแหละ
ก็ทำให้ไอ้ปังเดินเข้าห้องมาได้ และ มาร่วมวงนั่งกินข้าวด้วย
ไอ้ปอนด์ยังคงมองไอ้ปังแบบเหยียด ๆ

แม่ง อะไรนักหนาวะ ก็รู้อยู่หรอกว่าต้องซักผ้า แต่ก็น่าจะคิดมั่งสิ
ว่าต้องรู้จักหัดกินข้าวกินปลาก่อน ไม่ใช่ทำแต่งานงก ๆ แบบนี้

ปังมันคงไม่รู้หรอกว่าคนที่มองหน้ามันเหมือนจะเหยียด เต็มทน นึกเป็นห่วงมันมากขนาดนี้ มันรีบหลบตา
และก็ตั้งหน้าตั้งตากินแต่ข้าวเปล่า จนไอ้ตั้มต้องตักกับข้าวใส่จานให้นั่นแหละ มันถึงยอมกินกับข้าวด้วย

“ปัง...เกรงใจมาก ๆ ไม่ดีนะเว้ย...” ร่างบางน่ารักส่งยิ้มอ่อนโยนให้ ปังก็น่ารักดี น่ารักจนบางทีก็แอบหึงเหมือนกัน กลัวว่าทัตจะปันใจ แต่ความสงสารมันมีมากกว่า ก็เลยไม่อยากจะคิดเรื่องไม่ดีแบบนี้

“กินเข้าไปเหอะกับข้าวอ่ะ..ไอ้เหี้ยปอนด์ไม่เห็นมันทำอะไรมันยังแดกได้ แดกดีเลย..” ไอ้ตั้มหันมามองหน้าไอ้ปอนด์และก็ประชดเข้าให้ อมยิ้มเมื่อเห็นไอ้ปอนด์หน้างอหงิก

เออ ..... เพื่อนตั้มของกู กูอุตส่าห์มาขัดขวางไอ้ทัตไม่ให้ปล้ำมึงได้ มึงยังไม่เห็นความดีกูเลยนะ

ไอ้ปังตั้งหน้าตั้งตากินแต่ข้าว แล้วก็รีบลุกไปตากผ้าที่ตากค้างไว้ต่อ

“แม่งไอ้ปังมันจะเกรงใจเกินไปแล้วนะตั้มเนอะ....แต่คนบางคนดิ...นั่งกิน ข้าวหน้าตาเฉยเลย” ไอ้ทัตประชดไอ้ปอนด์เสียงดังพอให้ไอ้ปอนด์ที่นั่งกินข้าวอยู่ได้ยิน

ว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำ ก็เปิดศึกกับมันซะหน่อย อยากมาขัดขวางความรักของผัวเมียเขาเอง ช่วยไม่ได้

“ทัต..เพื่อนตั้มนะ...อย่าทะเลาะกันได้ป่าว...ตั้มปวดหัว” ร่างบางเบื่อหน่ายเต็มทนที่ทั้งแฟนแล้วก็เพื่อน
เอาแต่เขม่นกันอยู่แบบนี้

เพื่อนก็เกลียดแฟน
แฟนก็ไม่ถูกกับเพื่อนไปซะอีก เวรจริง ๆ

ไอ้เพื่อนก็อธิบายแล้วว่ารักกันชอบกัน ไม่ได้มีอะไรไม่ดี มันก็ทำเหมือนไม่เข้าใจซะที
ส่วนแฟนก็ยังดีที่คุยกันรู้เรื่องหน่อย ห้ามแล้วว่าถ้าเกิดทะเลาะกันอีกจะโกรธ
ก็เลยดูเหมือนจะแค่เขม่น ๆ กันแค่นั้น
แต่คนที่น่าเป็นห่วงที่สุด
โน่นเลย
ตากผ้าอยู่หน้าระเบียงนั่น
ทำงานแม่งทุกอย่างเลย ไม่ยอมให้ใครแตะอะไรเลย
เลยพลอยสบายกันไปหมด จะช่วยก็ไม่ยอม
บอกว่าถ้าเกิดช่วยก็คงไม่มีหน้าอยู่ด้วยได้อีก

เลยต้องยอมให้ทำงานอยู่คนเดียว

ส่วนไอ้เพื่อนเวร
นี่เลย กินอิ่มแล้วก็นอนเอกเขนกสบายใจเฉิบ ไม่เคยคิดจะช่วยปังทำงานบ้านมั่งเลย
ด่าก็แล้ว อะไรก็แล้ว มันยังทำท่าไม่สนใจอีก

แต่เดี๋ยวนี้ชักแปลก ๆ เคยนั่งสังเกตกับทัตเหมือนกัน ว่าทำไมพักนี้ ไอ้ปอนด์มันชอบมองไอ้ปังแปลก ๆ
บางทีมองอยู่ดี ๆ ก็ยิ้มซะงั้น แบบนี้เนี่ย มีลุ้นนะเนี่ย

“ทัต....ดูดิ..อีกแล้วนะ” ร่างบางขยับเข้าไปชิดกับแฟนของตัวเอง
และกระซิบบอกเสียงเบา พอให้ได้ยินกันสองคน

ไอ้ปอนด์มันแอบมองไอ้ปังที่ตากผ้าอยู่หน้าระเบียงอีกแล้ว มันรู้ตัวมั่งมั้ยเนี่ย ว่ามองไอ้ปังด้วยสายตาแบบไหน

“อือ..ทัตว่าเหมือนคนกำลังมีความรักว่ะ” ไอ้ทัตกระซิบตอบกลับ
และแอบหอมแก้มแฟนตัวเอง ในขณะที่ไอ้ตัวมารเผลอ

“บ้า...เดี๋ยวมันก็โวยวายอีกหรอก....” ในความเป็นจริงของทุกวันก็คือ
แค่ไอ้ทัตกับไอ้ตั้มมันแตะตัวกันนิดเดียว
ไอ้ปอนด์ก็โวยวายดังลั่นแล้ว แต่เนี่ย
ขนาดคุยกันกระซิบกระซาบแบบนี้ ไอ้ปอนด์มันยังไม่รู้เรื่องเลย แบบนี้จะให้คิดยังไงเนี่ย

“ชัวร์แล้วแบบนี้....” ทั้งไอ้ตั้มและไอ้ทัตสบตากันอย่างรู้ใจ บทบาทต่อไป ต้องให้เพื่อนพระเอกช่วยพระเอกให้สมหวังแล้วแบบนี้

ไอ้ตั้มและไอ้ทัต มองไอ้ปอนด์ ที่ยังชะเง้อมองคนนอกระเบียงไม่วางตา
ได้เวลาออกโรงแล้วไอ้พระเอก ยังไม่รู้ตัวอีก เดี๋ยวจะช่วยนะปอนด์เพื่อนรัก

ทั้งไอ้ตั้มและไอ้ทัตหัวเราะคิกคักชอบใจกันอยู่สองคน
โดยที่ไอ้ปอนด์ยังคงแอบชะเง้อมองไอ้ปัง แบบไม่รู้เลยว่ามีใครสังเกตเห็นปฏิกิริยาแปลก ๆ ของมัน
ในขณะที่ตัวมันเองก็ไม่เคยรู้ตัวเลย ว่ามองไอ้ปังแล้ว ทำหน้ายังไงออกไป

TBC……

*********************************

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน แผนขั้นที่ 1)

“ไอ้ปังเนี่ย....มันน่าสงสารนะ...ต้องเดินเข้าบ้านทั้งที่แดดเปรี้ยง ๆ ตอนกลางวัน ไอ้เราคนเป็นเพื่อนก็อยากจะปั่นจักรยานไปรับมันเหมือนกัน แต่เราก็ดันเลิกทีหลังมันซะได้ สงสารมันจังเลยเน้ออออออ”

ไอ้ทัตแกล้งพูดเสียงดัง ให้ไอ้คนที่เป็นมารขวางคอที่นั่งกั้นกลางระหว่าง เขาและตั้มไม่ให้คุยกันอย่างถนัดนัก
ดีแล้ว แบบนี้เวลาคุยอะไรมันจะได้ได้ยินชัด ๆ ไปเลย

“เออใช่...ตั้มก็สงส้านนนนน สงสารนะทัต....กินข้าวก็กินแต่ข้าว....ไม่ยอมกินกับข้าว ตัวยิ่งเล็ก ๆ อยู่
เลยจะยิ่งไม่มีแรงไปกันใหญ่...จะมีใครสงสารเห็นใจมั้ยน๊ออออออออ แบบว่า บางทีก็ปั่นจักรยานไปรับ
เวลาเลิกเรียนก่อนเนี่ย ...... จะมีมั้ยน๊อ .... เพื่อแสดงความเป็นคนดีหน่อยอ่ะ ใช่มั้ยทัต..”

ไอ้ตั้มเองก็ไม่แพ้กัน แม้ไม่มีบทพูดในมือ แต่มันก็พูดต่อบทกันได้แบบเนียนสุด ๆ

วันนี้ได้กลับมาเร็วเพราะว่าที่แผนกมีคนมาดูงาน ก็เลยได้มีโอกาส กลับมาพูดกรอกหูไอ้ปอนด์ และอยากดูปฏิกิริยามันหน่อยเพื่อความชัวร์

ท่าทางของไอ้ปอนด์มันตั้งใจฟังเกินเหตุไปแล้ว

แบบนี้เนี่ย

ฟันธงงงงงงงงงงงงงงงง

“กู....กูจะออกไปซื้อกับข้าว...กูอยากกินขนมที่หน้าซอย...ใครจะเอาอะไรหรือเปล่า...” ไอ้ปอนด์ลุกพรวดพราดขึ้น
เมื่อเหลือบเห็นนาฬิกาว่าได้เวลาที่ไอ้หนมปังจะกลับมาแล้ว
และแดดเปรี้ยง ๆขนาดนี้ มันคงจะต้องเดินตากแดดเข้ามาแน่ ๆ
ไม่มีไรนะ ไม่ได้สนใจมันหรอกว่าไอ้ตัวน่ารำคาญมันจะร้อนแดดหรือไม่ร้อนน่ะ
ก็แค่อยากกินขนมกะทันหันแค่นั้นเอง

“โหยเนี่ย...ถ้าเกิดไอ้ปังกลับมาเร็ว ๆ เนี่ย ก็อดจู๋จี๋กับตั้มแน่เลย”
ไอ้ทัตแกล้งพูดขึ้นมาให้ไอ้ปอนด์เห็นประโยชน์ถ้าหากไอ้ปังมันกลับมาเร็วเท่าไหร่
ก็ดูเหมือนเขาและตั้มจะได้จีบกันน้อยลงเท่านั้น


“แหม....ตั้มล่ะก็..เราไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก..ถ้ายิ่งไปรับปังกลับมาเร็ว ๆ ด้วยนะ...เราก็ไม่ได้คุยกันหรอกใช่มะ”

ไอ้ทัตร่วมผสมโรงด้วยอีกคนและมองเห็นปฏิกิริยาของไอ้ปอนด์ชัดเจนเลย

“เออ...กู..กูจะรับไอ้เตี้ยมาด้วย...จะเอามาขวางทางรักมึงสองคนแหละ กูไปแหละ กูรีบ...”

ข้ออ้างในการรับไอ้ปังกลับมาด้วยของไอ้ทัตและไอ้ตั้ม
ที่ทำให้ไอ้ปอนด์ไม่เขินเวลารับไอ้ปังกลับมาด้วย
ดูเหมือนจะได้ผลนะ

สองคนยิ้มให้กัน แทบจะเอามือมาแท็คทีมกัน เมื่อแผนการที่คิดไว้ดูเหมือนจะได้ผลดีเกินคาด

ไอ้ปอนด์วิ่งพรวดพราดออกไปแล้ว

และที่เหลือมึงก็จัดการเองแล้วกันนะปอนด์

ทั้งไอ้ตั้ม และไอ้ทัต เดินเข้ามาผลัดกันหอมแก้มคนละที

แหม.....นาน ๆ ทีไม่ค่อยได้ทำอะไรกันแบบนี้เลย

เฮ่อ.....แย่จังเลยน๊า

ถ้าไอ้ปอนด์มันยอมรับว่าชอบไอ้ปังเมื่อไหร่นั่นแหละ

ชีวิตของทั้งสองคนคงได้เป็นสุขซะที

TBC…..

*******************************

Jeremy_F

  • บุคคลทั่วไป
ขอบคุณครับ  :mc4: :mc4:

 :กอด1: :กอด1:

 :bye2:

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ภาคนี้มันต่อจากภาคนี้ครับ  http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=6921.0  ลองไปอ่านดูก่อนแล้วมาต่อภาคที่ผมลง จะเข้าใจได้ดีมากขึ้นครับ

ออฟไลน์ gargoyle

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 307
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +668/-3
    • 8yearsago.g fanpage
ฮึๆๆๆๆๆๆๆ

มาแนวปากแข็งกะเก็บกด เฮอะๆๆๆๆ

FOAM

  • บุคคลทั่วไป
เรื่องใหม่ นักเขียนคนโปรดด้วยยยยยยยยย


+ 1 เป็นกำลังใจครับ

Kipper

  • บุคคลทั่วไป
เข้ามาให้กำลังใจคนโพสต์ครับ  
จะติดตามอ่านครับ
เพราะว่าภาคนี้ยังไม่ได้อ่าน

 :pig4: kamui1972
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-12-2008 16:07:25 โดย Kipper »

nanalonely

  • บุคคลทั่วไป
 :m28:อ่า ภาคนี้ขออนุญาติคุณเท็นมาซ้ำกับแนนนะคะ

แนนทำสรุปรายชื่อนิยายของคุณเท็นที่มีโพสลงในบอร์ดส่งไปให้ทางพีเอ็มแล้วนะคะ

ลองเช็คดูก่อนนะคะ



ชื่ออะไรคะ 

เราชื่อแนนนะคะ

ยินดีที่ได้รู้จักคนที่ชอบนิยายคุณเท็นอีกคนนะคะ  :L2:


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ the_pooh9

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 941
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +71/-3
:mc4: โฮ๊ะ ตามมาๆ หลังจากที่รอ อิท-ยะ เราก็ได้ที่พักรอใหม่ อิอิ อ้ะ เค้าลืมจิ้ม+1 หรอกน่า มาแอบดู ฟีดแบ็กล่ะสิ้  :m25:

                                                :pig4:

ออฟไลน์ kit

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1082
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-3

ขอบคุณนะคะ คุณ kamui1972


benxine

  • บุคคลทั่วไป
น่าร๊ากกคู่นี้!!!~

nanao

  • บุคคลทั่วไป
น่ารักอ่ะ ชอบ ๆ  :-[

ออฟไลน์ Junrai_Hyper™

  • พูห์น้อยกลอยใจ
  • Global Moderator
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +777/-50
เข้ามารอตอนต่อไปคร้าบบบบ

สู้ๆ

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
มาต่อให้แล้วครับ ขอโทษด้วยที่มาลงช้า เพิ่งกลับมาจากบ้านครับ

**********************************************************

ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน เรื่องที่คุยครั้งแรก)

“แม่...แล้วแม่จะให้ปังกลับไปเจออะไรเหมือนเดิมอีกเหรอ...ปังไม่อยากอยู่ร่วมบ้านกับมันแล้ว..แค่นี้แหละ”

ไอ้ปังกดวางสายหลังจากได้คุยกับแม่เรียบร้อยแล้ว

แม่ยังจะให้เขากลับไปเจอไอ้ห่านั่นอีก แค่เขาไม่แทงมันตายก็น่าจะพอแล้ว
นี่จะให้เขากลับไปเจอไอ้สารเลวนั่นอีกหรือไงกัน ยังไงก็ไม่กลับไปเด็ดขาด

หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่มีทางกลับไป
ไอ้ปังถอนหายใจเฮือกใหญ่ เงยหน้าขึ้น ให้น้ำตามันไหลกลับคืนไปให้หมด
เสียเวลาเปล่าน่ะไอ้ปัง มึงเกิดมาทำไมบนโลกนี้วะเนี่ย
เกิดมาเป็นแต่ภาระ ตาย ๆ ไปไม่ดีกว่าเหรอวะ

อยู่ไปก็เท่านั้น แม่งเอ้ย เดินให้รถเหยียบตายไปเลยดีมั้ยเนี่ย

ไอ้ปังยืนเหม่อมองรถที่แล่นไปมา และบอกตัวเองไว้
ไม่เจ็บหรอกปัง
แค่วิ่งไปแล้วก็หลับตาแค่นั้นแหละ
แล้วทุกอย่างมันก็จะจบลงแล้ว
หยุดเรื่องบ้า ๆ หยุดทำตัวเป็นภาระกับคนรอบข้างทันที

น้ำตามันทำท่าจะไหลออกมาอีกแล้ว
ช่างหัวแม่งเหอะ ตายไปแล้ว
อย่างมากมูลนิธิก็มาเก็บศพ แล้วตอนนั้นก็คงไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว

ขากำลังจะก้าวเข้าไปให้รถชน แต่ก็ช้ากว่าใครอีกคน

ที่เร่งปั่นจักรยานมาให้เร็วที่สุด และแทบไม่ต้องจอด
ไอ้ปอนด์ปล่อยจักรยานล้มคว่ำแล้วรีบวิ่งเข้าไปกระชากตัวของคนตัวเล็กกว่าออกจากริมถนนทันที

“มึงจะทำอะไรวะ.......จะฆ่าตัวตายหรือไงวะ”
ร่างสูงหนาล็อคตัวคนตัวเล็กกว่าที่ดิ้นรนขัดขืน
ให้ออกห่างจากริมถนนให้ได้
ท่ามกลางไทยมุงที่ยืนมุงกันใหญ่

“ปล่อย....ปล่อย....ปล่อยสิวะ....ตาย ตายแม่งเลยดีกว่า...อยู่ไปก็มีแต่ภาระ..ให้ตายเถอะ..ปล่อยให้ตายไม่ได้หรือ ไงวะ แม้แต่ชีวิตตัวเอง ยังไม่ให้ตายอีกหรือไงวะ...ฮือออออออออออ”

คนตัวเล็กในชุดชอร์ปปกเสื้อบ่งบอกว่าเป็นของแผนกช่างยนต์ดิ้นรน และร้องไห้หนักขึ้น

“อายชาวบ้านเขามั่งดิ ... มึงจะดิ้นทำไมห๊า...อายเขามั่งสิวะ” ไอ้ปังตะคอกเสียงดัง จนคนตัวเล็กกว่า
ยอมหยุดดิ้นรนแล้ว เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็พบกับคนที่พากันมองและซุบซิบนินทา

“มึงจะกินอะไรหรือเปล่า....”

ไอ้ปอนด์พยายามบังคับน้ำเสียงให้เป็นการปลอบโยนมากที่สุด
ไม่อยากจะปลอบเล้ย โมโหมันจะตาย ไม่รู้จักรักชีวิตตัวเอง
ทำอะไรงี่เง่าอย่างนี้ เห็นอีกครั้งจะตบหัวให้ โทษฐานที่ไม่รู้จักรักตัวเอง
มันไม่เคยคุยกับไอ้ปังแม้แต่ครั้งเดียว แต่นี่คือครั้งแรกที่ได้คุยกัน แล้วไอ้ปัง ก็เสือกทำอะไรโง่ ๆ อีก
ร่างเล็กก้มหน้านิ่ง ส่ายหน้าไปมา เก็บซ่อนหยาดน้ำตาเอาไว้ ไม่มิด เมื่อมันค่อย ๆ ไหลลงอย่างช้า ๆ
ยังเอามือขยี้ตา น้ำตามันก็ยิ่งไหลไม่หยุด

“กูรู้แล้วว่าต้องซื้ออะไร......” คนตัวสูงลากแขนให้ปังให้เข้าไปในร้านสะดวกซื้อด้วยกัน
และซื้อกระดาษทิชชู่ม้วนเล็ก ๆ หนึ่งม้วน ขนมขบเคี้ยวสองสามห่อ และเบียร์กระป๋องแช่เย็น ครึ่งโหล

ดึงแขนไอ้หนมปังให้เดินตาม

“อันนี้กินมั้ย.....” ร่างสูงหันหน้ามาถามคนที่โดนลากไปลากมา หยิบขนมหลายอย่าง
ไม่รอฟังคำตอบก็หยิบ ๆ ใส่กระเช้า แล้วก็เอาไปคิดเงิน

ก่อนจะหิ้วถุงใบใหญ่ไปใส่กระเช้าจักรยานและยกโทรศัพท์โทรไปหาตั้มเพื่อนรักทันที

“เอ้ยเพื่อนตั้ม....ไอ้เตี้ยมันอยู่กับกูนะตั้ม....บอกผัวมึงด้วยแล้วกัน...เดี๋ยวเย็น ๆ กูจะพามันกลับ
มีเรื่องนิดหน่อยแต่ไม่มีอะไรมากไม่ต้องห่วง....เออ...กูไม่เอามันไปหมกป่าหรอก
บอกผัวมึงด้วย....ถ้ากูรู้ว่ามันทำอะไรมึง...กูจะกลับไปกระทืบมัน...ไม่ต้องกลัวมันนะตั้ม
มีกูอยู่ทั้งคน เออ...เออ .... แค่นี้แหละ....”

ร่างสูงกดวางโทรศัพท์ไปแล้ว และหันมองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“ป่ะ....” ไอ้ปอนด์เรียกให้คนตัวเล็กกว่าซ้อนท้ายจักรยาน และไอ้ปังก็ขึ้นซ้อนอย่างงง ๆ
“ไปไหน....ไม่กลับห้องเหรอ....” ไอ้ปังเกาะเอวคนปั่นจักรยานแน่น เพราะกลัวตก
คน ๆ นี้กำลังโกรธ แต่โกรธอะไรอยู่เขาก็ไม่เข้าใจ
ทำไมกันล่ะ แค่จะตายแค่นี้ ก็ไม่มีสิทธิ์ใช่มั้ย น้ำตามันไหลออกมาอีกแล้ว
ทำไมกูถึงเป็นคนขี้แยอย่างนี้นะ
อายชาวบ้านจะแย่แล้ว

แล้วยังต้องมาทำให้คนที่รังเกียจตัวเองต้องมารำคาญใจอีก

“เดี๋ยวมึงก็รู้เองแหละ...” ร่างสูงตอบ

ไอ้ปอนด์ปั่นจักรยานเข้ามาที่สวนสาธารณะที่ไม่มีคนเข้ามาใช้มากนักในตอนเกือบบ่าย จอดจักรยานไว้
และลากให้ไอ้หนมปังลงมานั่งที่สนามหญ้าใต้ต้นไม้ด้วยกัน
พร้อมทั้งหิ้วถุงใบใหญ่บรรจุของกินนั้นมาด้วย

“ถอดชอร์ปออกดีกว่ามั้ย....เดี๋ยวคนเขาหาว่าเด็กสถาบันเราแดกเหล้าแดกเบียร์ตอนเที่ยงวัน”
ไอ้ปอนด์เอ่ยบอกกับคนที่นั่งตาแดงอยู่ข้าง ๆ
และไอ้หนมปังก็ถอดชอร์ปออกเหลือเพียงเสื้อยืดตัวหลวมที่สวมไว้ภายใน
มือแกร่งเปิดกระป๋องเบียร์ส่งให้กับคนที่นั่งข้าง ๆ
บังคับขู่เข็ญให้มันกินเข้าไป
กระป๋องที่ 1
กระป๋องที่ 2
กระป๋องที่ 3

และยังแกะขนมยัดเข้าปากไอ้หนมปังไปจนหมด
โดยที่ตัวเองไม่ยอมแตะเบียร์ แตะขนมเลย

จนไอ้ปังเริ่มมึน.....ผิวขาว ๆ แดงเรื่อ ดูน่ารักไปอีกแบบ จากไม่ยอมพูดก็เริ่มพูดจาอะไรไปเรื่อย
เหมือนบ่นงึมงำอะไรสักอย่าง จับใจความได้ว่าเป็นเรื่องที่บ้าน
เป็นเรื่องพ่อเลี้ยง เรื่องครอบครัว
และอะไรอีกหลายอย่าง ที่ไอ้ปังมันเก็บไว้ในใจมานาน

มันก็พูดไปเรื่อย ๆ พูดไม่ยอมหยุด

“เกิดมาก็ซวย ซวยไปจนตาย.....อยากตายก็ไม่ได้ตาย....ทำไมมันซวยอย่างนี้”
ไอ้ปังดึงเบียร์กระป๋องที่ 4 และ 5 ออกมานั่งมอง ก่อนจะกรอกมันลงคอไปอีก
อย่างไม่กลัวเมา
และมันก็เมาแล้วจริง ๆ มองอะไรก็เบลอไปหมด
กรอกเบียร์เข้าปากไปอีก ดีเหมือนกัน เมาไปเลย เมาให้ตาย ๆ ไปเลยก็ดี
จะได้จบเรื่องจบราว

ร่างสูงนั่งมองคนที่กรอกเบียร์เข้าปากไม่ยั้ง นัยย์ตากลมโต แดงก่ำ หรี่ปรือ
และเริ่มร้องไห้อีกครั้ง ในขณะที่ปากก็กรอกเบียร์เข้าปาก
แต่มืออีกข้างก็ยกขึ้นปาดน้ำตา

จนไอ้ปอนด์อดใจไม่อยู่ ต้องดึงม้วนกระดาษทิชชู่มาส่งให้ ไอ้ปังเช็ดน้ำตา

และมันก็สาวม้วนกระดาษทิชชู่เล่น หันมาหัวเราะ ทำเหมือนเรื่องสาวกระดาษทิชชู่เป็นเรื่องสนุก
แล้วมันก็ร้องไห้ พูดจาไม่รู้เรื่องอีก
ไอ้ปอนด์นั่งมองพฤติกรรมของคนตรงหน้านี้ไปเรื่อย ไอ้ปังมันพูดอยู่คนเดียว ไม่สนใจเขาเลย
ว่ากำลังนั่งมองมันแล้วก็ขำ อยากขำก็อยาก สงสารก็สงสาร จนดูท่าไอ้หนมปังมันคงจะไม่ไหวแล้วนั่นแหละ

เขาถึงดึงให้มันนอนหนุนตัก โดยเอาเสื้อชอร์ปของมันรองหัวไว้

ไอ้ปังเวลาเมา มันก็ว่าง่ายดีจริง ๆ บอกให้นอนมันก็นอน

ฝ่ามืออุ่น ๆ แตะที่ใบหน้าร้อนผ่าว เพราะแอลกอฮอล์ ของคนเมาที่คุยอะไรไม่รู้เรื่องแล้ว

และหัวเราะเสียงเบา

“กลุ้มก็เมามั่งเหอะวะ....กูจะอยู่เป็นเพื่อนเอง” ไอ้ปอนด์ นั่งมองหน้าคนที่หนุนตักอยู่
คนตัวเล็กกว่ายังนอนร้องไห้บ่นงึมงำ

และร่างสูงก็เอนหลังพิงร่างกับต้นไม้ และหลับตาลงนอนพักผ่อนในยามบ่ายคล้อยนั้น
โดยมีไอ้ปังนอนร้องไห้บ่นงึมงำหนุนตักอยู่ด้วย
และในไม่ช้ามันก็หลับไปพร้อม ๆ กัน ในเวลาไม่นานนัก

TBC…..

*******************************

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน ผู้ดูแล)

“ไอ้ห่าปอนด์มึงพาไอ้ปังไปไหนมาวะ...เมาเหมือนหมาเลยไอ้ชิบหายนี่” ไอ้ทัตด่าไอ้ปังที่ลากคนตัวเล็กกว่าในสภาพตาปรือ ประคองสติได้บ้างไม่ได้บ้าง เข้ามาในห้อง

“เออ...กูพามันไปแก้กลุ้มมา...อย่าเสือกบ่นเลย .....” ไอ้ปอนด์ลากให้ไอ้หนมปังนอนลงบนเสื่อที่ลากออกมาปูไว้
ไม่รู้ว่ามันจะเมาแล้วมันจะอ้วกหรือเปล่า
ร่างสูงรีบไปตักน้ำใส่กะละมังใบเล็กมาเช็ดให้ตามเนื้อตัวและใบหน้าของคนตัวเล็ก ที่ยังส่งเสียงอือ อือ อา อา
ไม่รู้ว่าพูดอะไรอยู่ เช็ดอย่างถนอมจนไอ้สองคนที่ยืนมองอยู่ชักแปลกใจ
ไอ้ตั้มไม่ได้แสดงความช่วยเหลือ พอกับไอ้ทัตที่ทำเป็นนิ่งเฉยมองรายการโทรทัศน์
แต่ตาก็เหลือบไปมองปฎิกิริยาของเพื่อนแฟน และเพื่อนตัวเอง

และแอบลอบยิ้มให้กันนิด ๆ
โอ้โห ไม่นึกว่า ไอ้ปอนด์มันจะเปิดเผยตัวเร็วขนาดนี้

ข้ออ้างของไอ้ปอนด์ก็คงไม่พ้น กูพามันไปเมาเอง กูก็ต้องดูแลมัน
นั่นแหละ ไอ้ปอนด์มันก็พูดอย่างนั้นแหละ ไม่เชื่อเหรอ ลองดูมั้ยล่ะ
เดี๋ยวจะทำให้ดู

“ทำไมมึงต้องเช็ดตัวให้ไอ้ปังด้วยวะ.....” ไอ้ตั้มแกล้งถามลองเชิง

และก็ถึงกับทำให้ไอ้ปอนด์สะดุ้ง เออ นั่นสิ ไอ้ปังมันเพื่อนไอ้ทัต
แล้วไอ้ทัตมันก็ทำเลวกับเพื่อนของเขา แล้วเขาก็เกลียดไอ้ปังด้วย
เกลียดแบบไม่มีสาเหตุอีกต่างหาก แล้วจะมาเช็ดตัวให้มันทำไมล่ะเนี่ย

“กูเป็นคนพามันไปเมา...กู....กูก็ก็....ก็ต้องดูแลมันสิ...ถามห่าอะไรวะ”
ร่างสูงเงยหน้ามองสองคนที่ถามคำถามแบบลอย ๆ ไม่เอาคำตอบ
และก็พบว่าไม่มีใครสังเกตพฤติกรรมของตัวเองอยู่ก็โล่งใจ

บรรจงเช็ดหน้าเช็ดตาให้คนที่นอนบ่นอะไรงึมงำไม่รู้เรื่องต่อไป

แต่ก็ไม่พ้นสายตาของไอ้ทัตและไอ้ตั้มที่นั่งมองและส่งยิ้มให้กัน

*****************************

“ฮือ...ฮือ....” ดึกมากแล้วไม่รู้ว่าปาเข้าไปตีอะไร ทั้งไอ้ตั้มและไอ้ทัตก็นอนกอดกันหลับไม่รู้เรื่องไปแล้ว
เหลือเพียงไอ้ปอนด์ที่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องของคนที่นอนหันหลังให้อยู่ข้าง ๆ

เพราะความงัวเงียไม่ทันคิดอะไร ไอ้ปอนด์ก็เลยดึงให้คนที่นอนร้องไห้เสียงเบา เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด
กอดไอ้ปังเอาไว้ กอดจนมันหยุดร้อง กอดมันจนหยุดสะอื้น ลูบหัวลูบหลังมันไปเรื่อย
เป็นการปลอบโยน
จนมันเงียบไปนั่นแหละ ถึงได้หยุด
และต่างคนก็ต่างหลับไป โดยที่ยังคง นอนกอดกันแบบนั้น จนถึงเช้าวันรุ่งขึ้นของอีกวัน

TBC....

******************************

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน ความเจ็บปวดทางใจ)

วันนี้เป็นเช้าวันเสาร์ ไอ้ปังยังคงนั่งซักผ้าตั้งแต่เช้า แปรงก็ขัด ๆ ๆ กางเกงยีนส์สีเข้มต่อไป

เมื่อวานเมาไม่รู้เรื่องเลย ไม่รู้ว่าเป็นภาระให้ใครอีกหรือเปล่า วันนี้พอรู้สึกตัวก็เลยรีบลุกขึ้น
มาซักผ้าทำงานบ้านเร็ว ๆ กลัวว่าเพื่อนจะไม่พอใจ

แต่เมื่อคืนนี้รู้สึกอุ่น
รู้สึกว่านอนหลับแล้วมีคนกอดให้ไม่ร้องไห้อีก ตอนแรกนึกว่าฝันไป
แต่พอตื่นขึ้นมาตอนเช้ามืด ก็พบว่านอนซุกอยู่กับอกของไอ้ปอนด์
ก็ไอ้ปอนด์ที่ลากไปกินเบียร์จนเมาไม่รู้เรื่องนั่นแหละ
ไม่รู้ว่าเมื่อวานนี้กลับห้องมาได้ยังไง แถมยังมีคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยอีก

คงเป็นไอ้ทัต.....ล่ะมั้ง

แต่เมื่อเช้าก็ออกจะตกใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน ที่ไปซุกซบนอนกอดไอ้ปอนด์แบบนั้น
แถมยังไปแย่งผ้าห่มมันอีก ตอนที่ลุกขึ้นมาก็เลย ห่มผ้าให้ไอ้ปอนด์

แต่เรื่องที่ต้องคิดตอนนี้ไม่ใช่เรื่องไอ้ปอนด์ แต่เป็นเรื่องที่กลัวไอ้ปอนด์จะไปบอกไอ้ทัต
ที่เขาคิดอะไรโง่ ๆ จะฆ่าตัวตายด้วยการเดินไปให้รถชนตายนั่นแหละ

อ๊ะ........ดูเหมือนว่าไอ้คนที่นอนบนเสื่อที่ข้างเตียงจะลุกขึ้นแล้ว

เมื่อวานทำตัวทุเรศอะไรไปหรือเปล่านะ ไอ้ปอนด์มันยิ่งดูถูกอยู่ด้วย
แล้วไปกินเบียร์มันไปตั้งหลายกระป๋อง มันจะลุกขึ้นมาทวงเงินหรือเปล่านะ
ถ้าทวงคงไม่มีปัญญาจ่าย คงต้องขอผลัดไปก่อนแน่ ๆ เลย

ไอ้หนมปังรีบหลบหน้าหลบตา ทำเป็นสนใจอยู่กับการซักผ้า
สนใจอยู่กับการลงแปรงบนกางเกงยีนส์
ก้มหน้าก้มตาไม่มองคนที่เดินออกมาในสภาพหัวยุ่งเหยิง ยืนเกาหัวไปมา
ที่หน้าห้องน้ำ แล้วก็เลยเปิดประตูมุ้งลวดหน้าระเบียงเดินออกมาหา

ไอ้ปอนด์ทำท่าจะพูดอะไร แต่ก็ไม่ได้พูด แล้วมันก็เดินเข้าห้องน้ำไปเฉยเลย
อะไรของมันนะ
บ้าหรือเปล่า อยากจะพูดอะไรก็ไม่พูด

ไอ้หนมปัง ชะเง้อมองคนที่เดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว ออกจะงง ๆ ในท่าทางของไอ้ปอนด์อยู่บ้าง แต่ก็ต้องหันไป สนใจกับงานที่ต้องทำต่อไป

***************************

“ไอ้ปัง.......มึงเอาอีกแล้วนะ...ทำห่าอะไรของมึงเนี่ย...” ไอ้ทัตที่นั่งดูรายการโทรทัศน์ยามบ่ายเพลิน ๆ
ตะคอกไอ้ปังที่นั่งเยื้อง ๆ ออกไป เมื่อมันสังเกตเห็นว่าไอ้ปังกำลังทำอะไร

และก็เป็นการตะคอกเพราะความโมโหมาก ๆ จนอีกสองคนต้องหันไปมองว่าไอ้ทัตมันโมโหอะไร

ไอ้ทัตรีบลงจากเตียงแล้วดึงมือไอ้ปังมาตีไปหลายครั้ง จนไอ้หนมปังต้องร้องเพราะความเจ็บ

“เฮ้ยยยยยยยยย มึงทำมันทำไมวะ....ไม่เห็นเหรอว่ามันเจ็บอ่ะ....” ไอ้ปอนด์ผวามาแบบรวดเร็ว
ดึงมือไอ้ปังไม่ให้ไอ้ทัตตีมือได้อีก

“มึงอย่ามาร้องว่าเจ็บนะปัง....เดี๋ยวกูตีอีกครั้งแน่” ไอ้ทัตชี้หน้าไอ้ปังอย่างเข่นเขี้ยว

ไอ้ปอนด์ก้มมองที่มือของไอ้ปังแล้วก็พบกับรอยแดง ๆ ที่แขนของไอ้ปัง ที่นั่งหน้าจ๋อย

เอ๊ะ...ไอ้ทัตมันตีมือ
แต่ทำไมแขนไอ้ปัง ถึงเป็นรอยจ้ำ ๆ แบบนี้ล่ะ

“ไอ้ปอนด์...ถ้ามึงเห็นว่าไอ้ปังทำอะไรนะ....มึงอาจจะยิ่งอยากตบกระโหลกมันแทนตีมือก็ได้”

ไอ้ทัตมองหน้าไอ้ปังอย่างโมโห ก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งที่เตียงด้วยความหงุดหงิด

“ปังทำอะไรเหรอทัต....” ไอ้ตั้มแฟนที่น่ารักเอ่ยถามไอ้ทัตเสียงเบา และหันไปมองเพื่อนตัวเอง
ที่พลิกมือไอ้ปังไปมา ถามอยู่ได้ว่าเจ็บมั้ย เจ็บมั้ย

แหมมมมมมมมมมมม ไอ้ปอนด์มันรู้ตัวมั่งหรือเปล่าวะเนี่ย
ว่ามันแสดงออกถึงความห่วงใยไอ้หนมปังมากแค่ไหน

“ไอ้ปอนด์มึงมานี่เลย.นั่นมันเพื่อนกู....มึงไม่ต้องมาทำเป็นห่วงเกินเหตุหรอก
....กูจะบอกอะไรให้....ว่าไอ้ปังมันทำอะไร” ไอ้ทัตเรียกไอ้มารขวางคอให้ออกมาห่าง ๆ ไอ้ปัง
ที่นั่งหน้าซีด ก้มหน้าก้มตาอย่างสำนึกผิด

“อะไร....ไอ้เตี้ยมันทำอะไร.....” ไอ้ปอนด์ยอมละออกมาแล้ว และมานั่งข้าง ๆตั้มเพื่อนรัก
เล่นบทมารขวางคอไม่ให้มันสมรักสมรสกันต่อไป
“มัน....หยิกแขนเล่นอีกแล้ว....มึงไม่เห็นหรือไง....แขนมันอ่ะมีแต่รอย ขูด...พอเผลอทีไร..แม่งก็จิกแขนตัวเองเล่นทุกที ...... กูบอกให้เลิกใช่มั้ยไอ้ปัง....มึงรับปากแล้วทำไมทำไม่ได้.....ห๊า...”

ไอ้ทัตเล่นบทโหดตะคอกไอ้ปังเสียงดัง
จนไอ้ปังต้องถอยหนีออกห่าง ก็มันเผลอจริง ๆ พอเผลอทีไรมันก็เป็นแบบนี้
บางทีก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าเป็นอะไร ทำไมไม่รู้สึกเจ็บ แต่มันจะเพลิน ๆ แล้วมือมันก็จะไปเอง

แค่ได้ยินแค่นั้นแหละ ไอ้ปอนด์ก็ของขึ้นทันที ไอ้ห่าเตี้ยนี่แม่งเป็นอะไร เมื่อวานก็จะฆ่าตัวตาย
วันนี้ยังมานั่งจิกแขนเล่นอีก ทำไมมันชอบทำร้ายตัวเองนักวะ น่าตบให้หัวทิ่มจริง ๆ

ไอ้ปอนด์ทำเสียงจิ๊จ๊ะอยู่ในลำคอ
โมโห แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะมันเป็นเพื่อนไอ้ทัตที่มาทำให้ตั้มเพื่อนรักต้องกลายเป็นเกย์

“แล้วนะ....ไอ้ปอนด์...ตั้มด้วย...อย่าให้มันยืมมีดคัตเตอร์ล่ะรู้มั้ย.....เพราะถ้าไอ้ปังมันเผลอ
มันจะเอามากรีดแขนเล่น ...... ไม่เชื่อดูแขนมันได้เลย.....มีแต่รอย..บอกแล้วนะไอ้ปัง
ถ้ามึงทำอีกกูเลิกคบมึงเป็นเพื่อนแน่ ๆ “

ไอ้ทัตบอกกับทุกคนที่นั่งนิ่งอึ้ง ด้วยความตกใจ

หนมปังเนี่ยอะนะ
เอามีดกรีดแขนตัวเองเล่น
คนเรียบร้อยแบบนี้น่ะเหรอ

น้องตั้มผู้น่ารักเกิดอาการเอ๋อไปก่อนล่วงหน้า
และไม่ช้าก็ตามมาด้วยอาการงง ของไอ้ปอนด์

และทั้งหมดก็หันไปมองคนที่เงียบ ๆ เฉย ๆ
ทำตัวเรียบร้อยขยันขันแข็ง เกินเหตุ
ที่นั่งก้มหน้านิ่ง เพราะโดนไอ้ทัตดุ

ด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก

ไอ้เตี้ยมันเป็นอะไรของมัน มันเป็นบ้าอะไรของมันถึงเอาแต่ทำร้ายตัวเอง

ลองให้เห็นสักทีเถอะมึง.....จะต่อยให้ปากแตกเลย ไอ้พวกไม่รู้จักรักตัวเอง
ไอ้ปอนด์มองหน้าคนที่ก้มหน้าอย่างเหยียดหยามเต็มที
แต่ในใจส่วนลึก.......มันมีแต่ความห่วง
เป็นห่วง.........มาก.....ทำไมปังมันถึงต้องทำแบบนี้ด้วย
ในใจมีแต่คำถามว่าทำไม
ทำไม
และทำไม

TBC….

***************************

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน ความคิดที่สวนทาง)

"ทัต...เร็ว.....ออกไปพร้อมกันวันนี้ตั้มจะกลับบ้านแล้วนะ.."
ร่างโปร่งบางของแฟนผู้น่ารักของได้ทัตนามว่าตั้มหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายบ่าและเรียก
ให้ร่างสูงเดินตามไปพร้อมกัน

"รอด้วยดิ....ปังมึงอยู่ได้นะ..เดี๋ยววันอาทิตย์เย็น ๆ กูก็กลับ" ไอ้ทัตหยิบกระเป๋าของตัวเองแล้วหันไปสั่งเสียกับไอ้ปังที่กำลังล้างชามอยู่

"เออ...กูอยู่ได้..ถ้าไอ้ปอนด์กลับมากูจะบอกมันเองว่าตั้มกลับบ้านเดี๋ยวมันคงตามตั้มกลับบ้านด้วยแหละ"
ปังหนุ่มร่างเล็กนัยย์ตาโศก
หันไปบอกกับเพื่อนที่กำลังจะเดินออกไป โบกมือให้อีกครั้งก่อนจะหันไปสนใจกับการล้างชามต่อไป

ตั้มกับทัตต้องกลับบ้านวันเสาร์แล้วก็กลับมาในวันอาทิตย์ช่วงเย็น ๆหรือไม่ก็มาวันจันทร์แล้วก็ไปเรียนเลย

ส่วนคุณชายปอนด์ เห็นว่าจะออกไปเอาเสื้อชอร์ปที่เอาไปแก้ เย็น ๆ คงจะกลับ แล้วก็คงกลับบ้านเหมือนกัน
ก็เหลือแต่เขาที่ต้องนั่งจับเจ่าอยู่คนเดียวตั้งสองวันสินะ
หนมปังนั่งหน้าเศร้า ล้างจานคนเดียวเงียบ ๆ ไปจนเสร็จเรียบร้อย และยกจานใส่กะละมังเข้ามาเช็ด
แล้วก็คว่ำไว้ ยังไม่ทันได้วางจานเสร็จเรียบร้อย ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องเสียงดัง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ไม่มีใครหรอก....ลองเคาะรัว ๆ แบบบ้าเลือดแบบนี้ก็คงมีคุณชายปอนด์คนเดียว

ร่างโปร่งบางเช็ดมือกับผ้าที่แขวนไว้แบบลวก ๆ
มาเปิดประตูให้คุณชายปอนด์ที่เดินหน้าหงิกเข้ามาในห้อง
ก่อนจะวางถุงกระดาษที่บรรจุเสื้อที่เอาไปแก้ไว้บนเตียง
เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความรวดเร็ว เป็นเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นธรรมดา

ส่วนหนมปัง ก็สนใจอยู่กับการคว่ำจานเงียบ ๆ คนเดียว

จนไอ้ปอนด์ต้องแอบเหลือบมอง
นี่แม่งจะไม่พูดอะไรกับกูเลยใช่มั้ยเนี่ย

เมื่อกี้เพื่อนตั้มที่รักกลับบ้านไปพร้อมกับไอ้ห่าทัต แล้วก็โทรมาบอกว่า
ไอ้หนมปังอยู่ห้องคนเดียว เขาก็เลยต้องรีบกลับมาเนี่ยแหละ
เดี๋ยวไอ้เตี้ยแม่ง เอามือจิกแขนตัวเองเล่นอีก และถ้าไม่สะใจ
เดี๋ยวน้องหนูเธอจะเอามีดมากรีดแขนตัวเองเล่นด้วยความสนุกสนานแล้วใครจะรับผิดชอบกัน

เขาก็เลยโดนไอ้ห่าทัตผู้เป็นอริ ฝากฝังน้องหนูขนมปังเสียชุดใหญ่
ฝากไปด่าไป ก็เลยปะทะคารมย์กันซะยกหนึ่งเพื่อสร้างความสนุกสนานสามัคคีในหมู่คณะ

เหตุผลที่ใช้อ้างไม่ยอมกลับบ้านก็คือ
ที่บ้านน้อง ๆ หลายคน มันเกะกะน่ารำคาญ ชอบกวนประสาท
แล้วก็เพราะว่า ต้องทำรายงานส่ง
ก็เลยจะอยู่ทำงานเงียบ ๆ ที่ห้องให้มันเสร็จ ๆ ไป
ก็แค่นั้นแหละ ดูเหมือนไอ้คู่ผัวเมียนั่นมันจะเชื่อเสียด้วยสิ
ก็เลยยอมให้อยู่กับน้องหนูปังได้

จะบอกว่าเป็นห่วงหนมปัง
กลัวหนมปังมันเอามีดกรีดแขนแล้วลามไปกรีดคอด้วยก็ใช่ที่
เพราะว่าอย่างที่บอกหนมปังเป็นเพื่อนไอ้ทัต และไอ้ทัตมาทำให้เพื่อนตั้มเป็นเกย์
ก็เลยไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องห่วงไอ้ปังมันด้วยสักหน่อย


"หิวโว้ย....." คุณชายปอนด์ตะโกนเสียงดัง หวังจะให้หนมปังหันหน้ามามอง
แต่ปังมันก็ยังเงียบ คว่ำจานเสร็จก็ลุกเดินออกไปนอกห้อง
ยืนมองสายลมแสงแดดของมันไปเรื่อย

"หิวโว้ยยยยยยยยยย...." ร่างสูงเร่งเสียงจนสุดวอลลุ่ม แต่ก็เหมือนเดิม หนูปังก็ยังคงมองสายลมแสงแดด
ของมันไปเหมือนเดิม

จนคุณชายปอนด์ทนไม่ไหว ต้องเดินออกไปเปิดประตูมุ้งลวดแล้วเดินไปหาร่างโปร่งบางใกล้ ๆ
พร้อมกับตะโกนให้ได้ยินชัด ๆ ไปเลยว่า

"ปังงงงงงงง ไปกินข้าวกัน...." พูดแค่นั้นแหละ คุณชายปอนด์ก็ลากน้องหนูปัง ให้ทั้งเดินทั้งวิ่งแบบไม่สนใจ
ว่าคนที่โดนลากอยู่จะวิ่งทันหรือไม่ทัน และก็ไม่สนใจด้วยว่าหนมปังจะงงแค่ไหน

ถอดโซ่ที่จักรยานได้ ก็บังคับขู่เข็ญให้ไอ้ปังขึ้นซ้อนท้าย
และก็ปั่นไปตลาดเพื่อไปกินข้าวแบบหน้าตาเฉย

ปั่นวนไปวนมาหลายรอบจนหาที่จอดจักรยานได้
แล้วก็จอดไว้
ลากคนตัวเล็กกว่า มานั่งแปะอยู่ที่ร้านอาหารตามสั่งที่มีรูปวาดเต็มร้าน

เห็นเขาว่ากันว่า ร้านนี้มีรูปวาดสวย ๆ คนที่วาดรูปมาแปะเคยได้รางวัลระดับประเทศ
และเป็นลูกเจ้าของเหมืองทางใต้ รวยโคตร ๆ แต่มาเปิดร้านอาหารตามสั่งให้แฟน
เพราะแฟนอยากขายอาหารตามสั่ง

"เย็นตาโฟครับ..." คุณชายปอนด์สั่งรายการอาหารกับหนุ่มร่างบางหน้าจืด ที่ใส่ผ้ากันเปื้อน มาจดรายการอาหาร
ส่วนคนทำอาหาร ตัวสูงชะมัด ผิวเข้ม ๆ ยังกับคนใต้แน่ะ

"เย็นตาโฟเหมือนกันครับ..." หนมปังสั่งอาหารของตัวเอง แล้วก็มองไปรอบ ๆ ร้าน
อืม รูปภาพสวย ๆ ชะมัด มีแต่สวย ๆ ทั้งนั้นเลยนะเนี่ย

"พี่สักวาเย็นตาโฟร์สองครับ...." ไอ้หยงหันไปตะโกนบอกกับคนทำอาหาร และก็เดินไปจดรายการอาหารของลูกค้าคนถัดไป

**************************

"อ่ะ...." คุณชายปอนด์ผู้เอื้ออารีเกินเหตุในวันนี้ คีบลูกชิ้นในชามส่งให้กับคนที่ก้มหน้าก้มตากินไม่สนใจใคร

และน้องหนูขนมปังก็คงได้งงอีกเป็นสิบรอบ กับพฤติกรรมของไอ้ปอนด์
ร่างบางนั้นคีบลูกชิ้นส่งกลับคืนให้กับร่างสูงที่นั่งอมยิ้มอยู่เมื่อครู่
โดยไม่สนใจว่าคนที่ยิ้ม ๆ อยู่จะหน้าเจื่อนไปแล้ว

เพราะอีกคนไม่ยอมรับน้ำใจที่มีให้

เลยต้องต่างคนต่างกิน ต่อไปจนหมดชาม

พอจะจ่ายเงินหนมปังก็วางเงินไว้บนโต๊ะเพื่อจ่ายค่าก๋วยเตี๋ยว
และยิ่งไอ้ปอนด์พยายามยัดเงินกลับคืนให้
หนมปังก็ยิ่งทำหน้าโกรธมากขึ้น

ไม่ได้อยากได้ความสงสารนะ อย่ามาทำเป็นดีด้วยหน่อยเลย
นอกจากทัตแล้ว ก็ไม่ขอรับความสงสารจากใครหรอก

หนมปังผู้เข้าใจยาก ไม่ทำตัวมีปัญหาเกลียดที่สุดก็คือคนที่ชอบมาทำเป็นสงสาร
เขาไม่ได้อยากได้รับความสงสารจากใครทั้งนั้น
ถ้าแค่จะสมเพชเวทนาแล้วอยู่ห่าง ๆ ก็แล้วไป

แต่อย่ามาทำเป็นสงสารดูแลเห็นใจหน่อยเลย เขาไม่ชอบ

ร่างโปร่งบางเดินออกจากร้านด้วยใบหน้าบึ้งตึง โดยมีคุณชายปอนด์เดินหน้าเครียดตามออกมาด้วย
ทำไมกัน ก็แค่อยากจะเลี้ยงข้าวแท้ ๆ ทำไมจะต้องปฏิเสธด้วย จะโกรธอะไรวะไม่เข้าใจเลยจริง ๆ

TBC.......

*************************

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน ความประทับใจครั้งที่ 2)

“ทำไมไม่ให้เลี้ยงข้าว...ห๊า” คุณชายปอนด์เดินกระแทกเท้าปิดประตูห้องเสียงดังลั่น

หลังจากกินข้าวเสร็จและขึ้นห้องมาเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงนั้นกำลังโมโห คนตัวเล็กกว่า
ที่เดินทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ไม่สนใจใครออกไปยืนที่หน้าระเบียงอีกแล้ว
ทำไมต้องหลบหน้าด้วย ทำไมไม่อยากเจอกันขนาดนั้นเลยเหรอ เกลียดมากเลยหรือไง
กะอีแค่ก๋วยเตี๋ยวจานเดียว ทำไมถึงได้หยิ่งยโสขนาดนี้วะ น่าโมโหจริง ๆ
แล้วอย่าให้เห็นนะ ว่าเอาเล็บจิกแขนเล่นอีกน่ะ ถ้าเห็นล่ะมึง....เจอกูแน่

คุณชายปอนด์ไม่เคยเข้าใจเลยว่าอีกคน อยากจะร้องไห้มากแค่ไหน ที่โดนคนที่เจ้าตัวคิดว่าเขารังเกียจ
ดูถูกด้วยการซื้อก๋วยเตี๋ยวให้กิน เรื่องเล็กน้อยมากกกกกกกก
แต่สำหรับหนมปังมันไม่ใช่หรอก
เขาดูน่าทุเรศถึงขนาดไม่มีเงินจะซื้อข้าวกินเลยหรือไงกัน
อย่ามาดูถูก แล้วก็อย่ามาทำเป็นสงสารหน่อยเลย
ไม่ได้อยากได้ความสงสารจากใครสักนิด

“ไอ้ทัตตตตตตตตตต กูเอง.....เพื่อนมึงอ่ะมันเป็นห่าอะไรวะ....กูไม่ทนแล้วนะ..กูเบื่อ..” ไอ้ปอนด์กรอกเสียงเข้าไปในโทรศัพท์เสียงดังลั่น ให้คนที่อยู่นอกระเบียงได้ยินด้วย ก็โมโห คนมันโมโห ทำไมล่ะ แค่ก๋วยเตี๋ยวชามเดียว มันจะเรื่องมากทำไม

หนมปังได้ยินชัดเจนทุกประโยคที่ไอ้ปอนด์พูด
ก็เอาสิ อยากจะฟ้องอะไรทัตก็เอาเลย ยังไงเขาก็ตัวปัญหาอยู่แล้วนี่
อยากจะพูดอะไรก็พูดไปเลย ยังไงไอ้คนคนนั้นก็เกลียดเขา แล้วอย่ามายุ่งกับเขาอีกก็แล้วกัน
เขาจะเป็นจะตายอีก ก็อย่ามาขวางแล้วกัน อย่ามายุ่งอย่ามาขวาง ร่างกายนี้ก็เป็นของตัวเอง
ทำไมจะทำอะไรไม่ได้ อยากทำอะไรก็จะทำ จะได้ตาย ๆ ไปเลย

หนมปังนิ่งคิดอย่างแค้นเคือง ได้ยินชัดเลยล่ะ ได้ยินชัดเลย ว่าคนในห้องคุยกับทัตว่ายังไง
ทำไมจะต้องตะโกนให้ได้ยินด้วย เขาเกลียดไอ้ปอนด์ เกลียด เกลียด เกลียดที่สุด

“ไอ้ปังมันทำอะไรให้มึงโกรธวะ....” เสียงของไอ้ทัตกรอกมาตามสาย
ปกติปังมันไม่ออกฤทธิ์ออกเดชกับใคร เว้นแต่ว่า มาดูถูกมัน แล้วก็ มาทำท่าทางสงสารมันก็แค่นั้นเอง
แล้วอย่างไอ้คุณชายปอนด์มีหรือจะมาทำเป็นสงสารไอ้ปัง มีแต่จะมองด้วยสายตาเหยียด ๆ แล้วก็สะบัด
หน้าหนีน่ะสิ

“กูก็แค่จะจ่ายค่าก๋วยเตี๋ยวให้ .... ทำไมต้องโกรธ...กูผิดใช่มั้ยเนี่ยห๊า...เพื่อนมึงไม่ผิดเลยว่างั้นเถอะ”

ไอ้ปอนด์ประทะคารมย์ด่ากลับไปเสียงดัง ให้คนที่อยู่นอกระเบียงได้ยินชัดยิ่งขึ้น
อยากจะพูดให้ไอ้หนมปังมันรู้ซะมั่งว่ามันอ่ะแหละที่ผิด เขาไม่ใช่คนผิดเลย อุตส่าห์มีน้ำใจ
แล้วมาทำท่าปั้นปึงใส่ ยังไงเขาก็ไม่ใช่คนผิดหรอกนะ ต้องให้ไอ้ทัตรับรู้ด้วย
“ไอ้เหี้ยปอนด์มึงเลี้ยงข้าวมันทำไมห๊า........มึงไม่รู้เหรอว่านอกจากกูมันไม่รับของจากใครเลย
มึงเคยเห็นมันรับของจากใครมั้ยล่ะ ไอ้ห่าเอ้ย เล่นอะไรไม่เสือกถามกูก่อนเลยนะ.....
สมควรแล้วมึง ....ไอ้ปังไม่เอาก๋วยเตี๋ยวราดหัวมึงก็บุญแล้ว มันบ้าศักดิ์ศรีจะตายห่า
ไม่มีจะแดก มันยังไม่ยอมแดกเลย สัตว์ปอนด์ มึงไปขอโทษมันเลยเดี๋ยวนี้นะ”

ไม่น่าเล้ยจริง ๆ เถอะ ไม่น่าให้ไอ้ปังมันอยู่กับไอ้ปอนด์เลยจริง ๆ ไอ้ปังไม่เอาน้ำก๋วยเตี๋ยวราดหัวไอ้ปอนด์
ก็มีอีกอย่างหนึ่งคือ มันไปแอบยืนร้องไห้คนเดียว เพราะคิดแต่ว่าทุกคนสงสารมัน เอาแต่ดูถูกเอาแต่สงสาร เอาแต่เวทนามันแน่ ๆ เลย
โธ่เอ้ย รู้อย่างนี้เอาไอ้ปังกลับมาอยู่ที่บ้านด้วยก็ดีหรอก
จะเชียร์มึงซะหน่อยไอ้ห่าปอนด์ เสือกทำเสียเรื่อง กูไม่รู้ด้วยแล้วโว้ยยยยยยยยยยย

ไอ้ทัตยิ่งอารมณ์เสียมากขึ้น เมื่อรู้ตัวว่าคิดผิดไปที่ปล่อยไอ้ปังให้อยู่กับไอ้ปอนด์
สงสัยต้องรีบกลับแล้วแหละแบบนี้น่ะ

“อะไร.....ทีวันก่อนกูให้มันกินเบียร์มันยังไม่เห็นว่าอะไรเลยนะไอ้ทัต...อ๊ะ”

คุณชายปอนด์ชะงักนิ่งเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่นอกระเบียงเดินเข้ามาหา
และค้นในกระเป๋าเสื้อตัวเอง วางเศษเหรียญและแบงค์ย่อยสองสามใบที่มีในกระเป๋าเสื้อ
ออกมาวางไว้ให้กองรวม ๆ กันบนเตียง
แล้วก็ยังไปค้นตามกระเป๋าเสื้อและกางเกงตัวอื่น ๆ ที่พอจะมีเศษเหรียญหลง ๆ อยู่ เอามาวางไว้ให้อีก

“เงินมีไม่พอ......เดี๋ยวเงินออกแล้วจะเอามาใช้ค่าเบียร์วันก่อนให้” หนมปังวิ่งลิ่ว ออกไปนอกห้องแล้ว
โดยที่ไอ้คุณชายปอนด์ต้องโยนโทรศัพท์ไว้บนเตียงและวิ่งออกไปคว้าแขนเอาไว้

“เฮ้ยยยยยยยยย เฮ้ยยยยยยยยยยยยยย อะไรกันวะพวกมึงเอ้ยยยยยยยย” โทรศัพท์ถูกโยนไว้โดยยังไม่ได้กดวาง และเมื่อไอ้ทัตเงียบเสียงลงก็ได้ยินที่ไอ้หนมปังและคุณชายปอนด์คุยกันได้ อย่างชัดเจน

“คิดว่าแค่นี้จะพอจ่ายเหรอ.......ขาดอีกตั้งหลายบาทอ่ะ...เอาคืนมา วันนี้เลยนะ” เพราะอะไรไม่รู้คุณชายปอนด์มันถึงได้โวยวายด่าออกไปอย่างนั้น และมือแกร่งก็ยึดแขนคนตัวเล็กกว่าไว้แน่น ยิ่งกำแรงขึ้นอีก
เมื่อคนตัวเล็กกว่าพยายามจะแกะมือออก

“ก็บอกแล้วว่าเดี๋ยวเงินออกจะเอามาคืนไงล่ะ....หูหนวกเหรอ....เจ็บนะเว้ย...เจ็บบบบบบบบบบ”
ปอนด์มันคงไม่ทันได้สังเกตหรอกว่า ไอ้หนมปังมันแอบทำอะไรอีกแล้ว ยิ่งมันจับข้อมือไอ้ปังแน่นขึ้น
ไอ้หนมปังก็ยิ่งเจ็บ เพราะว่าวันก่อน อยากจะทำเรื่องที่ทัตห้ามไว้ จึงได้แอบเอาคัตเตอร์มากรีดแขนอีกแล้ว แต่กรีดไปนิดเดียวเป็นรอยหลายเส้นอยู่เหมือนกัน ทัตไม่อยู่สองวันกว่าทัตจะกลับมา รอยก็คงหายไปพอดี แต่ตอนนี้โดนบีบข้อมือ เลยเป็นการไปย้ำรอยแผลให้กว้างแล้วก็แสบมากขึ้น
“ร้องทำไม....ทีจะฆ่าตัวตายอ่ะยังไม่กลัวเลย...ทีกรีดแขนเล่นก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่...แล้วจับแค่นี้จะร้องทำไม จะเจ็บทำไม....ห๊า...”

ร่างสูงเกิดความโมโหอย่างสุดจะกลั้น ยิ่งบีบข้อมือเล็ก ๆ นั้นแน่นขึ้นอีก

อยากทำร้ายตัวเองดีนัก ดีแล้วนี่ เจ็บไปเลย ร้องไปเลย ร้องให้ตายไปเลย ไอ้บ้าเอ้ย

ไอ้ปอนด์ยิ่งบิดซ้ำขึ้น มากขึ้น
จนเมื่อมันก้มมองที่ข้อมือเล็ก ๆ นั้นก็เห็นเลือดซึมออกมา
มันถึงได้สติปล่อยข้อมือของหนมปังออกทันที

“ขอโทษ....ขอโทษ....ขอโทษ...เจ็บมากเลยเหรอ...เลือดออกเลย...ขอโทษนะขอ โทษ...ขอโทษจริง ๆ นะปัง เจ็บมากเลยเหรอปัง....” จากที่อารมณ์โมโห พอเห็นแค่นั้นแหละ ปฏิกิริยาของไอ้ปอนด์เปลี่ยนไปทันที

รีบไปคว้ากล่องยาในตู้ ออกมา
และดึงแขนเล็ก ๆ มาทำแผลให้ โดยที่หนมปังมองเมินไปทางอื่น
ไม่ได้ลุกหนี แต่ไม่อยากให้ทัตต้องรู้ว่าเขาสร้างปัญหาอีกแล้ว
เขากลัว กลัวไอ้ปอนด์จะไปบอกทัตเรื่องที่เขากรีดแขนตัวเองอีกแล้ว จึงต้องจำใจนั่งให้ไอ้ปอนด์ที่ทำท่าโมโหทวงเงินเขาอยู่เมื่อกี้นี้ ทำแผลให้

ร่างสูงบรรจงล้างแผลที่มีเลือดไหลซิบ ๆ นั้นอย่างเบามือ และแปะพลาสเตอร์ยาให้
ก่อนจะยกขึ้นเป่าเบา ๆ

เพี้ยงงงงงงงงงงง หายยยยยยยยยย

ไอ้ปอนด์ ทำเหมือนสมัยเด็ก ๆ ที่แม่เคยทำให้ เวลาที่หกล้ม เวลาที่เจ็บ แม่จะทำอย่างนี้ให้
มันไม่ได้หายเจ็บ แต่ก็ทำให้สบายใจ

ร่างบางมองหน้าร่างสูงตรงหน้าอย่างแปลกใจ บ้าหรือไง มาเป่าให้แบบนี้ ไม่ใช่เด็กนะ

“เดี๋ยวก็หายนะ....” ไอ้ปอนด์ คุณชายร้อยอารมณ์เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ส่งยิ้มอ่อนโยนให้ ยังไม่ได้ปล่อยมือออกจากข้อมือของร่างบาง

หนมปังถอยออกไปนั่งห่างออกไป และ ไอ้ปอนด์ต้องจำใจปล่อยมืออย่างเสียดาย
คนตัวเล็กกว่ามองที่ข้อมือของตัวเอง ก่อนจะค่อยช้อนสายตาไปมองคนที่กำลัวสาละวนอยู่กับการเก็บยาลงกล่อง

นอกจากทัตแล้ว

ไม่เคยมีใครทำแผลให้

ไม่เคยมีใครมาเป่า แล้วบอกว่า เดี๋ยวก็หาย

ไม่เคยมีใครสนใจเลย

ว่าเขาจะเป็นจะตายยังไง

แต่...................................

ไอ้ปอนด์คนที่รังเกียจเขา .......

ทำแผลให้

และส่งยิ้มอ่อนโยน ปลอบขวัญ

แล้ว.......

แล้วจะต้อง.......

ขอบคุณมั้ย....

แล้ว.....จะขอบคุณยังไงดี

ร่างบางมองที่ข้อมือตัวเองที่มีพลาสเตอร์ยาแปะอยู่ สลับกับการมองร่างสูงนั้นไปมา

และสองคนก็ไม่รู้หรอกว่า

ทั้งไอ้ตั้มและไอ้ทัตที่นอนอยู่บนเตียงที่บ้านของไอ้ตั้มเอง
นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่และก็ฟังบทสนทนาของทั้งสองคนอยู่ตลอดเวลา

TBC.......

***************************

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586

เข้ามากด ๑+ ให้ จขกท.  ฐานทำตามกฏของเล้าฯ ได้อย่างเรียบร้อย

น่ารักมากๆ


อิเจ้  กะเทยโมดุฯ

nanalonely

  • บุคคลทั่วไป
^
^
^

จิ้มเจ้สอง :jul3:




 :z2: :z2:ดีจ้าkamui

แนนมาลัลล้า ตามที่บอกกแว้ววว

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
^
^
^

จิ้มเจ้สอง :jul3:




 :z2: :z2:ดีจ้าkamui

แนนมาลัลล้า ตามที่บอกกแว้ววว


ขอบคุณครับที่ช่วยมาดันกระทู้ให้ :3123:

Haney

  • บุคคลทั่วไป
ตามมาอ่านก่อนนอน

ชอบๆๆ ชอบแบบปัง นายเอกรันทด กร๊ากกกก

รออ่านนะครับ  :กอด1:

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน สุขสันต์วันเกิด)

มีด....คัตเตอร์.....

ของไอ้ปังแน่เลย เก็บดีกว่า แอบไหนดีวะ มันอาบน้ำอยู่ด้วย

คุณชายปอนด์ค้นหากรรไกรตัดเล็บแต่มาเจอมีดคัตตอร์แอบซุกไว้ ไอ้ปังชัวร์
แบบนี้ของไอ้ปังชัวร์อยู่แล้ว

เมื่อหัวค่ำทะเลาะกับมัน แล้วก็บีบแขนมันซะจนแผลเก่าเลือดออก
แถมยังไปทวงค่าเบียร์กับหนมปังมันอีก แล้วมันจะเอาที่ไหนมาจ่ายให้ล่ะ

คำนวณดูแล้ว ในตัวมันมีตังค์ถึงร้อยที่ไหนกันล่ะแบบนั้น

แล้วนี่ก็กำลังอาบน้ำอยู่ หลังจากเลี่ยง ๆ หลบ ๆ สายตาเขาตลอด แต่ห้องมันก็แค่เนี้ย
หันไปทางไหนมันก็เจอกันจนได้

แล้วจะให้หนมปังมันหนีไปแอบตรงไหนล่ะ

คุณชายปอนด์หยิบมีดคัตเตอร์เล็ก ๆ ใส่กระเป๋ากางเกงไว้ และก็ค้นหากรรไกรตัดเล็บต่อไป
แต่พบกับ

บัตรนักศึกษา ...... นายปรัชญา
แผนกช่างยนต์

เกิดวันที่ 28 มกราคม

วันที่ 28 มกราคม อ้าว วันนี้อ่ะดิ แล้วนี่มันกี่ทุ่มแล้ววะ
แล้วหนมปังอาบน้ำเฉยเลย
วันนี้มันวันเกิดมันนะเนี่ย มันจะไม่ตื่นเต้นดีใจหน่อยเลยเหรอ
แล้ววันนี้ทั้งวันมันทำอะไรวะ

ซักผ้า ทำความสะอาด ล้างจาน ถูห้อง เก็บผ้ามาพับ ไปกินก๋วยเตี๋ยวกับเขา
กลับมาทะเลาะกับเขาต่อ แล้วก็ โดนเขาบีบแขนเลือดสาดเลย
แล้วก็อาบน้ำ แล้วเดี๋ยวมันก็คงจะนอนเลย

แล้ว..................
แล้วไม่สนใจเหรอว่าวันนี้มันวันเกิดตัวเองน่ะ.......
ไอ้บ้าเอ้ย
ไอ้ห่าทัตแม่งก็คงลืมนะเนี่ย ส่วนไอ้ตั้มเพื่อนรักไม่ต้องพูดถึง
มันไม่รู้แน่ ๆ

“เอ้ยยยยยยยย ปัง.....ปังเว้ยยยยยยยยย ...ปัง....กูเอากุญแจห้องไปนะ....กูจะไปซื้อของ”
คุณชายปอนด์เคาะประตูห้องน้ำที่ไอ้หนมปังเข้าไปอาบน้ำอยู่ และก็ได้คำตอบว่า

“เอออ รู้แล้ว”

ร่างสูงยิ้มกริ่ม คว้ากุญแจห้องและวิ่งลงไปข้างล่างอพาร์ทเม้นท์
ดึกแล้วนะเนี่ย เกือบห้าทุ่มแล้ว ร้านเค้กที่ไหนจะเปิดอยู่มั่งมั้ยวะ

ไอ้ปอนด์คว้าจักรยานได้ก็ปั่นไปที่ตลาดทันที

*******************************
ตีหนึ่งแล้ว......
ใครจะไปรอไหวกันล่ะ
ไขห้องเข้ามาเองก็แล้วกัน

ร่างบางล้มตัวลงนอนบนเสื่อที่ปูไว้
คุณชายปอนด์ออกไปตั้งแต่ สี่ทุ่ม จนป่านนี้ก็ยังไม่กลับมา

ถึงแม้เมื่อหัวค่ำจะทะเลาะกันไป แต่ร่างสูงนั้นก็ยังมีกะใจมาทำแผลให้เขา
แต่ตอนนี้ห้องทั้งห้อง มันดูโล่ง ว่างเปล่าเหลือเกิน
ทัตไม่อยู่ ตั้มไม่อยู่ และไอ้ปอนด์ที่เกลียดเขาก็ไม่อยู่

อย่างน้อยถ้าปอนด์อยู่ เขายังรู้สึกอุ่นใจบ้าง ที่มีใครอยู่ข้าง ๆ
ถึงแม้จะต้องหลบเลี่ยงกันบ้าง แต่ยังไงก็รู้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียว

นัยย์ตากลมโต เหม่อมองเพดานในความมืด

เหงาแสนเหงา

ง่วงแสนง่วง

แต่ก็ข่มตาให้หลับลงไม่ได้สักที

ดึกป่านนี้แล้วไอ้คนบ้าปอนด์ที่ทำให้เขาเจ็บตัว มันไปไหนของมันกันนะ มันหายไปไหนกัน

***********************************
ตีสามแล้ว

คุณชายปอนด์จุดเทียนปักบนขนมเค้กที่ไปอ้อนวอนขอให้เจ้าของร้านทำให้
เขาคงจะรำคาญ เพราะว่าดึกป่านนี้เสือกมีคนมาสั่งเค้ก แล้วแถมจะเอาตอนนี้ซะอีก

ไอ้ปอนด์นั่งรอตั้งแต่ 4 ทุ่ม จนป่านนี้มันถึงได้ขนมเค้กมาจัดวันเกิดให้กับไอ้ปัง

กุญแจถูกไขเข้ามาเสียงเบา

หนมปังคงจะหลับแล้วล่ะป่านนี้ ดีเหมือนกัน

ข้ออ้างก็คิดไว้แล้วว่า เกิดวันเดียวกับน้องชาย ไม่ได้ฉลองให้น้อง ก็จะฉลองให้ปังแทน
แล้วค่าเค้กไอ้ทัตก็เป็นคนจ่ายให้ วิธีบังคับให้กินเค้กก็บอกว่าถ้าไม่กินไอ้ทัตจะเสียใจ

อืม

แค่นี้ก็เรียบร้อยแล้วล่ะ

ร่างสูงถือเค้กที่ปักเทียนไว้ มาใกล้ ๆ ร่างที่นอนหลับคุดคู้อยู่

แตะที่แขนร่างบางเบา ๆ ให้รู้สึกตัว

และร่างบางก็ปรือตาขึ้นด้วยความง่วงงุน
ก่อนจะตาโตขึ้น จ้องมองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าในความมืด
ที่มีเพียงแสงจากเทียนเล่มเล็ก ๆ เท่านั้น

“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู......แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู...แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ....แฮปปี้เบิร์ธเดย์...แฮปปี้เบิร์ธแด่ทูขนมปัง……
วันเกิดของปัง....ขอให้ปังมีความสุขนะ...เป่าเทียนอธิฐานก่อนเร็ว”

ร่างสูงร้องเพลงด้วยเสียงเพี้ยน ๆ และก็ยื่นเค้กให้คนที่ลุกขึ้นนั่งตรงหน้า

“อย่าเพิ่งโกรธ....อย่าเพิ่งโวย..อธิษฐานก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยด่า....” ไอ้ปอนด์เอ่ยบอกยิ้ม ๆ

และคนตรงหน้าที่ยังไม่หายงง ค่อยเป่าเทียนอย่างเชื่องช้า

เกิดมาไม่เคยมีวันเกิด
เกิดมาไม่เคยเป่าเทียน
เกิดมาไม่เคยอธิษฐาน
และเกิดมาไม่เคยต้องมาร้องไห้ให้คนที่เกลียดเห็นน้ำตาแบบนี้

ร่างสูงลุกขึ้นไปเปิดไฟ

และก็เห็นว่าคนตรงหน้า มีน้ำตาทะลักทลายออกมาจนหยดลงที่ข้างแก้ม

“เฮ้ยยยยยยยยย ขอโทษ...ไม่ได้จะทำให้ร้องไห้นะเว้ย...ไม่ได้ดูถูกไม่ได้สงสารนะ...อย่าโกรธนะเว้ย
เฮ้ยยยยยยยยยย เป็นไรอ่ะ เป็นไรอ่ะเนี่ย ปัง ปัง หยุดร้องก่อนดิ ปัง โอ้ยยยยยยยย
ขอโทษ อย่าร้องไห้ดิ กูทำอะไรผิดอีกวะเนี่ยยยยยยยยย”

ไอ้ปอนด์รีบเช็ดน้ำตาที่ข้างแก้มของคนตรงหน้าออก สีหน้าร้อนรน อย่างเห็นได้ชัด
ไอ้บรรดาข้ออ้างทั้งหลายทั้งปวงที่คิดไว้
ลืมไปจนหมด ไม่รู้จะพูดอะไรดี ได้แต่พูดขอโทษซ้ำซากอยู่แบบนั้น

“ปังงงงงง อย่าร้องดิ...เฮ้ยยยยยยยย วันเกิดใครเขาร้องไห้กันวะ....แม่งร้องอยู่ได้โธ่เอ้ย”
เพราะปลอบใจใครไม่เป็น
ไม่รู้จะทำยังไง ไอ้ปอนด์ก็ใช้เป็นแต่วิธีห่าม ๆ แบบนี้ บอกไปด่าไป
ก็ไม่รู้ว่าหนมปังจะเข้าใจหรือเปล่า

“ขอบใจนะ.......” คำพูดแสนเบา ที่ไม่ตั้งใจฟังก็คงไม่ได้ยิน
แต่ไอ้ปอนด์ได้ยินชัด

ขอบใจนะงั้นเหรอ........ปังบอกว่าขอบใจงั้นเหรอ
ปังไม่ได้โกรธนี่นา ที่ร้องไห้ก็ไม่ใช่เพราะโกรธนี่

แล้วเขาจะตกใจทำไมวะเนี่ย ตกใจอะไรวะไอ้ปอนด์
มึงตกใจอะไรเนี่ย

ร่างสูง ยิ้มอย่างอาย ๆ ที่ทำท่าทางตกใจเกินเหตุ

ละมือออกจากใบหน้าเปื้อนหยาดน้ำตานั้นแล้ว

และถือมีดมาให้ปังตัดขนมเค้กให้

“อยากกินเชอร์รี่.....ตัดให้หน่อยดิ.....เจ้าของวันเกิด...”

มือเล็ก ๆ ตัดขนมเค้กเป็นชิ้น อย่างงกเงิ่นเต็มที
เกิดมาไม่เคยตัดเค้ก ถ้าตัดไม่สวยปอนด์จะว่ามั้ยนะ

“อ่ะ...ขอบใจ....งั้นกินแหละ....” ไอ้ปอนด์ยกช้อนขึ้นตักขนมเค้กเข้าปาก
และนั่งกินขนมเค้กกับไอ้ปังในเวลาตี 3 กว่า ๆ

ปังดูจะเขิน ๆ แปลกใจไปบ้าง
แต่ก็ไม่ได้เหลือริ้วรอยของความโกรธเมื่อหัวค่ำแล้ว
หลังจากที่เอาเหตุผลที่ตั้งสติได้แล้วนึกออกมาบอก

ยิ่งบอกว่าถ้าปังไม่ดีใจ ไอ้ทัตก็จะไม่ดีใจ
ปังมันก็เลยยิ่งกินขนมเค้กที่ซื้อมาให้อย่างเอร็ดอร่อย

“ติดแก้มแล้ว....” ปลายนิ้วอุ่นร้อน แตะต้องไปที่ข้างแก้มของร่างบางที่เปื้อนครีม

และเอามาแตะที่ปากของตัวเอง

ก่อนที่ทั้งสองจะรู้สึกตัว

ดวงตาของทั้งคู่กลับสบกันนิ่ง อย่างไม่เข้าใจในความรู้สึกที่เกิดขึ้น
ว่ามันเป็นเพราะอะไร
ความอบอุ่นที่เกิดขึ้นนี้มันคืออะไรกันนะ

“หนมปัง........” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเรียกชื่อคนที่สบตากับเขานิ่งเหมือนถูกมนต์สะกด

TBC.......

***************************

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ตามมาอ่านก่อนนอน

ชอบๆๆ ชอบแบบปัง นายเอกรันทด กร๊ากกกก

รออ่านนะครับ  :กอด1:

เรื่องของตัวเองนี่ นายเอกไม่รันทดเลยเนอะ  :z3:

ที่เขียนให้โศกสลดนี่ เพราะชอบนายเอกรันทดนี่เอง เพิ่งจะทราบที่มาที่ไป :call:

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586
^
^
^

จิ้มเจ้สอง :jul3:




อ๊ะ!!!


ก้นเดี๊ยนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

มีราคีคาวเพราะโดนจิ้มซะแล้นนนนนนนนนนนนน

กะเทยสาวบริฉุดอย่างเรา   :impress3:

อ๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน คำถาม)

“หนมปัง......เคยจูบ........มั้ย...”
ดวงตาคมที่สบอยู่กับดวงตากลมโตอย่างเผลอไผลเอ่ยคำพูดที่ทำให้ร่างบางตกใจ

และรีบเบือนหน้าหนี
ไม่ใช่ตกใจว่าเคยจูบหรือไม่
แต่ตกใจที่ทำไมปอนด์ต้องมาถามเขาด้วย

“ทำไมล่ะ.....ก็...ก็ต้องเคยอยู่แล้วดิ...เห็นอย่างนี้ก็เคยมีผู้หญิงนะ...อย่ามาดูถูกกันหน่อยเลย...”
ปากก็พูดไปอย่างนั้นแหละ แต่น้ำหน้าอย่างเขาน่ะเหรอจะมีผู้หญิงมาสน
ในเมื่อจนก็จน
แล้วก็ยังเป็นเด็กมีปัญหาแบบนี้อีก
หญิงที่ไหนจะมาแลกันเล่า

“เหรอ....สอนหน่อยได้มั้ย....ทำยังไงกันเหรอจูบเนี่ย....แล้วรู้สึกดีมั้ย”
ร่างสูงจ้องมองร่างบางที่วางขนมเค้กในมือลง และไล้เลียไปตามนิ้วเล็ก ๆ ของตัวเอง
เพื่อเช็ดคราบครีม

“ทำไมต้องเป็นเราด้วยล่ะ....ให้เพื่อนตั้มของนายสอนไม่ดีกว่าเหรอ”
ไอ้สายตาแปลก ๆ อย่างนั้นน่ะ มันอะไรกัน อย่ามามองนะ
ยิ่งมองหน้ามันจะยิ่งแดงแล้วก็รู้สึกร้อนวูบไปหมด
พาลจะทำอะไรไม่ถูกเอา

“นะ....สอนหน่อยได้มั้ย..” ร่างสูงขยับกายเข้ามาให้ใกล้ร่างบางมากขึ้น
เอ่ยร้องขอด้วยน้ำเสียงเว้าวอน ออดอ้อน
ดวงตาคมยังจ้องมองร่างบางที่ถอยหนีไม่วางตา

“แค่เอาปากแตะ..แตะ..มันจะเรียกว่าจูบมั้ยปัง....” ใบหน้าคมเริ่มโน้มเข้ามาใกล้
ปลายจมูกห่างกันแค่คืบ

ร่างบางหมดสิทธิ์ถอยหนีอีก
ตั้งแต่หัวค่ำที่ทะเลาะกันแล้ว ทำไมถึงได้รู้สึกแปลก ๆ ร้อนวูบวาบขึ้นมาก็ไม่รู้
ผู้ชายเหมือนกันไม่มีอะไรให้น่าพิสมัยสักนิด

แล้วยังอยู่ในสภาพล่อแหลมแบบนี้อีก
นี่มันอะไรกันน่ะ
“ปัง.......นะ…สอนให้หน่อยเถอะนะ...” ใบหน้าคมโน้มเข้ามาหา
จนร่างบางต้องหลับตาแน่น
ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

รับรู้ถึงความอุ่นล้ำที่แตะมาที่ริมฝีปากของตัวเอง
และผละออกอย่างเชื่องช้า

“แบบนี้เรียกจูบมั้ยปัง.....” น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึก กระซิบแผ่วอยู่ที่ข้างหูของคนตัวเล็กกว่า
ที่นั่งหลับตาแน่นตัวแข็งทื่อ ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้

ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นล้ำจะค่อยแตะกลับมาหาอีกครั้ง
ฝ่ามือแกร่งประคองต้นคอเนียนขาวไว้แน่น
เพื่อให้รับความรู้สึกของเขาได้ชัดเจนขึ้น

โล้มไล้เรียวลิ้นไปตามกลีบปากเย็นชืด
สัมผัสรสครีมของขนมเค้กช็อกโกแลตได้ง่าย
ก่อนจะค่อยสอดแทรกปลายลิ้นเข้าหาภายในเรียวปากนิ่มหวาน
ดุนปลายลิ้นเข้าหาสอดรัดเกี่ยวพันกับปลายลิ้นของร่างบางที่ผละหนี
แต่ปลายลิ้นอุ่นชื้นก็วนเวียนกวัดรัดพัวพันแนบแน่นลึกซึ้งมากขึ้น

ร่างบางไหวระริก สั่นเทาด้วยความหวาดหวั่น
อ้อมแขนอบอุ่นโอบรัดแผ่นหลังเล็กบางไว้แน่น และดึงให้เข้าหาตัว
กอดเอวเล็กนั้นแนบแน่น ถ่ายทอดความรู้สึกอบอุ่นให้แก่กัน

“อืมมมมมมม อ่ะ...”
เสียงหวานใสครางแผ่วอย่างสิ้นเรี่ยวแรง
จุมพิตอ่อนหวาน ไม่เร่งเร้ายังคงดำเนินต่อไป

เป็นนานจนแทบลืมหายใจ

เรียวแขนแกร่งจึงยอมปล่อยให้ร่างบางเป็นอิสระ
และลืมตาขึ้นอีกครั้ง

“จูบเป็นแบบนี้ใช่มั้ยปัง.......มันทำให้ปังรู้สึกดีบ้างมั้ย”

น้ำเสียงอ่อนโยนทอดเสียงหวานแผ่ว
เอ่ยถามกับร่างที่ค่อยปรือตาขึ้นอย่างเชื่องช้า
สบตากลมโตนั้นนิ่งอีกครั้ง

และเมื่อได้สติ
ขนมปังถึงเพิ่งรู้ตัว ว่าไม่กี่นาทีก่อน
เขาและคนตรงหน้า เพิ่งจูบกัน ด้วยความรู้สึกลึกล้ำ
ที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่เข้าใจ ว่าทำอย่างนั้นไปได้อย่างไร

ร่างบางผละหนีออกห่างด้วยความอาย

ถอยกายไปจนชิดติดกับตู้ของอีกฝั่ง
ความรู้สึกหวานซึ้งยังไม่ทันจางหายไปจากร่าง

ก้มหน้านิ่งหลบสายตาของคนที่มองมา
ป่านนี้ หน้าซีด ๆ ขาว ๆ ของเขา คงแดงเรื่อไปหมดแล้ว

ปลายนิ้วค่อยจิกเข้าที่ข้อมืออีกครั้งอย่างลืมตัว
จิกซ้ำลงไปอีก แบบที่คนทำไม่รู้สึกตัวว่ากำลังทำอะไร
“ปัง......ปังอย่าทำนะ....ไม่เจ็บบ้างหรือไงกัน...”

ร่างสูงดึงมือเล็ก ๆ นั้นออกห่างจากข้อมือ ไม่ให้ขนมปังจิกแขนตัวเองได้

กุมมือนุ่มนิ่มนั้นเอาไว้แน่น

“ยังไม่ตอบเลยว่ารู้สึกดีมั้ย....แล้วก็จะจิกแขนตัวเองเล่นอีกแล้วนะ...ไม่รู้สึกเจ็บบ้างหรือไงกัน หือ....
ไหนตอบมาสิปัง....”

ดวงตากลมไหวระริก
ครั้งนี้เขาไม่ได้จิกแขนตัวเองเล่นอีกแล้ว
แต่ริมฝีปากบางกลับเม้มเข้าหากันแน่น
อายแสนอาย
แต่ไม่รู้จะตอบคำถามคนที่คาดคั้นจะเอาคำตอบยังไงดี

TBC.......

***************************

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน เริ่มสับสน )

"หลีก.....จะนอน...." หนมปังหาวิธีเลี่ยงด้วยการลุกขึ้นยืนแล้วรีบไปดึงผ้าห่ม
ลงนอนบนพื้นห้องที่ปูเสื่อไว้

ร้อนรนจนไม่รู้จะทำยังไงดี

เขาและร่างสูงนั้นเพิ่งจูบกัน จูบน่ะ จูบจริง ๆ
แบบนั้นเขาเรียกว่าจูบ ร้อยเปอร์เซ็นต์

ผู้ชายที่ไหนเขาจูบกันบ้างล่ะ
ถ้าไม่ใช่......เกย์

ปอนด์เป็นเกย์
เหมือนที่ตั้มเป็น
แล้วทัตก็เป็นด้วยงั้นเหรอ

นี่เขาอยู่ท่ามกลางเกย์ โดยไม่ได้รู้สึกอะไรเลยหรือไง

ตั้มเป็นแฟนของทัต

ทัตเป็นเพื่อนของเขา

และ....ปอนด์เป็นเพื่อนของตั้ม

ส่วนเขาก็เป็นเพื่อนของทัต

ไม่รู้ว่าหนมปังจะนั่งเรียบเรียง ลำดับญาติทำไม

แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้ เหงื่ออกเต็มมือจนเปียกชุ่ม

คนตัวสูงกว่า ก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

ส่วนหนมปังก็ซุกอยู่ใต้โปงผ้าห่ม

ไม่รู้จะโกรธจะโมโห

หรือจะทำอะไรต่อไปดี

เวลาเกือบตีสี่แล้ว

ปอนด์เดินไปปิดไฟ และมาล้มตัวลงนอนข้าง ๆ เขาเหมือนเช่นทุกวัน

แต่วันนี้มันแปลกไป

หนมปังรับรู้ถึงไออุ่นของคนที่นอนอยู่เบื้องหลัง

ร่างบางสงบนิ่ง แกล้งหลับไปซะอย่างนั้น ทั้งที่ร่างซุกแน่นอยู่ในโปงผ้า

ไม่กล้าขยับกาย ตัวแข็งทื่อไปแล้ว

ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงหายใจของคนเบื้องหลัง ที่ไม่ได้ทำอะไรแปลก ๆ ออกมาอีก

มือเล็กชื้นเหงื่อแตะที่ริมฝีปากตัวเองแผ่วเบา

ไล้ปลายนิ้วไปมา อย่างไม่เข้าใจ

ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าปอนด์เกลียดเขา

แล้วทำไม.......

ทำไมร่างสูงนั้นต้องมาทำดีกับเขาด้วย

มากอด

มาจูบ

มาทำให้หัวใจของเขาสั่นไหว

มาทำให้รู้สึกแปลก ๆ กับเพศเดียวกัน

ความรู้สึกที่เขาไม่ได้รู้สึกกับทัต

แต่......

ทำไมเขารู้สึกหัวใจเต้นแรง เวลาที่ต้องอยู่ใกล้ ๆ กับปอนด์ด้วย

นัยย์ตากลมโตพยายามข่มตาให้หลับลงให้ได้

และพยายามบอกกับตัวเองว่า

อย่าคิดมากไปเลยไอ้ปัง เขาก็แค่อยากให้สอนจูบให้แค่นั้นเอง

แกไม่ได้ผิดเพี้ยนเป็นเกย์แน่ ๆ น่ะ ใจเย็น ๆ ไว้

ปลอบใจตัวเองไปอย่างนั้น ทั้งที่เมื่อคนที่นอนอยู่ด้านหลังขยับกายครั้งใด

ร่างบางนั้นยิ่งแทบอยากหยุดหายใจมากเท่านั้น

ร่างกายมันเกร็งไปหมดทุกส่วน

เหมือนกับมันจะไม่ยอมฟังคำสั่งของสมองอย่างนั้นแหละ

***************************

เวลาเกือบเที่ยงของเช้าวันอาทิตย์

คุณชายปอนด์ตื่นมาด้วยความสดชื่นหลังจากได้นอนอย่างเต็มอิ่ม
เพราะเมื่อคืนที่ผ่านมา กว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปตีสี่เกือบตีห้า

วันนี้ก็เลยตื่นนอนเกือบเที่ยง

พอตื่นมาก็เห็นว่าคนที่เขาขโมยจูบไปและก็นั่งแก้มแดงเรื่อไม่ยอมตอบคำถามของเขาเมื่อคืน

กำลังง่วนกับการรีดผ้าและเดินเอาไม้แขวนเสื้อไปแขวน

ร่างสูงเดินเข้าไปอาบน้ำ

และเดินออกมาในสภาพผ้าขนหนูพันร่างกายเบื้องล่างไว้อย่างหมิ่นเหม่เต็มที

หยดน้ำใสเกาะพราวทั่วกายแกร่ง

เมื่อก่อนก็ออกมาในสภาพนี้ประจำ ไม่ได้คิดอะไร

และคิดอยู่ตลอดว่าไอ้หนมปังมันชอบมานั่งรีดผ้าเกะกะขวางทาง

แต่วันนี้มันไม่เหมือนวันก่อน

ดูเหมือนคนที่สนใจกับการรีดผ้าจะไม่ยอมมองเขาเลยสักนิด

ร่างบางทำเป็นไม่สนใจ ทั้งที่หัวใจเต้นระรัว

ฉีดน้ำยารีดผ้าจนฟุ้งกระเด็น และย้ำรีดเสื้อ ซ้ำ ๆ อยู่แบบนั้น

อย่างไม่รู้จะทำอะไรต่อไปดี

ร่างสูงยังไม่ยอมผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่กลับเดินเข้ามาหา

จนขนมปังสัมผัสได้ถึงกลิ่น หอมอ่อน ๆ หลังอาบน้ำนั้น


"หนมปัง.....หิว..ไปกินข้าวกันเถอะนะ"

ร่างสูงทิ้งกายลงนั่งข้าง ๆ ร่างบางที่มือไม้สั่น ทำอะไรไม่ถูก

กายแกร่งปรากฎอยู่ต่อหน้าร่างบาง

และเอื้อมมือมาแตะมือเล็ก ๆ นั้นให้ละมือจากการรีดผ้าก่อน


"ง่ะ...ยัง...ยัง..ไม่หิว..ไปกินก่อนแล้วกัน.." ขนมปังไม่รู้แล้ว

ว่าเสื้อเรียบหรือไม่เรียบ

รีบกระโดดลงจากเตียง ทำทีเอาเสื้อไปแขวน ที่ราวตากผ้า

โดยมีร่างสูงฉวยโอกาสตามประกบที่ด้านหลัง

และสอดลำแขนแกร่งเข้าโอบรัดเอวบางชนิดที่คนถูกกอดสัมผัสได้ถึง
ความเย็นของร่างกายของอีกฝ่ายจากการที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาด ๆ

ปฏิกิริยาเช่นเดิม

ยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ

ขยับเขยื้อนไม่ได้

นัยย์ตาเบิกโพลง

และมือเล็ก ๆ ก็ปล่อยเสื้อที่ถือไว้หลุดร่วงลงจากมือ

สัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เป่ารดอยู่ข้างแก้ม

เมื่อร่างสูงเริ่มกอดรัดเข้าหาจากด้านหลัง

มือเล็ก ๆ เริ่มจิกนิ้วเข้าที่ข้อมือของตัวเองอีกครั้ง

ลมหายใจติดขัด

และก็ต้องละมือออกเมื่อถูกฝ่ามือเย็น ๆ ดึงออกและให้มาแตะ
ที่ลำแขนของคนที่กอดรัดจากเบื้องหลังนั้นแทน

"ถ้าจะจิกแขนตัวเอง....เปลี่ยนมาจิกแขนปอนด์ดีกว่านะ..ปอนด์ยอมเจ็บแทน"

เสียงทุ้มแผ่ว คลอเคลียอยู่ข้างแก้มของร่างบางที่ยืนนิ่ง

ใบหน้าเนียนขาวแดงซ่าน ขึ้นเรื่อย ๆ

อัตราการเต้นของหัวใจเร็วขึ้น

"ปอนด์...." เสียงหวานใส่ระรัวเรียกคนที่คลอเคลียเข้าหา

TBC.......

***************************

nanalonely

  • บุคคลทั่วไป
^

^

จิ้มkamui




อร้ายย ใกล้ตอน... :z1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด