*** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***  (อ่าน 119564 ครั้ง)

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
*** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
« เมื่อ07-12-2008 07:58:39 »

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2. ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์  และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

เวปไซต์ แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่าง ประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0


*************************************************************************************************


สวัสดีครับ วันนี้เอาเรื่อง รักแท้แพ้ทาง ของคุณ aoikyosuke มาลงให้อ่านครับ เนื้อเรื่องสนุกตามแบบคุณเท็นตามเดิมครับ เรื่องนี้ผมชอบตอนจบนะ ลองอ่านดูจะทราบครับ ยังไงขอฝากเรื่องนี้ของคุณเท็นอีกเรื่องนะครับ หวังว่าจะได้รับความสนใจเหมือนเรื่องอื่นๆของคุณเท็น สนุกกับการอ่านนะครับ

ขอขอบคุณคุณ aoikyosuke อย่างมากครับ ที่อนุญาตให้นำเรื่องมาลง  :L1:



*************************************************************************************************


รักแท้แพ้ทาง ตอนที่ 1

"เอ๋อ.....ไอ้นั่นมาหามึงทำไม" ร่างสูงของใครคนหนึ่งเอ่ยถามร่างเล็กตรงหน้า

เขากับเอ๋อหรือ เจง เป็นรูมเมทที่ต้องอยู่ห้องเดียวกัน
ตอนที่เจอกันแว่บแรก ยังคิดอยู่เลยว่าไม่น่าจะอยู่ด้วยกันได้
ก็สภาพไอ้เอ๋อนี่สิ....งก ๆ เงิ่น ๆ แถมตัวเล็กเตี้ยม่อต้อแบบนี้อีก

กับเขาซึ่งจะว่าไปก็ ตัวกวนเมืองเลยล่ะ
เรื่องทัณฑ์บนน่ะเหรอ
เล็กมาก มีเป็นหางว่าว นี่ถ้าเกิดพ่อไม่เป็นคนบริจาคเงินให้มหาวิทยาลัย สงสัยเขาโดนไล่ออกไปนานแล้ว

ใครหลายคนยังอดสงสัยไม่ได้ว่าเขากับไอ้เอ๋อมาอยู่หอได้ไง แถมยังเป็นรูมเมทกันอีก
และหลายคนก็สงสารไอ้เอ๋ออยู่ ว่าคงไม่รอดแน่

มาอยู่กับพี่แมน โดนผมรังแกแน่ ๆ แต่ท่านคิดผิด
เพราะไอ้พี่แมนต่างหากที่ถูกไอ้เอ๋อมันรังแก

"เขาบอกว่าขอเบอร์โทรของหนิงให้หน่อย...หนิงจะให้เขามั้ยล่ะ" อีกแล้วไอ้เอ๋อ เรียกว่าหนิงอีกแล้ว
ชื่อบ้าอะไรเนี่ย แมนโคตร ขืนเรียกอีกตบหัวทิ่ม

"กูไม่ได้ชื่อหนิง...บอกให้เรียกพี่แมนพี่แมนมึงลืมอีกแล้วนะเอ๋อ" ร่างสูงเกาหัวแกรก ๆ

มองหน้าไอ้เอ๋อ อย่างเอือมระอากับมัน
ขืนใครได้รู้ว่าเขาชื่อเล่นว่าหนุงหนิง ตาย ตายกันพอดี ภาพพจน์เสียหมด

"อ่อ... พี่แมน...พี่แมน..ซองบุหรี่ของพี่แมนอ่ะเปียกน้ำแล้วนะ....เราเอาไปตากไว้ โน่น...ไม่รู้จะสูบได้อีกหรือเปล่า" ไอ้เอ๋อ มองร่างสูงเหมือนมันจะสำนึกผิด และบอกประโยคที่โหดร้ายกับพี่แมนออกมา

"หา..........ไอ้เอ๋อ...เอาอีกแล้วเหรอมึง..กูอุตส่าห์ซ่อน..โว้ยยยยยยยยยยยย" น่านไงล่ะครับท่าน
วีรกรรมของมัน มันเอาอีกแล้ว มันแกล้งพี่แมนอีกแล้ว
ตาย ตาย แน่ ๆ แล้วทีนี้จะเอาอะไรสูบล่ะเนี่ย
โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย

"เบา ๆ หน่อยสิโว้ยยยยยยย ดึกป่านนี้ตะโกนอะไรวะ" หัวหน้าหอสุดโหด ทุบประตูปัง ๆ ซ้ำหลายครั้ง
เมื่อได้ยินเสียงโหยหวนของหนุงหนิง หรือพี่แมน
**************************
"วันนี้ พี่แมนจะโดดออกจากหอ...น้องเจงอยากได้อะไรเป็นค่าปิดปากหรือเปล่า" ยามค่ำคืนอย่างนี้จะให้อุดอู้อยู่แต่ในหอได้ไง พ่อมของพี่แมนนี่ก็ร้ายกาจมาก รู้ว่าลูกชายเป็นแบบนี้จึงได้ให้มาอยู่หอมหาโหดที่ ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถผ่านด่านออกไปได้ง่าย ๆ

"อยาก กินผัดไทเจ้าเก่าที่หนิงซื้อมาวันก่อน" ร่างเล็กขยับแว่นหนา ๆ ไปมา หันมามองร่างที่แต่งตัวหล่ออยู่หน้ากระจก เรื่องหนีเที่ยวของ พี่แมนเป็นเรื่องปกติ หน้าที่ของเขาคือ รอเปิดหน้าต่างและรอกินของอร่อยที่พี่แมนจะซื้อกลับมาให้ เป็นอาหารมือ้อร่อยรอบดึก

"โอเค...ได้เดี๋ยวป๋าจัดให้นะหนู" ร่างสูงเดินมาลูบหัวร่างเล็กนั่น ที่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อ

"กลับดึกมั้ยวันนี้...." มือบางเปิดหนังสือหน้าถัดไป

"ไม่ หรอก กะว่าตีสามก็กลับแล้ว เปิดหน้าต่างให้ด้วยนะ...วันนี้นัดสาวไว้...ไปแล้วนะ" ร่างสูงปีนลงทางหน้าต่าง และโบกมือให้ร่างเล็กเป็นครั้งสุดท้าย
ร่างบางโบกมือกลับ และส่งยิ้มให้จาง ๆ

*******************************
เจนภพมองร่างที่ลับหายไปแล้ว
และก้มหน้าสนใจกับหนังสือต่อไป
กว่าที่ความสัมพันธ์ของเขากับเรืองเดชจะดีได้ขนาดนี้ต้องใช้เวลานานกว่า ครึ่งปี
จึงปรับตัวได้
ช่วงแรกนั้นเขาก็ยอมรับว่าลำบากอยู่ไม่น้อย
ที่ต้องมาอยู่ห้องเดียวกับเรืองเดช
เพราะรู้กิตติศัพท์ของความร้ายกาจอยู่ไม่น้อย
แรก ๆ ร่างสูงนั้นก็ตั้งป้อมเกลียดเขาอยู่ไม่น้อย
แต่มาลงเอยกันได้ดี ก็วันที่แม่ของเรืองเดชเสีย
นึกถึงวันนั้นแล้วก็แปลกใจ วันที่เรืองเดชมาร้องไห้ซบอยู่กับอกเขา อย่างกับเด็ก ๆ

***************************


*** ขออนุญาตแก้ไขคำห้อยท้ายของชื่อเรื่อง เพื่อลดความรุงรังของหัวข้อ  แต่หากผู้แต่งมีเรื่องแจ้งเพิ่มเติม ก็สามารถแก้ไขชื่อเรื่องได้ตามปกติค่ะ
 ทิพย์โมบอร์ดนิยาย

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-09-2010 16:11:38 โดย THIP »

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #1 เมื่อ07-12-2008 08:00:37 »

รักแท้แพ้ทาง ตอนที่ 2

ครืดดดดดด ครืดดดดด ครืดดดดดด
โทรศัพท์ที่สั่นไปมา ทำให้ เจนภพต้องขยี้ตาซ้ำอีกครั้ง หนิงกลับมาแล้วสินะ
ต้องรีบไปเปิดหน้าต่างให้
ร่างบางยันกายขึ้น ควานหาแว่นตามาสวม
และลุกเปิดไฟ เอื้อมมือเปิดหน้าต่าง
ให้ร่างสูงปีนเข้ามาได้

"ฝนตกอ่ะเอ๋อ....เปียกเลย...แต่ว่าไม่ลืมหรอกผัดไทอ่ะ...แกะกินเลยนะยังร้อน ๆ เย็นแล้วเดี๋ยวไม่อร่อย"
เรืองเดชส่งถุงพลาสติกที่มีห่อกระดาษเล็ก ๆ สองห่อให้กับร่างบางตรงหน้า เจงต้องตื่นมารับเขา ตี 3 ตี 4 ทุกวัน ดีที่เรียนบ่ายตลอดไม่งั้นเขาก็ไม่กล้ารบกวนมากหรอก

"รีบ อาบน้ำก่อนเหอะ...เดี๋ยวไม่สบาย" มือเล็กส่งผ้าขนหนูให้กับร่างสูงที่ยืนตัวสั่นด้วยความหนาว มือแกร่งเอื้อมรับไว้ และเดินลิ่วเข้าห้องน้ำ

ดูที่นาฬิกาก็พบว่าเพิ่งจะเป็นเวลาตี 2 ครึ่ง ไหนว่าไปเที่ยวไง ทำไมวันนี้กลับเร็ว ออกไปเที่ยงคืนกว่าไม่ใช่เหรอ  ร่างบางขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะหันไปมองที่ร่างสูงที่นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำ

"รีบใส่เสื้อผ้าซะที...อยากป่วยหรือไง" ร่างเล็กเอ็ดเรืองเดชเสียงดัง ทำไมเป็นพวกไม่รู้จักดูแลตัวเองอย่างนี้นะ

"ยังไม่ได้ซักผ้าเลย...เอาเสื้อผ้าที่ไหนใส่อ่ะนอนทั้งอย่างนี้แหละ" เรืองเดชทำท่าจะนอนลงอย่างนั้น

"ซักให้แล้ว...พับไว้ในตู้โน่น...ไม่งั้นจะรู้ได้ไงว่าหนิงสูบบุหรี่อีกแล้ว" เจนภพเดินไปนอนลงบนเตียงฝั่งตัวเอง

"บอกว่าอย่าเรียกหนิง...ชื่อพี่แมนไงพี่แมน..ไม่รู้จักจำเลย" เรืองเดชบ่นเสียงเบา ก่อนจะหันไปมองที่ร่างบางที่หลับสนิทเสียแล้ว

เจน ภพดีกับเขามาก ถึงจะบ่นบ้างก็เถอะ บ่นแต่ก็ทำนั่นทำนี่ให้ตลอด เรื่องสูบบุหรี่ก็เหมือนกัน บางทีเจนภพอาจไม่รู้หรอกว่าเขาไม่ได้สูบจริง แต่สูบเวลาอยู่เฉพาะต่อหน้าของเจนภพเท่านั้น เพราะอยากให้ร่างบางด่าเขา เอ็ดเขา และเป็นห่วงเขา
ที่ออกไปดึก ๆ ทุกวัน ก็ไปนั่งมองไฟ มองถนนไปเรื่อย ไม่เคยอยากไปเที่ยวเลยสักนิด
แอบไปนั่งหนาวอยู่ได้ทุกวัน เพื่อจะกลับห้องตอนตี 3 และ จะได้แวะซื้อของกินอร่อย ๆ ให้กับคนตัวเล็กกว่าที่คอยเป็นห่วงเป็นใยเขาเสมอ ไม่รู้ว่าจะเก็บความรู้สึกหลงใหลอย่างนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน กลัวว่ามันจะระเบิดขึ้นสักวัน กลัวว่าจะต้องเสียคน ๆ นี้ไป ร่างสูงส่ายหน้ากับความรู้สึกของตัวเอง
จะเก็บ ไปได้นานแค่ไหนนะ เล่นเป็นคนนิสัยไม่ดี ชอบต่อยตีเที่ยวเตร่เนี่ย ไม่ได้อยากเป็นเลย แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงดี เพราะว่าอยากจะลืมไอ้ความรู้สึกบ้า ๆ ที่เริ่มประทุมากขึ้นทุกทีนี่เอง เขาจะทำยังไงกับตัวเองต่อไปดีนะ

*******************************
"หนิง.....หนิง...เป็นอะไรตัวร้อนเลย" มือเล็กเขย่า ที่ร่างสูงร้อนผ่าวนั้นเบา ๆ

"อือ....เอ๋อ..ปวดหัวอ่ะ..ไม่สบายแน่เลย"
เสียงแหบพร่าของเรืองเดชทำให้ เจนภพต้องเอื้อมมือแตะที่หน้าผากของร่างสูงและก็พบว่ามันร้อนจัดขึ้นมา

"ไม่สบายแน่เลยหนิง....โดนฝนเมื่อคืนล่ะสิ"
ร่างบางเดินไปหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำลงในกะละมังใบเล็ก และรีบเช็ดให้ตามตัวของเรืองเดช

"กินอะไรมั้ยหนิง...เดี๋ยวเจงลงไปซื้อให้"
ใบหน้าเนียนค่อยกระซิบใกล้ ๆ คนที่หรี่ตาลง

"ไม่ เอา...ว่าแต่เอ๋ออ่ะเมื่อคืนไม่เห็นกินผัดไทเลยอุตส่าห์ซื้อมาให้ตั้งสองห่อ เลยนะ" ทั้งทีตัวเองไม่สบายยังจะเป็นห่วงคนอื่นอีก ท่าทางอ่อนโยนนั้นทำให้ร่างบางถึงกับส่ายหน้า

"กินแล้วเมื่อเช้า....เดี๋ยวเจงลงไปสั่งข้าวต้มมาให้นะหนิง...จะได้กินยานอนพัก" ใบหน้าคมซีดขาวค่อยพยักหน้ารับและหลับตาลง

******************************

วันนั้นทั้งวันเจนภพไม่ได้ไปเรียนต้องอยู่เฝ้าไข้คนป่วยที่นอนกระสับกระส่ายและดูเหมือนไข้ขึ้นสูงตลอดและเพ้อเป็นพัก ๆ

"เอ๋ออออออ เอ๋อออออ" เสียงแหบพร่านั้นทำให้ร่างบางต้องละจากหนังสือตรงหน้า และเข้าไปใกล้ ๆ ร่างสูง จะเอาอะไรหรือเปล่านะ

"ว่าไง...หนิงจะเอาอะไรอ่ะ" ร่างบางเงี่ยหูฟัง
แต่เรืองเดชก็เงียบลง เมื่อเขาทำท่าจะผละจากร่างสูงก็เรียกซ้ำใหม่อีกครั้ง

"เอ๋อ...เอ๋อ"

"เอาอะไรล่ะ...เมื่อคืนฝนตกยังจะไปเที่ยวอีกเป็นไงล่ะ" ร่างเล็กบ่นเสียงเบา และก็ต้องหันกลับไปอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงตอบกลับมา

"ไม่ได้ไปเที่ยว...เรานั่งอยู่หน้าตึกจนตี 2 เลย รอซื้อผัดไทให้เอ๋อ" ร่างสูงตอบกลับเป็นประโยคชัดเจน หูฝาดหรือเปล่า คนป่วยอะไรพูดอะไรชัดถ้อยชัดคำขนาดนี้ จริงเหรอที่นั่งอยู่ที่หน้าตึก แล้วนั่งทำอะไร

"ทำไมไปนั่งหน้าตึก...แล้วทุกวันออกไปไหนทุกวัน" ร่างบางแกล้งถามไม่คิดว่าจะได้คำตอบหรอก แต่แค่อยากลองดู

"อยู่ หน้าตึก..ไม่เคยไปเที่ยวเลยรอซื้อข้าวให้เอ๋อแหละ" ท้ายประโยคร่างสูงหัวเราะคิกคักชอบใจ ทำให้ร่างบางขมวดคิ้วมุ่น เพ้อจริงเหรอ หรือว่าแกล้ง

"สูบบุหรี่หรือเปล่า" ร่างบางถามกลับ

"ไม่เคยสูบเลย...เหม็น..แต่ถ้าไม่สูบเอ๋อก็ไม่ด่า" เสียงแผ่ว ๆ ที่ตอบกลับทำให้ร่างบางต้องเข้ามาใกล้ บ้าน่ะ แกล้งหลับแน่เลยแบบนี้

"ทำไมต้องให้ด่า...."

"อยาก ให้เอ๋อสนใจ...เรากลัวเอ๋อไม่สนใจเราทำไงดี..เราชอบเอ๋อ..ชอบมากจนจะบ้าอยู่ แล้ว" พูดได้แค่นั้นคนป่วยก็หยุดไปเสียเฉย ๆ หยาดน้ำตาและเสียงสะอื้น
ทำให้ ร่างบางตะลึงงัน
แกล้งหรือเปล่า....แกล้งแน่ ๆ เลย
มือเล็กบางเย็นเฉียบ....ด้วยความตกใจ
แต่ท่าทางกระสับกระส่ายและเสียงสะอื้นนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแน่
ร่างบางเอื้อมมือเกลี่ยน้ำตาให้กับร่างสูงแผ่วเบา และทรุดนั่งกุมมือไว้ข้าง ๆ อย่างสับสนและไม่เข้าใจ

*************************

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #2 เมื่อ07-12-2008 08:02:21 »

รักแท้แพ้ทาง ตอนที่ 3

"วันนี้ป๋าแมนจะไปหาสาวนะน้องเจง.....อย่าเอาบุหรี่ป๋าไปแช่พร้อมเสื้ออีกล่ะรู้มั้ย...มันไม่ดี....."

หลังจากหายป่วย เรืองเดชก็ออกลายเหมือนเดิม
เขายังคงทำทีเหมือนออกไปเที่ยวทุกคืน ๆ

และกลับมาในเวลาตี 3 พอดิบพอดี ไม่มีขาดเกิน

"แล้วเอ๋ออยากกินอะไรเหรอจ๊ะ...ยาหยี" ท่าทางกวน ๆ ของอีกฝ่ายเรียกรอยยิ้มจากเจนภพได้ทันที

ตั้งแต่ วันแรกที่เข้ามาอยู่หอ เรืองเดชก็ก่อวีรกรรมด้วยการเอาไม้ไล่ตี เพื่อนร่วมหอ โดยอ้างว่าเพื่อนคนนั้นเป็นโรคจิต เที่ยวสอยกางเกงในของชาวบ้าน แต่ไม่ค่อยมีใคร เชื่อสักเท่าไหร่ บางคนหาว่าเรืองเดชแกล้งหาเรื่องไล่ตีเจ้าเพื่อนคนนั้น หาว่าเป็นนักเลงจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ทุกคนต่างไม่เชื่อ
เพราะ ว่าไอ้หมอนั่น เป็นเด็กเรียนสุด ๆ และได้ชื่อว่าเป็นผู้รับเกรียรติบัตรจากมหาวิทยาลัยในฐานะที่มีมารยาทดีเด่น และปฏิบัติตัวเป็นประโยชน์ของสังคม

ผิดกับ เรืองเดชที่มีข่าวลือในเรื่องเสียหาย ทั้งทะเลาะต่อยตี ทัณฑ์บน หนีเที่ยว และบัญชีดำอีกเป็นหางว่าว แต่คงไม่มีใครรู้หรอกว่าเจนภพเองก็เห็นความผิดปกติ ของไอ้เจ้าหมอนั่น เหมือนกัน เพราะเห็นมีพฤติกรรมลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่บ่อย ๆ

วัน ที่ได้มาอยู่ห้องเดียวกัน เพราะว่าพ่อของเรืองเดชส่งมาเนื่องจากทนการสร้างปัญหาของตัวก่อกวนไม่ไหว ทุกคนพากันเป็นห่วงเขา กลัวว่าจะต้องโดนเรืองเดชทำร้ายแน่ และพากันห่วงน้องคนเล็กของหอไปตาม ๆ กัน บอกว่าถ้ามีอะไรให้ร้องโวยวายได้

แต่คนที่ร้องโวยวายในวันแรกที่มาอยู่หอคือเจ้าตัวป่วนนั่นเอง
เพราะได้ยินเสียงของปีเตอร์ อ๋อ ปีเตอร์น่ะเหรอ
มันเป็นเจ้าตุ๊กแกตัวเขื่อง ลวดลายสีสันสวยงาม
ตากลมโตบ้องแบ้ว เวลามันร้องเสียงมันก็สุดแสนจะน่ารัก .....ตัก ตัก ตัก ตักแก......

แต่ เรืองเดช ดันร้องโวยวายบอกว่าเกลียดปีเตอร์และกลัวอีกต่างหาก ตอนที่เขาจะแนะนำให้รู้จักกับปีเตอร์ ที่แอบอยู่ที่ข้างฝา ก็รีบวิ่งหนีไปหลบในห้องน้ำ ไม่รู้หรือไง ว่ามีน้อง ๆ ของปีเตอร์อยู่อีกหลายตัว

ไม่รู้จะกลัวอะไรนักหนา
ปีเตอร์ออกจะน่ารักขนาดนั้น แล้วก็เลยโวยวายลั่นหอ จนเขาต้องไล่ปิเตอร์ไปแอบนั่นแหละ ถึงได้สงบลงได้

ในแว่บแรกที่เจอกัน
เรืองเดชเห็นหน้าเขาแล้วก็ข่มทันที
แถมยังบอกว่า ให้อยู่กับคนเอ๋อ ๆ อย่างนี้เนี่ยอะนะ
ถ้าเกิดเจนภพตายไป จะมาโทษเขาไม่ได้นะ

และยังทำหน้าตากวน ๆ ใส่ รูปร่างท่าทางของเรืองเดชน่ะเหรอไม่ต้องพูดถึง ย้อมผมจนเป็นสีทอง
เจาะตรงนั้น ตรงนี้เต็มไปหมด ทั้งคิ้วทั้งคาง
หูไม่ต้องพูดถึง ร้อยเป็นสิบ ๆ ห่วง ท่าทางจะเป็นคนหูเบา

มาถึงก็วางกระเป๋าทิ้งไว้ และยึดเตียงเขาไปซะงั้น
แล้วไอ้อย่างเขาจะทำอะไรได้ ก็ต้องยอมแต่โดยดี
แต่ไม่อยากบอกหรอกว่า ดึก ๆ ปีเตอร์ชอบมาข้างเตียง ตอนที่รู้ว่าปีเตอร์มาหา ร่างสูงผมทอง ก็โวยวายร้องลั่น หาว่าเขาแกล้งอีกแล้ว
แหม คนตัวเล็ก ๆ อย่างเขาน่ะหรือ จะกล้าแกล้งเรืองเดช ออกจะตัวโตขนาดนั้น เขาน่ะสิ จะโดนแกล้ง ไม่เข้าใจความคิดของคนที่ยืนทำหน้าหล่อนั่นซะที

"ไม่เอา....เออจริงสิหนิง...อากาศมันหนาวนะ..นั่งหน้าตึกบ่อย ๆ ไม่หนาวแย่เหรอหนิง....."

หน้าตางง ๆ ชีวิต ที่กำลังสาละวนอยู่กับการนั่งดูหนังสืออาชญากรรมฉบับล่าสุด และคิดไปเรื่อย อือ คนเรานี่ฆ่ากันตายบ่อยจังหนอ

คนตัวโตผมทองยืนอึ้ง .... รู้ได้ไงว่านั่งอยู่หน้าตึก
ล้อเล่นแน่ ๆ และก็รีบหัวเราะกลบเกลี่อน

"ใครจะบ้าไปนั่งหน้าตึกกัน อากาศหนาวจะตาย นี่พี่แมนนัดสาวไว้ด้วย คืนนี้อาจไม่กลับด้วยนะน้องเจง
คนนี้อ่ะ เด็ดสุด ๆ "

เรือง เดชทำเป็นคุย กลบเกลื่อนความรู้สึก เมื่อก่อนอ่ะจริง ที่ไปเที่ยวดึก ๆ ดื่น ๆ แต่ตั้งแต่วันที่รู้ว่าร่างบางนั่งคอยเขาด้วยความเป็นห่วงก็เลยไม่ไปอีก
ถึงไม่รู้ว่าชอบ แต่ก็อยากซื่อสัตย์กับคนที่ชอบ
เห็นอย่างนี้ เขาก็เป็นคนมีความรับผิดชอบต่อความรักของตัวเองเชียวนะ แต่ว่ามันน่าชื่นชมตรงไหนกัน

"เหรอ...เข้าใจแล้ว...แล้วไปกับใครอ่ะ..." มือเล็กเปิดดูหน้าถัดไป อือ...ศพถูกไฟคลอก ดำเป็นตอตะโกเลยนะ ต้องเรียกหนิงมาดูหน่อยแล้ว

"ไปกับพวกไอ้วิทย์..ไอ้เจมส์...โหยหลายคนเยอะมากเลย" เรืองเดช หวีผมจัดทรง แต่งตัวซะเท่ห์ฉีดน้ำหอมกลิ่นฟุ้ง

แต่ เท่าที่เจนภพรู้นะ พวกไอ้วิทย์แล้วก็ไอ้เจมส์ มันกลับบ้านที่ต่างจังหวัด กว่าจะกลับมาก็โน่นเลยอาทิตย์หน้า แล้วจะไปด้วยได้ยังไง หนิงนี่น๊า จะอ้างทั้งทีอ้างไม่มีเหตุผลเลย

"เหรอ...หนิงดูดิ..." ร่างบางขยับแว่นไปมา และเดินเปิดหนังสืออาชญากรรมที่ตัวเองนั่งดูให้อยู่ ให้กับเรืองเดชได้ดูด้วย

"เหวออ อออออออออ สยองชะมัด ดูเข้าไปได้ไงเนี่ย...ไม่เอาแล้วเอาไปห่าง ๆ เลย รู้ว่ากลัวยังเอามาให้ดูอีก หือสยองจริง ๆ " ร่างสูงทำท่าขยะแขยง ขนลุกขนพอง เจนภพนี่ยังไงนะ ไม่รู้สึกกลัวรู้สึกอะไรกับของแปลก ๆ เลย เขาสิ แค่เห็นก็จะเป็นลมแล้ว

"เจงดูให้ปลงไงหนิง...คนเราไม่เที่ยงแท้แน่นอนเป็นอนิจจังนะหนิง....อือเห็นแล้วอยากกินไก่ย่างนะหนิง....เอาแบบไหม้ ๆ หน่อยก็ดี"

เจนภพปิดหน้าหนังสือลงแล้ว และเตรียมจะเดินไปนอน

เรืองเดชเห็นแล้วก็อดสยองไม่ได้ นี่เขารักคนผิดหรือเปล่าเนี่ย คนที่สุด ๆ ของความน่ากลัวนั่นน่ะ
มันเจนภพต่างหากล่ะ ไม่ใช่เขาซะหน่อย

********************************

หนิงนี่เป็นคนแปลก ๆ ดีนะ
ตอนที่แม่ของหนิงเสีย ร่างสูงนั้นเอาแต่นั่งนิ่งไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย
ที่ บ้านของหนิงมีฐานะมาก แต่ว่าหนิงไม่ถูกกับพ่อเลยต้องมาอยู่หอ แล้วหนิงก็ชอบก่อความวุ่นวายให้พ่อปวดหัวเสมอ เขาเองก็ไม่รู้อะไรมากหรอก รู้แต่ว่าวันที่แม่ของหนิงเสีย เป็นวันแม่ หนิงบอกว่านัดจะเจอกับแม่ จะพาแม่ไปดูหนัง จะพาแม่ไปเที่ยว แต่ไม่อยากไปกับพ่อ

แต่แล้วในสายวันนั้น ก็มีโทรศัพท์แจ้งมาจากโรงพยาบาลบอกว่าแม่หนิงเสียแล้ว เพราะว่าขับรถมาหาหนิง และถูกรถสิบล้อเมายาบ้า อัดเละ

เขาเห็นหนิงรับโทรศัพท์แล้วนั่งอึ้ง ไม่พูดไม่จา

เมื่อไม่กี่นาทีก่อน หนิงหาว่าเขาอิจฉาที่ไม่มีแม่ให้ไว้ในวันแม่ ก็จริงแหละเขาอิจฉาหนิงจริง ๆ

แต่หลังจากนั้นไม่กี่นาที ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

ร่างสูงนั่นนิ่ง ทิ้งโทรศัพท์ลง

เขาถามว่าเป็นอะไร หนิงก็บอกว่าแม่เสียแล้ว

แล้วก็เงียบไม่พูดอะไรสักคำ

รู้ว่าหนิงคงเสียใจมาก แต่ไม่รู้จะทำปฏิกิริยาอย่างไร

ตอนที่เขากอดหนิงไว้แล้วบอกว่า

"เสียใจก็ต้องร้องไห้สิ...ร้องออกมาเลย"

หนิงก็ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย ..... หยาดน้ำตาทะลักทลายไม่หยุด

และก็เป็นวันนั้นเองที่เขาได้รู้ว่า ... ผู้ชายที่ใคร ๆ ต่างก็หวาดกลัว ไม่อยากเข้าใกล้ ก็ร้องไห้เสียใจเป็น

คงจะเป็นตั้งแต่วันนั้นที่หนิงเริ่มเปิดใจรับเขาและยอมให้เข้าใกล้มากขึ้น

ป่านนี้ไปนั่งหน้าตึกอีกแล้ว กว่าจะกลับมาก็ตี 3 โน่นแน่ะ จะบอกว่าไม่ต้องไปนั่ง เดี๋ยวหนิงก็เสียฟอร์มอีก อย่างหนิงนะ กลัวนั่นกลัวนี่ แต่กลัวที่สุด
ก็กลัวเสียฟอร์มนี่แหละ
ง่วงจังเลยน๊า .... นอนก่อนดีกว่า
เดี๋ยว ดึก ๆ หนิงก็โทรมาปลุกให้เปิดหน้าต่างให้
ว่าแต่จะซื้อไก่ย่างมาให้กินหรือเปล่านะ

****************************

ร่างสูงเหลือบมองที่หอพักห้องของตน ก็พบว่าปิดไฟแล้ว ป่านนี้ร่างบางนั้นคงจะนอนแล้ว

ต่อไปก็เป็นหน้าที่เขาที่ต้องไปหาซื้อของกิน
ไก่ย่างงั้นเหรอ ที่ไหนอร่อยนะ
อยากให้เจนภพกินของอร่อย ๆ ทุกวัน เรื่องที่ทำได้ก็มีแค่นี้ ทำให้ได้แค่นี้เอง

ชีวิตนี้นอกจากแม่แล้ว ไม่มีใครเป็นห่วงเป็นใยดูแลเขาได้มากเท่ากับเจนภพมาก่อน
เพราะว่าไม่เคยทำอะไรเอง ทุกอย่างแม่เป็นคนจัดการให้หมดทุกอย่าง
เมื่อ พ่อส่งมาอยู่หอ แม้แต่ผ้าเขาก็ยังซักไม่เป็นด้วยซ้ำ ผิดกับเจนภพ ถึงจะตัวเล็กบอบบางขนาดนั้น แต่ให้ทำอะไรก็ทำได้หมด ทั้งเปลี่ยนหลอดไฟ
ทำความสะอาดห้อง แล้วก็อีกสารพัด น่าชื่นชมและน่าเอาเป็นแบบอย่างจริง ๆ

แต่ ไม่ค่อยเห็นแสดงความรู้สึกเท่าไหร่ ชอบทำหน้าเอ๋อ ๆ ตาแป๋ว พูดอะไรก็นั่งฟัง ไม่ออกความคิดเห็น แต่เรียนเก่งเป็นที่หนึ่ง ขนาดติวให้คนโง่ ๆ อย่างเขาสอบผ่านได้ง่าย ๆ ก็คิดดูเองแล้วกัน

ไม่ เคยมีใครดีกับเขาด้วยความจริงใจขนาดนี้มาก่อนเลย แล้วจะไม่ให้รักได้ยังไงล่ะ แต่มันก็เท่านั้นแหละ ถ้าวันใด เจนภพรู้ว่าคนอย่างเขาคิดอกุศลอยุ่
ก็คงต้องเลิกคบ และก็นึกรังเกียจเป็นแน่แท้
มือแกร่งกุมที่หน้าอกตัวเอง รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาอีกแล้ว

****************************

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #3 เมื่อ07-12-2008 08:04:42 »

รักแท้แพ้ทาง ตอนที่ 4

เพราะว่าวันนี้ อากาศมันเริ่มหนาวมาก ขืนนั่งอยู่จนถึงตีสามเลยก็คงไม่ไหว
ซื้อไก่ย่างมาได้แล้ว โชคดีที่เขาไปเดินในตลาดโต้รุ่ง ที่เปิดกันยันเช้า
ไม่งั้นคงไม่รู้จะซื้ออะไรไป ไปให้เอ๋อของเขาแน่ ๆ

เอ๋อ ... มึงจะนอนขี้เซามากไปแล้วนะ... เรืองเดชยืนมองร่างเล็กในความมืด ที่นอนคุดคู้อยู่ภายใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา

เขาปีนขึ้นมาทางหน้าต่าง ตอนแรกก็ว่าจะโทรปลุก แต่ว่าเห็นบานหน้าต่างแง้มอยู่เลยปีนเข้ามาเองเลยดีกว่า

ร่างสูงค่อยวางถุงใบใหญ่ที่หอบเข้ามา และเดินมานั่งมองหน้าของเอ๋อ ที่เขาหลงใหล
อยากจะเอื้อมมือไปแตะ อยากจะกอด ก็ทำไม่ได้
ได้แต่นั่งมองร่างเล็ก บางในความมืดต่อไป

อืออออออ...... ร่างเล็กพลิกกายไปอีกทาง ทำให้เขาไม่สามารถมองใบหน้าของอีกคนได้

หันทางนั้น....แล้วจะมองได้ไงวะ เรืองเดช ค่อยขยับกายขึ้นไปบนเตียงของคนร่างเล็ก
และแตะสัมผัสที่ใบหน้าเนียนขาวแผ่วเบา ให้ค่อย ๆ หันมาอีกทาง กลัวว่าจะทำให้เจนภพรู้สึกตัว

เออ.......อย่างนี้ค่อยดีหน่อย ร่างสูงยิ้มสมใจ และนั่งลงข้างเตียง เอียงคอซบอยู่บนฟูกนอนมองร่างบางที่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจ

น่ารักที่สุดเลย...เอ๋อออออออ เรืองเดชอมยิ้ม นอนมองเพลิน และไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่

เจนภพลืมตา และลุกขึ้นนั่งมองร่างสูงนั้น ที่แกล้งหลับก็ไม่ใช่อะไร ตั้งแต่รู้ว่าหนิงแอบชอบเขา
ตอนแรกก็ตกใจอยู่เหมือนกัน แต่ต่อมาก็แอบสังเกตพฤติกรรมของหนิงอยู่บ่อย ๆ
และก็พบอะไรที่ไม่คาดคิดหลายอย่าง
รู้ว่าจริง ๆ แล้ว หนิงไม่ได้ติดบุหรี่
รู้ว่าหนิงไม่ได้หนีเที่ยวกลางคืน แต่ไปนั่งตากลม ตากน้ำค้าง รอเวลาที่จะกลับมาที่ห้อง
รู้ว่าหนิงชอบพูดเอะอะโวยวายใส่เขา เพื่อจะกลบเกลื่อนความรู้สึก
และอีกหลาย ๆ อย่าง
ถ้ามันลำบากขนาดนี้ ทำไมหนิงไม่บอกเขามาให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย
จะกลัวอะไรนักหนา
เขาเองก็ใช่ว่าจะน่ากลัวเสียหน่อย
นิสัยก็ไม่ได้เลวร้าย รักสัตว์ (ตุ๊กแกเนี่ยอะนะ)
ธรรมะธรรมโม (ด้วยการอ่านหนังสืออาชญากรรมเพื่อปลงงั้นเหรอ)
ไม่ตัดสินปัญหาด้วยกำลัง (ไม่มีใครกล้าใช้กำลังด้วยมากกว่ามั้ง เพราะแค่เห็นรอยยิ้มเขาก็เผ่นกันแล้ว)
แล้วอย่างนี้ทำไมหนิงยังไม่กล้าบอกอีกนะ
มือเล็กเอื้อมสัมผัสแผ่วเบา ที่เส้นผมนุ่มของคนตัวโตกว่า
ไปกัดสีผมจนกลายเป็นสีทองเลยนะหนิงแต่ผมก็ยังนุ่มดีเหมือนกัน
รู้สึกเหมือนลูบขนหมาเลย เหอ เหอ เหอ ร่างเล็กส่งยิ้มอ่อนโยน แต่มันแสนจะเย็นยะเยือกน่ากลัว..........สำหรับหลาย ๆ คน

***************************

หนิง....หนิง...ลุกไปนอนที่เตียงเหอะ มือเล็กเขย่าเบา ๆ

ใครชื่อหนิงวะ...บอกว่ากูชื่อแมนชื่อแมน ร่างสูงงัวเงียตื่นขึ้น ลุกเดินไปนอนที่เตียงอย่างว่าง่าย
และล้มตัวลงนอน ดึงให้ร่างเล็กล้มตามไปด้วย

โหยหมอนข้างอุ่นชะมัด เรืองเดชที่กำลังง่วงจนแยกไม่ออกระหว่างความจริงกับความฝัน
กอดรัดร่างเล็กเข้าแนบอก และหัวเราะอย่างร่าเริง ก่อนที่จะสงบลง
ทิ้งให้ร่างบางนอนมองตาโต
แต่ก็ไม่ได้ขยับหนีไปไหน แถมยังโอบสัมผัสเข้ากับอกกว้างนั้นด้วยซ้ำ
และเริ่มตาปรือหรี่ลง หลับสนิทตามไปในที่สุด

******************************

อืออออออออ เรือง เดชพยายามจะขยับดึงผ้าห่ม เพราะความเย็นของอากาศยามเช้า แต่ก็ต้องลืมตาขึ้น เมื่อร่างกายไม่สามารถขยับได้ตามที่คิด แขนซ้ายเริ่มชาไม่มีความรู้สึก เมื่อสัมผัสได้ว่ามีอะไรหนัก ๆ มาทับอยู่ โดนผีอำหรือไงวะ

ร่างสูงหรี่ตาขึ้นดู และสิ่งที่เขาเห็นเบื้องหน้า
น้องเอ๋อ ไอ้เจง หรือเจนภพ นั่นเอง
มาได้ไงเนี่ย
มานอนซบอยู่กับเขาเฉยเลย ฝันแน่ ๆ ต้องฝันแน่ ๆ
อะไรมันจะฝันดีขนาดน้านนนนน
เรืองเดช ตบหน้าของตัวเอง เบา ๆ และก็พบว่ามันไม่ใช่ความฝัน น้องเอ๋อจริง ๆ
น้องเอ๋อมานอนซบกับเขาทั้งคืนจริง ๆ เหรอเนี่ย
โอ้ยยยยยยยย ดีใจโว้ยยยยยย

หนิง.....นอนซะทีห่มผ้าให้ด้วย....หนาวจะแย่แล้ว เสียงหวานใสที่ตอบกลับทั้งที่หลับตาอยู่
ทำให้เรืองเดชต้องนอนลงอย่างง่ายดาย
หัวใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ
มือไม้สั่น
นอนตาเบิกโพลง และก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูกหนักขึ้น
เมื่อมือเล็ก ๆ นั้นเอื้อมมากอดรัดไว้แน่น และเบียดกายเข้าหา

เหวออออออ... เจนภพ อุทาน เมื่อบางสิ่งบางอย่างมันลุกชันขึ้นมา
เอ๋อจะรู้มั้ยเนี่ย เอ๋อจะรู้มั้ย
ทรมานจะตายแล้ว ริมฝีปากบางขบเข้าหากันแน่
เพื่อระงับอารมย์ที่อดกลั้นไว้จนแทบระเบิด

เป็นอะไรน่ะหนิง...... มือเล็ก ๆ เริ่มสัมผัสแตะไปทั่ว....และเริ่มไล้ต่ำลงเรื่อย ๆ

เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยย หยุด ๆ หยุด ๆ ก่อนไอ้เอ๋อ..... เรืองเดชลุกพรวดพราดขึ้น ใบหน้าแดงก่ำ

เป็นอะไรเหรอ...... ร่างบางหรี่ปรือตาขึ้น ยังคงพูดด้วยความสงบราบเรียบ
หนิงเป็นอะไรหน้าแดงเลย หรือว่าจะเป็นไข้ไม่สบายอีกแล้ว

กะ...ก็มึงมึงจะทำอะไรน่ะ...... เรืองเดชพูดละล่ำละลัก ใบหน้าร้อนผ่าว

อ้าวหนิง..... ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งนัยย์ตายังเหม่อลอย

ไม่ใช่หนิง...พี่แมน พี่แมน..เรียกให้มันถูก ๆ หน่อย หนุงหนิงหรือพี่แมน เริ่มเอาเสียงข่มดับความอาย

ครับพี่แมน...ก็พี่แมน...ก็จะทำอย่างที่พี่แมนคิดนั่นแหละ มือเล็ก ๆ ปิดปากหาว
ยังรู้สึกง่วงงุนอยู่

ทำ...อย่าบอกนะว่า..... พูดได้แค่นั้น ไอ้แมนก็ต้องตะลึงค้างเมื่อน้องเจง พยักหน้าช้า ๆ นัยย์ตาปรือ อย่างไม่รู้สึกว่ามันจะแปลกอะไร

นั่นแหละ.....เช้า ๆ อย่างนี้ไม่เห็นแปลกเลย...ดูของเราสิ...ก็เป็นเหมือนกัน เจนภพ ทำท่าจะเปิดบางส่วนของร่างกายที่แข็งขืนขึ้นของตัวเอง ให้เรืองเดชดู

จนร่างสูงผมทองนั้นต้องรีบห้ามไว้แทบไม่ทัน

เฮ้ยยยยยยยยยยยยยย อย่า....หยุดก่อน หยุดก่อน ไอ้แมนรีบเบรกแทบ
แค่นี้ก็จะบ้าแล้ว
ขืนมาเปิดให้ดู ช็อคแน่

อ้าว.....มันเป็นแบบนี้ก็ต้องทำนะหนิง....เรื่องธรรมดาจะตาย เราทำเองบ่อย ๆ เจนภพมันรู้บ้างหรือไม่เนี่ย ว่าเป็นการไปกระตุ้นให้อารมณ์ของไอ้แมนที่กำลังประทุ ใกล้ระบิดเข้าไปทุกที

ทำเอง.....หา.....ทำเองบ่อย ๆ เหรอ...แล้ว แล้ว เรืองเดชอึกอัก ช็อคหนักขึ้น
นึกไม่ออก นึกหน้าน้องเอ๋อตอนทำแบบนั้นไม่ออก เหวออออออออ เขาจะบ้าอยู่แล้ว

อือ.......แปลกเหรอ...จริงสิ...งั้นเราใช้ห้องน้ำเลยแล้วกัน...เดี๋ยวจะได้มานอนต่อ...อยู่แบบนี้ไม่สบายตัวเลย เจนภพลุกขึ้น เดินเข้าห้องน้ำ ไม่ต้องเดา ไอ้แมนก็รู้ได้ทันทีว่าไปทำอะไร

คนตัวเล็กเดินลับหายไปแล้ว ทิ้งให้เรืองเดช นั่งตาค้าง ช็อค อึ้ง งง และอีกหลายร้อยความรู้สึก
เจง น้อง เจง น้องเอ๋อ เหวอออออออออออออ ทำไงดีเนี่ย
ไอ้ข้างล่างก็อยู่เฉย ๆ สิวะ...โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย จะบ้าแล้วววววววววววววว
ไอ้แมนนั่งโวยวายเป็นบ้าอยู่คนเดียว และไม่รู้จะจัดการยังไงกับชีวิตของตัวเองต่อไปดี

*********************************

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #4 เมื่อ07-12-2008 08:06:54 »

รักแท้แพ้ทาง ตอนที่ 5

อือออออออ อะอื้ออออ เสียงหวานใสดังก้องทำให้ เรืองเดชต้องใช้หมอนอุดหู
ใบหน้าคมแดงก่ำเมื่อรับรู้ได้ว่าเจ้าของเสียงทำอะไรอยู่

สมองจินตนาการถึงภาพวาบหวามและร่างกายของอีกฝ่ายไปเรียบร้อยแล้ว

โอ้ยยยยยยยยยยยยยย จะบ้าแล้ว อยากจะบ้าแล้วทำไงดีเนี่ย ไอ้แมนก้มมองส่วนแข็งขืนของตัวเอง ที่กำลังดึงดันตื่นตัวขึ้น เหมือนเฝ้ารอการสัมผัสของร่างสูงนั้น

อย่านะเว้ย.......ตอนนี้ทำไม่ได้นะเว้ย..... ทั้งที่พยายามจะสะกดใจหักห้ามใจให้ได้ แต่ร่างกายดูเหมือนไม่ฟังเอาเสียเลย

แม่งทำก็ทำวะ..........ไม่ไหวแล้ว มือแกร่งเอื้อมเข้าหาจุดกึ่งกลางความรู้สึกของตัวเอง ขืนรอมากกว่านี้ต้องคลั่งตายแน่ ๆ

อืออออออ อืมมมม ในขณะที่เขาเอื้อมมือเข้าไปสัมผัสจุดนั้น ก็ปรากฏว่ามันฉ่ำเยิ้มไปหมดแล้ว
มือแกร่งรีบดึงรั้งส่วนแข็งขืนอย่างเร่งรีบ
ลมหายใจรุมร้อน เดือดพล่าน สมองจินตนาการถึงร่างเล็กภายในห้องน้ำ ที่ส่งเสียงครางแผ่วเบา
ร่างแกร่งเกร็งแน่น รีบขยับมือให้เร็วขึ้น ใกล้จะถึงจุดหมายเต็มที

หนิง...............เราใช้ห้องน้ำเสร็จแล้ว เจนภพเดินหัวยุ่งออกมาจากห้องน้ำและมาเห็นภาพตรงหน้า

หนิง..........หนิงกำลัง.............กำลัง.............

เหวอออออออออออออออ เสียงของเรืองเดชนั่นเอง เขาไม่นึกว่าเจนภพจะมาเห็นเขาในสภาพนี้แถมยังกำลังทำเรื่องน่าอายด้วย
ใบหน้าคมแดงก่ำ
รีบจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่อย่างร้อนรน ทั้งที่แสนจะทรมานจนทนแทบไม่ไหว

เอ่อ...........คือ.........เรา.....เรา............... เห็น ขนาดนี้เป็นใครก็แก้ตัวไม่ถูก เรืองเดชรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป ด้วยความอาย เจงต้องว่าเขาโรคจิตแน่ ๆ ต้องว่าเขาเป็นพวกโรคจิตวิตถารหน้าไม่อาย
และอะไรอีกล่ะ อะไรอีก
หมดแล้วฟอร์มที่เคยมี ท่าทางมาดเท่ห์จนสาว ๆ หลงใหล ไม่เหลือแล้วแบบนี้ ไม่เหลือแล้ว
แค่คิดก็อยากจะร้องไห้

หนิง.....หนิง....หนิงเป็นอะไรหนิง......หนิงออกมาเถอะ...เราไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลยนะหนิง เจนภพเดินมาเคาะประตูห้องน้ำเสียงดังปึงปัง
ลืมบอกหนิงไป ว่าในนั้นน่ะ มีน้อง ๆ ของปีเตอร์ด้วยเพิ่งเห็นเมื่อกี้นี้
เขาเข้ามาฉี่แล้ว เอาไม้แคะหูมาด้วย ห้องมันเย็นดี ก็เลยแคะหูไปด้วย เพลินดี
รู้สึกมัน ๆ คัน ๆ จนเผลอร้องออกไป
หนิงจะรำคาญหรือเปล่านะ ต้องไปรบกวนเวลาทำเรื่องอย่างนั้นของหนิงแน่เลย

ตอนที่เดินออกมาก็เห็นหนิง.........กำลังทำอย่างว่าอยู่ หนิงคงจะไม่ค่อยได้ทำ
เพราะที่หนิงบอกว่าไปหาสาว แต่ เขาก็เห็นหนิงไปนั่งหน้าตึกทุกวัน
น่าสงสารหนิงจังเลย คงจะเก็บกดมาก เพราะว่าเขาอยู่ด้วย เวลาหนิงจะทำอะไรก็เลยลำบาก
น่าเห็นใจหนิงจริง ๆ

ร่างเล็กเคาะแล้วเคาะเล่าแต่หนิงก็ยังคงเงียบอยู่
เออ .......... หนิงคงจะอายนะ
แต่ว่าเขาต้องรีบบอก เพราะเดี๋ยวหนิงเห็นน้อง ๆ ปีเตอร์แล้วจะตกใจ จะหาว่าเขาแกล้งอีก

หนิง.............หนิงอย่าเพิ่งเงยหน้าขึ้นนะ..... คำร้องห้ามของคนที่บอก
เท่ากับคำว่าเงยหน้าขึ้นไปดูเสียเถิด
ไอ้แมนเหลือบเห็นสิ่งที่อยู่ข้างบนฝ้าเพดานของห้องน้ำ
และก็ช็อคจนตาค้าง
น้อง ๆ ของปีเตอร์ ลวดลายสวยงาม หลายตัวที่เกาะอยู่ ส่งยิ้มให้เขาเป็นการทักทาย

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ไอ้แมนรีบเปิดประตูวิ่งออกจากห้องน้ำแทบไม่ทัน
และส่งเสียงร้องโหยหวน

ไอ้เอ๋อออออออออออออออออ มึงแกล้งกู........มึงแกล้งกูอีกแล้ววววววววววว ไอ้แมนรีบวิ่งมาที่หน้าต่างทำท่าจะโดดหนี แต่ก็ถูกมือเล็ก ๆ ดึงรั้งไว้เสียก่อน

หนิงโดดลงไปเดี๋ยวก็ตายหรอก น้ำเสียงเย็นยะเยือกบอกอย่างเชื่องช้า
เรียกสติไอ้แมนกลับมาได้
ร่างสูงนิ่งเงียบมองใบหน้าเนียนสวยเย็นชานั้นเงียบ ๆ และค่อยหน้าแดงขึ้นอีกครั้ง
เมื่อเจนภพมองลงมาที่ส่วนต้องห้ามของเขา

เหวอออออออ.อย่า........อย่ามองนะ มือแกร่งรีบดึงเสื้อมาปิด มือไม้พันกันให้วุ่น อับอายที่สุดในชีวิต

ไม่เห็นแปลกเลยหนิง........หนิงอย่าอายเลยนะ.........เอางี้เรามาทำพร้อมกันดีกว่านะ....หนิงจะได้ไม่อายไง เจนภพส่งยิ้มเย็นยะเยือกมาให้ น่าขนลุกเป็นที่สุด
ไอ้เจงมันคิดจะทำอะไร
ไอ้เจงมันคิดจะทำอะไรกันแน่
แม้แต่ตัวของมันเอง มันก็ยังไม่เข้าใจ

************************************

หนิง.....ทำพร้อมกันเถอะนะ มือเล็กทำท่าจะเอื้อมสัมผัสที่ร่างกายของตนเอง
แต่ก็ถูกร่างสูงรีบห้ามเอาไว้

อย่า.....อย่าเลยนะ....... เรืองเดชพูดเสียงละล่ำละลัก เขาไม่อยากกลายเป็นพวกโรคจิตข่มขืน
แค่นี้เขาก็แทบจะคลั่งแล้ว ขืนได้เห็นแบบนั้น เขาต้องอดใจไม่อยู่อีกแล้วแน่ ๆ

ทำไมล่ะ.......หนิงไม่อยากทำ......เพราะหนิงไม่ชอบเราแล้วเหรอ คำพูดราบเรียบไม่แสดงท่าทีของอีกฝ่าย ทำให้เรืองเดช หันมามองด้วยความตกใจ รู้ได้ยังไง รู้ว่าเขาชอบได้ยังไง
ไม่จริงน่ะ ไม่จริงใช่มั้ย

เจงรู้ตั้งนานแล้วว่าเจงชอบหนิง..........แต่เจงไม่อยากให้หนิงเสียฟอร์มเลย....อีกอย่างนะหนิง
เมื่อวันก่อนเจงเพิ่งไปอ่านมา ถ้าเราทำอย่างนี้กับคนรัก มันจะรู้สึกดีมากกว่าทำคนเดียว
จริงหรือเปล่าหนิง ใบหน้าเนียนสวยเอียงหน้าถามตาแป๋ว

กะ....ก็....ระ..ระ เรา.....ไม่...ไม่รู้เรา ไม่รู้ว่าโอ้ยยยยยยยยยย เรืองเดชไม่รู้ว่าจะเรียบเรียงประโยคในสมองอย่างไรเพราะมันตีกันไปหมด ระหว่างความงง ความตกใจ ความตื่นเต้น

แต่เจงทำไม่เป็น..........ไม่รู้ว่าเขาทำกันยังไงนะหนิง.....ไม่ได้อ่านมา....หนิงสอนหน่อยได้มั้ย
ดวงตากลมโตยังคงจ้องมองใบหน้าแดงก่ำของร่างสูงแน่แน่ว

123ไม่ไหวแล้ว.4534..........ไม่ไหวแล้วไม่ไหวแล้ว67 การสะกดใจตัวเองให้อดกลั้น เริ่มไม่เป็นผลอีกต่อไป แผนนับเลขเบี่ยงเบนความสนใจ ไม่ได้ผลอีกแล้ว เมื่อเขานับผิด ๆ ถูก ๆ

อะไรนะหนิง........หนิงว่ายังไงเหรอ เจนภพยังคงเอ่ยถาม และไม่ต้องรอคำตอบอีกต่อไป
เมื่อร่างสูงแกร่งเบื้องหน้า ดึงร่างเล็กบางเข้าหาตัว ประกบริมฝีปากแนบแน่น
เขาไม่ทน และจะไม่รออีกต่อไปแล้ว ไม่มีอะไรจะหยุดได้เขาได้อีกต่อไป

*******************

ออฟไลน์ sakiko

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +137/-25
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #5 เมื่อ07-12-2008 08:18:53 »

จิ้ม  เรื่อง ใหม่ 


 :mc4:

 :mc4:

 :mc4:

ออฟไลน์ kit

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1082
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-3
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #6 เมื่อ07-12-2008 08:23:30 »


ขอบคุณนะคะ คุณ kamui1972


nanao

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #7 เมื่อ07-12-2008 08:50:38 »

ตามมาเจิม คุณเท็นเนี่ยสุดยอดจริง ๆ  เลย  o13

ขอบคุณคนโพสด้วยก๊าบ  :impress2:

ออฟไลน์ sakiko

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +137/-25
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #8 เมื่อ07-12-2008 09:03:20 »

ค้างๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 :z3:

mantdash

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #9 เมื่อ07-12-2008 11:11:43 »

โอ้วขอบคุณมากครับเรื่องใหม่ อิอิ  o18 +1

ว่าแต่แรงตั้งแต่เริ่มเลยเนอะเรื่องนี้  :impress2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
« ตอบ #9 เมื่อ: 07-12-2008 11:11:43 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






FOAM

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #10 เมื่อ07-12-2008 12:07:06 »

เรื่องใหม่ +1 เป็นกำลังใจครับ


แต่ว่า ค้างงงงงงงงงงงงงง

~Kalianeko~

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #11 เมื่อ07-12-2008 12:14:05 »

มาลงหลายตอนเลย


เอ๋อ นี้แอบแรง   55555

Salim021

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #12 เมื่อ07-12-2008 12:40:23 »

เยี่ยม!   o13

benxine

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #13 เมื่อ07-12-2008 12:41:39 »

5 ตอนรวดด!!!~

Bg LoVe NT

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #14 เมื่อ07-12-2008 12:49:54 »

เรื่องใหม่ของคุณเท็น

อ่านๆๆๆ

 :mc4:

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #15 เมื่อ07-12-2008 15:21:12 »

รักแท้แพ้ทาง ตอนที่ 6

อือออออออ หนิง.....เจง...เจงหายใจไม่ออก มือเล็ก ๆ ผลักให้คนที่เคล้าคลึงริมฝีปากแนบแน่นออกห่างตัว

หา.........หาย หายใจไม่ออกเหรอ...ไหน...เป็นอะไรมากมั้ย เรืองเดชที่ผละออกแล้วมีสีหน้างุนงง แย่แล้วทำอะไรไปเนี่ย เจงอาจจะกำลังไม่สบายอยู่ก็ได้ เขาทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย

เปล่า.....ไม่เป็นอะไร....แต่ว่าหนิงเอาปากมาปิดปากเราแบบนี้ทำให้หายใจไม่ออกเลย มือเล็ก ๆ สัมผัสแตะที่ปากของตัวเอง

หา.........เอาปากมาปิดปาก....ก็เรียกว่าจูบไง.....มัน...มันทำให้หายใจไม่ออกได้ยังไงกัน เรืองเดชหน้าเหรอหรา เขาจูบแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงกับทำให้หายใจไม่ออกเสียได้

ไม่รู้.....เจงไม่เคยทำ.....เขาหายใจกันทางจมูกด้วยใช่มั้ย....มา...งั้นมาลองกันอีกทีนะ ร่างเล็กแตะริมฝีปากเข้าหาร่างสูง และก็แตะไปแตะมาอยู่อย่างนั้นเล่นเอาเรืองเดชงง
อะไร........ไอ้เอ๋อมันทำอะไร.......เอาปากมาแตะเขาขนาดนี้ แต่ยังลืมตามองตาแป๋ว
มันไม่ใช่แล้วม้างงงงงงงงงงงงงง

เอ๋อ..........เดี๋ยวก่อนเดี๋ยวก่อน..........ทำอย่างนั้นเรียกว่าจูบที่ไหนกันล่ะ...เอาอย่างนี้
ท่าจะแย่แล้วเอ๋อของเขา นี่มันเอ๋อจนไม่รู้อะไรเลยหรือไงเนี่ย แล้วจะทำกันเข้าไปได้ไงเนี่ย

ไม่ใช่เหรอ..........แล้วทำยังไงอ่ะ.... ดวงตากลมโตมองมา ไร้ซึ่งความรู้สึกตื่นเต้นหวาดกลัว
มันเข้าใจหรือเปล่าเนี่ยเวลากำลังจะทำเรื่องอย่างว่าอยู่ เรืองเดชเกาหัว
แล้วยังไงดีเนี่ย เขาจะทำยังไงต่อไปดีล่ะ งงเว้ยยยยย

คือเอ๋ออออออออ เข้าใจมั้ยว่าเรากำลังจะทำเรื่องอย่างว่ากันนะ....แล้วแบบว่ามันเป็นเรื่องน่าอายมากดด้วย เข้าใจมั้ยว่ามันทำกันยังไง เรืองเดชพยายามอธิบายทำความเข้าใจ กับร่างตรงหน้า
นี่มันจะเอ๋อ ก็เอ๋อให้มีขอบเขตได้มั้ยเนี่ย ดูทำหน้า ไม่ตื่นเต้น ไม่รู้สึก ไม่อาย ไม่อะไรเลยหรือไง

เราเข้าใจ.........ก็กำลังจะทำกันอยู่ไม่ใช่หรือไง ร่างเล็กพยักหน้าตอบรับ เรื่องอย่างว่าทำไมจะไม่เข้าใจ เขาดูเหมือนไม่รู้เรื่องขนาดนั้นเลยเหรอ
เจนภพต้องทำใจตั้งหลายวัน
กว่าจะกล้ามาพูดแบบนี้
แล้วเขาดูแปลกมากเลยหรือไง ตื่นเต้นก็ตื่นเต้นอายก็อายจะแย่อยู่แล้ว
"คือเจง....เจงแน่ใจนะว่าจะทำอ่ะ..คือเราหมายความว่า...เจงมั่นใจที่จะทำแบบนี้จริง ๆ เหรอ "
ไอ้แมนเกาหัวแกรก ๆ เอาไงต่อดีวะเนี่ย

"มั่นใจสิหนิง...มันใจแน่ ๆ เราคิดมาหลายวันแล้วหนิง...คิดทบทวนดีแล้ว...ทำเถอะนะ
ต้องทำยังไงบ้างล่ะ.....เอามือไว้ตรงไหนดี"

เจน ภพยังทำหน้าเย็นชาเหมือนเดิม แต่เริ่มถอดเสื้อของตัวเองออก และเอื้อมมาปลดเสื้อให้กับร่างสูงนั้นด้วย มันต้องถอดเสื้อผ้าก่อนนี่นะ ถึงจะทำได้ เขานี่โง่จริง ๆ
หนิงคงจะโกรธที่เขาชักช้า ทำอะไรงุ่มง่ามแน่เลย

"เฮ้ย ยยยยยย..อะ..เอางี้เลยเหรอ" ไอ้แมน ไม่รู้จะทำยังไงดี เมื่อเจนภพรีบปลดเสื้อผ้ารวดเร็วขนาดนั้น นี่รีบจนรอไม่ไหวเลยเหรอเนี่ย เจงนี่มันร้อนแรงเสียจริงไม่น่าเชื่อ

"ถอดกางเกงเลยมั้ยหนิง...." ดวงตากลมโตมองมา และเอ่ยถาม เริ่มที่จะปลดส่วนล่างของร่างกายออกแล้ว

"เหวอออออ อะ..เอ๋อ...ใจเย้นนนนนนนนน" กลายเป็นเรืองเดชเองที่เป็นฝ่ายเขิน อะไรเนี่ย เล่นงี้เลยเหรอ แล้วเขาจะตามทันเหรอ

"หนิงจะให้เราทำยังไงบอกเรานะ เราพร้อมแล้ว" เจนภพเดินขึ้นเตียง ในสภาพล่อแหลมเต็มที

"เรา...เราต้องถอดชั้นในเลยมั้ยหนิง" คำถามซื่อ ๆ นั้น เล่นเอาคนฟังแทบลมจับ จะถอดไม่ถอดก็ไม่สำคัญแล้ว นี่มันยั่วกันชัด ๆ
ยั่วกันเห็น ๆ เลย เอ๋อ เอ้ย เอ๋อ เอากะมันดิ
แล้วเอาไงต่อไปดีเนี่ย

***************************

เรืองเดชเดินตาม
มองร่างขาวเนียนเบื้องหน้า
ขาวชะมัด ไม่คิดว่าจะได้เห็นชัด ขนาดนี้
จุดสีชมพูเข้มสองข้าง แข็งขืนชูชัน

ร่างสูงทาบทับกายลงมา มือแกร่งลูบไล้ไปเรื่อยจากหน้าท้องแบนราบเข้าหาสิ่งที่ถูกปิดกั้นไว้ ด้วยผ้าผืนบาง
ดึงรั้งให้มันหลุดไปง่าย ๆ

ก่อนจะลุกขึ้นปลดส่วนล่างของตัวเองออก
และก็ประสานสายตากับร่างเล็กเบื้องล่างที่มองมา อย่างแปลกใจ
โอยยยย ขืนเจงมันมองอย่างนี้ตลอดท่าจะไม่ไหวแน่ ๆ

"หลับ .. หลับตาได้มั้ย...แบบนี้มันเขินนะ" ไอ้แมนสุดที่จะทน นี่จะดูวิธีการทำทุกขั้นตอนเลยหรือไงเนี่ย ขนาดนี้แล้ว ยังไม่แสดงความรู้สึกออกมาอีก

"ต้องหลับตาด้วยเหรอ...ได้ ได้...หลับตาใช่มั้ย" เจนภพหลับตาลง นอนตัวตรงอย่างกับเตรียมเคารพธงชาติตอนเช้า

นี่จะเรียกว่าเอ๋อ หรือซื่อ หรืออะไรดีเนี่ย
ร่างสูงอยากจะหัวเราะ ที่อาย ๆ อยู่ หมดกันไม่เหลือแล้ว เหลือแต่ความขำ เมื่อเห็นคนตัวเล็กทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย
เอ๋อ เอ้ย เอ๋อ เดี๋ยวจะทำให้มีอารมย์ร่วมให้ดู
จะเปลี่ยนสีหน้าเย็นชานั้น จะสอนให้เอ๋อรู้จัก ว่าที่กำลังทำเนี่ยมันเป็นยังไง และรู้สึกดีมากแค่ไหน

***********************

"อือออออออออ หนิง...หนิงทำไมมันรู้สึกแปลก ๆ อย่างนี้" เสียงหวานใสครางเครือ
เมื่อร่างกายส่วนล่างถูกครอบครองด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนที่แตะสัมผัสลงมา โล้มไล้ด้วยปลายลิ้นอุ่นชื้น จนส่วนบอบบางเริ่มแข็งขืนขึ้น
คอยดูนะ คอยดู ต้องทำให้ทำหน้าตาน่ารักยั่วยวนสุด ๆ ให้ได้ เรืองเดชหมายมั่นไว้

"ห้าม ลืมตานะ....ถ้ารู้สึกยังไงอยากทำอะไรก็ทำไปเลย ถ้าเจงลืมตาเราจะหยุดจริง ๆ ด้วย" เรืองเดชแกล้งขู่ และได้ผลเจงยังคงหลับตาแน่น เชื่อที่เขาพูดทุกประการ

"เราจะร้องเสียง แปลก ๆ นะหนิง....หนิงจะรำคาญมั้ย..." คำถามนั้นทำให้เรืองเดชยิ้มร้องออกมาเถอะ เขาจะได้รู้ว่าพอใจ อยากจะให้ส่งเสียงออกมา เขาอยากจะได้ยินชัด ๆ จะแย่แล้ว

"บอกแล้วไง..อยากร้องให้ร้องออกมา อยากทำอะไรให้ทำ...ขออย่างเดียวห้ามลืมตา สัญญาก่อนสิ" ร่างสูงพัวพันอยู่กับต้นขาเนียนขาว

"หนิงอย่าโกรธนะ...อย่าเพิ่งโกรธเจงเลยนะ
เจงจะทำตามทุกอย่างเลย" เสียงหวานใสตอบกลับ กลัวว่าจะทำให้เรืองเดชไม่พอใจ
แต่นั่นแหละ คือประโยคที่ร่างสูงนั้นอยากฟังที่สุด
น่ารักจริง ๆ เลย น้องเอ๋อ ของเขา
นั่นแหละคือเรื่องที่อยากได้ยินมากที่สุด
คราวนี้ก็แค่ลงมือ เจงจ๋า เราจะทำให้เจงรักเรามากขึ้นเดี๋ยวนี้แหละ

************************

"เอ๋อ ถ้ารู้สึกดีสุด ๆ ห้ามเงียบนะส่งเสียงออกมาเลย" ร่างสูงบอกกับร่างบางที่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างเขา

น่ารักเว้ยยยยย เซ็กซี่ยั่วยวนสุด ๆ เลย
ผิวที่เคยขาว กลายเป็นสีชมพูจัดทั้งตัวแล้ว
เพราะการรุกเร้าฝากร่องรอยของร่างสูงนั้น
ลำคอเนียนขาว มีร่องรอยที่เขาทำเต็มไปหมด

ใบหน้าสวยหวาน ที่หลับตาแน่น และขบริมฝีปากแห้งผากเข้าหากันทำให้เขาอดใจไม่ไหว
ต้องไปสัมผัสแตะต้องอีกครั้ง

"อือ ออออ อะอือออออ" ริมฝีปากอุ่นร้อนประกบแน่บแน่นกับริมฝีปากบางที่ตอบรับการรุกรานของเขาแต่ โดยดี ปลายลิ้นลิ้มลองโลมไล้ ภายในและสัมผัสพัวพันกับลิ้นอุ่นชื้นของอีกฝ่าย ที่ค่อยตอบรับเขามากขึ้น

จมูกโด่งเริ่มลากไล้ ฝังลงที่ซอกคอเนียนขาวอีกครั้ง
ก่อนจะระเรื่อยลงที่จุดสีชมพูเข้ม บดเบียดด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนของตัวเอง
มือแกร่ง บีบเค้นจุดเล็กแข็งขืนอีกข้างอย่างเร่าร้อน

"อืออออออออ " มือเล็กเอื้อมสัมผัสส่วนแข็งขืนของร่างกายตัวเอง อย่างทนไม่ไหวอีกต่อไป

"ห้ามนะ.........ห้ามแตะนะ...เราจะทำให้เอง" เรืองเดชดึงมือเล็ก ๆ นั้นออก ให้มาโอบรัดที่รอบคอเขาแทน

"อีอ........แต่เจงทนไม่ไหวแล้วนะหนิง...อยากจะทำแล้ว...ให้ทำได้มั้ย..." คำวิงวอนแสนหวาน กระตุ้นความต้องการของอีกฝ่ายได้ง่ายดาย
ร่างสูงกอบกุมส่วนอ่อนไหวของร่างบาง
สัมผัสอย่างปรารถนาจะได้ยินเสียงหวานแผ่วครางเครือนั้น

************************

"อ๊า... ไม่เอาแล้วไม่ไหวแล้วจริง ๆ หนิงอย่าทรมานเราเลยนะ" หยาดน้ำตาหลั่นริน เมื่อถูกกลั่นแกล้งจากมือร้อน ๆ ที่เมื่อเขาใกล้จะถึงจุดก็หยุดลง และเมื่อร่างบางร้องขออีกครั้งเขาก็ยังแกล้งหยุดมือลงอีก หลายครั้งจนทรมาน ไม่อยากให้หยุดอีกต่อไป

"ได้สิ....เราจะไม่หยุดแล้ว..." มือแกร่งขยับการสัมผัสนั้นรุนแรงและเร็วขึ้น

"อืออออออ อืออออ อ๊า........" ร่างบางเกร็งแน่น แอ่นกายรับสัมผัสรุ่มร้อนที่เร่งจังหวะเร็วขึ้น จนถึงที่สุดของอารมย์และความรู้สึก

"อ๊า................." ร่างบางหยัดกายขึ้นครั้งสุดท้าย ปลดปล่อยทุกสิ่งออกมาจนหมดสิ้น
มากมายจนหลั่งรินไหล ลงที่เรียวขาเรียวงาม ก่อนจะค่อยปรือตาขึ้น และพบกับดวงตาคมที่ทอดมองมา และส่งยิ้มให้อ่อนโยน

"รู้สึกดีมั้ย...." เสียงทุ้มนุ่มอ่อนโยน เอ่ยถาม
คนตัวเล็กน่ารักที่ร้อนแรงได้สุด ๆ ตรงหน้า

"ดีที่สุดเลย" ร่างบางพยักหน้ารับ

"นี่เพิ่งเริ่มนะ...ต่อไปยังมีอีกมากกว่านี้" นัยย์ตาพราวสื่อความรู้สึกถึงร่างบาง

"มีอีกงั้นเหรอ" ร่างบางเอ่ยถาม นี่แค่เริ่มต้นงั้นเหรอ ยังมีอีกงั้นเหรอ

"อือ....หลับตาอีกครั้งสิ" ริมฝีปากอุ่นร้อนสัมผัสแผ่วที่ข้างแก้มเนียนใส
และเจนภพก็หลับตาลงอีกครั้งอย่างว่าง่าย

***********************

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #16 เมื่อ07-12-2008 15:23:56 »

รักแท้แพ้ทาง ตอนที่ 7

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เสียงร้องลั่นพร้อมกับร่างที่ตกลงข้างเตียงและลุกขึ้นคลำหัวตัวเอง

ตุ่บ...... วัตถุขนาดใหญ่ ตกลงสู่พื้น
ไอ้แมนหล่นจากเตียงลงมาทำหน้างง ๆ
ก็เมื่อกี้ หลังจากโลมไล้นัวเนีย จนเห็นสมควรว่า เจงเอ๋ย เราควรมาเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว
ด้วยการสอดแทรกร่างกายเข้าไปภายในตัวของน้องเอ๋อของเขา แต่เข้าไปได้นิดเดียว
เขาก็หล่นลงมาอยู่กับพื้น และต้องเรียบเรียงสติอยู่นาน
นึกออกแล้ว
ต้องเป็นเพราะขาเล็ก ๆ ของน้องเจงที่ถีบเขาตกลงมาแน่ ๆ

ฮือออออออ ฮืออออออออ ฮือออออออ เจนภพร้องไห้เสียงดังลั่น

ไหนบอกว่าจะรู้สึกดีไง หนิงรังแกกันนี่หน่า ทำไมต้องแกล้งด้วย
เอาอะไรเข้ามาในตัวเขากันน่ะ เจ็บจะตายอยู่แล้ว ไม่เห็นรู้สึกดีเลย

เอ๋อ...............เอ๋อเป็นอะไรร้องไห้ทำไม ไอ้แมนตะเกียกตะตายขึ้นไปดูร่างเล็กบนเตียง
ที่นอนร้องไห้อยู่ และยังยืนยันคอนเซ็ปเดิม ท่าเดิม นอนเคารพธงชาติตัวตรงเป๊ะ
แต่ยังหลับตาอยู่
เห็นหน้าหวาน ๆ นั้นเปรอะไปด้วยคราบน้ำตาแล้วก็สงสาร

เจ็บ จังเลย...........ไม่เห็นดีเลย.....ไหนว่าจะรู้สึกดีไง....ถ้าทำกับคนรัก แล้วเป็นแบบนี้ไม่เอาแล้ว ไม่เป็นแล้ว....เราไม่เป็นคนรักกับหนิงแล้ว น้องเอ๋อยังคงนอนร้องไห้สะอึกสะอื้น

เจ็บเหรอ....แล้ว..แล้วทำไมเอ๋อต้องถีบพี่แมนด้วยอ่ะ.... ไอ้แมนลูบผมคนตัวเล็กที่นอนร้องไห้อยู่
เออเว้ย ขนาดร้องไห้ มันยังไม่ยอมลืมตาขึ้นเลย อะไรมันจะเอ๋อ ซื่อ ขนาดนี้วะ

ก็ หนิงบอกว่า.....ถ้ารู้สึกยังไงก็ให้ทำตามความรู้สึก...และทำตามที่ร่างกาย ต้องการด้วยอ่ะ...ฮือออออออออ เราทำอะไรผิดอีกแล้วใช่ไหมหนิง ฮือออออออออออ เจนภพบอกเหตุผล ทั้งที่ยังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่

เหตุผลที่ทำให้ไอ้แมนยิ่งตะลึง.......เหตุผลของการถีบไอ้แมนตกเตียง...เออ..เป็นคนพูดเองนี่หว่า จะไปโทษคนตัวเล็กนี่ก็ไม่ถูก

เอ่อ...เหรอ...ไม่..ไม่ผิดหรอก...ลืมตาขึ้นได้แล้ว..วันนี้พอแค่นี้เถอะ เรืองเดชท้อใจ
แบบนี้คงไม่ทำต่อแล้วล่ะ เล่นร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรขนาดนี้ สงสัยคงเจ็บมากจริง ๆ นั่นแหละ

ดวงตากลมโตค่อยหรี่ปรือขึ้นทั้งคราบน้ำตา

อาบน้ำก่อนดีมั้ย....จะได้แต่งตัว...ตัวเลอะหมดแล้วนี่ เรืองเดชส่งยิ้มอ่อนโยนให้
และหยิบเสื้อของคนตัวเล็กขึ้นมา
เอ๋อเอ้ย.......สงสัยคงอีกนานกว่าจะรู้เรื่องรู้ราว
ว่าต้องทำกันยังไงบ้าง

ไม่ทำแล้วเหรอ.....มันต้องมีขั้นตอนอีกหรือเปล่า...แต่ว่านี่มันเพิ่งเริ่มไม่ใช่เหรอหนิง มือเล็ก ๆ ปาดน้ำตาออกจากใบหน้า
เขาทำให้หนิงไม่พอใจแน่ ๆ เลย เพราะเขามันโง่เอง
ทำอะไรก็ทำไม่ได้เรื่อง ทำได้อย่างเดียว ก็เรื่องเรียน
ส่วนเรื่องอื่น ๆ คงทำให้หนิงหนักใจ หนิงต้องไม่รักเขาแล้วแน่ ๆ เลย
เขาจะทำยังไงดี
เอาไว้วันหลังเหอะนะ...ไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะ เรืองเดช ดึงคนตัวเล็กว่าให้ลุกขึ้น ทำไงได้ล่ะ
ปุบปับจะมาทำแบบนี้ ร่างกายเอ๋อมันจะรับไม่ได้เอาน่ะสิ
ช่างเถอะ โอกาสยังมีอีกเยอะ

แต่ว่า.....แต่ว่า...หนิงยัง...ยังไม่ได้ทำเลยนะ... ดวงตากลมโต เหม่อมองที่ส่วนแข็งขืนของร่างสูง
ที่ยังคง ชูชันชัดเจน

เฮ้ยยยยยยยยยยยยย....มะ..มะ..มองได้ไง...ห้ามมองนะเว้ยยยยยยยยย ไอ้แมนรีบเอามือปิดแทบไม่ทัน แถมยังคว้าหมอนคว้าผ้าห่มมาปิด พัลวันไปกันใหญ่ ไอ้เอ๋อ เอาอีกแล้ว
เอาอีกแล้ว ทำพิษอีกแล้ว
นั่นดูมัน ยังมีหน้ามาทำหน้าไร้เดียงสาอยู่อีก
ลืมไปแล้วหรือไง ว่าตัวเองก็แก้ผ้าอยู่เหมือนกัน

คราวนี้เลยกลับกลายเป็นว่าไอ้แมน ที่ต้องหน้าแดง อับอายเสียเอง

แบบนั้นน่ะ....มันต้องทำไม่ใช่เหรอหนิง....ทำเถอะนะ...ไม่ต้องอายเราหรอก... ใบหน้าใสซื่อ มองหน้าร่างสูง ตาใสแป๋ว
ตรงนั้นน่ะ ถ้าเกิดว่าไม่ทำแล้วปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้น
มันต้องทรมานแย่แน่ ๆ เลย เมื่อกี้หนิงก็ทำให้เขานี่นา
ทำไมหนิงยังต้องอายอีกล่ะ เอ๊ะ หรือว่าเขาคิดอะไรผิดไป

มือเล็ก ๆ ค่อยเลื่อนเข้าหาร่างสูงที่ถอยหนี การรุกราน

ไม่ต้องเลยเอ๋อ....ไม่ต้องเลย...กูทำเองได้เว้ย...ไม่ต้องมายุ่งกับกูหรอก ไอ้แมน รีบถอยห่างแทบติดกับปลายเตียง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกว่าเริ่มคลานเข้าหาตัว

ทำเถอะนะหนิง...ไม่ต้องอายหรอก....หรือว่าจะให้เจงทำให้ก็ได้นะ...หนิงยังทำให้เราเลย เจนภพยังทำเหมือนกับว่า เรื่องอย่างนี้เป็นเรื่องธรรมดา ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น และก็เหมือนเดิม
มันยังทำหน้าเอ๋อ ไม่รู้เรื่องรู้ราวอีกเช่นเดิม

อะ...อะไรนะ....จะ...จะทำเหรอ ไอ้แมนเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าร้อนผ่าว

เจง...เจงจะทำ....ทำให้...ทำตรงนี้ด้วย
ทำให้เขา..........โอววววววววว ม่ายอยากจาเชื่อเลยยยยยยยยยย

แต่ว่าเรายังไม่เคยทำเลย....แค่เอาปากไปแตะ ๆ ก็พอแล้วใช่มั้ยหนิง...เจงทำได้.เจงต้องทำได้แน่ๆ
ร่างเล็กร้องบอกอย่างหมายมั่นปั้นมือ เขาต้องทำให้เรืองเดชพอใจให้ได้ ไม่น่าจะยากนะ
ก็คงเหมือนกิน...ไอศกรีม.... ถ้ามีรสช็อคโกแลตรสโปรดด้วยคงจะดี

อะ...อ่ะ...อะไรนะ...ปากแตะ ๆ..แถมยังไม่เคยทำอีก....แล้ว...มัน..มันจะไหวเหรอ เสียงทุ้มละล่ำละลัก อย่างชั่งใจ ดีแน่เหรอวะ แบบนี้ ถึงจะทบทวนไปมา แต่คำตอบของมันน่ะเหรอ
โอเคตั้งแต่ น้องเจงเอ่ยถามแล้ว

เรืองเดชยอมปล่อยผ้าห่มที่เขาเอามาคลุมร่างจนมิดชิด เมื่อมือเล็กค่อย ดึงออกอย่างเชื่องช้า
สายแต่แน่แนว มุ่งมั่น อยู่ในระหว่างทำสมาธิ เหมือนนักกีฬาเตรียมลงแข่งขัน
เอ........มันจะมุ่งมั่นไปหรือเปล่า
หนิง.....นั่งคุกเข่าแบบนั้น...มันทำยากอ่ะ.....กางขาออกหน่อยได้มั้ย ดูมัน...มันยังอุตส่าห์บอก
กลัวว่าไอ้แมนจะไม่รู้งาน

ใบหน้าคมแดงก่ำ อายจนบอกไม่ถูก แหงนหน้ามองเพดาน
ไม่อยากจะเห็นภาพเบื้องหน้า ที่มัน..........สุด ๆ ของความรู้สึก

อือออออออออออ เสียงทุ้มแตกพร่า ปิดปากตัวเองไว้แน่น ไม่กล้าส่งเสียงออกมามาก

เมื่อรับรู้ถึงลิ้นเปียกชื้นที่เข้ามาพัวพันกับส่วนแข็งขืนของเขา
ปลายลิ้นแตะไล้ไปมา บอกให้รู้ว่าคนทำ
ไม่เคยได้รับการฝึกปรือสั่งสอนจากใครมาก่อน
ยิ่งสร้างความแปลกใหม่ ตื่นเต้นให้กับเรืองเดช ไม่ใช่น้อย
จนต้องก้มมองลงดูภาพเบื้องหน้า

น้องเอ๋อของเขา ที่ท่าทางมุ่งมั่นตั้งใจ กับการทำบางสิ่งบางอย่าง
โอวววววววววววว สุดยอดดดดดดดด

และยิ่งสุดยอดกว่านั้น เมื่อมือเล็ก ๆ ค่อยดึงรั้งช่วยเหลือ เร่งเร้า
พร้อมกับปลายลิ้นเล็กอุ่นชื้นที่แตะไล้ไปมา อย่างงกเงิ่นเต็มที
แต่นั่นก็ไม่สำคัญ เพราะตอนนี้
ความรู้สึกของเรืองเดชใกล้จะถึงจุดหมายของอารมณ์เข้าไปทุกที

ร่างสูงแอ่นกายขึ้น
กำผ้าปูที่นอนแน่น

อ๊า...อื้ออออออออ เสียงทุ้มครางแตกพร่า เมื่อรับรู้ว่าความปรารถนาของร่างกายถึงที่สุด
ลมหายใจเหนื่อยหอบ ภาพตรงหน้า ค่อยเลือนรางลง

แค่ก แค่ก แค่ก... เจนภพแทบสำลัก เมื่อบางสิ่งบางอย่าง ที่รุนแรงด้วยความอัดอั้น ถูกถ่ายทอดรวดเร็วมาภายในริมฝีปากอิ่มร้อน

เฮ้ยยยยยยยยย เอ๋อ...เป็นไงมั่ง...เป็นอะไรมั้ย... ไอ้แมนรีบดึงคนตัวเล็กว่าให้เงยหน้าขึ้น
ใบหน้าสวยหวานเปรอะเปื้อนไปด้วย บางส่วนของร่างกายเขาที่ปลดถูกปลดปล่อยออกมา

ขอโทษ...เราขอโทษ...ที่ไม่บอก...เปื้อนหมดเลย มือแกร่ง รีบคว้าเสื้อของตัวเองที่หล่นอยู่มาเช็ดให้

ไอ้แมนเอ้ยยยยยยยยยย ก็รู้อยู่ว่า น้องเอ๋อ ทำไม่เป็นแล้วยังมีหน้า ไปปลดปล่อยใส่อีก
ดูสิ หัวหูเลอะเทอะไปหมดเลย

ดีมั้ย...เราทำได้นะหนิง....เราทำได้แล้วจริง ๆ นะ...หนิงเห็นมั้ย เสียงใสที่ดังออกมาบอกอย่างดีใจแต่ใบหน้า..........อือ..ยังคงนิ่งสนิทเหมือนเดิม

เก่ง....เอ๋อเก่งมากเลย....นะ...เก่งมากเลย...อยู่เฉย ๆ สิ...เช็ดหน้าไม่ได้แล้วเนี่ย ร่างสูงบรรจงสัมผัสใบหน้าขาวเนียนนั้น ด้วยเสื้อของตัวเอง และพิศมองไปมา ไม่เป็นไรแล้วมั้ง
เช็ดออกหมดแล้วแหละ

จริงเหรอ..........เราทำได้จริง ๆ ใช่มั้ย เจนภพ ยิ้มดีใจ เขาทำได้แล้ว เขาทำได้แล้ว
หนิงไม่โกรธเขาอีกแล้ว

เรืองเดชนิ่งมองค้าง
ครั้งแรกจริง ๆ
ครั้งแรกในชีวิตที่อยู่ด้วยกันมา
เพิ่งเห็นครั้งแรก รอยยิ้ม แสนหวาน รอยยิ้มที่เหมือนคนปกติทั่วไป
เอ๋อมันยิ้มสวยจริง ๆ
ถ้ายิ้มได้สวยมากขนาดนี้ ทำไมมันไม่หัดยิ้มแบบนี้มาตั้งแต่ทีแรก
และนี่เป็นครั้งแรก ที่เรืองเดชได้เห็น
การแสดงอารมณ์เหมือนคนปกติทั่วไปของร่างเล็กตรงหน้าที่เขาแอบพอใจมานาน


*****************************

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #17 เมื่อ07-12-2008 15:26:58 »

รักแท้แพ้ทาง ตอนที่ 8

"เดี๋ยว....คือ...เดี๋ยววันนี้น้องเจงจะกินอะไรมั้ย...พี่แมนจะ...จะ.."
ไอ้แมนไม่รู้จะยกเหตุผลอะไรมาพูดดี
เพราะว่าตั้งแต่ความแตก
ฟอร์มที่มีก็ไม่เหลือ
อยากจะไปหาซื้ออะไร ให้เจงกิน ก็ไม่รู้จะบอกยังไง มันเขิน ๆ ไงไม่รู้

"พี่แมนไม่ได้ไปหาสาวหรอก จะไปซื้อขนมให้เรากินใช่มั้ย......ใจดีจังเลย...." ร่างเล็กบางพูดอย่างสงบราบเรียบ

แต่ไปสะกิดใจไอ้แมนให้หน้าแดงหนักขึ้นกว่าเก่า
ก็นะ....
ก็เคยอ้างว่าออกไปเที่ยวบ้าง ไปหาสาวบ้าง
และสุดท้าย ก็หนีไม่พ้นไปซื้อขนม ซื้ออะไรรอบดึกมาฝากน้องเอ๋ออยู่ดี

"เอ่อ..นะ...ก็ทำนองนั้น" ไอ้แมนเกาหัวแกรก ๆ
ไม่รู้จะตอบอะไรดี น้องเอ๋อนี่ รู้ทันไปซะหมด

"แล้วจะเอาอะไรล่ะ....จะได้ซื้อมาถูก" เรืองเดชเอ่ยถาม

"อะไร งั้นเหรอ.........อือ....อยากได้ถุงยางรสช็อคโกแลต.....สตอเบอร์รี่ก็ดีนะ ....ถ้ามีรสชาดอื่นก็ดี...ครั้งก่อนไม่อร่อยเลย" เจนภพ หยิบหนังสือ 191 เล่มใหม่ขึ้นมาอ่าน ช่วงนี้อาชญากรรม ยังไม่ออก
ก็ต้องอ่าน 191 ไปก่อน แต่ว่าภาพไม่ค่อยน่าสนใจเลย น่าเบื่อจริง ๆ

"ได้สิ.........." .ไอ้แมนรับคำ แล้วก็ค่อยตาค้างเมื่อรู้ว่าน้องเจงพูดถึงอะไร

"เฮ้ยยยยยยยยย อะ อะ เอาอะไรนะ" ร่างสูงผมทองทวนคำซ้ำอีกครั้ง ถุง ถง ถุง ถุงยางงั้นเหรอ
จาอาวมาทามมายยยยยยยยยยยยยย
กินเข้าไปได้เหรอนั่น

"เหอะนะหนิง......เราชอบรสช็อคโกแลตที่สุด....หนิงซื้อมาเถอะนะ" เจนภพยังคงเพลิดเพลินกับการดูภาพศพที่จมน้ำตายต่อไป
อืม ขาว ๆ พอง ๆ เหมือนตุ๊กตาหมีสีขาวเลยนะ แก้มป่อง ๆ ดี

"เอ่อ...เอ่อ...อะ..เอาจริงเหรอ...แล้วไม่กินอะไรหน่อยเหรอ" เรืองเดชยืนอึ้ง อึกอัก อึกอัก ไม่รู้จะพูดยังไงต่อไปดี

"อ๋อ....... อยากกินก๋วยเตี๋ยวต้มยำ......เส้นขาว ๆ อืด ๆ พอง ๆ ก็ดีนะ.....ใส่น้ำมาเลยก็ดี ไม่ต้องแยก" เจนภพพูดโดยไม่มองหน้า เรืองเดช
และยังคงเพลิดเพลินกับการดูหน้าถัดไป

"ลูก ชื้นหมู....นี่น่ารักดีนะ...กลม ๆ พอง ๆ เหมือนศพจมน้ำแล้วลอยขึ้นมาเลย....ฮิ ฮื ฮิ" เสียงหัวเราะอย่างวิเวกวังเวง ทำให้ไอ้แมนขนหัวลุก

เหวออออออออออออ มันจะหัวเราะให้ดี ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง ดูสิ ขนลุกตั้งชันทั้งตัวเลย
บรื๋ออออออออออออออออ
น่ากลัววววววววววววววววว

*****************************

เอ...เราผิดปกติอะไรหรือเปล่านะ
เวลาเดินไปทางไหนคนอื่น ๆ ก็ชอบมอง
พอเรามองและส่งยิ้มให้ ก็พากันเดินหนี

เมื่อวานนี้ไปเปิดหาข้อมูล การทำเรื่องอย่างนั้นมา
ผู้ชายกับผู้ชาย เขาทำกันยังไงก็เพิ่งได้รู้

อือ ต้องเอาไอ้นั่น ใส่เข้าไปตรงนี้
แล้วมันจะรู้สึกดีเหรอ
เห็นในภาพที่เขาทำกัน
คนที่อยู่ข้างล่างทำหน้าเจ็บปวดทรมานมาก ๆ เลย เหมือนกับกำลังจะร้องไห้
น่าสงสารจริง ๆ ถ้าเป็นเขา
เจนภาพจะไม่ทำให้หนิงทำหน้าตา เหมือนกับเจ็บปวด และจะร้องไห้อย่างนั้น แน่ ๆ

แต่เอ๊ะ........ทำไมคนในร้านต้องนั่งมองหน้ากันด้วยนะ
ก็แค่หาข้อมูลเพื่อเป็นกรณีศึกษา หรือว่า เครื่องของคนอื่น ๆ มันจะใช้ไม่ได้

เอียงหน้าจอให้เขาดูด้วยดีกว่า
เขาคงจะอยากรู้กัน
แหม เรื่องดูภาพแปลก ๆ อย่างนี้มันเรื่องปกติของผู้ชายไม่เหรอ ทำไมต้องทำหน้าตาอย่างน้นกันด้วยนะ ไม่เข้าใจจริง ๆ

จริง สิ ได้ข้อมูลดีมา อีกด้วย
ว่าต้องมีสารหล่อลืนช่วย
ก็เลยไปซื้อมาแล้ว
หนิง เชื่อมือเจงเถอะ
เจงจะไม่ทำให้หนิง ต้องทำหน้าตาเหมือนกับจะร้องไห้แน่ ๆ
เจงจะต้องทำให้หนิงหัวเราะ
และยิ้มให้ได้ เจงสัญญา
เหอ เหอ เหอ

เจนภพนั่งคิด ถึงเรื่องที่กำลังจะลงมือทำ
และไอ้แมนที่เดิน อยู่ข้างนอก
จู่ ๆ ก็รู้สึกหนาว วูบเสียวสันหลังขึ้นมาทันที

**************************

"หนิง......กลับมาแล้วเหรอ....มาทำกันเถอะนะ" ไอ้แมนที่ปีนหน้าต่างขึ้นมาหยุดชะงักทันที

อะไรนะ ทำอะไรนะ มาถึงก็จะทำเลยเหรอ
โห..........ร้อนแรงน่าดูเลยเว้ย

"ทำกันเถอะนะหนิง.......มีของช่วยด้วยนี่ไงหนิง" ร่างเล็กชูสิ่งที่ไปซื้อมาได้

โอววววววววว น้องเจงจ๋า ช่างเตรียมพร้อมดีจริง ๆ กล้าเดินเข้าไปซื้อได้ยังไง เขายังไม่กล้า เลย อายจะแย่ แต่น้องเอ๋อของเขา
แมนสุด ๆ

"ทำเลยเหรอ....ไม่กินอะไรหน่อยเหรอ...ซื้อก๋วยเตี๋ยวมาให้แล้วเนี่ย" ไอ้แมนชูถุงที่อยู่ในมือ
แหมจะขอทำอย่างว่ากับน้องเอ๋อก็ไม่กล้า
แต่น้องเอ๋อมาขอเขาก่อน
ตื่นเต้นที่สุดเลยเว้ย

"นอนลงเลยนะหนิง.......ไม่ต้องกลัวหรอกนะ
เจ งสัญญาจะไม่ทำให้หนิงเจ็บ....จะไม่ทำให้ร้องไห้....จะไม่ทำรุนแรงนะหนิง" เจนภพ ผลักให้ร่างสูงนอนลง และมุ่งมั่นที่จะทำบางสิ่งบางอย่าง

อะไรนะ ไม่ทำให้เจ็บ อะไรกันที่ไม่ทำให้เจ็บน่ะ หรือ หรือ หรือว่า น้องเอ๋อจะเป็นฝ่ายรุก
เฮ้ยยยยยยยยยยยย

ไอ้แมนทะลึ่งพรวดลุกขึ้นนั่ง
ด้วยความตกใจ
ไม่จริงน่ะ รุกงั้นเหรอ น้องเอ๋อจะรุกงั้นเหรอ

"ไม่ต้องตื่นเต้นตกใจหรอกนะหนิง...เจงจะทำเบา ๆ จริง ๆ ไม่ต้องกลัว" น้ำเสียงปลอบโยนเย็นยะเยือก
ทำให้ไอ้แมนตาค้าง ตัวเย็นเฉียบ
ทำอะไรไม่ถูกไปช่วยขณะ

มันได้ยินไม่ผิดหรอ น้องเอ๋อจะรุก
มันจะรุกจริง ๆ
เสร็จแน่แมนเอ๋ยยยยยยยยยย
เหอ เหอ เหอ

*************************

ออฟไลน์ kit

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1082
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-3
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #18 เมื่อ07-12-2008 15:28:53 »


ขอบคุณนะคะ คุณ kamui1972


ออฟไลน์ Ugly-TheBeast

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #19 เมื่อ07-12-2008 15:42:36 »

เจิมไว้ก่อน อิอิ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
« ตอบ #19 เมื่อ: 07-12-2008 15:42:36 »





FOAM

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #20 เมื่อ07-12-2008 15:57:05 »

น้องเอ๋อคิดไม่ซื่อซะแล้วววววววว

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #21 เมื่อ07-12-2008 16:01:23 »

รักแท้แพ้ทาง ตอนที่ 9

"หนิง........ เอ่อ...อยู่อย่างนี้แล้วให้ทำไงต่ออ่ะ...เขาต้องทำไงต่อเหรอหนิง" เจนภพที่มีความมุ่งมั่นตั้งใจ ต้องหยุดนิ่ง ชั่วคราว เมื่อไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปดี

"หา...ทำไง...ทำไงงั้นเหรอ" เรืองเดช ที่เป็นฝ่ายนอนตาค้าง เอ่ยถาม

"ก็ทำแบบว่า...กันอ่ะ...มันต้องทำไงต่อเหรอ" เจนภพพลิกกายลงมานอนเคียงข้าง
แล้วก็เอ่ยถาม เฮ่อ รู้อย่างนี้จดวิธีการมาด้วยก็ดีหรอก

"หมายถึงว่า....ที่เราจะมีอะไรกันเนี่ยอะเหรอ" ไอ้แมนเอียงหน้าถาม ยังไม่หายจากอาการช็อค

"อือ........ รู้อย่างนี้จดมาก็ดีนะหนิง...ไปอ่านมาแล้วด้วย...แต่ว่า...มันต้องทำยังไง ต่อไปดีล่ะ" เจนภพรู้สึกเบื่อตัวเอง ที่ไม่มีความสามารถ

"อยากรู้จริงเหรอ....." ความคิดเด็ด ๆ ของไอ้แมน กระฉูดขึ้นมาอย่างฉุดไม่ได้
อยากรู้อย่างนี้ ก็ดี แต่ต้องมีข้อต่อรองกันหน่อย

"สอนให้ก็ได้...แต่ว่ามีข้อแม้...ต้องปิดตา...แล้วก็ต้องมีความอดทนด้วย..จะทำมั้ย"
ไอ้แมนนึกถึงแผน เด็ด ๆ
แบบนี้เจงก็ไม่ต้องมามองหน้าเขาตาแป๋ว ทำอะไรก็ทำได้ตลอด ไม่ต้องมาเขิน

"ดีจังเลย....หนิงใจดีจังเลย...ได้ ๆ โอเคเลย" เจนภพลุกขึ้นนั่ง เดินไปหยิบผ้าผืนเล็กมาปิดตาตัวเอง และเดินมายืนต่อหน้าร่างสูงนั้น
ทำไมต้องปิดตาด้วยนะ แล้วมันต้องใช้ความอดทนด้วยเหรอ

"พร้อมยัง...." เรืองเดช ปลดเสื้อของตัวเองออกปรายตามองร่างบางที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ทำท่าตั้งอกตั้งใจอยู่

"พร้อมแล้ว" น้องเจงตอบกลับ เหมือนเป็นสัญญาณ ให้ทำได้

เรืองเดชลุกขึ้นมาหยุดอยู่ตรงหน้าร่างเล็ก
โอบรัดร่างบางเข้าหาก่อนจะปลดเสื่อตัวหลวมที่ห่อหุ้มร่างเล็กนั้นไว้
ร่วงลงสู่พื้น

"อยู่เฉย ๆ นะเอ๋อ....ถ้าทำตัวไม่ดี...ไม่ทำต่อนะ" ไอ้แมนแกล้งขู่ น้องเอ๋อ ที่พยักหน้าหงึก ๆ อย่างเข้าใจ

ร่างกายบอบบางนวลเนียนขาวผ่อง ปรากฎตรงหน้า ทำให้ไอ้แมนยิ่งตะลึง
น้องเอ๋อ น้องเอ๋อคนสวย น่ารักชะมัดเลย

เรืองเดชค่อยปลดเสื้อผ้าของตัวเองออก
เหลือเพียงแต่เรือนร่างแกร่งเปลือยเปล่า

ก่อนจะฉุดรั้งร่างเล็กเข้าหาตัว
โอบรัดแผ่นหลังเนียนผ่องไว้
แตะสัมผัสริมฝีปากไปที่ริมฝีปากอิ่มบางของอีกฝ่าย
และร่างเนียนขาวนั้น ก็ตอบรับแต่โดยดี

"อือ....." เจนภพต้องตั้งใจที่จะหายใจทางจมูก
อือหนิงสอนไว้
ต้องหายใจทางจมูกนะเวลาจูบ อืม ได้ ๆ

มือแกร่งลูบไล้ทั่วแผ่นหลังเล็กเนียนบาง ก่อนจะวนเวียนเข้าหาสะโพกมน
และเริ่มสอดปลายนิ้วเข้าหาช่องทางเล็กแคบเบื้องล่าง

"อืออออออ....." ร่างบางนิ่วหน้า....รู้สึกอึดอัดกับสิ่งที่สอดแทรกเข้ามา
หนิง.จะทำอะไรกันน่ะ

"บอกแล้วต้องใช้ความอดทน...เอ๋อทนไหวมั้ย" เรืองเดชกระซิบถามเพื่อความแน่ใจ
และเจนภพที่ขบริมฝีปากแน่น ก็พยักหน้ารับอีกครั้ง

เพียงเท่านั้น เรืองเดชก็พร้อมที่จะปฏิบัติในขั้นตอนต่อไปทันที

***************************

นี่น่ะเหรอที่เอ๋อไปซื้อมา อืมน่าใช้ น่าใช้

เรืองเดชหยิบหลอดเจลที่เจนภพเป็นคนซื้อมา
ของสำหรับประกอบกิจกรรมอย่างว่า

"อะไรน่ะ....เย็นจังเลยหนิง" เมื่อรู้สึกว่ามีของเหลวเย็น ๆ สอดแทรกเข้ามา
ในร่างกายของตนเอง เจนภพจึงเอ่ยถาม
ทำไมต้องให้เอามือมาเกาะขอบเตียงไว้
แล้วก็ยกสะโพกขึ้นแบบนี้ด้วยนะ
ไม่เข้าใจเลย

"อย่ารู้เลยน่ะ....แล้วเป็นไงรู้สึกยังไงบ้าง" เรืองเดชเอ่ยถาม เมื่อสอดแทรกปลายนิ้วแกร่งที่ชะโลมบางสิ่งจนชุ่มและสอดแทรก เข้าหา
เจงจะได้ไม่ร้อง
ไม่ถีบเขาตกเตียงเหมือนคราวก่อนอีก

"เย็น ๆ ดีนะ....แต่ว่าต้องทำแบบนี้ด้วยเหรอ" เสียงหวานใสเอ่ยถาม พยายามจดจำทุกสิ่งที่เรืองเดชสอน และทำให้
แต่ทำไมต้องปิดตาแบบนี้ด้วย
มันมองไม่เห็นเลย

"ต้องทำสิ...ไม่ทำได้ไง" น้องเอ๋อนี่ก็ช่างถาม จะให้บอกหรือไง ว่ากันโดนถีบตกเตียง

"ได้แล้ว...เรียบร้อย" เรืองเดชเอื้อมหยิบสิ่งที่ไปซื้อหามา
ตามที่น้องเอ๋อบอกไว้
กลิ่นช็อคโกแลตงั้นเหรอ....ได้เลยเอ๋อ ป๋าแมนจะจัดให้
มือแกร่งสวมใส่บางสิ่งกับส่วนแข็งแกร่งของตัวเอง
ก่อนจะจูงมือร่างบาง ที่ถูกผ้าปิดตานั้นเข้ามาหา

"จะทำแล้วนะ...มั่นใจมั้ย" ถึงขนาดนี้แล้ว ไอ้แมนยังมีหน้ามาถาม

"โอเค...พร้อมแล้ว" น้องเจงยกมือขึ้น ยกนิ้วชี้และนิ้วโป้งแตะเข้าหากันเป็นรูปวงกลม

"งั้นมาเลย..." เรืองเดช นั่งลงที่เตียง และจับให้ร่างเล็กหันหลังให้ก่อนจะโอบรัดร่างบางจากด้านหลัง
ปลายจมูกคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนใส
ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะต้องดึงรั้งบางส่วนของร่างบาง

"แบบนี้ดีมั้ย" ร่างสูงเอ่ยถาม
เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ค่อยหอบกระเส่าขึ้นของร่างเล็กเนียนขาว
ที่ส่วนบอบบางแข็งขืนเติบโตขึ้นในมือเขา
เมื่อค่อยดึงรั้งส่วนนั้นไปเรื่อย ๆ และเร่งเร้ามากขึ้น

"งืออออออออ อะอ๊ะ" ร่างขาวเนียน แอ่นกายเกร็งแน่น
เอนร่างพิงกับอกแกร่งกว้าง เบื้องหลัง

"กลิ่น....ได้กลิ่นเหมือนกลิ่นช็อคโกแลตเลย...อือออออออ" ร่างบางหอบคราง
มือเล็กเกี่ยวกระหวัดอยู่ที่ลำแขนแข็งแกร่งที่โอบรัดอยู่รอบเอว

"ช็อคโกแลต...แบบที่เจงชอบแหละถูกแล้ว..." เรืองเดชลอบมองใบหน้าแสนหวานที่สะบัดเร่า ขบริมฝีปากแน่นนั้น อย่างชอบใจ
เอ๋อเอ้ย
ทำหน้าแบบนี้ก็เป็น ยั่วยวนที่สุดเลยเว้ย

"เอ๋อ..ขยับตัวออกหน่อยสิ.." เรืองเดช แยกขาออก และเตรียมร่างกายเพื่อสอดแทรกเข้าหาช่องทางเล็กแคบเปือกชื้น ของร่างบาง

"อ๊าาาาาาาาาาา อืออออออออ " เจนภพผวาเฮือก
เมื่อจู่ ๆ ถูกรุกล้ำจากร่างแกร่ง
เบื้องหลัง
ความเจ็บปวด อึดอัดแล่นพล่าน เมื่อร่างกายแข็งขืนนั้น
แทรกเข้าหารวดเร็วจนหมดในคราวเดียว

"เด็ก ดี...หายใจลึก ๆ นะ..ค่อย ๆ อย่าเกร็งนะ..." มือแกร่งดึงรั้งส่วนบอบบางของร่างเล็ก เพื่อคลายความรู้สึกเจ็บปวดให้ พร่ำสอนถึงวิธีการลดความเจ็บปวดให้กับร่างบางที่นิ่วหน้า และขบริมฝีปากแน่น

เจ็บจังเลย ทำไมเจ็บอย่างนี้ ต้องอดทน นี่คือสิ่งที่ต้องอดทนสินะ
ต้องอดทนกับความเจ็บปวด นี่คือสิ่งที่หนิงบอกไว้ก่อนสินะ
เจนภพพร่ำบอกกับตัวเอง และพยายามสูดหายใจเข้าหลายครั้ง
ปล่อยร่างกายให้เป็นไปตามอารมย์

*************************

"เราจะขยับแล้วนะ...ไหวมั้ย" เรืองเดชกระซิบเสียงแตกพร่า ข้างใบหูเล็ก
ร่างกายของน้องเอ๋อ มันบีบรัดแน่น จนแทบทนไม่ไหว

"ไหว....เจงทำได้...ทำได้จริง ๆ นะหนิง" แม้จะเจ็บปวดเจียนตาย แต่ร่างบางก็ยังฝืนบอกออกไป ต้องอดทน ต้องอดทน ต้องอดทน

"อื้อ อออออออออออ ฮะ..อะ..อ๊า.." เมื่อถูกสอดแทรกจากร่างเบื้องหลังซ้ำ ๆ ความรู้สึกเจ็บปวดค่อยเจือจาง และความรู้สึกใหม่ก็เข้ามาแทนที่

"อื้อออออออ ดีจังเลยเอ๋อ...เอ๋อรู้สึกดีมั้ย ฮ้าาาาา.." น้ำเสียงทุ้มนุ่มแตกพร่าเมื่อขยับกายเร่งเร้าซ้ำ ๆ
ก่อนจะจับให้มือเล็ก ที่จิกทึ้งอยู่กับมือของเขาที่โอบรัดเอวบางไว้
เคลื่อนเข้าแตะสัมผัสกับร่างกายบอบบางแข็งขืนของตัวเอง
เจนภพดึงรั้งร่างกายของตัวเองไปมา และเร่งเร้าแรงขึ้น
เรืองเดช เหม่อมองการปฏิบัตินั้นอย่างพอใจ
และเอนกายลงนอนเหยียดยาว
ดวงตาคมลอบมองแผ่นหลังเนียนขาว
ที่ปรากฎต่อสายตา ขยับขึ้นลงตามการหยัดเอวขึ้นของเขา
เจนภพตอบรับเขาทุกประการ
เมื่อเขาแทรกกายขึ้น ร่างบางเนียนขาว
ก็กระแทกซ้ำกลับ เก่งจริง ๆ
เอ๋อของแมน น่ารักที่สุด
แถมการปฏิบัติกับร่างกายของตัวเอง น้องเจงก็ทำได้
ยั่วยวนที่สุด

"อืออออออออ ไม่ไหวแล้ว...เจงจะไม่ไหวแล้วนะ..." ได้ยินเสียงหวานครางเครือร้องลั่นขนาดนั้น ร่างสูงจึงยันกายขึ้น
ก่อนจะจับให้ร่างบางโน้มตัวลง
และให้มือเล็กสองข้างยันกับฟูกไว้
เพื่อจะหยัดกายขึ้นสอดแทรกได้โดยง่าย

กระแทกกระทั้นรวดเร็ว
"อ๊าาาาาาาาา ไม่..ไม่ไหว...ให้เราไปเถอะนะ..." เจนภพแอ่นร่างไปเบื้องหน้า เมื่อถูกกลั่นแกล้งให้ปล่อยมือจากส่วนแข็งขืนของตัวเอง

"เอ๋อจ๋า......ทนหน่อย...เดี๋ยวเราจะทำให้..ทำให้เอ๋อพอใจเอง..อ๊าาา อือออ"
ร่างสูงเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน
ในขณะที่ร่างกายเบื้องล่างทำหน้าที่
มือแกร่งก็เอื้อมไปแตะต้องดึงรั้งให้ส่วนบอบบางที่แกว่งไกวตามแรงกระแทกของเขาให้ได้รู้สึกร่วมไปด้วยกัน

"อ๊าาาาาาาาา อือออออออ พร้อมกันนะ....ไปพร้อมกัน" ร่างสูงครางเครือขบริมฝีปากแน่น เมื่อความรู้สึกเป็นสุขที่สุด กำลังใกล้ถึงจุดหมายเต็มที

พอกับร่างสวยหวานที่รับการกระทำของเขา

"อ๊าาาาาาาาาา อืออออออออออ อือออออออออ" มือเล็กจิกลงที่ผ้าปูที่นอน ร่างกายเกร็งแน่น รู้สึกชาวูบ ก่อนจะ ปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น

"อืออออออออ ฮ่าาาาา" ร่างสูงเหนื่อยอ่อน และทรุดกายลงทาบทับกับร่างเล็กจูบสัมผัสแผ่นหลังเนียนขาว อย่างรักใคร่

สุด ๆ จริง ๆ เลยเอ๋อ
เยี่ยมที่สุด

ร่างบางสงบนิ่ง ลมหายใจเหนื่อยหอบเริ่มปรับเป็นปกติ
และสัมผัสถึงลำแขนแกร่งที่โอบรัดจากเบื้องหลัง
ที่ดึงให้ซบกายเข้าหา

ก่อนจะปลดผ้าผืนบางที่คาดตาออกให้

ภาพแรกที่ได้เห็นคือ
ใบหน้าคมแกร่ง
และรอยยิ้มอ่อนโยนของคนเบื้องหน้า

"เราทำได้ดีมั้ยหนิง......" ใบหน้าแสนหวาน เงยหน้าถามร่างสูงที่กอดรัดอยู่

"เยี่ยมที่สุดเลย........เอ๋อเก่งที่สุด...น่ารักที่สุด...ดีที่สุดเลย" ริมฝีปากอุ่นร้อนจุมพิตสัมผัสกับหน้าผากมนเนียน ชื้นเหงื่อ

และส่งยิ้มอ่อนโยนให้
ใบหน้าสวยยิ้มรับ ดีใจที่สุดที่ทำให้เรืองเดชพอใจได้
ก่อนที่ดวงตากลมโตจะค่อยหรี่ลง
และสงบนิ่งในที่สุด

สิ่งที่เรืองเดชได้รู้คือ หลังจากที่มีอะไรกันแล้ว
น้องเจงจะยิ้มสวยที่สุด น่ารักที่สุด
เหมือนคนปกติทั่วไปมากที่สุด
เป็นเพราะอะไรกันนะ
เป็นเพราะอะไร เขาเองก็ไม่เข้าใจ
แต่ตอนนี้คงต้องปล่อยให้คนตัวเล็กในอ้อมแขนพักสักหน่อย
ก็แหมนะ.......เขาทำให้เหนื่อยขนาดนี้
ไอ้แมนอมยิ้มอย่างถูกใจ โอบรัดร่างอุ่นเล็กเข้าหา
และหลับตาลง เข้าสู่นิทรา เช่นเดียวกับร่างบาง

**********************************

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #22 เมื่อ07-12-2008 16:04:04 »

รักแท้แพ้ทาง ตอนที่ 10

เฮ้ยยยยยยยยยยยยย ช่วยด้วยยยยยยยยย ช่วยด้วยผีหลอกกกกกกกกกกกก ไอ้แมนตะโกนเสียงดังลั่น เมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมาพบกับ

ร่างขาวโพลนห่อหุ้มด้วยผ้าสีขาวยาวกรุยกรายยืนส่งสายตาเย็นยะเยือก
และมีแสงสว่างเรือง ๆ ส่องประกาย ออกมา

ไอ้แมนถึงกับตกใจจนเข่าอ่อน ยืนไม่อยู่ ทรุดนั่งกองกับพื้นห้อง


ตกใจดีมั้ยหนิง......ตื่นเต้นมั้ย น้ำเสียงเย็นยะเยือกคุ้นหู

พอตั้งสติได้ ไอ้แมนก็รู้ได้ทันทีว่าร่างตรงหน้าคือใคร
น้องเจง น้องเจงของเขานั่นเอง

แล้วทำไมต้องเอาผ้าห่มมาคลุม แล้วเอาไฟฉายส่องหน้าแบบนั้น
ตกอกตกใจหมดนึกว่าผีหลอก
เล่นอะไรนะเอ๋อนี่ เล่นเป็นเด็ก ๆ ไปได้

เราไปอ่านมานะหนิง....เขาบอกว่าเป็นคนรักกันต้องมีเรื่องตื่นเต้นบ้างจะได้ไม่ราบเรียบจนเกินไป น้องเจง ปลดผ้าห่มออก
และเดินไปฉุดมือไอ้แมนที่นั่งหน้าเหวอให้ลุกขึ้น

น้องเอ๋อ น้องเอ๋อของแมน เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าเนี่ย
เรื่องตื่นเต้นเขาหมายถึงเรื่องตื่นเต้นบนเตียง
แต่เจนภพกลับคิดว่าต้องเอาอุปกรณ์ที่อยู่บนเตียง อาทิเช่น หมอน ผ้าห่ม
มาใช้ประกอบทำให้ตื่นเต้น

โอยยยยยยยยยยยยยยย ไอ้แมน แทบอยากจะบ้าตาย
ทำไมเนี่ย
ทำไมน้องเจงมันถึงได้เอ๋อขนาดนี้เนี่ย อยากจะรู้จริง ๆ

***********************************

พี่แมนถามจริง ๆ นะน้องเจง...เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เกิดหรือเปล่า... ไอ้แมนที่เริ่มตั้งสติได้
เอ่ยถามกับร่างเล็ก ที่กำลังสาละวนกับการค้นหาบางสิ่งบางอย่างใต้เตียง

หมายถึงอะไรเหรอ เจนภพยังไม่เข้าใจคำถามที่ร่างสูงผมทองนั้นเอ่ยถาม และยังคงค้นหาสิ่งนั้นต่อไป

หมายถึงว่า ทำไมเจงถึงเหมือนคนไม่มีความรู้สึก...แล้วหนังสือแปลก ๆ แบบนี้ทำไมเจงถึงอ่านได้อ่านดีนักนะ...บอกได้มั้ย

เรืองเดชคงทนไม่ได้ ถ้าไม่ได้ถาม
สงสัยมาตั้งนานว่าทำไมเอ๋อมันเป็นแบบนี้
เห็นมันเรียนเก่ง เก๊ง เก่ง
แต่บางทีเรื่องง่าย ๆ มันก็ไม่ค่อยเข้าใจ
ส่วนเรื่องที่ชาวบ้านชาวเมือง เขาอายกันนักหนา
เจนภพก็ทำยังกับว่ามันเหมือนกับเรื่องกินข้าว อาบน้ำ ธรรมด๊า ธรรมดาซะเหลือเกิน

เมื่อก่อนตอนเรียนชั้นประถมจำได้ว่า.....ทุกคนในห้องเขาเกลียดเจงมากเลยนะหนิง
ของที่เจนภพทำท่าจะหาคงไม่เจอง่าย ๆ ในวันนี้
จึงลุกขึ้นมานั่งลงบนเตียงกับเรืองเดช
และร่างสูงนั้นก็ดึงให้ร่างบางเข้าหา
กอดกระชับให้ร่างเล็กบางเอนเข้าหาความอบอุ่นจากด้านหลัง
ลูบไล้มือเล็กบางนั้นเล่นแผ่วเบา
อย่างเพลิดเพลิน พร้อมกับตั้งใจฟังเรื่อง ที่เจนภพเล่า

*********************************

น่ารังเกียจจริงเลยเว้ยยยย หน้าตามันเหมือนผู้หญิงเลย... กลุ่มเด็กนักเรียนชายหลายคนเริ่ม
กลั่นแกล้งร่างเล็ก ๆ ที่เอาแต่นั่งร้องไห้
บางคนก็เอาหนังสือในกระเป๋าออกมาฉีก
และยังนำเศษเหรียญที่เป็นค่าอาหารกลางวันออกมานับและวิ่งหนีจากไป

เจนภพเด็กชายอายุเพียง 10 ขวบ รูปร่างเล็กบาง ผอมกระหร่อง ผิดกับเด็กผู้ชายคนอื่น ๆ ทั่วไป
ยังคงนั่งร้องไห้ โดยไม่มีใครมาสนใจสักนิด

นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ ที่ถูกแกล้งแบบนี้
บางวันก็ถูกทำร้ายชกต่อย มีแต่บาดแผลเต็มตัว
เด็กอายุแค่ 10 ขวบแต่ต้องกลับบ้านไป เพื่อไปอยู่บ้านเพียงลำพังคนเดียวอย่างเงียบเหงา

ร่างเล็กผอมกระหร่อง ถูกส่งให้มาอยู่กับคุณยาย วัยเกือบ 70 ปี ที่หูตาฝ้าฟางเต็มที
เนื่องจากแม่ของเจนภพได้ตั้งท้องโดยไม่ทราบว่าพ่อของเด็กเป็นใคร
เมื่อคลอดเด็กชายออกมา จึงนำมาให้แม่ซึ่งแก่ชราแล้วให้เลี้ยงดู
โดยส่งเงินเป็นค่าใช้จ่ายรายเดือนให้
คุณยายของเจนภพที่มีอายุมากแล้ว แต่ก็ยังต้องไปหาบขนมขาย
กว่าจะได้กลับมาก็เกือบครึ่งค่อนคืน
เด็กชายต้องหุงหาอาหารกินเอง และต้องดูแลตัวเองทุก ๆ อย่าง
เนื่องจากผู้เป็นยายไม่มีเวลามาจัดการดูแลให้ ลำพังหาเลี้ยงหลานและจุนเจือตัวเอง
ก็นับว่าหนักมากแล้ว
ดังนั้นเด็กชายจึงอยู่ในสภาพที่บอบช้ำทางจิตใจมากเต็มที
ไม่มีใครดูแล ไม่รู้จักความรัก ความใส่ใจ
และหัวใจดวงน้อยก็ค่อยด้านชาลงทุกวัน ทุกวัน จนแทบจะไม่รับรู้อะไร

********************************

แม่ของไอ้เจ๊งมันถูกรถชนตายโว้ยยยยย ดูนี่สิ ดูนี่...อี๋น่ากลัว...ไม่น่าดูเลย เด็กชายท่าทางแก่นแก้ว
ยกหนังสืออาชญากรรม ที่มีภาพสยดสยองที่ไปขโมยพ่อมา
นำมาให้เด็ก ๆ ในห้องได้ดูกัน

น่ากลัวจังเลย............อย่าเอามาใกล้นะ เด็กผู้หญิงในห้องเบี่ยงหน้าหนี
และเบะปากทำท่าจะร้องไห้

ไอ้เจ๊งงงงงงงง มาดูเร็ว แม่มึงอ่ะ แม่มึง.........อี๋น่ากลัวชิบเป๋งเลยแหวะ มือเล็กผอมเกร็งของเด็กชายคนนั้น โยนหนังสือน่ากลัวใส่ร่างบางที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น

ยายบอกว่าแม่ตายแล้ว เมื่อหลายวันก่อน และไม่มีแม้แต่ค่าทำศพต้องยกศพแม่ให้กับมูลนิธิไป
ชีวิตที่อยู่มาได้ ถึงแม้จะไม่ได้รับการเกื้อหนุนจากผู้เป็นแม่อย่างเต็มที่
แต่ก็นับว่าดีที่หล่อนยังหมั่นมาหาดูแลบ้าง เมื่อยามที่ว่างจากการทำงาน
มันจึงเหมือนเป็นฟางเส้นสุดท้ายของเด็กชายตัวน้อย ความหวังความฝันที่สวยงามพังทลายลง

แม่.....แม่.... มือเล็ก ๆ ลูบคลำไปมาที่ภาพน่ากลัวสยดสยองตรงหน้า

อี๋...มันไม่กลัวเลยหรือไงนั่นน่ะ....แหวะ...ร้องอยู่ได้ว่าแม่ ๆ เด็กผู้ชายผอมแห้งอีกคน ทำหน้าขยะแขยง หวาดกลัว

อย่าไปยุ่งกับมันนะเว้ย....ถ้าพวกเราไปยุ่งกับมันอีกไอ้เจ๊งมันต้องทำให้พวกเราเป็นเหมือนแม่มันแน่เลย เด็กผู้ชายอีกคนตะโกนบอก

ไม่มีใครสงสารเห็นใจเด็กผู้ชายตัวเล็กผอมแห้ง ที่มือเล็ก ๆ ยังคงลูบไล้ไปที่ภาพตรงหน้าอย่างปวดร้าวใจเลยสักนิด

**********************************

อย่าเข้ามานะ....ถ้าเข้ามาจะทำให้เป็นแบบนี้แน่ เจนภพ จ้องมองเด็กผู้ชายหลายคนที่กำลังจะหาเรื่องกลั่นแกล้ง พร้อมกับชูหนังสือน่าสยองนั้นขึ้น

ทำให้เด็กพวกนั้นต้องวิ่งหนีไปด้วยความหวาดกลัว

หลังจากที่นั่งดูหนังสือเล่มนั้นแล้ว ทุก ๆ คนก็ไม่กล้า ที่จะเข้ามาแกล้งเจนภพอีก
เพราะเด็ก ๆ ต่างเชื่อกันว่า
ภาพน่ากลัวนั้น
จะเกิดขึ้น ถ้าใครไปยุ่งกับเจนภพ บางคนก็ว่าเจนภพเป็นปิศาจเด็ก
ลือกันไปต่าง ๆ นา ๆ จนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

ร่างเล็กเหม่อมองภาพเบื้องหน้าด้วยความเย็นชา เขาแทบไม่หัวเราะไม่ร้องไห้
และไม่รับรู้ความรู้สึกใด ๆ อีก
มีเพียงสิ่งนี้เท่านั้นที่จะคุ้มครองเขาได้
คุ้มครองจากการถูกกลั่นแกล้งจากเด็กพวกนั้น คุ้มครองจากการถูกทำร้าย

*******************************

กลับมาแล้วนะ...จุ่น เด็กชายตัวเล็ก ทักทายตุ๊กแกที่เกาะอยู่ที่เสาตกน้ำมันภายในบ้าน
และถอดถุงเท้ารองเท้าออก เตรียมจะหุงหาอาหาร เพื่อประทังชีวิต

อยากเลี้ยงหมาเลี้ยงแมวบ้าง แต่ยายบอกว่าลำพัง ยายและเจน ก็ลำบากแล้ว
ไม่อยากให้หมาแมวต้องมาอดอยากด้วย
ดังนั้นเพื่อนที่เจนภพมีอยู่ ก็คือตุ๊กแกตัวเขื่อง ขนาดใหญ่ที่ชอบมาเกาะอยู่ที่เสา
เด็กชายร่างเล็กผอมบาง พูดคุยทักทายกับมันเหมือนกับว่ามันเป็นเพื่อนที่มีอยู่
เพียงคนเดียวในโลกนี้

อาเจง....อาเจง...พ่อลื้อมาหาน่ะ.... หญิงชราวัย 70 ปี หาบขนมเข้ามาในบ้าน
พร้อมกับชายมีอายุรูปร่างหน้าตาดีคนหนึ่ง
เมื่อชายคนนั้นเห็นหน้าเด็กชายเจนภพ
ก็โผเข้ากอดร้องห่มร้องไห้ทันที

เจนนนนน ฮือออออออออ เจนลูกพ่อ....เจนลูกพ่อเหรอนี่ลูก ชายคนนั้นกอดร่างเล็ก ๆ ไว้แน่นร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร

สิ่งที่เด็กชายรับรู้เมื่อโตขึ้นก็คือ
แม่ของเขาได้ตั้งท้องกับเศรษฐีมีเงินคนหนึ่ง
แต่ภายหลังทราบว่าชายผู้นั้นมีภรรยาอยู่แล้ว
ทั้งที่แม่ของเจนภพรักพ่อของเจนภพมาก แต่ก็ไม่อาจจะตัดใจไปเป็นเมียน้อยของใครได้
หล่อนบอกกับชายผู้นั้นว่าทำแท้งไปแล้ว
และขอให้เรื่องทุกอย่างจบลง
ภายหลังจากที่แม่ของเจนภพเสียชีวิต
พ่อของเจนภพจึงได้รู้ว่าหล่อนให้กำเนิดชีวิตของเด็กชายคนหนึ่งขึ้นมา
โดยไม่บอก และไม่เคยให้เขาได้พบหน้าลูกเลยสักครั้ง
มาวันนี้เขาได้รู้แล้วว่ามีลูกชายอยู่อีกคน ลูกชายที่ต้องมาตกระกำลำบาก
โดยที่เขาไม่ได้ให้ความช่วยเหลือเลยสักนิด

อาเจง...ป๊าลื้อจามารับลื้อไปอยู่ด้วยน่อ....อาม่าเห็นว่าดี...ลื้อจาได้เรียนสูง ๆ ได้ เชิดหน้าชูตากับเขาบ้างนะ....อาเจง มือเหี่ยว ๆ ที่กรำงานหนักมาตลอดชีวิต เอื้อมลูบผมของเด็กชายด้วยความรักใคร่

ไม่เอา...เจงจะอยู่กับม่านะ...เจงไม่ไปไหนนะม่า เด็กชายเริ่มร้องไห้...และเกาะผู้เป็นยายไว้แน่น

ม่ายล่ายนา....ลื้อต้องตั้งใจเรียนนะ...อยู่กะป๊าลื้อ...โตขึ้นจาล่ายเป็งเจ้าคงนายคงนะอาเจง หญิงชราส่งยิ้มอ่อนโยน

อยากให้เจนภพได้ไปอยู่ในที่ ที่ดีกว่านี้ แค่หลานชายมีอนาคต มีการศึกษาที่ดี หญิงชราก็พอใจแล้ว

"แล้วม่าจะอยู่ยังไง...เจงไม่อยู่แล้วม่าจะอยู่ยังไง เด็กชายเกาะแขนแห้งเหี่ยวนั้นแน่น ไม่ยอมละจาก

เอ๊ะไอ้เด็กคงนี้....ลื้อกล้าดื้อกับม่าเหรอห๊า....ไปเลยนะ..ไปกับป๊าลื้อเหลียวนี้เล้ย หญิงแก่ผลักไสให้ร่างเล็กนั้นออกห่าง
เจ็บปวดรวดร้าวหัวใจ
แต่ก็จำต้องปล่อยให้เด็กชายได้จากไป
ไม่รู้ว่าอยู่กับหญิงชราที่เป็นไม้ใกล้ฝั่งแบบนี้เด็กชายจะมีอนาคตได้อย่างไร จะตายวันตายพรุ่งก็ยังไม่รู้

ม่ายอาววววววววว เจงจะอยู่กับม่านะ.......เจงไม่ไป....ม่า...เจงไม่ไป เด็กชายร่างผอมร้องลั่นดิ้นรน ในขณะที่ผู้เป็นพ่อได้แต่กอดรัดร่างเล็กนั้นแน่น ไม่ยอมให้กลับไปอีก

เจงไม่ไป..........ปล่อยเจง...ปล่อยน๊า.....อาม่า....อาม่า

นั่นคือความทรงจำสุดท้าย กับบ้านสลัมหลังเก่า ๆ ของเจนภพ ความทรงจำที่เลือนราง
ความทรงจำที่แทบจางหายไปแล้ว

******************************

ฮือออออออออฮืออออออ ไอ้แมนเช็ดน้ำตาป้อย ๆ โศกเศร้ายังกับดูละครรอบดึกก็ไม่ปาน
โอววววววววววว ที่แท้น้องเจงของเขาก็น่าสงสารมากขนาดนี้นี่เอง
ทำไมเขาช่างไม่เข้าใจชีวิตน้องเจงเลย

หนิง.....หนิงร้องไห้ทำไม ร่างบางหันหน้าไปหาร่างสูงที่นั่งน้ำตาไหลพราก

พี่แมนสงสารน้องเจง.....น้องเจงของพี่แมนน่าสงสารที่สุดเลย ไอ้แมนยังคงนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นต่อไป

จนมือเล็ก ๆ นั้นอดไม่ได้ต้องเอื้อมมาเกลี่ยน้ำตาให้

แล้วอาม่าของเจงล่ะ....เป็นยังไงบ้างหลังจากนั้น เรืองเดชยังอยากฟังดาวพระศุกร์ (เจง) ภาคสองต่อ

อาม่าก็มาอยู่กับป๊า....เพิ่งเสียไปเมื่อไม่กี่ปีนี่เอง.... เจนภพนั่งมองหน้าเรืองเดชตาแป๋ว
นี่มันเศร้าขนาดที่ทำให้หนิงร้องไห้เลยเหรอ
เขาไม่เห็นว่ามันจะเศร้าตรงไหนเลย

โธ่...เจง...เจงของพี่แมน..ต่อไปนี้พี่แมนจะดูแลเจงเองนะ ไอ้แมนชูมือขึ้นสายตามุ่งมั่น

ใจดีจังเลย...อ๊ะ...เจอแล้ว...ของที่กำลังหาอยู่ เจนภพเหลือบเห็นหนังสือที่ตกอยู่ข้างเตียง

อาชญากรรมเล่มใหม่ไงหนิง.....เล่มนี้รวมภาพสุดสยองเลยนะ มือเล็ก ๆ หยิบหนังสือและเปิดหน้าที่น่ากลัวที่สุด สยดสยองที่สุดให้กับเรืองเดชดู

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ม่ายยยยยยยยยยยยย ไม่เอากลัว
เอาออกปายยยยยยยยยยยยยยยย เอาออกปายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ไอ้แมนร้องลั่น
กระโดดลงจากเตียงร้องโหยหวนทันที

โถ....พี่แมน...แค่นี้ยังเอาตัวไม่รอด
แล้วยังมีหน้าจะไปปกป้องน้องเจงอีก
ช่างไม่คู่ควรเอาเสียเลย

**********************************

nanao

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #23 เมื่อ07-12-2008 16:48:41 »

555+ อายไหมนั่นพี่แมน  :z1:

ออฟไลน์ kit

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1082
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-3
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #24 เมื่อ07-12-2008 17:02:37 »


ขอบคุณนะคะ คุณ kamui1972


FOAM

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #25 เมื่อ07-12-2008 17:15:13 »

นนึกว่าพี่แมนจาโดนเสียบซะแระ


น้องเอ๋อน่ารักโคดๆ

nil

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #26 เมื่อ07-12-2008 20:25:38 »

 :z1:
ตามกลิ่นนิยายคุณเท็น
คุณ Kamui ขยัน post มากเลย ต้องรีบตาม ชอบ  o13 o13 o13 o13
+1 ให้ครับ

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #27 เมื่อ07-12-2008 20:54:54 »

รักแท้แพ้ทาง ตอนที่ 11

หนิง....เป็นอะไรเหรอ เจนภพเอ่ยถามร่างสูงที่นั่งนิ่ง

หลังจากกดวางสายจากโทรศัพท์มือถือที่โทรเข้ามาเมื่อช่วงหัวค่ำ

น้องเจง....ไอ้พ่อบ้าของพี่แมน...บอกให้กลับไปอยู่ที่บ้าน เรืองเดชหน้าเศร้า

ทั้งที่เอาแต่ทะเลาะกับพ่อมาตลอด แต่จู่ ๆ ก็มาพูดดีด้วย และบอกให้กลับไปอยู่ที่บ้าน
ตั้งแต่แม่ตายไป ก็ไม่เคยได้คุยกันสักครั้ง
แต่ทำไม...ทั้งที่ไม่เคยเข้าใจกันเลย ไม่เคยอยากจะพูดคุยกัน
ทำเหมือนไม่เคยสนใจ
แต่จู่ ๆ ก็มาบอกให้เขากลับไปอยู่ที่บ้านซะได้ ก็พ่อเองไม่ใช่เหรอ
ที่บอกว่าเขาเป็นตัวปัญหา ขยันสร้างเรื่องให้ จึงส่งมาอยู่หอ
แล้วทำไมถึงอยากจะให้เขากลับไปอยู่ที่บ้านด้วยอีก

ก็ดีแล้วนี่นา.....คราวนี้หนิงต้องคุยกับคุณพ่อดี ๆ นะอย่าทำให้ท่านโกรธอีก
เจนภพนั่งลงข้าง ๆ เรืองเดช เอื้อมมือแตะแขนของร่างสูงเบา ๆ

แต่เราไม่อยากไปแล้ว...อยู่ที่นี่มีเจงอยู่...เราก็มีความสุขดี...อ้อ.แล้วก็มีปีเตอร์ด้วยถึงเราจะไม่ค่อยถูกกับมันก็เถอะ เรืองเดชเหม่อหน้ามองไอ้ปีเตอร์ตัวดี ที่แอบอยู่ข้างหน้าต่าง
ช่วงนี้มันได้รับอนุญาติให้สามารถเข้ามาเกาะที่ขอบหน้าต่างได้
เพราะเขาพยายามที่จะทำความสนิทสนมกับมัน
ก็เพื่อเอาใจเจงด้วยแหละ
ถึงจะยังไม่กล้าเข้าไปใกล้มันมาก ได้แต่มองก็เถอะ

หนิง...ต้องกลับไปเยี่ยมคุณพ่อบ้างสิ...หนิงมีคุณพ่อคนเดียวแล้วนะ
เจนภพปลอบใจร่างสูงที่ยังคงนั่งนิ่ง หน้าเศร้าลงทุกที ทุกที

ก่อนที่จะเอนกายลงนอน หนุนตักคนตัวเล็กกว่า
ที่ยกมือขึ้นลูบศรีษะมนของอีกฝ่ายเล่นอย่างเบามือ

เรืองเดชชอบสัมผัสนี้ที่สุด
ชอบที่มีใครมาลูบหัว
ชอบที่มีใครสักคนมาให้นอนหนุนได้อย่างสบายใจ
ความรู้สึกอบอุ่นอ่อนโยน เหมือนถูกถ่ายทอด จากมือเล็ก ๆ นั้น
เหมือนกับได้อยู่ใกล้ชิดกับแม่ เหมือนมีแม่ยังอยู่ใกล้ ๆ ตลอดเวลา

หลับแล้วเหรอหนิง..... ร่างเล็กเอ่ยถาม เมื่อสังเกตว่าร่างที่นอนเหยียดยาวอยู่
หลับตาลง และค่อยผล็อยหลับไป ไม่มีเสียงตอบกลับมาอีก

ช่วงนี้หนิงชอบมานอนหนุนตักบ่อย ๆ และชอบให้ลูบผมเล่น
หนิงบอกว่าเพลินดี ทำให้หลับง่าย
ดูเหมือนหนิงจะพอใจอยู่ไม่น้อย
ดีจังเลยนะ....ดีจังเลยที่ได้ทำตัวให้เป็นประโยชน์กับหนิงบ้าง
รู้สึกว่าช่วงนี้ หนิงจะไม่ค่อยเกลียดปีเตอร์แล้ว อย่างนี้น้อง ๆ ของปีเตอร์
ก็อาจไม่ต้องแอบอยู่ที่กิ่งไม้อีกต่อไป
เร็ว ๆ นี้คงได้มาอยู่กันครบทั้งครอบครัวแน่ เลย
เจนภพรู้สึกดีใจ ที่ครอบครัวปีเตอร์จะพร้อมหน้าพร้อมตากันเสียที

แต่ว่า แล้วหนิงล่ะ...ถ้าหนิงกลับไปอยู่บ้านแล้ว....แล้วจะเป็นยังไงต่อไป
เจงจะเหงา แล้วก็คิดถึงหนิงไหมนะ
ไม่หรอกน่ะ
เมื่อก่อนก็เคยอยู่คนเดียวบ่อย ๆ เรื่องแค่นี้คงไม่เป็นไร ต้องไม่เป็นไรแน่ ๆ เลย

***************************

แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่เหรอ..... ร่างเล็กเอ่ยถาม เมื่อเรืองเดชสะพายกระเป๋าขึ้นหลัง
เขานำเสื้อผ้าไปไม่กี่ชุด เพราะคิดว่าจะไปแค่เสาร์-อาทิตย์เท่านั้น แล้วจะรีบกลับมา

วันจันทร์ก็กลับแล้วล่ะ....พี่แมนไม่อยู่น้องเจงห้ามพาผู้ชายคนไหนเข้าห้องนะ
เรืองเดชต้องรีบสั่งเสียไว้ก่อน
เจนภพว่าง่ายเหลือเกินกับเรื่องแบบนั้น
จนเขาต้องรีบบอกว่าถ้าใครมาชวน
ห้ามเด็ดขาด
แล้วห้ามไปยิ้มหรือทำหน้าตาน่ารัก ให้ใครเห็นด้วย

ไอ้เรื่องยิ้มนี่ก็ไม่เท่าไหร่เพราะถ้าไม่........กันก็ไม่ได้เห็นหรอกว่าน้องเอ๋อยิ้มน่ารักแค่ไหน
แต่ได้เรื่องอย่างว่านี่สิ
เอ๋อของเขาเห็นเป็นเรื่องธรรมดาซะได้
กลัวมีใครชวนให้ไปทำน่ะสิ
แล้วเอ๋อมันจะเดินตามเขาไปง่าย ๆ

ทำไมต้องห้ามด้วยล่ะ....ไอ้วิทย์ไอ้เจมส์ก็มานั่งเล่นด้วยบ่อย ๆ ห้ามด้วยเหรอ
เจนภพมองหน้าร่างสูงที่อ้อยอิ่งไม่เดินออกไปเสียที

เออ...นั่นด้วยแหละ...ถ้ามันมาหาก็บอกเลยว่าพี่แมนลงไปซื้อข้าวเดี๋ยวกลับมาห้ามบอกนะ
ว่าพี่แมนไม่อยู่....เข้าใจมั้ย ร่างสูงบีบจมูกเล็ก ๆ นั้นเล่น
แน่ะ...ยังมาทำตาแป๋วใส่อีก
ห่วงนะเนี่ย ห่วง
หวงด้วย

หอมแก้มก่อนซิ.....จะไปแล้ว เรืองเดชเอียงหน้าด้านข้าง
ให้ร่างบางทำหน้าที่ ประจำวัน
และคนตัวเล็กกว่าก็เขย่งเท้าขึ้นแตะปลายจมูกที่ใบหน้าคมนั้น
และค่อยถอยกลับอย่างว่าง่าย

ข้างนี้ด้วย.... เรืองเดชเอียงหน้าอีกข้างให้
และเจนภพก็ค่อยแตะปลายจมูกจรดกับใบหน้าด้านนั้น

หน้าผากด้วยสิ เรืองเดชย่อตัวลง เสยผมที่ปรกหน้าผากออก

อือ...พอแล้วมั้ง ร่างเล็กค่อยแตะซ้ำก่อนจะถอยห่าง

ยังไม่ได้จุ๊บปากเลยนะ....ไม่ทำงอนตายเลย เรืองเดชทำหน้าใสซื่อล้อเลียนร่างบาง
ที่ค่อยแตะริมฝีปากเบา ๆ
และผละออก

เจง.....อยู่คนเดียวห้ามทำเองนะ..เรื่องนั้นน่ะ.เดี๋ยวกลับมาพี่แมนจะมาทำให้...รู้มั้ย
ไอ้แมนยังคงสั่งเสียซ้ำซาก
ประดุจดั่งจะลาจากไปรบที่ชายแดน

อือ ใบหน้าสวยหวานพยักหน้ารับอย่างไม่รู้สึกรู้สา
ให้ความรู้สึกเหมือนกับว่า
ไปเหอะ มึงจะไปก็รีบไป
อ้อยอิ่งอยู่ได้

ไอ้แมน ยิ่งเศร้าหนัก
เอ๋อไม่ได้รู้สึกอะไรเลยเหรอเนี่ย ที่เขาจะไม่อยู่หลายวันเลยนะ
ชักไม่แน่ใจแล้วสิ ว่าน้องเจงรักเขาจริงหรือเปล่า
แล้วเจงมันเข้าใจหรือเปล่า
ว่ารักคืออะไร ยังไงที่เรียกว่ารัก
เวลาเขาถามว่ารักเขามั้ย
เจงก็พยักหน้า
บอกให้พูด ก็พูด
แต่สีหน้าแววตา ไม่เห็นบ่งบอกเลยว่ารัก
ถึงจะเย็นชาขนาดนี้ก็เถอะ
มันก็ต้องแสดงความรู้สึกออกมาบ้างสิ
นี่ไม่มีเลย เจนภพนิ่ง เฉย เหมือนเขาจะอยู่หรือไป
ก็เหมือนกัน
มันเริ่มทำให้เรืองเดชหนักใจขึ้นมา

พี่แมนไปแล้วนะน้องเจง...มีอะไรอยากพูดกับพี่แมนมั้ย
ร่างสูงเตรียมเดินออกจากห้อง แต่ก็ยังแอบมีความหวัง
แหม อย่างน้อยให้น้องเจงพูดอะไรหวาน ๆ กับเขาซะหน่อยเถอะนะ

อือ....อะไรงั้นเหรอ..... เจนภพครุ่นคิด เอ อะไรดีนะ
อยากจะพูดอะไรดี อ๊ะ...นึกออกแล้ว

กลับมาซื้ออาชญากรรมเล่มใหม่มาฝากด้วยนะ

น่านนนนนนนนน
ดูคำสั่งเสียของน้องเจงเถิด แทนที่จะบอกว่ากลับมาเร็ว ๆ นะคอยอยู่
มันกับฝากซื้ออาชญากรรมเล่มใหม่
ไอ้แมนเข่าแทบทรุด
นี่ไม่รักกัน ไม่คิดถึงกันจริง ๆ เหรอเนี่ย
เห็นหนังสืออาชญากรรมสำคัญกว่าเขาเหรอเนี่ย
โอยยยยยยยยยยยยยยย ชีวิตไอ้แมน............ชีวิตแสนเศร้าของไอ้แมน
น่าสงสารเจง เจง

***************************

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #28 เมื่อ07-12-2008 20:57:32 »

รักแท้แพ้ทาง ตอนที่ 12

นั่งก่อนสิหนุงหนิง....ลูกพ่อ. เป็นไงลูก...สบายดีมั้ย
ผู้เป็นพ่อตบบ่าลูบไหล่ คนเป็นลูกชายอย่างไม่เคยทำมาก่อน
แถมยังยิ้มแย้มแจ่มใส
จนเรืองเดชงง
ทุกทีเห็นหน้าเขาแล้วจะอาละวาดโวยวายด่าทอ
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องผมที่ไปย้อมจนเป็นสีทอง
และหมุดที่เจาะที่หู และจมูก
ที่เขาทำก็เป็นการประชดพ่อทั้งนั้น อยากให้พ่อเกลียดไปเลย
ไหน ๆ ก็เกลียดเขาอยู่แล้วนี่

เหนื่อยมั้ยหนิง....พ่อให้คนทำความสะอาดห้องหนุงหนิงไว้แล้วนะ...พ่อดีใจมากที่หนิงกลับมา ผู้เป็นพ่อยังทำท่าทางร่าเริงสดใส
จนเรืองเดชงงว่าจะมามุกไหน

ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนนะ....เดี๋ยวเราพ่อลูกมากินข้าวกัน ชายสูงวัย
เอ่ยบอกพร้อมส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้

เรืองเดชเดินขึ้นบ้านอย่างงง ๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ เกิดอะไรขึ้นกับพ่อของเขากันนะ

*************************

เจง....เจง...เจง..เจง...เจง... เสียงทุ้มนั้นกรอกลงไปในหูโทรศัพท์เรียกชื่อร่างเล็กที่เขาแสนจะคิดถึงซ้ำ ๆ จนเจนภพงง

หนิงเป็นอะไรนะ มาเรียกชื่อเขาซ้ำ ๆ แล้วก็หัวเราะใหญ่เลย

ตัวร้อนเหรอหนิง... เจนภพถามกลับ น้ำเสียงราบเรียบ

เจงงงงงงงงงงงงงง คิดถึงจะตายแล้ววววววววว พูดไปแล้วก็อาย
เรืองเดชอายตัวเองที่พูดอย่างนั้นออกไป
มือบิดหมอนที่กอดอยู่ จนยับย่นไปหมด

ได้ยินแล้วหนิง.....ไม่ได้ลืมชื่อตัวเองเลย...หนิงกลัวเราลืมชื่อตัวเองเหรอ เจนภพตอบกลับ
ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ห้อง อยู่คนเดียวก็เลยเตรียมจะอาบน้ำแล้ว
หนิงไม่อยู่ก็ดีเหมือนกัน
ไม่ต้องใส่เสื้อผ้าให้อึดอัด
เดินตัวเปล่าแบบนี้แหละ สบายที่สุด

เจงทำอะไรอยู่เหรอตอนนี้....พี่แมนกำลังคุยโทรศัพท์กับเจงอยู่แหละ
โธ่ไอ้แมนเอ๋ย ถ้าไม่ตอบอย่างนั้น ก็ไม่มีใครว่ามึงเป็นใบ้หรอกน่ะ
แต่ไอ้แมนก็ยังพูดอะไรโง่เง่าออกไป
ตอนนี้เจงคงกำลังอ่านหนังสืออาชญากรรมอยู่
หรือไม่ก็คุยกับไอ้ปีเตอร์ หรือว่านอนกลิ้งไปกลิ้งมา
หรือว่านั่งดูทีวีอยู่กันนะ
เรืองเดชคิดถึงท่าทางต่าง ๆ ของเจนภพ

กำลังจะอาบน้ำ....... เจนภพตอบกลับอย่างราบเรียบเช่นเดิม
หนิงไม่อยู่ ห้องมันโล่ง ๆ จังเลย
เวลาอ่านหนังสือแล้วไม่เห็นหนิงที่นอนเอกเขนกดูทีวีอยู่
แล้วมันรู้สึกวูบ ๆ ยังไงไม่รู้
เมื่อไหร่หนิงจะกลับมาสักทีนะ

จริงเหรอออออออ อ๊ะ อ๊ะ งั้นน้องเจงก็กำลังจะแก้ผ้าล่ะสิ ไอ้แมนหัวเราะร่า
สมองคิดอะไรทะลึ่ง ทะลึ่งไปเรียบร้อยแล้ว

เปล่าหรอก....ตอนนี้ถอดออกจนหมดแล้ว...ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าสักหน่อย เ
สียงหวานเรียบเฉยตอบกลับอย่างจริงจัง

ทำให้ไอ้แมนที่หัวเราะอยู่
หยุดชะงักทันที

เจงปิดหน้าต่างหรือเปล่า.....ประตูปิดแน่นดีมั้ย ไอ้แมนรีบถามอย่างร้อนรน
เจงอยู่คนเดียว ตอนนี้ไม่ได้ใส่อะไรเลย โอวววววววว
คิดไปไกลแล้ว

ปิดหน้าต่างปิดประตูเรียบร้อยแล้วทำไมเหรอ..... เจนภพนึกสงสัย
เอ๊ะ แก้ผ้ามันเกี่ยวอะไรกับปิดประตูปิดหน้าต่างกันนะ
แล้ว....แล้วเจง....เจงได้ทำแบบนั้นเองหรือเปล่า...... เรืองเดชหมายถึงเรื่องอย่างว่า
ที่เจนภพบอกว่าต้องทำอยู่บ่อย ๆ ไม่อย่างนั้นร่างกายจะอัดอั้น หัวสมองไม่ปลอดโปร่ง
เป็นความรู้ใหม่ที่เรืองเดช ได้รู้จากเจนภพ
แต่จะว่าไป
เขาก็เพิ่งทำอย่างนั้นกับร่างบางไปแค่สองครั้งเอง
หลังจากนั้นก็ไม่ได้ทำอีก
อยากทำมากกกกกกกกกกกก แต่ไม่รู้จะขอยังไงดี ถ้าเจนภพไม่พูดเขาก็ไม่กล้า
และก็เหมือนเดิม ยังทำเองเหมือนเดิม
เขานี่มันบ้าหรือเปล่า
ที่จริงก็เป็นแฟนกันแล้วนะ (หรือเปล่าหว่า)
แต่ก็ไม่กล้าขอทำอะไรอย่างนั้นตรง ๆ สักที กลัวเจนภพหาว่าเขาหื่นกาม

เปล่าเลย.....รอหนิงกลับมาก่อน...หนิงบอกจะทำให้เราไม่ใช่เหรอ น้ำเสียงราบเรียบไม่แฝงความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้น ทำให้ร่างสูงตื่นตัวขึ้นอย่างช่วยไม่ได้
เมื่อนึกถึงใบหน้าเนียนหวาน
ที่หลับตาแน่น ภายใต้ร่างเขา
และส่งเสียงครางแผ่วเบา
นึกถึงเสียงหวาน ๆ ของน้องเจง
นึกถึงร่างกายเนียนขาวผุดผาด
และสัมผัสที่บีบรัดเขาอย่างแนบแน่น

จะ...จะ...เจง...เจงอยากทำมั้ย ไอ้แมนเอ่ยถามเสียงตะกุกตะกัก
ก่อนจะแตะเข้าไปในร่างกายของตัวเองที่ตึงแน่นแข็งขืนขึ้นมา

อยากทำมากเลยนะหนิง.......แต่หนิงห้ามทำ.....เจงเชื่อหนิงนะ
เจนภพเองก็เหม่อมองร่างกายของตัวเอง
และต้องรีบห้ามปรามร่างกายของตัวเองไว้
แค่นึกถึงลาดไหล่กว้าง และความอบอุ่น
ของร่างสูง ถึงแม้สองครั้งก่อน
จะไม่ได้เห็นอะไรเลย
เพราะถูกปิดตาเอาไว้ และหนิงก็ไม่อยากให้เขาลืมตา
แต่เขาก็ยังจำความรู้สึกที่ร่างสูงผมทองนั้นมอบให้ได้
มันลึกล้ำอ่อนหวาน จนอยากเรียกร้องอีกไม่รู้จักหยุดหย่อน

ไม่ได้นะ.....หนิงห้ามทำ
จะมาทำก่อนได้ยังไง
ร่างเล็กเอ่ยห้ามตัวเองอยู่ในใจเมื่อส่วนบอบบางของเขา
เริ่มชูชันขึ้น

อยากทำงั้นเหรอ......ทะ..ทะ...ทำเลยมั้ย เรืองเดชเอ่ยถาม
หวังจะได้รับการตอบรับจากเจนภพ แต่ถึงจะไม่.
ตอนนี้มือของเขาก็เริ่มทำหน้าที่ไปเรียบร้อยแล้ว
ก็มันคิดถึงนี่นา
ก็ไอ้แมนคิดถึงน้องเจงมันผิดตรงไหน

ได้เหรอ.....ดีจังเลย....เจ้านี่มันตื่นขึ้นมาตั้งนานแล้วตั้งแต่คุยกะหนิง
แต่เจงไม่กล้าทำ.......ดีใจจังที่หนิงอนุญาต....งั้นเราทำเลยนะหนิง
ไอ้แมนตาค้าง
เฮ้ยยยยยยยยยยยย นี่เขาว่าตัวเอง
เปิดปุ๊บติดปั๊บแล้วนะ
น้องเอ๋อ ตื่นก่อนอีกเหรอเนี่ย
แล้วจะทนทามมายยยยยยยยยยยยยยยยยว้า

งั้น ...งั้น.. หรอกเหรอ....พี่...พี่แมนก็กำลังทำอยู่เหมือนกันเลย
ไอ้แมนอ้อมแอ้มตอบ
และได้ยินเสียงอีกคนตอบรับกลับมา
ว่า

อื้ออออออออออออ ฮะ...อะ..อะ..อะไรนะ เสียงหวานครางกระเส่า
ตอบรับกลับแทบจะฟังไม่รู้เรื่อง

เท่านั้นแหละไอ้แมนก็รู้แล้วทันที
ว่าน้องเจงเป็นอะไร

หนิง....ระ...ระ..เราจะ...จะ..คุยกับหนิง....ไม่...ไม่..รู้เรื่องนะ...อื้อออออ น้ำเสียงแผ่วเบา
สั่นไหว และรู้สึกขาด ๆ หาย ๆ หลายครั้งทำให้เรืองเดช

ดึงรั้งส่วนแข็งขืนของตัวเองออกมา นอกกางเกงผ้า
ก่อนจะค่อยดึงขึ้นลง อย่างเชื่องช้า
ตอนนี้เขาเห็นแต่ใบหน้าเนียนหวานของร่างที่ส่งเสียงออกมา
ลอยเต็มไปหมด
มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือ
ก็ดึงรั้งร่างกายของตัวเอง

เจง...อือ...เจง..รู้สึกดีมั้ยฮะ..อะ..อะ เสียงทุ้มนุ่มแหบพร่า
และรับรู้ถึงเสียงหอบหายใจ
หนักหน่วง
ของคนที่อยู่ปลายสาย

อื้อออออ ดี...ดี..ดีที่สุดเลย.... เจนภพครางแผ่ว รู้สึกว่าความอัดอั้นใกล้
ปลดปล่อย ทั้งที่เพิ่งแตะต้องไปไม่ถึง 10 นาที

ดีกว่าที่เราทำให้มั้ย....อื้ออออออ เรืองเดชขบริมฝีปากตัวเอง เอนกายลง
หลับตาแน่น
จับให้โทรศัพท์แนบที่หูไว้
ก่อนจะปล่อยมือออก
และฝ่ามือลูบไล้ร่างกายตัวเองไปมา
ในขณะที่มืออีกข้าง ยังทำหน้าที่เหนี่ยวรั้งส่วนแข็งขืนต่อไป

ไม่เลย....หนิงดีที่สุด....ดีกว่านี้ตั้งเยอะอ่ะ..อ๊า ร่างเล็กพยายามตั้งสติ
ฟังเรื่องที่เรืองเดชพูด
แต่มันก็ไม่มีสติจะคิดอะไรแล้ว
เขานึกถึงแต่ความอบอุ่นที่เคยทาบทับ
และจังหวะร่างกายที่เคยเสียดสี ร้อนรุ่มของอีกคน

เจงนอนลงหรือยัง.....นอนลงเถอะ...จะได้ทำได้สะดวก ๆ ขึ้นนะ...อ่ะ..ฮ้า
ตอนนี้เรืองเดช กำลังคิดถึงท่าทางของร่างบาง
ที่ค่อยเอนกายลง
ตามที่เขาบอก
อยากจะแยกขาเนียนขาวเล็ก ๆ นั้นออก
อยากจะกอดจูบ
เคล้าคลึง
และอยากแทรกกายเข้าหาร่างบาง
ให้บีบรัดเขาอีกสักครั้ง

เรานอนลงแล้วหนิง.....แต่...แต่ว่าเรา...เราอยากให้หนิงอยู่กับเราตอนนี้ที่สุดเลย
เราอยากให้หนิงกอด...อยากให้หอม...อยากให้หนิงเข้าไปในตัวเรา...หนิง...อื้อ
เจง....เจงจะไม่ไหวแล้ว....ฮะ...อื้อ

น้ำเสียงครางเครือนั้นยิ่งเป็นการเร่งเร้าจังหวะมือของเรืองเดชได้อย่างดีเยี่ยม
แค่คิดถึง แค่นึกถึง
เขาก็ใกล้จะถึงจุดหมายอยู่แล้ว
พร้อมกันนะ.....ไปพร้อมกัน...ถ้าเจงไปถึงแล้ว...บอกให้พี่แมนรู้ด้วย....พร้อม ๆ กันนะ
อะ..อืมมมมม เรืองเดชเร่งจังหวะมือขึ้น
เขาได้ยินเสียงครางของเจนภพที่
ค่อย ๆ หายใจหอบถี่ขึ้น
จากที่มันครางเครืออยู่แล้ว
กลับเร่งขึ้นเรื่อย ๆ และระรัวขึ้น

หนิง..อื้อออออออออออออออ น้ำเสียงหวานแผ่วที่สั่นระรัว
ดังซ้ำอีกครั้งก่อนจะค่อยเงียบหายไป
พร้อมกับความรู้สึกสุดท้าย
ของเรืองเดช ที่แอ่นกายขึ้น
รับจังหวะมือของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย

อื้ออออออออ เจง...เจง.....ถึง...ถึงแล้ว... เรืองเดชเอื้อนเอ่ยถ้อยคำที่น่าอายออกมา
ริมฝีปากขบเม้มแน่น

สิ่งที่อัดอั้น
พุ่งทะยาน
เปรอะราดรด เต็มหน้าท้องแกร่งแน่นที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนั้น

ก่อนที่ทุกอย่างจะค่อยสงบลง

เจง....เป็นยังไงบ้าง หลังจากที่ทุกอย่างผ่านพ้นได้พักหายใจ
เรืองเดชก็เอ่ยถาม ร่างเล็กปลายสาย

เลอะเทอะหมดเลย......เลอะเตียงอีกต่างหาก....แย่แล้วหนิง...คืนนี้เจงคงต้องไปนอนที่เตียงหนิงแล้วล่ะ เจนภพรู้สึกสำนึกผิดขึ้นมา

เขานี่น๊า
ดูสิยังต้องไปรบกวนนอนที่เตียงหนิงอีก
ทำไมไม่เตรียมอะไรมาคอยซับก่อนที่มันจะเปรอะกระจายไปทั่วแบบนี้นะ

นอนไปเลย....รีบ ๆ นอนไปเลย เรืองเดช ยันกายขึ้นดูสภาพของตัวเอง
เขาก็ไม่ต่างจากน้องเจงสักเท่าไหร่หรอกน่ะ
โธ่เอ้ย
เรืองเดชหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ
ไอ้แมนเอ้ย ไอ้แมน
มีอะไรกับน้องเจงทางโทรศัพท์
บ้าชิบหายเลย ทีอยู่ด้วยกันไม่กล้าขอ ไม่กล้าแตะ

ลุกขึ้นอาบน้ำไหวมั้ย...หือ เรืองเดชเอ่ยถาม
คิดถึงเจนภพจังเลย คิดถึงจังเลย
คิดถึงที่สุด

เจง....เจง...หลับเหรอ....
เมื่อปลายสายเงียบไป
เขาจึงต้องเรียกซ้ำ ๆ

อะ...อื้อ...เผลอไปนิดเดียวน่ะ....ขอโทษนะ ร่างเล็กค่อยงัวเงียขึ้น
อาบน้ำก่อนเลย....ค่อยมานอน..รู้มั้ย เรืองเดชหัวเราะเบา ๆ

เจงเอ้ยเจง
ต้องให้เขาปลุกไปอาบน้ำทุกวันสิน่า
ทุกวันก็เผลอหลับไปง่าย ๆ
ต้องให้เขาทั้งลากทั้งปลุกหาวิธีการมาทำให้ตื่นได้ทุกวัน
กว่าจะยอมลุกขึ้นได้

เข้าใจแล้ว....ไปเดี๋ยวนี้แหละ....หนิงจะวางสายแล้วใช่มั้ย
ร่างเล็กหยัดกายลุกขึ้นจากที่นอน

อื้อ...เจงก็รีบ ๆ ไปอาบน้ำเลยนะ เรืองเดชหัวเราะเบา ๆ
เมื่อนึกถึงหน้าตายุ่งเหยิงตอนที่ถูกปลุกให้ตื่นของน้องเจง

เข้าใจแล้วน่ะ....หนิง..หนิง.. ก่อนที่เรืองเดชจะวางสายไป
เจนภพก็เรียกไว้

หือ...ว่าไง เรืองเดชเองก็กำลังลุกขึ้นนั่ง และเอ่ยถาม

เจงคิดถึงหนิงนะ

ได้ยินแค่นั้นเรืองเดชก็ยิ้มกว้าง ปลายสายก็ถูกตัดไปแล้ว

แต่ไอ้แมนยังหุบยิ้มไม่ได้

เจงคิดถึงหนิงนะ เจงคิดถึงหนิงนะ เจงคิดถึงหนิงนะ

คืนนั้นทั้งคืน ไอ้แมน นอนยิ้มทั้งคืน
หลับได้อย่างมีความสุข
เพราะประโยคที่ดังก้องอยู่ในหัวดังซ้ำไปซ้ำมา

-------------------เจงคิดถึงหนิงนะ---------------

อือ.....พี่แมนก็คิดถึงเจง

************************

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
Re: [นิยาย] *** รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke ***
«ตอบ #29 เมื่อ07-12-2008 21:00:16 »

รักแท้แพ้ทาง ตอนที่ 13

"หนิง...ดูสิ..ดูภาพนี้สิ" เจนภพเปิดหนังสืออาชญากรรมและเห็นหน้าที่ตัวเองพลาดไป
และเรียกให้คนที่เคยนอนเอกเขนกสนใจกับถ่ายทอดสดกีฬาฟุตบอลหน้าจอโทรทัศน์เสมอ ๆ

แต่เมื่อหันไป มันก็พบกับความว่างเปล่า

เขาลืมไปว่าหนิงไม่อยู่

กี่วันแล้วนะ
1 วัน นี่เพิ่งผ่านไปแค่หนึ่งวันงั้นเหรอ
ทำไมเขารู้สึกว่ามันนานแสนนานเหลือเกิน
หนิง....เมื่อไหร่หนิงจะกลับมาสักที
เจงเหงาจังเลย .....
ดูหนังสือที่ชอบ
คุยกับปีเตอร์
ออกไปเดินข้างนอก
และกลับห้องมาอ่านหนังสือเรียนต่อ
แต่ก็มีแต่ภาพหนิงลอยมา

ถ้าเป็นตอนนี้ ยื่นหนังสือให้หนิง หนิงจะกระโดด
แล้วก็ร้องโวยวาย น่ารักที่สุด
แต่ว่า แต่ว่านะ

"เฮ่อ......" เจนภพถอนใจ และก้าวไปล้มตัวลงนอนที่เตียงฝั่งของเรืองเดช
เหม่อมองไปนอกหน้าต่าง
ฝนตกนี่นา
ทำไมต้องมาตกตอนนี้ด้วย มันยิ่งเหงาไปกันใหญ่เลย

ทำไมนะ ทำไมห้องมันกว้างขนาดนี้
เวลาที่หนิงอยู่ ห้องมันแคบไปถนัดตา
และมันก็อุ่น อุ่นเพราะว่ามีหนิงอยู่ด้วย

"หนิง....รีบกลับมาสักที...เจงคิดถึงหนิงจะแย่แล้ว...." ร่างเล็ก ๆ ซุกกายกอดหมอนที่ร่างสูงผมทอง
ใช้หนุนนอน หมอนข้างของหนิง ผ้าห่มของหนิง กลิ่นที่คุ้นเคย
หนิง.....รีบกลับมาซะที

หยาดน้ำตาที่คลออยู่ที่หน่วยตากลมโตค่อยหลั่งริน

คิดถึงหนิงจังเลย
คิดถึงหนิงจังเลย

ทำไมคิดถึงหนิงมากขนาดนี้นะ

*********************************

ร่างเล็กค่อยรู้สึกตัวตื่น....เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง
ใครกันนะ...
นี่มันตี 3 แล้วมาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้
เจนภพลุกขึ้นเดินไปที่หน้าประตู
เปิดประตูรับคนที่มาหายามวิกาล
อาจารย์ผู้ดูแลหอหรือไงกัน จะมาตรวจห้องอีกแล้วล่ะสิ

แต่เมื่อเห็นร่างที่ปรากฎตรงหน้า

"หนิง...." เจนภพอุทานเสียงเบา

ทำไมหนิงเป็นแบบนี้
เสื้อผ้าเปียกปอน
ยืนก้มหน้านิ่งอยู่
แต่ยิ่งกว่านั้น ดวงตาคมที่เคยไหวระริก
และยิ้มอยู่เสมอ มันหมอง
ทั้งหมองทั้งเศร้า
รอยเลือดที่มุมปาก และรอยฟกช้ำที่ข้างแก้ม
ยิ่งทำให้เจนภพตกใจ
หนิงทะเลาะต่อยตีกับใครอยู่บ่อย ๆ แต่ไม่เคยกลับมาแล้วมีสภาพแบบนี้
ใครกัน ใครกันนะ ที่ทำให้หนิงต้องเป็นแบบนี้

ร่างสูงค่อยโถมกายโอบรัดร่างบางตรงหน้า กอดไว้แนบแน่น
คิดถึงแสนคิดถึง

ก่อนจะค่อยสะอึกสะอื้น
และหยาดน้ำตาก็ทะลักทลายออกมา
ร่างสูงสั่นสะท้าน

"ใครทำอะไรหนิง.......ใครทำอะไรหนิง..." เจนภพละล่ำละลักถาม
ทำไมหนิงเป็นแบบนี้
ทำไมหนิงอยู่ในสภาพนี้ ใครทำอะไรหนิง
ใครกล้าทำอะไรหนิง
ถ้ารู้ว่าเป็นใครจะไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย

**************************

ร่างสูงที่ซุกกายอยู่กับร่างบางเหมือนเด็ก ๆ ทำให้
เจนภพต้องค่อยลูบศรีษะของคนตัวสูงไปมา
อยากปลอบโยน อยากทำให้สบายใจ
แต่หนิงยังไม่ยอมพูดอะไร
หนิงยังคงเฉย ยังนิ่งเงียบ มีเพียงแววตาร้าวรานที่เจนภพสัมผัสได้
เรืองเดช ไม่ได้บอกอะไรกับเขาสักคำ

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว
ร่างสูงก็เข้ามากอดไว้ และซุกกายเข้าหา เหมือนเด็กหลงทาง
ขาดหลักยึด ขาดที่พึ่งพิง

หนิงคงไม่อยากพูดอะไรตอนนี้
เขาเองก็ทำได้แค่กอดร่างสูงนี้ไว้
จะหลงตัวเองไปหรือเปล่านะ ที่คิดว่าจะพอเป็นที่พึ่งพิงให้กับหนิงได้
จะรับฟัง จะอยู่ด้วย และจะไม่ทอดทิ้งกัน
แต่มือของเขาก็เล็กแค่นี้
เขาพอโอบอุ้มหนิงได้มั้ย
พอที่จะให้ความอบอุ่น เป็นที่ ๆ ไม่ว่าเมื่อไหร่ หนิงก็จะนึกถึง
และกลับมาเสมอได้ไหม

ร่างเล็กกดปลายจมูกลงที่หน้าผากมนของคนตัวโต ที่นอนซุกอยู่
และหลับไปแล้ว

"หนิง....เป็นอะไรกันนะ" เจนภพพึมพำกับตัวเอง
ครุ่นคิดถึงบางสิ่งบางอย่างที่เกิดขึ้นกับเรืองเดช อะไรกันนะ
มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ

************************

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด