***ปริศนาอักษรไขว้.....หัวใจยุ่งเหยิง by aoikyosuke***
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ***ปริศนาอักษรไขว้.....หัวใจยุ่งเหยิง by aoikyosuke***  (อ่าน 112094 ครั้ง)

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2. ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์  และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

เวปไซต์ แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่าง ประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0


*************************************************************************************************

เอาเรื่องใหม่มาลงให้อ่านกันครับ

ขอบคุณคุณเท็นสำหรับเรื่องดีๆที่อนุญาตให้เอามาลงในเวปนี้ครับ สนุกกับการอ่านนะครับ


*************************************************************************************************

ปริศนาอักษรไขว้.....หัวใจยุ่งเหยิง 1

“ตาหวานช่วยกูด้วย....กูโดนกระเทยตามอีกแล้ว....งวดนี้กูจ่ายสดไม่ติดเงินอีกแล้ว เป็นผัวเมียกับกูหน่อยนะ กูขอร้อง”

โอว....ใครก็ได้ช่วยถีบไอ้ห่า นี่ออกไปจากชีวิตกูที เสียงแห่งความเบื่อหน่ายและความเซ็ง ของคุณภัทรวัฒน์
ผู้มีชื่อเล่นอันแสนไพเราะเพราะพริ้งว่า.....ตาหวาน.....
ซึ่ง.....ตามันก็หวานจริง หวานหยาดเยิ้ม และดูเหมือนมันจะไม่ชอบชื่อของตัวเองซะเท่าไหร่นักหรอก

สาเหตุไม่มีอะไร จริง ๆ มันชื่อหวาน แต่แม่มันชอบเรียกว่า.........ตาหวานลูกแม่
เลยเป็นที่โจษขานว่าไอ้หวาน มันชื่อตาหวานจริง ๆ สมกับที่แม่มันเรียกแล้วนั่นก็เป็นที่มาของชื่อที่ดูไม่น่าเป็นชื่อของผู้ชายได้

“กระเทยตามจีบมึงอีกแล้วดิ.....มึงจะให้กูทำท่าแบบไหนอีกเนี่ย....กรี๊ด เลยมั้ย...อย่ามายุ่งกับผัวกูนะ..เอาแบบนี้เลยดีมั้ย....แต่ถ้ากรี๊ด...งวด นี้กูขอ 2,000 แล้วกันนะ...ทบต้นทบดอกจากครั้งที่แล้วที่มึงเบี้ยวเงินกูแล้วก็เลี้ยงข้าว กับเลี้ยงเหล้ากูต่างหาก...โอเค้”

ไม่ค่อยมีใครมาตามรังควาญแคปปิโอ หรือไอ้แคป มานานแล้ว จริง ๆ แล้วมันชื่อ แต๊ก พี่ชายมันชื่อต๊อก
เป็นหนุ่มเหนือผิวขาว กล้ามโต เป็นที่หมายปองของหญิงสาวทั่วไป และไม่เว้นแม้แต่หญิงเทียม ที่ตามกรี๊ดเป็นระยะ.....เพราะเป็นนักกีฬาว่ายน้ำ...โอกาสแก้ผ้า....ให้คนมา กรี๊ดมีสูง....และไอ้บ้านี่ดันมีเสน่ห์เกินเหตุ
กระเทยเดินตามเป็นขบวน จนแทบจะตบกันตายก็มี แต่มันเป็นโรคกลัวกระเทย เพราะตอนเด็ก ๆ เคยโดนกระเทยลวนลาม สาว ๆ ไม่เท่าไหร่ พอรับมือไหว แต่พอเป็นกระเทยมาตามรังควาน ไอ้แคปไม่มีแรงสู้ขึ้นมาทันที
หวิดจะโดนกระเทยปล้ำก็หลายหน ที่อยู่รอดมาได้ เพราะตาหวานเพื่อนรัก ปกป้องเอาไว้ ด้วยการกรี๊ดใส่
และอ้างตัวว่าเป็นแฟนกับนายแคปนั่นเอง เธอ เธอ เธอ เหล่านั้นก็เลยยอมรามือ

พร้อมกับชื่อเสียงของนายแคปที่ป่นปี้เละเทะ ฐานที่มีกระเทยเลี้ยง และกระเทยคนดังกล่าวดันน่ารักน่าฟัด เป็นที่หมายตาแก่ชายหนุ่มทั่วไปซะอีก

ทั้งไอ้แคปและตาหวานก็เลยต้องอาศัยความร่วมมือของกันและกัน ในการผนึกกำลังต่อต้านศัตรู ที่มุ่งหวังทำลายเวอร์จิ้น ของตัวเอง.....หึ หึ หึ แต่ส่วนใหญ่ ไอ้หนุ่มน่ารักตาหวาน มักจะเรียกเก็บเงินค่าคุ้มครองจากนักกีฬาหนุ่มกล้ามโตนามว่าแคปไปซะฉิบ... ไม่ค่อยจะช่วยด้วยใจหรือเพราะความห่วงใยเพื่อนซะเท่าไหร่

ส่วนใหญ่จะช่วยเพราะอามิสสินจ้างซะมากกว่า

“เออ....2000 ก็ 2000 เอากรี๊ดด้วยนะ....เล่นให้มันไม่มายุ่งกับกูอีกนะ”

นายแคป หุ่นล่ำหน้าซีด ตัวสั่นด้วยความกลัว....เกลียดกระเทย และแขยงเหมือนคนบางคนเกลียดแมลงสาป
ต่อให้ตาหวานขอ 5000 มันก็จัดให้ได้ ขอเพียงแต่ไล่กระเทยที่ยืนอยู่หน้าห้องออกไปได้ก็พอ
ตาหวานลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจด้วยความเมื่อย ก่อนจะเปิดประตูห้องยืนเท้าเอว ทำหน้าเซ็งโลกและตะโกนด่ากระเทยหน้าห้องเสียงดัง โดยมี คุณแคป ยืนเกาะหลัง อยู่เหมือนเหาฉลามก็ไม่ปาน

“นี่เธอ.....หาผัวไม่ได้เหรอ...คนนี้น่ะผัวฉันนะ....กรี๊ด ดดดดดดดดดดดดดดดดดด.....ถ้าคิดจะแย่งล่ะก็....คืนนี้ฉันจะตอนมันทิ้งให้ เหมือนพวกเธอซะ....”

นักกีฬาว่ายน้ำหนุ่มเอามือกุมเป้าแทบไม่ทัน เพราะคำว่าจะตอนน้องหนูของเขาทิ้งจากเพื่อน ที่ถูกจ้างวาน...ทำให้เขาต้องระมัดระวัง เป็นพิเศษ เวรจริงชีวิตกูต้องระวังหน้าระวังหลังตลอดเลย......

ตาหวานทำท่าทางสะดีดสะดิ้งได้ไม่สมบทบาทนัก แต่ก็พอทำให้.....กระเทยควายร่างสูงใหญ่...ใจกล้าคนนั้น เกิดอาการหงุดหงิดขึ้นมาได้....เหมือนหล่อนคนนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ .

แม่งเวรจริงเว้ยกู.......ไม่น่ารับปากพนันเลยเรื่องที่ จะเป็นกระเทยตามจีบไอ้นักกีฬาว่ายน้ำคนนี้ ถ้าจีบติดไอ้พวกเพื่อนเวรจะลงขันกันจ่ายเงินพนันให้ ไอ้ตัวเขาก็บ้าอีก ดันไปรับคำท้า แต่ทุเรศกว่าคือไอ้พวกห่านั่น ดันบอกว่าต้องจีบไอ้แคปในคราบกระเทย ถ้าจีบติด ถึงจะได้เงินรางวัล...แล้วกูก็ดันปากกล้าไปรับคำท้าพวกมันอีก

แล้วไอ้เตี้ย ตาว้าน หวาน นี่มันใครวะเนี่ย มากรี๊ดใส่หน้ากูทำไมล่ะ แอ็คติ้งไม่ได้เลยมึงเอ้ย
ดูไม่เหมือนกระเทยเอาซะเลย ดูเผิน ๆ นึกว่าผู้หญิง ซะมากกว่า กระเทยของแท้มันเป็นแบบนี้นี่เอง

แต่ว่าน่ารักชิบหายเลยเว้ย น่ารักน่าจีบกว่าไอ้นักกีฬาว่ายน้ำปอดแหกนี่ซะอี

ร่างสูงของกระเทยเทียมตัวใหญ่ แอบลอบยิ้มอย่างถูกใจ...คนน่ารักตรงหน้า
พนันต่อดีป่าวหว่า....หรือเปลี่ยนเป้าหมายมาจีบไอ้เด็กน่ารักคนนี้แทนดี

ร่างสูงนั้นยืนนิ่งคิด

พร้อมกับที่คนตัวเล็กกว่า ปิดปากหาวนอนด้วยความเบื่อหน่าย

เอาน่ะ เพื่อเงินและเพื่อเหล้าฟรี...รบกับนังกระเทยคนนี้จะเป็นไรไป

TBC…..
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-09-2010 20:52:30 โดย THIP »

MoOkRaPoOk

  • บุคคลทั่วไป
อร๊ายยยย

ปาดดดดก่อน

กรี๊ซซซซซซซซซซ

กระซวดตูดคนโพส

อร๊ายยยย

จึ๊กๆๆๆๆๆๆ
 :oo1: :oo1:

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปริศนาอักษรไขว้.....หัวใจยุ่งเหยิง 2

หลายวันก่อน แคปถูกกระเทยตามจีบ และไอ้กระเทยบ้านั่นอยู่ดี ๆ มันก็หัวเราะออกมา และถอยทัพกลับไปง่าย ๆ เดินสะบัดตูดจากไปโดยไม่ต้องออกแรง พร้อมกับที่ตาหวานได้เงินใช้ และมีคนเลี้ยงเหล้าเลี้ยงข้าวแบบฟรี ๆ แทบไม่ต้องออกแรงให้เหนื่อย แต่ก่อนจากไปไอ้กระเทย นั่นดันบอกว่า

“แล้วฉันจะมาจีบผัวเธอใหม่นะยะ....”

หลังจากนั้นก็ผ่านไปหลายวัน ยังไม่เห็นมันโผล่หัวมาเลย ไม่แน่จริงนี่หว่า

“เกลียดจริง ๆ พวกเกย์พวกกะเทย...ให้ดิ้นตายเหอะมึงเอ้ย....ไอ้พวกตุ๊ดพวกเกย์เนี่ยกูรับไม่ได้จริง ๆ ว่ะ ตาหวาน”

นักกีฬาว่ายน้ำหนุ่มเดินบ่นมากับเพื่อนรัก ที่มักจะรักกันมากในช่วง มีคนมาคุกคาม และตาหวานก็พยักหน้าหงึกหงัก ไม่ได้ออกความเห็นแต่อย่างใด อยู่ดี ๆ ไอ้กระเทยกล้ามใหญ่คนนั้น มันก็หัวเราะออกมา และถอยทัพกลับไปง่าย ๆ พร้อมกับท่าเดินสะบัดตูดของมัน พร้อมกับประโยคก่อนลาจาก

“แล้วฉันจะมาจีบผัวเธอใหม่นะยะ....”

โดยมีสายตาของใครคนหนึ่งที่มองตามอย่างไม่ได้ตั้งใจ และต้องรีบหลบฉากเข้ามุมทันที เพราะได้ยินบทสนทนานั้นชัดเจนกก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น เรื่องที่แคปเป็นเกย์ ก็พอมีคนรู้อยู่กลาย ๆ แต่ไม่กระโตกกระตาก

เกลียดกระเทย แคปบอกว่าเกลียดกระเทย เกลียดเกย์.....แล้วมันมีแฟนเป็นผู้ชายทำไมวะ
รุ่นพี่ในชมรมว่ายน้ำนามว่า พี่วิน ลอบมองอย่างไม่เข้าใจ เขาไม่ได้สนิทอะไรกับไอ้รุ่นน้องนี่มากนักหรอก
แต่ข่าวลือมันเยอะหน้ามันก็หล่อ เลยรู้จักหน้าตามันไปโดยปริยาย

เป็นเกย์ แต่เกลียดเกย์นี่มันแปลก ๆ นะ......ตกลงมันเกลียดจริงหรือเกลียดเล่นวะเนี่ย
ถ้าเกลียดจริงก็ดีไป แสดงว่ามันเป็นผู้ชาย แต่ถ้าเกลียดเล่น ๆ มันจะแกล้งให้คนเข้าใจผิดว่าเป็นเกย์ไปทำไมวะ
ไม่มีเหตุผลเลยจริง ๆ

“กูออกไปก่อนแล้วกัน.....เดี๋ยวมึงตามมานะ.....” ร่างสูงโปร่งเดินหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้า ออกมาจากห้องอาบน้ำพร้อมกับที่เพื่อน ตะโกนออกมาจากห้องอาบน้ำเสียงลั่น

“เออ....ไปก่อนก็ได้มึง....เดี๋ยวกูตามไป”

แคปเอ่ยตะโกนบอกเพื่อน และเปิดฝักบัวอาบน้ำอย่างสบายใจ ก่อนจะต้องรีบคว้าผ้าขนหนูมานุ่งแทบไม่ทัน เมื่อมีใครคนหนึ่งโผล่หน้าเข้ามาในห้องอาบน้ำที่เพียงฉาก เปิดปิดกั้นไว้
“ไม่ได้เป็นเกย์เหรอเราน่ะ......แล้วจะเล่นบทเกย์ไปทำไมวะ”

พี่วิน หลบออกมาจากซอกประตูก่อนจะเอ่ยถามเสียงเข้มแบบคนจับผิด ยืนกอดอกมองคนที่ร้อนรน
เตรียมจะเอื้อมหยิบผ้าขนหนูที่แขวนห่างออกไป ไอ้บ้าตาหวาน เอาไปแขวนซะไกลเลยมึง แล้วกูจะหยิบยังไงวะเนี่ย

“ตกลงเป็นมั้ยวะ....ยังไม่ตอบพี่เลยไอ้แคป....ไม่ได้เป็นมึงจะเสือกบอกว่าเป็นทำไมวะ....”

วิน อดสงสัยไม่ได้ว่าเพราะอะไร แคปมันถึงได้บอกว่าตัวมันเองเป็นเกย์.....แล้วก็มีแฟนเป็นผู้ชายอย่างนั้น
ทั้งที่หน้าอย่างมันน่าจะมีสาว ๆ เข้ามาหาเป็นเข่งได้ไม่ยาก ก็ออกจะหล่อ ขาว ตี๋ มีดีที่กล้ามขนาดนั้น
แล้วมันเสือกมาบอกว่าเป็นเกย์ทำไม

“เป็นสิพี่.....ผมเป็นเลยแหละ....ผมเกลียดกระเทยด้วย....โคตรเกลียดเลย....พี่จะถามทำไมล่ะ”

มือก็พยายามกะจังหวะที่จะไปหยิบผ้า....หน้าตาก็บอกให้เห็นชัดว่าเหมือนคนกำลังโกหกอะไรบางอย่าง
คนอย่างวิน มีหรือจะไม่เข้าใจ

แต่แปลก ไอ้รุ่นน้องนี่จะโกหกเขาทำไม สงสัยต้องเอาเหยื่อล่อมันหน่อยแล้วมั้ง จะได้รู้ว่ามันใช่ไม่ใช่

“เหรอ.....หุ่นอย่างพี่นี่.....นับว่าโอเคมั้ยวะ...”

เอาแล้วมั้ยล่ะกู.......เกลียดเกย์เจอเกย์ เกลียดตุ๊ดเจอตุ๊ด ไอ้ห่าตาหวานมันไปไหนของมันวะ มาช่วยกูก่อน
พี่วินนี่ยิ่งแปลก ๆ อยู่ เห็นมีข่าวว่า ซัดไม่เลือกทั้งผู้หญิงผู้ชายเอาไงวะเนี่ย เจอเกย์เจอกระเทยทีไรเข่าอ่อนทุกทีเลย

“ก็...ก็ดีครับพี่....พี่วิน..วานหยิบผ้าขนหนูให้ผมหน่อยสิ....แฟนผมออกไปแล้วอ่ะ....สงสัยรออยู่หน้าห้องแน่เลย”

แคปจงใจเน้นคำว่าแฟน และ หน้าห้อง ให้ชัด ๆ เพื่อนคลายความหวาดกลัวของตัวเอง เพื่อเป็นการป้องกันตัวเองออกทางอ้อมด้วย ขาเอ้ย อย่าเพิ่งสั่นสิวะ
อยู่ต่อหน้าผู้ชมเป็นพัน ไม่กลัว เสือกขาสั่นตอนโดนกระเทยรุกฆาต แม่งทำไมกูซวยขนาดนี้วะเนี่ย

พี่วินหยิบผ้าขนหนูมาพาดไว้ให้ที่ขอบประตู หนุ่มนักกีฬาร่างสูงทำท่าโล่งใจ หวังว่าพี่วินไม่ใช่เกย์นะ
ไม่งั้นตายแน่กู......ไม่อยากเสียเวอร์จิ้นในห้องอาบน้ำกับผู้ชาย

แต่........ความคิดของแคป ผู้อ่อนต่อโลก ช่างผิดถนัด

เมื่อรุ่นพี่อยากได้คำตอบ.......ด้วยการลอดเข้ามาที่ใต้บานประตูเข้าและมายืนเปียกโชกเพราะน้ำจากฝักบัวอยู่ตรงหน้า

ก่อนจะคว้าคอของร่างสูง ผิวขาว ที่อยู่ในสภาพเปลือย นั้นลงมาบดเบียดริมฝีปากเข้าใส่อย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

แคป....หนุ่มนักกีฬาร่างสูง หมดแรงไปดื้อ ๆ ยืนปล่อยให้รุ่นพี่จูบกอดได้ตามใจ
ร่างกายชาวูบ ศรีษะเหมือนถูกของหนัก ๆ ทุบอย่างแรง ร่างกายแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก

เหมือนคนเกลียดแมลงสาป แต่ถูกแมลงสาปเกาะตามร่างกาย ตอนนี้ริมฝีปากถูกรุกล้ำ ทั้งขยะแขยง ทั้งรังเกียจจนอยากจะอ้วก อยากสะบัดหนีแต่ทำไมได้ เพราะเกิดอาการช็อค
ร่างกายถูกปลดปล่อยแล้ว พร้อมกับร่างสูงทรุดกายลงนั่ง กับพื้นห้องน้ำ นัยน์ตาลอยคว้าง ไม่ได้สติ.....ก่อนจะสลบคอพับอยู่แทบเท้ารุ่นพี่ เพราะอาการช็อคอย่างรุนแรง ท่ามกลางความตกใจของคนอยากได้คำตอบนั่นเอง

TBC…….

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปริศนาอักษรไขว้…..หัวใจยุ่งเหยิง 3

“ตาหวานมึงไม่ได้เป็นเกย์.....เป็นกระเทยเป็นตุ๊ดใช่มั้ย.....”

แคปเอ่ยถามเพื่อนพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไอ้หวานมันก็กำลังโดนตามจีบจากไอ้โทรศัพท์โรคจิตเหมือนกัน โทรมาฟังเสียงไอ้หวานแล้วก็วางสายไป เป็นแบบนี้ สามเวลาหลังอาหาร จนไอ้หวานประสาทเสียไปแล้ว ส่วนตัวเขาไม่กล้าไปที่ชมรมว่ายน้ำอีกเลย ถึงแม้จะใกล้ถึงช่วงแข่งขันแล้ว แต่เขาก็ยังอ้างตัวว่า
หกล้มในพื้นห้องน้ำ และยังรักษาอาการบาดเจ็บไม่หาย โค้ชทำท่าเข้าใจ และบอกให้หายเร็ว ๆ จะได้ไปฟิตซ้อมเพื่อเตรียมลงแข่งได้

ต้นเหตุที่ทำให้เขาไม่กล้าไปชมรมว่ายน้ำอีก ก็เพราะพี่วิน พี่วินคนเดียว วันนั้นเขากลับมาได้โดยตาหวานบอกว่าพี่วินแบกขึ้นหลังพามาส่ง ให้เกย์โดนตัว แค่คิดก็ขยะแขยงแล้ว.....เคยเจอพี่วินที่โรงอาหารบ้าง แต่ก็ทำเป็นไม่เห็นซะ บางครั้งก็จูงมือกับไอ้หวานให้ใคร ๆ เห็นว่าคบกันอยู่ เล่นเอาตาหวานมันเซ็ง และต้องจ่ายค่าจับมือ
เป็นค่าร้านคาราโอเกะ ให้ไอ้หวานร้องเพลงจนฉ่ำใจนั่นแหละ

นี่ไอ้กระเทยนั่นก็มาหาทุกวัน มายืนกรี๊ดปะทะคารมย์กับเพื่อนของเขาอยู่หน้าห้อง กับไอ้หวานแล้วมันก็เดินหัวเราะกลับไป
พร้อมกับสภาพเดินตูดบิด หลังจากมันเถียงกันจนสะใจแล้ว....และเขาก็ต้องจ่ายค่าปะทะคารมณ์กับนังกระเท ยควายนั่น ด้วยการเลี้ยงข้าวเย็น ตาหวานทุกมื้อไป

ตอนนี้เรื่องที่กลุ้มใจคือจะทำยังไงดี ถึงจะไปว่ายน้ำได้ โดยไม่ต้องเจอพี่วินอีก
แคปหนุ่มเหนื่อร่างสูงใหญ่ นอนครุ่นคิด ด้วยความทุกข์ใจ ทำไมโลกนี้มีเกย์กับกระเทยเยอะเหลือเกิน มิหนำซ้ำยังมาวนเวียนอยู่รอบตัวเขาซะอีก เข้าตำรายิ่งเกลียดยิ่งเจอ ยิ่งหนียิ่งตาม

ตาหวานยังไม่รู้เรื่องโดนพี่วินจูบในห้องอาบน้ำ เห็นมันงกเงินแบบนั้น แต่ถ้ามีอะไรขึ้นมาจริง ๆ ตาหวานมันออกรับแทนตลอด เพราะแบบนี้ถึงได้คบกับมันมาได้ตั้งนานสองนาน

“เป็นเกย์ให้เสียชาติเกิดหรือไงมึง....พี่วินถามถึงมึงด้วยนะ....ไปสนิท กับเขาตอนไหนวะ...อย่าไปยุ่งกับเขามากนะมึงไอ้แคป ..... เขาเป็นพวกเสือไบระวังตัวไว้ก็ดีนะ.....ระวังมึงจะไปถูกสเปคเขาเดี๋ยวจะหา ว่ากูไม่เตือน”

ตาหวานนอนกลิ้งอ่านหนังสือการ์ตูนไปมา อยู่บนเตียงชั้นล่าง โดยมีแคปชะโงกหัวออกมาจากเตียงด้านบนเพื่อฟังเรื่องที่เพื่อนพูด

“พอเหอะตาหวาน....แค่นึกถึงเขากูก็จะอ้วกแล้ว....ขยะแขยง”

แคปเอ่ยบอกออกมาและเอนตัวลงนอนบนเตียงชั้นสองของตัวเองเหมือนเดิม
“เออ....แฟนโรคจิตของมึง...ยังโทรมาหามึงอยู่ป่าว....เปลี่ยนเบอร์เหอะนะกูว่า”

ร่างสูงที่นอนเอนกายเหยียดยาว ยกมือขึ้นก่ายหน้าผากด้วยความกลุ้มใจ ก่อนจะเอ่ยบอกกับเพื่อน

“ไม่เปลี่ยนหรอก....สักวันกูจะรู้ให้ได้ว่ามันเป็นใคร....เนี่ยวันนี้ยังไม่โทรมาเลยนะ...ตายห่าแม่งแล้วมั้ง..ดี
กูชอบ....”

ร่างสูงโปร่งวางหนังสือลงบนฟูกนอนและลุกขึ้นเดินไปใส่รองเท้า

“กูจะไปซื้ออะไรแดกหน่อย.....เดี๋ยวมานะแคป”

ตาหวานบอกเพียงเท่านั้น....ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องไปด้วยความรวดเร็ว

“ไอ้แคปมึงอยู่ห้องดี ๆ นะ....ระวังพี่วินเขาจะมาหามึงล่ะ...หึ หึ หึ”

ตาหวานตัวแสบ เอ่ยบอกกับเพื่อนให้มันตกใจเล่น และก็ได้ผลลัพธ์เป็นหมอนใบใหญ่ที่ถูกปาลงมาจากเตียง
พร้อมกับการพ่นคำด่าตามหลังมา

“ไม่ได้เอากุญแจไปหรือไงวะ...”

แคปปีนลงมาจากเตียงชั้นสอง เปิดประตูด้วยความหงุดหงิดหัวเสีย และเอ่ยบอกกับคนที่มายืนอยู่ตรงหน้า
แล้วก็ต้องรีบดึงประตูปิดแทบไม่ทัน เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่เป็นใคร

“เอ้ย........อะไรวะ..พ่อเกย์หนุ่มน้อย...เห็นรุ่นพี่แล้วแทนที่จะเปิดประตูรับ....เสือกจะปิดประตูหนี
กูเป็นรุ่นพี่มึงนะไอ้แคป......โดนจูบไปทีสองที......ประสาทแดกเลยหรือไงมึง...”

พี่วินเอ่ยบอกกับคนที่มือเริ่มสั่น จะเปิดประตูก็ไม่กล้า จะปิดหนีก็เกรงใจ ทั้งที่รู้สึกเหมือนมีแมลงสาปกำลังคลืบคลานเข้ามาใกล้เท้า ขยะแขยง และรังเกียจ แต่ไม่รู้จะทำยังไง

“ผม...ผมง่วงแล้ว....วันหลังค่อยคุยกันนะพี่....”

ทั้งที่พยายามแล้ว แต่คน ๆ นั้น ก็ผลักประตูเข้ามาจนได้......แคปหนุ่มนักว่ายน้ำร่างสูงไม่มีทางเลี่ยงได้อีก

พี่วินทำท่าจะเข้าใกล้ แต่แคปกลับถอยหนี....ขนลุกซู่ เหมือนกำลังถูกคุกคาม หนีไปสุดอยู่ที่มุมห้อง และขาหมดแรงหนีขึ้นมาดื้อ ๆ ก่อนจะยกมือไหว้ท่วมหัว ด้วยความกลัว จนรุ่นพี่ที่เดินเข้ามาหา ยังอดประหลาดใจไม่ได้
ไอ้แคปมันเป็นอะไรของมัน

“พี่วิน..ผมไหว้ล่ะ...อย่าเข้ามาใกล้ผมเลย....ผมกลัวพี่จริง ๆ ผม กลัวพี่จริง ๆ นะพี่วิน”

คนตัวสูงนั้นทรุดลงนั่งกับพื้น กลัวสุดหัวใจ จนคนที่ยืนอยู่ห่าง ๆ อดจะตกใจไปด้วยไม่ได้

“หยอกนิดหยอกหน่อย...กลัวอะไรนักหนาวะ...ไอ้แคป...ตัวเท่าควาย เสือกกลัวกูได้...กูน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอวะ....”

อยากจะเดินเข้าไปเหยียบหน้าไอ้ห่าแคปซะจริง ๆ คนอุตส่าห์นึกเป็นห่วงเลยมาหา พอมาหาดันวิ่งหนีเพราะกลัว
เกย์บ้าอะไรวะ...กลัวผู้ชาย...แถมผู้ชายคนนี้ก็หล่อขนาดนี้ หล่อจนมีแต่คนอยากวิ่งเข้าใส่ ไอ้ห่าแคปเสือกกลัว
หรือว่าเขาเรียกว่าแผนเรียกร้องความสนใจวะ อย่ามาเล่นบทโศกกับกูหน่อยเลย

ห้ามดีนักแบบนี้ ก็ต้องเดินเข้าหา....แฟนไม่อยู่ ทำมายั่วผู้ชาย รู้จักกูน้อยเกินไปแล้วไอ้แคป

คนที่ตาเหลือกค้าง จ้องมองหน้าพร้อมกับลมหายใจหอบแรง ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านขนาดนั้น
ทำให้วินตกใจ

แคปไม่ได้กลัวเล่น ๆ ........แต่มันกลัวจริง ๆ กลัวชนิดที่ว่า ไม่น่าเชื่อว่าคนตัวโต ๆ อย่างมันจะกลัวอะไรได้

จนเขาต้องเขย่าไหล่มันซ้ำ ๆ แต่ไอ้แคปกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย นอกจากนั่งมองนิ่งค้าง ก่อนจะเข้าสู่อีหรอบเดิม คือ....สลบพับ......ไม่มีแรงอีกเหมือนเดิม

“ไอ้แคป...ไอ้แคป...มึงเป็นโรคห่าอะไรวะเนี่ยไอ้แคป...ไอ้แคป”

แม้จะเขย่าอีกกี่ครั้ง คนที่กลัวสุดขีด ก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ตอบกลับมา วิน พยุงร่างนั้นมานอนลงบนเตียงได้
แล้ว และต้องหากระดาษมาพัดให้

“ไอ้แคป.....มึงกลัวกูขนาดนี้ได้ยังไง.....มึงกลัวคนที่หล่อสุด ๆ มีแต่คนอยากเข้าใกล้กูขนาดนี้....มึงเป็นโรคอะไรกันแน่”

วิน.....มองหน้าขาวซีดของร่างสูงนั้นด้วยความสงสัย แต่นอกเหนือกว่านั้นคือความสนใจ.....ไอ้แคป....มันเป็นแฟนกับตาหวานจริงหรือ เปล่า......แล้วมันเป็นบ้าอะไรต้องหลอกชาวบ้านว่ามันเป็นเกย์
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งไม่เข้าใจอะไรเลย
หยาดเหงื่อชุ่มโชก บนใบหน้าขาวซีด ยังผุดขึ้นมาอีก....แม้ว่าเจ้าของร่างจะนอนไม่รู้เรื่องไปแล้ว

วินเกลี่ยปอยผมชื้นเหงื่อนั่นออกจากใบหน้าขาวซีด

พำพัมบ่นกับตัวเองเสียงเบา

“เดี๋ยวถ้ามึงตื่นขึ้นมา....สงสัยต้องคุยกันยาวแล้วแหละไอ้แคป”

TBC……

ririmu

  • บุคคลทั่วไป
เรื่องใหม่ ๆ สงสัยจะสมกับชื่อเรื่อง ปริศนาอักษรไขว้ หัวใจยุ่งเหยิง.......

มารอติดตามตอนต่อไปคร่า........ :impress2:

++ ขอบคุณสำหรับเรื่องใหม่นะคะ

ออฟไลน์ WEERACHOT

  • ฉันดีใจที่มีเธอ
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 985
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +337/-5
เป็นกำลังใจให้ลงต่อครับ สนุก

mantdash

  • บุคคลทั่วไป
+1 ให้ครับ

มาติดตามเรื่องใหม่ครับ :impress2:

nanalonely

  • บุคคลทั่วไป
^

^


จิ้มมม ป๊อบบ :กอด1:




แล้วมา :กอด1:คามุย ด้วยความคิดถึง

หลายวันมานี้ชีวิตแนนยุ่งจัง

แต่อ่านเรื่องที่คามุยบอกแล้วนะ แต่เพิ่งอ่านได้สองตอน

ฮาดี เด๋วรอพรุ่งนี้จะอ่านต่อ วันนี้ม่ะหวายยแล้ว

เหนื่อยสะสมอ่ะ คืนนี้ฝันดีนะคามุย
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-12-2008 00:15:52 โดย nana lonely »

ออฟไลน์ TONG

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2535
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-4
เรื่องดูสับสนชีวิตดีค่ะ

น่าติดตามต่อไป

YO DEA

  • บุคคลทั่วไป
 :กอด1:

มาให้กำลังใจครับ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ kit

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1082
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-3
ต๊าย
เจ้าของโทรศัพท์ลึกลับ(-8-) ตาว้าน หวาน
พี่วิน แคปปี้
5555555


67 + 1 = 68
ขอบคุณนะคะ คุณ kamui1972

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-12-2008 02:50:19 โดย kit »

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปริศนาอักษรไขว้.....หัวใจยุ่งเหยิง 4

"เกลียดมากเลยเหรอวะเกย์เนี่ย"

พี่วินนั่งมองหน้าหนุ่มนักกีฬาร่างสูงที่นอนแหงกอยู่บนเตียง และแทบขยับตัวไม่ได้
ได้แต่ลืมตาปริบ ๆ ร่างกายเป็นอัมพาต

"เอ้ย...กูถามว่าเกลียดมากเหรอวะเกย์เนี่ย" หนุ่มรุ่นพี่ชักมีอารมณ์โมโหมากขึ้น

เออสิ เป็นผู้ชายแท้ ๆ นี่หว่า ก็เลยรังเกียจ แต่ทำไมต้องแสดงท่าทางออกมากขนาดนั้นวะ
นั่นไม่ใช่แค่รังเกียจเหมือนคนอื่นรังเกียจหรอก แต่เป็นความขยะแขยงเลยมากกว่า

คนที่นอนนิ่ง หน้าซีด นอนคิด บางที คงถึงคราวตายแล้วเป็นแน่ ได้แต่บอกตัวเองว่าปลงอนิจจังเถอะวะ
ไอ้แคปเอ้ย นึกถึงพ่อแก้วแม่แก้ว ชาติหน้ามีจริงขอให้ได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อแม่อีก
อย่าไปหวังขอความช่วยเหลือจากตาหวานเด็ดขาด มันหายไปซื้อขนมที มันไปเป็นชาติ
ซื้อข้าวที เหมือนไปผัดกับข้าวช่วยเจ้าของร้าน ไปเช่าหนังสือ ประดุจดั่งว่า ไปเขียนหนังสือออกมาจำหน่ายเอง
ดีเหมือนกัน ตายในสภาพศพสวย ๆ แบบนี้ก็ดี หัวใจวายตายเพราะความกลัว ดีกว่าตายเพราะอย่างอื่นในสภาพศพไม่สวย

"แม่งเกลียดมากเลยเหรอวะเกย์เนี่ย....เดี๋ยวมึงได้รู้สึกแน่ไอ้แคป..."

พี่วิน..เป็นมนุษย์ความอดทนต่ำมากถึงมากที่สุด ไม่ได้อะไรอย่างใจ โมโหแหลก ไม่เลือกหน้า
ร่างเพรียวสมส่วนของรุ่นพี่เดินไปล็อคประตูห้อง เรียบร้อยและเดินเข้าหาคนที่นอนหมดแรงไม่มีทางสู้

"ผมเกลียดเกย์ ผมเกลียดกระเทย ให้ตายไปอีกสิบฃาติผมก็เกลียด "

น้ำเสียงที่ไม่มีแววหวาดกลัวอีกแล้ว แบบว่าเป็นไงเป็นกันของแคป ก่อนที่ร่างนั้นจะหรี่ตาหลับลงช้า ๆ
และถอนหายใจยาวอย่างปลงอนิจจัง

....พี่วินขาฟัน...ใคร ๆ ก็รู้

ล็อคห้องแบบนี้....เห็นทีคงไม่รอดแน่แล้วแคปเอ๋ย

และความคิดของแคปก็เป็นจริง

นั่นไงล่ะมาแล้วไงล่ะมือ....แล้วก็ปลดกางเกงของเขาออก

หึ...หึ...หึ...เอาเถอะแคปเอ๋ย

เดี๋ยวอีกไม่กี่อึดใจ มึงก็จะหัวใจวายตายเรียบร้อยแล้ว
แคปกลัวมาก
กลัวจนเลิกกลัว ให้ตายยังไงก็ไม่มีแรงขัดขืนอยู่ดี เลยได้แต่นอนนิ่ง

ร่างกายที่เคยอ่อนไหวเบื้องล่าง ถูกครอบครองจากเรียวนิ้วอุ่นร้อน ก่อนที่มันจะแข็งขืนขึ้นอย่างช้า ๆ
พร้อมกับที่ร่างเพรียวนั้น จัดการบางอย่าง

"เดี๋ยวมึงก็รู้นะแคป...ว่ารสชาติเกย์มันเป็นยังไง...แล้วก็จะเลิกเกลียดเองแหละ"

ถ้อยคำเยาะหยันเย็นยะเยือกผ่านเข้าหูซ้ายทะลุออกหูขวา
ของคนที่นอนนิ่ง

เอาน่ะ ก่อนจะช็อคตาย ก็ขอมีความสุขสักครั้ง

ร่างกายที่อ่อนไหว ถูกโลมไล้โดยปลายลิ้นร้อน ๆ จนแทบไม่อาจจะระงับความรู้สึกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายได้ไหว

เรือนร่างเพรียวสมส่วนค่อยขึ้นทาบทับอยู่บนร่างสูง กดให้ช่องทางตึงแน่นของร่างกายตัวเอง
โอบล้อมร่างกายแข็งขืนของร่างเบื้องล่างไว้ได้จนหมด

"อือ....อ๊ะ...ดีจริงเว้ย...ไหนว่ากลัวไหนว่าเกลียด..นอนนิ่งให้ทำได้ง่าย ๆ เลยนะไอ้แคป"

ร่างสูงนั้นยังคงนอนนิ่ง ไม่ไหวติง แต่ส่วนล่างเริ่มได้รับการเสียดสีจากช่องทางอุ่นร้อนนั้น
จนร่างกายเขารู้สึกได้

มือกำแน่น กับผ้าปูที่นอน หากลืมตาขึ้นคงเห็นภาพของผู้ชายเหมือนกันอยู่บนร่างกายของตัวเอง

แต่ถ้าหลับตาและสร้างจินตนาการว่าเป็นหญิงสาวแสนสวย กำลังปรนนิบัติร่างกายให้
เพียงเท่านี้คงบรรเทาความรู้สึกขยะแขยง รังเกียจนี้ออกไปได้

ร่างเบื้องบนเริ่มขยับกายไปมา และแคปเหมือนได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของคน ที่ครอบครองร่างกายของตัวเองเอาไว้

พี่วิน....ขาฟัน...ไม่เว้นแม้แต่ผู้ชาย..

พรุ่งนี้ถ้าไม่ตาย จะไม่ขอเจอหน้าพี่วินอีกตลอดชีวิต

เสื้อผ้าไม่ได้ถูกปลดออกมีเพียง ร่างกายบางส่วนที่ผูกพันกันแนบแน่น

แม้จะรังเกียจแต่เขาก็เป็นผู้ชาย ร่างกายสมบูรณ์แข็งแรง มีความต้องการเหมือนคนทั่วไป

"แคป..ไม่ลืมตาขึ้นมาดูหน่อยเหรอ...ว่าเวลามีอะไรกับเกย์น่ะ...มันทำให้มีความสุขแค่ไหน"

คนที่อยู่เบื้องบน นัยน์ตาหวานซึ้ง ปรือปรอย เอ่ยบอกเสียงเบากับชายหนุ่มที่นอนรองรับการประสานร่างกายกับเขา
และเรือนร่างที่ใคร หลายคนหมายปอง กำลังกดร่างกายลงมาให้แทรกสอดได้แน่นขึ้นนั้น พร้อมกับการขยับกาย
เคลื่อนไหว เร่งเร้า แรงขึ้นตามอารมณ์

แต่ไร้เสียงใด ๆ จะหลุดออกมาจากร่างสูง นอกจาก ฟันที่ขบกันจนเป็นสันนูนขึ้น เพื่อระบายความซาบซ่านของอารมณ์
ที่กำลังพุ่งขึ้นสูงจนเก็บกลั้นความรู้สึกเอาไว้ไม่อยู่ได้

"อือ...งือ..อ่ะ" เสียงครางแผ่ว ๆ ที่จงใจให้แคปได้ยินของร่างที่ควบคุมทุกจังหวะการแทรกสอดนั้น

ทำให้ร่างสูงของหนุ่มนักกีฬาอยากจะหรี่ตาขึ้นมอง แต่ก็สะกดกลั้นเอาไว้

จังหวะของร่างกายประสานเร่งเร้ากันอย่างเต็มที่ ทั้งร้อนแรง และอ่อนหวานอยู่ในที

แม้จะรังเกียจ แต่ร่างสูงก็ไม่อาจจะเถียงได้ ว่าเขารู้สึกไม่ได้

จนเมื่อการเดินทางยาวนาน สิ้นสุด ในช่วงอารมณ์สุดท้ายก่อนการปลดปล่อย
ร่างสูงเบื้องล่าง จึงได้หักความกลัวลง และค่อยหรี่ปรือตาขึ้นมอง ภาพตรงหน้า

"ฮืออออออออ..." ร่างกายปลดปล่อยออกมาแล้ว พร้อมกับที่รับรู้ได้ถึงหยาดหยดอุ่นร้อนของร่างเบื้องบน
ที่หลั่งทะลาย เปรอะรดหน้าท้องแกร่งแน่น ของเขา

พี่วินที่หอบเหนื่อย ดวงตาหวานซึ้งหรี่ปรือ ก่อนจะทรุดลงกอดร่างสูงนั้น อย่างหมดเรี่ยวแรง

ร่างสูงแกร่งไม่ได้กอดตอบ เพียงแค่รู้สึกอะไรบางอย่าง

ร่างกายของเขาถูกถอนออกมาจากภายในตัวร่างเบื้องบนนั้นแล้ว
และพี่วิน ยังจัดการ เช็ดคราบร่างกายของตัวเองออกจากตัวเขาให้อีก

ก่อนจะจัดแต่งเสื้อผ้าให้เรียบร้อย และจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง

ก่อนหลับตาลงอีกครั้งเพราะความเหนื่อยอ่อน ร่างสูงที่เพิ่งผ่านพ้นกิจกรรมรักแบบไม่ได้ต้องการมาหมาด ๆ
ได้ยินเสียงรุ่นพี่อย่างชัดเจน

"โธ่เอ้ยไอ้แคป...เกลียดกระเทย..เกลียดเกย์...แต่ก็ยังมาเสร็จในตัวเกย์ได้เลย...ทุเรศชะมัด"

น้ำเสียงเยาะหยัน เอ่ยเสียงลั่นให้ร่างสูงเหนื่อยอ่อนนั้นได้ยิน

พี่วินออกจากห้องไปแล้ว....พร้อมกับที่แคปปรือตาหลับลงอย่างเชื่องช้า

สติค่อยขาดหายไป พร้อมกับความรู้สึกสุดท้ายของร่างกายดับวูบลง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"กลับมาแล้วเหรอวิน....หน้าหงิกเลย"

ปลาเอ่ยถามเพื่อนที่เดินเข้าห้องมาด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์นัก

"แม่งเกลียดจริงพวกเกลียดเกย์....แล้วยอมนอนกับเกย์ง่าย ๆ เนี่ย...ทุเรศชะมัด
ไอ้พวกเกลียดแต่ปาก"

เรือนร่างเพรียว สมส่วนเป็นที่หมายปองของทั้งหญิงและชาย เดินมาเอนกายลงบนเตียงอย่างเชื่องช้า

"ฟันไปอีกแล้วสินายน่ะ...พอเหอะวินเอ้ย..หาคนรักจริง ๆ จัง ๆ ซะทีเหอะว๊า..."

แม้ว่าเพื่อนจะบ่นออกมาแต่ก็ไม่ได้ทำให้วินรู้สึกอะไรมากนัก ไอ้ปลาก็อีกคน เห็นว่าช่วงนี้ตามจีบ
ใครอยู่ก็ไม่รู้ แต่เห็นบางวัน มันก็กดโทรศัพท์โทรวันละสี่ห้ารอบ แล้วก็นั่งยิ้ม โดยไม่ได้พูดอะไรแล้ว
มันก็กดวาง เป็นแบบนี้มาพักใหญ่ ๆ แล้ว สงสัยจะหาคนรักเป็นตัวเป็นตนได้แล้วล่ะมั้ง

"เบื่อว่ะปลา....ทำกับใครก็ไม่เห็นสนุกเท่าทำกับนายเลยว่ะ"

วินเดินเข้ามาคลอเคลีย เพื่อน ที่เป็นเพื่อนกัน แต่มักจะมีความสัมพันธ์ทางกายกันอย่างสม่ำเสมอ

"เฮ่ย...ขอผ่านเหอะวิน...เราเจอตัวจริงแล้วว่ะ..."

ร่างสูงแกร่งเอ่ยบอกกับเพื่อนก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงเบาเมื่อนึกถึง หนุ่มตัวเล็กตาหวานซึ้ง
ที่ไปประทะคารมย์กันทุกวันคนนั้น

"โธ่เอ้ย....เบื่อชะมัด...นายหาได้แล้ว..แต่ฉันยังหาไม่ได้นี่หว่า"

วินเอ่ยบ่นเสียงเบา ก่อนจะกลับไปนอนที่เตียงของตัวเองต่อ

ไอ้แคป..หึ..ทำเป็นเกลียดเกย์..แล้วไงล่ะ..นอนร้องเสียงหวานเลย

อยากเห็นหน้ามันอีกจริง ๆ เล้ย....ไอ้พวกเกลียดเกย์แต่ปาก ถ้าเจอหน้าเขา ไอ้แคปมันยังจะทำท่ารังเกียจอีกมั้ย
อยากจะรู้จริง ๆ

แค่คิดก็สนุกแล้ว

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เป็นอะไรของมันวะ ไอ้แคป..ซึม ๆ มาหลายวันแล้ว....

ตาหวานเดินเข้ามานั่งใกล้ ๆ เพื่อน แล้วเอ่ยถาม เพราะพักนี้ดูไอ้แคปมันเหม่อ ๆ พิกล

"ตาหวานมึง...ถ้ามึงเกลียดอะไรมาก ๆ ....ไม่ได้ชอบเลยสักนิด...แล้ว..แล้ววันหนึ่ง
มึงก็เกิดอยากมีความกล้าเข้าใกล้สิ่งที่มึงเกลียดขึ้นมา มึงจะทำยังไงดีวะ"

แคป ที่เป็นทุกข์มาหลายวัน เอ่ยถามเพื่อนเสียงสั่น

ตอนนี้เขาสับสน....พี่วิน..เข้ามามีอะไรด้วย...แล้วก็ไม่เคยได้เจอกันอีกเลย

ตอนแรกนึกว่าจะรังเกียจจนทนไม่ไหว ความรู้สึกตอนนั้นคือแสนจะขยะแขยงจนไม่กล้าแม้แต่
จะลืมตาขึ้นดู ว่าพี่วิน สนุกสนานกับร่างกายของตัวเขาเองมากแค่ไหน

แต่ตอนที่อารมณ์ถึงขีดสุดแล้วเผลอปรือตาขึ้นมอง

ก็ได้เห็น.....ภาพที่ไม่สามารถลืมได้เลย....

พี่วิน....ภาพใบหน้าของพี่วิน...

ภาพที่ทำให้เขาอยากเห็นซ้ำอีกครั้ง

"ทำไม...อารมณ์ไหนอยากเข้าใกล้ของที่เกลียดวะ..ผีเข้าหรือไงมึง"

ตาหวาน ก้มอ่านหนังสือการ์ตูนที่เช่ามา อ่านไปอ่านมาด้วยความเพลิดเพลิน

ก่อนจะหันไปมองโทรศัพท์ที่ดังขึ้น

"เฮ้ย...ไอ้แคป..ไอ้โรคจิตมันยังไม่ตายว่ะ...มันโทรมาตรงเวลาเป๊ะเลยเว้ย"

ตาหวานหันไปมองโทรศัพท์ แค่ไม่ดูก็รู้แล้วว่าใครโทรมา
ไอ้โรคจิตนั่นเอง

ถ้าไม่รับ เดี๋ยวสักพักมันก็ส่งข้อความมาอีกเหมือนเดิมแหละ

ร่างเล็กบางสนใจกับหนังสือการ์ตูนในมือต่อ และหันไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
ข้อความส่งมาแล้ว....


.....อยากเจอกันมั้ยครับ....ถ้าอยากเจอ......รับโทรศัพท์ผมด้วยนะ.....


"ประสาท...ใครจะอยากเจอโรคจิตวะ...ไปตายซะไป๊"

เสียงกร่นด่าเสียงเบา ทำให้แคป ค่อยยิ้มออกมา

ตาหวานเสน่ห์แรงไม่เบา ขนาดชาวบ้านชาวเมืองคิดว่าเขากับตาหวานเป็นแฟนกัน

ไอ้บ้านี่ยังกล้าจีบอีก ไอ้หวานมันก็คงจะเซ็งเหมือนกัน ที่มีผู้ชายมาตามจับมัน
มันถึงได้เอาเขาเป็นกันชน

"หวาน....กูกับมึงเนี่ย.....คงไม่ได้เป็นเกย์เข้าสักวันหรอกนะ"

แคปเอ่ยบอกกับเพื่อน ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างสมเพชตัวเอง

ไม่ได้อยากเป็นเกย์

เกลียดเกย์

แต่ว่า.....นอนกับเกย์

ทุเรศตัวเองจนเกินจะรับได้แล้ว.....แต่แปลกใจทำไมระหว่างที่มีอะไรกับพี่วิน
เขาถึงได้มีความรู้สึกพิเศษกับพี่วินได้มากขนาดนั้น

ความรู้สึกบางอย่าง

ที่มาพร้อมกับความเกลียด ความขยะแขยง

"เฮ่อ..."

แคปถอนหายใจยาว

ก่อนจะยกมือขึ้นมาก่ายหน้าผากซ้ำอีกครั้ง

พี่วิน.....เกลียดพี่วิน...ทั้งที่รังเกียจมากขนาดนั้น

แต่อยากเจอ.....อยากเจอหน้าพี่วินเหลือเกิน

TBC

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปริศนาอักษรไขว้.....หัวใจยุ่งเหยิง 5

"หิวเหรอ....เวลาหิวก็ต้องกินเยอะ ๆ นะรู้มั้ย..อิ่มแล้วจะได้มีแรง
จะได้ไม่โดนใครรังแก..ตัวจะได้ไม่เป็นแผลแบบนี้อีก ถ้าตัวเล็กไม่มีฉันสักวัน
ตัวเล็กคงต้องเป็นแมวจนจัดที่โดนกัดตายแน่ ๆ เลยนะ"

พี่วิน...เทอาหารแมวชนิดเม็ด ใส่แก้วใบเล็กและวางให้กับแมวลายเสือสีเหลือง
ที่เดินกระเผลกขา...เข้ามากินอาหารเม็ดนั้นอย่างหิวโหย

แมวจรจัด...ไม่มีเจ้าของ..แต่ต้องอยู่ให้ได้
ถึงขาดความรัก...ขาดความเอาใจใส่ก็ต้องอยู่ต่อไปให้ได้ จะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด
เพราะถ้ายอมแพ้ก็จะถูกแมวเจ้าถิ่นตัวอื่นรังแก...และไม่ใช่แค่ขาเท่านั้นที่เจ็บ
แม้แต่ชีวิตก็อาจจะรักษาไม่อยู่ก็ได้

อาหารแมวจากถุงแบ่งขายเล็ก ๆ ถูกเทซ้ำกลับลงมาให้แมวลายเสือที่มีร่องรอยการถูกกัด
จากแมวตัวอื่น จนมันอิ่ม และนั่งเลียมือเลียขาของตัวเอง ก่อนจะเดินเข้ามาคลอเคลีย

คนที่ใคร ๆ คิดว่าไม่มีความรู้สึกรักความรู้สึกเกลียดคนนั้น

วิน..เอื้อมมือลูบหัวของแมวอย่างหงอยเหงา ก่อนจะส่งยิ้มอ่อนโยน เมื่อเจ้าแมวจรจัด
ใช้หัวถูเล่นกับมือของเขา และนอนกลิ้งไปกลิ้งมา เพราะอยากให้เขาเล่นด้วย

เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้นซ้ำ ๆ และวินก็ค้นหาโทรศัพท์ออกมาก่อนจะกรอกเสียงลงไป

"โทษที...วันนี้ขอผ่านแล้วกัน...อยู่กับ...ตัวเล็กน่ะ...ตัวเล็กสุดที่รักของฉันไง....เอาไว้ว่าง ๆ แล้วฉันจะโทรไปนะ"

วินกดวางสายไปแล้ว พร้อมกับลูบไล้หัวของเจ้าแมวตัวนั้นอย่างอ่อนโยน

สุดที่รักของเขา คือแมวจรจัดตัวเล็กลายเสือมีแผลเหวอะหวะเต็มตัว
สุดที่รักที่ใคร ๆ คนอื่นพากันคาดเดาว่า ทำไมคนคนนี้ถึงขโมยหัวใจของวินได้ และทุกครั้ง
ถ้าหากวินเอ่ยถึงสุดที่รัก...ทุกคนจะต้องยอม..ให้เขาตัดบทสนทนาทันที

ฝ่ามือเรียวสวยลูบไล้ไปที่เจ้าแมวจรจัดอีกครั้ง

สุดที่รัก....ชื่อของแมวจรจัดไม่มีเจ้าของ..เอาไปเลี้ยงที่หอก็ไม่ได้
ได้แต่แอบเอาอาหารแมวมาให้อยู่ทุกวัน
คิดถึง...อยากมาหา

อยากมาพูดคุยด้วย..ถึงแม้สุดที่รักจะตอบไม่ได้ แต่มันก็ทำให้นายวินคนนี้มีความสุขได้อย่างแท้จริง
เขาเลิกรักคนมานานแล้ว....

เพราะคนทำให้เขาเจ็บเจียนตายมาแล้ว

หลังจากเขาฟื้นตัวจากความเจ็บปวด เขาก็ไม่ทำให้ใครมารักหรือจะทำให้เขารักใครได้อีก

ถ้าแค่พอใจ...ร่างกายมีความสุข สนุกสนานไปกับสิ่งนั้น
เขาก็จะทำ...เขาไม่อยากเป็นคนดีที่ต้องมานั่งร้องไห้เจ็บปวดจากสิ่งที่คนรอบข้างทำร้ายเขาอีก

แต่เขาจะเป็นคนที่ทำตามใจตัวเอง สั่งสอนให้คนรอบข้างรู้จักความเจ็บปวด...ไม่ใช่ให้เขาเป็นคนเดียว
ที่ต้องเจ็บ วินเป็นคนความอดทนต่ำ และคิดแต่อยากแก้แค้นคนรอบตัว

แม้จะหาความรักไม่เจออีกเลย แต่เขาก็จะเป็นแบบเจ้าแมวจรจัดตัวนี้
ถึงต้องต่อสู้กับคำพูดดูหมิ่นของใคร ๆ ถึงต้องเจ็บปวด ก็จะไม่ยอมให้ใครมารังแก
ถึงไม่มีใครรักแต่เขาก็จะอยู่ต่อไปให้ได้

ความคิดนี้...เป็นความคิดที่แสนเศร้าสำหรับใครบางคนที่เป็นแบบวิน
และแม้กระทั่งวินเอง บางครั้งเขาก็อยากย้อนเวลากลับไปเป็นวินที่แสนสดใสเหมือนเดิม

แต่เวลานั้นหมุนผ่านมานานแล้ว

วินคนที่ใคร ๆ เห็น คือวินที่ทำอะไรตามใจตัวเอง มีคนเข้ามาหามากมายแต่ไม่มีใครจริงใจเลยสักคน

ร่างเพรียวสมส่วนนั้นคิดอย่างแสนเศร้า ถึงแม้จะไม่อยากให้เป็นแบบนี้
แต่เขาก็ปฎิเสธคนที่เข้ามาชวนไม่ได้จริง ๆ

ถึงรู้ว่าน่ารังเกียจ แต่เขาก็ทำ...ยิ่งทำให้ใครหลายคนรังเกียจเขามากขึ้น

ไอ้คนพวกนั้นที่รังเกียจเขา แต่พวกมันก็มีความสุขกับสิ่งที่เขามอบให้

"ชิ...ปากบอกรังเกียจ ไม่อยากเข้าใกล้..แต่ก็รู้สึกดีเวลานอนกับฉันทุกคนแหละ...
แกรู้มั้ยสุดที่รัก...ไอ้พวกนั้นมันไม่อยากเข้าใกล้ฉัน...แต่มันก็นอนกับฉัน
ทุเรศกว่าฉันอีกใช่มั้ย...สุดที่รัก..."

แค่คำปลอบใจตัวเอง.....แค่คิดว่าอยากระบายให้ใครสักคนฟัง

น้ำตาเริ่มคลออยู่ที่หน่วยตาอีกครั้ง ก่อนที่ร่างนั้นจะค่อย ๆ ซบใบหน้าลงกับเข่าของตัวเอง
และปล่อยให้มันรินไหลอย่างช้า ๆ เหมือนจะให้น้ำตาช่วยชะล้างความเจ็บปวด และร่างกายที่โสมมของตัวเอง

ที่จริงแล้วเขาไม่ได้อยากเป็นอย่างนี้....เขาอยากได้ใครสักคนที่รัก และยอมรับในตัวตนของเขา
ไม่รังเกียจและคิดถึงแต่ร่างกายของเขา...

แม้จะปลอบใจตัวเอง

แม้จะทำเหมือนแก้แค้นใครไปทั่ว

แต่สุดท้าย สิ่งที่วินได้รับก็คือ

ความเจ็บช้ำทางใจที่เพิ่มขึ้นของตนเอง

ร่างนั้นยังสะอื้นไห้พร้อมกับไหล่บางนั้นสั่นไหวเพราะแรงสะอื้นหนัก
วินยั่งนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวเงียบ ๆ โดยมีเพียงแมวจรจัดหนึ่งตัว คลอเคลียอยู่ที่ฝ่ามือเย็นชื้นนั้น

ร่างนั้นยังคงปล่อยให้น้ำตารินไหลออกมา

ร้องไห้เพราะเศร้า...ร้องไห้เพราะสงสารและสมเพชตัวเอง
ที่แม้จะไขว่คว้าสักเท่าไหร่.....

ก็ไม่เคยเจอกับคนรักที่รักและเข้าใจเขาสักที

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เขาทำหน้าแบบนั้นก็เป็นเหรอพี่วินน่ะ

ร้องไห้เป็นด้วยเหรอ

ยิ้มอย่างแสนอ่อนโยนแบบนั้นก็เป็นด้วยเหรอ

คนอย่างพี่วินขาฟัน ไม่เคยสนใจใคร ๆ

ทำไมถึงมานั่งร้องไห้อยู่คนเดียวแบบนั้นล่ะ .......
ที่จริงถ้าอยากได้คนปลอบใจ คนอย่างพี่วินคนนั้น ก็น่าจะหาได้ง่าย ๆ
ไม่เห็นต้องมานั่งร้องไห้ให้แมวจรจัดปลอบใจเลยนี่นา

พี่วิน.....เหมือนกับ.....เหมือนกับ..ว่า..กำลังเศร้า

เศร้ามาก ๆ ถึงได้ร้องไห้แบบนั้น

แต่เขาเกลียดพี่วิน....เขารังเกียจเกย์...รังเกียจพวกกระเทยพวกนั้น

ขยะแขยงจนแทบเป็นลมทุกครั้งที่พวกนั้นเข้ามาใกล้
ไม่เว้นแม้กระทั่งพี่วินคนนั้นด้วย

แต่ว่า....ทำไมตอนนี้.....เขารู้สึกอยากเข้าไปลูบหัวพี่วิน
แล้วก็เช็ดน้ำตาให้

อยากจะถามว่าใครทำให้พี่วินต้องร้องไห้แบบนี้ อยากจะไปกอดปลอบใจพี่วิน

แต่เขาก็ไม่กล้า.....ยังขยะแขยงอยู่...

แคปแอบมองใครคนนั้นอยู่ที่ข้างตึกเรียน
และได้เห็นอะไรหลาย ๆ อย่าง ที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็น

ตอนนี้สงสารพี่วินจับใจ แต่ก็ไม่กล้าแม้แต่จะไปถามว่า

พี่วินร้องไห้ทำไม....ยังไงซะ

เขาก็ทำใจเข้าใกล้คนพวกนี้ไม่ได้จริง ๆ

แต่แม้จะคิดแบบนั้น แต่แคปหนุ่มนักกีฬาว่ายน้ำกลับยกมือขึ้นจับที่หน้าอกตัวเอง
หัวใจมันต้นรัวแปลก ๆ

และรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้น

เมื่อเห็นร่างที่ซบหน้าลงกับหัวเข่าตัวเอง และร่างกายยังสั่นไหวเพราะแรงสะอื้นอย่างซ้ำ ๆ

"พี่วิน....ผมรังเกียจพี่วินจริง ๆ "

แคปเอ่ยบอกกับตัวเอง....พยายามสะกดจิตให้ตัวเองคิดแบบนั้นเหมือนเมื่อครั้งแรกที่โดนพี่วินจูบ

แต่ยังไงซะ...ยิ่งมองภาพของพี่วินที่นั่งร้องไห้แบบนั้น

หัวใจก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นทุกที

TBC......

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปริศนาอักษรไขว้.....หัวใจยุ่งเหยิง 6

"ขอบใจมากนะวินที่ยอมออกมาเจอกันครั้งสุดท้าย...งั้นก็โอเคนะ...เราจบกันแค่นี้แล้วกัน"

ใครคนหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ทำให้วินต้องนอนร้องไห้เพราะคำพูดแย่ ๆ นี้

ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นขึ้นเมื่อครั้งที่วินยังเป็นแค่เด็กหนุ่มที่แสนสดใส
ร่างนั้นปล่อยให้น้ำตาไหลลงอย่างเชื่องช้า ไม่ได้ห้าม ไม่ได้ร้องขอให้อีกฝ่ายกลับมา

เขามีความสัมพันธ์กับคน ๆ นั้น เพียงเพราะคำว่ารักคำเดียว
แต่คน ๆ นั้นทำให้เขาเจ็บปวดเจียนตาย เพราะคำว่า..อยากลองกับร่างกายผู้ชายเพราะรู้สึกสนุกเท่านั้น

แม้จะพยายามทำดีด้วยสักเท่าไหร่ ยอมรับความสัมพันธ์งี่เง่านี้มากเท่าไหร่แต่อีกฝ่ายไม่เคยหันกลับมามองเขาอีกเลย

คน ๆ แรกที่วินรัก
คน ๆ แรกที่มอบร่างกายให้จากหัวใจ

และคน ๆ แรกที่ทำให้วินเจ็บปวดจนไม่ยอมรักใครอีกเลย

"อยากลองกับผู้ชาย...แค่สนุก ๆ งั้นเหรอ..." วินพลิกกายขึ้น และรู้สึกว่าร่างกายเหนื่อยล้าเต็มทน

ใครคนนั้นเดินจากไปแล้ว พร้อมกับที่ใครอีกคน ยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก และปล่อยให้น้ำตาไหลลงอย่างช้า ๆ
ด้วยความเจ็บปวด

รัก...ของผู้ชายกับผู้ชาย...ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว

และแม้เขาจะมีคนรักคนต่อ ๆ มา

แต่สุดท้าย...เมื่อมีความสัมพันธ์ทางกายกันอีกครั้ง
ทุกอย่างก็จบลงง่าย ๆ เหมือนคนก่อน ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเขา

วินบอกกับตัวเอง..........หัวใจเจ็บซ้ำ ๆ มันก็คงจะเย็นชาเข้าสักวัน

แต่ไม่เคยมีวันนั้นเลย.....เขายังคงค้นหาคนรัก

จากการมีสัมพันธ์ทางกายแค่เพียงครั้งเดียว....แล้วเขาก็ตีจากคู่ของตัวเอง

เพียงเพราะไม่อยากถูกบอกว่า..........วิน..เลิกกันเถอะ..เราแค่อยากลองรู้จักร่างกายผู้ชายดูน่ะ..อย่าโกรธเลยนะ

เพียงเพราะกลัวการถูกบอกเลิก

พอรู้สึกตัวอีกที วินก็กลายเป็นคนที่ใฝ่หารักแท้

แต่ไม่ยอมเดินเข้าไปหาแบบจริงจังเลยสักครั้ง

เพียงเพราะว่ากลัว...กลัวไม่มีใครรักจริงแล้วก็ต้องมานั่งเสียใจคนเดียวเหมือนที่แล้ว ๆ มา

กว่าที่จะรู้ตัว

อะไร อะไร ก็เหมือนจะสายเกินแก้ไปซะแล้ว

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"เหม่ออีกแล้ว...วันนี้ไม่มีใครชวนไปไหนเหรอวะวิน..."

เพื่อนที่เคยมีความสัมพันธ์ทางกายเอ่ยถามร่างของคนที่นั่งเหม่ออยู่บนเตียงของตัวเอง
วินหันมามองเพื่อนอย่างช้า ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหา คลอเคลียให้อีกฝ่ายกอดตอบ

"อย่าน่ะ...เรามีคนรักแล้วจริง ๆ ..วินก็หาบ้างสิ..นะ..ไม่เอาแล้วไหนเราสัญญากันแล้วไง
ว่าถ้าใครเจอคนรักก่อน..จะเลิกมีอะไรกันไง"

ปลาหัวเราะเสียงเบา และแกะมือของเพื่อนออกจากตัว

"ไม่อยากทำกับคนอื่น...ลีลาไม่ดีเท่านายว่ะ..เซ็ง"

แม้ปากจะพูดอย่างนั้น..แต่อันที่จริงแล้ว..เขาไม่อยากมีความสัมพันธ์กับใครเลย นอกจากปลา
แต่ปลาไม่ได้รักเขา แล้วเขาเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองรักปลาหรือเปล่า

มีอะไรกันนับครั้งไม่ถ้วน..แต่พอปลาเริ่มมีคนรัก..เขากลับทำใจไม่ได้ขึ้นมา
ออดอ้อนปลาหลายครั้ง แต่ปลาก็จะบอกว่า หาคนรักเจอแล้ว
และไม่ยอมมีอะไรด้วยเลย

"วิน..อย่าเป็นเจ้าชายกลัวฝนสิ...เห็นมีอะไรกับใครคนเดียวแล้วก็จบทุกที..
ที่จริงนายก็อยากให้ใครมารักเหมือนกันใช่มั้ย...แล้วถ้ามัวเอาแต่กลัวแบบนี้
เมื่อไหร่จะหาเจอกันสักทีล่ะวิน"

วินไม่รู้ว่าปลาพูดถูกหรือเปล่า แต่ก็ได้แต่ปล่อยให้เพื่อนเป็นอิสระ และกลับมานั่งอยู่ที่เตียงของตัวเอง
และมองปลาที่หยิบหนังสือและกระเป๋าเดินออกจากห้องไปแล้ว

ร่างเพรียวบางมองตามคนที่เดินจากไป....

ไม่อยากให้ปลามีคนรัก..แต่ห้ามปลาไม่ได้...

"คนรักเหรอปลา...คนรักเขาก็มีคนที่เขารักแล้วเหมือนกันนี่..แล้วจะให้เราทำยังไงล่ะ"

วินรู้อยู่แก่ใจ...ว่าแม้ร่างกายจะเชื่อมเข้าหากันมากแค่ไหน

แต่สุดท้าย...หัวใจก็สื่อไม่ถึงกันเลยสักนิดเดียว

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ปวดท้อง...อยากจะอ้วกอีกแล้ว...

ไอ้โรคกระเพาะบ้าเอ้ย....ทำไมต้องมากำเริบตอนนี้ด้วยวะ

วินวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่ออาเจียนสิ่งที่กินเข้าไป

มันพะอืดพะอมไปหมด....แล้วก็ปวดท้องอย่างรุนแรง
ยาในกระเป๋าก็กินจนหมดแล้ว

อยากจะวิ่งไปห้องพยาบาล แต่ก็ปวดจนเดินแทบไม่ไหว
ขนาดวิ่งเข้ามาอาเจียนในห้องน้ำ ก็แทบจะไม่อยากเดินแล้ว

แล้วนี่ยังต้องถ่อสังขารกลับหอพักเองอีกหรือนี่

แค่คิดก็ท้อใจ อาเจียนจนไม่มีอะไรจะเหลือ

แล้วก็เดินหน้าซีดออกมาจากห้องน้ำ

กระเพาะบิดจนเหมือนลำไส้จะขาดแยกออกจากกัน ปวดจนต้องนิ่วหน้า
และเอามือกุมท้องไว้

ก่อนจะทรุดกายลงนั่งหน้าอ่างล้างหน้า เอามืออีกข้างจับบริเวณขอบอ่างล้างหน้าไว้
และทรุดกายลงนั่งยอง ๆ กับพื้น

เวลาเย็นขนาดนี้แล้วไม่มีใครมาใช้ห้องน้ำหรอกน่ะ.....

แต่ทำไมมันปวดขนาดนี้..ปวดเหมือนจะตาย..ปวดจนไม่อยากจะยืนอยู่เลย

"โอ้ย...ปวดโว้ย...แม่งปวดจะตายอยู่แล้ว...."

อาการแสนทรมานจนน้ำตาเล็ด ไม่ได้ทุเลาลงเลยสักนิด ยาที่พกไว้ในกระเป๋าก็กินจนหมดขวดแล้ว
แต่ไม่มีทีท่าว่าอาการจะดีขึ้นมาสักนิด

ใบหน้าหล่อเหลา แหงนเงยขึ้นมองเพดาน กัดฟันลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า แต่อาการที่ตามมา

หน้ามืดกระทันหัน และเหมือนห้องทั้งห้องลอยคว้าง แทบไม่มีแรงยืนจนต้องทิ้งร่างกายลงเพราะประคองตัวเอง
ไว้ไม่ไหว


"พี่วิน...พี่วิน..เป็นอะไรมากหรือเปล่า..พี่วิน.."

เสียงของใครคนหนึ่งปลุกเขาขึ้นมาอีกครั้ง
ใครกันคนที่ประคองเขาเอาไว้

"พี่วิน...เป็นอะไร..พี่วิน"

ไอ้เด็กรุ่นน้องชมรมว่ายน้ำที่เขามีอะไรกับมันไปเมื่อหลายวันก่อน

ไอ้แคป..ไอ้แคปนั่นเอง

"ไม่...ไม่เป็นไร..."

ร่างนั้นผละออกจากอ้อมแขนของร่างสูงช้า ๆ สะบัดหนีออกมาทั้งตัว จนมายืนหน้าซีดอยู่ห่าง ๆ ได้แล้ว

เคยคิดว่าอยากเจอหน้าไอ้รุ่นน้องคนนี้สักครั้ง อยากจะเยาะเย้ยมันให้สะใจ แต่ไม่ใช่ตอนนี้
เพราะตอนนี้ถึงเยาะเย้ยไอ้แคปได้ มันก็ไม่สะใจเลย เพราะเขาปวดท้องจนจะตายอยู่แล้ว

"แต่หน้าซีดมากเลยพี่วิน..พี่วินปวดท้องเหรอ"

แคปเอ่ยถามร่างนั้น แต่ไม่ได้รับคำตอบ

พี่วินสะบัดหน้าหนีและเดินออกไปแล้ว....ทิ้งให้แคปยืนนิ่งอยู่คนเดียว
ก่อนที่เขาจะก้มมองที่มือของตัวเองอย่างช้า ๆ เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

..เขา..เข้าไปประคองพี่วินเอาไว้ไม่ให้ล้มลง
แล้วนาทีต่อมา เขาถามว่าพี่วินเป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า

แปลกใจ...ทั้งที่แค่คิดก็ขยะแขยงจนขนหัวลุกแล้ว
แต่ทำไมเมื่อกี้นี้ เขาถึงเข้าไปประคองพี่วินเอาไว้ โดยไม่นึกรังเกียจเหมือนที่แล้ว ๆ มาล่ะ

คำถามยังผุดขึ้นจากสมอง....แต่ช้ากว่า ขาก็ก้าววิ่งตามออกไปหาคนที่เดินหน้าซีดออกไปก่อนแล้ว


TBC.....

ririmu

  • บุคคลทั่วไป
 :impress2: มาแล้ว ตอนต่อ เริ่มเกิดความรู้สึกดี ๆ แล้วใช่มั๊ยนายแคป

ที่เค๊าว่าเกลียดอะไรมักไดอย่างนั้นท่าจะจริง

++ ขอบคุณที่เอามาลงค่า & รออ่านต่อนะคะ

ออฟไลน์ M@nfaNG

  • ชีวิตคือการตรวจสอบ...
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +847/-18
เหมือนเคยอ่านแต่ลืม มาอ่านใหม่ก็ยังสนุกค่ะ รอตามต่อไป :z2:

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปริศนาอักษรไขว้.....หัวใจยุ่งเหยิง 7

"เย่..........เย่...โว้..โว้..เธอไม่รักฉันเลยช่ายม้ายยยยยยยยยยย"

ตาหวาน ร้องเพลงโหวกเหวกอยู่ในห้องคาราโอเกะ ด้วยความเมามันส์ ข้าง ๆ มีหนังสือการ์ตูนกองเป็นพะเนิน
ซึ่งคุณหนูตาหวานไปเช่ามาจากร้านหนังสือข้าง ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาร้านคาราโอเกะแบบหยอดเหรียญ
และส่งเสียงโหวกเหวกอย่างถูกใจ

เสียง ร้อง ที่โหยหวน ไม่ได้เรื่อง ใครฟังก็ต้องเอามืออุดหู แต่มีคนบ้านั่งฟังได้คนเดียว นั่นก็คือ
แคป เท่านั้น

แคปนั่งเหม่อลอย แม้เพื่อนจะส่งเสียงโวยวายมากแค่ไหนก็ไม่ได้ทำให้เขาสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่นิด
แต่อดสงสัยไม่ได้ ไอ้ตาหวานมันเสียงร้องน่าเกลียดขนาดนี้ มันยังมีหน้าบอกว่าจะไปลงแข่งขันร้องเพลง
ให้ตัวเองอับอายอีก เชื่อมันเลยจริง ๆ

"เอ้ย...เอ็งไม่ร้องมั่งเหรอวะแคป...แหม..ข้าร้องซะเหนื่อยเลย..อ่ะ..ตาเอ็งแล้ว"

แม้จะส่งไมค์โครโฟนให้แต่แคปกลับส่ายหน้าและบอกให้เพื่อนร้องต่อไป นั่นยิ่งเท่ากับว่า
ไปเพิ่มความปวดประสาทให้กับตู้คาราโอเกะข้าง ๆ เขาเข้าไปอีก

เพราะตาหวานร้องเพลงได้ ห่วยแตกสุด ๆ ชนิดที่แม้แต่ไจแอนซ์จากการ์ตูนเรื่องโดเรม่อน
ยังต้องกราบงาม ๆ สามครั้ง ก่อนจะขอสมัครเป็นลูกศิษย์

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นอย่างแรงจนตาหวานต้องล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

"โห่...โรคจิตอีกแล้ว...ฮาโหล...เฮ้ย..กูร้องคาราโอเกะอยู่...เดี๋ยวค่อยโทรมาใหม่..
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดแค่นี้นะ"

เด็กบ้า ๆ อย่างตาหวาน กรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์กรีดร้องเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ก่อนจะกดวางสาย
ไปโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่าย จะหูบอดไปหรือเปล่า เจ้าตัวอมยิ้มอย่างถูกใจ

ก่อนจะมุ่งหน้าสานฝันการเป็นเดอะสตาร์ต่อไป โดยมีแคปนั่งถอนหายใจด้วยความเซ็งอยู่ข้าง ๆ
จิตใจเอาแต่ครุ่นคิดถึง แต่พี่วินคนเดียว ป่านนี้พี่วินจะหายปวดท้องแล้วหรือยัง

ตอนที่พาพี่วินไปส่งที่ห้อง หน้าพี่วินยังซีดอยู่เลย แถมเหงื่อเม็ดเป้ง ๆ ยังผุดขึ้นมาเต็มหน้า
บอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อน พี่วินก็ไล่กลับ ไม่ยอมให้เขาอยู่ข้าง ๆ เลย

พี่วิน....คนนั้น

พี่วิน...ที่เขาเคยมีอะไรด้วยแค่ครั้งเดียว

พี่วิน...คนที่เขาเคยนึกรังเกียจ...ขยะแขยงจนไม่กล้าแตะต้อง

พี่วิน...คนที่ร้องไห้งอแงเหมือนเด็ก ๆ พี่วินที่แสนเศร้า...

ในหัวของเขามีแต่เรื่องของพี่วินเต็มไปหมด จนเขาแทบไม่เป็นตัวของตัวเองแล้ว

แคปถอนใจอย่างเชื่องช้า ก่อนจะปลดล็อคประตูห้องและเดินออกไป ปล่อยให้ตาหวานที่หันหน้ามามอง
เขาแค่แว่บเดียว และก็หันกลับไปร้องโวยวายโหวกเหวกเหมือนเดิม โดยไม่ได้สนใจเขาอีกเลย

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"ทำไมถึงนอนกับผม....บอกหน่อยได้มั้ยพี่วิน"

ประโยคโง่ ๆ ของคน ๆ หนึ่ง แต่กลับทำให้วินนอนไม่หลับได้แต่นอนตาค้างอยู่อย่างนั้น
เขาไม่ได้ตอบรุ่นน้องในชมรมไปสักคำ ทำได้แต่ไล่ให้มันออกไปจากห้องและไม่ให้เข้ามาใกล้เขาอีก

ทำไมงั้นเหรอ........

ก็อยากจะเยาะเย้ยมันน่ะสิ...ไอ้พวกเกลียดเกย์แต่นอนกับเกย์ แล้วมีความสุขกับเกย์ได้
ปากบอกว่าเกลียด แต่ยังดันทุรังนอนนิ่งมีอะไรกับเขาโดยไม่มีการต่อต้าน
เนี่ยน่ะเหรอคนเกลียดเกย์ น่าทุเรศชะมัด

วินนอนเหม่อมองเพดานห้องนิ่ง ๆ เงียบ ๆ คนเดียว
ปลาไม่อยู่ บอกว่าจะไปติวหนังสือให้น้อง ๆ ที่คณะ เหลือเพียงเขาคนเดียว
เมื่อเย็นอยากจะให้ปลามาหา มาดูแล แต่เขาก็ไม่กล้าทำอย่างนั้น

ไม่อยากรบกวน ไม่อยากให้ตัวเองเป็นภาระ แค่ความใจดีของปลา ก็ทำให้เขาเต็มกลืนอยู่แล้วทุกวันนี้
ถึงรักปลามากแค่ไหน

แต่ไม่มีทางได้ความรักตอบกลับมาอยู่ดี

เขารู้ตัวเองดี ว่าเป็นได้แค่คู่นอนเท่านั้น...ตอนนี้ปลาเจอตัวจริงแล้วและ เขาก็หมดความหมายลงไปทันที

คืนนี้เขาคงต้องนอนอยู่ที่ห้องคนเดียว อาการปวดท้องทุเลาลงแล้ว
เพราะยาที่แคปซื้อมาให้...

เขาอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมไม่ตะคอกใส่หน้าของรุ่นน้องไป

ว่าที่เขามีอะไรด้วย...ก็แค่ความสนุก ที่ได้หยอกล้อคน ๆ นั้น เล่นเท่านั้น
ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรที่พิเศษไปกว่านั้นเลย

แค่...สนใจขึ้นมาแว่บเดียว

ก็แค่นั้นเอง........

ดวงตากำลังจะปิดลงด้วยความเหนื่อยอ่อน แต่เสียงเคาะประตูห้องทำให้เขาต้องฝืนสังขารลุกขึ้นไปเปิด
และก็เห็นว่าเป็นใคร...วินแทบอยากจะปิดประตู..แต่ร่างนั้นกลับค่อย ๆ ก้าวเข้ามาในห้อง ไม่ได้แม้แต่จะแตะต้องร่างกายของเขา
สักนิด ก่อนจะวางถุงของไว้บนโต๊ะข้าง ๆ โต๊ะหัวเตียงของเขา และยืนอยู่ห่างจากตัวเขาไม่มากนัก

"พี่วินดีขึ้นหรือยัง...ขอโทษทีนะที่ผมทำเหมือนรังเกียจ..แต่ว่า..ผมน่ะ...ยัง..ยังไม่กล้าแตะตัวพี่วิน
แต่ว่าผมไม่ได้รังเกียจอะไรพี่วินเหมือนแต่ก่อนแล้วนะ...ตรงกันข้ามผมเป็นห่วงพี่วินนะ...บางทีผมจุ้นจ้านอย่าว่าอะไรผมเลยนะพี่วิน"

วินไม่รู้ว่ารุ่นน้องของเขาพูดอะไร รู้แต่ว่าเขาเบื่อและอยากนอนเต็มที

"ไม่รีบออกไปเร็ว ๆ อยากมีอะไรกับฉันอีกรอบหรือไง"

รำคาญจนเกินจะทน...ถุงข้าวกล่องถูกวางลงโดยมีรุ่นน้องคนนั้นแกะห่อกระดาษและถือวิสาสะเอาใส่จานวางไว้ให้เขา

"พี่วินจะปล้ำผมเหรอ...คราวก่อนก็ปล้ำแล้วนี่....ถ้าปล้ำอีกผมคงต้องคิดถึงพี่วินไปจนตายแน่ ๆ "

ไม่รู้ว่าเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แต่ว่าคำพูดยั่วเย้าไร้ยางอาย ได้หลุดออกจากปากของตัวเองออกไปแล้ว
แคปนิ่งเงียบ....เหมือนกับที่วินเองก็เงียบเช่นกัน

"อ๋อ...เกลียด...เกย์...แต่อยากนอนด้วยงั้นสิ...เสียใจด้วยนะ คติของฉัน ครั้งเดียวเลิก แล้วยิ่งอย่างนายมันไม่น่าสนุกเลยสักนิด ลีลาอะไรก็ไม่ได้เรื่อง
ฉันคงไม่มีอะไรซ้ำกับคนห่วย ๆ อย่างนายหรอกน่ะ"

พี่วิน...ทำไมถึงได้พูดออกมาแบบนั้น...เขาเปล่าหวังจะมีอะไรด้วยสักนิด แค่เป็นห่วงว่าพี่วินจะหายป่วยหรือยังเลยซื้อข้าวมาให้
เพราะเห็นว่าพี่วินอยู่คนเดียว แล้วก็บอกว่าเพื่อนไปติวหนังสือให้รุ่นน้อง เขาเลยเป็นห่วง เขาถึงได้มาหา
ทั้งที่คนอย่างเขา เกลียดอะไรแบบนี้มาก แต่เขาก็ยังข่มความกลัว มาหาพี่วิน แล้วมาเจอคำพูดแบบนี้น่ะเหรอ ใครจะไปทนไหวได้กันล่ะ

ร่างสูงนั้น เดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันดังตามมาจากข้างหลัง
แคปรู้สึกเจ็บในอก แต่ไม่รู้ว่าสาเหตุเกิดจากอะไร....ได้แต่วิ่งลงมาจากห้องด้านบนอย่างรวดเร็ว

เขาเกลียดพี่วินจริง ๆ นั่นแหละ....เขาเกลียดแล้วก็รังเกียจพี่วิน ที่น่าขยะแขยงคนนั้นจริง ๆ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ไม่ได้ โง่นะ..ถึงจะมองไม่ออกว่าไอ้แคปมันกำลังตกหลุมรักพี่วินแน่ ๆ ที่แจ้นไปหาเขาแบบนั้นก็คงเพราะเป็นห่วงพี่วินต่อให้โง่แค่ไหนก็ดูออกหรอก

ตาหวานเดินหิ้วถุงหนังสือการ์ตูนเดินมาตามทางเดินระหว่างหอพักและสนามหญ้าอย่างเหงา ๆ เพื่อนที่บอกว่าเกลียดเกย์ แต่ก็หลงรักเกย์
เป็นใครไม่ว่า ดันเป็นพี่วินขาฟันคนนั้นไปซะอีก รักของไอ้แคปไม่มีวันสมหวังหรอกน่ะ มันน่าจะรู้ตัวมันเองดีนี่
แล้วทำไมยังจะไปหาเขาอีก เมื่อก่อนเห็นเกลียดเรื่องพวกนี้จะตาย ทำไมตอนนี้ถึงได้เข้าใกล้เขาง่าย ๆ อย่างนั้นวะ

ตาหวานเดินคิดอะไรมาเรื่อยเปื่อย และก็ต้องมาสะดุดกับ....

"แฟนไปไหนเหรอวันนี้....เอ่อ...ผัวหล่อนน่ะยะ"

อี๋...อีนังกะเทยนี่อีกแล้ว....ซวยจริง ๆ มาเจอกับมัน อยากจะประสาทกินจริง ๆ คนยิ่งเบื่อ ๆ อยู่ไม่อยากจะด่ากับมันให้เสียปาก
เงินก็ไม่ได้อีก เพราะไอ้แคปไม่เห็น เดินหนีดีกว่า...น่ารำคาญชะมัด ดูมันแต่งตัวเข้าสิ...อุบาทว์ว่ะ
ตัวอย่างกับควาย ดันแต่งตัวอย่างกับหางเครื่องลูกทุ่งมาได้ หน้ามันด้านจริง ๆ ไม่รู้จักอาย

แม้จะเดินเลี่ยงออกห่าง แต่นังกะเทยคนนั้นกลับเดินมาคว้าแขนตาหวานไว้ซะอีก อยากจะสะบัดหนีด้วยความรำคาญ แต่เปลี่ยนใจใช้ถุงหนังสือ
ตีเข้าให้ที่ใบหน้าของนังกะเทยท่าทางอุบาทว์คนนั้น

"โอ้ยยยยยยยยยยย เจ็บนะโว้ย..."

โห่...เสียงห้าวเชียวนะหล่อน แมนขึ้นเยอะเลย...โดนหนังสือสิบเล่มตีเข้าให้ที่หน้านี่มันรักษาโรคตุ๊ดได้เลยเหรอวะ
ตาหวานหัวเราะชอบใจ ก่อนจะกรีดร้องเสียงดังใส่หน้าของนังกะเทย ร่างยักษ์คนนั้นเสียงแสบแก้วหูจนนังกระเทยควายต้องเอามืออุดหูไว้แน่น

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ไอ้กะเทยบ้า...ไปตายซะไป๊"

เสียงสุดยอดแหลมจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นเสียงของผู้ชาย ทำให้นังกะเทยหูบอดไปชั่วขณะ ต้องเอามืออุดหูไว้แน่น และหลับตาไว้ไม่อยากจะฟังเสียงแหลม ๆ นั้น

แต่เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง....คนตัวเล็กนั่นก็เดินหนีหายไปแล้ว เล่นเอาเขาต้องหัวเราะออกมาอย่างพอใจ

"ตาหวานตัวแสบ...ร้ายกาจจริง ๆ เลยนะ"

หนุ่มร่างสูงในคราบกระเทยควายส่ายหัวด้วยความขบขัน....ก่อนจะหัวเราะออกมา
อย่างถูกใจ...เด็กบ้าอะไร...ร้ายได้น่ารักจริง ๆ แล้วแบบนี้ใครจะยอมปล่อยให้หลุดมือง่าย ๆ กันล่ะ

TBC....

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปริศนาอักษรไขว้.....หัวใจยุ่งเหยิง 8

ตัวเล็ก...วันนี้เดินร้องหาตัวเล็กทั้งวัน แต่ไม่มีวี่แววของตัวเล็กเลย วันนี้วินอุตส่าห์ไปซื้ออาหารแมวชนิดใหม่
ที่เป็นแบบอาหารสำเร็จรูป มีหลายรสชาติมาให้ตัวเล็กกิน แต่ร้องเรียกตัวเล็กเท่าไหร่ ตัวเล็กก็ไม่ออกสักที

"ตัวเล็ก..เมี้ยว ... เมี้ยว...เมี้ยว..ตัวเล็กมากินอาหารเร็วเข้าเถอะ...วันนี้มีแบบใหม่นะตัว เล็กต้องชอบแน่เลยออกมาเร้ว เมี้ยว เมี้ยว"

แม้วินจะร้องเรียกเจ้าแมวจรจัดนานเท่าไหร่แต่มันก็ไม่ยอมโผล่ออกมาเหมือนที่เคย
เขายังคงร้องเรียกอีกหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีวี่แววของแมวจรจัดตัวนั้น วินถอนหายใจยาว อย่าบอกนะ ว่าแม้แต่สุดที่รักของเขา
ก็จะหนีเขาไปอีก แม้แต่แมว ยังไม่รักเขาเลยเหรอเนี่ย น่าสงสารตัวเองจริง ๆ วินนึกกับตัวเองอย่างขำ ๆ
ก่อนจะจุดบุหรี่ขึ้นสูบระบายความเครียด พ่นควันสีจาง อย่างช้า ๆ ก่อนจะทิ้งก้นบุหรี่ลง และใช้เท้าเหยียบให้ไฟจากก้นบุหรี่ดับ
เขานั่งลงยอง ๆ แกะอาหารสำเร็จรูปของแมว ใส่แก้วใบเล็กที่เตรียมมาด้วย เทอาหารลงไปจนเต็ม ก่อนจะก้าวเดินออกมาจากหลังตึก

และถอนหายใจอย่างเหงาหงอย
ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดหมายเลขอย่างช้า ๆ

"เอ็กเหรอ...ว่างมั้ย...ถ้าว่างก็ออกมาเจอกันหน่อยสิ...ไม่ว่างเหรอ..อยู่กับแฟนเหรอ..อือ เข้าใจแล้ว"

โทรศัพท์ถูกกดวางอย่างช้า ๆ พร้อมกับที่วินกดหมายเลขถัด ๆ ไป และได้คำตอบเหมือนเดิม
วันนี้โชคไม่ดีเลย ไม่มีใครว่างไปเที่ยวกับเขาสักคน แถมตัวเล็ก หายไปไหนก็ไม่รู้ ทำไมมันเหงาอย่างนี้นะ
เหงาจนเกินจะทนแล้ว....ร่างเพรียวบางสมส่วนนั้น เดินออกจากหลังตึกมาอย่างช้า ๆ และก็ได้เห็น

แมวลายเสือสีเหลือง มีร่องรอย ถูกกัด ดิ้นตะเกียกตะกายไปมา น้ำลายฟูมปาก ก่อนจะชักจนตัวเกร็งอีกสองสามทีและหยุดนิ่งไปดื้อ ๆ

วิน นิ่งมองค้าง ก่อนจะลงไปนั่งข้าง ๆ และร้องเรียกออกมา

"ตัวเล็ก....ตัวเล็ก....ตัวเล็ก...เมี้ยว...เมี้ยว...ตัวเล็ก...อือออออออออออออ"

น้ำตามากมายหลั่งรินทะลักออกมา อย่างรวดเร็ว จนเปรอะไปทั้งใบหน้า เขาไม่สนใจจะปาดน้ำตาทิ้ง
แต่ปล่อยให้มันไหลทะลักออกมา พร้อมกับความรู้สึกเศร้าเสียใจ ที่ถาโถมรุนแรง

ฝ่ามือเรียว เขย่า ซ้ำ ๆ ที่แมวจรจัดตัวเดิม แต่ตัวเล็กนิ่งเงียบไปแล้ว
ตัวเล็กได้ยินเสียงของเขาที่ร้องเรียกให้มันมากินอาหาร ตัวเล็กไม่ได้หายไป แต่มันพยายามจะมาหาเขา
เพียงแต่ว่ามันมาไม่ถึงที่ ๆ เขายืนอยู่แค่นั้นเอง.......

วินรู้สึกเหมือนหัวใจหลุดลอยไปไกลแสนไกล แม้ที่พึ่งทางใจสุดท้ายของเขา แม้เป็นแค่แมวจรที่รับฟังเขาเงียบ ๆ
โดยไม่เคยให้คำแนะนำอะไรกับเขาเลย แต่เจ้าแมวตัวนี้ ก็เป็นที่พึ่งสุดท้ายของเขา

ร่างเพรียวนั้น อุ้มเจ้าแมวตัวเปรอะเปื้อนขึ้นมากอดไว้แนบอก ตัวเล็กยังตัวอุ่น ๆ อยู่เลย แล้วอีกไม่นานตัวอุ่น ๆ ของมันก็จะเริ่มเย็นและแข็งเป็นหิน
เหลือไว้เพียงแค่ซากเน่าเหม็นเท่านั้น แค่คิดน้ำตาก็ไหลทะลักไม่หยุด พร้อมกับความเสียใจมากล้นจนเขาแทบหายใจไม่ออก

อาการปวดท้องจากโรคกระเพาะ กำเริบขึ้นมาอีกแล้ว ช่างมันเถอะน่ะ..ปวดไปเลย ปวดให้ตายไปเลย ปวดให้ตายไปได้เลยยิ่งดี
วินยังคงกอดเจ้าแมวจรจัดที่เพิ่งขาดใจตายไปเพราะยาเบื่อที่โดนเบื่อตัว นั้น ความเสียใจทุกข์ทรมานแผ่ซ่านเต็มกัดกร่อนหัวใจเขาอย่างเชื่องช้า

"ฮือออออออออ ตัวเล็ก....ตัวเล็ก...กินอาหารสิ....วันนี้ฉันซื้ออาหารแมวแบบใหม่มาด้วยนะตัวเล็ก...ตัวเล็กกินสิ.."

วินแกะถุงอาหารสำเร็จรูปของแมว ยัดใส่ในปากของแมวที่ตายแล้ว และพร่ำแต่บอกให้แมวจรจัดตัวนั้นกินอาหาร แต่แมวตายที่ไหนจะลุกขึ้นมาคลอเคลีย
มากินอาหารได้กันล่ะ ถึงร้องไห้ ให้ตายอะไร อะไรก็ไม่คืนกลับมาอยู่ดี

"พี่วิน...ตัวเล็กตายไปแล้วนะพี่วิน...มันกินไม่ได้หรอก..มันกินอาหารไม่ได้อีกแล้ว..."

ใครคน หนึ่งซึ่งเคยยืนอยู่แค่หลังซอกตึก และไม่เคยปรากฎตัวออกมาให้วินได้เห็นเลย วันนี้เขากลับกล้าที่จะออกมายืนอยู่ต่อหน้าคนตรงหน้าแล้ว
ก่อนจะดึงแขนคนที่นั่งกอดแมวตาย และร้องห่มร้องไห้นั้น....ให้ยืนขึ้น
แต่วินไม่คิดที่จะสนใจเลย ........ เขาสะบัดมือหนี และยังคงนั่งร้องไห้ กอดแมวตายเอาไว้แนบอก
จนแคปทนไม่ไหวต้องลากให้เขายืนขึ้น และดึงแมวตายออกจากอกของพี่วิน ก่อนจะพาเดินไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่
ลงมือใช้กิ่งไม้ แห้งแถวนั้น...ขุดหลุมขนาดไม่ใหญ่มากนัก เป็นนาน กว่าหลุมจะกว้างพอที่จะฝังเจ้าแมวจรจัดที่ตายตัวนั้นได้
โดยมีวินที่ร้องไห้ และลูบไล้ไปทั่วหัวของแมว ที่ตัวเริ่มแข็งนั้นไปมา

"พี่วิน...บอกลาให้ตัวเล็กมีความสุขในโลกหน้าซะเร็วเข้า...ถ้าพี่วินร้องไห้...ตัวเล็กจะไม่มีความสุขนะรู้มั้ย"

แม้จะสงสารจับใจ แต่เขาก็ต้องบังคับให้คนที่กำลังเสียใจ บอกลากับเจ้าแมวจรจัดโชคร้ายตัวนั้น
พี่วินไม่ยอมปล่อยเจ้าแมวตัวนั้น จนเขาต้องแกะมือของพี่วินออก นั่นแหละ ถึงยอมปล่อย
หลุมขนาดไม่กว้าง มีเจ้าแมวตัวนั้นนอนอยู่ก้นหลุม และดินถูกโปรยให้ปิดทับแมวที่ตายแล้วอย่างช้า ๆ

วิน โปรยดินลงไปในหลุมทั้งน้ำตา และยิ่งร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อแมวถูกฝังอยู่ก้นหลุมจนและถูกดินกลบจนมิด
พร้อมกับที่แคปลุกขึ้นปัดมือที่เปื้อนดินไปมา และดึงแขนพี่วินให้ลุกขึ้น ปัดมือที่เปื้อนดินของพี่วินออก

ดึงให้ร่างเพรียวบาง ที่ยังไม่หยุดร้องไห้ ให้มานั่งที่ม้านั่งหินไม่ห่างจากใต้ต้นไม้ที่ฝังแมวตัวนั้นไว้

เขาไม่ได้รังเกียจ หรือขยะแขยงอะไรพี่วินอีกเลย นับตั้งแต่เฝ้ามองพี่วินที่เอาอาหารมาให้แมวทุกวัน
เขาไม่เคยแสดงตัวออกมาสักครั้ง แต่วันนี้คงทนเก็บไว้ไม่ไหวจริง ๆ

ร่างสูงดึงคนที่ร้องไห้ ให้มาซบลงที่ไหล่ และกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น
ลูบไล้ศรีษะชื้นเหงื่อนั้นไปมา พี่วินยังไม่หยุดร้องไห้ และเขาก็ไม่รู้จะปลอบใจยังไงดี

"พี่วินคนดี...อย่าร้องไห้เลยนะ...ถ้าพี่วินร้อง...ตัวเล็กมันก็เสียใจไปด้วยนะ"
ถึงจะพูดไปอย่างนั้นแต่พี่วินก็ไม่หยุดร้องสักที

ยังคงร้องอยู่แบบนั้น ร้องอยู่เป็นนาน ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร้องได้ง่าย ๆ เลย

"ไม่มีแมวแล้วนะพี่วิน...ผมจะเป็นแมวให้พี่วินเอง...นะพี่วินนะ...ผมจะเป็นแมวแทนตัวเล็กมันเอง..เพราะฉะนั้นพี่วินอย่าร้องอีกเลย"

คำปลอบใจไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย...

ร่างของวินยังคงสั่นไหวเพราะแรงสะอื้น แคปได้แต่กอดร่างนั้นไว้แนบอกด้วยความรู้สึกหลากหลาย
ทั้งสงสารทั้งเห็นใจ ไม่อยากให้ร่างนี้ต้องเสียน้ำตาอีกเลย
นอกจากความเงียบ และเสียงสะอื้นไห้
ไม่มีคำพูดอะไรออกมาอีกเลย ในค่ำคืนนั้น

TBC

ออฟไลน์ CMYK

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
ความเห็นใจเป็น สาเหตุของความรัก คู่นี้ท่าจะลงเอยซะแร้ว

Salim021

  • บุคคลทั่วไป
ลงแบบ non-stop

แจ่มค้า  o13

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






Kipper

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ kit

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1082
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-3

ขอบคุณนะคะ คุณ kamui1972


ออฟไลน์ M@nfaNG

  • ชีวิตคือการตรวจสอบ...
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +847/-18
ขอบคุณค่ะ มารออ่านต่อ ชอบเจ้าตัวเล็ก กับตาหวาน :impress2:

mantdash

  • บุคคลทั่วไป
ขอบคุณมากครับ เกลียดอะไรได้อย่างงั้นเนอะคนเรา

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปริศนาอักษรไขว้.....หัวใจยุ่งเหยิง 9

"กินข้าวซะ...."

แคปนั่งอมยิ้มอยู่ที่ม้านั่งหินใต้ต้นไม้ที่ ๆ พี่วินเอาอาหารแมวมาให้แมวจรจัดตัวนั้นบ่อย ๆ และวันนี้ เขาต้องเล่นเป็นแมวของพี่วิน แค่คิดก็ขำจนไม่รู้จะทำยังไงดี
พี่วินซื้อข้าวกล่องมาให้เขา อะไรล่ะนั่น

"จะเลี้ยงแมว ด้วยข้าวกล่องหรือไง" แคปอยากจะถามพี่วิน แต่เวลาเป็นแมว พูดอะไรไม่ได้ นอกจากเงียบ ๆ เฉย ๆ และให้พี่วินลูบผมเล่นได้บางเวลาเท่านั้น

ตัวเล็ก....กลายเป็นแคปไปตั้งแต่วันที่เขาช่วยพี่วินฝังแมว และบอกพี่วินว่าเขาจะเป็นแมวให้เอง เวลาที่เจอกันที่อื่น เขาจะเป็นรุ่นน้องในชมรมเท่านั้น จะไม่ข้องเกี่ยวกัน
แต่จะเป็นเจ้าของแมวกับแมว ก็ต่อเมื่อมาที่เก้าอี้ตัวนี้เท่านั้น และแคปหมดสิทธิ์พูด ถ้าพี่วินซื้ออะไรมาให้กิน ก็ต้องกินตาม แม้จะไม่ชอบก็ต้องกิน
ตอนแรกพี่วินช่างร้ายกาจ ซื้ออาหารแมวมาให้เขากิน เพราะคิดว่าเขาไม่กล้ากิน แต่แคปก็กินอาหารแมวที่พี่วินซื้อมาให้ รสชาติจืด ๆ เหม็นกลิ่นปลาแห้ง และเม็ดแข็งมาก
มันไม่ใช่ของกินสำหรับคนแต่เขาก็กิน ก็เป็นแมวนี่ ไม่กินอาหารแมวจะให้กินอะไรล่ะ พี่วิน ดูเหมือนตกใจมาก แต่แคปก็กินจนหมด
ในวันถัดมา อาหารแมว กลิ่นประหลาด เละ ๆ ไม่น่ากิน ก็ถูกยื่นให้กับมือของเขา เหมือนบังคับให้กินอยู่กลาย ๆ
แม้ไม่อยากกิน แต่แคปก็จำใจต้องกิน และทำหน้าเหมือนมันอร่อยนักหนา โชคดีมากที่เขาไม่ท้องเสียไปซะก่อน
แรก ๆ เขาต้องจำใจกินอาหารแมวอยู่เป็นอาทิตย์ กว่าที่พี่วินจะเริ่มซื้อข้าวให้เขากิน
อยู่ที่ชมรม หรือที่อื่น ๆ แม้เดินสวนกัน แต่เขากับพี่วินไม่เคยทักทายกันสักนิด
ไม่รู้ว่าคำขอของเขา พี่วินจะทำตามหรือเปล่า แต่ที่แน่ ๆ ก็คือ เขาบอกกับพี่วินว่า
ตัวเล็กไม่ชอบเลยเวลาโดนแย่งความรัก เพราะฉะนั้น ถ้ารักตัวเล็ก ก็ห้ามไปกับใคร ๆ อีก ไม่งั้นตัวเล็กจะเสียใจ และสิ่งที่แคปได้เห็นจากแววตาของพี่วินก็คือแววขบขัน
พี่วินบอกว่า ถ้าเป็นแมวให้จริง ๆ จะไม่ไปไหนกับใครก็ได้ แต่ถ้าหากทำตัวไม่เหมือน แมวเมื่อไหร่ พี่วินก็มีอิสระเป็นของตัวเองเหมือนกัน พี่วินถามแคปว่าจะมาเป็นแมวทำไม
เป็นคนดี ๆ ไม่ชอบ แต่คำตอบของแคปก็คือ

"อยากมีเจ้าของที่ใส่ใจ ....... และให้ความรักอย่างสม่ำเสมอ"

เขาพูดแค่นั้น ไม่รู้ว่าพี่วินเข้าใจหรือเปล่า แต่ดูพี่วินเงียบ ๆ ไป และหลังจากนั้น เขาก็ได้เจอพี่วินทุกวันที่เก้าอี้ม้าหิน ใต้ต้นไม้นี้ พร้อมกับข้าวหนึ่งกล่องที่พี่วินซื้อมาให้

"ตัวเล็ก...ไม่พอใจข้าวที่ซื้อให้หรือไง"

โธ่...พี่วินนะพี่วิน เขาจะพูดอะไรได้ล่ะ พอใจหรือไม่พอใจเขาก็ต้องกินอยู่ดี เพราะว่าเขาเป็นแมวจรจัดนี่ แล้ววันนี้เขาก็หิวจะตายอยู่แล้ว
เรื่องที่น่าแปลกใจก็คือ เขาเป็นบ้าอะไรนะ แทนที่จะซื้อข้าวกินตอนไหนก็ได้
แต่ดันรอกินข้าวกล่อง ที่มีแต่ปลาทู ปลาทอด ปลา ปลา ปลา ปลา พี่วินซื้อแต่ข้าวที่มีกับข้าวเป็นปลามาให้เขากิน เขาเป็นแมวนี่ จะพูดอะไรได้ล่ะ ก็ต้องกินน่ะสิ
ถึงอยากจะบ่นก็บ่นไม่ได้ เพราะต้องทำตามกฎ พี่วินน่ะ สนุก แต่เขาไม่สนุกด้วยหรอกนะ
แต่ว่าอันที่จริงเป็นแมวก็ดีเหมือนกัน กินข้าวอิ่มแล้วง่วงจัด ๆ ก็แอบหลับโดยใช้ตักของพี่วินเป็นหมอนหนุนได้
อันนี้แหละ ข้อดีของการเป็นแมว โทรศัพท์ที่เคยโทรเข้ามา ยังมีอย่างสม่ำเสมอ
และเมื่อพี่วินรับ แคปจะลุกขึ้นมานั่งทำตาแป๋ว เหมือนอยากจะบอกว่าห้ามไปนะ และวินก็ยิ้มรับทุกครั้ง ก่อนจะบอกไปว่า

"โทษทีนะ....อยู่กับตัวเล็กน่ะ...เอาไว้ว่าง ๆ แล้วกัน"

แคปไม่รู้ว่าเวลาอื่น พี่วินไปหาใคร ๆ อีกหรือเปล่า แต่เขาขอสัญญาจากพี่วินแล้ว แค่สัญญาที่พี่วินจะรักษาหรือไม่ก็ได้ แต่ไม่ว่ายังไง ทุก ๆ วันเขาจะมารอพี่วิน ที่เดิม

และให้พี่วินเรียกเขาว่า

"เมี้ยว ..... เมี้ยว....เมี้ยว...ตัวเล็กมากินข้าวเร็ว "

เขาถึงจะกล้าโผล่หน้าออกมาให้พี่วินเห็น และก็กินอาหารแบบตามมีตามเกิดที่แล้วแต่พี่วินจะเมตตาซื้อมาให้กิน
แคปคิดกับตัวเอง.....เขานี่มันจะบ้าขึ้นทุกวัน ......

แต่เขาไม่ได้อยู่กับเกย์นี่

ตอนนี้เขาเป็นแมวจรจัดชื่อตัวเล็ก....และตอนนี้เจ้าของก็เอาข้าวมาให้กิน

ไม่รู้สินะ ว่าเขาจะทำยังไงต่อไปดี

แต่ตอนนี้ ขอหนุนตักพี่วิน แล้วนอนหลับซะทีดีกว่า เนอะ.....

"แมวบ้าอะไรวะ....ขี้เกียจ...กินอิ่มแล้วก็เอาแต่นอน....เดี๋ยวเลิกเลี้ยงแน่ ๆ "

ร่างสูงที่ซุกลงกับตักของเจ้าของ อมยิ้มน้อย ๆ เมื่อได้ฟังคำบ่นนั้น ก่อนจะหลับตาลง อย่างเชื่องช้า ท่ามกลางสายลมอ่อน ๆ ที่พัดผ่าน ในบ่ายวันนั้น

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"รำคาญ...ไปไกล ๆ เป็นกระเทยไปอยู่ส่วนกระเทยไป๊"

แม้ว่าตาหวานจะโหวกเหวกโวยวายไล่นังกระเทยควายคนนี้ไปให้ห่าง แต่ดูเหมือนว่า ยิ่งนานวัน
นังบ้านี่จะมาคอย,kวุ่นวายกวนประสาทกับเขาเข้าไปใหญ่ ยิ่งไอ้ท่าทางสะบัดสะบิ้งของมันด้วยแล้วนะ
ยิ่งเห็นยิ่งน่าถีบตูดมันมากขึ้นทุกวัน ไอ้เวรแคปอีกคน หายหัวตลอด อีนังนี่มันมาตามจีบไอ้แคปนะ
ทำไมมันมาด่ากับเขาที่หน้าห้องทุกวันกันล่ะวะ

"ฮัดเช่ย....."

เหวอ....ดูนังบ้านี่สิ ด่าไป จามไป เป็นบ้าอะไรวะ รำคาญมาก ๆ ถึงกับปิดประตูห้อง ใส่หน้ามัน
มันดันเคาะรัว ๆ เป็นชาติ ไม่ยอมหยุด จนตาหวาน ต้องออกมาด่ากับมันให้หนำใจมันนั่นแหละ
อีกระเทยบ้ามันถึงจะได้ยอมจากไปแต่โดยดี

"โทษทีหล่อน...ไม่ค่อยสบายน่ะ...ด่ากับหล่อนเหนื่อยชะมัด...อ่ะเอาข้าวหลามมาฝาก...พอดีไปหนองมนมา
กินซะนะหล่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาด่าด้วยต่อนะ...วันนี้ฉันไปล่ะ ...ปวดหัว..."

ตาหวาน รับข้าวหลามมาไว้ในมือ ไม่รู้นังบ้านั่นใส่ยาพิษหรือเปล่า แต่ทุกทีที่มันมาด่าด้วย มันจะซื้อขนมมาฝากทุกที
เขาไม่ได้เอาให้ไอ้แคปกินหรอก ถึงแม้นังนี่จะซื้อมาฝาก...แคปก็เถอะ เพราะไอ้แคปมันกินยากกินเย็น
อะไร อะไร ก็เลือกกิน อะไรแปลก ๆ หน่อย มันก็ไม่ยอมกินเลย แต่น่าแปลก ที่วันก่อนเห็นมันนั่งกินอาหารแมว
ด่ามันไปว่าอาหารคนมันยังไม่ยอมกิน มันดันกินอาหารแมวซะได้ เชื่อมันเลยจริง ๆ

ข้าวหลามถูกแกะ โดยมีตาหวานจอมงก เป็นคนกิน แกะไปแกะมา ในถุงดันมีกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ติดมาด้วย

......ฉันรู้นะว่าหล่อนต้องกิน
วันก่อนช็อคโกแลตที่ซื้อมา หล่อนก็เป็นคนกิน ฉันรู้ได้ไงน่ะเหรอ...
ก็สิวเม็ดเป้งที่หน้าผากหล่อนไงมันบ่งบอก....
กินเถอะ ฉันซื้อมาฝากหล่อน กินเยอะ ๆ จะได้โตไว ๆ มีแรงมาด่ากับฉันต่อ
แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะซื้อขนมมาให้ใหม่นะยะหล่อน
นังตาหวานเด็กบ้า

จาก ปลา...

เอ่อ.....ตาหวานอ่านข้อความแล้วนั่งมองข้าวหลามแบบปลง ๆ กระเทยบ้าอะไรวะ ซื้อขนมมาฝาก
แล้วบอกว่าพรุ่งนี้จะมาด่ากับเขาต่อ
ตกลงนี่มันจะมาจีบไอ้แคป หรือมันจะมาลับฝีปากกับเขา เพื่อไปชิงแชมป์ปากจัด แห่งประเทศไทยกันแน่เนี่ย
แค่คิดก็ขำ ตาหวานหัวเราะออกมา เพราะรู้สึกว่านังกระเทยนี่มันก็นิสัยดีเหมือนกัน

แต่อดแปลกใจไม่ได้ มาทีไร ไม่เห็นเจอไอ้แคปสักที ตกลงนังนี่มันมาจีบไอ้แคปแน่ ๆ หรือเปล่าวะ

"ซื้อมาเองนะเว้ย....นังปลาเน่า...ขอกินก่อนล่ะวะ"

ตาหวาน หยิบชิ้นข้าวหลามใส่ปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย และอ่านหนังสือการ์ตูนที่เช่ามา อย่างสนุกสนาน

และต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความ...ด้วยความเคยชิน เพราะถึงเวลาที่โรคจิตจะโทรมาหาแล้ว

.........กินข้าวหลามให้อร่อยนะตาหวาน.............

ตาหวานอ่านข้อความในโทรศัพท์มือถือ และยิ้มออกมาอย่างนึกตลก ไอ้โรคจิตนี่อีกคน เป็นใครวะ ไม่เปิดเผยตัว
แต่นอกจากข้อความในโทรศัพท์ที่ส่งมาอย่างสม่ำเสมอ ไอ้โรคจิตนี่ไม่เคยยุ่งอะไรกับเขาเลย และไม่เคยโทรมากวนประสาทด้วย
แต่มันจะโทรมาเป็นเวลาเท่านั้น ถ้าเกิดวันไหนมันไม่ส่งข้อความมา ตาหวานคงจะเหงา ๆ พิกล

ข้าวหลามถูกป้อนเข้าปาก และเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย พร้อมกับที่ ตาหวานกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียง

หากตาหวานฉุกคิดสักนิด เขาน่าจะเอะใจคิดว่า คนโรคจิตที่โทรมา รู้ได้ยังไง ว่าเขากินข้าวหลามอยู่
แต่ตาหวานไม่ทันได้คิดอะไร ยังกลิ้งไปกลิ้งมา และอ่านการ์ตูนที่เช่ามาอย่างเพลิดเพลิน

และเจ้าตัวเขาก็หารู้ไม่ว่าเพื่อนไม่ได้โดนตามจีบ.......
แต่ตัวเองนั่นแหละที่โดนกระเทยตามจีบ แบบไม่รู้ตัว

TBC.......

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปริศนาอักษรไขว้.....หัวใจยุ่งเหยิง 10

พี่วินจ๋า จะโกรธหรือเปล่าที่เขาไปหาช้า....ช่วงนี้มีซ้อมหนักพี่วินก็น่าจะรู้... เมื่อกี้ก็เห็นถือกล่องข้าวอยู่เหมือนกัน สงสัยจะเป็นข้าวกล่องของเขาแน่ ๆ
คงมีแต่ปลาอีกเช่นเคยนั่นแหละ ก็เป็นแมวนี่ กินแต่ปลาตลอด
แคปเดินไปอาบน้ำในห้องอาบน้ำ และเตรียมเสื้อสำหรับเปลี่ยน ตาหวานเหรอ อย่าไปนึกถึงมันเลย ขาโดด โดดชมรมเป็นเรื่องปกติของมัน
ไม่เคยมุ่งมุ่นที่จะเป็นนักกีฬาว่ายน้ำอยู่แล้ว ตาหวานมันเป็นเห็บเกาะเขามา อยากมาว่ายน้ำมันก็มา ไม่อยากมามันก็ไม่มาซะงั้น
ส่วนพี่วิน เห็นว่าเจ็บ มามั่งไม่มามั่งแล้วแต่อารมณ์พี่แก ให้ชมรมมีคนเยอะ ๆ ซะไม่โดนยุบก็พอแล้ว นักกีฬาจริง ๆ มีไม่กี่คนหรอก
ส่วนใหญ่จะพวกหาชมรมเข้าไม่ได้ เข้ามากันเล่น ๆ งั้นแหละ ซึ่งผิดกับแคปที่มุ่งมั่นอยากเป็นนักว่ายน้ำและอยากติดทีมชาติให้ได้
เพราะที่บ้าน ลุง ป้า น้า อา ทุกคนเป็นนักว่ายน้ำกันหมด เขาก็เลยต้องเป็นด้วย จะว่าไป พี่วิน ยังคบกับคนอื่น ๆ อยู่อีกหรือเปล่า
เขาก็ไม่รู้ เพราะเขาเป็นแมว ห้ามยุ่งเรื่องเจ้าของ แต่ว่าบางทีก็หวงเจ้าของเหมือนกันนี่ เจ้าของยิ่งชอบปล่อยใจไปกับใครได้ง่าย ๆ ด้วย
หวงเหมือนกัน ก็พอทำใจรับได้ กับเรื่องเมื่อก่อนของพี่วิน ที่ไม่รู้ว่าวันนี้พี่วิน ยังเป็นพี่วินขาฟันอยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า
อยากจะถามแต่ไม่กล้าถาม เป็นแมวขืนปากมาก ก็แย่กันพอดีน่ะสิเดี๋ยวเจ้าของทิ้ง แล้วไม่เอาอาหารให้กิน เขาคงได้อดตายแน่ ๆ

"วิน...พักนี้ดูนายเงียบ ๆ ไป...มีตัวจริงหรือไง....หรือว่าเบื่อลีลาฉันแล้ว"

เสียงที่แคปได้ยิน ในห้องอาบน้ำ ทำให้ต้องชะโงกหน้าแอบมอง และก็ได้เห็น
พี่วิน....กับ...รุ่นพี่อีกคนในชมรมว่ายน้ำ...ไม่ได้สนิทกันนักแต่ว่า......
บทสนทนาที่เขาได้ยิน มันทำให้ร้าวไปทั้งใจ เมื่อนึกถึงคำตอบที่พี่วินจะตอบ บ้าหรือเปล่า
นี่เขานึกหวงพี่วินตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทั้งที่เมื่อก่อนต่อให้พี่วินจะเป็นหรือตาย ก็ไม่เกี่ยวกับเขาสักนิดเลย เขาเกลียดเกย์
และตอนนี้เขาก็คือแคป ที่เกลียดเกย์ ไม่ใช่แมวที่ชื่อตัวเล็ก เพราะฉะนั้น ตอนนี้เขาต้องรังเกียจพี่วิน และไม่อยากให้พี่วินเข้าใกล้สิ
เอาเถอะจะไปไหนกับใครก็ไปสิ ไปเลย....จะไปมีอะไร อะไรกันถึงไหน ก็ไปเถอะ....แคปนึกอย่างเจ็บในอก แต่ก็ไม่กล้าที่จะไปเสนอหน้า
ไม่กล้าที่จะไปห้าม ก็ได้ ถ้าพี่วินจะผิดสัญญา ตัวเล็กมันก็ต้อง หนีไปจากพี่วินมั่งแหละ แต่พี่วินคงไม่รู้สึกอะไรหรอก
ก็เขาเป็นคนนี้ เป็นมนุษย์ผู้ชายที่พี่วินจะหาที่ไหน ก็ไปหาได้อีกตั้งมากมาย ไม่มีความสำคัญกับพี่วินนักหนาหรอก
ยิ่งคิดยิ่งน้อยใจ รวมทั้งความหึงหวงที่เติบโตอยู่ในใจมากขึ้นทุกวัน มือกำแน่นเข้าหากันอย่างแสนโกรธ ริมฝีปากขบเข้าหากันแน่น
เมื่อนึกถึงว่าพี่วินคงจะตกลงแล้วก็ไปกับไอ้หมอนั่นอีกเป็นแน่ ก็คิดดูสิ ขนาดมีอะไรกับเขา พี่วินยังเห็นเป็นเรื่องเล่น ๆ สนุก ๆ เลย
เขาน่ะคิดนั่นคิดนี่แทบตาย แต่พี่วินกลับไปมีสัมพันธ์กับคนนั้นคนนี้ได้ง่าย ๆ โดยไม่สนใจคนรอบข้าง พี่วิน ขาฟัน
ฉายานี้ เป็นจริงซะด้วย แล้วเขาจะไปทำอะไรได้ล่ะ ในเมื่อเป็นความพอใจของเจ้าตัวเขา แคปก็คงทำอะไรไม่ได้ แค่เป็นแมวที่พี่วินเลี้ยง
ก็คงจะเกินไปสำหรับพี่วินที่ไม่คิดจะผูกพันกับใครเลยสักนิด

"ตัวเล็ก ....รออยู่น่ะ.....นายเข้าใจใช่มั้ย...แล้ว...ตัวเล็ก..ไม่ชอบให้ฉันยุ่ง เกี่ยวกับใครเลย..ยังไงเราอย่ามีอะไรกันแบบนี้เลยดีกว่า
ก็...ถ้าใครมีตัวจริงแล้ว..จะเลิกกันนี่...ฉันเจอแล้วนายก็ทำตามสัญญาด้วยล่ะ..."

วินเอ่ยบอกกับคนที่เคยมีสัมพันธ์กันมาก่อน และอมยิ้มอย่างดีใจ เมื่อนึกถึงเจ้าแมวตัวโตที่ออดอ้อนขอข้าวกล่องจากเขากินทุกวัน
และทำท่าจะผละจากไปง่าย ๆ พร้อมข้าวกล่องในมือที่เขาเตรียมไว้ให้แมวที่เลี้ยงเอาไว้

"คิดจะเลิกก็เลิกง่าย ๆ หรือไง...คิดว่าฉันจะเลิกง่าย ๆ เหรอ..."

คน ๆ นั้นกระชากแขนของวิน เข้าหาตัว และตะคอกเสียงดัง ใบหน้าเครียดขรึมเอ่ยเสียงหนักรอดไรฟัน และบิดแขนของวินเอาไว้
ทำท่าจะลากให้เดินตามกันมา

"ไม่รักษาสัญญานี่....ก็ไหนว่ามีตัวจริงแล้วจะเลิกยุ่งเกี่ยวกันไง...."

วินตะคอกกลับ เขาไม่ชอบพวกที่พูดไม่รู้เรื่อง ตกลงอะไรกันไว้ แทนที่จะทำตามคำพูด..แต่มาทำแบบนี้ เขาเกลียดที่สุด
และพยายามจะบิดข้อมือออกจากคน ๆ นั้นที่ยังพูดไม่รู้เรื่อง

"อย่างนายน่ะเหรอจะเลิกมั่วได้......ไอ้หมอนั่นมันคงทั้งโง่ทั้งตาบอด...ที่รับคนมั่วไม่เลือกอย่างนายให้มาเป็นแฟนมัน..
อย่างนายน่ะ....มันต้องหาผู้ชายมามั่วด้วยเรื่อย ๆ แหละวิน....ฉันจะบอกให้ และนี่คงเป็นแผนเรียกร้องความสนใจล่ะสิ
อยากมีอะไรกันในนี้เหรอ...ก็ดีนะ...ตื่นเต้นดี นายคงจะชอบล่ะสิ"

วาจาเชือดเฉือนบาดลึกไปถึงหัวใจ ทำให้วินชะงักนิ่ง เขาเป็นพวกมั่วไม่เลือกหน้าจริง ๆ แต่ว่า....แต่ว่า...
เขาก็มีหัวใจนะ....ทำไมต้องพูดกันถึงขนาดนี้ด้วย แล้วอีกอย่าง เขาก็เลิกคบกับใคร ๆ หมดแล้ว เพราะว่าตัวเล็กไม่ชอบ
และกลัวตัวเล็กเสียใจด้วย น่าจะเข้าใจกันบ้าง แต่เพราะคำ ๆ นั้น

........นายมันก็มั่วไม่เลิก...ใครจะยอมรับนายได้กันล่ะ...

นั่นทำให้เขารู้สึกเจ็บเสียดไปทั้งใจ เมื่อสำนึกได้ว่ามันเป็นความจริง

"ปล่อย...ใครไม่รักก็ช่างมัน....ฉันรักตัวเล็กก็พอ....บอกให้ปล่อย..ไอ้บ้านี่"

วินไม่ใช่คนสู้คนไม่เป็น แคปที่ทำท่าจะออกมาช่วย มีอันต้องหลบฉากไป เมื่อเห็นหมัดขวาฮุกเข้าปลายคางของพี่วิน
และไอ้รุ่นพี่ร่วมชมรมมันก็ลงไปนอนกับพื้น เห็นดาวหลายดวง

พี่วิน เดินออกไป ยังไม่วาย กระทืบซ้ำที่เป้ากางเกงของไอ้หมอนั่นซ้ำอีกครั้ง ชนิดว่าไม่มีการเกรงกลัว
ริจะทำตัวแบบนี้ ต้องรู้จักทางหนีทีไล่ เขานอนกับใครได้ แต่ไม่ใช่เพราะคู่นอนพอใจ แต่เป็นเพราะเขาพอใจต่างหาก

วินเดินจากไป ด้วยความหงุดหงิดหัวเสีย

.........นายมันมั่วไม่เลือก...ใครมันจะมารับนายได้กันล่ะ...

คำพูดพวกนั้นยังตามมาหาไม่เลิก ยิ่งวิ่ง มันก็ยิ่งตาม ผิดหรือไง ที่เคยมีอดีตไม่ดี...แต่ตอนนี้เขากำลังทำตามสัญญา
กับแมวของเขาอยู่นี่ และเขาต้องรีบเอาอาหารไปให้แมวแล้ว ป่านนี้แมวที่เขาเลี้ยงไว้ คงหิวแย่

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"ตัวเล็ก...เมี้ยว ....เมี้ยว....เมี้ยว..." วินเอ่ยเรียกแมวของเขา และก็พบว่า ตัวเล็ก เดินเข้ามาหาเขาและนั่งลงข้าง ๆ

กล่องข้าวถูกยื่นให้เจ้าแมวที่หิวโซมาทั้งวัน แคปนั่งมองอาหารในกล่อง ทุกทีมีแต่ปลา แต่วันนี้เป็นกับข้าวสองอย่าง และยังมีนมอีก 1 กล่อง
ให้แมวกินอาหารแบบนี้ มันจะไม่แปลกไปหน่อยหรือไงพี่วิน

"ใครไม่รักก็ช่างมัน....ฉันรักตัวเล็กก็พอ..."

คำพูดของพี่วิน ยังดังก้องอยู่ในหู นอกจากพี่วินไม่ได้ไปกับไอ้หมอนั่นและชกมันซะสลบเหมือดแล้ว พี่วินยังบอกว่ารักตัวเล็กอีกต่างหาก
มันทำให้เขาอดยิ้มออกมาไม่ได้ และก็ทำให้พี่วินตาขวาง

"ยิ้มทำไม...แมวยิ้มได้ที่ไหน...หุบยิ้มเดี๋ยวนี้..กินข้าวไป..."

โกรธอะไรของเขานักหนาวะ คนยิ้มก็ไม่ได้ ก็มันอารมณ์ดีนี่ แคปทำเป็นสนใจกับการกินข้าวกล่อง ทั้งที่กลั้นยิ้มแทบไม่อยู่แล้ว
มือของพี่วิน เอื้อมเข้ามาลูบที่ศรีษะของแคปที่นั่งกินข้าวอยู่อย่างช้า ๆ ลูบไล้เล่น ทั้งที่ตาไม่ได้มองหน้าของแคปเลย
ถึงจะงงไปบ้าง แต่มันก็รู้สึกดีจนบอกไม่ถูก รู้ว่าพี่วินลูบหัวแมว ไม่ได้อยากเล่นกับคนอย่างเขา แต่ก็อดดีใจไม่ได้
เลยแกล้ง เอาหัวสีเล่นที่มือพี่วินซะอย่างงั้น อดนึกสนุกไม่ได้ เลยแลบลิ้นเลีย มือพี่วินไปด้วย

แต่พี่วินกลับสะดุ้งและรีบลุกขึ้นยืนทันที

"ทำอะไรน่ะตัวเล็ก....เลีย...เลียมือได้ยังไง"

พี่วินนี่ถามอะไร เป็นแมว...ก็ต้องอ้อนเจ้าของสิ..เลียมือไม่เห็นจะแปลก ก็เขาเป็นแมวนี่ เป็นแมวจรจัดซะด้วย
แล้วตกใจอะไรของเขาน่ะ....เขาอยู่กับพี่วินโดยมีพี่วิน พูดอยู่คนเดียว โดยที่เขาเป็นคนนิ่งฟัง และต้องเล่นบทแมวอยู่คนเดียว
แล้วจะให้เขาตอบหรือเปล่าล่ะเนี่ย......วันนี้ท่าจะอารมณ์ไม่ดีล่ะมั้งเนี่ยพี่วินจ๋าของตัวเล็ก

พี่วินลุกเดินหนีไปแล้ว....โดยที่แคปไม่เข้าใจว่าพี่วินเป็นอะไร

เขายังคงก้มหน้าก้มตาเคี้ยวข้าวที่เจ้าของเอามาให้ต่อ
และจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา อย่างกลั้นไว้ไม่ไหว

"ใครไม่รักก็ช่างมัน....ฉันรักตัวเล็กก็พอ..."

เปลี่ยนจากตัวเล็กเป็นแคปได้มั้ยล่ะพี่วิน.....ร่างสูงนั้นบอกกับตัวเอง และยิ่งยิ้มไม่หุบ

เจ้าของตัวเล็ก................ก็พี่วินเป็นเจ้าของนี่.....เจ้าของที่น่ารักกว่าแมวตัวนี้ซะอีก
แล้วเมื่อไหร่พี่วินจะให้เขาเป็นคนซะที....มีอะไรจะได้คุยกันได้
นั่งเป็นใบ้แบบนี้ บางทีมันก็ลำบากเหมือนกันนะพี่วินจ๋า

TBC.....

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปริศนาอักษรไขว้.....หัวใจยุ่งเหยิง 11

"จริงป่ะ...เออใช่..เล่มนั้นแหละเคยอ่าน..หา..มีสะสมด้วยเหรอ..อย่ามาโม้เลย ไอ้บ้า..จริงป่ะ
ใช่มันออกเป็นเกมส์ด้วย...เคยเล่น...แต่เล่มนั้นมันเป็นของญี่ปุ่นนี้..มีจริงดิ...เล่มนั้นไม่ได้ซื้อเก็บไว้ว่ะ"

ตาหวาน...นอนกลิ้งไปกลิ้งมาคุยโทรศัพท์กับ..เอ่อ โรคจิตที่โทรมาหาบ่อย ๆ
ด้วยความเมามันส์ เพราะเหมือนได้คุยกับคนที่เป็นคอเดียวกัน ตาหวานบ้าอ่านการ์ตูน
บ้าร้องคาราโอเกะ บ้าเลนเกมส์ ยังคงนอนคุยกับโรคจิตที่โทรมาหาอย่างออกรสชาติ
เพราะความรำคาญ เมื่อรับโทรศัพท์แล้ว เลยตะโกนบอกออกไปว่ากำลังอ่านการ์ตูนเรื่องโปรดอยู่
แต่หงุดหงิดตรงที่ว่าเมื่อไหร่เล่มใหม่จะออกซะที

พอตะโกนด่าไป ปรากฎว่าไอ้หมอนั่น ดันบอกเนื้อเรื่องได้ ไป ๆ มา ๆ เลยคุยกันเกือบสองชั่วโมงเข้าไปแล้ว
ตาหวานหัวเราะไปกับคนที่โทรมาหาบ่อย ๆ และเหมือนพวกคอเดียวกัน กะว่าจะด่าซะหน่อยแต่ไหงเลยคุยกันยาวซะได้

แคปนั่งมองเพื่อนด้วยความแปลกใจ วัน ๆ ไอ้หวานมันเอาแต่บ้าอ่านการ์ตูนหาสาระไม่เคยได้ ไหงวันนี้มันมีอารมณ์นอนคุยโทรศัพท์ได้ล่ะนั่น อย่าคิดเลยว่าโวยวายแบบนี้จะคุยกับสาว เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ยิ่งคุยเรื่องการ์ตูนด้วยนะ
ลืมไปได้เลย ตาหวานยังคงนอนกลิ้งไปกลิ้งมา และยังคงคุยโทรศัพท์เสียงดังชนิดไม่เกรงใจชาวบ้านชาวเมือง

"โห่...จริงเด่ะ..ไอ้เล่มนั้น มีแผ่นเก็บไว้ด้วย..."

ได้ทีล่ะโม้เลยนะไอ้ตาหวาน แบบเอ็งมีแต่งก ซื้อแผ่นเก็บเนี่ย เรื่องผิดธรรมชาติแล้ว

แคปเดินหัวเราะและปีนขึ้นไปบนเตียงของตัวเอง ตาหวานยังคงไม่เลิกคุยโทรศัพท์ ยิ่งคุยยิ่งยาว ยิ่งคุยยิ่งไปกันใหญ่
จนเขาต้องเอ็ดมันเสียงดัง

"หวาน...มึงคุยมากไปแล้ว...คุยมาก ๆ เดี๋ยวเป็นมะเร็งสมองนะ..มึงยิ่งโง่ ๆ อยู่"

แม้แคปจะชะโงกหน้าออกมาด่าจากเตียงชั้นบน แต่ไม่ได้ทำให้ตาหวานหยุดคุยโทรศัพท์ได้เลย

"เงียบเหอะมึง...เรื่องของกู..."

เหมือนไม่มีคำว่าเกรงใจ ปากก็บอกให้เพื่อนเงียบ แต่สุดท้ายก็ต้องมาบอกกับคนที่คุยด้วย

"แค่นี้ก่อนนะ...เดี๋ยววันหลังค่อยคุยใหม่..."

ตาหวานกดวางโทรศัพท์ไปแล้ว และเตรียมตัวปิดไฟเข้านอน

ไอ้บ้าแคป บ่นอยู่ได้ คนจะคุยโทรศัพท์ซะหน่อย กำลังคุยกันถูกคอเลยเชียว ดันมาขัดจังหวะซะได้
ว่าแต่.......ไอ้บ้าโรคจิตนี่มันก็คุยสนุกเหมือนกันแฮะ...ว่าง ๆ เซ็ง ๆ คุยกับมันใหม่ดีกว่า
ไอ้หมอนี่มันรู้เรื่องการ์ตูนเยอะจริง ๆ

ตาหวาน ล้มตัวลงนอนและคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย คิดถึงตอนต่อไป ของการ์ตูนเล่มที่อ่านจบ
คิดว่าจะไปร้องคาราโอเกะเพลงที่เข้ามาใหม่เมื่อไหร่ดี

ชีวิตตาหวาน มีแค่เรื่องงี่เง่าไร้สาระแบบนี้ เห็นทีคนมาจีบคงต้องใช้ความสามารถและความพยายามอีกนาน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"หึ....พูดเก่งจริง ๆ เด็กหนอเด็ก..."

ปลามองโทรศัพท์ในมือและวางลงช้า ๆ ก่อนจะยิ้มออกมา เพราะนึกหน้าคนพูดไม่หยุดนั่นออก
ตาหวานเด็กบ้า....เด็กที่มีดวงตาหวานซึ้งหยาดเยิ้ม และท่าทางร้าย ๆ แบบเด็กไร้เดียงสานั่น
ทำให้เขาอยากเข้าใกล้ตาหวานมากขึ้น มากขึ้นทุกที

ตอนแรกแค่คิดว่าเหมือนดอกไม้ดอกตูม ต้องทะนุถนอมและค่อยเป็นค่อยไปให้มาก
แต่ที่ไหนได้ กลายเป็นเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม พูดจาเจื้อยแจ้ว ได้เป็นวัน ๆ
และท่าทางร้าย ๆ แบบน่ารักนั่นยิ่งทำให้เขาถูกอกถูกใจเข้าไปใหญ่

ปกติก็เจอแต่พวกเจนโลก เจนจัดไปหมดทุกอย่าง ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมมากมาย
แต่กับตาหวานไม่ใช่เลย เพียงแค่เห็นแว่บแรก ก็รู้สึกว่าตาหวานน่าสนใจมาก
ใสซื่อ...น่ารัก....แต่ก็ร้ายกาจแบบเด็ก ๆ เขาไม่ต้องคิดอะไรมากมาย
ไม่ต้องคิดอะไรให้ซับซ้อนจนเวียนหัว....มีอะไรก็บอกตรง ๆ พูดกันแบบตรง ๆ
ตาหวานเป็นคนแรกที่ทำให้เขา...อยากลองเข้าหาอย่างช้า ๆ
และให้ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไป ครั้งแรกแค่สนใจ แต่ตอนนี้ชักชอบมากขึ้นทุกวัน

ปลาเอนกายลงนอนที่เตียงของตัวเอง และประตูห้องก็ถูกไขเปิดเข้ามา

"กลับมาแล้วเหรอวิน...พักนี้ยิ้มทั้งวันเลย...ไปหาตัวเล็กมาเหรอ...อารมณ์ดีได้ขนาดนี้"

ปลาเอ่ยแซวเพื่อน และเขาก็ได้เห็นวินยิ้มอย่างสดใส เดินเลี่ยงไปวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะหัวเตียงฝั่งของวิน

"ก็นะ..เอาข้าวไปให้ตัวเล็กมา...พักนี้อ้อนเก่ง...แล้วก็...แล้วก็..ไงดีล่ะ...ก็น่ารักมากกว่าทุกวัน"

พูดไปแล้วก็อดเขิน ๆ ไม่ได้ ตัวเล็กของเขา เป็นแมวจรจัดที่อ้อนเก่ง
บางครั้งก็หนุนตัก บางครั้งก็ใช้ศรีษะมาคลอเคลียให้เขาลูบหัวเล่น จนทำให้เขาต้องซื้อข้าวไปให้ตัวเล็กกินทุกวัน
วันนี้ที่เปลี่ยนกับข้าวไปให้ ดูเหมือนตัวเล็กจะกินได้อย่างเอร็ดอร่อยมากกว่าที่เคย

เขาเลยซื้อไส้กรอกลมควันมาและก็ซื้อผักมาหลายอย่าง คิดว่าพรุ่งนี้จะลองทำอะไรใหม่ ๆให้ตัวเล็กกินบ้าง
หลังจากที่เลิกทำอาหารมาซะนาน....เอาเป็นว่ากับข้าวง่าย ๆ แล้วกัน ที่ไม่ยากจนเกินไป
ดีกว่าให้ตัวเล็กกินแต่ปลาทู..ปลานึ่ง...ปลาทอด...หรืออาหารแมว

วินเดินยิ้มและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมอาบน้ำ ท่ามกลางความแปลกใจของเพื่อน
ปลามองกิริยาท่าทางของเพื่อนอย่างแปลกใจ

พักนี้วินไม่ได้เข้ามาคลอเคลียและขอมีอะไรกับเขาเหมือนช่วงก่อน ๆ และดูเหมือนว่าพักนี้จะไม่ไปไหนกับใครเลย
โทรศัพท์ที่เคยโทรเข้ามาชวนไปโน่นไปนี่ วินกลับตอบปฏิเสธไปอย่างไม่ไยดี

เป็นเรื่องที่ดี แล้วก็เป็นเรื่องที่แปลกสำหรับเขา แต่เขาก็รู้สึกดีใจกับเพื่อนด้วย
ที่ดูเหมือนวินจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น

แต่แปลกใจ....อารมณ์ไหน วินมันถึงได้รักแมวจรจัดที่เลี้ยงไว้มากเกินกว่าปกติ

แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรมากนัก

ปลาสนใจกับการกดข้อความในโทรศัพท์มือถือ

ข้อความบางอย่างถูกส่งก่อนเขาจะเข้านอนในวันนั้น

ข้อความที่เขาคิดส่งไปให้ เด็กตัวแสบ นัยน์ตาหวานเชื่อมที่เขาพอใจมากกว่าใคร ๆ

........หลับฝันดีนะครับตาหวานคนดี.............

TBC.....

ออฟไลน์ kamui1972

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-0
ปริศนาอักษรไขว้.....หัวใจยุ่งเหยิง 12

"มานั่งทำอะไรตรงนี้ยะหล่อน...."

กระเทยควายร่างใหญ่ แต่งหน้าด้วยสีสันแสบทรวงไม่น่าจะเป็นหน้าของคนได้ น่าจะเป็นงิ้วมากกว่าเอ่ยถาม ตาหวานที่นั่งอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่ที่หน้าห้องของตัวเอง
สาเหตุเหรอ...ไอ้แคปมันยังไม่กลับและเขาก็ลืมกุญแจไว้ในห้อง โทรศัพท์ไม่ต้องพูดถึง ตาหวานไม่ชอบพกโทรศัพท์ ไม่ชอบให้ใครโทรตาม และที่สำคัญ เพิ่งทะเลาะกับไอ้โรคจิต
เพราะเถียงกัน เรื่องตอนจบของการ์ตูนเล่มใหม่ เลยทะเลาะกัน โมโหมาหลายวันเลยปิดโทรศัพท์ไม่ให้มันโทรมาได้
ดวงตากลมโตหวานเชื่อม ช้อนสายตาขึ้นมอง นังกระเทย หน้าปิศาจ และก็กลับลงมาสนใจกับการอ่านการ์ตูนต่อ รอเวลาให้ไอ้แคปกลับมาเปิดห้องให้ รำคาญอีกระเทยนี่จริง ๆ
ไม่มีของฝากมาให้ไอ้แคปล่ะก็ อย่าหวังว่ากูจะคุยกับมึงเลยอีบ้า คุยทำไมให้สิ้นเปลืองพลังงาน ตังค์ค่าเหนื่อยก็ไม่ได้ แต่หิวชะมัด ไอ้แคปประสาทนั่นก็เสือกไม่รับโทรศัพท์อีก
กลับมากูจะเบิ๊ดให้กระโหลกแยกเลยมึง โอ้ย ยิ่งคิดยิ่งโมโห ยิ่งโมโหก็ยิ่งหิว ไป ๆ มา ๆ กลายเป็นว่าโมโหหิวไปซะงั้น

"เป็นอะไรหล่อน...ผัวยังไม่มาเหรอ"

ปลาลงนั่งข้าง ๆ ร่างนั้นที่ไม่สนใจเขาเลยสักนิด ยังมุ่งหน้าอ่านการ์ตูนต่อไป

"นี่หล่อน..เป็นอะไร..ทำไมไม่พูดล่ะ..กลัวดอกพิกุลร่วงเหรอ"

ถึงจะถามให้ตายตาหวานก็ไม่มีทีท่าสนใจเลย แถมซ้ำ ยังหยิบเอาเครื่องเล่นเพลงในกระเป๋ากางเกงออกมาและจัดการเสียบเข้าไปในหู
ไม่สนใจกระเทยหน้างิ้วที่นั่งพูดอะไรอยู่ข้าง ๆ เลย จนกระทั่ง ช็อคโกแลตแท่ง และลูกกวาดถุงใหญ่ ที่มีตัวการ์ตูนเป็นการ์ดสี ๆ รูปซูเปอร์ฮีโร่ ถูกดึงมาจากระเป๋าสะพายสีแดงแปร๋นนั่นแหละ
ตาหวานถึงได้หันไปมอง สาเหตุไม่มีอะไรเลย กำลังเก็บสะสมการ์ด และจะเอาไปอวดน้องที่บ้าน ตอนนี้เก็บแข่งกันอยู่ว่าใครจะได้การ์ดแบบเจ๋ง ๆ
และดูเหมือนนังกระเทยมันจะรู้แกว แกะถุงขนมแล้วก็หยิบการ์ดออกมาจากซอง และยื่นให้ตาหวาน
แต่เจ้าตัวเขายังทำเป็นไม่สนใจ แม้จะเหลือบเห็นแล้ว ว่าการ์ดนั้นหายากก็ตามที อยากได้ก็อยากได้ ถ้าได้ไปล่ะก็เอาไปข่มไอ้น้องโง่นั่นได้แน่ ๆ แต่ตอนนี้กำลังเล่นบทหงุดหงิดอยู่

"อ่ะ...หล่อน...ฉันให้..." พูดไม่พูดเปล่า ปลายังหยิบถุงกระดาษที่มีการ์ดกระดาษหลายใบออกมาวางใส่มือให้ตาหวานอีก...

ตาหวานเลยเปลี่ยนสภาพกลายเป็นตาวาว แบบกระทันหัน....ก่อนจะรีบคว้าไว้แทบไม่ทัน...และยิ้มออกมาใด้ ทั้งขนมและช็อคโกแลตก็เลยมากองอยู่ตรงหน้า
ตาหวานละมือจากการ์ตูนเล่มโปรด และกินขนมไป พินิจพิจารณา การ์ดกระดาษไป โดยที่หูก็ยังไม่ได้ถอดหูฟังเพลงออกเลย

"นี่หล่อน...ให้ของแล้ว...ฉันขออะไรตอบแทนหน่อยสิ"

ไม่ทันได้ฟังว่าอีกฝ่ายพูดอะไร ตาหวานก็พยักหน้าส่งไปอย่างงั้น อะไรนะ มันบอกเอามาตอบแทนเหรอ สงสัยจะเอามากำนัลให้ช่วยจีบไอ้แคปให้
ฟังไม่รู้เรื่องก็พยักหน้าส่งไปอย่างนั้น อยากพูดอะไรก็พูดไปเถอะมึง...ได้การ์ดแล้วเป็นพอ
ตาหวานเด็กน้อย ไม่ได้รู้เลยว่าคำขอต่อมาของกระเทยร่างยักษ์คืออะไร

พยักหน้าส่ง ๆ ไปอีก ใครจะอยากฟังเสียงมัน อีกระเทยควาย หน้างิ้ว ใจด่าเขาแต่มือกำลังนั่งนับการ์ดกระดาษในมืออยู่ อย่างเมามันส์ ปากก็เคี้ยวขนมไม่หยุด
จนเมื่อถูกแตะริมฝีปากเข้าที่เปลือกตานั่นแหละ ถึงได้สะดุ้งสุดตัว ปล่อยการ์ดกระดาษในมือ ถุงขนมหล่นลงกระจายเต็มพื้น พร้อมกับที่ลุกพรวดพราดขึ้นยืนแหกปากด่า
เสียงดังลั่น ดึงหูฟังออกจากหู เอามือปิดตาตัวเองไว้ หนึ่งข้างด้วยความตกใจ

"เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย ลวนลามเหรอวะ..อีกระเทยบ้า...เดี๋ยวกูเตะให้คว่ำเลย...โว้ยยยยยยยยยยยยย อีบ้าเอ้ย..."

ปากแผดเสียงลั่นพร้อมกับที่ กระเทยปลอมยืนขึ้นจนเต็มความสูงและเอ่ยออกมา

"นี่เธอ .... พยักหน้าเองนะ...ยอมเอง...แล้วมาด่าฉันทำไม..."

ร่างสูงกระโปรงสั้น สภาพอุบาทว์สิ้นดี เอ่ยบอกเสียงหายแต๋ว ด้วยความลืมตัว

"อะไรวะ...พนักหน้าอะไร...ยังไม่ได้ยอมรับอะไรเลยนะ..แม่งจูบมาได้..อี๋ขยะแขยงว่ะ"

ตาหวานเหยียดริมฝีปากออก และทำท่าสยดสยอง

"นี่ฉันถามว่าขอชิมหน่อยได้มั้ย..ว่าตาหล่อนน่ะ..มันหวานจริงหรือเปล่า...ฉันแค่ถามเล่น ๆ หล่อนดันพยักหน้าฉันก็จูบสิยะ...
หรือเอาไง..จะให้จูบปากแทนเหรอไง...ฉันพร้อมพอดีเลย...มามะเด็กน้อย...จะสอนให้"

กระเทยโรคจิตน่ากลัวทำท่าจะเดินเข้าหาแต่ตาหวานรีบกระโดดหนี เข้ามาอีกทีจะชกให้ฟันร่วงเลย แต่ช้ากว่าใบหน้าเปื้อนสีนั้นซะแล้ว
เด็กดื้อมันน่าแกล้ง ยิ่งดื้อมาก ๆ ฤทธิ์เยอะ ๆ อย่างนี้ยิ่งน่าแกล้ง ไอ้ประเภทกลัวคนเดินผ่านไปผ่านมาจะมาพบมาเห็นน่ะเหรอ ไม่เคยกลัวเลย
ร่างสูงนั้นคว้าเอวบางนั้นได้ ก็โดนซัดเข้าให้ที่ปลายคางไปหลายที ทั้งมือทั้งเข่า สาดเข้ามาเป็นชุด นี่เด็กตาหวานเขาอยู่ค่ายมวยแฟเท็กซ์ของคุณเปรม แฟนทา ทา ยังหรือไงเนี่ย
ถึงได้ฤทธิ์มากขนาดนี้ แต่เสียใจ แชมป์เทควันโด้มหาวิทยาลัยอย่างเขา ไม่เคยยี่หระ กับไอ้เรื่องแค่นี้หรอก
ดื้อ ๆ แบบนี้แหละชอบ....น่ารักดี

แม้จะสะบัดหน้าหนีเพราะขนหัวตั้ง ขนแขนสแตนอัพ แต่นักมวยมือสมัครเล่นอย่างตาหวานหรือจะสู้นักเทควันโด้มหาวิทยาลัย
โดนจูบ จูบ จูบ ที่ริมฝีปากที่เปลือกตาทั้งซ้าย ทั้งขวา จูบไปทั่ว หน้า ลามไปจนถึงซอกคอ...ขาวเนียนนั้น
คนจูบไม่ได้ตั้งใจแกล้งให้วาบหวาม แต่ตั้งใจแหย่เล่น ให้แหกปากด่ามากกว่า.....เล่นเอาทั้งใบหน้าของตาหวาน
มีแต่รอยลิปสติกสีแดง เปื้อนไปทั้งหน้าทั้งคอทั้งปาก...ไม่เว้นแม้แต่กระเทยร่างใหญ่ ที่หน้าตายิ่งอุบาทว์หนัก เมื่อสีลิปสติกสีทาตา
เละละเลงเต็มหน้า เพราะฝีมือเด็กบ้าตาหวานที่สะบัดหน้าหนีนั่นเอง

"ปล่อยกูนะเว้ย...กูจะอ้วกกกกกกกกกกกกก อือ..อีกา..อื้อ..เทย..หะ"

ด่าไปสิตาหวานคนเก่ง....จะจูบให้หายดื้อ หายบ้าเลย ทั้งมือทั้งปากที่ผลักหนีการรุกราน เริ่มอ่อนแรง
เด็กที่อยู่ในโลกของเด็่ก ดูเหมือนไม่รู้ไม่เห็น และไม่เคยสนใจหรือรับรู้โลกของผู้ใหญ่เลย โดนจูบมาก ๆ เข้า มือที่เคยผลักชักหมดแรง
มันวูบ ๆ ในอกบอกไม่ถูก ขาที่เคยเตะ ก็หมดแรง เมื่อถูกปลายลิ้นโลมไล้ และสอดเข้ามาภายในปาก
สมองหยุดคิด พลังการต่อสู้สีเขียว เริ่มลดลง ลดลง เหลือเป็นสีแดง เพราะไม้ตายของอีกฝ่าย คือท่าดูดวิญญาณเห็นท่าจะได้ผลมาก
จนสุดท้าย หน้าจอก็ปรากฎเป็น

Game Over

ตาหวานปล่อยให้อีกฝ่ายจูบจนหนำใจ และเมื่อร่างนั้นปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ ตาหวาน ๆ กลายเป็นตาลอย และทรุดนั่งลง หลังลู่ติดกำแพง
ไม่มีแรงด่า ไม่รับรู้อะไรต่อ ได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ มองหน้ากระเทยหน้าเปื้อนสี.....ด้วยความงง โดยมีแบคกราวด์เป็นถุงขนมกระจายเต็มพื้น

กระเทยหน้าตาอุบาทว์ ตามลงมา แตะริมฝีปากเบา ๆ ที่เปลือกตาของร่างบางที่กระพริบตามองปริบ ๆ อีกครั้ง
ประทับแผ่วเบา ก่อนจะผละจาก และเอ่ยบอกเสียงเบา

"ไม่ใช่เฉพาะตาที่หวานหรอกเหรอ...ทั้งปากทั้งแก้มก็หวานเหมือนกันนี่...เห็นท่าจะหวานไปทั้งตัวด้วย"

ตาหวานไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไร ยังคงกระพริบตาปริบ ๆ อีกหลายครั้ง ปากอ้าค้างอยู่แบบนั้น ด้วยความงง

นังกระเทยวิปริตเดินจากไปแล้ว ทิ้งให้ตาหวาน นั่งเอ๋อ อยู่กับกองหนังสือการ์ตูน และการ์ดกระดาษ และถุงขนมที่กระจายเต็มพื้นอยู่อย่างนั้น
หน้าตาเปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยรอยลิปสติก สีแดง เป็นรอย เปะปะเต็มหน้าเต็มคอไปหมด และต้องใช้เวลาอีกนานกว่าเจ้าตัวจะมีสติคืนกลับมาได้

เมื่อเพื่อนมาลากเข้าห้อง และเอ่ยถาม

"เป็นอะไรวะไอ้หวาน...โดนกระเทยปล้ำมาหรือไง.."

แคปเอ่ยถามเพื่อนและนั่นคือการเรียกสติที่หลุดลอยของตาหวานให้กลับคืนมา เจ้าตัววิ่งเข้าไปในห้องน้ำและเห็นมีแต่รอยลิปสติกสีแดงสดเปื้อนไปทั้งหน้า
เลยทั้งล้างหน้า ทั้งถูสบู่ ทั้งใช้ฟองน้ำขัดรอย ต่าง ๆ ออกไป....แต่ยิ่งขัดก็ยิ่งเหมือนรอยแห่งความรู้สึกจะยิ่งเกาะแน่นตามใบหน้า และริมฝีปากเต็มไปหมด

"ไอ้ปลา...กระเทยวิปริต...ไอ้บ้า...คอยดูนะมึง...คอยดูนะไอ้บ้า..."

ปากกร่นด่าไปอย่างนั้น พร้อมกับที่มือยังถูไปมาที่ริมฝีปากของตัวเอง ทั้งที่รอยลิปสติกไม่เหลือร่องรอยติดไว้อีกแล้ว แต่ตาหวานก็ยังขัดผิวไม่เลิก

ยิ่งขัดรอยยิ่งปรากฎชัด....ไม่ใช่ปรากฎที่ใบหน้า...แต่มันมาปรากฎอยู่ในสมอง และหัวใจ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

แคปตะกุยมือที่มือของพี่วิน และเอียงหน้ามอง เมื่อพี่วิน แกะขนมและวางไว้ในมือ ให้แคปกินขนม แค่จะแกล้ง เล่นเท่านั้น
เอาสิ กล้ากินเหรอ...กินขนมจากมือแบบแมวน่ะ...ถ้ากล้าก็เอาสิ...เล่นให้สมบทบาทแมวหน่อยแล้วกัน

พี่วิน แค่คิดแกล้งแมว แค่นั้น แต่แคปหรือจะย่อท้อ วิญญาณแมวเข้าสิงซะแล้ว แกะให้เหรอ วางให้บนมือด้วยใช่มั้ย
แค่เห็นก็รู้แล้วว่าพี่วินแกล้ง ก็ดี อยากให้เป็นแมว ก็จะเล่นให้สมบทบาทแมวเลยพี่วิน

ปลายลิ้นของร่างสูงนั้นค่อยก้มลงแตะที่ฝ่ามือของอีกฝ่ายที่มีขนมวางอยู่ กัดขนมในมืออย่างเอร็ดอร่อย
และร่างเพรียวบางก็รีบดึงมือออกทันที เอาอีกแล้ว ไอ้รุ่นน้องนี่ มันยิ่งกล้าขึ้นทุกวัน แม้จะไม่สมดั่งที่ตั้งใจที่ได้แกล้งอีกฝ่ายให้สะใจ แต่ก็อดรู้สึกแปลก ๆ ไม่ได้
พอจะดึงมือออก แคปกลับดึงมือของพี่วินเอาไว้ และเลียไปมาที่ฝ่ามือ ของพี่วิน ไม่ได้มีใจคิดเป็นอื่น แค่คิดจะเล่นให้เหมือนแมวแค่นั้น
และเมื่อเงยหน้าขึ้นแคป...ก็เห็นพี่วินสะบัดหน้าหนี ด้วยความหงุดหงิด

อะไรของเขานะพี่วิน...ให้เป็นแมว แล้วเอาแต่แกล้งแมวที่เลี้ยงไว้แบบนี้นี่ใช้ไม่ได้เลยนะพี่วิน....เจ้าของอะไรบ้าชะมัด

แคปเองก็ไม่เข้าใจอะไรพี่วินเหมือนกัน วัน ๆ ทำแต่หน้าหงิก เวลาเอาข้าวมาให้เขา ก็ทำแต่หน้าหงิก เหมือนไม่พอใจเขาอย่างนั้นแหละ
บางทีเขานั่งกินข้าวอยู่ ก็ทำท่าจะเอื้อมมือมาลูบศรีษะเขา พอเขาหันไปมอง ก็ดันชักมือกลับไปซะอีก
ทั้งที่เมื่อก่อน ก็เห็นลูบอยู่ทุกวัน แถมพักนี้ กับข้าว ไม่มีเฉพาะแต่ปลา แต่ดันมีไส้กรอกรมควัน มีน้ำผลไม้ มีนมกล่อง
แถมมาด้วยอีก แมวกินของแบบนี้ได้หรือไงพี่วิน....แต่ก็ดี...ดีกว่ากินอาหารแมว เละ ๆ หรือแบบเม็ดแข็ง ๆ เหม็นกลิ่นปลาแห้งนั่น
เหมือนช่วงแรก ๆ

แล้วนี่พี่วินไม่พอใจอะไรนักหนากันล่ะนั่น.....หรือว่าเขาเล่นไม่เหมือนแมว อ๋อ ท่าจะใช้

เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปซื้อกระดิ่ง กับหูแมวมาดีกว่า จะได้ยิ่งเหมือนแมวมากขึ้น พี่ท่านจะได้พอใจ
เล่นกับเขาหน่อย...เดี๋ยวหน้าจะยิ่งหงิกเข้าไปใหญ่....

แคปกินข้าวกล่องที่วันนี้ พิสดารมากขึ้น พี่วินแปลกดี แมวกินข้าวปั้นได้ด้วยเหรอ แถมมีวาซาบิกับโชยุแถมมาให้ในกล่องอีก
มีน้ำผลไม้มาด้วยอีกหนึ่งกล่อง....แมวบ้านพี่วินนี่กินอาหารญี่ปุ่นนะ แมวอะไร แน้ว แนว

แล้วดูพี่วินสิ ทำท่าจะเอื้อมมือมาแตะตัวเขาอีกแล้ว แล้วก็ผละกลับอีก เหมือนกำลังลังเลอะไรบางอย่าง
จนแคปต้องเอนตัวเอาศรีษะไปสีแขนของอีกฝ่ายนั่นแหละ ร่างเพรียวบางสมส่วนนั้นถึงได้ ยอมแตะมือเข้าที่ศรีษะของเขาอย่างแผ่วเบา
และลูบไล้ไปมาอย่างอ่อนโยน ถ้าแคปไม่ตาฝาด เขาเห็นพี่วิน อมยิ้ม ยิ้มหวานซะด้วย....

เออดี...เป็นแมวมันดีอย่างนี้นี่เอง

เจ้าของยิ้มให้ด้วย...ยิ้มหวานจริงพี่วินจ๋า

ขอเลยนะพี่วิน ขอเลย ขออย่าเอารอยยิ้มแบบนี้ไปให้ใครอีกเลย เก็บไว้ให้ไอ้แคปคนนี้คนเดียวเถอะ....
แล้วจะให้เล่นบทแมวไปตลอดไอ้แคปก็ยอม

TBC....

ออฟไลน์ WEERACHOT

  • ฉันดีใจที่มีเธอ
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 985
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +337/-5
พี่วินครับ รักได้แล้วแหละ....

Kipper

  • บุคคลทั่วไป
 :laugh: กร๊ากกกก...นึกภาพตอนตาหวานโดนกระเทยควายปล้ำจูบแล้ว  อย่างฮา
น่าสงสารจังเยยตาหวาน  มามะ
  :กอด1:  ปลอบขวัญ
 :pig4: ครับ kamui1972
+1 เป็นกำลังใจให้ครับ
ตามอ่านทุกเรื่องที่ kamui โพสต์นะครับ  อ่านจุใจดี
อีกอย่างหนึ่งก็ชอบเรื่องที่คุณเท็นเขาแต่งด้วยเป็นทุนเดิม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-12-2008 09:21:21 โดย Kipper »

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด