#เรื่องสั้นตอนเดียวจบ# "เหนื่อยไหม?"
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: #เรื่องสั้นตอนเดียวจบ# "เหนื่อยไหม?"  (อ่าน 9156 ครั้ง)

ออฟไลน์ mukmaoY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3956
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-7
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************

▼สารบัญนิยายข้าพเจ้า►

•••เรื่องสั้นตอนเดียวจบ (หน่วงทุกเรื่อง)
►แฟนดารา
-มีแฟนเป็นดาราต้องอดทน- (คิดว่าหน่วงน้อยสุด)
►หนี
-เมื่อแฟนต้องแต่งงาน-
►ของตาย
-ของตาย ใครเขาจะมองเห็น-
►It’s You
-เมื่อนายกลับมา-
►เพราะอะไรmpreg
-ทำไมผมต้องท้อง  ทำไมเขาไม่เคยฟัง-
►เหนื่อยไหม?
-เหนื่อยไหม  กับสิ่งที่เธอทำอยู่?-
•••เรื่องยาว
☺เรื่องของหนู หม่าม้า และปะป๊า☺
-หนูไม่อยากให้ป๊าม้าทะเลาะกันเลย-





Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-06-2015 03:27:30 โดย mukmaoY »

ออฟไลน์ mukmaoY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3956
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-7
เป็นเรื่องที่เหมาะแก่การอ่านคั่นเวลา
ไม่เค้นอารมณ์มาก
อ่านไปเรื่อยๆมาเรียงๆ



ฟังเพลงกันค่ะ
https://www.youtube.com/watch?v=flK2tqusitk
Chrisette Michele - Epiphany (I'm Leaving)
(ใส่ไม่เป็น555)

...............................................................................


เหนื่อยไหม?




ผมมีแฟนอยู่คนนึง เราคบกันมาก็ราวๆสามปีแล้ว  เขาน่ารัก  เรียบร้อย  ออกจะหัวทึ่มอยู่บ้าง  ซุ่มซ่ามหน่อยๆ แต่เขาก็นิสัยดี  ผมเป็นฝ่ายจีบเขาก่อน  เรื่องเจอกันผมไม่อยากเล่าหรอกนะ อันที่จริงผมลืมไปแล้วด้วยซ้ำ   เรากลับมาที่ปัจจุบันดีกว่า

ผมทำงานเป็นผู้ช่วยฝ่ายบริหารของบริษัทแห่งหนึ่ง  ผมทำงานดี เจ้านายรัก  และด้วยความรักนี้เองที่มักทำให้ผมได้สังสรรค์บ่อยๆ  การได้พบเจอผู้คนมากหน้าหลายตา  ทำให้ผมมีความสุขมาก  ได้เหล้าชั้นดี ไวน์รสเยี่ยม  และแน่นอนว่าคนธรรมดาๆอย่างผมมีหรือจะไม่นอกใจ....

“กลับมาแล้วคร้าบ”  ผมก้มลงกอดชายผู้เป็นที่รัก  คนตัวเล็กนั่งอยู่บนโซฟานิ่ง ไม่โต้ตอบอะไร จนผมนึกว่าตัวเองกอดหุ่นขี้ผึ้งอยู่นะเนี่ย

“กลับดึกอีกแล้วนะ”  มือสีน้ำผึ้งจับมือของผมไว้แน่น  ผมรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ

“มีอะไรเหรอพี่ไม้”  ผมหอมแก้มเนียน แล้วลงไปนั่งข้างๆกัน

“คุณเคเค้าโทรมาบอกว่าระโดดงาน”   คุณเคคือเจ้านายผมเอง แต่นั่นมันไม่ช็อคเลยถ้าไม่ใช่เรื่องโดดงาน....

“ระไปทำอะไรมา?”  เสียงเนือยๆของแฟนผมไม่แสดงถึงความโกรธ ความหึงหวงอะไรเลยสักนิด  ฟังแล้วชวนง่วงมากกว่า  ผมไม่อยากตอบคำถาม จึงเงียบเสีย บางทียิ่งแก้ตัวจะยิ่งทำให้เรื่องแย่

“คุณเคเค้ารักระมากนะ ถ้าระทำอะไรไม่ดี เค้าก็ตัดใจให้ออกไม่ลงหรอก ระโตแล้วนะ มีอะไรก็บอกพี่ ปรึกษากัน”
ผมไม่ชอบให้ใครมาสั่งสอน ผิดรู้ว่าผมผิด แต่ผมมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรเกินขอบเขตและรู้จักควบคุมได้  ไม่อย่างนั้นคุณเคคงไล่ผมออกไปนานแล้ว
“นี่พี่ว่าผมเป็นเด็กเหรอ”
ผมถามเสียงเย็น  แต่พี่ไม้กลับใช้เสียงเนือยๆชวนง่วงก็ยังคงว่าต่อ  “ไม่ใช่สักหน่อย พี่แค่อยากให้เราคุยกันบ้าง ช่วงนี้ระไม่คุยกับพี่เลย กลับบ้านดึกทุกวัน คิดว่าพี่ไม่รู้เลยเหรอว่าระไปทำอะไรมา  พี่ไม่ใช่ตอไม้นะ ที่ระมองไม่เห็นพี่น่ะ เราคบกัน เราควรจะคุยกันนะ”
“คุยแล้วไงล่ะ  พี่ก็โยงไปเรื่องนี้จนได้”

พี่ไม้เงียบไป หน้าหมองลง

“พี่แค่อยากให้เราเข้าใจกัน  พี่ว่าหลังๆนี้เราเหมือนไม่รู้จักกันเลย”

“เออใช่  ไม่รู้จักกันจริงๆนั่นแหละ  วันก่อนพี่ซื้อแต่กับข้าวที่ผมไม่ชอบ  พี่ใช้ให้ผมล้างจานทั้งๆที่ผมไม่ชอบ  พี่ใช้ให้ทั้งขยะทั้งๆที่มันสกปรกจะตาย   พี่ขอจะเลี้ยงหมาทั้งๆที่ผมแพ้หมาอ่ะ  สามปีมานี่ผมทนจะตายห่าอยู่แล้ว”
ไม่รู้ว่าความอัดอั้นตันใจมันมาจากไหน  ความรู้สึกรักใคร่หายไปหมดสิ้น

“ระใจเย็นๆ  ประเด็นของวันนี้คือวันนี้นะ  วันนี้ที่ระโดดงานต่างหาก”

“ใช่แน่เหรอ!”

“ระเหมือนพูดเรื่องอื่นกลบเกลื่อนเรื่องวันนี้ .... ไอ้ต้นมันเป็นใครล่ะถ้างั้น มันโทรมาหาพี่บอกให้พี่เลิกกับระ เอากันกี่ครั้งแล้วล่ะ....”  ผมกำหมัดแน่น เอาพูดแต่เรื่องบ้าๆด้วยน้ำเสียงไม่สนโลก  ตกลงมึงสนกูจริงป่ะเนี่ย!

“ผมอยากนอน”   ผมตัดบทแค่นั้น แล้วพาตัวเองออกมาจากสถานการณ์คุกรุ่น กลัวว่าจะใช้กำลังกับคนที่รัก

..................................

เช้าวันต่อมา ผมแต่งตัวเสร็จก็ลงมาด้านล่าง ปกติพี่ไม้จะทำกับข้าวไว้ทุกวันแต่วันนี้คงไม่สินะ  เมื่อลงมาแล้ว ก็เป็นอย่างที่คิด  พี่ไม้ยังนอนหลับอยู่บนโซฟา ไม่มีผ้าห่มสักผืน  นอนขดตัวเหมือนกุ้ง ดูๆไปแล้วก็น่ารักดี ถ้าหากเมื่อคืนเราไม่ทะเลาะกัน
ผมสตาร์ทรถ ขณะที่จะเข้าไปนั่งนั่นเอง เสียงหนึ่งก็บาดหูผม
“เราเลิกกันเถอะ”
ไม่รู้เพราะสิ่งใดมาดลใจ ผมไม่คิดอะไรเลยนอกจากพูดว่า  “ตามใจ”

...................

เย็นวันนั้นผมสำมะเลเทเมาอยู่ในผับแห่งหนึ่ง  ไม่ใช่ว่าผมเฮิร์ทอะไรหรอกนะ ก็แค่ยังไม่อยากกลับบ้าน  ผมย้ายมาอยู่กับเขาตั้งแต่ปีที่แล้ว  ขายคอนโด ขายทุกอย่างมาอยู่บ้านเขา ดังนั้นถ้าจะบากหน้ากลับไปเอาข้าวของคงต้องใช้เวลาหน่อย  อันที่จริงผมก็ไม่อยากเลิกหรอก ใครจะอยากเลิกล่ะจริงมั้ย คนเราคบกันมาตั้งนาน มีช่วงเวลาดีๆด้วยกัน  แต่ผมยอมรับว่าพี่เขาคงทนไม่ได้จริงๆ  ผมบ่นกระปอดกระแปด  พูดกับตัวเองเหมือนคนบ้าว่าผมมันเลวเองซ้ำๆอยู่ในผับ

สุดท้ายผมก็ได้ผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งกลับมา 
ตื่นมาด้วยความมึน  ผมลุกจากเตียงเพราะกลิ่นหอมของข้าวต้ม  ในห้องเช่าเล็กๆ แค่มองไปก็เจอคนๆนั้นโดยไม่ต้องหา  ชายร่างเล็ก ผิวสีแทน ผมยาวระคอกำลังตักข้าวต้มใส่ถ้วย

“นายกินสิ”
“ขอบใจ”
ผมนั่งกินข้าวเงียบๆ  ฟังแต่เขาคุย ซึ่งมีแต่เรื่องตลกๆ เรื่องน่าสนใจทั้งนั้น  ดูเหมือนเราจะชอบอะไรเหมือนๆกัน เขาชื่อบี เป็นคนกรุงเทพฯโดยกำเนิด  หน้าตาดี นิสัยก็ดี  น่ารักว่ะ...
เราแลกเบอร์โทรกันในเช้าวันนั้น  ก่อนผมกลับมาที่บ้าน  ในวันนี้ผมไม่ต้องไปทำงาน ดังนั้นผมจะจัดการเอาข้าวของไปไว้ที่บ้านบีเสียให้หมด
รถหรูเหยียบล้านจอดเทียบท่าในโรงจอดรถ  เช้าที่แสนจะสดใส  ผมสูดอากาศดีๆเข้าเต็มปอด  เดินชมดอกกล้วยไม้ที่อดีตแฟนผมปลูกบานสะพรั่ง  เสียงน้ำไหลอยู่หลังบ้าน  ผมจึงเดินไปหาเสียงนั้น
คนตัวเล็กใบหน้าสวย หาได้ยากยิ่งในเมืองไทย  ผมเข้าไปกอด 
“มาเก็บของ”  ในใจผมแอบคิดนะว่าเขาควรจะให้อภัยผม
ไม่มีเสียงตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก....
“ไปช่วยผมเก็บหน่อยสิ”   เท่านั้นร่างเล็กจึงขยับ  พี่ไม้ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามามองผม  มือเล็กที่สั่นนิดๆเหมือนจะข่มความรู้สึก  ผมเบือนหน้าไปทางอื่นจะได้ไม่ต้องนึกสงสารเขา

เมื่อผมขนกระเป๋าเข้าในรถเรียบร้อย พี่ไม้ยังไม่มีทีท่าจะไป  ผมจึงยกมือไหว้  แต่ดวงตาคู่สวยที่เหม่อลอยนั้นไม่สนใจผมเลย
“พี่”
หยาดน้ำใสไหลจากตา พี่ไม้ก้มหน้าหลบ หยดน้ำตาจึงหยดลงพื้น ผมมองมันด้วยความปวดร้าว สงสารเขามาก
“เรายังเป็นพี่น้องกันนะ”  พูดจบก็วิ่งเข้าบ้านไป
ผมก้าวขาไปหาเขาไปได้เลยจริงๆ ผมว่าผมเจอคนที่ดีกว่าแล้ว คนที่สดใสร่าเริงไม่น่าเบื่อเหมือนพี่ไม้

............................

ผมกับบีเข้ากันได้ดี  บีร่าเริง พูดเก่งมาก  (ย้ำว่ามาก)  ผมที่ไม่ค่อยจะชินกับการฟังคนใกล้ตัวพูดกับตัวเองตลอดเวลาก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้หยุด ก็คงต้องปล่อยให้เขาพูดต่อไปละเนอะ   แต่การพูดนี่มันดีอย่างนึงนะ คือเราได้รู้อะไรจากเค้ามากขึ้น  และรู้ว่าเราชอบเขามากขึ้นแค่ไหน  ผมไม่เคยเบื่อเลยที่ฟังบีพร่ำเพ้อต่างๆนานา  เห็นเขามีความสุข ใบหน้าแจ่มใส ไม่อมทุกข์เหมือนคนเก่าก็ดีแค่ไหนและ
แต่บีมีข้อเสียอยู่อย่างคือ เขาค่อนข้างฟุ่มเฟือย  พอรู้ว่าผมมีเงินหน่อยก็อ้อนนู่นอ้อนนี่  ไอ้ผมจะให้เท่าไหร่ก็ได้ ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก  แต่ทำไมไม่เหมือนคนอื่นๆเลยน้าที่เขาประหยัดกันน่ะ อย่างพี่ไม้ยังประหยัดจะตายทั้งๆที่ตัวเองรวยกันทั้งบ้าน

“ระว่าเราย้ายบ้านกันมั้ย ไปหาห้องที่ใหญ่กว่านี้ ห้องนี้มันโคตรเล็กเลยอ่ะ อึดอัดมาก”  บีเข้ามาหนุนตักผม  ใบหน้าที่แสนร่าเริงตั้งใจจ้องแต่หนังสือนิยาย

“แล้วหาได้ยัง ลองไปหามาสิ เดี๋ยวดูราคาก่อน”
“จริงเหรอ  !! ขอบคุณมากคร้าบ” 




.............
เวลาเปลี่ยน ....ใจคนก็เปลี่ยน
..............



คอนโดราคาเหยียบล้านที่ผมซื้อมา  ค่อนข้างดีทีเดียว จริงๆแล้วบีเป็นคนเลือกอ่ะนะ  เราอยู่ด้วยกันตอนนี้ก็สามเดือนแล้ว  บอกตรงๆว่าผมเสียดายเงินที่ซื้อคอนโด เพราะมาคิดดูอีกที มีหลายอย่างที่เราไม่เหมือนกัน  ผมคิดว่าเราไม่น่าจะไปกันรอด  จะหาว่าผมเห็นแก่ตัวก็ได้นะ แต่ตอนนี้ผมเจอคนที่น่ารักกว่าบีอีกคน  เราคุยกันผ่านโปรแกรมแชทในมือถือทุกวัน  ซึ่งบีไม่ได้สนใจ  ผมว่าเขาสนใจแต่เรื่องของตัวเองว่ะ  จะชอบทำดีก็ต่อเมื่อเราซื้อของให้  ขี้อ้อนเป็นที่หนึ่ง  ไม่รู้ว่าตอนแรกผมไม่รำคาญได้ยังไงนะ  สู้คนนี้ก็ไม่ได้ เขาชื่อนัท หน้าตาดีมาก  ขาวใส เหมือนหนุ่มเกาหลี  ผมเข้าใจเลยว่าทำไมสาวๆถึงชอบหนุ่มเกาหลีกัน  แบบว่าน่ากอด น่ากินตลอดเวลาที่เห็นจากรูปดิสเพลย์

“พี่ไม้ว่าน่ารักป่ะ”   ผมยื่นโทรศัพท์ให้พี่ไม้ดู  เขาพยักหน้าเล็กน้อยเป็นอันว่าเห็นด้วย   แล้วผมก็กลับมาแชทต่อ   
คงสงสัยล่ะสิว่ามาบ้านพี่ไม้ทำไม  ก็แหม คนเคยรักกัน พอดีผ่านมาทางนี้จึงเข้ามาเยี่ยม  ปรากฏว่าพี่ไม้ก็ยังคงอยู่บ้านไป ไม่เห็นจะทำอะไร   ไม่ออกไปเที่ยว 
“ไม่เหงาเหรอ”   
คนน่ารักส่ายหน้า

“แฟนระเขาจะไม่หึงเอาเหรอ มาหาแฟนเก่าเนี่ย”

“ไม่หรอก  ผมว่าจะเลิกกับเขาอยู่พอดี”

“ทำไมล่ะ?”  สีหน้าสงสัยเด่นชัด  ผมจึงต้องตอบอย่างขัดมิได้

“ก็ไงล่ะ  แบบว่าบีอ่ะมันพูดมาก  น่ารำคาญจะตาย  ใช้เงินฟุ่มเฟือยด้วย เนี่ยผมเพิ่งซื้อคอนโดใหม่  แต่ดีนะกันไว้ก่อนไม่โอนเป็นชื่อมันน่ะ   จริงๆผมก็ไม่อยากเลิกหรอก แต่คนมันไม่รักแล้วนี่นา ถ้ายื้อต่อไปเดี๋ยวมันจะเจ็บทั้งคู่”

“ก็เลยปล่อยให้เขาเจ็บคนเดียวสินะ”

“หา พี่ว่าอะไรนะ พูดเบาเหมือนเดิมเล้ยพี่เนี่ย”

  “เปล่าหรอก”

“เอ้อ ! ก็นี่ไง ผมเจอคนใหม่ที่ให้ดูรูปเมื่อกี๊นี้น่ะ  น่ารักเนอะ น่ารักมาก  อยากเห็นตัวจริงมากเลย แต่น้องเขายังเรียนอยู่เชียงใหม่ ต้องรอปิดเทอมแล้วจะมากรุงเทพ”

แล้วจู่ๆพี่ไม้ก็หัวเราะ  หัวเราะแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน  หัวเราะจนน้ำตาไหลเลย  ผมนี่สิที่งงเป็นไก่ตาแตก มีเรื่องตลกอะไรวะ ...
“พี่ว่าระน่ะพูดมากเหมือนแฟนระเลยนะ  สงสัยอยู่กับใครมากจะเป็นแบบนั้น อย่างที่เขาว่านั่นแหละ”

“อ๋อ ฮ่าๆๆๆ”

“ตอนอยู่กับพี่อ่ะ  พี่มันน่าเบื่อใช่มั้ยล่ะ ระก็เลยอมทุกข์ตลอดเลย  เดี๋ยวถ้าระลองคบกับน้องหน้าขาวนี่ อาจจะนิสัยเป็นอย่างอื่นก็ได้นะ  เช่นแอ๊บแบ๊ว สาวแตกไรเงี้ย”
“โหพี่ไม้ พี่แม่งก็พูดเว่อร์เกิ๊น น้องเขาไม่สาวหรอกเชื่อดิ”



........

เสียงครวญครางที่ผมคุ้นเคยดีดังมาจากห้องนอน  ไม่ต้องอธิบายบ้าบออะไรมากหรอกนะ  ผมรีบเปิดประตูห้องทันที!!

“ไอ้บี!”
ไอ้บีแม่งกำลังนอนกับผู้ชายสองคน  กำลังเมามันส์เลยนะมึง
“สามคนกันเลยเหรอพวกชั่ว  ออกไปจากห้องกูเดี๋ยวนี้!!”
ด้วยเสียงที่ทรงอำนาจ ทำให้ไม่มีใครกล้าต่อกร ถึงแม้ผมจะเห็นว่าตาของพวกมันโมโหเช่นกัน

“ระ บีขอโทษนะ”  ไอ้บีมาเกาะแขนเกาะขาเหมือนปลิง  ผมตบหน้าไปหนึ่งทีจนมันล้มคว่ำ  หนอยทีนี้ทำอ่อนแอ
“เก็บข้าวของของมึงออกไป อย่าให้กูเห็นหน้าอีก หนอย กูประเคนทุกอย่างให้ก็ยังทำกับกูได้ลงคอ”
ร่างเล็กลุกขึ้นแล้วเข้ามาทุบผมไม่ยั้ง หลายต่อหลายครั้ง ซึ่งผมก็สู้กลับด้วยการผลักออกและเตะบ้าง ต่อยบ้าง
“มึงคิดว่ากูไม่รู้เหรอว่ามึงมีกิ๊กน่ะ !  คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าเหรอ ตัวเองถูกตลอดเลยสิ คนอย่างมึงไม่มีใครรักมึงจริงหรอก ขนาดแฟนเก่าที่เขาดีหนักหนาที่มึงเล่าให้กูฟังทุกวันเขายังทิ้งมึงเลย  โถ ไอ้คนน่าสมเพช!”  ร่างเล็กที่สะบักสะบอมวิ่งขลุกขลักออกไปด้วยเสื้อผ้าหลุดลุ่ย
ผมโมโหสุดขีด ฟาดข้าวของที่มันขวางหูขวางตาออกไปให้หมด  แม่ง อยากจะร้องไห้มันก็ไม่นึกร้อง  มันอัดอั้นอยู่ในอกที่ผมถูกนอกใจ  ได้แต่ระบายทางอารมณ์ที่รุนแรงแทน 
ที่ไอ้บีมันพูดมา ผมจุกมาก  มันมาด่าผมได้ยังไง  มันรู้ได้ยังไงว่าผมเป็นพระเจ้า  ถ้าผมเป็นพระเจ้าจริงจะถูกมันหักอกเหรอ!   
ปกติเวลาที่ผมโกรธแบบนี้ผมต้องหาคนระบายสักคน คนที่จะปลอบผม เข้าใจผมอย่างไม่สงสัยอะไร  ผมนึกออกแค่คนๆเดียวเท่านั้น....




“พี่ไม้!!  เปิดประตูหน่อย”  ผมตะโกนเรียกลั่นบ้าน  ผมไม่สนใจว่าใครหน้าไหนจะด่าจะว่า  ขอแค่พี่ไม้ออกมาหาผม  ออกมาปลอบผม

“พี่ไม้!!!”  ผมเขย่ารั้วอย่างแรง  จนกระทั่งเห็นร่างสูงของใครบางคนที่ไม่ใช่เมียเก่าผม!

“คุณครับ ใจเย็นๆครับ”  ไอ้หล่อหน้าเข้ม  ดูยังเด็กมากกว่าผม  มันเดินเข้ามาเปิดประตูให้   ผมจ้องมันไม่วางตา  ใคร...มันคือใคร...

“พี่ไม้อยู่ไหน”

“ในบ้านครับ  เชิญเข้าบ้านก่อนครับ”

“มึงเป็นอะไรกับพี่ไม้”
มันชะงักไปนิด  แต่ก็ยังไม่ยอมตอบ  ไอ้เด็กเวรเดินนำหน้าผมเหมือนมันเป็นเจ้าบ้าน  นั่นยิ่งทำให้ผมโมโหมากขึ้นไปอีก

พอผมเดินเข้าไปในบ้านก็ไม่เจอพี่ไม้  เด็กนั่นไม่พูดอะไร แต่นำผมขึ้นไปบนบ้าน ...จะให้คิดอะไรได้อีกวะ!

“แม่งเอ๊ย! มึงเป็นผัวใหม่เมียกูเหรอวะ”  ผมกระชากไหล่มันอย่างแรง  ผลักมันอีกที  หน้ามันเสียไปเหมือนกัน  มันไม่มีท่าทีจะโต้ตอบ  ผมเลยได้ใจ คิดว่ามันกลัว เลยต่อยมันไปอีกหมัด

“เชี่ย!  ฟังก่อนสิคุณ  พี่ไม้อยู่ในห้อง ไม่สบาย”
อย่านึกว่ากูจะเชื่อ
“แล้วมึงเป็นใคร”

“น้อง” แม่งตอบห้วน กวนตีนชะมัด

“น้องท้องติดกันล่ะสิ  มึงเปิดห้องเลย กูจะดูว่าใช่แน่มั้ย มึงหลอกกูไม่ได้หรอก”   เด็กเวรเปิดประตูห้องนอนที่เคยเป็นของผม

....ผมถึงกับผงะ
ทำไมร่างโปร่งบางนั้นดูราวกับจะจมหายไปกับที่นอน.....มันดูผิดปกติ
พี่ไม้นอนหลับตา  หายใจแผ่วเบา...ผมก้าวเท้าไปหาอย่างเงียบๆ  ลืมสิ้นว่าโกรธใคร โกรธอะไรมาบ้าง  พี่ไม้ค่อยๆลืมตา  เมื่อผมสัมผัสฝ่ามือร้อนจัดนั้น

“พี่เป็นอะไร”

“ก็ไข้ธรรมดาเนี่ยแหละ แต่ไม่หายสักที ผมพาเค้าไปหาหมอแล้วนะ แต่มาไข้กลับวันนี้ พรุ่งนี้ถ้าไม่ดีขึ้น ก็จะพาไปอีก”  เสียงไอ้เด็กจอมแส่แทรกขึ้นมา

“มาหาพี่มีอะไรหรือเปล่า”  พี่ไม้พูดแผ่วเบา

“จะให้มีอะไรล่ะ เรื่องเดิมๆ ....แต่พี่ไม่สบายทำไมไม่บอกผม ให้คนอื่นมาดูแลได้ยังไง”  ผมแอบจิกกัดไอ้คนที่ยืนหัวโด่อยู่ข้างหลัง

“ธันว์ก็เป็นน้องพี่เหมือนกับระนั่นแหละ  อีกอย่าง...พี่ไม่กล้ารบกวนระหรอก”
ผมถอนหายใจกับความใจแข็งไม่เข้าท่าของพี่ไม้ 
“งั้นเดี๋ยววันนี้ผมดูพี่เอง ให้มัน เอ้ย! น้องเค้ากลับไปก่อน”  ผมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ไอ้เด็กนี่เข้าใจสถานการณ์จึงออกไปแต่โดยดี
...

นานเท่าไหร่แล้วนะที่ผมไม่ได้ดูแลพี่แบบนี้.....เช็ดตัว  ป้อนยา  แม้กระทั่งพยุงไปปลดทุกข์
ผมพยายามยิ้มให้กำลังใจคนป่วย และเลือกที่จะเล่าเรื่องที่ตัวเองประสบพบเจอมาให้เป็นโทนเรื่องตลก ยอมรับในสิ่งที่บีมันทำ  ...ก็แหงล่ะ ผมมีเด็กเหนือมาดามใจแล้วนี่
แต่สิ่งที่ผมแอบผิดหวังหรือจะเรียกว่าอะไรดี....น้อยใจ
คือพี่ไม้ไม่ยอมยิ้มเลย  ไม่แม้แต่มองกันตรงๆ  เวลาเขาต้องการอะไร ก็จะแค่พูดเบาๆราวกับกระซิบ
“ดึกแล้ว  ระไปนอนเถอะ” 

“ขอนอนกับพี่ได้หรือเปล่า  นี่ก็ห้องผมนะ”  ผมพูดทะเล้น

“แค่เคย...”
ผมหุบยิ้มฉับ  แต่ผมมันพวกดื้อด้าน  ไม่สะท้านกับเรื่องแค่นี้หรอก
“แรงขึ้นนะเรา” หยิกแก้มนิ่มๆ ของเขาไปทีนึง  แล้วปิดไฟ ล้มตัวลงนอนข้างๆกัน  ไม่รู้คนน่ารักจะงอนอะไรนักหนา  พลิกตัวหนีผมไปซะงั้น
ไม่ได้ใส่ใจอะไรเพราะคิดว่าคงเป็นอารมณ์ของคนไม่สบาย  ไม่นานผมจึงเคลิ้มหลับไป
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-06-2015 03:26:24 โดย mukmaoY »

ออฟไลน์ mukmaoY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3956
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-7

“ฮึก.....ฮ...”
เสียงสะอื้น....กับเตียงสั่นๆ

...โดนแน่กู....เอาไงดีวะ  เกิดมาไม่เคยเจอด้วย  สวดมนต์ก็ไม่เป็น ลืมไปหมดแล้ว  ชีวิตนี้ไม่เคยเข้าวัด....ลองข่มตาก่อนละกัน เผื่อหลับลง
“ฮืออออ”
จิตใจฟุ้งซ่านจนนอนไม่หลับเลยเว้ย!!!!!
แม่งงง กูโมโหแล้วนะ เจอกันสักหน่อยเป็นไง!

ผมลืมตา เปิดไฟหัวเตียง.....
ไม่มีสิ่งที่ผมคิด...แต่...พี่ไม้....
“พี่ไม้...ร้องไห้ทำไม”  พี่ไม้พยายามซ่อนดวงหน้าหวานเอาไว้ พลางเช็ดน้ำตาไปด้วย  แม่งโคตรไม่เนียนอ่ะ

“พี่ไม้ครับ...”  ผมคาดคั้น

“พี่...พี่ฝันร้ายน่ะ”

“แล้วก็ไม่บอก...เป็นไข้ทีไร ฝันร้ายทุกที คราวนี้ฝันว่าอะไรครับ ฝันร้ายกลายเป็นดีทุกครั้งนี่นา พี่อย่าร้องเลย”  ผมลืมไป....ทุกครั้งที่พี่ไม้เป็นไข้ แกมักจะปลุกผมให้ฟังฝันร้ายนั้นตลอด  เล่าจนเคลิ้มหลับไปเอง เรื่องส่วนมากก็ไม่พ้นผมหรอก

“พี่...ฝัน...ไม่มีอะไรหรอก นอนเถอะ ขอโทษที่ทำให้ตื่น”


.........................................

ผมเทียวไปเทียวมาบ้านพี่ไม้บ่อยครั้ง  ไปทีไรก็ต้องเจอธันว์ทุกที ถึงแม้มันจะไม่ได้แสดงอาการเกินกว่าน้อง  แต่ผมก็อดห่วงไม่ได้  ...ผมหวงพี่ไม้
ผมอยากดูแลพี่เขาเหมือนเดิม  อยากแชร์สิ่งที่พบเจอมาในแต่ละวันให้พี่ไม้รับรู้  เพราะตอนนี้พี่ไม้มีแต่ซูบลงๆ  จะพาไปโรงพยาบาลก็มีธันว์ขัดตลอด  หาว่าพาไปแล้วบ้าง หมอยังไม่นัดบ้าง  ผมอยากให้พี่ไม้เข้มแข็งสู้กับอาการป่วย  แต่ผมดูออกนะ...แววตาพี่ไม้ไม่สดใสเหมือนอย่างเคย
และผมนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าครั้งสุดท้ายที่แววตานั้นสดใส มันคือตอนไหนกัน....?


“เดี๋ยวพี่จะพานัทไปรู้จักพี่ชายที่สนิทกัน  พี่เขาไม่สบายมาหลายวันแล้ว”  ผมไปรับน้องนัทมาจากสถานีขนส่ง  น้องเขาน่ารักยิ่งกว่าในรูปซะอีก  ตัวเล็กกำลังเหมาะมือเลย แต่ผมผิดหวังนิดๆตรงที่น้องเขาออกสาวมากไปหน่อย  มันไม่ใช่สเป็คผม  ผมชอบนิ่งๆแบบพี่ไม้มากกว่า  ถ้าออกสาวขนาดนี้ ผมเอาผู้หญิงไม่ดีกว่าเรอะ

“คนที่พี่เล่าให้ฟังใช่มั้ยคับ”  น้องจะพูดคะก็ได้นะ พี่ไม่ว่าหรอก  เห็นแล้วเกร็งชะมัด

“จริงๆแล้วเขาเป็นแฟนเก่าพี่เอง  แต่เลิกกันหลายเดือนแล้วนะไม่ต้องห่วง”  ผมรีบแก้  กลัวเด็กมันใจเสีย ไม่ให้ผมเอา

.
.
.

“พาใครมาด้วยน่ะ”  ไอ้ธันว์ทักทันทีที่เราสองคนลงจากรถ  เหมือนมันยืนดักรอหน้าบ้านยังไงยังงั้น  ให้อารมณ์เมียดักตีหัวผัวที่ลากอีหนูเข้าบ้าน  อยากจะบอกมันจริงๆว่าคนที่ห่วงกูควรจะเป็นพี่ไม้มั้ยไอ้เด็กนี่

“แฟนใหม่”  มันชักสีหน้า  ทำท่ายึกยักไม่ให้ผมเข้าบ้าน
ผมเห็นนะว่ามือมันกำหมัดแน่นทั้งคู่  น้องนัทคงเห็นเหมือนกัน ถึงได้เกาะแขนผมหลบอยู่ข้างหลัง
ช่างมันเหอะ....จะมาคิดแทนพี่ไม้มันก็ไม่ถูก  เราสองคนเลิกกันแล้ว ถึงผมจะตัดไม่ขาด  แต่คนมันไม่ใช่ก็คือไม่ใช่  พี่ไม้ไม่สามารถให้ผมได้เท่าที่ผมต้องการ  แล้วผมผิดตรงไหนที่จะหาคนใหม่?

ผมไม่สนใจธันว์  จูงมือน้องนัทเข้าบ้าน  เจอพี่ไม้นั่งกินข้าวอยู่พอดี
“โห ฝนตกแน่เลยวันนี้”  ผมทักอย่างดีใจ  พี่ไม้หน้าสดใสขึ้นเยอะ    แสดงว่าใกล้หายแล้วน่ะสิ  พี่เขาชวนผมกินข้าวตามมารยาทนิดหน่อย ผมเลยแนะนำน้องนัทให้พี่ไม้รู้จัก แล้วให้น้องนัทกินข้าวเลย เพราะเพิ่งมาถึงกรุงเทพ คงจะหิวน่าดู
น้องนัทนั่งตรงข้ามพี่ไม้  ยิ้มไร้เดียงสา  ผมว่าผมดูคนไม่ผิด  น้องนัทซื่อจริงๆ คงไม่คิดหึงหวงอะไรกับแฟนเก่าผม
แต่พี่ไม้นี่สิ  จากหน้ายิ้มกลับนิ่งไป  ก้มหน้าตักข้าวกินคำเล็กๆ  ดูเหมือนจะเคี้ยวช้าลงด้วย  ผมเข้าใจนะ คนกำลังอ่อนแอ ย่อมต้องการกำลังใจเป็นธรรมดา  แต่สิ่งที่พี่ไม้บอกประจำว่าตัดใจจากผมได้แล้ว  ...ขอให้มันจริงละกัน

ผมคุยอะไรอีกนิดหน่อยจึงพาน้องนัทกลับคอนโด 
แผนที่จะรวบหัวรวบหางเป็นอันตกไป เพราะผมรู้สึกไม่สบายใจเลย  หนึ่งคือรู้สึกผิดที่พาแฟนใหม่ไปเหยียบบ้านเขา  คงจะเจ็บใจไม่น้อยเชียวหละ  ผมรู้จากประสบการณ์ที่ไอ้บีมันทำ  มันเจ็บไม่ใช่เล่น 
สอง...ผมไม่อยากเห็นแววตาเศร้าคู่นั้นอีกต่อไปแล้ว  แต่ผมนึกไม่ออกว่าควรทำยังไง  ผมเชื่อนะว่าพี่ไม้เข้มแข็งพอที่จะเดินหน้าต่อไป  ผมถึงทิ้งเขามาไง  แต่ทำไมมันใช้เวลานานขนาดนี้  ผมไม่อยากเห็นคนน่ารักต้องเศร้า
ถ้าให้นึกย้อนไปวันที่เราทะเลาะกัน  ผมกลับนึกมันไม่ออก  จะว่าผมเลวก็ได้นะที่หลงลืมเรื่องชั่วๆของตัวเอง 
แต่คนเราถ้าจะคบกัน มันก็ต้องมีหยวนๆกันบ้างป่ะวะ??

“พี่ระโอเคหรือเปล่า”

“อืม...ก็โอเคอยู่...”

“พี่มีอะไรก็บอกนัทสิ  ถึงนัทจะเด็กแต่นัทก็เป็นที่ระบายได้นะ”  คำพูดของนัทมันทำให้ผมซึ้งใจมาก  น้องอาจไม่ตรงสเป็คเราทุกอย่าง  แต่น้องน่ารักจริงๆ  ผมจึงหอมแก้มเป็นรางวัล  ซึ่งน้องเขินหน้าแดงเลย  เป็นครั้งแรกที่เราทำมากกว่าจับมือ...แหงล่ะเพิ่งเจอกันนี่นา
ส่วนไอ้เรื่องจะเคลมน่ะลืมไปได้เลย  ไม่มีอารมณ์



วันต่อมาผมพาน้องนัทไปซื้อของใช้จำเป็น  น้องคงอยู่นี่ยาว เพราะสอบติดรับตรงมหาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ  เปิดเทอมเมื่อไหร่ ค่อยหาที่ทางอีกที
“พี่ระๆ ไปดูแพะกัน” น้องนัทวิ่งเข้ามาท่าทางตื่นเต้น
เฮ้อ..ผมไม่ชอบจริงๆไอ้ที่เอาสัตว์มาโชว์ในห้างเนี่ย  มันเหม็น!
ก็ยอมเดินตามน้องไป  แต่ไม่ได้ดูกับน้องหรอก พอดีที่รอบๆบริเวณมีร้านขายสัตว์และอุปกรณ์สัตว์ด้วย  ผมเลยไปยืนมองๆ  สนใจจะเลี้ยงหมาสักตัวมานานแล้ว  เคยเปรยๆกับพี่ไม้เอาไว้....เอ..แต่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้วนี่นา  งั้นซื้อตัวอื่นไปฝากดีกว่า  เอาที่เลี้ยงง่ายกว่าหมา
เพราะพี่ไม้อยู่เดียว อาจจะเหงา แล้วก็คงไม่มีอารมณ์จะเล่นกับหมาซนๆขนาดนั้น
ผมตัดสินใจเลือกกระต่ายในที่สุด  เลือกตัวที่หน้าตากวนๆเหมือนผม  ขนบนหัวมันฟูๆเหมือนสิงโตเลย  ตลกดี

“น่ารักจัง”   “เฮ้ยมาไม่ให้สุ้มให้เสียง”

“คนแก่ขวัญอ่อนจัง คิๆ”  น้องนัทหัวเราะแบบนั้น  ยิ่งทำให้ดูสาวขึ้นไปอีก  คนในห้างมองมากันหมด....ไม่ชอบเป็นจุดสนใจเลยจริงๆ
ผมรับกล่องกระต่ายมาเดินกลับรถ  หมดอารมณ์ตามเคย  ไปหาพี่ไม้ดีกว่า

“นัทขอโทษนะ”  น้องทำหน้าหงอย  ผมไม่ได้โกรธอะไรหรอก  แต่มันพูดไม่ถูก  ได้แต่พยักหน้าให้มันจบๆไป 
เรานั่งเงียบอยู่อย่างนั้นจนถึงบ้านพี่ไม้  ผมได้ยินเสียงน้องถอนหายใจ ทำหน้าเซ็งๆ
ไอ้น้องธันว์มันมายืนรอหน้าบ้านอีกละ  ตกลงมันมาเป็นยามหรือไงวะ  ถามจริงไม่ร้อนเรอะ

“กล่องอะไรอ่ะพี่”

“กระต่าย ซื้อมาให้พี่ไม้  เผื่อจะหายเหงา”
ดูเหมือนการซื้อกระต่ายของผมจะไม่ใช่เรื่องน่ายินดีเท่าไหร่  เมื่อเด็กมันทำหน้าเศร้าลงทันตาเห็น

“ไม่ทันแล้วหละพี่ พี่ไม้เค้ากลับบ้านเค้าไปแล้ว”
หืม??  กลับบ้าน??

“กลับไปทำอะไร?” 
ใจผมแป้วไปแล้วนะตอนนี้  พี่ไม้รักบ้านหลังนี้มาก  ไม่มีทางกลับไปอยู่กับพ่อแม่แกแน่ๆ  แต่ทำไมใจผมมันหวิวๆ

“ไปอยู่เลย...ตอนนี้บ้านหลังนี้เป็นของผม”  ไอ้ธันว์ยืนกอดอกท่าทางชิล  แต่หน้ายังเศร้าอยู่
ส่วนผมน่ะเหรอ  สมองตื้อไปหมด...นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมคิด
ทุกความทรงจำดีๆของเรามันอยู่ที่นี่  อย่างน้อยผมก็เคยมีคนรักดีๆ  มีคนให้ปรึกษา แต่ต่อไปนี้ล่ะ...ผมจะปรึกษาใคร  จะมีสถานที่ที่อยู่แล้วสบายใจเท่าที่นี่อีกมั้ย...?

“พี่จะเอากระต่ายนั่นให้ผมก็ได้นะ  ผมก็ชอบเหมือนกัน  ซื้อต่อก็ได้”  เสียงเด็กธันว์แทรกความเงียบ  ผมส่ายหน้าเป็นการปฏิเสธ  กลับขึ้นรถด้วยใจว่างเปล่า
.
.
.
ทำไมมันว่างเปล่าอย่างนี้?
ถึงผมจะมีน้องนัทคอยปลอบโยน  แต่มันไม่สามารถกลบรูกลวงโหวงในใจนี้ได้
ผมรู้แล้วว่าพี่ไม้คงไม่อยากเจอขี้หน้าคนเลวๆอย่างผมอีกต่อไป  ไม่ได้สำคัญตัวเองผิดหรอกนะ  แต่มันก็มีเหตุผลเดียวนี่
แล้วถ้าจะให้ง้อมันก็คงเป็นไปไม่ได้  เขาหนีผมไป  เขาไม่อยากเห็นหน้าผม  เป็นอันว่าจบ
ผมไม่ใช่พวกขี้ตื๊อ  คนบนโลกนี้มีให้เจออีกเป็นล้าน  คนน่ารักอีกเป็นล้าน  คนแบบพี่ไม้...มันก็คงเหลืออยู่อีกสักคนบ้างแหละน่า  ...เชื่อว่าสักวันผมจะหาเจอ



ตั้งแต่วันนั้นผมก็คบน้องนัท  เราคบกันแบบไม่หวือหวาเท่าไหร่นัก  ผมไม่ได้รู้สึกรักหลง  ผมก็แค่สงสารและน้องเค้านิสัยดีมาก  จึงไม่อยากปล่อยให้ใครได้ไป 
และยังมีอีกคนที่ผมสนิท...คือผมคิดเองเออเองอ่ะนะ
นั่นคือไอ้ธันว์
ผมไปหามันแทบทุกครั้งที่ว่าง  แรกๆจะหนีบน้องนัทไปด้วย  แต่หลังๆเริ่มสังเกตสายตาของสองคนนี้ที่ไม่ปกติ  ผมไม่ใช่คนโง่  จึงกันน้องนัทออกมา
ให้ผมคนเดียวทำหน้าที่ขอซื้อบ้านต่อจากธันว์มัน  แต่รู้ไหมมันไม่ยอมขาย  อย่าว่าแต่ขายเลย  มันไม่ปริปากเรื่องบ้านเลยสักครั้ง  แม้ผมจะโยงไปสักแค่ไหน  มันแปลก....มันไม่แสดงท่าทีหวงบ้าน  ทำแค่ไม่พูดถึง  แถมยังมีความสามารถพิเศษเปลี่ยนเรื่องไม่รู้ไม่ชี้ หน้าด้านมากๆ

ผมเดินดุ่มๆเข้าบ้านหลังเก่าที่เราเคยอยู่ใต้ชายคา  มองมันทีไรก็ใจหาย  ภาพพี่ไม้ยังปรากฏทุกมุม 
มันเศร้านะ...ต้นไม้ที่พี่เขาถนอมนักหนาเริ่มเหี่ยวเฉา  กล้วยไม้ไม่ออกดอกเหมือนเคย  หญ้าแห้งๆทำให้บ้านไม่น่าอยู่
ผมอยากเจอพี่ไม้ ....

“วันนี้มาไวนะพี่”

“อืม...”

“เป็นอะไรหน้าเศร้าเชียว  คิดถึงพี่ไม้ล่ะสิ”
มึงจะพูดแทงใจดำทำไมวะ..เซ็ง!  เขาไม่รักเราแล้วก็ปล่อยเขาไปดิ  แม่งพูดอยู่ได้

“อ่ะ ขนมฝีมือพี่ไม้”  มันยื่นกล่องกลมๆน่ารักให้
อดดีใจไม่ได้  คงทำมาฝากผมสินะ  พี่ไม้ต้องเป็นฝ่ายทนไม่ได้จนกลับมาหาผมแน่ๆ

“มันเหลือน่ะ”
อ้าวไอ้เด็กนี่  หลอกกูนี่หว่า
ผมแทบเขวี้ยงกล่องทิ้ง  เหมือนโดนเด็กถอนหงอกยังไงยังงั้น

“เออตกลงจะขายบ้านนี้มั้ย”  เปลี่ยนเรื่องเลยละกัน  ก่อนที่ผมจะต่อยมัน 

“พี่ไม้จะย้ายไปอยู่สวิส”
หา!!  อะไรอีกวะเนี่ย?  ปีนี้มันปีแห่งการเปลี่ยนแปลงหรือยังไง  ตั้งแต่ผมเลิกกับพี่ไม้  ทุกอย่างก็ดูเปลี่ยนไปหมด  พระเจ้าครับ  ผมก็คนธรรมดาคนหนึ่งนะ  อย่าหาเรื่องมาเซอร์ไพรส์มากนักได้ป่ะ
ผมทรุดตัวนั่งลง  บอกให้มันเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมา  แต่เด็กมันก็พูดแค่ว่าย้ายทั้งครอบครัว และคงไม่กลับมาอีก
รู้มั้ยผมอยากจะบ้าตาย  อย่างน้อยตอนที่พี่ไม้กลับบ้าน  ผมยังพออุ่นใจว่าเราอยู่ร่วมจังหวัดเดียวกัน  และผมก็รู้จักบ้านเค้า  ถ้าอยากไปหาเมื่อไหร่ย่อมไปได้  แต่นี่สิ...ยุโรปเชียวนะ  ผมไม่มีปัญญาขนาดนั้นหรอก

“จะย้ายไปทำไมวะ”  ผมพูดกับตัวเอง  อยากตะโกนว่าไม่จริง ไม่เชื่อ!  แต่อายเด็กมัน

“เขาก็อยากมีชีวิตของเขาล่ะน่า  พี่จะเครียดทำไม  พี่ก็มีน้องนัทแล้วนี่”

“มึงไม่ต้องทำมาพูดดี  หวังเคลมน้องนัทน่ะสิ  คิดว่ากูโง่เหรอ”  พาลครับพาล  เห็นหน้ากวนตีนของมันแล้วหมั่นไส้

ไอ้ธันว์เงียบไป  คงไม่อยากมีเรื่อง
แต่มันก็คงจะหุบปากได้ไม่นานหรอก
“ผมถามจริงเถอะ  พี่รักพี่ไม้บ้างมั้ย?”

ผมนิ่ง.....รักสิวะ  ไม่รักแล้วจะคบกันเหรอวะ

“ทำไมพี่ถึงคบกับพี่ไม้”

“เค้าน่ารักดี”

“อืม...สเป็คพี่นี่มีเยอะจนล้นโลกเลยนะ”  แม่งผมอุตส่าห์ตอบดีๆ เสือกกวนอีก

“ผมไม่อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวของพี่สองคนหรอก  แต่มันก็อดไม่ได้ พี่แม่ง...เหี้ยมาก..ขอโทษนะที่ด่า”

“เออ!”
ผมเดินเลี่ยงออกมายืนคิดคนเดียว  แต่มันคิดอะไรไม่ออก...มันตื้อยิ่งกว่าวันที่พี่เขากลับบ้าน ครั้งนี้มันหนัก  ...ผมรับไม่ได้
ผมไม่อยากให้พี่เขาไป....
รู้ไหมผมเจ็บ...เจ็บที่พี่ไม่บอกอะไรผมสักคำ
อยู่ๆจะไป...ผมอยู่กับพี่มาตั้งหลายปี  มันไม่มีความหมายเลยเหรอ
แม่งเหมือนเราไม่สำคัญเลยว่ะ  เรานะมีอะไรก็บอกเขาทุกอย่าง  ขนาดเลิกกันแล้วยังมาเยี่ยมเขาเลย
แม่ง...น้ำตาจะไหลทำไมวะ!


“พี่เขาจะไปวันไหน?”  ผมถามโดยที่ไม่ได้หันไปหาไอ้ธันว์  ไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตา

“มะรืน”

“อืม”
ยังพอมีเวลาไปหาเขาที่บ้าน  อย่างน้อยได้ล่ำลาสักหน่อยก็ยังดี

................................

ทำไมบ้านมันเงียบอย่างนี้  ผมกดกริ่งเป็นสิบๆครั้ง  แต่ไร้วี่แววคนมาเปิดประตู 
แถมยังหงุดหงิดเพราะแดดร้อนอีก

ปริ๊นนนนนนนนนน

นั่นไงรถบ้านพี่ไม้!
ผมผงกหัวขอโทษขอโพยที่ยืนขวางประตู  รถติดฟิล์มดำจนผมไม่เห็นใคร  แต่แล้วร่างที่ผมเฝ้ารอก็เดินออกมาจากรถ

“มีอะไรเหรอระ” 
...ไม่มีแววตาคิดถึงกันเลยนะ

“พี่จะไปอยู่สวิสเหรอ”  แต่ผมก็ยังหน้าด้านคุยต่อ  เอาให้มันจบไปเลย  จะได้ไม่ต้องมาติดค้าง

“อืม”  พี่เขาเหลือบมองรถเข้าบ้าน  เหมือนจะบอกว่าไม่ต้องห่วง  แล้วยืนคุยกับผมต่อ ท่ามกลางแดดร้อนๆนั่นแหละ

“ทำไมไม่บอกผม”

“ธันว์มันก็บอกแล้วนี่”  พี่ไม้ตอบเสียงเนือยตามแบบฉบับ

“แล้วใครมันบอกให้ผมปรึกษาได้  ให้ผมโทรหาได้  พี่ลืมคำพูดตัวเองไปแล้วเหรอ”  บอกตรงๆว่ามันโมโห  ไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่เลยจริงๆ

“ไม่ลืม...แต่อยากลืมเข้าใจมั้ย”
ตาคู่สวยเริ่มแดง  ผมแพ้น้ำตาของคนๆนี้

“ตอนแรกพี่ก็นึกว่ามันจะทำใจได้ถ้าเราเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิม  พี่พร้อมให้คำปรึกษาระได้ทุกอย่าง ....แต่มันไม่ใช่!  ระเอาแต่พูดเรื่องแฟนใหม่  เอาแต่พูดเรื่องหากิ๊ก...รู้มั้ยมันทุเรศ”

“ก็แล้วจะให้ทำยังไง  ก็พี่เป็นคนบอกเลิกผมก่อน  ถ้าพี่ยอมง้อสักหน่อย  ผมก็กลับมาหาพี่แล้ว”
ทุกอย่างมันระเบิด  ผมจะไม่เก็บสิ่งที่อยู่ในใจอีกต่อไป!

“สาเหตุมันคืออะไรระเคยคิดบ้างมั้ย....”  พี่ไม้ร้องไห้  ผู้ชายคนหนึ่งที่ดูเข้มแข็งมาตลอดอ่อนแอลงพริบตา  พี่เขาก้มหน้ากลั้นใจพูด   “ระเห็นแก่ตัว.....นอกใจพี่ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง....พี่พยายามอดทนอยู่กับเรา  หวังว่าระจะสำนึกได้ในสักวัน  พยายามหากิจกรรมมาทำร่วมกัน.....จนมันเหนื่อยนะระ  ....มันเหนื่อยมาก  นี่แค่สามปีนะ...แล้วคิดดูสิถ้าพี่ทนต่อไป...พี่คงตรอมใจตายก่อน”

ผมพูดไม่ออก....นอกจาก

“ผมขอโทษ....เราเริ่มกันใหม่ได้มั้ย  ตอนนี้ผมไม่มีใครแล้ว” 

“หยุดพูดเถอะระ....”

“หยุดหลอกพี่เถอะ....ถามจริงไม่เหนื่อยเหรอ?”

“แล้วพี่จะให้ผมทำยังไง....”

“ง่ายๆเลยนะ.......

.......อย่ามายุ่งกับพี่อีก”
ไม่!!  ทำไมพี่เดินออกไปง่ายๆแบบนี้!
กูไม่ยอม! 

“ไอ้ระ! ปล่อย!!”  ผมกระชากคนที่กำลังเดินจากผมไปอย่างไร้เยื่อใย  คนที่ใจร้ายก็คือพี่นั่นแหละ!  เพราะพี่บอกเลิกผม  เพราะพี่คนเดียว
ที่ผ่านมาผมไม่เคยคิดนอกใจเลยสักครั้ง  พวกนั้นมันก็แค่ของคั่นเวลาสนุกๆ  แต่คนที่ผมสบายใจที่สุดคือพี่......คนเจ้าชู้อย่างผม  มันไม่คิดปักหลักอยู่ร่วมกับใครหรอก ถ้ามันไม่รักจริง
ทำไมไม่เชื่อผมเลย.....

พลั้ก!!

เจ็บ....พี่ไม้ต่อยผมลงได้ลงคอเลยเหรอ?
ผมเงยหน้าขึ้นอีกทีก็เจอพ่อตาแม่ยายยืนตาขวาง  ทำท่าจะเอาเรื่อง   ส่วนคนที่ต่อยผมกลับยืนร้องไห้อยู่ข้างหลัง

“ผมขอเคลียร์ได้มั้ย”  พยายามพูดอย่างใจเย็นที่สุด

“ถ้าเคลียร์ของระคือการที่ได้คำตอบอย่างที่ระต้องการ  เขาไม่เรียกว่าเคลียร์”  เขาเช็ดน้ำหูน้ำตา  มองผมแน่วแน่

“ไปตามทางของระนะ  ยังมีคนอีกเป็นร้อยเป็นพันให้ระเลือก...ส่วนพี่ก็จะไปตามทางของพี่...พ่อ..แม่ เข้าบ้านเถอะ”
ไปแล้ว....ผมพูดไม่ออก  ราวกับว่าเป็นใบ้  สมเพชตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้ แม้แต่การขยับตัวออกจากที่นี่
ผมยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นโดยไม่รู้ตัวนานเกือบชั่วโมง  มาได้สติอีกทีก็ตอนมีสายโทรเข้า  แน่นอนว่าผมไม่มีอารมณ์จะคุยกับใครตอนนี้  ผมบึ่งกลับคอนโด  หวังว่าจะให้น้องนัทปลอบใจ ที่ไหนได้กลับไม่มีใครอยู่ห้อง
....มันพูดไม่ถูก  ผมไม่รู้จะสรรหาคำใดมาเปรียบกับความรู้สึกในตอนนี้  มันเจ็บปวด  ...ไม่สิ...มันยิ่งกว่านั้น
ใครจะเข้าใจวะถ้าไม่เคยเจออย่างที่ผมเจอ...
พี่ไม้.....ผมขอโทษ
ผมเข้าใจแล้ว....
พี่....ฮึก....โถ่โว้ย!!!
ผมปัดของบนโต๊ะทิ้ง  ขว้างปาทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า  แม่งทำเท่าไหร่ก็ไม่พอ
มันอึดอัด  ความอัดอั้นข้างในไม่ได้ถูกปลดปล่อย  แต่ยิ่งทำ มันกลับยิ่งสมเพช 
สุดท้ายเรามันก็เป็นเพียงไอ้ชั่วคนนึง ....ทำได้เพียงนั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้ในเวลาที่สายเกินไป

“พี่ระ....”

“นัท! นัทช่วยพี่ที”  ผมสิ้นสติ  ยอมให้นัทเห็นหน้าทุเรศๆของตัวเอง  ตอนนี้นัทคือความหวังเดียวของผม......  “ช่วยพี่คืนดี..กับพี่ไม้..นะนัทนะ..”

.
.
.
.

เราก็แค่....ไปดักรอพี่เค้าที่สนามบิน
รู้ไหมตอนที่รอ  หัวใจของผมมันบีบคั้น  มันเต้นไม่เป็นจังหวะเอาซะเลย  บางครั้งก็เต้นแรงยามที่ผมนึกถึงใบหน้าหวานๆนั้นตอบรับ  หากแต่บางครั้งมันกลับเต้นช้าลงเมื่อผมคิดว่าทำไม่สำเร็จ
ช่วงเวลาที่รอ มันไม่นานนักหรอก  แต่สำหรับผมแล้วมันเหมือนผมยืนอยู่ตรงนั้นมาเกินครึ่งชีวิต  ผมกลัวว่าถ้าออกไปส่องกระจก แล้วอาจจะต้องเจอกับลุงแก่ๆคนนึง ที่ไม่เหลือใครอีกแล้วก็เป็นได้...

“พี่ระนั่น!”  น้องนัทชี้ให้ผมเห็นคนที่ผมรอ  ร่างนั้นดูอ่อนระโหย  ดวงหน้าไม่สดใส  ยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่าถ้าผมง้อขอเริ่มใหม่  พี่ไม้ต้องตกลงแน่
และผมสัญญาว่าต่อไปนี้  ผมจะเป็นคนดี  ไม่หาเศษหาเลยที่ไหนให้พี่เขาช้ำใจอีก

ผมกระชับช่อดอกกุหลาบสีขาวในมือแน่นขึ้น  วิ่งตรงไปหาพี่ไม้

“ระ...”  พี่ไม้ชะงัก  ส่วนพ่อกับแม่เขายืนกันท่าผม
ไม่น่าเชื่อว่าคนเลวๆคนนึงจะยอมก้มหน้าคุกเข่าแทบเท้า  กลายเป็นจุดสนใจ  แต่ผมไม่สน...ต่อไปนี้พี่ไม้คือความสนใจหนึ่งเดียวของผม

“พ่อแม่ออกไปก่อนนะครับ”  พี่ไม้บอกพวกท่าน   ท่านทั้งสองสีหน้าลังเล  คงกลัวว่าพี่ไม้จะใจอ่อน  แต่สุดท้ายก็ปลีกตัวออกไป
....พี่ไม้หันมาจ้องหน้าผม  ด้วยสายตา...ระอา

“ระยังไม่เข้าใจอีกเหรอ”

“ผมเข้าใจแล้วพี่ไม้...ต่อไปนี้เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ  ผมจะไม่ใช่ไอ้ระคนเดิมอีกต่อไป  พี่เชื่อผมนะ”

“พอเถอะระ...ให้เราจบกันแบบพี่น้อง  ดีกว่าจบกันแบบเกลียดกันเถอะนะ”

“ยังไง.....”   ขอบตาผมร้อนผ่าว  แต่ต้องกลั้นไว้

“ระไม่เข้าใจคำว่ารักหรอก  ระกลับไปทบทวนมันดีๆ  ส่วนสิ่งที่ผ่านไปแล้ว  ก็ขอให้มันเป็นความทรงจำดีๆร่วมกัน”  พี่ไม้ก้มตัวลงมาแตะไหล่ผม  ถึงตอนนี้ผมไม่จำเป็นต้องกลั้นน้ำตาอีกต่อไป  มือไม้อ่อนแรง  ช่อดอกไม้ร่วงหล่น  ทุกสิ่งพังทลาย.....
เมื่อพี่เขาขยับจะไป  ผมคิดอะไรไม่ออกนอกจากยึดขาเอาไว้....ผมทำใจไม่ได้
ผมขาดพี่ไม้ไม่ได้!!

“อย่าไป.....ผมรักพี่...”  ผมร้องไห้ฟูมฟาย  แทบจะลงไปกราบพี่เค้าอยู่แล้ว  แต่พี่ไม้ยังคงขยับขาเดิน....รู้ไหมผมไม่กล้ามองหน้าพี่เขาเลย  เพราะกลัวว่าจะเจอสายตาเย็นชา...มันรับไม่ได้

“ผมขอโทษ  จะให้ทำอะไรก็ยอม  ยอมทุกอย่าง  ผมขาดพี่ไม่ได้”

“พี่ระพอเถอะ”  เสียงน้องนัทสะอึกสะอื้น  น้องพยายามดึงแขนผมออก  แต่ก็สู้แรงไม่ได้  ส่วนพี่ไม้ยืนนิ่งสนิทแล้ว

“ระ..พี่ต้องเข้าเกทแล้ว” 
จะหมดเวลาของเราแล้วเหรอ  ได้โปรดเห็นใจผมเถอะ

“พี่ไม้!!”  พี่เขาใช้ช่วงที่ผมเผลอเดินหนีออกไป  ไม่มีแม้แต่จะหันหน้ามามอง
.....หมดแล้วความหวังของผม....

“เรากลับกันเถอะพี่ระ”

“นัท....พี่ขาดเขาไม่ได้”  ผมร้องไห้กับอกน้อง  และไม่รู้ว่าน้องทำอะไรหรือเปล่า  เมื่อจู่ๆพี่ไม้ก็เดินมาหยิบช่อกุหลาบของผมไป

“ดอกไม้นี่...พี่ขอละกันนะ”  เป็นครั้งแรกที่ผมยอมเงยหน้ามองพี่ไม้  บอกไม่ถูกว่าพี่ไม้รู้สึกอย่างไร...แต่รอยยิ้มมุมปากนั้นเหมือนกับบ่อน้ำกลางทะเลทราย

...และผมหวังว่ามันจะไม่แห้งเหือดลงตามกาลเวลา


-จบ-

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
ดีใจกับพี่ไม้ด้วยนะคะที่พี่ 'หลุดพ้น' จากผู้ชายที่ชื่อ 'ระ' ได้เสียที~ :heaven .. ตอนแรกที่บอกว่าพี่ไม้ป่วยนี่เรานึกว่าพี่ไม้เป็นโรคร้ายแรงอะไรเสียอีกค่ะ แบบใจเสียนำไปแล้วด้วยล่ะ >.< เฮ้อ~ นี่แหละหนา..ตอนที่มีเขาอยู่ข้างกายก็ไม่เห็นคุณค่า กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ต้องให้สายเกินไปเสียก่อน

ขอบคุณนะค้าา.. o1

ออฟไลน์ nevergoodbye

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
ตอนแรกกัวว่าพี่ไม้จะเป็นโรคอะไรร้ายแรง
แต่เริ่มต้นใหม่แบบนี้ก็ดีแล้วค่ะ  :กอด1:

ออฟไลน์ whitelavenders

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
เราว่าระรักพี่ไม้นะ แต่คงรักตัวเองมากกว่าเยอะ
ค่อนข้างเห็นแก่ตัวเลยแหละ ไปหาคนนู้นคนนี้ที เจอของใหม่ก็เห่ออะไรแบบนี้
พี่ไม้ทำถูกแล้วค่ะที่เลิกกับระ  :กอด1: สามปีที่ทนมาเป็นเราเราคงทำไม่ได้แน่ๆ
แล้วยังต้องมาเจอนางหลังเลิกกันอีก เอาแต่ละเรื่องมาปรึกษานะ เหมือนมันไม่มีหัวคิดอะ
ไม่คิดว่าคนอื่นเขาจะรู้สึกยังไง  :angry2:
โดยส่วนตัวถ้ามีต่อ ไม่เชียร์ให้รีเทิร์นนะ พี่ไม้ควรจะได้คนที่เหมาะสมกับพี่ไม้มากกว่านี้
แต่งสนุกดีค่ะ แต่เกลียดอีพระเอกมากกก

ออฟไลน์ KKKwanGGG

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-2
อืม ...... ดีใจกับพี่ไม้

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5467
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
ทำให้ได้อย่างที่พูดนะระ
สักวันโอกาศอาจมาตกถึงนาย

ออฟไลน์ มะปรางเปรี้ยว

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 340
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-2
ขอบคุณนะคะสำหรับนิยายดีๆ  :กอด1:

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
หน่วงมากกกกกก :mew4:
รู้สึกยินดีกับพี่ไม้จริงๆที่ตัดคนแบบระออกไปจากชีวิตได้แล้ว
ใช่ว่ารักอย่างเดียวแล้วจะต้องยอมทุกอย่าง กลัวจริงๆนะว่าพี่ไม้จะยอมกลับไปคืนดีกับระด้วยอ่ะ :katai1:
ต่างคนต่างมีชีวิตที่ดีต่อไปเนอะ สู้ๆนะพี่ไม้ สู้ๆนะระ :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Tsubamae

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 258
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-0
อยากอ่านต่อค่ะ ถึงช่วงเวลพี่ไม้เอาคืนนนนพอดีเลยยย

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9

ออฟไลน์ NewBaBy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 53
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
พูดไม่ถูกแฮะ จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดีทำตังเองแท้ๆ
เราว่าระก็รักไม้นะ แต่รักตัวเองมากกว่า
ก็ถือว่าหลุดพ้นแล้วนะไม้
หน่วงแต่หนุก
 o13

ออฟไลน์ [x]-SayHi

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
ระมันรักนั่นละ แต่ว่ารักแค่ไหนนั่นละที่มันรู้ช้าไป เหมือนพ่อผมเลยเจ้าชู้ไปเรื่อย กว่าจะรู้ว่ารักแค่ไหนครอบครัวก็พังไปแล้ว ถอยกลับไปไม่ได้แล้ว แต่ก็ยื้อไว้ตลอดกอดทะเบียนสมรสไว้แน่น ท้ายที่สุดก็ต้องหย่าอยู่ดี ด้วยเรื่องภาระหนี้สินที่เมียใหม่ใช้จ่ายมือเติบถึงขั้นมีบ้านขายบ้านมีรถขายรถกันเลยทีเดียว ถ้าไม่หย่าแม่ก็ต้องรับผิดชอบร่วมด้วยเพราะเป็นสามีภรรยากันอยู่

ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
เรื่องนี้สนุกมากๆคับ อ่านไปเศร้าไป

ออฟไลน์ КίmY

  • BJYX♥
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1715
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-3
โฮกกกก น้ำตาไหลพรากก   :hao5:

ออฟไลน์ naya-devil

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 122
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
สมน้ำหน้า 'ระ' คะ  ดีใจที่ 'ไม้' หลุดจากผช.คนนี้  พึ่งมารู้คุณค่าตอนเสียไปมันไม่มีประโยชน์อ่ะ

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-0
เฮ้ยสนุกอ่ะ ทั้งสมน้ำหน้าและสงสารระ เออกลับไปทบทวนตัวเองก่อนนะ ก็ว่าดีที่พี่ไม้ตัดใจหนีไป ดีแล้วถ้าคู่กันแล้วคงไม่แคล้วกัน อยากอ่านอีก 55

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด