[คุณอาที่รัก]<โชเฮ X ไคริ> แนวโชตะ สำหรับคนชอบอ่านแนวฝ่ายรับเป็นเด็กน้อย(ตัวแสบ) ค่ะ~
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [คุณอาที่รัก]<โชเฮ X ไคริ> แนวโชตะ สำหรับคนชอบอ่านแนวฝ่ายรับเป็นเด็กน้อย(ตัวแสบ) ค่ะ~  (อ่าน 269105 ครั้ง)

ออฟไลน์ Xenon

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 705
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +482/-4
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.อย่าพูดคุย ทักทาย นักเขียน คนอ่่านโดยรีพลายดังกล่าวไม่เกี่ยวพันกับนิยายให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรคอมเม้นต์สักคอมเม้นต์เดียวก็เพียงพอแล้ว ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และทำลิงค์โยงมายังนิยาย และให้นักเขียนทุกคนทำลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยเกี่ยวกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วย เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)



กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
 


 :pig2:



เรื่องนี้เป็น เรื่ื้องเก่าที่เคยแต่งค่ะ  แหะ ๆ สำนวนและอื่น ๆ อาจจะไม่ค่อยเวิร์กเท่าไหร่ ก็ต้องขออภัยล่วงหน้าด้วยนะคะ  :o8:

เอามาลงแก้ขัดก่อนค่ะ เพราะ คุณตำรวจยอดรัก  ตอนใหม่คงยังไม่มีเวลามาต่ออีกราว 1 อาทิตย์ เพราะคนแต่ง ต้องไปปั่นแฟนตาซี(แนวปกติ) ให้จบให้ได้ในอาทิตย์หน้าเสียก่อน เลยเอานิยายสั้น ๆ เรื่องนี้มาให้อ่านแก้ขัดก่อนค่ะ ^ ^

ถ้าสนใจนิยายที่แนวออกคล้ายสไตล์การ์ตูน Y ญี่ปุ่น ก็ยังมีอีกเรื่องนะคะ ไว้จะเอามาลงให้อ่านทีหลังค่ะ~


----------------------------------------------

นิยายเก่า ๆ ที่ลงไว้ (จบแล้ว)
คุณตำรวจยอดรัก  ,  คุณอาที่รัก(แนวโชตะ)  , กรงรัก...พันธนาการใจ  , The Eden School  , ดวงใจจ้าวมังกร , ม่านราตรี ,   Miracle Café 
ลิขิตรักอสุรกาย    ,  เรื่องวุ่น ๆ ของคุณ รปภ.    , ขอโทษที คนนี้พี่จองแล้ว    , กรงรัก พันธนาการใจ (ฉบับรีเมก)
เรื่องสั้น
คุณพี่...ที่รัก   ,  สัญญา สายใย เชื่อมใจรัก


นิยายที่ยังไม่จบ
-
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-10-2014 19:14:41 โดย Xenon »

ออฟไลน์ Xenon

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 705
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +482/-4
บทที่ 1





กริ๊ง ... กริ๊ง ... กริ๊ง ...

    เสียงโทรศัพท์บ้านที่ดังขึ้นเป็นระยะ ทำให้ร่างสูงซึ่งกำลังนอนหลับฟุบคาโต๊ะทำงาน ค่อย ๆ โงนเงน ยันกายลุกจากเก้าอี้  เดินโซเซไปรับโทรศัพท์ด้วยอาการสะลึมสะลือ

    “ซาโต้ พูดครับ”

    ทันทีที่กล่าวจบ เสียงอันเต็มไปด้วยความร่าเริงก็ดังโพล่งกลับมาจากปลายสายอีกฝั่งทันที

    “โชเฮเหรอ! นี่ฉันอาซึมะนะ!”

    คนฟังขมวดคิ้ว รำลึกความทรงจำก่อนจะตะโกนออกมาอย่างตกใจ

    “รุ่นพี่อาซึมะหรือครับ! โทรมาจากไหนครับเนี่ย!”

    “อเมริกาน่ะ ตอนนี้ฉันอยู่อเมริกา”

    น้ำเสียงร่าเริงตอบกลับมา ซึ่งทำให้คนฟังถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่ก็อดดีใจไม่ได้ ที่ได้ยินเสียงของชายหนุ่มอีกครั้ง

    อาซึมะ เคนจิ เป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยสมัยเรียนของเขา ชายหนุ่มเป็นคนรักอิสระ และชอบทำอะไรตามใจตน แต่ด้วยความที่เป็นคนนิสัยดี และรักเพื่อนพ้อง ทำให้เขามีเพื่อนฝูงมากมาย รวมไปถึงรุ่นน้องที่ให้ความเคารพและยึดถือชายหนุ่มเป็นแบบอย่างอีกด้วย

    โชเฮพบเคนจิครั้งสุดท้ายเมื่อ 3 ปีก่อน ตอนงานศพภรรยาของเคนจิ  และหลังจากนั้น เคนจิก็พาลูกชายอายุ 5 ขวบ ย้ายไปอยู่ต่างประเทศ โดยไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนฝูงหรือคนรู้จักในญี่ปุ่นเลยสักคนเดียว

    “จริงสิโชเฮ ตอนนี้นายก็ยังโสดอยู่ใช่ไหม?”

    คำถามแรกที่ถาม ทำเอาคนฟังยิ้มแห้ง ๆ กับโทรศัพท์ ก่อนตอบไปเสียงอ่อย

    “ก็ใช่น่ะสิครับ นักเขียนไส้แห้งอย่างผม จะมีสาวที่ไหนเขามาแลกันล่ะครับ”

    “อืม...งั้นเหรอ”

    ปลายสายพึมพำรับรู้ ก่อนเงียบไปสักพักจนโชเฮสงสัย ทว่า ประโยคถัดมา ทำเอาชายหนุ่มแทบจะปล่อยหูโทรศัพท์ทิ้ง ด้วยความตกใจ

    “โชเฮ! ฉันขอร้องล่ะ นายช่วยดูแลไคริแทนฉันสัก 1 ปีได้ไหม!”

    ชื่อของไคริ หรือ อาซึมะ ไคริ ลูกชายคนเดียว ของอาซึมะ เคนจิ   เด็กน้อยที่ซาโต้  โชเฮ เคยเจอเมื่อหลายปีที่แล้ว ทำให้ชายหนุ่มถึงกับตะโกนย้อนถามด้วยความตกใจอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

    “อะไรนะครับรุ่นพี่!!”

    โชเฮทวนคำเสียงหลง ซึ่งน้ำเสียงที่ตอบกลับมาของอีกฝ่ายก็ค่อนข้างลำบากใจพอสมควร

    “ฉันมีงานต้องไปถ่ายรูปที่แอฟริกา นายก็น่าจะเข้าใจนะ ว่าฉันจะกระเตงเด็กอายุแค่ 8 ขวบไปตะลอนกับฉันในสถานที่แบบนั้นได้ยังไงตั้งเกือบปีน่ะ”

    โชเฮฟังแล้วก็ถอนหายใจเบา ๆ เขาเข้าใจว่าเคนจิเป็นช่างถ่ายภาพอิสระ ที่ชอบตระเวนถ่ายรูปไปในที่ต่าง ๆ มาตั้งแต่สมัยก่อนแต่งงานแล้ว โดยยูริผู้เป็นภรรยาที่เสียไป ก็เข้าใจในจุดนั้นและยินดีรอคอยชายหนุ่มเสมอ ทั้งคู่จึงเป็นคู่รักที่เหมาะสมและเข้าใจกันและกันเป็นอย่างดี แต่เมื่อยูริเสียไป เคนจิก็ไม่อาจทนอยู่ที่ญี่ปุ่น อันเป็นประเทศที่มีความทรงจำระหว่างตัวเองและภรรยามากมายได้ เขาจึงจำต้องพาไคริบุตรชายคนเดียว ออกเดินทางไปยังต่างประเทศ ซึ่งโชเฮพอจะคาดเดาได้ว่า ระหว่างเวลา 3 ปีที่ ผ่านมา ด้วยนิสัยของเคนจิ ทั้งคู่คงตระเวนท่องเที่ยวมาแล้วหลายประเทศทีเดียว

     “แล้วตัวไคริคุงเองล่ะครับพี่ เด็กจะรับได้หรือเปล่า ถ้าต้องมาอยู่  กับผม ซึ่งเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเขาแบบนั้น”

    โชเฮถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจ ซึ่งเคนจิก็รีบสวนกลับมาทันทีอย่างร่าเริงกว่าเดิม

    “ข้อนี้นายไม่ต้องห่วง ไคริเป็นเด็กที่ปรับตัวได้เร็วอยู่แล้ว เขาอยู่ได้สบายมาก ขอบคุณนายมากนะโชเฮ ที่รับปากดูแลลูกฉันให้แบบนี้!”

    โชเฮยิ้มแห้ง ๆ กับตัวเอง ที่ถูกอีกฝ่ายมัดมือชกเสร็จสรรพ ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมตอบกลับอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ

    “ช่วยไม่ได้นี่ครับรุ่นพี่ แล้วรุ่นพี่จะส่งไคริคุงมาอยู่กับผมเมื่อไหร่ครับ”

    “นายยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่าล่ะ โชเฮ?”

    คำตอบที่ไม่ตรงกับคำถาม ทำเอาคนฟังขมวดคิ้ว แต่ก็ตอบกลับไปตามตรง

    “ก็อยู่ที่เดิมนี่ล่ะครับ ไม่ได้ย้ายไปไหน”

    เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกดังมาตามสาย และคำพูดร่าเริงตามสไตล์เจ้าตัวที่ตามมาแต่ทำเอาคนฟังถึงกับสะดุ้งโหยง

    “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องห่วง ฉันส่งไคริไปหานายตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

ฉันคิดว่า เดี๋ยวก็คงจะถึงบ้านนายในไม่ช้านี่ล่ะ อ๊ะ! แย่แล้ว เวลาป่านนี้แล้วนี่ ขืนช้าเดี๋ยวจะไม่ทันขึ้นเครื่อง! ถ้าอย่างนั้นฉันไปนะ  อ้อ! ขอบคุณสำหรับเรื่อง ไคริอีกครั้งนะ!”

    โชเฮอ้าปากพะงาบด้วยความไม่อยากเชื่อหูตัวเอง แม้อีกฝ่ายจะวางสายไปแล้วก็ตาม

    “เชื่อเขาเลย! คนอะไรกัน แล้วคิดได้ยังไงถึงให้เด็ก 8 ขวบ เดินทางคนเดียวแบบนี้!”

    ชายหนุ่มบ่นกับตัวเองก่อนจะวางโทรศัพท์ และเดินหายเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำสักพักใหญ่ จากนั้นจึงออกมาพร้อมด้วยหน้าตาที่สดชื่นกว่าเดิมเล็กน้อย

     ... ติ๊งต่อง! …

    เสียงออดประตูที่ดังขึ้น ทำให้คนที่กำลังเตรียมอาหารเช้าของตัวเองชะงัก ก่อนจะรีบวิ่งไปยังประตูหน้าบ้าน เพื่อหวังจะได้เจอคนที่ตนกำลังรอคอยด้วยความเป็นห่วง

    ภาพเบื้องหน้าของโชเฮก็คือ เด็กน้อยตัวเล็กในชุดเสื้อยืด กางเกงยีนส์ขายาว สะพายกระเป๋าย่ามใบใหญ่ 1 ใบ  ใบหน้าของเจ้าตัว มองปราดเดียวก็รู้ว่าเกี่ยวข้องกับอาซึมะ เคนจิอย่างแน่นอน เพียงแต่นัยน์ตาคู่สวยนั้นกลับเหมือนยูริภรรยาที่เสียไปแทน

    “เธอ...ไคริคุงใช่ไหม?”

    เด็กน้อยวางกระเป๋าย่ามลงและโค้งศีรษะให้อีกฝ่าย

    “ครับ ผมอาซึมะ ไคริ ตั้งแต่นี้ไปคงต้องขอฝากเนื้อฝากตัวกับคุณด้วยนะครับ คุณซาโต้ โชเฮ”

    ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอเบา ๆ ท่าทีที่เป็นผู้ใหญ่เกินตัวนั่น ทำให้เขาพอจะรับรู้ได้ว่า เจ้าเด็กตรงหน้านี้ก็คงไม่เบาเหมือนกัน อย่างน้อยก็คงเก่งพอตัว มิเช่นนั้นเคนจิคงไม่ปล่อยให้เดินทางมาคนเดียวแบบนี้หรอก

    “ก็...ยินดีต้อนรับแล้วกัน จริงสิ เข้าบ้านก่อนดีกว่านะ”

    โชเฮบอกและทำท่าจะไปช่วยถือกระเป๋า หากอีกฝ่ายก็รีบคว้ากระเป๋าตัวเองมาถือไว้แทน

    “ไม่เป็นไรครับ ของแค่นี้ผมถือเองได้ ไม่รบกวนคุณหรอก”

    ชายหนุ่มยิ้มแห้ง ๆ รู้สึกขัดใจกับท่าทีที่แสดงออกอย่างไม่สมกับวัยตัวเองของร่างเล็กยิ่งนัก  ก่อนเป็นฝ่ายเดินนำเด็กชายเข้าบ้าน พลางบ่นเบา ๆ ให้ฟัง

    “พ่อเธอเล่นติดต่อมากะทันหันเมื่อเช้านี้ ทำให้ฉันยังไม่ได้เตรียมจัดห้องให้เธอเลย ถ้ายังไงคืนนี้เธอนอนห้องฉันก่อนแล้วกัน ส่วนพรุ่งนี้ฉันจะจัดห้องว่างที่มีอยู่ เป็นห้องส่วนตัวของเธอให้”

    “ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้ครับ ผมนอนโซฟาห้องรับแขกก็ได้”

    ไคริตอบเรียบ ๆ พร้อมกับมองไปยังห้องรับแขก และดูเหมือนจะเดินไปพักผ่อนที่นั่นอย่างที่พูด

    “มันจะทำอย่างนั้นได้ยังไงกันเล่า!”

    โชเฮโพล่งใส่อย่างหงุดหงิด ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร บางที อาจจะเป็นด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก และพฤติกรรมการวางตัว  ที่อีกฝ่ายพยายามทำให้ดูเป็นผู้ใหญ่เสียเหลือเกิน ก็เป็นได้

    “ขืนฉันให้เธอนอนห้องรับแขก ถ้ารุ่นพี่เคนจิรู้ เขาจะได้โวยใส่ฉันเข้าให้น่ะสิ!”

    คำพูดของโชเฮทำให้ร่างเล็ก ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา และเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

    “คน ๆ นั้นเขาไม่เคยสนใจอยู่แล้วล่ะครับ ว่าผมจะอยู่หรือจะใช้ชีวิตยังไง คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ”

    โชเฮชะงัก ขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะคลายคิ้วออก พร้อมกับรอยยิ้มซึ่งปรากฏขึ้นที่มุมปาก

    ...โฮ่! ที่แท้ก็งอนที่ถูกพ่อตัวเองทิ้งให้คนอื่นดูแลสินะ  แบบนี้ค่อยน่ารักสมกับเป็นเด็กหน่อย ...

    “เอาน่า! ฉันเต็มใจนี่นา ดีออก ฉันเองก็อยู่คนเดียวมาตลอดหลายปี  มีเพื่อนมาอยู่ด้วยกันแบบนี้จะได้หายเหงาหน่อย”

    โชเฮพูดพร้อมกับรวบบ่าร่างเล็กดึงเข้ามาใกล้ตัว ซึ่งอีกฝ่ายก็ตกใจในตอนแรก ก่อนจะสงบนิ่งในเวลาต่อมา

    “ครับ...แล้วแต่คุณแล้วกัน”

    ไคริพึมพำเบา ๆ ซึ่งโชเฮก็พาเด็กชายเดินขึ้นบันไดไปยังชั้น 2 และตรง

ไปยังห้องนอนของเขา

    “เอ่อ...มันรกหน่อยนะ บางทีฉันก็ทำงานในห้องน่ะ”

    โชเฮบอกอย่างเขิน ๆ เมื่อเปิดประตูห้องพบกับกองหนังสือ และเศษกระดาษ ที่ถูกขยำทิ้งจำนวนมาก

    จากนั้นชายหนุ่มก็รีบเข้าเคลียร์พื้นที่ โดยจัดการดันสิ่งของที่กองระเกะระกะพร้อมปัดกวาดเศษกระดาษไปรวมกันอีกมุมหนึ่งของห้องอย่างรวก ๆ แทน

    “เดี๋ยวฉันไปเอาฟูกมาให้นะ ฉันเก็บไว้ที่ห้องเก็บของน่ะ”

    ไคริมองตามร่างสูงที่เดินจ้ำอ้าวออกไป ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับกองหนังสือ และเศษกระดาษเหล่านั้น



    โชเฮที่แบกฟูกนอนมา อุทานด้วยความตกใจ และจัดแจงโยนฟูกทิ้ง พร้อมกับปราดเข้าไปดึงเศษกระดาษในมือที่เด็กชายกำลังยืนอ่านอยู่ มาถือไว้แทนทันที

    “คุณเขียนนิยายอย่างว่าด้วยหรือครับ”

    คำถามนั้นของร่างเล็ก แสดงให้เห็นว่าเนื้อความในกระดาษดังกล่าวถูกอ่านหมดเรียบร้อยแล้ว

    “นิยายแนวอีโรติกต่างหากเล่า อย่าเรียกนิยายอย่างว่าสิ มันฟังดูไม่ค่อยดีเลยนะ ว่าแต่เด็กอย่างเธอรู้เรื่องพวกนี้ด้วยหรือไง”

    โชเฮบ่นไปเก็บเศษกระดาษดังกล่าวไป และสำรวจอีกครั้งว่ามันไม่มีหลงเหลืออยู่ในห้องให้เห็นอีก

    “ผมเคยเห็นของจริงมาแล้วด้วยซ้ำ”

    ไคริเปรยเรียบ ๆ ขณะที่วางกระเป๋า และนั่งลงบนเตียงของชายหนุ่มมองอีกฝ่ายที่ลุกลี้ลุกลนเก็บของ อย่างไม่ทุกข์ร้อน

    “อะ...อะไรนะ!!” 

    ฝ่ายที่ตกใจกลับเป็นโชเฮ  ใบหน้าของชายหนุ่มแดงระเรื่อ มองเด็กชายที่พูดเรื่องดังกล่าวออกมาอย่างหน้าตาเฉย โดยแทบไม่อยากจะเชื่อสายตา

    “เมดที่พ่อจ้างมาดูแลบ้านตอนอยู่อเมริกาน่ะครับ เขาพาแฟนเข้ามามีอะไรกันในบ้านตอนพ่อไม่อยู่น่ะ”

    โชเฮกลืนน้ำลายลงคอ นี่เคนจิจะรู้ไหมว่า  ตัวเองปล่อยปะละเลย  จนลูกชายต้องเผชิญกับอะไรมาบ้าง ยามอยู่คนเดียวแบบนั้น

    “ผมไม่ถือสาอะไรหรอกครับ อย่าคิดมากเลย มันเป็นเรื่องของคนที่อยู่ในวัยเจริญพันธุ์แล้ว ต้องมีกันทุกคนไม่ใช่หรือครับ”

    ไคริบอกเมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่ม แวบหนึ่งที่โชเฮเหมือนจะเห็นว่านัยน์ตาสีน้ำตาลไหม้คู่สวยนั้น คล้ายดังจะมีแววเย้ยเยาะเขาอยู่ในท่าทีด้วยซ้ำไป

    “แต่เรื่องพวกนี้ สำหรับเด็กมันค่อนข้างจะ...”

    “เร็วไป หรือไม่เหมาะสม พวกผู้ใหญ่ก็มักจะคิดจะปิดกั้นเด็กด้วยวิธีนี้ มันก็ไม่แปลกหรอกครับ ที่เด็กมักจะอยากลองเรียนรู้ด้วยตัวเองบ้างน่ะ”

     คำพูดที่แย้งสวนขึ้นมา อย่างที่ไม่เข้ากับคนพูดเลยสักนิด  โดยเฉพาะประโยคท้ายสุดที่ตามมาต่อจากนั้น

    “แต่ดูจากเนื้อเรื่องในนิยายที่คุณเขียนมา ผมคิดว่าคุณเองก็คงยังไม่ค่อยจะมีประสบการณ์กับเรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่นักหรอก ใช่ไหมครับ?”

    คำพูดพร้อมรอยยิ้มเยาะ ทำให้เขาเริ่มได้คิดขึ้นมาในวินาทีนั้นทันที

    …เด็กตรงหน้าเขาคนนี้ มันปีศาจตัวน้อยดี ๆ นี่เอง! …

    โชเฮ ชวนไคริ ออกไปเดินหาซื้อข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของเด็กชาย  ซึ่งแม้ตอนแรกไคริจะปฏิเสธ ทว่า สุดท้ายก็จำต้องยอมตามอย่างเซ็ง ๆ เมื่อเจอลูกตื๊อไม่เลิกของชายหนุ่ม

    “เคยมีใครบอกคุณไหมคุณโชเฮ ว่าคุณเป็นผู้ใหญ่ที่เอาแต่ใจมากน่ะ”

    ไคริเปรยอย่างเบื่อหน่าย ท่าทางเลียนแบบผู้ใหญ่นั่น ทำให้โชเฮ  แค่นยิ้มอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะย้อนกลับ

    “ฉันว่าฉันยังเอาแต่ใจตัวเองน้อยกว่าพ่อของเธอด้วยซ้ำไป”

    ได้ผล เพราะคนฟังถึงกับชะงัก ชายหนุ่มแอบสะใจเล็กน้อยที่เอาคืนอีกฝ่ายได้ แต่ก็ต้องปวดหัวแทน เพราะหลังจากนั้นเจ้าตัวก็เข้าโหมดเป็นใบ้ ชวนคุยอะไรก็ไม่ยอมคุยตอบ

    “พวก ตู้ โต๊ะ เตียง พรุ่งนี้เขาถึงจะมาส่งให้”

    ชายหนุ่มบอกหลังจากที่เดินออกมาจากร้านขายเฟอร์นิเจอร์ ซึ่งไคริก็ฟังผ่าน ๆ โดยทำเป็นไม่สนใจ แต่เมื่อได้ยินประโยคถัดมาของโชเฮ เขาก็หันขวับกลับไปมองหน้าชายหนุ่มทันทีด้วยความตกใจ

    “แล้วพรุ่งนี้ฉันว่าจะพาเธอไปสมัครเรียน โรงเรียนใกล้ ๆ แถวนี้ด้วย”

    “ทำไมผมต้องไปเรียนด้วยล่ะ!” 

    เสียงเล็กโวยกลับ แต่คนฟังยักไหล่น้อย ๆ อย่างไม่ใส่ใจ

     “ก็มันแน่อยู่แล้ว ในเมื่อเธอยังอยู่ในวัยเรียน ฉันไม่ปล่อยให้เธอใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปเป็นปีหรอกนะ”

    ไคริเม้มปากแน่น ก่อนจะตอบกลับอย่างพยายามควบคุมอารมณ์ของตน

    “ผมเรียนที่บ้านก็ได้ ตอนอยู่ต่างประเทศก็ทำแบบนั้น”

    “แต่นี่คือญี่ปุ่น เด็ก ๆ ควรจะไปโรงเรียน ไปเล่นสนุกกับเพื่อนต่างหากเล่า!”

    เหตุผลโต้แย้งที่ชายหนุ่มมีให้ ทำเอาเด็กชายเริ่มจะทนไม่ไหว น้ำเสียงที่โต้ตอบออกไปเริ่มดังขึ้นทุกขณะ

    “ผมไม่ต้องการเพื่อนสักหน่อย!”

    โชเฮยิ้มมุมปาก พลางตอบออกไปในสิ่งที่ทำให้ความอดทนของอีกฝ่ายเริ่มสิ้นสุด

     “แต่ฉันว่าเธอในตอนนี้ จำเป็นที่ต้องมีเพื่อนวัยเดียวกันมากที่สุดเลยล่ะ พี่เคนจิเลี้ยงดูเธอมาผิดไปแล้วรู้ไหม?”

    “คุณไม่มีสิทธิมาบังคับผม!”

    ไคริตะโกนตอบโต้ โดยไม่สนใจบรรดาคนที่เดินผ่านไปผ่านมา และแอบชำเลืองมองพวกตนด้วยความสนใจ

    “สิทธิ? ถ้าพูดถึงสิทธิฉันมีสิทธิบังคับเธอเต็มที่ เพราะตอนนี้ฉันก็ถือเป็นผู้ปกครองของเธอที่ญี่ปุ่นนี่รู้ไหม!”

    โชเฮเองก็เริ่มหมดความอดทน กับเจ้าเด็กตัวน้อยตรงหน้าเช่นกัน ที่เหมือนจะไม่ยอมรับฟังเหตุผลของเขาแม้แต่น้อย

    “ถ้าอย่างนั้นผมจะกลับอเมริกา!”

    คำตอบโต้ที่ทำให้ชายหนุ่มฉุนกึกขึ้นมาทันที เพราะจะว่าไปแล้วเขาเองก็ไม่จำเป็นต้องมาแบกรับภาระเลี้ยงดูลูกชาวบ้านเขาเลยด้วยซ้ำ แต่เด็กนี่กลับไม่คิดถึงความลำบากในข้อนั้นของเขาเอาเสียบ้างเลย

    “กลับงั้นหรือ? กลับไปอเมริกาตอนนี้เธอจะอยู่ได้ยังไง พ่อเธอตอนนี้เขาอยู่แอฟริกาไม่ใช่รึ! ยอมรับความจริงหน่อยสิ ว่าตอนนี้เธอมันก็แค่เด็กถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวแล้วน่ะ!”

    เด็กชายชะงักกับคำพูดดังกล่าว แววตาที่พยายามซ่อนความเจ็บปวด ทำให้โชเฮได้คิดว่าตนไม่น่ามาระบายอารมณ์ใส่เด็กตัวเล็กแค่นี้     ไคริก็แค่เด็ก 8 ขวบ แม้จะชอบแสดงท่าทางและใช้คำพูดเหมือนผู้ใหญ่ แต่ เด็กยังไงก็ยังเป็นเด็กวันยังค่ำ

    “บ้าชะมัด! …กลับกันได้แล้ว”

    โชเฮสบถก่อนจะจูงมืออีกฝ่าย ที่เดินเงียบตามเขาไปต้อย ๆ โดยไม่เกี่ยงงอนแต่อย่างใดจนกระทั่งถึงบ้าน

    “เธอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเข้านอนก่อนได้เลย ฉันจะทำงานข้างล่างก่อนสักพัก ห้องน้ำอยู่ตรงสุดทางเดินด้านซ้ายมือน่ะ”

    ไคริพยักหน้ารับเบา ๆ และเดินขึ้นไปบนห้องโดยไม่พูดอะไรอีกเช่นเคย





----------

--------

----



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-10-2013 14:04:03 โดย Xenon »

ออฟไลน์ Xenon

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 705
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +482/-4


    “เฮ้อ! จะบ้าตาย ฉันมันเคยถูกโรคกับเด็กมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเล่า! จิตวิทยาเด็กก็ไม่เคยรู้เรื่องกับเขาสักหน่อย แล้วยิ่งเป็นเด็กแก่แดดอย่างเจ้าหนูนั่น แล้วจะให้ฉันรับมือยังไงกันหา!”

    โชเฮบ่นพึมพำกับตัวเอง ในขณะที่หยิบขวดเบียร์ในตู้เย็นมาเทใส่แก้ว พลางดื่มไม่ยั้งไปเสียหลายแก้ว

    “บ้าชะมัด! ขอโทษก็ได้วะ!”

    หลังจากย้อมใจไปด้วยเบียร์ 2 ขวด ชายหนุ่มก็ตัดสินใจไปขอโทษเด็กน้อย ที่เขาเผลอพูดจาทำร้ายจิตใจไป ซึ่งแม้จะค่อนข้างเสียฟอร์มไปเสียหน่อยที่ต้องง้อเด็ก แต่เขาก็คิดว่า หากทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ปล่อยให้ล่วงเลยผ่าน  บางทีนั่นอาจเป็นสิ่งที่แย่ยิ่งกว่าก็ได้

    “เจ้าหนู ...หลับหรือยัง”

    ชายหนุ่มเคาะประตูเบา ๆ ก่อนจะเปิดเข้าไปในห้องของตน แต่แล้ว ก็ต้องชะงัก เมื่อไม่พบร่างของเด็กชายอยู่ภายในห้อง แถมกระเป๋าเสื้อของ  เจ้าตัวก็หายไปด้วย ที่สำคัญ ผ้าปูเตียงของเขาถูกมัดผูกติดกับระเบียง และถูกจับโยนห้อยลงไปข้างล่างด้วยนี่สิ

    “เด็กบ้าเอ๊ย!”

    โชเฮสบถอย่างหงุดหงิด แทบจะสร่างเมาในพริบตา เขารีบวิ่งออกจากบ้านไป และเที่ยวตามหาตามตรอก ซอก ซอยต่าง ๆ แถวนั้น เท่าที่คิดว่า ไคริจะไปได้

    “บ้าชะมัด ดึกป่านนี้แล้วด้วย!” 

    ชายหนุ่มดูนาฬิกาข้อมือด้วยความกังวล ซึ่งขณะนี้เป็นเวลา 4 ทุ่มกว่าแล้ว

    “ไปไหนกันแน่นะ เด็กนั่นเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเสียด้วยสิ!”

    โชเฮพึมพำอย่างเป็นห่วง เมืองหลวงญี่ปุ่นยามค่ำคืน ขนาดผู้ใหญ่ยังอันตราย แล้วนี่เป็นเด็กอายุแค่ 8 ขวบ  ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

    “แจ้งตำรวจดีไหมนะ”   

    ชายหนุ่มหยุดครุ่นคิด และก็ต้องชะงัก เมื่อสายตาเหลือบมองไป 

ยังสวนสาธารณะเบื้องหน้า ซึ่งมีร่างเล็ก ๆ นั่งอยู่บนม้านั่งสวนสาธารณะ

ข้างกายมีกระเป๋าสะพายใบใหญ่วางอยู่

    “เจ้าหนู!!” 

    โชเฮตะโกนเรียกด้วยความยินดีที่ตามตัวอีกฝ่ายจนพบในที่สุด ทว่า ไคริกลับสะดุ้งเฮือก และทำท่าจะคว้ากระเป๋าวิ่งหนีไป แต่ช้ากว่าชายหนุ่มที่วิ่งตามเข้ามาจับแขนฉุดร่างเล็กนั้นไว้ได้ทันเสียก่อน

    “จะหนีไปไหน!”

    “ปล่อยผมนะ!”

    ไคริพยายามดิ้นสะบัดให้หลุด ซึ่งในสวนสาธารณะก็มีคนอยู่บ้างประปราย และพวกเขาก็กำลังมองทั้งคู่ด้วยความสนใจ

    “ให้ตายเถอะ ทำไมชีวิตฉันมันถึงซวยอย่างนี้นะ!”

    โชเฮสบถ พร้อมกับยกร่างเล็กขึ้นแบกพาดบ่า อีกมือหนึ่งถือกระเป๋าสะพายเดินออกจากสวนสาธารณะ โดยไม่แคร์สายตาของคนอื่นที่มองตามไปด้วยความสนใจ และอาการดิ้นรน พร้อมกำปั้นน้อย ๆ ที่กำลังทุบรัวอยู่กลางหลังของเขา



    เมื่อมาถึงบ้าน ไคริถูกจับโยนลงบนเตียงค่อนข้างแรง เด็กชายเงยหน้ามองชายหนุ่มสูงวัยกว่าด้วยสีหน้าเอาเรื่อง ทว่า ก็ต้องรีบหลบสายตา เมื่อเห็นแววตาโกรธจัดของอีกฝ่าย

    “เด็กบ้า!”

    เสียงตวาดดังลั่นจนคนฟังต้องเผลอเอามือปิดหูอย่างลืมตัว

    “หนีออกจากบ้านไปค่ำ ๆ มืด ๆ แบบนี้ ไม่รู้หรือไงว่าฉันเป็นห่วงแค่ไหน! ถ้าเธอเกิดเป็นอะไรไปขึ้นมา พ่อของเธอจะเสียใจแค่ไหนกัน! ทำอะไรทำไมไม่หัดคิดเสียบ้าง!”

    ไคริอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะกำหมัดแน่น เนื้อตัวเล็ก ๆ สั่นเทานิด ๆ จนเห็นได้ชัด แล้วจึงย้อนโต้กลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้เป็นปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

    “แล้วทำไมล่ะครับ คน ๆ นั้นไม่เคยสนใจอยู่แล้วว่าผมจะอยู่หรือตายน่ะ”

    “นี่เธอ!” 

    โชเฮเตรียมจะต่อว่า แต่ก็ต้องชะงัก เมื่ออีกฝ่ายย้อนกลับมาอีกอย่างบังคับตัวเองไม่อยู่

    “เขาไม่เคยสนใจอยู่แล้วว่าผมจะใช้ชีวิตยังไง ลำบากแค่ไหนบ้าง เวลาที่ผมอยากได้คำปรึกษา เวลาที่ผมเหงา เขาไม่เคยอยู่เคียงข้างตอนที่ผมต้องการเขาเลย แม้กระทั่งตอนนี้ เขาออกเดินทางไปทำงานที่เขารัก โดยทิ้งให้ผมมาอยู่กับคุณซึ่งผมไม่เคยรู้จักคุ้นเคยมาก่อนด้วยซ้ำ คนแบบนั้นนี่นะ ที่จะมาเป็นห่วงเป็นใยผม หากผมเป็นอะไรไปขึ้นมาน่ะ!!”

    ชายหนุ่มเงียบกริบ มองร่างเล็กตรงหน้านิ่ง โดยไม่พูดอะไร เขาปล่อยให้ไคริสงบสติอารมณ์สักพัก จากนั้นจึงทรุดนั่งลงข้าง ๆ เด็กชาย พลางลูบศีรษะอีกฝ่ายเบา ๆ ราวกับจะปลอบโยน

    “ไม่มีพ่อแม่คนไหนหรอกนะที่ไม่รักลูกตัวเองน่ะ  คุณพ่อของเธอก็เหมือนกัน ถ้าเขาไม่สนใจเธอจริง ๆ คงไม่มาฝากไว้กับฉันที่เป็นคนรู้จักกันมาก่อนหรอก”

    ไคริทำเหมือนจะเถียงอะไรออกไปอีก ทว่า โชเฮก็ชิงพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

    “เพราะรุ่นพี่เขาไม่อยากให้เธอไปลำบากด้วยกันที่แอฟริกา เธอก็รู้ว่างานที่เขาต้องทำมันต้องตระเวนไปทั่ว จะต้องพบเจออะไรมากมายโดยที่ตัวเองไม่อาจคาดเดาได้ทุกเมื่อ ชีวิตแบบนั้น พ่อของเธอไม่ต้องการให้เธอไปพบกับมันหรอก เธอยังเด็ก ควรได้ใช้ชีวิตแบบเด็กทั่วไปมากกว่า”

    “แต่ผมอยากให้เราพ่อลูกอยู่ด้วยกัน ลำบากด้วยกันมากกว่า ที่เขาจะปล่อยผมทิ้งเอาไว้คนเดียวแบบนี้” 

    ไคริพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่น ซึ่งโชเฮก็ขยี้ศีรษะน้อย ๆ นั้นเล่นด้วยความเอ็นดู

    “ผู้ใหญ่เขาก็คิดในมุมมองของผู้ใหญ่ เด็กก็คิดในมุมมองของเด็ก มันไม่มีใครผิดใครถูกหรอกนะ แต่บางทีถ้าเธอโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ เธอก็อาจตัดสินใจแบบเดียวกับพ่อของเธอตอนนี้ก็ได้ จริงไหม?”

    เด็กชายเงยหน้ามองชายหนุ่มข้าง ๆ และนิ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะเผยรอยยิ้มน้อย ๆ ซึ่งโชเฮ คิดว่าเด็กตรงหน้าเวลายิ้มแล้ว น่ารักกว่าตอนชอบทำตีหน้าขรึมวางท่าแบบแก่แดดนั่นตั้งเยอะ ทว่า ประโยคต่อมาของเจ้าตัวก็ทำเอาความคิดก่อนหน้านั้นหายวับไปแทบทันที

    “คุณโชเฮเป็นคนมีเหตุมีผลดีนะครับ เจอกันตอนแรก ผมนึกว่าคุณเป็นแค่ผู้ชายไม่เอาไหนทั่ว ๆ ไปเสียอีก”

    “หมายความว่ายังไงไม่เอาไหน?”

    คนถามถามด้วยสีหน้าที่พยายามปั้นยิ้มเต็มที่ ส่วนในใจก็ได้แต่ท่องว่าคนตรงหน้านี่เป็นแค่เด็กอายุเพียง 8 ขวบเท่านั้น

    “ก็อยู่มาตั้ง 30 กว่าปีแล้วป่านนี้ยังโสดอยู่ หาแฟนไม่ได้ไงล่ะครับ เห็นผู้ชายวัยเจริญพันธุ์เป็นแบบนี้แล้วน่าเศร้านะครับ”

    “ใครว่าฉันหาไม่ได้....ฉันก็แค่ไม่อยากหาห่วงมาผูกคอก็แค่นั้น”

    โชเฮแก้ตัว แต่ก็รู้สึกเจ็บแปลบในอก ที่ถูกเด็กอายุอ่อนกว่าหลายรอบพูดแทงใจดำเข้าแบบนี้

    “จริงเร้อ?  อ๊ะ...หรือว่าคุณเป็นเกย์?” 

    คำถามต่อมาทำเอาชายหนุ่มหมดความอดทน เจ้าตัวหยิบผ้านวมที่กองอยู่บนพื้น โยนใส่ร่างเล็ก ๆ มิด ซึ่งไคริก็เตรียมจะลุกขึ้นมาโวย แต่ก็ต้องเงียบกริบ เมื่ออีกฝ่ายอยู่ในสภาพที่พร้อมจะอาละวาดได้ทุกเมื่อ

    “นอนซะ! แล้วอย่าหนีไปไหนอีกล่ะ ไม่อย่างนั้นหากฉันจับเธอกลับมาได้ ฉันจะทำให้เธอนึกเสียใจที่ทำแบบนั้นไปตลอดชีวิตเลยคอยดู!!”

    กล่าวจบก็ปิดประตูดังโครมจนเด็กชายสะดุ้ง และเดินลงส้นเท้าปึง ๆ ไปยังห้องรับแขกชั้นล่าง

    “เฮ่อ...ไม่เอาไหนจริง ๆ ด้วยแฮะ เพิ่งเคยเห็นผู้ใหญ่อายุ 30 อารมณ์แปรปรวนง่ายก็หนนี้นี่ล่ะ”

    ไคริพึมพำพลางหยิบผ้าห่มขึ้นคลุมร่างตัวเอง แต่ก็ลอบอมยิ้มในความมืด พร้อมกับนอนหลับสนิทอย่างสบายใจในเวลาไม่นานนัก







=== จบบทที่ 1 ===



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-10-2013 14:05:23 โดย Xenon »

b27072010

  • บุคคลทั่วไป
พรุ่งนี้มาลงต่อนะ

อยากรู้ว่า โชเฮ  จะมีวิธียังไงกับเจ้าตัวเล็กนี่

ออฟไลน์ วิหคท่องนภา

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
ฮ่าๆๆๆ  เหมือนไคริจะเป็นรุกเลยแฮะ    เป็นเด็กแก่แดดจริงๆ

ออฟไลน์ som~

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 458
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
โฮะๆๆ หนุกมาก

เจ้าตัวเล็กเเก่เเดดจริ๊งงงงงงงงงงง    :o8: :o8: :o8:

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2426
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
น่าร้ากกก  :-[ ใครเป็นรุกอ่ะคะ writer  คงไม่ใช่ ไคริใช่มั้ย o22

ออฟไลน์ rellachulla

  • iiRita♥World Behind My Wall♥
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1606
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-8
ฮ่า มายกมือว่าชอบโชตะแล้วก้อชอบ การ์ตูนวายแนวเจปอง เอามาลงอีกนะคะ
กร๊ากกกก :impress2:
คาดว่า ไคริ จะรุก (หรือป่าว) เดาเอา
8 ขวบ กับ 30 โฮ๊ะๆๆๆ โชตะสุดๆ อ่า
เป็นกำลังใจให้ค่า
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-08-2010 22:19:18 โดย rellachulla »

ออฟไลน์ som

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2708
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +230/-2
น่ารักดีครับ  อ่านด้วยความน่ารัก

ออฟไลน์ Evergreen

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
เห้ยยยยย
เรื่องนี้เหมือนเคยอ่าน   :z2:
นานแล้วล่ะ 555

ใช่เรื่องเดียวกันรึเปล่านะ
จะคอยติดตามนะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






icyblue

  • บุคคลทั่วไป
ไคริ 8 ขวบ กว่าจะโต มันนาน ป่ะเนี่ย ไรฯ

ตาโชไม่แก่เกินแกงแล้วเหรอเนี่ย  o22

ออฟไลน์ love2y

  • (′~‵)
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2059
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +502/-11
เย้ยยยยยยยยยย อายุห่างกันกือบ 2 รอบเหรอ?
โอ้วววววว รออ่านต่อไป คึคึ

4life

  • บุคคลทั่วไป
มีเเนวโน้มว่าจะโดนเด็กจับกด  :z1:

ออฟไลน์ Shock_n2n

  • Deep cute...
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 488
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-0
มารายงานตัว คร่า
อยากบอกว่า ไม่ได้ชอบหรอก โชตะ เนี่ย



แต่รักเลย  :L1: :L1: :L1:5555+ มาอัพเร็วๆนะคะ รอจน ใจจะขาดแล้วค่ะ
สู้ๆๆ คร่า ไรเตอร์ ชอบแนวนี้มากกกกกกกกที่สุดเลย 555+
ขอบคุณคร่าที่นำนิยาสไตล์ นี้มา อิอิอิ ชอบๆๆๆๆๆ  :L1: :L1:

 :L2: :L2: :L2:

ออฟไลน์ raintear

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 76
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
เอิ่มมมม หลักจากได้ทำการลบเลขแล้ว 30-8 =22
 :a5:ป๊าดดดดดดดด แม่ีเจ้า อะไรจะห่างกันขนาดนี้ ใครจะเคะจะเมะหล่ะเนี่ยย
เง้อออออ
แต่ชอบแนวโชตะอ่าาาา ฮี่ฮี่ฮี่  :z1:
ติดตามต่อไปจ้า
 :pig4:

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16
น่าติดตามมากเลย :3123:

ออฟไลน์ Xenon

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 705
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +482/-4
พรุ่งนี้มาลงต่อนะ
อยากรู้ว่า โชเฮ  จะมีวิธียังไงกับเจ้าตัวเล็กนี่

ค่ะ เอามาลงแล้วค่ะ พยายามจะทยอยอัพทุกวันคั่นเวลาเรื่องหลักนะคะ (แต่ดูจากเมนต์แล้ว คนอ่านชอบแนวเด็กน้อยกันเยอะแฮะ - -)
ฮ่าๆๆๆ  เหมือนไคริจะเป็นรุกเลยแฮะ    เป็นเด็กแก่แดดจริงๆ
ไม่รุกหรอกค่ะ คงทำลำบากน่าดู - -... แต่ในอนาคตไม่แน่  ป.ล. ตั้งใจจะเขียนให้เป็นเด็กแก่แดดสุด ๆ นั่นล่ะค่ะ หุ ๆ (ออกแนวเคะราชินีนิดๆ)
โฮะๆๆ หนุกมาก
เจ้าตัวเล็กเเก่เเดดจริ๊งงงงงงงงงงง    :o8: :o8: :o8:
แหะๆ มีบางคนบอกว่ายังกับผู้ใหญ่ แต่บางทีน้องหนูก็ทำตัวเด็ก ๆ สมอายุบ้างเหมือนกันนะคะ หุ ๆ
น่าร้ากกก  :-[ ใครเป็นรุกอ่ะคะ writer  คงไม่ใช่ ไคริใช่มั้ย o22
ไม่ใช่ค่ะ โชเฮนั่นล่ะ แต่พี่แกเป็นเมะที่โดนปั่นหัวง่ายไปสักหน่อยเท่านั้นเอง~
ฮ่า มายกมือว่าชอบโชตะแล้วก้อชอบ การ์ตูนวายแนวเจปอง เอามาลงอีกนะคะ
กร๊ากกกก :impress2:
คาดว่า ไคริ จะรุก (หรือป่าว) เดาเอา
8 ขวบ กับ 30 โฮ๊ะๆๆๆ โชตะสุดๆ อ่า
เป็นกำลังใจให้ค่า
โถ พระเอกฉัน โชเฮเอ๋ย...ไม่มีใครให้เครดิตนายรุกเลยแฮะ  หุ ๆ ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ
น่ารักดีครับ  อ่านด้วยความน่ารัก
ขอบคุณนะคะ ^ ^
เห้ยยยยย
เรื่องนี้เหมือนเคยอ่าน   :z2:
นานแล้วล่ะ 555

ใช่เรื่องเดียวกันรึเปล่านะ
จะคอยติดตามนะ

อาจจะเคยผ่านตามาก็ไ้ด้ค่ะ ที่แน่ ๆ เคยลงอยู่ 2-3 บอร์ด นานแล้ว แล้วเป็นบอร์ดปิดทั้งนั้นด้วยล่ะค่ะ เรื่องนี้แต่งนานแล้วอ่ะค่ะ
ไคริ 8 ขวบ กว่าจะโต มันนาน ป่ะเนี่ย ไรฯ

ตาโชไม่แก่เกินแกงแล้วเหรอเนี่ย  o22
ถึงตอนนั้นคงสลับขั้วกันแล้วล่ะค่ะ (มีสิทธิ์สูงด้วย)
เย้ยยยยยยยยยย อายุห่างกันกือบ 2 รอบเหรอ?
โอ้วววววว รออ่านต่อไป คึคึ
แหะ ๆ สงสัยอายุจะตั้งไว้ห่างกันมากไปนิด ...แต่ไม่ห่างเยอะ ๆ ก็ไม่โชตะน่ะสิคะ - -+
มีเเนวโน้มว่าจะโดนเด็กจับกด  :z1:
น่าจะเข้าใจไม่พลาดนะคะแบบนั้น หุ ๆ แต่คงในอนาคตอีกไกลล่ะนะ~
มารายงานตัว คร่า
อยากบอกว่า ไม่ได้ชอบหรอก โชตะ เนี่ย

แต่รักเลย  :L1: :L1: :L1:5555+ มาอัพเร็วๆนะคะ รอจน ใจจะขาดแล้วค่ะ
สู้ๆๆ คร่า ไรเตอร์ ชอบแนวนี้มากกกกกกกกที่สุดเลย 555+
ขอบคุณคร่าที่นำนิยาสไตล์ นี้มา อิอิอิ ชอบๆๆๆๆๆ  :L1: :L1:

 :L2: :L2: :L2:
แหะ ๆ ดีใจที่ชอบค่ะ ตอนนำมาลง ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะมีคนชอบไหม (ก็เล่นตั้งซะอายุห่างกันขนาดนั้น)
เอิ่มมมม หลักจากได้ทำการลบเลขแล้ว 30-8 =22
 :a5:ป๊าดดดดดดดด แม่ีเจ้า อะไรจะห่างกันขนาดนี้ ใครจะเคะจะเมะหล่ะเนี่ยย
เง้อออออ
แต่ชอบแนวโชตะอ่าาาา ฮี่ฮี่ฮี่  :z1:
ติดตามต่อไปจ้า
 :pig4:
ขอบคุณที่สนใจนะคะ ไว้จะลงทยอยให้อ่านต่อเนื่องค่ะ รวมไปถึงตอนพิเศษด้วยจ้ะ  นิยายเรื่องนี้ไม่ยาวค่ะสั้น ๆ กำลังดี
น่าติดตามมากเลย :3123:
ขอบคุณที่สนใจค่ะ




ออฟไลน์ Xenon

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 705
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +482/-4
บทที่ 2





ร่างเล็กเดินหน้ามุ่ยเข้าประตูรั้วโรงเรียนพร้อมร่างสูงข้าง ๆ แม้เจ้าตัวจะพยายามยืนยันว่า ไม่จำเป็นต้องมาโรงเรียน แต่ก็ดูเหมือนว่า ผู้ปกครองคนใหม่ของเขาคนนี้ จะไม่ยินยอมให้เขาทำเช่นนั้นโดยเด็ดขาด

    “สิ่งที่สำคัญสำหรับเด็ก ก็คือ การเรียนและเพื่อน!”

    ประโยคที่ทำให้ไคริ ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาแย้ง เพราะถึงเขาจะพูดไป ก็ดูเหมือนว่าโชเฮจะยังคงยืนกรานความคิดของตัวเองเป็นใหญ่อยู่ดี

     “ไคริคุงสินะจ๊ะ คุณพ่อไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวทางโรงเรียนจะดูแลเขาให้เอง”

    ครูมิวาโกะ ครูประจำชั้น ป.3  กล่าวพร้อมรอยยิ้ม หลังจากที่โชเฮกรอกเอกสารการสมัครเรียนทั้งหลายให้กับไคริเรียบร้อย

    “เอ่อ ...ไม่ใช่คุณพ่อหรอกครับ คือเด็กเขาเป็นลูกของรุ่นพี่...เอ่อ เอาเป็นว่า เป็นหลานน่ะครับ”

    “อุ๊ย! ขอโทษค่ะ เป็นคุณอาสินะคะ”

    ครูสาวยิ้มเขิน ๆ ซึ่งโชเฮก็ยิ้มเจื่อนให้ ก่อนจะหันไปทางไคริ และใช้มือใหญ่ขยี้ศีรษะเล็กนั่นเบา ๆ

    “อย่าดื้อล่ะ ตั้งใจเรียนรู้ไหม แล้วเย็นนี้ฉันจะมารับ”

    “รู้แล้วน่า อย่าจับหัวผมสิ” 

    ไคริปัดมือใหญ่ออก ใบหน้าแดงนิด ๆ เพราะเขินครูประจำชั้นที่กำลังมองอยู่ เจ้าตัวรีบเดินจ้ำอ้าว ๆ ไปทางห้องเรียน โดยมีครูสาววิ่งตามไปติด ๆ เพราะกลัวว่าลูกศิษย์ใหม่ของเธอจะหลงเข้าผิดห้องนั่นเอง



    โชเฮหลังจากส่งเด็กชายเข้าชั้นเรียนแล้ว ก็ตรงกลับบ้านของตัวเองทันที ชายหนุ่มหยิบโน้ตบุคส่วนตัว  จากบนห้องนอนมานั่งทำงานภายในห้องรับแขก เพราะบางครั้งเวลารู้สึกเครียด ๆ หรือคิดอะไรไม่ออก การได้มองต้นไม้ ดอกไม้ จากสวนหน้าบ้าน ก็ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายเช่นกัน

    ชายหนุ่มเริ่มต้นพิมพ์นิยายรักของตน ลงในโน้ตบุค  ทว่าเวลาล่วงผ่านไปหลายชั่วโมง เจ้าตัวก็เริ่มขมวดคิ้วยุ่ง และกดปุ่มลบบนคีย์บอร์ด เมื่อรู้สึกว่าข้อความที่พิมพ์ลงไปมันดูไม่ค่อยถูกใจเขาเท่าไรนัก

    เมื่อย้อนนึกถึงคำพูดของเด็กชายเมื่อคืน  บางทีสิ่งที่ไคริพูดมาก็ถูกของเจ้าตัว  เขาไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องความรักอย่างลึกซึ้งมาก่อน ผู้หญิงหลายคนที่เข้าหาเขาก็เพราะหน้าตาเขา คบกันเพียงไม่นานก็ตีจาก เพราะเขาไม่สามารถทำตัวให้เธอเหล่านั้นประทับใจได้

    เขาไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบเทคแคร์คนอื่น บางครั้งก็ชอบพูดหรือเตือนอะไรตรง ๆ ในเรื่องที่ไม่เหมาะสม แน่นอนว่าผู้หญิงเหล่านั้นที่เขาเคยคบ ส่วนใหญ่มักจะไม่พอใจในนิสัยของเขาส่วนนี้

    เราคงเข้ากันไม่ได้ หรือไม่ก็ ฉันไม่คิดว่าคุณจะเป็นผู้ชายที่น่าเบื่อแบบนี้  เป็นคำบอกเลิกที่ฮิตติดปากพวกเธอ ที่เขาได้ยินมาจนชินชาเสียแล้ว

    จะมีก็แต่ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ยอมรับในความเป็นตัวเขา ผู้หญิงคนที่เขาไม่เคยมีสิทธิที่จะเอ่ยแม้แต่คำว่ารักกับเจ้าหล่อนเสียด้วยซ้ำไป ...

    “เฮ้อ! น่าเบื่อชะมัด!”

    โชเฮ ถอนหายใจพลางบ่นอย่างเบื่อหน่าย จากนั้นก็ปิดโน้ตบุค  พลางเอนกายนอนลงบนโซฟา ไม่นานชายหนุ่มก็หลับลงไปด้วย  ความอ่อนล้า จากการที่ต้องใช้สายตาเพ่งติดต่อกันมา เป็นระยะเวลายาวนานหลายชั่วโมง



    เด็กชายยืนมองร่างสูงที่กำลังนอนหลับอย่างสบายอารมณ์บนโซฟา ด้วยแววตาเซ็งสุดขีด  ทั้งนี้เพราะเขาอุตสาห์ทนรอคนที่สัญญาว่าจะมารับกลับบ้าน จนเกือบสี่โมงเย็น แต่เมื่อไม่เห็นวี่แววว่าเจ้าตัวจะโผล่มาสักที เขาเลยตัดสินใจกลับเองเสียเลย 

    ... ถ้าขืนเชื่อและรอต่อไป วันนี้บางทีอาจจะไม่ได้กลับบ้านก็ได้ …

    ไคริคิดอย่างเซ็ง ๆ ก่อนจะตัดสินใจปลุกอีกฝ่ายให้ตื่นขึ้น

    “คุณโชเฮ เย็นแล้วนะครับ ตื่นเถอะครับ”

    มือเล็กจับบ่าอีกฝ่ายเขย่าเบา ๆ ทว่า คนที่กำลังหลับสบายกลับละเมอขึ้นมาแทน

    “อืม...ขอฉันนอนต่ออีกสิบนาทีเถอะ ซายากะ”

    ชื่อ ๆ นั้น ทำให้ไคริชะงัก ก่อนจะแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ตามมา แล้วจึงแกล้งก้มลงกระซิบที่ข้างหูชายหนุ่ม พร้อมกับดัดเสียงให้ฟังแล้วอ่อนหวานแทน

    “โชเฮคะ ตื่นได้แล้วค่ะ นี่มันเย็นแล้วนะ”

    “อืม ...ซายากะ” 

    ชายหนุ่มพึมพำเบา ๆ และขณะที่ไคริกำลังจะลุกขึ้นยืน เพื่อหัวเราะกับปฏิกิริยาของอีกฝ่าย เจ้าตัวก็ต้องตกใจ เมื่อร่างสูงที่นอนหลับอยู่ กลับฉุดร่างของเขาไปกอดแนบอก พร้อมกับจูบซุกไซ้บริเวณแก้มและลำคอ อย่างหนักหน่วง

    “ซายากะ ...ฉันชอบเธอนะ ...ซายากะ”

    ชายหนุ่มยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น แถมยังละเมอลวนลามเด็กชายมากขึ้น ไคริพยายามขัดขืนอีกฝ่ายสุดฤทธิ์  ทว่า แรงของเด็กแปดขวบ ก็ไม่อาจต้านทานแรงของผู้ใหญ่วัยฉกรรจ์ได้อยู่ดี

    …ไม่นะ เรื่องอะไรจะยอมให้ปล้ำกันง่าย ๆ เล่า แถมยังละเมอเป็นคนอื่นแบบนี้อีก ขืนยอมล่ะก็ เสียศักดิ์ศรีแย่เลย!! ….

    เด็กน้อยคิดในใจอย่างโมโห ที่อีกฝ่ายมัวแต่พร่ำเรียกชื่อ ผู้หญิงคนอื่น แถมยังไม่มีท่าทีรู้สึกตัวว่ากำลังละเมออยู่ ที่สำคัญ จากสัมผัสมันก็น่าจะพอจะแยกออก ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ ผู้หญิงหรือผู้ชายแท้ ๆ 

    ...น่ากลัวจะหลับลึก! ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยไม่ได้แฮะ ถึงจะไม่อยากใช้วิธีนี้เพราะมันดูเหมือนเด็ก ๆ นักก็เถอะ! …

    พอคิดได้อย่างนั้น เด็กน้อยที่ไม่ค่อยจะยอมรับว่าตัวเองเป็นเด็ก ก็สูดลมหายใจลึก ๆ พร้อมกับตะโกนด้วยน้ำเสียงแหลมสูงกรอกหูของชายหนุ่มเต็มที่

    “ตื่นได้แล้ว ตาแก่บ้ากาม!!”

    โชเฮสะดุ้งเฮือกลืมตาโพลง หูอื้อจนไม่ได้ยินเสียงอะไร ชายหนุ่มมึนงงอยู่อย่างนั้นพักใหญ่ ไคริจึงฉวยโอกาสนั้น ลุกขึ้นจากตัวของอีกฝ่ายโดยเร็วทันที

    “เกิดอะไรขึ้น...”

    หลังจากตั้งสติได้ โชเฮก็ถามเด็กน้อย ที่ยืนหายใจหอบหน้าแดงตรงหน้า ซึ่งเจ้าตัวเกือบจะหลุดปากบอกออกไป แต่ก็ชะงักไว้ก่อนเพราะกลัวเสียฟอร์ม

    “ไม่เห็นจะมีอะไรนี่ครับ”

    ไคริตอบหน้าตาเฉย ซึ่งโชเฮก็ขมวดคิ้วมองร่างเล็กตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นสักพักจึงสะดุ้งเหมือนเพิ่งนึกได้

    “แล้วนี่เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง! อย่าบอกนะว่าหนีเรียนมา!”

    ไคริยิ้มแค่น ๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงประชด

    “นี่มันจะห้าโมงเย็นแล้วต่างหากล่ะครับ ความจริงถ้าไม่มัวแต่รอใครบางคนที่สัญญาว่าจะมารับ ผมคงจะได้กลับบ้านไวกว่านี้ก็ได้”

    ชายหนุ่มเงียบกริบกับคำต่อว่านั้น ก่อนจะพยายามฝืนยิ้มให้อย่างสำนึกผิด

    “ฉันขอโทษที เมื่อคืนไม่ค่อยได้นอน แล้วตอนกลางวันก็ใช้สายตามากไปหน่อย ไม่สิ ถึงจะมีเหตุผลยังไง ฉันก็ไม่สมควรผิดสัญญาอยู่ดี       

ขอโทษนะ”

    ไคริมองอีกฝ่ายด้วยหางตา ก่อนจะค้อนนิด ๆ ให้ด้วยความงอน

    “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมชินเสียแล้ว กับผู้ใหญ่ที่ชอบให้คำสัญญา แต่ไม่ยอมรักษาสัญญาน่ะ”

    โชเฮกลืนน้ำลายเอื๊อกลงคอ ผู้ใหญ่ที่ไม่ชอบรักษาสัญญาที่เด็กชายว่า คงหมายถึงเคนจิแน่นอน และเขาที่เป็นเพื่อนของชายหนุ่มก็คงถูกมองเหมารวมในแง่ไม่ดีไปด้วยแล้วก็ได้

    “น่า ๆ ฉันขอโทษ เธอจะให้ฉันทำอะไรถึงจะยอมยกโทษล่ะ จะให้ฉันซื้อของเล่นให้เอาไหม?” 

    โชเฮรีบพูดเอาใจอีกฝ่ายทันที เพราะหากมีเรื่องผิดใจกันตั้งแต่วันแรก  มีหวังวันต่อมาที่เหลือในอีก 1 ปีนี้ เขาคงจะมีปัญหาตามมามากมายแน่นอน

    ไคริชะงักกึกเมื่อได้ฟังข้อเสนอของชายหนุ่ม ก่อนจะโพล่งใส่อย่าง นึกฉุน

    “ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ ไม่ต้องทำมาเป็นเอาของเล่นมาล่อหรอก!”

    ความจริงเด็กชายก็เริ่มหายโกรธโชเฮ ตั้งแต่ที่ชายหนุ่มขอโทษอย่างจริงใจแล้วล่ะ แต่ก็ยังนึกฉุนเรื่องเมื่อครู่ที่ถูกปล้ำไม่หาย แถมยังมีเรื่องที่เจ้าตัวจะเอาของเล่นมาล่อเขาอีก คิดว่าเขาเป็นเด็กอมมือ ที่พอเอาของเล่นมาล่อก็หายโกรธงั้นรึ!

    “ถ้าอย่างนั้นเปลี่ยนเป็นขนมเป็นยังไงล่ะ?”

    โชเฮยังคงพยายามเอาใจต่อ ซึ่งก็ทำให้ความอดทนของไคริสิ้นสุดลงทันที

    “ไม่เอาอะไรทั้งนั้นล่ะ ตาแก่บ้ากาม!”

    พอตวาดเสร็จ เจ้าตัวก็วิ่งขึ้นห้องไปทันที ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนงง กับคำพูดดังกล่าว

    ...ตาแก่บ้ากาม? โกรธที่ไม่อยากถูกทำเหมือนเด็กก็พอเข้าใจ แต่ทำไมถึงเรียกเราว่าตาแก่บ้ากามล่ะ  สงสัยภาษาญี่ปุ่นไม่แข็งแรงแหงเลย ...

    โชเฮคิดในใจ ก่อนจะยักไหล่อย่างคนไม่คิดมาก และเดินหายเข้าไปในครัว เพื่อจะหาของกินมาทำเป็นมื้อเย็นในวันนี้ต่อไป



    ไคริวิ่งพรวดกลับขึ้นห้องบนชั้นสอง แม้จะโมโห แต่ก็ยังอดรู้สึก  แปลก ๆ ในใจไม่ได้

    “บ้าชะมัด ตาแก่บ้ากามนั่น...” 

    เด็กชายพึมพำกับตัวเอง แล้วก็ต้องชะงัก หน้าแดงระเรื่อโดยไม่ตั้งใจ เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไป และสายตาไปสะดุดที่เตียงนอนนั่น

    “ไม่เอาหรอก ขืนนอนด้วยกันคืนนี้ เกิดพี่แกละเมอลุกขึ้นมาปล้ำอีกจะทำยังไงเล่า!”

    เด็กน้อยที่ค่อนข้างแก่แดดเกินวัยไปหน่อย บ่นอุบอิบกับตัวเอง และหยิบกระเป๋าเดินไปยังอีกห้องที่ชายหนุ่มบอกว่าจะจัดให้เป็นห้องพักของเขา  ทว่า...

    “คุณโชเฮ! ไหนบอกว่าเตียงกับของผมจะมาส่งวันนี้ยังไงล่ะ ไม่เห็นจะมีเลย”

    ไคริวิ่งลงมาบ่นกับชายหนุ่มที่กำลังเตรียมอาหารอยู่ในครัว โชเฮหันมาทำสีหน้าฉงน แล้วจึงนึกขึ้นได้

    “ตายจริง! สงสัยจะมาส่งของตอนที่ฉันหลับอยู่  ขอโทษที เอาเป็นว่าคืนนี้เธอก็นอนห้องเดียวกับฉันไปก่อนแล้วกันนะ”

    โชเฮบอกยิ้ม ๆ อย่างไม่ทุกข์ร้อน หากแต่อีกฝ่ายปฏิเสธเสียงดังลั่น

    “ไม่มีทาง! ถ้าจะเป็นแบบนั้น คืนนี้ผมขอนอนโซฟาข้างล่างดีกว่า!”

    ชายหนุ่มแปลกใจกับปฏิกิริยาของเด็กชายตรงหน้า เขาขมวดคิ้ว ก่อนจะย้อนถามกลับด้วยความสงสัย

    “เป็นอะไรไปอีกล่ะ ทีคืนแรกยังนอนด้วยกันได้อยู่เลย?”

    ไคริหน้าแดงวาบกับคำพูดนั้น  พลางแสร้งทำท่าทีกลบเกลื่อน เพราะลืมไปว่า โชเฮไม่รู้ตัวและจำไม่ได้ตอนที่ตัวเองละเมอ

    “ก็...นั่นมันคืนแรก อีกอย่างผมเป็นพวกชอบนอนคนเดียว นอนกับคนอื่นแล้วนอนไม่ค่อยจะหลับ”

     คำแก้ตัวที่ทำให้ร่างสูงต้องตอบกลับไปด้วยความสงสัยมากขึ้น 

    “หือ? แต่คืนแรกเธอนอนหลับปุ๋ยเลยนะ ขนาดฉันแตะตัวเธอ เธอยังไม่ตื่นเลย”

    ไคริสะดุ้งเฮือก หน้าแดงวาบ พลางโพล่งออกไปด้วยความลืมตัว

    “อย่าบอกนะว่าคุณลวนลามผมตอนหลับเมื่อคืน!!”

    โชเฮอึ้ง เงียบกริบต่อคำพูดนั้น ก่อนจะฉีกยิ้มหวานส่งให้ ทว่า นัยน์ตาดุทั้งคู่ฉายแวววาววับด้วยความไม่พอใจ

    “ฉันนี่นะจะลวนลามเธอ เอาสมองซีกไหนมาคิดฮึ เจ้าหนู! ฉันน่ะเป็นพวกปกติ ไม่สนผู้ชายสักหน่อย!  อ้อ แล้วที่สำคัญฉันไม่ใช่พวกหัวงูนิยมเด็กหรอกนะ และยิ่งเป็นเด็กอย่างเธอด้วยแล้ว....”

    ชายหนุ่มหยุดคำพูดไว้แค่นั้น เพราะคิดว่าขืนพูดต่อ มีหวังได้เป็นเหตุก่อชนวน ให้เจ้าเด็กแก่แดดอาละวาดใส่เขาแน่

    “เด็กอย่างผมมันทำไมเหรอครับ!”

    ไคริย้อนถาม สีหน้าชักเริ่มบึ้งตึง รู้สึกไม่สบอารมณ์ที่ถูกอีกฝ่ายดูถูกเอาแบบนี้ ทั้งที่เจ้าตัวนั่นล่ะ เป็นฝ่ายละเมอปล้ำเขาเมื่อครู่แท้ ๆ

    “ก็....ไม่มีอะไร เอาเป็นว่าเธอไม่ต้องคิดมากเรื่องไร้สาระนั่นหรอก ต่อให้ฉันหน้ามืดขึ้นมาขนาดไหน ฉันก็ไม่คิดจะปล้ำเธอหรอกน่า”

    โชเฮตัดบท โดยไม่รู้ว่าคำพูดของตน ดันไปสะกิดต่อมอยากเอาชนะ ของอีกฝ่ายขึ้นมาเสียแล้ว

    “ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ผมนอนห้องเดียวกับคุณก็ได้”

    จู่ ๆ ไคริก็ยอมว่าง่ายเสียเฉย ๆ ทำเอาชายหนุ่มงง แต่เมื่อเห็นว่าเมื่อเด็กชายไม่มีปัญหาแล้ว เขาก็ไม่อยากจะคิดมากอะไรอีก

    ...หนอย! ตาแก่บ้ากาม ต่อให้หน้ามืดขนาดไหน ก็ไม่คิดจะปล้ำงั้นรึ! อยากจะรู้จริง ๆ ว่าถ้ามีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นจะรักษาคำพูดตัวเองไว้ได้ไหม ฮึ!! …

    เด็กชายคิดในใจอย่างไม่ยอมแพ้  โดยลืมไปเสียสนิทว่า แผนการที่ตนกำลังคิด หากมันสำเร็จจริง ๆ แล้วจะเกิดอะไรขึ้นตามมากับตัวเองกันแน่





---------------

-----------

----



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-10-2013 14:06:43 โดย Xenon »

ออฟไลน์ Xenon

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 705
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +482/-4
   อาหารมื้อเย็นผ่านไปอย่างไม่รีบร้อน โชเฮนั่งทำงานต่อที่ห้องรับแขกข้างล่างอีกสักพัก ในขณะที่ไคริขอตัวขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอน

    “บ้าจริง ๆ เชียว ทำไมถึงแต่งไม่ค่อยออกนะ!”

    ชายหนุ่มนั่งบ่นกับตัวเองด้วยความหงุดหงิด เมื่อเขียนฉากรักได้ไม่ถูกใจเขาสักที

    “ก็ตรงประโยคนั้นมันวกวนเกินไปนี่ครับ สารภาพรักน่ะ ไม่เห็นจำเป็นต้องบรรยายอะไรมากมายขนาดนั้นเลย”

    น้ำเสียงเล็ก ๆ ที่กระซิบข้าง ๆ หู และกลิ่นสบู่อ่อน ๆ โชยมาทำเอา  โชเฮสะดุ้งเฮือก หันไปก็เห็นว่าไคริในชุดนอน กำลังยืนยิ้มอยู่หลังโซฟาที่เขานั่งอยู่

    “เธอมา ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” 

     โชเฮถามตะกุกตะกัก เห็นรอยยิ้มแปลก ๆ ของอีกฝ่ายก็ทำให้เขารู้สึกสังหรณ์ใจพิลึกขึ้นมาทันที

    “ก็มาเมื่อครู่ แต่คุณกำลังเครียดอยู่เลยไม่ทันสังเกต”

    เด็กชายตอบยิ้ม ๆ และเดินอ้อมโซฟามานั่งแหมะใกล้ ๆ ชายหนุ่มอย่างจงใจ พร้อมกับชะโงกหน้าไปดูนิยายในโน้ตบุค โดยไม่ขออนุญาตเจ้าของแม้แต่น้อย

    “ผมว่าพระเอกของคุณมันเว่อร์เกิน จะสารภาพรัก ทำไมต้องพูดอ้อมไปอ้อมมา ยกตัวอย่างพร่ำพรรณนาแบบนั้น มันน่ารำคาญจะตาย เป็นผมนะ ไม่เห็นต้องทำแบบนั้น ก็บอกได้เหมือนกัน”

    โชเฮกลืนน้ำลายลงคอฝืด ๆ ทว่า ประโยคของเจ้าเด็กแก่แดดรู้มากนี่ ก็แทงใจดำเขาเอาเต็ม ๆ  ชายหนุ่มจึงลองตัดสินใจถามความเห็นของอีกฝ่าย โดยพยายามแกล้งลืมไปว่า เจ้าเด็กข้างหน้านี่เพิ่ง 8 ขวบเท่านั้น

    “แล้วถ้าเป็นเธอ  จะให้เขาทำยังไงล่ะ?”

    ไคริยิ้มหวาน ก่อนจะยันกายลุกขึ้น ย้ายมานั่งคร่อมบนตัวของชายหนุ่มแทนตำแหน่งเดิมที่นั่งอยู่

    “ง่ายจะตาย ... รุกเข้าหาเลยก็สิ้นเรื่อง”

    โชเฮอึ้งกับคำตอบและการกระทำของคนตรงหน้า ขณะที่เขากำลังทำอะไรไม่ถูก ไคริก็เริ่มอธิบายต่อ

    “แค่จ้องตากันสักพักไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ พอฝ่ายหญิงเริ่มหลบสายตา ก็ใช้มือจับปลายคางให้หันกลับมาหาเรา”

    ไคริบอกพร้อมกับกระทำตามนั้น โชเฮกลืนน้ำลายเอื๊อก อยากดัน ร่างเล็กให้พ้นจากร่างของเขา แต่ก็แปลกที่ร่างกายในตอนนี้ กลับไม่ยอม     ทำตาม มิหนำซ้ำเจ้าหัวใจที่เริ่มเต้นแรงแปลก ๆ นี่อีก

    “...จากนั้นก็ค่อย ๆ โน้มศีรษะเข้าหา แล้วก็...”

    ไคริหลุบตาจ้องมองริมฝีปากนั่น ทว่า เมื่อโชเฮรับรู้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ และเขาเริ่มเคลิ้มตาม จู่ ๆ เด็กชายก็หยุดชะงักเอาแค่นั้น พลางยันกายลุกขึ้นจากตัวชายหนุ่ม แล้วยืนมองอีกฝ่ายยิ้ม ๆ

    “จากนั้นก็อาจจะมีจูบเบา ๆ แล้วก็สารภาพรักกัน ก็จบเรื่องแล้วครับ และหลังจากนั้นจะเป็นยังไง ก็แล้วแต่คุณจะเขียน เห็นไหมครับ ไม่ต้องบรรยายพล่ามมากมาย ก็โรแมนติกได้เหมือนกัน”

    บอกแล้วเจ้าตัวก็เดินจากไป ทิ้งให้คนที่ดึงสติกลับคืนมาได้หน้าแดงระเรื่อและนอนฟุบลงไปกับโซฟาอย่างหมดแรง

    “ให้ตายเถอะ...เด็กบ้า ...ปีศาจร้ายชัด ๆ”

    โชเฮบ่นพึมพำ นึกโมโหตัวเองที่ดันเผลอไปมีอารมณ์กับเด็กแบบนั้นชั่ววูบเสียได้  เขามั่นใจเลยว่า เจ้าเด็กนั่นต้องจงใจแกล้งเขาแน่ ๆ แต่จะว่าไป คำแนะนำของไคริที่บอกเขามาก็ไม่เลวเช่นกัน

    จากนั้นชายหนุ่มก็ลุกขึ้นมาแต่งนิยายต่อ น่าแปลกที่พอเขาทำตามแนะนำดังกล่าว เขาก็สามารถแต่งมันออกมาได้อย่างราบรื่นอย่างที่ใจคิด แต่แล้วจู่ ๆ ก็ต้องหน้าแดงวาบ เมื่อนางเอกในจินตนาการดันกลายเป็นหน้าของเด็กชายจอมแก่แดดขึ้นมาเสียได้

    “บ้าชะมัด ...นึกถึงหน้าเด็กนั่นมาได้ยังไงกันนะ บ้าจริง ๆ เลยเรา  กับเด็กอย่างงั้นหรือ....ไม่มีวันหรอก!”

    โชเฮบอกกับตัวเองอย่างหนักแน่น โดยไม่ได้สังเกตว่ามีคนกำลังยืนแอบมองเขาอยู่ในเงามืด และได้ยินที่ชายหนุ่มพูดมาทุกประการ จากนั้นร่างเล็กก็เหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ พร้อมคำพูดดุจเสียงกระซิบจากปีศาจ

    “ก็คอยดูแล้วกัน ว่าจะทำได้อย่างที่พูดหรือเปล่า!”



    กว่าโชเฮจะตัดสินใจเข้านอนก็เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว ชายหนุ่มค่อย ๆ แง้มเปิดประตูห้อง และเมื่อเห็นไครินอนหลับอยู่บนฟูกที่ปูไว้ให้ตรงพื้นเขาก็ถอนหายใจเบา ๆ จากนั้น ก็เดินย่องขึ้นไปนอนบนเตียงของตน 

    หากแต่หลังจากที่เคลิ้มหลับได้ไม่นาน ชายหนุ่มก็ต้องแปลกใจ เมื่อรู้สึกว่าเตียงที่นอนอยู่จะยวบลงน้อย ๆ และรู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่างที่กำลังแทรกเข้ามาในผ้าห่ม

    “อืม...” ชายหนุ่มครางเบา ๆ เพราะรู้สึกถึงความสบาย จากมือเล็ก ๆ ที่ลูบไล้ผิวกายผ่านเสื้อผ้าของตน แต่แล้วก็ต้องตกใจ เบิกตาโพลง เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนทำ

    “เจ้าหนู!  ขึ้นมาทำอะไรบนเตียงฉันน่ะ!”

    โชเฮบอกพลางเขยิบตัวถอยหนีด้วยความตกใจ ไคริยิ้มน้อย ๆ ก่อนแสร้งตีหน้าเศร้าชวนให้สงสาร

    “คือผมเหงาน่ะครับ...ไม่อยากนอนคนเดียวบนฟูก ตอนอยู่อเมริกา  ก็นอนเตียงเดียวกับคุณพ่อเสมอ”

    โชเฮชะงัก ลังเลอยู่ชั่วครู่กับคำพูดประโยคนั้น แล้วจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่

    “เอาเถอะ ขึ้นมานอนด้วยกันก็ได้ หวังว่าคงไม่ต้องเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังด้วยหรอกนะ”

    คำพูดเปรย ๆ ไม่ได้ตั้งใจ แต่ทำให้คนฟังฉุนกึก  ทว่า กลับต้องอดกลั้นความโมโห เพื่อแผนที่วางเอาไว้

    “ขอบคุณครับ”

    ท่าทีจ๋อย ๆ ว่าง่ายนั้น ดูแล้วก็ให้ผิดสังเกต แต่เมื่อหวนคิดว่าอีกฝ่ายก็แค่เด็กแปดขวบ โชเฮก็อดเห็นใจไม่ได้

    ร่างเล็กเบียดซุกกับอกกว้างอย่างประจบ ชั่ววูบ ไคริรู้สึกว่าคนตรงหน้าช่างอ่อนโยนและใจดี จนตนไม่อยากแกล้ง แต่เมื่อหวนคิดถึงเรื่อง เมื่อตอนเย็น เจ้าศักดิ์ศรีและความดื้อรั้น ที่มีอยู่เต็มเปี่ยม ก็ทำให้เด็กชายตัดสินใจดำเนินแผนขั้นต่อไป

    “อืม...คุณโชเฮ นี่รูปร่างดีจังนะครับ...เล่นกีฬาด้วยหรือเปล่าครับเนี่ย”

    เด็กน้อยถามไม่ถามเปล่า มือเล็ก ๆ ก็แกล้งลูบเล่นที่แผงอกกว้าง เบา ๆ ทำเอาชายหนุ่มสะดุ้ง

    “กะ...ก็เล่นบาสตอนอยู่มหาวิทยาลัยน่ะ ...แต่ตอนนี้ไม่ค่อยได้เล่นเท่าไหร่”

    น้ำเสียงตอบชักสั่น เพราะดันเผลอไปรู้สึกวาบหวามต่อสัมผัสดังกล่าวเข้าให้ ก่อนจะพยายามบอกตัวเองว่าไม่มีอะไร และอีกฝ่ายเป็นแค่เด็กแปดขวบ แถมเป็นเด็กผู้ชายอีกด้วย

    ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นของอีกฝ่ายทำให้ไคริยิ้มน้อย ๆ  จากนั้นเด็กชายก็เริ่มเบียดกายเข้าหาร่างหนา พลางแกล้งดันเท้าแทรกเข้าไปกลางระหว่างขาของอีกฝ่ายอย่างจงใจ

    “ฮ้าว....ง่วงจังเลยครับ”   

    คำพูดกับการกระทำที่ขัดกันเอง ทำเอาโชเฮกลืนน้ำลายเอื๊อกลงคอ ชักไม่แน่ใจแล้วว่า เด็กชายจะมาไม้ไหน และอะไรไม่เท่าที่เขาเริ่มรู้สึกตัวเองจะตื่นตัว กับการกระทำดังกล่าวของร่างเล็กเข้าให้แล้ว

    “เอ่อ...ฉันว่า ฉันขอตัวสักครู่ดีกว่า”   

    ชายหนุ่มตัดสินใจหนีออกไปตั้งหลักก่อน ทว่า คนที่นอนเกาะเขาอยู่กลับไม่ยอมปล่อยให้เขาไปง่าย ๆ

    “ทำไมล่ะครับ ...รังเกียจผมงั้นหรือครับ  คุณโชเฮไม่อยากให้ผมนอนด้วยใช่ไหมล่ะครับ”

    น้ำเสียงอ้อนนั้นน่าสงสาร ทว่า ใบหน้าที่ซุกเข้ากับอกกว้าง พร้อมกับมือเล็ก ๆ ที่เริ่มเคลื่อนไหวไปตามลำตัวของเขานี่สิ มันทำให้โชเฮเริ่มชักจะควบคุมตัวไม่อยู่เข้าทุกที

    ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มผู้กำลังตกตะลึง ถูกผลักให้นอนราบลงไปกับเตียงเอาง่าย ๆ โดยคนทำเป็นเพียงเด็กชายตัวเล็ก ๆ แค่แปดขวบเท่านั้น  ไคริยันกายขึ้น นั่งบนลำตัวของชายหนุ่ม ใบหน้าหวานน่ารักนั้นโน้มเข้าหาใบหน้าคมเข้ม ก่อนที่ริมฝีปากเล็ก ๆ จะไล่ลากแผ่วเบาผ่านบริเวณเปลือกตาจมูก และมาหยุดอ้อยอิ่งบริเวณริมฝีปาก

    “ยังคิดว่าผมเป็นแค่เด็ก ที่ไม่ว่ายังไงคุณก็ไม่คิดจะสนใจอีกหรือเปล่าล่ะครับ”

    ริมฝีปากเล็กกระซิบพึมพำเบา ๆ ห่างจากริมฝีปากได้รูปของอีกฝ่ายเพียงไม่ถึงคืบ ทว่า  โชเฮที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับสัมผัสที่เกิดขึ้นถึงกับชะงัก เมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว สมองประมวลถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้ทันที

    “เด็กอย่างเธอนี่มัน...”     

    โชเฮกระซิบรอดไรฟันด้วยความโมโห ก่อนจะจับร่างเล็กยกขึ้นจากตัว และจับกดราบไปกับเตียงแทน โดยที่ตัวเขาลุกขึ้นคร่อมทับร่างนั้นอีกที ท่ามกลางความตกใจของไคริ ที่จู่ ๆ ชายหนุ่มก็เปลี่ยนท่าทีกะทันหัน

    “คุณจะทำอะไรน่ะ!!”

    น้ำเสียงนั้นตกใจจริง แววตาก็ตระหนกมิได้เสแสร้ง ทว่า ตอนนี้ ชายหนุ่มรู้สึกโมโหมากจนไม่สนใจอะไรแล้ว

    “ทำในสิ่งที่เธอพยายามอยากจะให้เกิดขึ้นนักไงล่ะ  มันเป็นความต้องการของเธอไม่ใช่เหรอ!?”

    โชเฮบอกห้วน ๆ พลางจัดการกระชากกระดุมเสื้อของอีกฝ่ายจนขาด ไคริตัวสั่นด้วยความกลัว ร่างเล็ก ๆ นั้นพยายามต่อสู้ไปพลาง ปากก็ตะโกนตอบโต้ออกไปพลาง

    “บ้าหรือเปล่า! หยุดนะ! ผมก็แค่อยากให้คุณยอมรับผิดในเรื่องที่คุณเคยดูถูกผมก็แค่นั้น  ไม่ได้ต้องการให้คุณทำบ้า ๆ กับผมแบบนี้สักหน่อย! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

     “ความผิดของเธอเองต่างหาก ที่ประเมินตัณหาของผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ต่ำเกินไปน่ะ!”

    โชเฮตะคอกใส่ ขณะที่ดึงกางเกงนอนของร่างเล็กออกให้พ้นจากร่าง  ไคริสะดุ้งเฮือก เมื่อมือใหญ่ลูบไล้บริเวณส่วนล่างลำตัวของตน เด็กน้อยน้ำตาไหลพรากด้วยความกลัว ก่อนจะตะโกนเรียกหาบิดาดังลั่น

    “อย่านะ! พ่อครับช่วยด้วย! พ่อครับ!”

    ชายหนุ่มชะงักมือทันทีที่ได้ยินประโยคดังกล่าว แล้วจึงสบถพึมพำบางอย่างกับตัวเองเบา ๆ จากนั้นจึงลุกขึ้นจากร่างเล็ก มานั่งข้าง ๆ ซึ่งก็ทำให้ไคริหันมามอง ทั้งที่กำลังสะอื้น

    “อย่าทำแบบนี้อีกรู้ไหมไคริ  ไม่ว่ากับฉันหรือกับคนอื่นก็ตาม คราวหน้าหากทำอีก มันจะไม่หยุดอยู่แค่นี้หรอกรู้ไหม”

    โชเฮสั่งสอนโดยไม่ยอมหันมามองหน้าอีกฝ่าย เด็กน้อยสะอื้น ไม่ได้โต้ตอบอะไร หากแต่หยิบเสื้อผ้าของตัวเองมาสวมใส่ให้เรียบร้อย และเมื่อชายหนุ่มหันมาอีกที เจ้าตัวก็กำลังนั่งเช็ดน้ำตาป้อย ๆ อยู่บนเตียง

    “คืนนี้ทนนอนห้องฉันไปก่อนแล้วกัน แล้วพรุ่งนี้ค่อยย้ายไปห้องโน้น  ไม่ต้องห่วงนะ คืนนี้ฉันจะนอนข้างล่าง ถ้ากังวลนักจะล็อกห้องก็ได้”

    ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ซึ่งไคริก็พยักหน้ารับเบา ๆ และเมื่อเด็กชายซุกตัวลงนอนในผ้าห่มอย่างว่าง่าย  โชเฮจึงเดินออกไปจากห้องเงียบ ๆ จัดการปิดประตูให้เรียบร้อย และลงไปนอนข้างล่างจนกระทั่งยามเช้ามาถึง



 



=== จบบทที่ 2 ===



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-10-2013 14:07:13 โดย Xenon »

ออฟไลน์ พี่วันเสาร์

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +282/-3
 :z13: จิ้มไรเตอร์
เมื่อคืนแอบอ่านตอนแรกฟรีๆ
วันนี้มาเม้นท์ให้

ไคริแก่แดดแก่ลมมากแต่ก็น่ารักดี
มีลางว่าโชเฮจะพรากผู้เยาว์ในเร็วนี้แน่นอน :m12:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






aim

  • บุคคลทั่วไป
แก่แดดจริง ๆ ด้วย
คุณอาจะทนได้ซักแค่ไหนเนี่ย คุณหลานแสบจริง ๆ

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4514
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
ทนได้ไม่นานแน่ๆ ^^

YBlood

  • บุคคลทั่วไป
เกือบโดนดีแล้วไคริแก่แดดเจงง
น่าสงสารโซเฮนะโดนแบบนี้
ระวังไว้นะไคริเพิ่งมาอยู่แค่สองคืน
แล้วปีนึงละไม่อยากจะคิดดด

ออฟไลน์ som

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2708
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +230/-2
ไคริน่ารักมากเลย  แต่ความคิดเลยวัยไปมากหน่อย
แต่ยังยืนยันว่าน่ารักครับ

ออฟไลน์ JJHJJH

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3472
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +293/-2
กรี๊ดดด พลอตหาอ่านยาก ขอตามอ่านด้วยคนค่า
เด็กน้อยเกือยเจอดีแล้วมั้ยอ่า เขาอาบน้ำร้อนมาก่อน อย่าไปยั่วเขาจิ >.<

ออฟไลน์ Shock_n2n

  • Deep cute...
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 488
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-0
ชอบจังเลยอ่ะ รุกก่นอเนี่ย ว่าแต่ทุกตอนได้ไหม
แล้ว โวเฮ นี้ก็ บ้าพลังจังนะ เด็กตัวเล็กก็ทำกันได้  :o8:
วาแต่ ไม่น่า ร้องเลย จะได้เจอะ ของดี  :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ วิหคท่องนภา

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
 :m20:ขำเด็กแก่แดด ฮ่าๆ ไปเอาความคิดพวกนี้มาจากไหนกันนะไคริ


 ไคริเ็ป็นเคะ้ซะงั้น  นึกว่าตั้งชื่อเรื่องผิด น่าจะเป็น โอจิค่อนนะคะ55  แต่รอไคริโตก่อนแล้วกัน หึๆๆ

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16
ไคริอย่าไปล่อลวงคุณอาเข้าละ

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
ชอบเด็กกกกกก ปู้จายยยยยย
จับกดไปเลยลุง เอ๊ย อาโชเฮ  :laugh:
ไคริอย่ายั่วสิจ๊ะ เดี๋ยวคุณอาจะอดใจไม่ไหว  :haun4:

ออฟไลน์ rellachulla

  • iiRita♥World Behind My Wall♥
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1606
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-8
กร๊ากกก ไรท์เตอร์
พออ่านตอนนี้เริ่มรู้แระ ว่าคุณอานี่ใช่ย่อย
555+
คุณอาขา ถึงเด็กมันจิยั่ว ก้ออย่าเพิ่งเน้อออ
ให้โตกว่านี้สักนิ๊ดดด กร๊ากกกก

สนุกมากเลย แล้วมาต่ออีกน๊า
ชอบ
เป็นกำลังใจให้จ้า

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด