Older Brother พี่ชายถึงร้ายก็จะรัก by Mirror ตอนพิเศษ แมน&โอ๊ต(20/06/15)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Older Brother พี่ชายถึงร้ายก็จะรัก by Mirror ตอนพิเศษ แมน&โอ๊ต(20/06/15)  (อ่าน 170268 ครั้ง)

ออฟไลน์ ampmiya^^

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 152
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************

สารบัญ

ตอนที่ 1
ตอนที่ 2
ตอนที่ 3
ตอนที่ 4
ตอนที่ 5
ตอนที่ 6  กาย&รักษ์
ตอนที่ 7  แมน&โอ๊ต
ตอนที่ 8
ตอนที่ 9
ตอนพิเศษสงกรานต์สั้นๆ
ตอนที่ 10
ตอนที่ 11
ตอนที่ 12 แมน&โอ๊ต
ตอนที่ 13
ตอนที่ 14
ตอนที่ 15 กาย&รักษ์
ตอนที่ 16
ตอนที่ 17 แมน&โอ๊ต
ตอนที่ 18
ตอนที่ 19
ตอนที่ 20
ตอนที่ 21 กาย&รักษ์
ตอนที่ 22 แมน&โอ๊ต
ตอนที่ 23
ตอนที่ 24
ตอนที่ 25 เซฟ&X
ตอนที่ 26
ตอนที่ 27
ตอนที่ 28 แมน&โอ๊ต
ตอนที่ 29 กาย&รักษ์
ตอนที่ 30
ตอนที่ 31 เซฟ&แพ็คเก็จ
ตอนที่ 32
ตอนที่ 33
ตอนที่ 34 แมน&โอ๊ต
ตอนที่ 35 กาย&รักษ์
ตอนที่ 36
ตอนที่ 37 เซฟ&แพ็คเก็จ
ตอนที่ 38
ตอนที่ 39 แมน&โอ๊ต
ตอนที่ 40
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-06-2015 18:24:01 โดย ampmiya^^ »

ออฟไลน์ ampmiya^^

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 152
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-0
เรื่องนี้เค้าแต่งเป็นเรื่องที่ 2 แต่เป็นโชตะเรื่องแรกคร้า

แนะนำติชมได้นะคร้า  :mew1:  :mew1:  :mew1:


Older Brother.......01
 
โป๊ก!!!
 
“โฮ้ย!!!   ไอ้เหี้ยธาร   แมร่ง   ไปแดกรังแตนที่ไหนมาวะ” เสียงด่าทอจากไอ้แมนเพื่อนสนิทที่เพิ่งโดนขวดน้ำลอยละลิ่วไปโดนหัวมันพอดีเป๊ะดังขึ้น และก็ผมนี่แหละที่เพิ่งจะเตะอัดใส่มันไปแรงๆตามอารมณ์
 
“เสียอารมณ์กับน้องกับนุ่งมาหรือไงวะ เหอะๆ” ไอ้กายปากหมาหน้าหล่อสวยพูดเมื่อเห็นสีหน้าผมที่เดินมาถึงยังโต๊ะหน้าคณะที่พวกมันสามตัวนั่งอยู่
 
“ไรวะ กะอีแค่ผู้หญิงคนเดียว โอ่ เผด็จศึกซะก็สิ้นเรื่อง”ไอ้เซฟ เพื่อนสนิทอีกคนที่กำลังตั้งหน้าทำงานเพียงคนเดียวพูดแขวะผมไปในที
 
ผมน่ะหรือก็ได้แต่นั่งหน้านิ่งเก็บอารมณ์ตัวเองเอาไว้ วันนี้ตั้งใจว่าจะมาเรียนขืนระเบิดอารมณ์ตอนนี้ก็ไม่เป็นอันเรียนกันพอดี
 
ผมจีบผู้หญิงอยู่คนหนึ่งซึ่งปกติแล้วผมไม่เคยจะค่อยตามจีบใคร ไม่ได้หลงตัวเองนะแต่มันจริง หึหึ ผมเดือนคณะนะคร้าบจะบอกให้  ไม่ต้องจีบแค่กระดิกนิ้วผู้หญิงก็วิ่งหาแล้ว แต่คนนี้แมร่งเล่นตัวสัจ
 
“ไปเรียนเหอะ นั่งปากหมาอยู่ได้พวกมึง” ผมพูดบอกก่อนจะเดินนำไปในตึกเรียน
 
พวกผมเรียนนิติศาสตร์ปีสามแล้วครับ เพื่อนสนิทก็มี  ไอ้เซฟหน้าหล่อและไอ้กายหน้าหวานที่เรียนคณะเดียวกัน ส่วนไอ้แมนหน้าเข้ม ไอ้นี่มันเรียนบริหารครับ ธุรกิจเค้าเยอะ ไอ้พวกเนี่ยแหละเรียกได้ว่าเป็นเพื่อน(พา)ตายได้เลยทีเดียว
 
 
เลิกเรียน.....
 
“คืนนี้มึงไปร้านป่ะ หรือยังไง” ไอ้แมนถาม ร้านที่ว่าก็คือผับของพวกผมเนี่ยแหละครับ
 
เราเริ่มทำกันตอนปีสองต่อจากพี่ไอ้แมนมันเพราะพี่มันไปเปิดที่อื่น พวกผมจึงร่วมหุ้นกันนิดหน่อยแต่พี่มันก็ยังเป็นที่ปรึกษาให้อยู่ และเห็นว่าไปได้สวยเลยเปิดมากันมาเรื่อยๆจนมีแขกประจำเยอะพอสมควร
 
อีกอย่างพวกเราเล่นดนตรีเองแต่ก็ไม่บ่อยนัก ส่วนใหญ่เรามีวงรุ่นน้องมาเล่นประจำสองวงเพื่อให้มันมีรายได้บ้าง เป็นรุ่นน้องที่มอเนี่ยแหละ
 
“ไม่ ไม่มีอารมณ์” ผมบอก จากนั้นก็นั่งคุยกะพวกมันครู่หนึ่งก่อนจะแยกย้ายไปคนละทิศคนละทาง และผมก็กลับคอนโดตัวเอง
 
ผมมีบ้านนะแต่ไม่มีใครอยู่แม่อยู่ต่างจังหวัดไปๆมาๆ ส่วนพ่ออยู่ต่างประเทศมีพี่สาวสองคน คนหนึ่งมีครอบครัวแล้วแต่บ้างานเกินแถมไม่มีลูก ส่วนอีกคนนี้แล้วใหญ่เรียนจบแต่ไม่ยอมทำงานทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาจนพ่อแม่ปล่อยเลยตามเลย
 
“เฮ้อ........” ผมกลับมาถึงคอนโดก็มีไม่กี่อย่างที่ทำนอกจากอ่านหนังสือ(เชื่อป่ะ เชื่อสิเพราะมันจริง?)นอนไม่ก็ดูหนังและเล่นกีตาร์แต่งเพลงบ้างถ้ามีอารมณ์ ชีวิตแบบนี้มันหน้าเบื่อก็จริงแต่ผมก็ไม่ชอบความวุ่นวายเอาซะมากๆ
 
Tru……….. Tru………….
 
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากบนโต๊ะหน้าโซฟา และผมก็ไม่คิดที่จะรับเมือเห็นว่าเป็นใครโทรมา เอมี่ ผู้หญิงของผมที่เล่นตัวกับผมนั่นแหละ เหอะ อยากโทรก็โทรกูไม่รับซะอย่างจำทำมัย
 
Tru……….. Tru………….
 
Tru……….. Tru………….
 
“เหี้ย.....” เสียงโทรศัพท์ดังอยู่หลายรอบ และผมก็เริ่มรำคาญ จึงคิดจะกดปิดเครื่อง
 
แต่เมื่อยกขึ้นมาดูปรากฏว่ามันเป็นเบอร์ยัยพี่สาวตัวดีของผม รับสักหน่อยเผื่อว่ายัยนั่นจะมีปัญหาอะไรให้ผมปวดหัวเล่นอีก
 
“ว่า.................”
 
(นี่แกรับโทรศัพท์เสียงหวนแบบนี้หรอ   ไอ้อีธาร) อีธารคือชื่อที่คนในครอบครัวใช้เรียกผมครับ
 
“แล้วโทรมาไม ถ้าขอเงินเนี่ย กูไม่ให้แล้วนะ” ผมพูดบอก ไม่ต้องตกใจครับ ผมกับพี่สนิทกันมากถึงได้พูดมึงกูกันได้ บางทีก็มีด่าแม่กันมั่ง(พ่อแม่เดี๋ยวกันนี่หว่า)
 
(ไม่ใช่ยะ  พรุ่งนี้มารับฉันที่ xxx หน่อยพอดีฉันจะบินไปแคนนาดา)
 
“ไปหาผัวใหม่อีกหรอ หึ”
 
(ไอ้อีธาร!!!......โอ๊ย  ไอ้เด็กนี่ มึงอย่าร้องได้มั้ย เงียบ!!  เงียบ!!) ผมขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ผ่านออกมาจากปลายสาย
 
“ลูกใครน่ะ........นี่!  เอาลูกใครมาเลี้ยง” ผมถาม
 
(ก็ลูกติดผัวกูน่ะสิ  จิ๊   มึงหยุดร้อง!!!!  โอ้ย! กูจะบ้าตายอยู่แล้ว พรุ่งนี้มึงรีบมานะก่อนที่กูจะฆ่าไอ้เด็กนี่ทิ้ง)
 
แล้วยัยนั่นก็ตัดสายผมทิ้งไป เฮ้อออ  พอมีเรื่องก็มาหากูพออยู่ดีก็หายหัวมัน เป็นแบบนี้ตลอด ถ้าไปต่างประเทศซะก็ดีเหมือนกันกูเบื่อพี่คนนี้เต็มทีแล้ว
 
 
 
“ไงวะ ไหนบอกไม่มีอารมณ์มาไง” ไอ้แมนทัก ตอนนี้ผมมานั่งดื่มอยู่กับไอ้กายในผับเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
 
“นั่นใคร..............” ผมบุ้ยปากไปทางผู้หญิงที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆเธอนั่งตรงกับผมพอดี และเธอส่งยิ้มมาให้ผมทุกครั้งที่หันมามอง
 
“เพื่อนของเด็กมึงนั่นแหละเห็นมาด้วยกัน     มันเขี้ยวอีกล่ะสิมึง” ผมไม่ตอบเรียกเด็กในร้านมาและเขียนคำเชิญชวนใส่กระดาษนิดหน่อยก่อนจะให้ไปส่งให้เธอคนนั้น
 
“เหี้ย สอยเพื่อนก่อนเลยว่างั้น ไอ้สัจ!” เรานั่งกันต่อจนดึกและผับใกล้ปิดผมถึงได้ขอตัวกลับก่อน
 
เป็นดังคาดเมื่อเดินมาถึงรถคันหรูของผมก็พบกับร่างบางยืนอยู่ข้างๆ เธอสวยอึ๋มจริงๆขอบอกเธอยิ้มหวานให้ผมก่อนจะเข้ามาจูบปลายคางผมเบาๆ
 
ทีนี้ก็ไม่ต้องพูดอะไรมากขึ้นรถมานี่แค่ผมไม่จอดข้างทางก็ดีเท่าไหร่แล้ว ผมพาเธอมาโรงแรมชื่อดัง ก่อนจะเผด็จศึกกับเธอโดยไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบและจากประสบการณ์ของเธอ ผมก็รู้ได้ทันทีว่าเธอผ่านมาเยอะใช่ย่อย และผมก็ไม่ลืมใส่ถุงผมไม่อยากเสี่ยงหรอกจะบอกให้
 
เมื่อทำกิจกรรมอันเร้าร้อนเสร็จผมก็ตรงกลับคอนโดทันทีไม่ลืมวางเงินไว้ให้เธอทั้งค่าโรงแรมและค่าตัว!  เหอะ และมันก็จบ  ผมไม่เคยพาใครมาคอนโดนอกจากเพื่อนๆ เพราะฉะนั้น ทุกครั้งที่มีอะไรกับผู้หญิงผมจะพาไปโรงแรมและไม่เคยค้างคืนจนถึงเช้า
 
 
“เฮ้อ............” ผมอาบน้ำใหม่อีกรอบจากที่อาบมาจากโรงแรมอย่างลวกๆ ก่อนจะปล่อยตัวให้หลับลงบนเตียงกว้าง แต่ล่ะวันของผมที่ผ่านไปมันช่างน่าเบื่อจริงๆ แต่มันก็เป็นแบบนี้มานานจนชินซะแล้ว
 
 
 
Tru……………..     Tru……………..
 
“กูจะถึงอยู่แล้ว  จะโทรอะไรนักหนา”  ผมรับโทรศัพท์จากยัยพี่สาวตัวดีที่เอาแต่โทรไม่หยุดตั้งแต่โทรไปปลุกผมจนถึง ณ  ขณะนี้
 
(อยู่ไหนแล้ว มึงรีบๆได้มั้ยห๊ะ!!!) เสียงแว๊ดๆปรอทแตกนั้น ทำให้ผมไม่อยากไปเลยแต่ครั้งนี้ขอให้เป็นครั้งสุดท้ายเถอะ
 
“เออ กูมาถึงแล้วอยู่ตรงไหน.........อืมๆ       เห็นแล้ว” ผมกดวางสาย ก่อนจะจอดรถเทียบฟุตบาทลดกระจกลงดู
 
เห็นพี่สาวตัวเองยืนอยู่กับเด็กตัวเล็กแค่เอวคนหนึ่งที่มองเห็นไม่ถนัดนัก เพราะร่างเล็กใส่หมวกเอาแต่ก้มหน้าก้มตาร้องให้สะอื้นเบาๆ
 
“อย่าร้อนนะถ้าร้อง ฉันจะทิ้งไว้ข้างทางแน่  ขึ้นรถ!!!” ยัยนี่ตวาดใส่เสียงดัง จนเด็กนั้นสะดุ้งเกือบล้ม ก่อนจะดึงแขนแรงๆตามมาขึ้นรถด้านหลัง ส่วนตัวเองมานั่นหน้า
 
“ทำไมมาช้าจังวะ  เครื่องจะออกอีกสามสิบนาทีแล้วนะ”
 
“อย่าเรื่องมาก กูมารับก็บุญแล้ว.....แล้วพ่อมันไปไหน” ผมถามพร้อมกับมองเด็กนั้นผ่านกระจกมองหลัง
 
“ตายแล้ว....!”
 
“ห๊ะ......ตายแล้ว  เมื่อไหร่ ยังไง นี่มันเรื่องบ้าชัดๆ แม่มันล่ะ” ผมตกใจนะสาบาน  พ่อมันตาย  แล้วก็ไม่ใช่ลูกของตัวเอง แล้วให้อยู่กับยัยนี่น่ะหรอ
 
“ตายก่อนพ่อมันอีก โอ้ย! แกรีบขับได้มั้ย”
 
ไม่นานเราก็มาถึงสนามบินยัยนั่นให้ผมนั่งกับเด็กนี่ ตอนที่ไปจัดการเรื่องสัมภาระและเที่ยวบิน ร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆผมใส่หมวกก้มหน้าตลอดพร้อมกับสะอื้นเบาๆไปด้วย
 
“เสร็จแล้ว อีกสิบนาทีเครื่องออก ฉันต้องขึ้นเครื่องแล้ว” เธอพูดจบก็เดินไปเลยโดยไม่ได้สนใจร่างเล็กที่กำลังวิ่งตามไปคว้าข้อมือ จนมาถึงทางเข้าผู้โดยสาร
“แกไปโอนเงินให้ฉัน สักแสนสิ......คือ........ฉันยืมก็ได้”
 
“ว่าไงนะ....นี่จะไปแต่ไม่มีเงิน  อะไรวะ!!!  เหี้ยจริงๆ” ผมต้องจำยอมล่ะ เหอะอย่างน้อยก็ให้มันไปให้พ้นๆ
 
 
“เดินทางดีๆแล้วกัน หวังว่าจะได้ ดีกลับมา    ไม่ใช่กลับมาแค่ศพ”
 
“ไอ้เด็กบ้า.....แกก็.......โชคดีแล้วกัน” และเธอก็เดินเข้าไปทางห้องโดยสารโดยไม่รอร่างเล็กที่ยืนกำมือแน่น
 
“แม่........อึก.....อึก.....อือออออ.....” ร่างเล็กตรงหน้าผมร้องไห้ออกมาทันทีที่พี่สาวของผมพยายามดึงมือออก
 
“ขอโทษนะครับเข้าไม่ได้” ผมขมวดคิ้วทันที  เมื่อได้ยินเจ้าหน้าที่พูดบอกพร้อมกับกันไม่ให้ร่างเล็กเข้าไป
 
“หมายความว่าไง เด็กนี่ต้องไปกับเธอนะ” ผมถามเสียงเข้มกลับไป
 
“ฉันไม่ใช่แม่แก แลัวฉันก็จะไม่เอาเด็กนี่ไปเป็นภาระเด็จขาด เหอะ” ยัยนั่นบอกออกมาขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังตรวจสอบหนังสือเดินทางอยู่
 
“แม่....อึก....อือออออ....แม่......” ร่างเล็กร้องไห้ออกมาใหญ่พร้อมกับพยายามเข้าไปข้างในให้ได้
 
“แล้วจะทิ้งเด็กนี่ไว้งั้นหรอ....ออกมานี่เลยนะ กูบอกให้ออกมา!!!” ผมตวาดออกไปเสียงดังโดยไม่กลัวว่าเจ้าหน้าที่จะมาไล่ เพราะผมเริ่มโมโหขึ้นมาแล้วล่ะ
 
“ช่วยไม่ได้  เอาไปอยู่กับแกแล้วกัน เด็กนี่มันมีเงิน หรือไม่แกก็เอาไปทิ้งซะ”  เธอบอกออกมาอย่างไม่อายก่อนจะเดินเข้าไปทางประตูผู้โดยสารโดยทิ้งร่างเล็กที่กำลังร้อนไห้ตัวโยงอยู่กับผมที่กำลังประติดประต่อเรื่องราวใหม่
 
ตกลงว่ายัยนั่นให้ผมมารับและพาเธอมาส่งสนามบินเพื่อที่จะไปแคนนาดาเพียงคนเดียวและทิ้งเด็กนี่ไว้กับ......ผม  พร้อมกับเงินหนึ่งแสน  อีเหี้ย
 
“โธ่โว้ย!!!!!!.....”
 
“อึกๆ.....อืออออ.....อึกๆ....อืออออ....แม่” และไอ้เด็กนี่มันก็ร้องไห้ไม่หยุด  จากที่คนมองมากอยู่แล้วก็ยิ่งมองกันมากขึ้น ตอนนี้ผมเลยเหมือนพ่อที่โดนภรรยาทิ้งไว้พร้อมกับลูกที่กำลังนั่งร้องไห้หายแม่ตัวเอง
 
“เงียบ........” ผมกัดฟันบอก ก่อนจะดึงแขนร่างเล็กมาจากเจ้าหน้าที่
 
“อึกๆ.....อืออออ.....อึกๆ....อืออออ....แม่”
 
“เงียบบบบ....” ผมเริ่มปรับน้ำเสียงให้ดังขึ้น แต่แล้วก็ยังไม่หยุด กูรำคาญมากเลยตอนนี้อายคนด้วย
 
“อึกๆ.....อืออออ.....อึกๆ”
 
“กูบอกให้เงียบ!!!!!!” และแล้วเส้นความอดทนก็ขาดลง ไม่ว่าใครหน้าไหนผมก็ไม่สนเลยตวาดใส่มันเสียงดังลั่น จนคนสะดุ้งตกใจตามและต้องหันกลับมามอง แต่มันก็ได้ผลเด็กนี่ปิดปากเงียบ แต่ก็สะอื้นออกมานิดๆ
 
ผมลากแขนมันมาขึ้นรถพร้อมกับกระเป่าเสื้อผ้าใบขนาดกลาง อุ้มมันขึ้นรถ  ก่อนจะขับรถกลับไปยังคอนโดหรูของตัวเอง  คิดไปตลอดทางว่าจะทำยังไงกับเด็กนี่ดี
 
ไม่นานก็มาถึงคอนโด ผมหันกลับไปมองร่างเล็กที่ตอนนี้หลับไปแล้วแต่ก็ยังมีอาการสะอื้นออกมาเล็กน้อย ผมลงจากรถและอุ้มมันไว้ในอ้อมแขนอย่างเลี่ยงไม่ได้พาขึ้นมาถึงห้อง
 
“เวรฉิบ  ทำกูแสบนักนะอย่าให้กูติดต่อได้กูจะเล่น แมร่ง” ผมรู้ว่าพี่สาวผมไปไหนไม่รอดไม่นานก็ซมซานกลับมา ถ้าไม่มีที่ให้เกาะกิน
 
ผมว่างร่างเล็กลงในห้องนอนตัวเองที่ไม่เคยมีใครได้เข้ามาก่อน ผมเสียอารมณ์กับเรื่องที่เกิดขึ้นมาก และไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับเด็กนี่ดี
 
จะโทรไปบอกแม่หรอ มีหวังได้โดนด่ากลับมาให้พาซวย ส่วนจะโทรหาพี่สาวอีกคนน่ะหรอ ผมไม่ได้ติดต่อกันเป็นปีๆแล้วล่ะ ตอนนี้ก็เหลือแค่เพื่อนล่ะนะ
 
“ไอ้เซฟ มึงมาหากูที่คอนโดหน่อยธุระ....เออนากูบอกว่าให้มาก็มาเหอะ” ผมวางโทรศัพท์ไว้ตรงหัวเตียง มองร่างเล็กที่กำลังหลับอยู่  ก่อนจะเอื้อมมือไปถอดหมวกมันออก
 
ใบหน้าไร้ตำหนิเนียนใสกว่าเด็กปกติทั่วๆ ปากเล็กนิดเดียวสีชมพูระเรื่อ จมูกโด่งสีแดงที่เพิ่งผ่านการร้องให้มา  เด็กนี่น่าจะเป็นลูกครึ่งฝรั่งเกาหลีอะไรเทือกนี้ผมว่า
 
“เฮ้อ......เวรกรรม” ผมถอนหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำ (อาบน้ำครับ)
 
ผมใช้เวลาอาบน้ำสักพักออกมาพร้อมกับไอ้เซฟกับไอ้กายที่มาถึงพอดี แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยผมออกไปคุยกับพวกมัน ผมให้รหัสห้องกับพวกมันไว้น่ะ  ก็มีแต่เพื่อนเท่านั้นที่ไว้ใจได้นี่
 
“ว่าไงคับ ไอ้คุณอีธาร ตกลงมีอะไร ถึงได้เรียกกูมา” ไอ้เซฟเริ่มถามก่อน
 
“กูจำได้ว่า บอกมึงคนเดียวไม่ได้บอกให้ไอ้กายมาด้วย”ผมเหน็บเพื่อนนิดหน่อยเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางอยากรู้เต็มที
 
“โธ่ ไอ้สัจ กูมาด้วยไม่ได้หรือไง เดี๋ยวนี้หัดมีความลับนะมึง” เหอะๆ ดูปากมันไม่ได้เข้ากับหน้าสวยๆของมันเลย
 
“พวกมึงพอจะหาคนเลี้ยงเด็กให้กูได้มั่งมั้ย....” ผมเริ่มถามเข้าเรื่อง
 
“ห๊ะ! เด็ก นี่...นี่มึงไปทำใครเค้าท้องวะ โธ่ๆ  เหี้ยแล้วไง ทำยังไงถึงได้พลาดท่าได้ สงสารเด็กจริงๆ กี่เดือนแล้วว่ะ แมร่งเฮ้ยไม่น่าเลย”
 
“เหี้ย!!!!!.......ฟังกูก่อน เนี่ยแหละกูถึงไม่อยากให้มา” เริ่มมีน้ำหงุดหงิดแล้วคับ
“ก็ยัยพี่สาวตัวแสบของกูมันเอาเด็กนั่น...หมายถึงลูกของผัวเก่ามัน  มาทิ้งไว้กับกูน่ะสิ ยัยนั้นหลอกให้กูไปส่งที่สนามบินเพื่อจะไปแคนนาดา แล้วทิ้งเด็กไว้กับกูเฉยเลย หลอกเงินกูไปแสนนึ่งด้วย เจ็บใจจริงๆ” ผมกัดฟันกรอดๆ ก่อนจะทุบกำหมัดลงบนโต๊ะรับแขก
 
“พี่น้ำน่ะหรอ......บ้าจริงพ่อแม่เด็กล่ะอยู่ไหน” ไอ้เซฟถาม
 
“ตายหมดแล้ว กูถึงได้หาคนเลี้ยงอยู่นี่ไง บ้าจริง!!! แล้วพวกมึงก็ต้องช่วยกูหาคนมาเลี้ยงมันด้วย ไม่งั้นกูจะเอาไปทิ้งที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า จะได้สิ้นเรื่อง!!!”
 
“จะช่วยได้ไง กูก็ไม่รู้ อย่าเอามาเกี่ยวกับกูเลย ไอ้กายโน้น” ไอ้เซฟโยนให้เพื่อนทันที
 
“เฮ้ย!!! กูจะช่วยได้ไง เด็กน่ะ ใช่เรื่อง เอาเด็กไปแล้วที่บ้านกูได้เฉกหัวกูออกจากบ้านพอดี เดี๋ยวก็โดนหาว่าไปทำใครท้องมาน่ะสิ ไม่เอาหรอก” นี่แหละคับไอ้กาย พูดสามคำกูก็เข้าใจแล้วสัจ
 
“ตกลงพวกมึงช่วยกูไม่ได้   งั้นพรุ่งนี้ก็เอาเด็กไปไว้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า จบ!”ผมบอก
 
“เฮ้ย!! ได้ไงวะ ส่งสารออกเด็กไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร จะทิ้งได้ไงกัน แล้ว.....เด็กอยู่...”
 
“อือออออออ  ฮือๆๆ  แม่..... อือออออ.....อึก....อืออออออ” เสียงเด็กร้องออกมาจากในห้อนนอนของผม ไอ้เซฟและไอ้กายหันไปมองหน้ากันก่อนจะลุกเดินไปดู ผมเดินตามพวกมันไปอย่างเซ็งๆ
 
เมื่อเข้ามาถึงในห้องพบว่าร่างเล็กนั่งร้องไห้อยู่ตรงปลายเตียง เอามือขึ้นขยี้ตาจนตอนนี้มันแดงไปหมดทั้งสองข้าง  ไอ้เซฟกับไอ้กายทำอะไรไม่ถูกต่างก็ยืนมองหน้ากันเองอยู่อย่างนั้น
 
“นี่!  เงียบ.....” ผมเข้าไปข้างๆร่างเล็กก่อนจะบอกเสียงเรียบแต่ร่างเล็กมันก็ยังไม่ยอมหยุด
 
“อือออออออ  อึก  ฮือๆๆ   อึก....อือออออ”
 
“เงียบ!!!!........” ผมเริ่มตะคอกเสียงดังขึ้น
 
“อึก  ฮือๆๆ   อึก....อือออออ” และก็ยังไม่เงียบ  เหี้ยเฮ้ย!!!!  น่ารำคาญสุดๆ
 
“กูบอกให้เงียบ!!!! ได้ยินมั้ย!!!!!” ผมตะคอกสุดเสียงจนร่างเล็กสะดุ้งและก้มหน้าเอามือปิดปกตัวเองไว้  แต่ก็ยังสะอื้นออกมา
 
“เหี้ย  ตะคอกหาพ่องมึง เด็กนะเว้ย” ไอ้กายเข้าไปจะกอด แต่ดูเหมือนร่างเล็กจะกลัว  เมื่อเงยหน้าขึ้นมองพวกผมที่ยืนอยู่
 
ร่างเล็กเข้ามาจับชายเสื้อผมไว้แน่นและไม่ยอมปล่อยแม้ผมจะปัดมือออก และยังเงยหน้าขึ้นมองผมทั้งน้ำตา  มีวูบหนึ่งที่ผมรู้สึกสงสารแต่ก็วูบเดียวเท่านั้น
 
“เอ่อ  น่ารักดีนี่หว่า มาคับพี่ไม่ทำไรหรอกนะ อย่าร้องนะอย่าร้องมาหาพี่เร็ว สาวน้อย” ไอ้กายพยายามเอื้อมมือเข้ามาหาแต่ร่างเล็กกลับหลบไปยืนข้างหลังผม
 
“จิ๊ .....ปล่อย....ปล่อยก่อน” ผมบอก และร่างเล็กก็ยอมปล่อยแต่โดยดี ดูเหมือนจะกลัวผมมากแต่ก็กลัวไอ้กายกับไอ้เซฟมากกว่า
 
“อึก....ลี...ลีวายส์....อึก จะ....ไปหา..อึก...แม่...อึกๆ”
 
“มึงหยุดพูดถึงอีนั้น และฟัง....มึงไม่มีแม่  ตอนนี้มีแค่กูได้ยินมั้ย!!!” ผมย่อตัวลงจับไหล่ร่างเล็กไว้ ก่อนจะตะคอกใส่เสียงดัง
 
ร่างเล็กสะดุ้งมองผมก่อนจะก้มหน้าลงร้องไห้เงียบๆ จะสะอื้นออกมาแต่ไม่กล้าเปิดปากร้อน ไหล่สั้นไหวจนน่าส่งสาร ผมคิดนะว่าส่งสารแต่ผมไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ
 
“เอ่อ  กูว่า  เด็กน่าส่งสารออก กูก็อยากจะช่วยอ่ะนะแต่ว่า....เอ่อ  กูว่ามึงอย่าพาไปสถาน....” ไอ้เซฟพูกบอก
 
“ไม่!   ยังไงกูก็ไม่เอามาเป็นภาระ”  ผมบอกตามที่ตัวเองคิด เรื่องรัยล่ะญาติก็ไม่ใช่นี่
 
“แต่มึงเพิ่งจะพูดว่า  เด็กนี่มีแค่มึง ไม่ใช่หรอวะ” ไอ้กายพูดอีก ผมนิ่งไปแป๊บนึ่ง กูพูดอย่างงั้นหรอ
 
“พวกมึงกลับไปได้แล้ว ถ้าไม่คิดจะกู” ผมดึงมือออกจากร่างเล็กที่กำลังสะอื้นไห้อยู่ เดินออกมานอกห้องนอน
 
“งั้นกูกลับล่ะ ป่ะมึง อย่าเผลอตีเด็กเข้าล่ะ เฮ้อออ...” และไอ้เซฟกับไอ้กายก็พากันกลับ
 
ผมนั่งอ่านหนังสืออยู่ไม่นาน ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ามีเด็กอยู่ในห้องและเงียบไป ผมเลยเดินเข้าไปดู ร่างเล็กนั่งกอดเข่าอยู่ข้างเตียง ร้องไห้เสียงเบาคงเป็นเพราะกลัวผมจะด่าว่าเอาอีก
 
ใช่ว่าผมจะไม่ส่งสารเด็กหรอกนะ แต่....ทำไมผมต้องแบกภาระที่ไม่ใช่ของตัวเองด้วย ในเมื่อเราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน ลึกๆแล้วผมก็ไม่อยากพาเด็กไปไว้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหรอก แต่ผมไม่มีทางเลือก
 
“ลุกขึ้น......ไปกินข้าว......แล้วก็อย่าให้ต้องพูดซ้ำ” ผมบอก แกมสั่ง และร่างเล็กก็ลุกขึ้นจริงๆ ผมคิดว่าจะไม่รู้ฟังซะอีก
 
“อึก........อึก” ร่างเล็กปาดน้ำตาออกและยังคงสะอื้นออกมา ผมถอนหายใจก่อนจะก้มลงไปอุ้มร่างเล็กมาไว้ในอ้อมแขน
 
ร่างเล็กดูจะตกใจนิดหน่อย และเงยหน้าขึ้นมองผม ดวงตาที่ผ่านการร้องไห้มานานแดงก่ำจ้องสบตาผม หน้าเนียนใสขึ้นสี แดงซ่านไปถึงหู ปากเล็กเม้มเข้าหากันเพราะกำลังเก็บเสียงสะอื้นไห้ของตัวเองไว้ มันทำให้ผม...................
 
“เฮ้ออออ.........อย่ามองกูแบบนี้  กูไม่ชอบ” ผมอุ้มร่างเล็กไปยังห้องครัวเ ปิดน้ำจากอ่างล้างหน้าให้ และว่างร่างเล็กนั่งลงบนโต๊ะกินข้าว
 
ร่างเล็กมองผมตาปริบๆ คือ ผมกำลังคิดอยู่ว่าจะทำอะไรให้เด็กนี่กินดีผมทำอาหารไม่เก่งด้วยสิ เออ ข้าวผัดแล้วกัน เอิ่ป ข้าวเมื่อเช้าเนี่ยแหละคงจะใช้ได้อยู่
 
ผมลงมือหยิบจับเครื่องครัวที่ไม่ค่อยได้จับนักและเริ่มผัดข้าวที่ว่า  มีอะไรก็ใส่ๆลงไปหมด ใส่ซอสและทุกอย่างที่เป็นเครื่องปรุงก็คงกินได้และไม่นานก็เสร็จ ก้มลงไปดมดู  อืมหอมดีแฮะ
 
“อ่ะ  กินซะ......” ผมทักข้าวใส่จานใบเล็กให้ก่อนจะวางลงตรงหน้าร่างเล็กที่ขมวดคิ้วมองจานข้าวในมือผม
 
“ขะ...ข้าวผัด เค้าไม่ใส่....น้ำนั่นลงไป ฮะ” ร่างเล็กบอกพร้อมกับชี้นิ้วไปยังขวดเครื่องปรุงน้ำใสๆ  เมื่อกี้กูใส่น้ำส้มสายชูหรอ
 
“เน้  กินได้นาไม่ตายหรอก” ผมพูด และใช้ช้อนทักข้าวเข้าปากชิมดู “ถุ้ย!!!  แหวกๆ  เหี้ย อย่างกะอ้วก แหวกๆ” แล้วก็เป็นอย่างนั้นแหละ อ้วกชัดๆ
 
 
อายเด็กมั้ยล่ะ สั่งมากินเหอะ หึหึ

<<<<<<<TBC>>>>>>>>

ฮิฮิ ดูการตอบรับถ้าน่าพอใจเค้าจะมาต่อเร็วๆๆน๊า

https://www.facebook.com/MirrorOnOn

เรามีเพจแล้วจร้าทวงถามนิยายได้น๊า
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-01-2014 18:01:09 โดย ampmiya^^ »

aomj555

  • บุคคลทั่วไป
 :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:  ติดตามจร้าาาาาา

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2426
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
สงสารเด็ก

หยาบกระด้างทั้งพี่ทั้งน้อง



ผม นี่คือพระเอกป่าวคะ

เพลียเลย

ออฟไลน์ Maytbb

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1763
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
สงสารลีวายมาก นี่พูดเลย   :sad2:

ออฟไลน์ whistle

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 766
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-4
อย่าเอาไปไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเลยนะ สงสารเด็กอ่ะ

ออฟไลน์ GETIIZ

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-4
ธารอย่าทิ้งน้อง น้องน่ารัก น้องน่าสงสาร
น้องเหลือแค่ธารนะ
อย่าเอาน้องไปไว้สถานสงเคราะห์นะ
เมตตาน้องงงงง
ชอบแนวนี้มากกกก รีบมาต่อนะคะ

ออฟไลน์ Moose

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1257
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-2
เลวจริงๆ ทั้งพี่ทั้งน้อง หาดีไม่ได้สักคน เฮ้ออออออ

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3592
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10

ออฟไลน์ Ryoooo

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3146
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-2
สงสารน้อง ว่าแต่น้องลีวายอายุท่าไหร่นิ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2665
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4

ออฟไลน์ ampmiya^^

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 152
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-0
มาแล้วจร้า  :hao7:  :hao7: :hao7:

รู้สึกว่าจะมีคนเกลียดพระเอกของเค้าเยอะ  :katai3:  :katai3:  :katai3:

แต่ธารบอกว่าไม่แคร์ 55555+ ไปล่ะ  :katai5:  :katai5:  :katai5:


Older Brother ....02

 
“นี่มึงเอาจริงหรอวะไอ้ธาร” ไอ้กายเอ่ยถามผม วันนี้ผมกับมันเอารายงานมาส่งให้อาอาจย์ในตอนเที่ยงของวัน
 
“ก็เออ.....หรือมึงจะเอาไอ้เด็กนั้นไปเลี้ยงเอง” ผมถามกลับและรู้แน่ว่ามันคงไม่เอาหรอก มันสั่นหัวริกๆเลยทีเดียว
 
“เอาล่ะ ฝากพวกมึงส่งงานด้วย กูจะพาไอ้เด็กนี่ไปทิ้ง  แล้วก็จะเลยไปที่ผับเลย"
 
“อืม....เค งั้นโชคดี เจอกันที่ผับ”
 
เดินกลับมายังรถตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกลนักกับหน้าตึกคณะ โชคดีที่รถผมมีฟิล์มดำสนิท ทำให้คนข้างนอกไม่สามารถมองเข้าไปภายในรถได้
 
“..........................” เมื่อผมเปิดประตูเข้าไปก็พบว่า เด็กในรถกำลังนั่งห่อตัวเพราะแอร์ที่เปิดไว้ คงจะหนาวมากเกิน
 
“หนาวแล้วทำไมไม่รู้จักปิดวะ” ผมพูดออกไปก่อนจะ ปรับระดับลดแอร์ลง
 
“.............................”
 
“รู้ใช่มั้ยว่าอีกเดี๋ยว เราจะไปไหนกัน” ผมพูดบอกขณะที่ ขับรถออกจากมหาลัย “และก็ห้ามบอกใครเด็จขาดว่ามาจากไหนมาได้ยังไง ปิดปากไว้เป็นดีที่สุด”
 
“.............................” เด็กนั้นหันมามองผม  เป็นช่วงที่รถติดไฟแดงพอดี ผมจึงหันกลับไปมองบ้าง
 
ดวงตากลมสีน้ำตาลอ่อนเริ่มแดงขึ้นมา น้ำตารื้นขอบตา  ดวงตาที่เศร้าหม่องและโหยหาอะไรบางอย่างทำให้ผม พาลรู้สึกวูบไหวตาม
 
“ไม่ต้องมาจ้องกู  ยังไงกูก็เลี้ยงเด็กไม่ได้  มันเป็นภาระ” ผมบอกก่อนจะขับรถออกไปอีกครั้งและครั้งนี้ ผมก็ตรงไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างที่บอกไว้
 
ร่างเล็กนั่งก้มหน้าไม่มองทาง มือเล็กกำแน่นและสั่นไหวไปพร้อมกัน ไม่นานก็มาถึง ผมจอดรถเทียบฟุตบาทไกลออกมาจากสถานเด็กกำพร้าสักระยะได้
 
“เอาล่ะ  เดี๋ยวลงไป แล้วก็ค่อยๆเดินเข้าไปทางประตูนั้น  และอย่าลืมสิ่งที่บอกไว้ล่ะ ห้ามพูดเด็จขาดว่ามาจากไหนกับใครเข้าใจมั้ย”
 
ร่างเล็กพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผมทั้งน้ำตาและมันเป็นภาพที่ผมไม่อยากมองเอาซะเลยให้ ตายสิ
 
ผมเอื้อมมือไปเปิดประตูทางฝั่งที่ร่างเล็กนั่งอยู่ออก ก่อนจะดันร่างเล็กให้ลงจากรถ
 
“กูจะรอดูอยู่ตรงนี้จนกว่า จะเดินเข้าไปถึงข้างใน  ไปได้แล้ว เงินอยู่ในกระเป๋า จำสิ่งที่บอกไว้ด้วยล่ะ  ไป”
 
ร่างเล็กปิดประตูรถและเดินไปตามทางฟุตบาท พร้อมกับสะปายเป้ใบเล็กละกระเป๋าเสื้อผ้าใบขนาดกลาง ซึ่งมันจะไกลสักระยะหนึ่งก่อนจะถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านั่น
 
ผมมองร่างเล็กผ่านกระจกใสหน้ารถด้วยความวูบไหว และนึกสงสาร ชีวิตคนเราเลือกเกิดไม่ได้แต่เลือกที่จะเป็นได้ แต่ไม่ใช่สำหรับทุกคน
 
พรืนๆ   พรืน!!!!   
 
“อ้าว  เหี้ย!!!!!”  ในขณะที่มองจ้องมองร่างเล็กอยู่ดีๆ จู่ๆก็มีรถตู้คันหนึ่งวิ่งผ่านมา และลงมาคว้าร่างเล็กไปซะเฉยๆอย่างรวดเร็ว  อะไรกับวะ
 
เร็วกว่าความคิดผมรีบออกรถตามไปทันที แมร่ง!!! นี่มันอะไรกัน แต่ถึงอย่างนั้นสมองผมก็สั่งให้ผมไปช่วยร่างเล็กให้ได้ รู้สึกห่วงๆยังไงก็ไม่รู้
 
รถตู้ขับไปยังถนนเส้นชานเมือง ผมจึงรีบเยียบเต็มสปีดเพื่อจะไปขนาบข้างคนขับรถตู้ พระเจ้า บอกกูทีว่ากูเล่นหนังแอ็กชั่นอยู่หรือไง
 
“เหี้ย ปล่อยเด็ก!!!!!” ผมลดกระจกลงและเห็นแค่หน้าคนขับ  มันดูตกใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปหยิบปืนมาเล็งทางผม อ้าวเฮ้ย! สัจเล่นของเสียวนะมึง
 
ปัง!!!   ปัง!!!!   ปัง!!!!
 
มันยิงกูแล้วคับมันยิงกู  ดีที่ผมเหยียบเบรคทันซะก่อน ไม่โดน ห่ารากอ่อนสัจ เดี๋ยวดูกู กูก็มีปืนครับถูกกฎหมายด้วย เอาเซ้ใครมันจะแน่กว่ากัน
 
ผมเปิดเก๊ะหน้ารถออกก่อนจะหยิบปืนคู่ใจ(ที่ไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่นัก) และพยายามเร่งความเร็วรถอีกครั้งให้เทียบขึ้นไปขนาบข้างกับคนขับอีกที
 
ปัง!!!  ปัง!!!
 
ไงล่ะมึง ผมเล็งผิดซะที่ไหน ไม่ได้ฆ่ามัน แต่แค่ถากๆตรงแขนให้มันควบคุมรถไม่ได้ก็พอ และผมก็เล็งไปที่ล้อรถ ถึงจะเสี่ยงหน่อยแต่ข้างทางก็เป็นที่โลง รถจะเสียงหลักคงไม่เป็นไร
 
ปัง!!! ปัง!!!  ทันทีที่กระสุนเจาะทะลุล้อรถ รถก็เสียหลักลงข้างทาง  ผมหักเลี้ยวรถลงข้างถนนเช่นกัน
 
“เวรเฮ้ย รถกูเกือบได้แผล” ผมสบตออกมาก่อนจะเปิดประตูลง  ตรงไปยังรถตูอย่างเร็ว
 
ฟุบ!!!! เฮ้ย!!!
 
ผมตรงเข้าไปเปิดประตูแต่คนในรถเปิดออกมาซะก่อน มันถีบผมจนล้นลงไปก่อนจะปิดประตูกลับ  ดีที่ปืนยังไปหลุดมือ ผมรีบยันตัวลุกขึ้นก่อนจะเล็งยิงประตูรถและเปิดมันออก
 
ผมเล็งปืนไปยังคนขับปรากฏว่ามันสลบคาทีไปแล้วเหลือแต่ไอ้โม่งด้านหลัง ผมคิดว่าพวกนี้กระจอกมาก คงเป็นมือสมัครเล่นแมร่งไม่ได้เตรียมการอะไรเลย  มันกำลังจับร่างเล็กล็อกคอไว้พร้อมกับมีดในมือ
 
“ถอยออกไปไม่งั้น ไอ้เด็กนี่ตาย”  ร่างเล็กอยู่ในอาการหวาดกลัวสุดขีด ปากโดยปิดไว้ด้วยเทปกาวสีดำสนิท  ตากลมเต็มไปด้วยน้ำตา ผมรู้สึกโกรธถึงกับกำหมัดแน่น
 
ผมก้าวถอยห่างออกมาจนกระทั้งมันก้าวลงมาจากรถได้  ผมรีบคำนวณระยะหางจากตัวผมและไอ้โม่งนั้น รวมทั้งหาทางช่วยร่างเล็ก
 
“ทิ้งปืน กูรู้มึงไม่อยากให้เด็กตาย”  ผมกัดฟันทิ้งปืนห้างออกจากตัว  แต่ไม่ได้ทิ้งไปใกล้มัน เพราะผมคิดว่าห่างแค่นั้นมันไม่ใช้ปัญหาสำหรับผม
 
“.......................” ร่างเล็กมองผม ด้วยสาตายหวาดกลัวเต็มทน
 
“พวกมึง ต้องการอะไร    เด็กนี่งั้นหรอ” ผมถามดูเชิงและสำรวจท่าทางการเคลื่อนไหวเท้าและมือของมันไปด้วย
 
“เด็กนี่เป็น ลูกติดของ คุณน้ำ เราตามดูเธอมาหลายวันแล้ว และเธอติดหนี้นายเราอยู่สี่แสน เพราะงั้น เราจะเอาตัวเด็กนี่ไป”
 
“งั้น หรอ”  ผมจะใช้คำไหนมาด่าพี่เหี้ยๆ ของผมดี หลอกเงินกูไปยังไม่พอ สัจ!!! ทิ้งภาระให้กูอีก
 
ผมกำหมัดแน่น และมันก็มีช่องว่างให้ผม เมื่อมันมองหาทางหนีและขยับตัว ผมตรงเข้าไปจับแขนมันไว้อย่างเร็วและบีดแรงๆก่อนจะดึงร่างเล็กออกมา แต่ก็พลาดไป  ฉึก!!!  แขนผมโดนมีดมันที่ตวัดกลับมา
 
แต่ผมก็เร็วกว่ารีบก้าวไปหยิบปืนและเล็งยิงทันที อีกมือกอดร่างเล็กไว้แนบอก ปัง!!!    ปัง!!!  ลูกหนึ่งโดนแขน และตามด้วยขา ไม่มีเวลาถามไถ่อะไรแล้วตอนนี้นอกจากจะต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เพราะอีกไม่กี่นาทีเชื่อว่าตำรวจต้องมากันเป็นโขย่งแน่
 
ผมขับรถออกมายังนอกเมืองให้ไกลที่สุด ผมคงไม่ตีรถกลับไปให้เป็นข้อมูลของตำรวจหรอกนะ และผมก็ไม่ค่อยถูกกับตำรวจสักเท่าไหร่
 
“ฮ่ะ!  ซีด.....” ผมหันไปมองร่างเล็กที่พยายามดึงเทปกาวออกจากปากตัวเอง
 
“มากูดึงให้..............” แควกก  ผมดึงรวดเดียวออกหมด จนร่างเล็กซีดปากเพราะความเจ็บและดูเหมือนตรงปาก มันจะแดงแถมขึ้นเม็ดเล็กๆด้วย   กูว่ามันแพ้ชัว
 
ผมขับรถมาอีกหน่อยถึงรีสอดติดทะเลเลยเข้ามาเช็คอินซะที่นี่เลย เอาเป็นว่าพักก่อนค่ำๆค่อยกลับ
 
เสื้อผมเลอะเทอะขาดตรงแขน ดีนะที่ในรถมีเสื้อเผื่อไว้ เลยเปลี่ยนก่อนจะเข้ามาเช็คอิน ผมคงไม่อยากให้ใครรู้เท้าไหร่ว่าได้แผลมา
 
เมื่อมาถึงห้องพักสิ่งแรกที่ทำคืออาบน้ำ ก็ผมไม่ชอบให้ตัวเองสกปรก ผมเลยจัดการอาบน้ำส่วนเสื้อผ้าเดี๋ยวค่อยส่งซัก ใส่ผ้าขนหนูไปก่อน
 
“มานี่สิ”  ผมเรียกร่างเล็กที่กำลังนั่งเกาหน้าหยิกๆ อยู่ตรงโซฟา “ไปอาบน้ำก่อนไป ในกระเป๋ามีเสื้อผ้าหรือเปล่า” ร่างเล็กพยักหน้า ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองผมแต่อย่างใดก่อนจะเดินตรงไปห้องน้ำ
 
ผมนั่งทำแผลให้ตัวเองสักพัก ร่างเล็กก็ออกมาแต่.....ดูเหมือนมันยังไม่ได้อาบน้ำ มันใส่กางเกงในตัวเดียวเดินออกมา  ร่างเล็กมองผมก่อนจะเม้มปากนิดๆ ไม่กล้าพูดบอก
 
“อะไร....”
 
“ลีวาย เปิดน้ำไม่ถึง อ่ะ”  นี่คือครั้งแรกหรือเปล่าที่ผมได้ยินชื่อของร่างเล็ก อ่อ ไม่สิ เมื่อวานตอนที่มันร้องด้วย เออจำได้ล่ะ  หึ ชื่อน่ารักดีว่ะ เอ๊ะ!!!!  ผมมองร่างเล็กอย่างสำรวจ แมร่งเด็กผู้ชายนี่หว่า กูคิดว่าผู้หญิงซะอีก
 
“เออ  เดี๋ยวแป๊บ” ผมปิดแผลตัวเองเสร็จ เดินเข้าไปในห้องน้ำ ส่งฝักบัวให้และเปิดน้ำ
 
ผมเห็นยาสีฟันตกอยู่ตรงพื้นเลยก้มลงเก็บเป็นจังหวะเดี๋ยวกับที่ร่างเล็กจะก้มลงเช่นกัน เลยทำให้ปลายจมูกผมเฉียดกับซอกคอขาวของร่างเล็กพอดี
 
กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ เตะจมูกผมเข้าให้  ผมมองหน้าร่างเล็กอย่างสำรวจอีกครั้ง ใบหน้าเนียนใส่กับตาแป๋วๆ กลมๆสีน้ำตาลอ่อน จมูกนิดปากหน่อย ทำให้ผมเคลิ้มได้หรอวะ
 
“โอ้ย!!!!”   คงเป็นเพราะผมตกใจความคิดของตัวเองเลยเงยหน้าขึ้นไม่ทันได้ระวังทำให้หัวโขกเข้ากับอ่างล้างหน้าอย่างจัง  เหี้ย!!!
 
“อ่า  เจ็บมั้ย  ฮะ”  ร่างเล็กถาม ผมและดูจะตกใจเล็กน้อย
 
“เปล่าๆ   รีบอาบน้ำก่อน กู   เอ่อ  มีเรื่องจะคุยด้วย”  ผมคิดว่าคำว่ากูคงไม่เหมะกับเด็กเอาซะเลย เอ่อ....นะ
 
ระหว่างที่รอลีวายส์ อืม เด็กนั่นชื่อลีวายส์     ผมจัดการสั่งอาหารมากิน และไม่นานร่างเล็กก็ออกมาจากห้องน้ำ
 
“เอาล่ะ  มานั่งนี่” ผมบอก ตบมือลงบนโซฟาข้างๆผมเบาๆ  และร่างเล็กก็เดินมานั่งลงโดยดีแต่เหมือนจะกล้าๆกลัวๆยังไงก็ไม่รู้  กูน่ากลัวตรงไหนฟ้ะ
 
“รู้เรื่องที่พวกมันพูดหรือเปล่า เรื่องหนี้ของแม่มึงน่ะ” ผมก็หมายถึงพี่น้ำนั่นแหละ
 
“.......................” ร่างเล็กส่ายหน้าแทนคำตอบ
 
“แล้วเมื่อก่อน ไปอยู่แถวไหน ก่อนจะมาหากู” ผมถามต่อ จ้องมองร่างเล็กไปด้วย
 
“........................” ร่างเล็กส่ายหน้าอีกแล้ว
 
“ไม่รู้เลยหรอ ว่าที่นั่นเค้าเรียกว่าอะไร”
 
“...........................”
 
“เฮ้ย!!!!!  เย็บปากไว้หรอไง ห๊ะ!!!!!  พูดออกมาบ้างกูฟังรู้เรื่องนะภาษาคนน่ะ หรือมึงฟังที่กูพูดไม่รู้เรื่อง!!!”  ไปแล้วสติกู
 
“อึ่กๆ.....อึก......อึก”  อ้าว ฉิบหาย กูตวาดนิดเดี๋ยวร้องใส่กูเลย (นิดเดี๋ยวพ่อง)
 
“เออๆ ไม่รู้ก็ไม่รู้  แต่ช่วยหยุดร้องได้มั้ย ก่อนที่กูจะบ้าไปมากกว่านี้” ร่างเล็กยกมือขึ้นปาดน้ำตาออก และนิ่งไป
 
“...........”  เงียบ ร่างเล็กเอาแต่ก้มหน้าไปมองผม ขัดหูขัดตาฉิบ ขอบอก
 
“ฮ่ะ  ทายาที่แก้มแล้วก็ข้างปากซะ ดูเหมือนจะแพ้เทปกาวนะนั่น” ผมบอก ส่งยาหลอดท่ากันแพ้ให้ แต่ดูเหมือนมันจะทำไม่เป็น
 
“เอามา   อยู่นิ่งๆ” ก็มันขัดใจอ่ะ ผมเลยดึงหลอดยากลับมาเปิดออกและทาให้เอง “กี่ขวบแล้วเนี่ย.....” ผมพึมพำเบาๆ
 
“สิบขวด ฮะ” อ้าวมันพูดแล้ว เหอะ  เฮ๊ะ!!! สิบขวด แล้วมั้ยตัวแค่นี้วะ ผมก็คิดว่าเจ็ดแปดขวบเลย
 
“มัยตัวเล็กจังวะ......”
 
“เปล่าเล็กนะ!!!” เฮ้ย มันขึ้นเสียงใส่กูด้วย   ผมหันไปมองหน้ามัน มันคงลืมตัวถึงได้พูดออกมาเสียงดัง ตอนนี้เลยก้มหน้าหลบตาผมใหญ่
 
แป๊ก!!!
 
“ปากดี......อ่ะกินข้าวซะ” ผมดีดหน้าฝากร่างเล็กเข้าให้ทีหนึ่ง จนร่างเล็กยกมือขึ้นลูบหน้าฝากตัวเอง  และเราก็เริ่มกินข้าวกันไปเงียบๆ
 
หลังจากทานข้าวกันเรียบร้อย ผมก็กะว่าจะพักเอาแรงซะหน่อย เลยเผลอหลับไปบนโซฟา พอตื่นขึ้นมากลับพบว่า ลีวายส์นอนเบียดผมอยู่ข้างๆ หึ
 
ร่างเล็กนอนหายใจสม่ำเสมอ ตากลมหลับพริ้มขนตาแพยาวคล้ายกับเด็กผู้หญิง แก้มสองข้างขึ้นสีชมพูอ่อน  ฟอด!  นุ่มและหอมมาก อ๊ะ!  เอิ่ป กูหอมแก้มเด็กนี่แล้ว ผมเปล่าคิดอะไรนะ - -;;
 
ผมยันตัวลุกขึ้น ในขณะเดียวกันร่างเล็กกลับซุกซ่อนเข้าหาแผงอกผมแนบชิดมากขึ้น เอิ่ป ผมดูเหมือนพ่อคนป่ะเนี่ย เฮ้อออออ  ผมนอนลงที่เดิมก่อนจะกระชับกอดร่างเล็กไว้กันตก
 
ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในความวูบไหวของผมและดูเหมือนผมคงต้องให้เด็กนี่อยู่กับผมซะแล้ว  จุ๊บ!  - -;;
 
 
 
“ตกลงเอาไงต่อวะ” ไอ้แมนถามผมหลังจากที่ผมกลับเข้าเมืองมาและตรงเข้ามายังผับโดยมีลีวายส์มาด้วย
 
“กูคงต้องจัดการเรื่องพี่สาวก่อนและ....ให้ลีวายส์อยู่กับกู” ผมบอก หันไปมองร่างเล็กข้างๆที่มองเพื่อนผมอย่างกล้าๆกลัวๆ
 
“ลีวายส์?....เด็กนี่อ่ะนะ.....เออ.....เคงั้นเดี๋ยวกูให้คนสืบให้ว่าพวกมันเป็นใคร มึงแค่ติดต่อพี่มึงให้ได้ก็พอ”
 
“อ่า.....เด็กน้อย  น่าร้ากกกก มาหาพี่กายมาคับ” ไอ้กายเข้ามากระโจมหาลีวายส์แต่ยังไม่ทันถึงตัว ร่างเล็กหลบขึ้นมานั่งบนตักผมอย่างลืมตัวซะก่อน
 
“ดูเหมือนมันจะกลัวมึง     ลงไป!” ผมพูดกับไอ้กาย  ก่อนจะดันร่างเล็กให้ลงไปนั่งที่เดิม
 
“พี่ไม่น่ากลัวซะหน่อย  พี่ชื่อกายครับ ดูดิๆ พี่ไม่น่ากลัวนะ กินขนมมั้ย” ร่างเล็กหันมามองผมเป็นเชิญถาม ผมจึงพยักหน้าให้ และร่างเล็กก็ยอมรับขนมจากมือไอ้กายมากิน
 
“เอาล่ะเรามาทำความรู้จักกันนะ  เด็กน้อยชื่ออะไรเอ่ย” ไอ้กายถามต่อ
 
“ลีวายส์ฮะ   ลีวายส์ เตอร์ลีน” หึ ชื่อเพราะได้อีก
 
“ว้าววววววว  ชื่อน่ารักมากลูก ต่อไปเรียกพี่ว่าพี่กาย นี่พี่แมน แล้วก็นี่ พ่อธารนะคับ” เอ๊ะ!!!
 
“สัจ!!!  กูไม่ใช่พ่อมัน พ่อมันตายแล้ว” ผมพูดบอก ลืมคิดถึงความรู้สึกร่างเล็กไป “เอ่อ.... เฮ้อออ”
 
“มึงเนี่ยน้า เอาเป็นว่าเรียกน้าธาร  ไม่เอาดีกว่าดูแก่ไป เรียกพี่แหละดีแล้ว พี่ธารๆ นะคับ” ร่างเล็กพยักหน้าน้อย และไม่นานลีวายส์ก็เริ่มคุยเล่นกับไอ้กาย ส่วนผมก็ออกไปทำงานนิดหน่อย
 
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ที่สนามแข่งจะมีแข่งรถแม็ทสำคัญ มึงจะไปมั้ย” ไอ้แมนถาม ผมที่กำลังนั่งดื่มเล่นๆ กับมันสองคน  ส่วนไอ้เซฟมันติดเด็กแน่นอน
 
“ไปสิ กูจะพลาดได้ไงเผื่อมีอะไรติดไม้ติดมือกลับบ้านบ้าง หึ” สนามแข่งรถเป็นอีกที่ ที่สามารถทำเงินให้ผมได้ใช้สอยบ้าง ไม่มากก็น้อย
 
“แต่มึงต้องเลี้ยงลูกนี่....เหอะ”
 
“สัจ......กูจะพามันไปด้วย.....ได้ไงวะ เวรจริง   ภาระชัดๆ” ผมยกเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
 
“เออๆ มึงจะให้เด็ก ไปซึมซับอบายมุข เลวๆอย่างมึงได้ไง”
 
“มึงด้วยนะกูว่า หึ!!!” ผมบอกก่อนจะลุกขึ้น เดินไปยังห้องพักทำงานด้านบน เพื่อไปหาลีวายส์ จะได้กลับคอนโดกัน
 
“อ่า มึงจะกลับแล้วหรอ ไปส่งกูด้วยนะ” ไอ้กายพูดบอก
 
ผมมองหาลีวายส์ก็พบว่าหลับคาโต๊ะทำงานของผมอยู่  ในมือมีกระดาษสีขาวกับดินสอ ในกระดาษมีรูปวาดสัตว์บางอย่างที่ผมมองไม่ออกว่าเป็นอะไร
 
“ตื่นได้แล้ว  นี่ตื่นได้แล้ว” ผมลูบหัวร่างเล็กเบาๆ ลีวายส์ไม่ยอมตื่น ผมจำต้องอุ้มร่างเล็กไว้ ลีวายส์ยกมือขึ้นโอบกอดรอบคอผมไว้ก่อนจะซบหน้าลงกับซองคอผม  ผมเดินไปสะกิดไอ้กายด้วยเท้าที่ยังนอนหลับอยู่
 
หลังจากแวะส่งไอ้กายที่บ้านมันเพราะเป็นทางผ่าน ผมก็กลับถึงคอนโดในเวลาไม่นาน ยามหน้าประตูงงนิดๆ ที่ผมกลับมาพร้อมพร้อมกับเด็กตัวเล็ก
 
ผมวางลีวายส์ลงบนเตียงกว้างก่อนจะดึงผ้าขึ้นมาห่มให้ร่างเล็กจนถึงคอ จากนั้นก็ไปอาบน้ำ เตรียมตัวเข้านอน
 
Tru...  Tru….  Tru…..
 
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากหัวเตียงผมจึงละจากการแต่งตัวไปหยิบมาดู ปรากฏว่าสายที่โทรเข้ามาคือเอมี่  ผมเซ็งนิดๆแต่ก็ยอมรับสาย
“ว่า.....?” ผมทัก
 
(ธาร  ทำไมไม่รับสายมี่เลยล่ะคะ  เป็นอะไรหรือเปล่า) เธอพูดเสียงหวาน
 
“เปล่า พอดียุ่งๆมีอะไรล่ะ” ผมพูดเสียงห่างเหิน
 
(โธ่  ยังโกรธมี่อยู่หรือ  ก็มี่ไม่อยากเป็นข่าวนี่ค่ะ) ผมหันกลับมามองร่างเล็กที่นอนอยู่ตรงขอบเตียง ผมว่าเมือกี้มันอยู่ตรงกลางๆนะ
 
แล้วจู่ๆร่างเล็กก็บิดตัวจนขาข้างหนึ่งห้อยลงมาจากเตียง กูว่าอีกเดี๋ยวมันต้องตกแน่ๆ
 
(ธารพรุ่งนี้มารับ...)
 
“เฮ้ย!!!!  แค่นี้ก่อนนะ” ผมตัดสายทิ้งโดยไม่ได้สนใจฟัง ก่อนจะรีบกระโดดไปรับร่างเล็กจากเตียงอีกฝั่งไว้ได้ทัน
 
“อื่ม....” ร่างเล็กลืมตาขึ้นช้าๆ มองผมแบบงงๆ “พี่ธารจะให้ลีวายส์นอนข้างล้างหรือฮะ” ร่างเล็กถามเพราะตอนนี้ผมนอนกอดมันอยู่บนพื้นด้านล่าง
 
“เปล่า มึง....เอ่อ ก็ดิ้นจนเกือบตกเตียงแล้วรู้มั้ย เฮ้อ” ผมบอกก่อนจะปล่อยร่างเล็กออก
 
“เจ็บมั้ยฮะ....”ร่างเล็กเดินมายืนข้างๆผม ตอนที่ผมนั่งอยู่บนเตียงเตรียมที่จะล้มตัวนอน
 
“อะไร...” ผมถาม
 
“นี่ฮะ...เจ็บมั้ยฮะ” แววตาร่างเล็กบ่งบอกถึงความหวงใยอย่างเด่นชัด พร้อมกับยกมือตัวเองขึ้นลูบบนแผลบนแขนผมเบาๆ
 
“ไม่เจ็บ....” ผมบอกก่อนจะดึงร่างเล็กมานั่งตัก “ตัวแค่นี้ ห่วงคนอื่นเป็นด้วย เหอะ” ผมมองหน้าร่างเล็กใกล้ๆ กลิ่นแป้งเตะจมูกมากขอบอก
 
จุ๊บ!!!  O..O
 
“แด๊ด บอกว่า  ถ้าทำแบบนี้แล้วจะฝันดีฮะ  จุ๊บ!”  ไอ้เด็กเวร มันจุ๊บปลงคางผมครับ ก่อนที่มันจะลงไปนอนข้างๆ และปล่อยให้กูฟุ้งซ่านตาม
 
 
เหี้ย ไข่ลุกเพราะเด็ก  สาดดดดดดดดดด
 
<<<<<<<TBC>>>>>>>>>

ขอบคุณทุกเม้นทุกการติดตามนะคร้า :mew1:  :mew1:  :mew1:

ออฟไลน์ Paracetamol

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 660
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-2

ออฟไลน์ Maytbb

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1763
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
 :-[  ลีวายน่ารักอ่ะ   :กอด1:

ออฟไลน์ Deeli

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 34
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :o8: :o8: :o8: มาต่อด่วนนน >< ลีวายน่ารักมากก

ออฟไลน์ naruxiah

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 913
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
จะเอาไปทิ้งสถานเลี้ยงเด็ก สุดท้ายก็ต้องเลี้ยงเอง

แถมหลงเด็กด้วย เหอะๆ อีกหน่อยจะทั้งหวงทั้งห่วง

ตายแน่ลีวาย ไม่ได้กระดิกตัวไปไหนแน่ ต้องอยู่ในสายตาตลอดๆชัวร์

ออฟไลน์ ★KVH™★

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 516
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
น่ารักครับ
อีธารโหดจิตมาก รอสักแปบเดี่ยวเคลิ้ม 55

ออฟไลน์ Palmpalm

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 669
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4

ออฟไลน์ Moose

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1257
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-2
ธารเริ่มมีความน่ารักเพิ่มขึ้นมาแล้วนะ อย่าให้ต้องด่าเหมือนตอนแรกนะ 55555

รอตอนต่อไปค่า 

aomj555

  • บุคคลทั่วไป

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Ryoooo

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3146
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-2
อย่างว่าแหละธาร เด็กอะกรุ๊บกริ๊บกว่าสาวๆที่ผ่านมาเท่าไหร่ไม่รู้เยอะ!!!

น้องลีวาย สิบขวบแล้วเรอะ วี๊ดวิ้ว ธารอย่าปล่อยให้หลุดมือล่ะ

ออฟไลน์ GETIIZ

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-4
โอ้ยยยยยยยยยยย
น้องน่ารักมากกก น่ารักแบบไม่ไหวแล้วววว
ธารดูแลน้องดีๆนะ เพราะอีกไม่นานเด็กคนนี้จะกลายเป็นทุกๆอย่างในชีวิตธารแน่นอน ! :katai3:

ออฟไลน์ noinha31

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
มาต่อเร็วๆนค่ะ  :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ ampmiya^^

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 152
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-0
มาแล้วจร้า  :katai2-1:  :katai2-1:  :katai2-1:

Older Brother...03
 
 
 
Tru……………  Tru………….
 
อือออ......  ผมลืมตาขึ้นช้าๆ เปิดรับแสงแดดที่กำลังสาดส่องผ่านผ้าม่านในห้องนอนในตอนเช้า  และเสียงโทรศัพท์ที่ดังอยู่ตรงหัวเตียงมันทำให้ผมตื่นเต็มตาอย่างน่ารำคาญ
 
เฮ้อออออ โทรมาแต่เช้าเลย เอมี่ครับ เราไม่ได้คุยกันหลายวันแล้วตั้งแต่วันนั้นแหละก็เธอไม่ให้ผมเอา เล่นตัวมากไปมันก็มีเบื่อ และผมก็ไม่อยากรับสายเธอเลย
 
“เฮ้ย!!!!!” ยังไม่ทันได้รับผมรีบว่างโทรศัพท์หันกลับไปเห็นกุมารทองปะแป้งตัวขาวผ่องเชียว
 
“อ๊า.................” ร่างเล็กที่อยู่ในชุดกางเกงในตัวเดียวเดินออกมาจากห้องน้ำ เมื่อเห็นผมตกใจมันกลับตกใจตามรีบวิ่งกระโดดขึ้นมากอดผมบนเตียงกว้าง
 
“เหี้ย!.........ลงไปเลยไป    เฮ้ออออ” ผมผลักร่างเล็กออกแต่มันก็ยังกอดแขนผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “ไม่มีอะไร....มึงนั่นแหละทำให้กูตกใจ” ร่างเล็กเงยหน้ามองผมก่อนจะทำปากยื่นหน้าจุ๊บ และยอมปล่อยออกไปนั่งลงข้างๆแทน
 
แล้วนี่ก็ยังไม่ใสเสื้อผ้าอีก แล้วไอ้สบู่ที่ทาเนี่ยของกูไม่ใช่หรอทำไมกูทาแล้วมันไม่หอมฟุ้งเหมือนมันทาวะ        กูบ้าไปแล้วหรอเนี่ย     ผมนั่งทึ่มตัวเองแรงๆสองสามที
 
“เจ็บหรอฮะ.... O.o” ร่างเล็กมองผมตาโต ก่อนจะเอ่ยถาม อีโธ่เว้ย!!!
 
ผมลุกขึ้นไปอาบน้ำ วันนี้มีเรียนช่วงบ่าย เลยคิดว่าจะทำยังไงกับร่างเล็กดี จะฝากใครดูมันดีก็ไม่มีสักคน คงต้องพาไปด้วย แล้วกูจะพาไปยังไงวะ ยุ่งจริง เฮ้อออออ
 
“ไปเอากระเป๋ามาดูดิ  ว่าข้างในมีอะไรบ้าง” ผมบอกหลังจากทานข้าวเช้าที่ผมโทรสั่งมากิน เพราะถ้าทำคงเละเหมือนเดิม
 
“นี่ฮะ........” ร่างเล็กส่งกระเป๋าเป้ของตัวเองมาให้ผม และเดินไปลากกระเป๋าเสื้อผ้าอีกใบมา ตัวแค่นี้แมร่งลากไหวว่ะ
 
“สมุดนี่อะไร  สองสามเล่ม สมุดธนาคารเนี่ย” ผมถามเมื่อเทของในกระเป๋าเป้ออกมากองบนโต๊ะหน้าโซฟาออกจนหมด
 
“นี่คือสมุดธนาคารของแด๊ดดี้ อันนี้แด๊ดดี้บอกว่า.....ถอนได้หลังจากแด๊ดดี้เสีย ตอนลีวายอายุสิบแปดพอดีฮะ” ผมมองร่างเล็กที่พูดบอกอย่างเฉลียวฉลาดและไม่คิดว่าเด็กตัวแค่นี้จะรู้และจำได้ดี
 
“รู้ได้ไง........พ่อบอกงั้นหรอ?”
 
“ฮะ แด๊ดดี้บอก ส่วนเล่มนี้ แด๊ดดี้บอกว่า เงินเข้าจากที่แด๊ดดี้เคยเป็นหุ้นส่วนบริษัท ทุกๆสามเดือน มีบัตรกดให้เงินออกมา” อ๋อ ที่แท้ก็เตรียมการไว้ให้ลูกแล้วสินะ
 
“แล้วรหัสล่ะ” ผมไม่ได้อยากจะได้ของเด็กหรอกแต่ถามเพื่อความแน่ใจว่ามันรู้จริงหรือป่าว
 
“......................” ร่างเล็กมองผมนิ่งๆ เม้มปากเข้าหากัน เด็กเหี้ย!
 
“กูไม่เอาของมึงหรอ  เหอะ เวรจริง กูมีตังเหอะ” ผมบอกก่อนจะจิ้มๆ หน้าฝากมันสองสามที
 
“ลีวายส์รู้ฮะ แต่......แด๊ดดี้บอกว่าห้ามบอกคัยฮะ” ร่างเล็กบอกเสียงแผ่ว เหมือนจะกลัวๆผมนิดๆ
 
“เออ ไม่รู้ก็ได้ แล้วก็อย่าเสือกไปบอกคนอื่นว่ารู้ล่ะ.....อ๋อ  นี่มึงคงไม่ได้บอกแม่เลี้ยงมึงด้วยใช่มั้ยถึงได้คิดจะทิ้งมึงเนี่ย” ร่างเล็กพยักหน้ารับน้อยๆ
 
“แล้วอันนี้ล่ะ....”  ผมชี้ไปยังสมุดที่แปลกไปจากสองเล่มนั้น
 
“อันนี้ เป็นสมุดเงินประกันชีวิตของแด๊ดดี้ฮะ  เงินเข้าทุกๆเดือนฮะ ถอดได้ตอนลีวายส์อายุสิบปีฮะ”
 
“โอเค ตกลงมึงรวย(หรือเปล่าวะ)   และพี่กูก็โง่มาก  แล้วเรื่องรัยของกูวะเนี่ย” ผมพูดบ่นไปงั้นแหละ จากนั้นผมก็ให้ร่างเล็กเอาเสื้อผ้าของตัวเองไปเก็บเข้าที่โดยให้เอาของไว้ลิ้นชักด้านล่างเพื่อสะดวกจะได้ตอนหยิบใช้ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจว่ามีมามากเท่าไหร่
 
ผมดูเอกสารที่ติดตัววีลาย์มาจากเป้อีกหน่อยและพบว่ามีครบทั้งสำเนาประวัติต่างๆ  ลีวายส์เคยเรียนที่นี่ในโรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่ง ผมเลยคิดว่าถ้าลีวายส์ได้เข้าเรียนมันจะทำให้ผมสะดวกมาขึ้น ผมจะได้ไม่ต้องพามันมาเรียนด้วยเหมือนวันนี้!!!
 
 
“อ่า....มาหาพี่กายมาเด็กดี” นั่นไง ลีวายส์คงจะไม่กลัวไอ้กายแล้วถึงได้กระโดดไปหามันทันทีเมื่อมันเรียกแต่ก็ไม่วายหันมาสบตากับผม มันกลัวผมด้วยด่าล่ะ
 
“ไงมึง ตกลงติดต่อพี่น้ำได้มั้ยวะ” ไอ้แมนถาม
 
“หึ กูว่ายาก เหี้ยไรก็ไม่รู้  มึงตามไอ้พวกเจ้าหนี้นั่นก่อนแล้วกัน กูจะจัดการเรื่องนี้ก่อน” ใช่ผมต้องแน่ใจก่อนว่าไอ้พวกนั้นมันจะไม่มายุ่งกับลีวายส์อีก ในเมื่อผมตกลงว่าจะเลี้ยงมัน ผมก็ไม่อยากมีปัญหาตามมาทีหลัง
 
“ธารคะ....................” ขณะ ที่ผมกำลังสนใจร่างเล็กที่โดนไอ้กายฟัดแก้มใสอยู่เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างบางเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังผม
 
“มีอะไร  มาถึงนี่ได้” ผมหันกลับไปคุยกับเอมี่ที่มาพร้อมกับเพื่อนเธออีกคน ขอบบอกผมเซ็งสุดๆ
 
“มี่โทรไปทำไมไม่รับคะ แล้วเนี่ย มี่ว่าจะให้ไปรับที่คอนโด ดูสิมี่มาสายเลยอ่ะ” ร่างบางตรงหน้าว่าผม เธอดูด้วยสีหน้าไม่พอใจ
 
“แล้วแทนที่จะไปเรียนกลับมาโว้ย แว๊ดๆ ใสผมเนี่ยนะ” ผมตอกกลับไป เพราะคงจะไม่ชอบใจนักถ้าจะมีผู้หญิงมายืนด่าหน้าคณะตัวเอง
 
“ก็แล้วทำไม.........”
 
“โอ๊ะ.......ขอโทษฮะ.......ขอโทษฮะ”  ลีวายส์กินปีโป้อีท่าไหนไม่รู้  จู่ๆมันก็กระเด็นโดนเสื้อเอมี่ เป็นรอยเปื้อน  ร่างเล็กเลยลงจากตักไอ้กายมาแขย่งเท้าเช็ดเสื้อให้ใหญ่
 
“ไอ้เด็กบ้า....เสื้อเลอะหมดอ่ะ  ธาร!” แล้วเกี่ยวไรกับกูล่ะ เสื้อกูป่ะ ก็ไม่ใช่
 
ผลั่ก!!!!  อ้าวเฮ้ย  เอมี่ผลักลีวายส์จนล้มและสะดุดลงพื้น  ผมที่อยู่ใกล้ก้าวขาไปรับแต่ไม่ทัน
 
“ฮึก...อือออออ.....อึกๆ...อืออออออ” เอาแล้วไงเรื่องชวนปวดหัวมาแล้ว ไอ้กายจึงรีบลุกมายกลีวายส์ขึ้นอุ้มทันที  แต่ร่างเล็กกลับส่งมือมาหาผม
 
“อีเหี้ย ทำไรอ่ะ แมร่งเด็กร้องเห็นมั้ยห๊ะ”  ไอ้กายโว้ยวายใส่เอมี่ที่ตอนนี้ไม่ได้สนใจจะฟัง เอาแต่เช็ดเสื้อของตัวเอง
 
“ก็ดูมันทำเสื้อเอมี่เลอะอ่ะ ดูสิเดี๋ยวเอมี่ต้องไปเรียนอีกนะ”
 
“กลับไปเรียนได้แล้ว กูรำคาญมากเลยเนี่ย      ลีวายส์เงียบ  หยุดร้อง!” ผมรำคาญเลยบอกออกไปตรงๆ   เอมี่อ้าปากค้าง หน้าเหวอนิดๆ รวมทั้งเพื่อนของเธอที่มาด้วยกัน   ก่อนจะหันไปสั่งลีวายส์ให้หยุดร้องแต่ก็ยังไม่ยอมหยุด
 
“ทำไมพูดแบบนี้อ่ะธาร  เดี๋ยวนะ     แล้วนี่ลูกใครน่ะ”
 
“ลูกไอ้ธาร  พอใจยัง อีห่า” ไอ้กายก็ยังไม่หยุด แถมยังสร้างงานให้กูอีก ได้ลือกันทั้งมอสิมึง ผมหันไปชี้หน้าคาดโทษไอ้กายแต่มันทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
 
“อึกๆ...อือออออ....อือออออออออออ”
 
“ลีวายส์ หยุดร้อง!!!!!”
 
“จริงหรอธาร  นี่มันอะไรกันน่ะ  แล้วไอ้เด็กนั้นมาจากไหน” ยังไม่หยุดได้ เอางี้ล่ะกัน
 
“มานี่มา....” ผมส่งมือไปรับลีวายส์มาอุ้มแทน “หยุดร้องซะ  ไม่งั้ยกูทิ้งมึงเอามั้ย”  ร่างเล็กหยุดร้องเปลี่ยนเป็นสะอื้นเบาๆและซบหน้าลงกับไหล่ผม แต่แปลกที่ผมไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรือไม่พอใจถ้าเสื้อผมจะเปื้อนหรือจะยับยังไง ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงผลักออกแล้ว
 
“อย่าบอกนะ วะ.....ว่าลูกธารจริงๆนะ   ได้ไงอ่ะ”
 
“แล้วแต่จะคิด....” ผมพูดแค่นั้นก่อนจะเดินขึ้นตึกไปในคณะ  ผู้หญิงคนเดียวช่างแมร่งจะหาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่สายตาของนักศึกษาในคณะนี่สิ มองกันจริง ห่า  งานเข้าจัดเต็มล่ะกู
 
“หวัดดีเหี้ยๆๆๆ ทุกคนนนนนนน...”  ไอ้เซฟครับ ไอ้เหี้ยนี่ถ้าไม่เลยเวลาเรียนมันก็จะไม่มาถึงห้องหรอกครับ
 
“เหี้ย พ่องมึงดิ  ไอ้สัจ” ไอ้กายตอบรับได้ดีมาก พวกมันรักกันดีสุดๆ
 
“อ้าว.....พาลูกมาด้วยหรอ   น่าร๊ากกกกก น่าฟัดดดดด  น่าอาววววววววว  สุดๆ” ไอ้เซฟเข้ามาหยิกแก้มลีวายส์  ร่างเล็กหันหน้าหนีมือหนาของไอ้เซฟ
 
โป๊ก!!!!!
 
“น่าเอาบ้านพ่องมึงสิ”  ผมเอาหนังสือเคาะหัวมันทีหนึ่งก่อนจะดึงลีวายส์ออกจากแขนผมให้ลงไปนั่งเก้าอี้ตัวข้างๆดีๆ
 
เราเริ่มเรียนกันในเวลาไม่นาน ลีวายส์นั่งข้างผมขนาบข้างด้วยไอ้กายที่ค่อยชวนลีวายส์เล่นจนไม่เป็นอันเรียน  แต่ลีวายส์ก็ไม่ได้ซนหรือรบกวนการเรียนของผมเลย
 
ผมหันไปมองร่างเล็กเป็นระยะๆ  และก็เห็นว่าลีวาย์เริ่มโอนเอนเพระง่วงนอน แต่เกาอี้มันแคบผมเลยเหยียดขาขึ้นไปวางกับเกาอี้ตัวข้างหน้าผมและอุ้มลีวายส์ให้มานอนในตัก
 
ก้มมองจากมุมนี้แล้ว ก็อดมองหน้าเนียนใสไม่ได้ ผมเคยคิดกับตัวเองว่าถึงจะไม่อยู่กับพ่อแม่หรือไม่มีใครผมก็อยู่ได้แต่นั่นมันเป็นความคิดในช่วงมอปลายซึ่งเลยวัยเด็กอย่างลีวายส์มาแล้ว เพราะร่างเล็กในตักผมหากไม่มีใครเลยคงแย่สุดๆในช่วงเวลาแบบนี้
 
“แอมๆ  มองๆ เดี๋ยวตกหลุมรักเด็กขึ้นมาจะลำบากนะ เพื่อน” ห่า ผมหันไปมองเสียงเห่าจากปากเน่าๆของไอ้เซฟด้วยหางตา   มันทำปากจู๋และหันไปสนใจอาจารย์ต่อ
 
ผ่านไปเกือบสามชั่วโมงขาผมเกือบชาก็ว่าได้ ร่างเล็กนี่ก็หนักใช่ย่อยทำเอาแข็งหมด ขาน่ะนะอย่าคิดใกล้ถึงผมจะคิดก็เหอะ(?)
 
“ลีวายส์  ตื่น” ผมยกร่างเล็กขึ้นมานั่งดีๆ ดูเหมือนร่างเล็กยังนอนไม่เต็มตื่นเท่าไหร่ ถึงได้โอนเอนจะแก้มใสเฉียดปลายจมูกผมไปมา
 
“ตื่นไม่งั้นกูทิ้งมึงไว้นี่นะ” ผมบอกก่อนจะลุกขึ้นและว่างร่างเล็กให้ยืนกับพื้น ร่างเล็กตกใจกำชายเสื้อผมไว้แน่นและตื่นขึ้นเต็มตา
 
“อ่าๆๆ ดูดิลีวายส์กลัวมึงทิ้งจริงๆเลยอ่ะ โอ่ๆ ไม่ทิ้งครับไม่ทิ้ง  น่ารักขนาดนี้ใครจะทิ้งลงเนอะๆ”  ไอ้กายลูบหัวร่างเล็กเบาๆอย่างเอ็นดู
 
เราเดินออกมาหน้าคณะและแยกย้ายกันกลับบ้าน วันนี้เรียนบายผมเลยหาที่จอดรถได้ไกลหน่อยจึงต้องใช้เวลาสักสิบนาทีได้กว่าจะถึงรถ
 
และระหว่างทางเดินก็มีสายตาจากนักศึกษามองมาไม่ขาดสาย ก็คงเพราะร่างเล็กที่เดินตามหลังมา ผมคิดว่าลีวายส์คงเดินตามมาทันเลยเอาแต่เดินไปเรื่อยเพื่อให้ถึงรถเร็วๆ ผมเริ่มหงุดหงิดกับสายตาพวกนั้นแล้วล่ะ
 
แต่พอหันกลับไป พบว่าร่างเล็กเดินห่างจากผมเป็นเมตร  เฮ้อออ  ผมถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆก่อนจะเดินกลับไปและอุ้มร่างเล็กขึ้น ทิ้งความอายลงพื้นและรีบเดินไปยังรถที่ไม่ไกลก็จะถึงแล้ว
 
“เขามอง ลีวายส์ทำไมฮะ” เมื่อเข้ามานั่งในรถ ลีวายส์ถามขึ้นทันที ทำหน้าอยากรู้อยากเห็นมา
 
“เค้าเห็นผีมั้ง” ผมบอกกลับไปไม่ได้สนใจร่างเล็ก รีบขับรถออกจากมออย่างเดียว
 
“แต่เค้ามองพี่ธารด้วยนะ” ร่างเล็กพูดบอกอย่างซื่อๆ แต่กูนี่เหมือนด่าตัวเองอ่ะเมื่อกี้ ไอ้เด็กเวร ด่ากูอยู่ป่ะเนี่ย
 
 
วันนี้สนามแข่งมีรอบแข่งรถเม็ทสำคํญและผมกะว่าจะไปลงพนันกับพวกไอ้แมนซะหน่อยแต่ปัญหาคือ
 
“กู  ต้องกลับบ้านจริงๆ  กูก็อยากให้ลีวายส์มาอยู่กับกูก่อนแต่ พ่อพึ่งจะโทรให้ไปรับน้องกลับบ้านเนี่ย” ผมทำเสียง จิ๊ ก่อนจะกดวางสาย
 
ไอ้กายบอกว่าน้องชายกลับมาเลยรีบไปรับที่สนามบินและตรงกลับบ้าน และจะไม่เข้าผับอีก  ผมกะว่าจะพาลีวายส์ไปฝากไว้ซะหน่อย  แล้วทีนี่กูจะทำไงดี ก็คงต้อง.......เหี้ยเฮ้ย!!!
 
 
“ลีวายส์อยากกลับบ้าน......” กูว่าแล้ว  ผมก้าวเข้ามาถึงออฟฟิศของสนามแข่งไม่ถึงสิบนาที ลีวายส์ก็ ร้องบอกว่าจะกลับๆ
 
ทีแรกผมก็ไม่สนใจคุยกับพวกไอ้แมนไปเรื้อยๆแต่เมื่อร่างเล็กเข้ามาดึงชายเสื้อผมเบาๆ ผมก็เริ่มหันไปมอง คงเพราะคนเยอะและแปลกตามันเลยน่ากลัวสำหรับเด็ก
 
“ลีวายส์!!” ผมพูดบอกเสียงเรียบจ้องหน้าร่างเล็กนิ่งๆ   ลีวายส์เลยก้มหน้าหนีสายตาผม
 
“กูว่า มึงพาลีวายส์ไปอยู่ในห้องก่อนเหอะ เผื่อจะหลับ” ไอ้แมนบอกบุ้ยหน้าไปทางประตูห้องไว้สำหรับพักผ่อนของมัน  สนามที่นี่ก็เป็นของพี่ชายมันซึ่งมันก็ทำงานอยู่ด้วยแต่ก็รับผิดชอบแค่เรื่องเล็กๆน้อยเท่านั้น
 
ผมพาร่างบางเข้ามาในห้องก่อนจะเปิดจอมอนิเตอร์ดูการแข่งในสนาม ลีวายส์ขยับมานั่งข้างๆผมมองจอไปด้วย
 
ผมเดินไปหยิบหมอนมาให้และร่างเล็กก็นอนลงโดยไม่ต้องให้ผมพูดบอก ผมยกยิ้มมุมปากนิดๆ เมื่อเห็นการกระทำของร่างเล็ก
 
“ไอ้ธารเหี้ยแล้วว่ะ  ไอ้โด่งมันมาลงแข่งไม่ได้ เห็นบอกว่าโดนเมียขังไว้ในห้องโน้น” จู่ๆไอ้แมนเปิดประตูเข้ามาก่อนจะพูดบอก
 
ปกติไอ้โด่งไม่เคยผิดนัดเลยสักครั้ง ผมก็รู้แหละว่าไอ้นี่เมียมันแซบแค่ไหนคงจะทะเลาะกันจนได้เรื่องถึงได้โดนเมียขังไว้
 
“แล้วเอาไง ผิดนัดโดนแดกมัดจำฟรี เหี้ยพอดี” ผมบอกเพราะเราทำเรื่องมัดจำไว้สองแสนห้า ผมหันไปมองลีวายส์ที่กำลังขยับตัวลุกขึ้นนั่ง
 
“กูว่า......มึงลงแทนเหอะ ไม่มีใครที่กูไว้ใจได้เท่ามึงว่ะ  กูไม่อยากโดนแดกมัดจำฟรี”
 
“อ้าว  เหี้ยแล้วไง” ผมยกมือขึ้นกุมขมับ มองหน้าลีวายส์ที่กำลังมองมาเช่นกัน  ไม่บ่อยนักที่ผมจะลงแข่งในสนาม นานๆทีจะนึกสนุกลงไปแข่ง แล้วยิ่งมีร่างเล็กพ่วงท้ายมาด้วยยิ่งแล้วใหญ่ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ เพื่อนไม่ช่วยเพื่อนแล้วใครจะช่วย ผมเลยพยักหน้ารับไอ้แมนไป
 
“มึงไปเตรียมตัวก่อน จะหมดรอบแล้ว เดี๋ยวมึงต้องลงเลยนะ” อ้าวสัจ ไม่ให้กูเตรียมใจเลยนะอย่างนั้นน่ะ
 
ผมมองร่างเล็กตรงหน้าอย่างชั่งใจก่อนจะลุกขึ้น แต่ทันทีที่ผมลุกขึ้นลีวายส์ก็ยื่นมือมากำชายเสื้อผมไว้แน่น  ร่างเล็กมองผมน้ำตาซึมนิดๆ
 
“กูไม่ได้ทิ้งหรอกนา....” ผมพูดบอก ร่างเล็กกลับสั่นหัวไปมาอย่างไม่เข้าใจสิ่งที่ผมพูด “ไปแป๊บเดียว  เดี๋ยวก็มา” ผมดึงมือลีวายส์ออก ก่อนจะเดินออกมาเลย
 
ผมยืนนิ่งอยู่หน้าประตู มือจับลูกบิดไว้และเปิดเข้าไปอีกรอบ เห็นลีวายส์ยืนร้องให้เอามือปิดหน้าแต่ผมไม่ทันได้เข้าไปไอ้แมนเรียกไว้ซะก่อน
 
“เอาว่ะ  กูเชื่อใจมึง.....” ไอ้แมนพูดบอกกับผม แต่ผมไม่สนใจมากนักเพราะตอนนี้ในหัวมีแต่ภาพของลีวายส์ร้องไห้ที่คอยแต่จะผุดขึ้นมา
 
ผมรีบเดินไปขึ้นรถและพยายามสะบัดหัวแรงๆแต่ภาพในหัวก็ยังไม่จางหายแถมหูยังแว่วได้ยินเสียงร้องของร่างเล็กเมื่อสักครู่อีกด้วย
 
ผมเคลื่อนรถมายังจุดสตาร์ทและเมื่อมีสาวสวยถือธงเดินออกมาส่งสัญญาณผมก็เริ่มเร่งเครื่องยนต์   ไม่นานเสียงปืนดังให้รถออกตัวผมจึงรีบกระชากตัวออกรถด้วยความเร็ว
 
บอกตามตรงในหัวตอนนี้ไม่ได้คิดถึงเรื่องจะเอาชนะเลยด้วยซ้ำ ผมเพิ่มความเร็วขึ้นเมื่อได้จังหวะแซงหน้ารถคันแล้วคันเล่าเพื่อให้ถึงเส้นชัยเร็วที่สุด
 
การแข่งรอบนี้เราแข่งกันสามรอบสนามคันไหนถึงเส้นชัยในรอบที่สามก่อนชนะ และไม่มีกฎตายตัวผมถึงได้เบียดรถคันอื่นๆออกจากสนามไปแล้วสองสามคัน เพราะมันขวางหูขวางตา และผมคิดว่าครั้งนี้กูขับได้กวนตีนสุดๆ
 
 
ในที่สุดผมก็เข้าเส้นชัยจนได้แต่ผมไม่รู้หรอกว่าผมชนะหรือเปล่าเพราะพอผมขับรถเข้าเส้นชัยมาถึงจอดเลยเส้นชัยออกมานิดเดี๋ยวก็รีบลง จนไอ้แมนต้องรีบวิ่งเข้ามาหา ผมลงมาก่อนจะถอดหมวกโยนให้มันและวิ่งเข้าไปในออฟฟิศ
 
“เฮ้ยเยี่ยมว่ะ....เฮ้ยไอ้ธาร....รีบไปไหนวะ”เสียงไล่หลังของไอ้แมน ซึ่งผมไม่ได้สนใจมันเลย
 
ผมตรงเข้ามายังห้องพักเปิดประตูเข้าไป แต่ภาพตรงหน้าที่เห็นทำให้ใจผมกระตุกวูบและเลือดสูบฉีดขึ้นหน้า
 
“ไอ้เหี้ย!!!!”
 
“อย่าร้อง....คนดี.....เฮ้ย!!!!”   ผั่วะ!!!   ผั่ว!!!   ผลัก!!!!
 
ผมเข้าไปซัดไอ้หน้าอ่อนจากไหนไม่รู้จนลงไปก่อนกับพื้น มันกำลังพยายามยื่นขนมให้ลีวายส์และทำท่าจะยกร่างเล็กขึ้นอุ้ม ซึ่งลีวายส์ขัดขืนและเอาแต่ร้องไห้ออกมา
 
“ฮือออออ.....อึกๆ....อืออออออ” ลีวายส์ยืนร้องไห้อยู่กับที่ในขณะที่ผมยังไปปล่อยมือจากไอ้หน้าอ่อน
 
“เฮ้ย! เหี้ยแล้ว  ปล่อยๆ ไอ้ธาร  ปล่อยนี่เด็กใหม่ เว้ย” ไอ้แมนรีบผลักผมออกจากไอ้เด็กใหม่ที่ว่านั่น มันยกมือไหว้ผมอย่างกล้าๆกลัว
 
“ผะ...ผมแค่เห็นน้องเค้าร้องนานน่ะครับ ผมเลยเข้ามาดู  ผะ...ผมไม่ได้คิดจะทำอะไร  จริงๆนะพี่” มันรีบพูดบอกก่อนจะหลบไปอยู่หลังไอ้แมน
 
“อืออออออ....อึกๆ...พี่ธารทิ้ง....อึก....ลีวายส์” วีวายส์เดินเข้ามาดึงชายเสื้อผมและกำไว้ในมือแน่น ส่วนอีกข้างทุบตีผมแต่ก็ไม่แรงนัก
 
ไอ้แมนกับไอ้เด็กใหม่นั่นออกไปจากห้อง ผมเลยอุ้มร่างเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ลีวายส์รีบโอบรอบคอผมไว้แน่นเหมือนกลัวผมจะหายไป และซุกหน้าลงมากับซอกคอผม ผมเองก็กระชักอ้อมกอดแน่นเช่นเดี๋ยวกัน
 
ไม่รู้ทำไมเมื่อเห็นน้ำตาของร่างเล็กผมถึงได้รู้สึกผิดจนเจ็บใจตัวเองนิดๆที่ทิ้งลีวายส์ไว้คนเดียว ผมคนเข้าใจขึ้นมาในระดังหนึ่งแล้วว่าความรู้สึกของคนที่ถูกใครคนหนึ่งทิ้งเค้าจะเสียใจมากแค่ไหน  มากซะจนร้องไห้ไม่หยุดและนอนหลับไปเลยล่ะ
 
ผมอุ้มลีวายส์ที่โอบรอบคอผมไม่ยอมปล่อยมาตั้งแต่ในสนามจนถึงคอนโด ขนาดนั่งรถกลับยังต้องให้มันนั่งด้านคนขับกับผมเลยครับ และก็เผลอหลับไปเนี่ยแหละ กลับมายังห้องอย่างกะลิงเกาะผมอยู่
 
ผมเปิดประตูเข้ามาและตรงไปยังห้องนอนทันที วางร่างเล็กให้นอนลงบนเตียงกว้างก่อนจะค่อยๆแกะมือที่โอบรอบคอผมออกแต่....ไม่ออก- -;;
 
เหี้ยล่ะ แล้วกูจะอาบน้ำยังไงเหงื่อโชกกายซะขนาดนี้  เฮ้อออออ   กึ่ก! ผมหันมามองลีวายส์ถึงกับสะดุ้งคับ เพราะลีวายส์กอดคอผมไว้พอหันหน้ามาตรงกันปลายจมูกผมกับร่างเล็กเลยเตะกันพอดี
 
ผมไล่มองหน้าร่างเล็กตั้งแต่ตากลมที่บวมเพราะผ่านการร้องให้มานานพอสมควร กำลังหลับพริ้ม จมูกนิดที่โตขึ้นน่าจะโด่งใช้ได้ สองข้างแก้มแดงระเรื่อ และปาก.....
 
จุ๊บ!  จุ๊บ!  จ๊วบ!!!   เฮ้ย!!!!!  ผมเปล่าจูบนะ....คะ....แค่.....เหี้ย!!!   ผมแค่คิดว่าจุ๊บปากสีหวานนั่นนิดเดี๋ยวแต่มันเกิดมีเสียงจ๊วบด้วย ผมเลยชะงักและรีบแกะมือลีวายส์ที่โอบรvบคอผมไว้จนหลุด
 
“ฮึกๆ...อืออออ” เอาแล้วไงกู  พอมือหลุดจากคอผมเท่านั้นแหละร่างเล็กสะดุ้งและสะอื่นออกมาพร้อมกันเลยทีเดียว
 
และผมก็ต้องหันกลับไปนอนลงข้างๆดึงร่างเล็กเข้ามากอดไว้ ร่างเล็กรีบซุกเข้าหาผมทันทีโดยหารู้ไม่ว่าถ้าสันดานดิบกูแผ่ซ่านกับเด็กขึ้นมาเมื่อไหร่ มึงไม่รอดแน่  เด็กเวรรรรรรรรรรรรรรรรร
 
ปวดไข่  เฮ้ย!!!!!   ปวดหัวฉิบ!
 
 
<<<<<TBC>>>>>>
 
อีธาร : ก็กูจะหยาบอ่ะ ใครจะทำไม มันไม่ใช้ลูกกูซะหน่อย  แต่เป็น......เด็กกู!
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-02-2014 17:26:29 โดย ampmiya^^ »

ออฟไลน์ ๐๐ตะวัน๐๐

  • ๐๐๐ลูกตาล๐๐๐
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1104
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
 :laugh: อ่อนโยนหน่อยสิพี่ธาร เดี๋ยวเด็กไม่สนน่ะ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
อีธาร!!! น้องยังเด็กอยู่เลยนะ

ออฟไลน์ iammz

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2681
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +292/-6

ออฟไลน์ +HaNeul+

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 218
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
><  ธารทนไม่ได้อะดิ๊ๆ

ออฟไลน์ waza

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 161
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
โดยรวมสนุก  แต่น่าจะลดคำหยาบนะเคอะ  :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ GETIIZ

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-4
น้องไม่เหลือใครเลย ไม่แปลกถ้าน้องจะกลัวธารทิ้งขนาดนี้
ถึงบ้างครั้งน้องจะดูงอแง แต่น้องก็น่ารักนะ 5555555555 :katai2-1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด