※ MR.GREY ※ :: •ประกาศรวมเล่ม• :: P.44 :: 30.6.2017 |END|
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ※ MR.GREY ※ :: •ประกาศรวมเล่ม• :: P.44 :: 30.6.2017 |END|  (อ่าน 304310 ครั้ง)

ออฟไลน์ Raccool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +237/-2
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐


M y N o v e l ::

▆ ▇ █ Maybe….I’ll try?-เล่นของสูง █ ▇ ▆    [F i n i s h e d ]
  ☀ ☼ Dear Sunshine : วาดตะวัน ☼ ☀    [ F i n i s h e d ]
  ※ MR.GREY ※     [ F i n i s h e d ]
  ♦ Wake me up #รีบตื่น ♦      [F  i n i s h e d]
  ❄ Once upon a lie #บันทึกเด็กเลี้ยงแกะ ❄     [I n P r o c e s s . . .]



[เรื่องสั้น] ✡ ส ม ห ม า ย ✎    [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น] :: ◤| Summer Wine |⊿ ::     [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น] ♪ ♫ :: SENSORY SERIES :: HEAR ♪ ♫      [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น]░【 GROWTH 】#รีบโต      [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น] 。• ✈ Page 49 ✈ •。    [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น]♡ ☽ Lucky Cat ☾ ♡    [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น] ✖ Soon We'll be found ✖    [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น] #อย่าปล่อยให้ความตายหลงรักคุณ    [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น] ▣ Don't kick the chair ▣    [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น] ■ Have a ghost day #ผีของผม ■
[เรื่องสั้น]┼ In another life ┼ #หากชาติหน้า    [ F i n i s h e d ]




เรื่องราวเรื่อยเปื่อยของสองคนหนึ่งแมว


#คุณเกรย์




สารบัญ MR.GREY
(ขอบคุณสารบัญจากคุณ janeta มากๆ ค่ะ > <)

•1•
•2•
•3•
•4•
•5•
•6•
•7•
•8•
•9•
•10•
•11•
•12•
•13•
•14•
•15•
•16•
•17•
•18•
•19•
•20•
•21•
•22•
•23•
•24•
•25•
•26•
•27•
•28• END





⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹



Mr.Grey ได้รวมเล่มกับสำนักพิมพ์ EverY แล้วนะคะ

ใครสนใจสั่งซื้อเข้าไปดูได้ในเพจ หรือ ตาม ลิ้ง นี้เลยค่ะ


 ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹



Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-03-2018 14:29:15 โดย Raccool »

ออฟไลน์ Raccool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +237/-2
Re: ※ MR.GREY ※ :: •1• :: 12.3.2017
«ตอบ #1 เมื่อ12-03-2017 14:12:10 »

MR.GREY


•1•




แมว..?


ผมจ้องหน้ากับสิ่งมีชีวิตหน้าขนดูอ้วนฟูแต่ดูยุ่งเหยิงและสกปรกหน่อยๆ ถึงแม้ขนมันจะยุ่งและพันกันเป็นสังคตังแต่ผมก็ยังพอมองออกว่าสิ่งมีชีวิตตรงหน้าคือแมว...

ผมยืนมองมัน มันนั่งจ้องผม เหมือนกำลังทดสอบความอดทนว่าใครจะขยับก่อน อันที่จริงผมคงไม่สนใจแมวจรตัวนี้นักหรอกถ้าหากว่า..


เหลือบไปมองเสาไฟฟ้าต้นข้างๆ

‘ประกาศแมวหาย!

ใครพบเห็นโปรดแจ้ง 081-xxx-xxxx

…’


ตามด้วยข้อความรายละเอียดข้างล่างที่ผมละไปไม่ได้อ่านต่อ ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่เพราะสภาพในรูปมันดูดีกว่าตัวจริงที่ผมเจอมากโข ภาพแมวสีเทาในรูปขนฟูสลวย ดวงตากลมโตสีเหลืองช้อนขึ้นมามองกล้องอย่างรู้มุมองศา ใบหน้าบ้องแบ๊วน่ารักเสียจนใครเห็นก็ต้องเอ็นดู


กับตัวตรงหน้า...ขนสีเทาฟูแต่ยุ่งเหยิงเหมือนไปกัดกับใครมา เศษดินหินติดตามตัวเต็มไปหมด ดวงตากลมไม่ได้จ้องผมบ้องแบ๊วส่วนหน้าตาก็ไม่ได้ดูน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนในรูป หน้าตาเหมือนหาเรื่องกันอยู่มากกว่า

 
แมวในรูปถูกถ่ายโดยสถานที่ที่คาดว่าเป็นบ้านของเจ้าของ พื้นไม้ลายหินอ่อนและเฟอร์นิเจอร์ไม้สักเป็นฉากหลังทำให้พอเดาได้ว่าเจ้าของคงมีฐานะพอตัว ส่วนแมวตัวจริงตอนนี้นั่งหน้าง่วงอยู่บนพื้นถนน หน้าตาเหมือนแมวจรจัดไม่มีใครคบ หางฟูๆนั่นเปียกแฉะ ไม่รู้ว่าลากไปโดนน้ำที่ไหนมา ส่วนอุ้งเท้าทั้งสี่ก็เปรอะเปื้อนคิดว่าคงเปื้อนน้ำที่เดียวกับส่วนหาง


ผมลองขยับตัว


คุณเกรย์ก็ขยับตาม


ตั้งชื่อให้โดนไม่ถามเจ้าตัว จะให้เรียกแมวสีเทาตลอดก็ใช่ที่เลยตั้งเป็นโค้ดเนมลับๆให้เสียเลย


ถึงแม้ผมจะไม่เชี่ยวชาญเรื่องแมวนักแต่ก็พอดูออกนะว่าคุณเกรย์น่าจะเป็นตัวเดียวกับป้ายประกาศ อยากจะขยับมือไปคว้ามันไว้แล้วโทรหาเจ้าของตามประสาพลเมืองดี เสียแต่เพียงแค่ผมขยับเปลี่ยนขาไปอีกข้างเพื่อน้ำหนักที่ทิ้งตัวคุณเกรย์ยังสะดุ้ง เปลี่ยนเป็นท่าพร้อมดีดตัววิ่งตลอดเวลา เห็นอย่างนั้นจึงรู้ว่าถ้าพุ่งเข้าไปจับมันคงคว้าได้แต่ลม


เสียแต่ป้ายประกาศก็อยู่ข้างๆ แถมแมวในภาพก็อยู่ตรงหน้า จะให้ผมทำเป็นไม่ใส่ใจก็ออกจะเกินไปหน่อย เลยได้แต่ยึกๆ ยักๆ กับคุณเกรย์เป็นชั่วโมง ดีหน่อยที่ตอนนี้ตรงนี้มีร่มเงาของตึกด้านหลังบังแสงอาทิตย์ไว้ ทำให้ผมได้แข่งจ้องตากับคุณเขาได้นานขนาดนี้


ลมอ่อนๆ พัดเฉื่อยๆ คุณเกรย์เปลี่ยนเป็นท่านั่งก้มเลียขน พอผมขยับอีกทีเขาก็ขยับตาม ถ้าคุณเขาวิ่งหนีไปเสียตอนนี้อาจจะสบายใจกว่าก็ได้ การที่ต้องอยู่นิ่งๆประเมินสถานการณ์คู่ต่อสู้ฝั่งตรงข้ามไม่ใช่แนวผมเท่าไหร่ แต่พอจะขยับมือเพื่อควาญหาโทรศัพท์มือถือในเป้คุณเกรย์ก็ดันระแวงอีก


แกร่บ


เสียงถุงขนมพลาสติกในมือดังขึ้นเมื่อผมออกแรงบีบ คุณเกรย์หันขวับมาจ้องของที่อยู่ในมือผม


อ่อ สิ่งนี้สินะที่ทำให้คุณเกรย์มานั่งจ้องผมเสียนาน ผมเหลือบมองถุงทาโร่สีเหลืองในมือ พอขยับอีกคุณเกรย์ก็มองอีก ครั้งนี้พอเลื่อนมือไปทางอื่น คุณเกรย์ก็มองามทิศทางที่ถุงเหลืองนั้นนำพา


จับไต๋ได้แล้ว


ผมเปิดซองทาโร่ หยิบเส้นขนมออกมาสามสี่เส้น ครั้นพอลงไปนั่งเพื่อจะได้ยื่นขนมให้คุณเกรย์แต่คุณเขากลับถอยกรูด พอเห็นผมนั่งนิ่งๆยื่นปลาเส้นไว้ดูไม่น่าเป็นอันตราย คุณเกรย์ก็ขยับตัวเข้ามาหาผมมากขึ้น ระยะทางระหว่างผมกับเขาใกล้กันจนจมูกสีชมพูนั่นจรดดมอาหารในมือผม ลิ้นเล็กๆตวัดเลียชิมก่อนจะอ้าปากงับเอาเส้นทาโร่ของผมไปกิน


ผมค่อยๆป้อนเค้าทีละเส้น คุณเกรย์เองก็รับไปกินอย่างมูมมาม เดาจากสภาพท่าจะหิวโหยมากพอควร ทำไมอ่ะ เพื่อนแมวจรไม่ยอมคบหรอ ไม่มีใครแบ่งปลาทูให้กินหรอ ผมคิดอย่างขบขัน


จวบจนหมดอาหารตรงหน้า คุณเกรย์จ้องผมเหมือนจะสั่งให้เอาออกมาอีก แต่คุณครับ หมดซองแล้วครับ ผมฉีกถุงออกเพื่อให้เขาเห็นถึงความกลวงโบ๋


“หมดแล้วอ่ะ”


คุณเกรย์ไม่เข้าใจ เดินมาดมฟุดฟิดที่ถุงขนมสีเหลือง ใช้ลิ้นเล็กๆนั้นเลียแผล่บก่อนเว้นระยะออกมา

“ทีนี้ไปด้วยกันได้ยัง”

คุณเกรย์ไม่ตอบ แต่พอผมเอื้อมมือจะไปสัมผัสเขา ก้อนขนสีเทากลับสะดุ้งตัวโยนวิ่งไปอีกฝั่งของงถนน

แง้ว


เสียงเล็กๆนั่นดังออกมาคล้ายกับจะตำหนิผม โอเค ขอโทษก็ได้ คราวนี้พอผมจะก้าวเข้าหาเขา ปรากฏว่าคุณเกรย์กลับวิ่งหนีไปเสียอย่างนั้น ยังไม่ทันได้ร้องตามเสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น

“ฮัลโหล”

“ไอ่สัด มึงอยู่ไหนอีกวะ”

“เฮ้ย โทษๆกำลังไป”


ผมกรอกเสียงลงไปตามโทรศัพท์ทันทีที่นึกขึ้นได้ว่ามีนัดทำงานกับเพื่อน พลางออกวิ่งไปยังป้ายรถเมล์หน้าซอย ไม่วายเหลือบหันไปมองทางที่ผมจากมา แต่ก็ไม่เห็นคุณเกรย์แล้วแม้แต่เงา


วันต่อมาผมซื้อทาโร่มาสามรสสามถุง หวังจะได้ตีซี้กับเพื่อนใหม่ เสียแต่พอมาที่เดิมกลับไม่เจอคุณเกรย์ตามที่คาด แม้ว่าจะยืนรออยู่เสียนานจนตัดใจ เสียแต่เพราะใบหน้าโทรมๆยุ่งๆนั่นทำให้ผมอดเป็นห่วงไม่ได้ แมวจรไม่มีใครคบแถมหน้าตาไม่เป็นมิตรนั่นน่าจะหิวน่าดู ผมเลือกทาโร่หนึ่งซอง แกะมันออกแล้ววางไว้ข้างเสาไฟฟ้าที่ประกาศติดแมวหาย ที่แรกที่ผมได้เจอคุณเกรย์


รุ่งขึ้น ผมพบว่าขนมถุงผมหายไปจากที่เดิม มันปลิวไปติดอยู่ที่ซอกถัดจากเสาไฟฟ้าไม่มากนัก เส้นทาโร่ตกตามพื้นแต่ไม่มากพอให้คิดว่ามันปลิวตามและหกตามแรงลม ผมจึงคิดว่าคุณเกรย์น่าจะมากินไปบ้างแล้ว


ก้มตัวลงเก็บเศษขยะและถุงขนมที่ตัวเองสร้างขึ้น เดินไปหย่อนมันลงถังขยะที่ถัดจากเสาไฟฟ้าไปหนึ่งช่วงเสาก่อนหมุนตัวเดินนออกมา...


แมว...


คุณเกรย์...


ผมเจอคุณเกรย์เดินย่องตามผมอยู่ พอคุณเขาเห็นผมก็ชะงักตัวกึก หย่อนตูดนั่งลงข้างๆเสาไฟฟ้าที่ประกาศตามหาเจ้าตัว ยกขาหน้าขึ้นมาเลียขนเหมือนไม่รู้เรื่องอะไร


ผมขยับยิ้ม


ดีนะที่วันนี้พกทาโร่มาด้วย คิดในใจพลางหยิบซองขนมออกมาแกะออก กลิ่นขนมลอยฟุ้ง กลิ่นหอมคงลอยไปแตะจมูกเล็กๆนั่นทำให้คุณเกรย์หันขวับมาทางผม ตากลมโตสีเหลืองจับจ้องไปที่ซองทาโร่ในมืออย่างน่าเอ็นดู


ผมหย่อนตัวนั่ง


“หิวอ่ะดิ”


คุณเกรย์ไม่ตอบอีกแล้ว แต่ขยับเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น เร็วกว่าครั้งแรกที่เจอกัน ก่อนจะยินยอมให้ผมป้อนอาหารให้ ปากเล็กๆนั่นคอยๆงับปลาเส้นอย่างเอร็ดอร่อย ผมไม่รู้ว่าแมวมันกินอะไรเพราะไม่เคยเลี้ยง แต่อย่างน้อยก็คิดว่าคุณเกรย์ควรได้กินอาหารที่ดีกว่านี้จะได้อิ่มกว่านี้


แผนการซื้ออาหารแมวในหัวผมเริ่มขึ้น


“เดี๋ยวพรุ่งนี้จะซื้ออาหารแมวมาให้นะ ชอบกินยี่ห้อไหน”


คำตอบที่ได้คือดวงตากลมโตสีเหลืองที่จดจ้องมาทางผมเมื่อผมไม่ยอมป้อนปลาเส้นในถุงให้คุณเขาเสียที ผมหัวเราะเบาๆก่อนเอื้อมมือหมายจะไปสัมผัสขนสังคตังนั่น แต่สัญชาติญาณแมวกลับสั่งให้คุณเกรย์ดีดตัวหนีผมไป


“อ่าว ขอโทษก็ได้ กลับมาเถอะ ยังไม่หมดถุงเลย”


คำตอบคือความเงียบและไร้เงาของคุณเกรย์


เพราะสถานการณ์แต่ละครั้งไม่เอื้อให้ผมโทรหาเจ้าของตามป้ายประกาศ ครั้งแรกกว่าจะได้โทรหาปรากฏคุณเกรย์ก็ชิ่งหนีไปเสียแล้ว ครั้งที่สองไม่เจอคุณเขา ส่วนครั้งนี้คิดว่าตั้งใจจะโทรบอกเจ้าของแท้ๆแต่กลับอยู่ผิดที่ผิดทางไปหน่อย คุณเกรย์อยู่ตรงเสาไฟฟ้าที่มีเบอร์โทรติดต่อไว้และผมไม่สามารถเข้าใกล้เขาไปมากกว่านี้ได้ทำให้ไม่ได้โทรหาอย่างที่หวัง เกรงว่าถ้าบอกเจ้าของไปเขาอาจจะมาเสียเที่ยวเมื่อไม่เห็นเจ้าเหมียวในดวงใจ


ครั้งที่สี่ กว่าสมองผมจะฉลาดพอให้โทรหาเจ้าของเพื่อบอกว่าผมพบแมวของเขาอยู่แถวนี้ เผื่อว่าเขาจะมีเวลามาหา คุณเกรย์จะได้กลับไปอยู่บ้านสบายๆเสียที ผมเดินถือถุงพลาสติกในมือที่ภายในบรรจุอาหารกระป๋องของแมวยี่ห้อหนึ่งไว้ ตั้งใจว่าจะเอาให้คุณเกรย์กินและโทรหาเจ้าของเขาเสีย


แต่ปรากฏว่าป้ายประกาศที่เคยแปะที่เสาไฟฟ้าต้นนี้กลับหายไป รอยสก็อตเทปยังติดอยู่เลยทำให้ผมคิดว่าเจ้าของอาจจะเจอคุณเกรย์แล้วก็ได้จึงมาเก็บป้ายประกาศไป


คิดได้อย่างนั้นก็โล่งใจปนใจหายนิดๆ เพื่อนใหม่ที่หวังว่าจะได้สนิทกันกลับไม่อยู่ซะแล้ว อย่างไรเสียก็ดีกว่าที่ให้คุณเกรย์ออกมาเพ่นพ่านไม่เป็นที่รักของแมวจรแถวนี้


ผมถอนหายใจหันหลังกลับ ว่าจะกลับหอไปทำงานที่ค้างคา กลับสู่ชีวิตนักศึกษาตามปกติเสียที แต่ทว่า...


แมว


นั่งมองหน้าผมอยู่บนถนนฝั่งเดียวกัน แม้จะเว้นระยะเล็กน้อยก็ตาม ผมอึ้งเมื่อสิ่งที่ผมคิดไม่ใช่ความจริง แม้ว่าป้ายประกาศจะถูกดึงออกไปแล้ว แต่คุณเกรย์ยังคงอยู่ที่เดิม


“คุณเกรย์! ทำไมยังอยู่อีกล่ะ นึกว่ามีคนมารับไปแล้ว”


ผมคุยกับเค้า นั่งลงยองๆเพื่อเปิดอาหารแมวกระป๋องที่ ไหนๆก็ซื้อมาให้คุณเกรย์อยู่แล้ว ถึงจะสงสัยที่ป้ายประกาศหายไปแต่สภาพหิวโหยของคุณเกรย์ทำให้ผมตัดสินใจให้อาหารเขาก่อนเรื่องอื่นๆ


คุณเกรย์ทำหน้าสงสัยที่อาหารของวันนี้แปลกไปจากเดิม แต่ก็ไม่รอช้าพุ่งเข้ามาดมฟุดฟิดก่อนอ้าปากกินอาหารตรงหน้า ครั้งนี้มันใกล้กว่าครั้งแรกๆที่เจอคุณเกรย์ ระยะห่างระหว่างผมกับเขาร่นเข้ามาเรื่อยๆ พอเห็นว่าอาหารใกล้จะหมดแล้วผมจึงเอื้อมมือ ลอง..ลูบขนสีเทายุ่งฟูนั่นดู


คุณเกรย์ที่ก้มกินอาหารอยู่สะดุ้ง แต่ไม่ได้เงยหน้ามาดู แค่ตัวกระตุกเฉยๆแต่ใบหน้ายังคงมุดอยู่ในกระป๋องอาหาร ผมเลยได้ใจ ลูบไปทั่วหลังคุณเขาซึ่งคุณเกรย์ไม่ได้ว่าอะไรและ...ไม่ได้หนีผมแล้ว


“ยอมซี้กันแล้วใช่ป่ะ”


แง้ว


คือคำตอบของแมวสีเทาตรงหน้า เมื่อทานอาหารเสร็จคุณเขาก็เงยหน้ามามองผมตาแป๋ว ไม่เหมือนหน้าตาหาเรื่องในช่วงแรกๆที่ผมเจอ ท่าทีอย่างนี้แสดงว่ายอมรับผมเป็นพวกแล้วใช่มั้ย


ผมไล่มือไปยังใต้คางของคุณเกรย์ ขยับนิ้วเกาเบาๆ คุณเกรย์เชิดหน้าหลับตาพริ้มยินยอมให้ผมเกาคางให้แต่โดยดี อันที่จริงก็ไม่ได้นิสัยเสียนี่หว่า ทำไมก่อนหน้านี้ถึงหยิ่งใส่กันนะหืม ผมถามคุณเกรย์ในใจ มืออีกข้างยกไปลูบหัวนุ่มนั่นเบาๆ คุณเกรย์ไม่ขัดขืนทำให้ผมได้ใจมากกว่าเดิม


ละมือออกจากส่วนหัวของคุณเขา ก่อนสอดมือทั้งสองข้างเข้าใต้ท้องจับพุงแล้วยก ทันทีที่ขาทั้งสี่ของคุณเกรย์ลอยขึ้น สัญชาติญาณแมวสั่งให้คุณเกรย์ดิ้นขัดขืนเพราะคิดว่าผมเป็นภัย


“อย่าดิ้นสิ นี่มาดีนะ จะได้พาไปอาบน้ำกินข้าวดีๆไง” ผมพูดกับคุณเกรย์ที่ยังดิ้นไม่หลุดและรุนแรงขึ้นจนผมเผลอกำตัวเขาแน่นขึ้น อุ้งเท้าข้างไหนไม่รู้ของคุณเกรย์ตะปบเข้ามือผมตามสัญชาตญาณทันที เล็บแหลมๆจิกลงเนื้อบนแขนของผมทำให้ผมร้องลั่นก่อนปล่อยเขาลงพื้น


คุณเกรย์วิ่งไปอีกทางจนไร้เงา


“ง่า ขอโทษ”


วันต่อมาผมซื้อทั้งอาหารกระป๋องและทาโร่หวังจะไปง้อขอคืนดีคุณเกรย์ เสียแต่ไม่มีวี่แววแม้ว่าผมมายืนรอคุณเขาตั้งนานแล้ว วันนี้คุณเกรย์คงยุ่งๆล่ะมั้ง ผมคิด เปิดอาหารกระป๋องไว้ข้างเสาไฟฟ้าต้นเดิมก่อนเดินจากไป


เลิกเรียนผมรีบออกจากมหาลัยตรงไปยังทางกลับหอพัก เมื่อเช้าผมเดินผ่านเสาไฟฟ้าต้นเดิมแต่ไม่มีวี่แววการถูกสัมผัสแม้แต่น้อย จึงคิดว่าคุณเกรย์อาจจะยังไม่ตื่นเลยวางอาหารแมวกระป๋องไว้ที่เดิมไม่ได้ไปยุ่งกับมัน จวบจนตอนเย็นผมอยากรู้ว่าจะมีวี่แววของคุณเกรย์ปรากฏมั้ยจึงได้รีบวิ่งแจ้นมาดูผลงานอย่างนี้


ไม่มีร่องรอยการกินเหมือนเมื่อเช้า อันที่จริงสภาพมันเหมือนเมื่อวานที่ผมเพิ่งปาดฝาใหม่ เปิดวางยังไงตอนนี้ก็เป็นอย่างนั้น ผมใจแป้ว คุณเกรย์หายไปไหนกันนะ


แง้ว..


เสียงร้องแผ่วๆดังมาจากพุ่มไม้ตรงรั้วบ้านที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับเสาไฟฟ้า ผมมองตามต้นเสียงทันที เพ่งเล็งอยู่หลายรอบถึงเห็นคุณเกรย์ที่ซุ่มอยู่ในพุ่มไม้ ผมเดินเข้าไปหา ครั้งนี้คุณแกรย์ไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย เอาแต่ร้องเสียงแผ่วๆอยู่อย่างนั้น


“เป็นอะไรไปหืม” ผมถาม เสียงร้องแง้วๆตอบกลับผมมา


ไม่มีบรรจุในศาสตร์ไหนว่าแมวร้องเสียงอย่างนี้หมายความว่าอย่างไร ผมจึงต้องหาคำตอบด้วยตัวเองโดยแหวกพุ่มไม้ที่เป็นที่ซ่อนตัวขอคุณเกรย์ออก แม้จะเข้าใกล้คุณเขาขนาดนี้แล้วคุณเกรย์ก็ยังไม่มีแววหนีไปเหมือนเช่นเคย


“เฮ้ย ไปโดนใครทำอะไรมาเนี่ย”


ผมถามเขาอย่างตกใจ พอแหวกพุ่มไม้จนเห็นตัวคุณเกรย์แล้วผมถึงได้เห็นสภาพยุ่งเหยิงของแมวสีเทาตัวนี้มากกว่าเก่า รวมถึงรอยเลือด...เปรอะเต็มส่วนท้อง ใจผมสั่นทันที คุณเกรย์ส่งเสียงแผ่วเบา ผมรีบคว้าโทรศัพท์ออกมากดหาเพื่อนที่เรียนสัตวแพทย์ เพื่อถามถึงโรงพยาบาลหมาแมวที่ใกล้ๆที่สุด


เมื่อได้ที่หมาย ผมถอดแจ๊กแกตของตัวเองออกก่อนใช้มันค่อยๆห่อตัวคุณเกรย์ไว้ ผมช้อนตัวคุณเขาขึ้นมาอย่างเบามือที่สุด คุณเกรย์ครางเบาๆจนผมใจเสีย


“ไม่เป็นไรนะคุณเกรย์ เดี๋ยวจะพาไปหาหมอแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้วนะ”


ผมบอกกับคุณเกรย์เสียงสั่น กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหน้าปากซอย มองหาแท็กซี่เพื่อจะโบก เสียแต่พอคนขับเห็นสิ่งมีชีวิตเปื้อนเลือดในมือก็ไม่มีใครจอดรับ ก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่คอผมอย่างช่วยไม่ได้ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงช่วยกันไม่ได้ หนึ่งชีวิตไม่ได้มีค่าเท่าๆกันหรอกหรือ


ผมโบกมือหาแท็กซี่ต่ออย่างไม่ย่อท้อ คุณเกรย์ไม่ร้องแล้วแต่แรงกระเพื่อมเบาๆจากอกทำให้ผมรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ จนในที่สุดก็มีแท็กซี่ใจดีจอดรับผมหลังจากที่โดนปฏิเสธมาหลายสิบคัน ผมบอกจุดหมายให้คุณลุงก่อนอุ้มคุณเกรย์ไว้แน่น คุณลุงแท็กซี่รีบพาผมไปถึงจุดหมายด้วยเวลาไม่นาน




ผมกล่าวขอบคุณเขาอย่างจริงใจเมื่อชำระเงินเสร็จ จากนั้นจึงรีบวิ่งพาคุณเกรย์เข้าโรงพยาบาลสัตว์เล็กไป




⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹




มาเปิดเรื่องยาวหลังจากที่หายไปนาน

เป็นเรื่องราวเรื่อยเปื่อย อ่านไปเรื่อยๆเบาสมอง

คิดเห็นอย่างไรบอกกันได้นะคะ

#คุณเกรย์

ออฟไลน์ flimflam

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 882
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-4
Re: ※ MR.GREY ※ :: •1• :: 12.3.2017
«ตอบ #2 เมื่อ12-03-2017 14:47:54 »

แงงง คุณเกรย์ ไม่เป็นไรนะคะ //กอด ไปโดนหมาที่ไหนตะปบมาหรือคะ

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: ※ MR.GREY ※ :: •1• :: 12.3.2017
«ตอบ #3 เมื่อ12-03-2017 15:21:09 »

คุณเกรย์ น่าสงสาร
รอคุณเกรย์ นะ  :mew1: :mew1: :mew1:
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ MicroBaby

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ※ MR.GREY ※ :: •1• :: 12.3.2017
«ตอบ #4 เมื่อ12-03-2017 17:06:40 »

หลงความน่ารักของคุณเกรย์ เคยโดนทำร้ายมารึเปล่าเลยกลัวคนแบบนั้น รอติดตามนะคะ :mew2:

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
Re: ※ MR.GREY ※ :: •1• :: 12.3.2017
«ตอบ #5 เมื่อ12-03-2017 17:49:21 »

แล้วจะตามหาเจ้าของเจอได้ยังไง

ออฟไลน์ Raccool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +237/-2
Re: ※ MR.GREY ※ :: •2• :: 14.3.2017
«ตอบ #6 เมื่อ14-03-2017 20:11:09 »

•2•



คุณเกรย์ถูกส่งถึงมือหมอแล้ว เจ้าหน้าที่ให้ผมกรอกเอกสารเกี่ยวกับประวัติคุณเกรย์ที่เคาท์เตอร์ เสียแต่ผมไม่รู้เกี่ยวกับคุณเกรย์มากนักจึงได้แต่ตอบเท่าที่ได้


ก่อนหน้านั้นผมโดนคุณหมอจับฉีดยากันบาดทะยักและพิษสุนัขบ้าเมื่อรู้ว่าผมไม่ใช่เจ้าของคุณเกรย์ และไม่ทราบว่าคุณเกรย์เป็นใครมาจากไหน ทำให้ต้องป้องกันไว้ก่อน เพราะแผลเล็กๆที่โดนคุณเกรย์ข่วนครั้งนั้นไปเตะตาคุณหมอเข้า


“สีเทา!” เสียงผู้ชายดังขึ้นมาทำให้ผมสะดุ้งเฮือก หันไปมองตามต้นเสียง ภาพปรากฏเป็นผู้ชายร่างสูงใหญ่ไว้ผมยาวมัดไว้ลวกๆข้างหลัง ผมสีเข้มรับกับหน้าตาทำให้ดูเป็นคนดุ วิ่งออกมาจากข้างหลังเคาท์เตอร์ และมุ่งหน้าไปยังทิศทางห้องฉุกเฉิน เสียแต่มีพี่ผู้หญิงมาบังทางไว้


“คราม อย่าเสียงดัง”


“ขอโทษครับ แต่สีเทาอยู่ห้องนี้จริงๆหรือครับ” ผู้ชายตัวใหญ่ถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ส่วนฝ่ายพี่ผู้หญิงเองพอเห็นว่าคนอื่นๆเริ่มหันมามองทางนั้นจึงได้แต่ค่อยๆพาคนตัวใหญ่เดินหลบมุมไปไกลๆ


“จ้ะ เมื่อครู่มีคนเอาแมวมาเข้าห้องฉุกเฉิน หน้าเหมือนสีเทาของครามเลย”


“ผมเข้าไปได้ไหม...” เสียงบทสนทนาของทั้งคู่เบาลงเรื่อยๆ


“ตอนนี้หมอวิศดูแลอยู่ แต่ถ้าจะเข้าไป..”จนไม่ได้ยิน


ผมหันหน้ากลับมาทางพนักงานที่บริการอยู่ตรงเคาท์เตอร์ที่เธอเองก็หันหน้ากลับมาพร้อมผมเช่นกัน เดาว่าเมื่อครู่คงหันไปมองเหตุการณ์วุ่นวายทางนั้นเหมือนกันกับผม เธอยิ้มแหยให้ส่วนผมเอ่ยถาม


“มีอะไรรึเปล่าครับ”

“เปล่าหรอกค่ะ แค่น้องเกรย์หน้าตาคล้ายกับแมวของเขาน่ะค่ะ เลยรีบออกมาดู ขอโทษด้วยนะคะ”

“อ่อ.....ครับ”


ผมไม่ได้ว่าอะไรต่อแม้ว่าจะเกิดคำถามมากมายอยู่ภายในใจ สุดท้ายผมก็ได้แต่นั่งรอคุณเกรย์อยู่ที่ส่วนรับรอง ผมนั่งเหม่อ ไม่ได้กดโทรศัพท์เล่นอย่างที่ปกติชอบทำ เพราะมีความคิดเรื่อยเปื่อยมากมายอยู่ในหัวผม


‘สีเทา’ งั้นหรอ เป็นไปได้ไหมว่าคนตัวใหญ่คนนั้นอาจจะเป็นเจ้าของคุณเกรย์จริงๆก็ได้ สีหน้าของขาเองก็ดูกระวนกระวายไม่น้อยแต่ถ้าอย่างนั้นแล้วทำไมถึงได้ฉีกป้ายประกาศหาออกกันนะ แล้วตอนนี้คุณเกรย์จะเป็นยังไงบ้างนะ แต่ถึงมือหมอแล้วคงจะปลอดภัยแล้วใช่ไหม ผมไม่รู้ว่าแผลของคุณเกรย์หนักหนาสาหัสเท่าไหร่เพราะไม่เชี่ยวชาญ แต่เลือดออกขนาดนั้นคงเป็นไม่ใช่น้อย ใจผมเสียขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ไม่รู้คุณเขาไปถูกทำอะไรมา โดนใครตีหรือหมาจรตัวไหนกัดรึเปล่า


“เจ้าของน้องเกรย์ครับ”


ผมสะดุ้งเมื่อถูกเรียกชื่อที่แม้ว่าจะไม่ใช่ชื่อของผมก็ตาม ผมลุกขึ้นยืนรับคำ คุณหมอเดินมาทางผมพร้อมบอก


“ตอนนี้น้องปลอดภัยแล้วนะครับ โดนกัดเป็นแผลนิดหน่อยแต่ไม่ถึงอันตราย แผลเองก็ไม่ได้ลึกมาก แต่เค้าเหนื่อยและอ่อนเพลียมากกว่า ทางที่ดีให้นอนโรงพยาบาลสักสองสามวันดูอาการก่อนนะครับ”


“อ่า ได้ครับ” คุณเกรย์ไม่เป็นไรแล้ว ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก


“คนไหนหรอ”

“นั่นไงที่นั่งตรงนั้น เสื้อนักศึกษาอ่ะ”


บทสนทนาของคนสองคนลอยเข้าหูผมมาอย่างห้ามไม่ได้ ผมคงไม่ใส่ใจถ้าคนในเสื้อนักศึกษาในตอนนี้มีแค่ผม เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นร่างคนตัวโตคนนั้นเดินเข้ามาหาผมที่กำลังนั่งรอชำระค่าใช้จ่ายทั้งหมดอยู่


ร่างสูงใหญ่ยืนตรงหน้าผมแสดงท่าทีอึกอัก เขาตัวโตแต่ไม่ใช่เพราะไขมัน หากแต่เพราะโครงร่างเหมือนเป็นคนกระดูกใหญ่ รวมถึงกล้ามเนื้อเยอะทำให้ดูตัวใหญ่ เขายึกยักอยู่สักพักก่อนเอ่ย


“น้อง...เป็นเจ้าของแมวตัวนั้นหรือครับ”

“เอ่อ..ไม่ใช่ครับ มันหลงมา..ผมเพิ่งเจอมันเมื่อสี่ห้าวันก่อนนี่เอง” ผมตอบตามความจริง แม้ไม่ใช่คนช่างพูดกับคนแปลกหน้าแต่ก็พยายามให้ข้อมูลเขาไป

“จริงหรอ เจอที่ไหนอ่ะ”

“แถวXXน่ะครับ เจออยู่ในซอยสาม”

“แล้ว...เจอเค้าได้ยังไงหรอครับ”

“บังเอิญน่ะครับ เห็นระหว่างทางออกจากหอผม ตอนแรกที่เจอมันขนยุ่งมากเลย มอมแมมมากด้วย มาขอทาโร่จากมือผม หลังจากนั้นอีกสองสามวันผมก็เอาอาหารไปให้คุณเกรย์กินบ่อยๆ ผมเห็นป้ายประกาศนะแต่ไม่ทันได้โทรไปซะที พอจะโทรมันก็ถูกเอาออกไปแล้วล่ะครับ” ผมอธิบายเขายืดยาว และคาดว่าเป็นประโยคที่ยาวเสียจนผมเหนื่อย


“...คุณเกรย์.....งั้นหรอ”

“เอ่อ..ผมหมายถึง....แมว..เป็นของพี่หรอครับ” ผมเผลอเรียกคุณเกรย์ตามความเคยชินและเพราะเค้าเรียกผมน้อง ผมถึงกล้าเรียกเค้าว่าพี่กลับไป ถึงอย่างไรผมก็คิดว่าผมเด็กกว่าคนตรงหน้าอยู่ดี ผมเรียนอยู่ปีสองแต่เค้าน่าจะเป็นนักศึกษาสัตวแพทย์ที่ฝึกงานอยู่

“....อืม ใช่ครับ แมวพี่เองไม่ผิดตัวแน่ ขอบคุณมากนะที่ช่วยดูแล”

“คือ...” คำตอบไม่ได้ต่างจากที่ผมคาดนัก แต่พอมีคำพูดมายืนยันก็ทำให้ผมตกใจเล็กน้อย ถึงแม้จะไม่กี่วันที่ผมได้เจอคุณเกรย์ อาจเป็นความผูกพันในระยะเวลาสั้นๆแต่ก็รู้สึกรักเค้าขึ้นมาเหมือนแมวตัวเอง

“ขอบคุณน้องมากจริงๆอีกทีนะ พี่ตามหามันทั่วเลย ทั้งแปะประกาศทั้งแชร์ในโซเชี่ยล สีเทาไม่ค่อยคุ้นคน ไม่ยอมให้ใครจับถ้าไม่รู้จัก อยู่ก็แต่ในบ้านทำอะไรไม่ค่อยสมกับเป็นแมวพี่เลยห่วงมันมากจริงๆ แถมมาเจอมันตอนโดนกัดซะเยิน นี่ถ้าไม่ได้น้องต้องแย่แน่ๆ”

“อ่อ..ไม่เป็นไรครับ” สีเทา...หรอ

“เดี๋ยวพี่ออกค่ารักษาเอง ละก็ถ้ายังไงก็อยากเลี้ยงขอบคุณน่ะ พอจะว่างไหม”

“เอ่อ...จริงๆแล้วไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเต็มใจ ถ้าคุณ..เอ่อ ผมหมายถึงสีเทาได้เจอเจ้าของก็ดีแล้วล่ะครับ”

“ไม่เป็นไรหรอกไม่ต้องเกรงใจ พี่อยากขอบคุณน้องจริงๆนะ ให้พี่เลี้ยงเถอะ”

“คือ...” ผมปฏิเสธคนไม่เก่ง ยิ่งเป็นคนแก่กว่าแล้วด้วย แถมพี่คนนี้ทั้งแก่กว่าทั้ง...หน้าดุ แค่ผมสบตาเขาแวบเดียวก็ต้องก้มหลบ เหมือนโดนขู่ให้ไปถูกเลี้ยงข้าวซะดีๆอย่างไงอย่างงั้น

“งั้นเอางี้ เย็นนี้ว่างมั้ย พี่เลิกสี่โมงครึ่งถ้าไม่ติดอะไรล่ะก็น้อง...เอ่อ...”

“ปายครับ..”

“น้องปาย ไปทานข้าวด้วยกันนะครับ”

เย็นนี้ผมว่าง แต่เกรงใจเขาจริงๆที่ต้องมาเลี้ยงข้าวทั้งที่จริงๆแล้วผมช่วยอะไรไม่มาก ผมควรจะโทรหาเขาตามประกาศตั้งแต่วันแรกแล้วแต่ดันโง่เอง

“ที่จริง...ไม่ต้องเลี้ยงข้าวผมก็ได้ แต่ช่วงที่คุณเกรย์..เอ้ย สีเทาอยู่ที่นี่ผมขอเข้าไปเยี่ยมเค้าได้มั้ยครับ”

“ได้สิ แน่นอนอยู่แล้ว แต่ยังไงให้พี่เลี้ยงสักมื้อเถอะนะ อยากขอบคุณจริงๆ”

ผมอึดอัดอยู่ไม่น้อยเพราะเข้ากับคนแปลกหน้าไม่เก่ง แต่ไม่อยากทำให้เค้าไม่สบายใจจึงพยักหน้าตกลงไป เอาวะ แค่มื้อเดียวจะเป็นไร

“ถ้างั้นรอพี่แปปนึงนะครับ สะดวกนั่งตรงนี้มั้ยหรืออยากไปนั่งรอข้างใน” ข้างในที่เค้าว่าคงเป็นโซนของบรรดาหมอๆทั้งหลาย ผมส่ายหน้าปฏิเสธไม่อยากรบกวน ย้ำเขาอีกครั้งว่าสะดวกที่จะนั่งตรงนี้ คนตรงหน้าถึงยอมละจากผมออกไปทำงานที่คั่งค้างไว้


ผมนั่งเล่นมือถือ ไถหน้าจอตรงหน้ารับรู้เรื่องราวของเพื่อนๆในโลกโซเชี่ยล จนกระทั่งมีเสียงเรียกหนึ่งขึ้น ทำให้ผมละจากหน้าจอใสเงยหน้ามองตามต้นเสียง



“น้องปาย ป่ะ ไปกัน”

คนตัวสูงใหญ่ยืนหยุดอยู่ตรงหน้าผมเว้นระยะห่างไม่ไกลไม่ใกล้ทำให้ไม่อึดอัด ผมพยักหน้ารับก่อนลุกขึ้นยืนบ้าง

“เอ้อลืมบอก พี่ชื่อครามนะ”

“ครับ” ผมพยักหน้าหงึกหงักอีกครั้งเมื่อได้รู้จักชื่อคนตรงหน้า คนตัวใหญ่หรือพี่ครามเดินออกจากโรงพยาบาลสัตว์เล็กก่อนหันมาถามผมอีกรอบ

“ว่าแต่กินอะไรดี ปายอยากกินอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า”

ผมส่ายหน้า “แล้วแต่พี่เลยครับ ผมทานได้หมด”

พี่ครามโยกหัวน้อยๆ ก่อนบอก “งั้นอาหารไทยมั้ย พี่รู้จักร้านนึงไม่ไกลเท่าไหร่ นั่งรถไฟฟ้าไปสถานีเดียวถึง”

“ได้ครับ” ผมตอบรับพี่เขา คนตัวใหญ่ส่งยิ้มออกมา หันหลังเดินนำไป


ผมเดินต้อยๆ ตามพี่เขาไปอย่างเกร็งๆ ผมคุยกับคนไม่เก่ง ไม่รู้จะชวนคุยอะไรถึงแม้จะมีประเด็นหัวข้อน่าสนใจหลายอย่างให้เริ่มบทสนทนาก็ตาม ผิดกับเขาที่แม้จะดูตัวใหญ่น่ากลัวแต่กลับชวนคุยไม่หยุด ผมพยักหน้าส่งเสียงตอบรับเป็นพักๆเมื่อเค้าเล่าเกี่ยวกับร้านอาหารที่เรากำลังจะไปกันนั้น พี่ครามมีพี่สาวชื่อกลีบบัวที่แต่งงานไปแล้ว และไปเปิดกิจการร้านอาหารอยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลที่พี่ครามฝึกงานเท่าไหร่นัก ทำให้พี่เขาชอบไปฝากท้องร้านนั้นประจำ


พี่ครามมาจากชื่อเมฆครามที่เป็นชื่อสีของไทยรวมถึงพี่บัวที่มาจากกลีบบัว เพราะอย่างนี้แหละคุณเกรย์ถึงได้ชื่อว่าสีเทาที่เป็นชื่อสี อันที่จริงแม่พี่ครามตั้งว่านวลเทาเพื่อให้เข้ากับพี่ครามและพี่บัว แต่ครามมักจะเรียกว่าสีเทาบ่อยๆ เหตุผลก็เพราะมันดูมาดแมนกว่า


ผมเพิ่งรู้ว่าคุณเกรย์เป็นตัวผู้


อันที่จริงไม่ได้คิดหรือคาดเดาว่าคุณเขาจะเป็นเพศไหน แต่ความรู้ใหม่ก็ทำให้ผมสนใจไม่น้อย


จนกระทั่งมาถึงร้าน ทันทีที่พี่ครามเปิดประตูกระจกใสเข้าไปในร้านก็มีเสียงของผู้หญิงดังขึ้น


“แหน่ะ ไอ้คราม มาอีกแล้ว บอกแล้วให้ไปกินที่อื่นบ้างเดี๋ยวร้านฉันเจ๊งพอดี”

“ว่าไปหน่าบัว ครามก็จ่ายค่าอาหารตลอด”

“ค่าอาหารที่ฉันลดครึ่งราคาน่ะสิ ละพาใครมาด้วยล่ะนั่น”

“อ่อ น้องปายน่ะ เพิ่งรู้จักกัน น้องเค้าเจอสีเทาเลยพามาเลี้ยง”

“จริงหรอ เจอที่ไหน อ่ะนั่งก่อนๆ อยากกินอะไรเลือกได้เลยเดี๋ยวพี่ช่วยเลี้ยงด้วยนะ”

พี่บัวว่าพลางนำเมนูมาให้ผมดู ผมพยักหัวรับกล่าวคำขอบคุณเบาๆ พี่บัวเป็นผู้หญิงผมสั้น ผมบ็อบยาวเลยคางมาเล็กน้อยและย้อมสีอ่อนทำให้ใบหน้าพี่บัวดูสดใสไม่เหมือนคนแต่งงานแล้วเลย ผิวพี่บัวขาวไม่เหมือนพี่ครามที่ผิวเข้ม กว่าแต่หน้าตาทั้งคู่ไม่ได้ต่างกันมากนัก ทำให้พอมองออกว่าเป็นพี่น้องกัน


“สั่งได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ”

พี่ครามว่า ผมหลบหน้าเขามุดเข้าไปในเมนูด้วยความจนใจ ราคาอาหารแพงกว่าปกติเล็กน้อย คงเพราะค่าที่และบรรยากาศร้านที่ดูดีกว่ามาตรฐานทั่วไป ผมไม่ได้แปลกใจ เพียงแต่ไม่รู้จะสั่งอะไร

“พ..พี่ครามแนะนำหน่อยครับ” ผมโผล่หน้าไปบอกกับคนตรงหน้าที่พูดคุยกับพี่สาวตนเองเรื่องคุณเกรย์อย่างออกรส หลังจากที่ผมมุมดอยู่ในเมนูอยู่นานและไม่สามารถตัดสินใจได้เสียที “คือ..ผมไม่รู้จะสั่งอะไร”


สองคนหันมายิ้มให้ผมพร้อมกัน รอยยิ้มพี่สาวน้องชายไม่ได้ต่างกันมากเท่าไหร่ดูมีเสน่ห์ไปคนละแบบ สุดท้ายเมนูอาหารทั้งหมดพี่ครามเป็นคนสั่ง ผมนั่งดูดน้ำเงียบๆจวบจนพี่บัวลุกออกไปคิดเงินทำให้คู่สนทนาของพี่ครามกลายมาเป็นผมอย่างช่วยไม่ได้


“จะว่าไป...ปายเรียกสีเทาว่าคุณเกรย์หรอ”

“อ่ะ ครับ...เห็นมันตัวสีเทา หน้าตาไม่เหมือนแมวไทยเท่าไหร่...” ผมบอกเขาไปตามความจริง แวบแรกที่ผมเห็นคุณเกรย์ ชื่อนี้ก็โผล่มาทันที

“น่ารักดี” คนตรงหน้าว่าพร้อมกดยิ้ม “หมายถึงชื่อน่ะ ตั้งออกมาคล้ายกับสีเทาเลย”

“ครับ..จริงด้วย”

“ปายเรียกเจ้าเทาว่าคุณเกรย์ต่อก็ได้นะ น่ารักดี เหมือนมันเลื่อนขั้นจากแมวสามัญชนเป็นแมวขุนนาง”

ผมหัวเราะกับความคิดของพี่เขา ขุนนางที่ไหนเยินขนาดนั้น แต่ถ้าดูตามในรูปแล้วคุณเกรย์เองก็ดูเป็นแมวพันธุ์ดีเลยทีเดียว ถึงแม้ผมจะไม่เชี่ยวชาญเรื่องสายพันธุ์แมวมากนักก็ตาม ผมนึกภาพคุณเกรย์เป็นขุนนาง ต้องเป็นขุนนางที่เย่อหยิ่งแน่ๆ วันๆคงสั่งเก็บภาษีปลาทาโร่เป็นของตัวเอง คิดได้อย่างนั้นก็ขำกับความคิดตัวเองจนเผลอยิ้มออกไปไม่หยุด


“ยิ้มแล้ว”

ผมหันไปตามเสียงตรงหน้า พี่ครามจ้องมองผมพร้อมอมยิ้มน้อยๆ

“ตอนแรกทำหน้าเหมือนจะโดนพี่หลอกมาขาย ตอนนี้ยิ้มแล้วพี่ค่อยยังชั่วหน่อย”

“เอ่อ...”



ผมไม่ได้ตอบอะไรเพื่อต่อบทสนทนาอาหารก็มาเสิร์ฟตรงหน้า พี่ครามยิ้มอีกครั้งก่อนบอกให้ลงมือทาน จากนั้นผมจึงเอาแต่ก้มหน้ากินไม่เงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้าอีก





⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹


เจ้าของคุณเกรย์ก็โผล่มาง่ายๆ อย่างงี้แหละ


ปล.ปกติแล้วโรงพยาบาลสัตว์จะไม่ได้รับฉีดวัคซีนให้คนนะคะ แต่ให้เป็นกรณีเป็นพิเศษ แหะๆ
หรือถ้าใครทราบว่ามีโรงพยาบาลสัตว์ที่ไหนรับฉีดก็บอกกันได้นะคะ เพราะเรายังไม่เคยเจอ ^^''

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
Re: ※ MR.GREY ※ :: •2• :: 14.3.2017
«ตอบ #7 เมื่อ14-03-2017 20:37:48 »

คุณเกรย์กับปายนี่เหมือนกันตรงไม่คุ้นคน (แปลกหน้า) นะนี่
เจอกันง่าย ๆ แบบนี้ก็ดีแล้วค่ะ ไม่ต้องลุ้น รอดูเขาจีบกันอย่างเดียว (ติดที่ว่าเขาจะจีบกันไหมนี่ละ)

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: ※ MR.GREY ※ :: •2• :: 14.3.2017
«ตอบ #8 เมื่อ14-03-2017 20:47:58 »

คุณเกรย์ เจอเจ้าของแล้ว  :katai2-1:
ปาย ก็เจอ......❤️ หรือเปล่า มโนไว้ก่อน
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ fahsai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 815
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +56/-2
Re: ※ MR.GREY ※ :: •2• :: 14.3.2017
«ตอบ #9 เมื่อ14-03-2017 23:28:31 »

น่ารักจัง น้องปายเหมือนแมวเลยย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ※ MR.GREY ※ :: •2• :: 14.3.2017
« ตอบ #9 เมื่อ: 14-03-2017 23:28:31 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7697
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
Re: ※ MR.GREY ※ :: •2• :: 14.3.2017
«ตอบ #10 เมื่อ14-03-2017 23:55:47 »

ทาสแมวต้องอ่าน!

ออฟไลน์ PKT

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ※ MR.GREY ※ :: •2• :: 14.3.2017
«ตอบ #11 เมื่อ15-03-2017 00:05:27 »

เค้าเจอกันแล้ววว ><

ออฟไลน์ duck-ya

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: ※ MR.GREY ※ :: •2• :: 14.3.2017
«ตอบ #12 เมื่อ15-03-2017 01:53:35 »

งือออออ น่ารักจังงง
คุณเกรย์นี่ต้องเป็นพ่อสื่อให้ครามกับปายแน่ๆ
ติดตามต่อนะค้าบบบ

ออฟไลน์ Raccool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +237/-2
Re: ※ MR.GREY ※ :: •3• :: 15.3.2017
«ตอบ #13 เมื่อ15-03-2017 15:53:51 »

•3•


แง้ว

“เป็นไงบ้างคุณเกรย์” ผมตอบคุณเขาเมื่อเจ้าก้อนขนสีเทาร้องต้อนรับทันทีที่เห็นหน้าผม


คุณเกรย์ไม่ตอบ ผมยื่นมือไปลูบหัวใหญ่ๆนั่นอย่างเบามือ คุณเกรย์หลับตาพริ้มเอียงคอตามทิศทางของมือผม คงเพราะผมช่วยเค้าไว้ทำให้คุณเกรย์เริ่มสนิทใจกับผมแล้วสินะ หรือไม่ก็เพราะไหนๆก็ดีดตัวหนีเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้วจึงยอมๆให้ผมจับไปเถอะงี้


ผมมาเยี่ยมคุณเกรย์แทบทันทีที่เลิกเรียน ระยะทางไม่ใช่ปัญหา สำหรับคุณเกรย์แล้วผมยินดีที่จะมาหาแม้ว่ามันจะไกล เพราะอีกไม่กี่วันถ้าคุณเกรย์ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว คุณเขาก็ต้องกลับไปอยู่กับเจ้าของเขาจริงๆและผมคงไม่ได้เจอเขาอีก


“ไปอยู่ที่ดีๆแล้วอย่าลืมเรานะ” ผมบอกคุณเกรย์ที่เชิดหน้าให้ผมเกาคาง มีเสียงกรนครืดคราดเบาๆเหมือนกำลังสบายใจ ผมยิ้ม
อาหารแมวในห้องผมกลายเป็นหมันไปแล้วตั้งแต่เมื่อวานที่พาเขามาโรงพยาบาล แม้ว่าทาโร่ผมจะสามารถกินแทนคุณเกรย์ได้แต่อาหารแมว...ถึงจะเก็บไว้กินเองไม่ได้แต่ผมก็ยังเก็บมันไว้บนโต๊ะ ถือว่าเป็นของที่ระลึกของผมกับคุณเกรย์แล้วกัน


สภาพคุณเกรย์โดนสวมคอลลาร์ หรือปลอกคอป้องกันไม่ให้คุณเขาเลียแผล ขาซ้ายข้างหน้าโดนเจาะเชื่อมกับสายให้น้ำเกลือ คุณหมอบอกว่าคุณเกรย์ขาดสารอาหารมาหลายวันทำให้อ่อนเพลีย จึงต้องให้น้ำเกลือไปพลางๆ


คุณเกรย์ถูกทำความสะอาดแล้วส่วนหนึ่ง หน้าตามอมแมมและขนยุ่งๆดูเข้าที่เข้าทางมากกว่าตอนแรกที่ผมเจอ เพียงแต่ยังเห็นเศษฝุ่นดินติดอยู่เล็กน้อย คิดว่าเพราะคุณเกรย์เป็นแผลอยู่ทำให้ยังอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณไม่ได้ หมอคงทำความสะอาดเท่าที่ไหว


“อ้อนเชียวนะ” เสียงทุ้มดังขึ้นมาจากข้างหลังทำให้ผมสะดุ้งเฮือก ปล่อยมือจากคางคุณเกรย์ก่อนหันไป พี่ครามยืนอยู่ข้างหลังผมพร้อมรอยยิ้มที่ชอบยิ้มเหมือนทุกครั้ง

“สงสัยคงชอบปายมากแน่ๆ ปกติหวงตัวจะตาย”

“เพราะมันป่วยมั้งครับ...ก่อนหน้านี้ก็ไม่ยอมให้ผมจับ”

พี่ครามหัวเราะขำ “ตอนที่สีเทาตื่นแล้วพี่พยาบาลมาจับตรวจไข้ยังขู่ฟ่อแทบตาย”

ผมเงยหน้าไปมองพี่คราม อ้าปากจะพูดอะไรสักอย่างที่จู่ๆก็ลืมไป ผมรีบหันกลับมาหาคุณเกรย์เมื่อพี่ครามสบตากับผมโดยตรง เลือกไม่ตอบอะไรกลับไป

“เพราะปายช่วยมันนั่นแหละถึงยอมขนาดนี้ ใช่มั้ยหื้ม” ประโยคแรกบอกกับผมแต่ประโยคสุดท้ายหันไปคุยกับแมวพร้อมขยี้หัวใหญ่ๆนั่นเบาๆ พี่ครามมือใหญ่มาก ผมว่าคุณเกรย์ตัวค่อนข้างเอ่อ..ตัวใหญ่ ตอนอยู่กับผม แต่พอมีมือพี่ครามไปเทียบทำให้คุณเกรย์ที่ขนาดอ้วนปกติดูเหมือนตุ๊กตาแมวตัวเล็กๆไปเลย


แง้ว


คุณเกรย์ร้องอย่างรำคาญใจเมื่อพี่ครามไปแหย่คุณเขาเล่น

“หน่ะดูสิ พี่ยังเล่นด้วยไม่ได้เลยเนี่ย”

ผมหัวเราะปนขำ “พี่ครามก็อย่าไปแกล้งคุณเขาสิครับ”

“หือ” หือ? ผมเลิกคิ้วสงสัยกับคำพูดของพี่ครามว่ามันมีอะไรผิดปกติงั้นหรือ ก่อนคนตัวโตจะเฉลย “คุณเขาหรอ เรียกซะยกระดับสีเทาอีกแล้ว” ผมเขิน ไม่คิดว่าคำสรรพนามที่เรียกคุณเกรย์ในใจจะหลุดออกมา

“น่ารักดี”

เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆ ผมเขินหนักกว่าเก่าเมื่อไม่รู้ว่าพี่ครามเอ่ยชมใคร ไม่ได้หันกลับไปมองว่าเขาทำหน้าอย่างไร เอาแต่เกาคางคุณเกรย์อย่างเอาเป็นเอาตาย

“เดี๋ยวพี่มานะ อยู่อีกนานมั้ย”

“เอ่อ..คงสักพักแหละครับ”

“งั้นอยู่เล่นกับสีเทาไปก่อน แปปนึงนะ เดี๋ยวไปกินข้าวด้วยกัน”

“เดี๋-” ยังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยปฏิเสธ พี่ครามก็ผลุบตัวออกจากห้องพักฟื้นสัตว์ป่วยแล้ว ผมหันไปมองหน้าคุณเกรย์อย่างไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลยว่าเจ้าของคุณเกรย์คิดอะไรอยู่


แต่ก็ต้องสงสัยตัวเองเหมือนกันเมื่อทำตามที่เขาบอก ไม่ได้รีบออกไปจากโรงพยาบาลอย่างที่นึกคิด


ไม่ช้าไม่นาน พี่ครามก็ผลุบเข้าห้องพักฟื้นสัตว์ป่วยใหม่ แววตาคมนั่นพยายามสบตากับผม “ป่ะ ปาย ไปกินข้าวกัน” ว่าพลางเดินเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ “อีกเดี๋ยวโรงพยาบาลจะปิดแล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาหาใหม่นะ”


พี่ครามว่า ผมก้มหน้าดูนาฬิกา สี่โมงยี่สิบสอง เวลาในการทำการเขียนแปะไว้ว่าถึงสี่โมงครึ่ง เงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนชวนหมายจะปฏิเสธ


“ครั้งนี้พี่ไม่เลี้ยงแล้วก็ได้ ไปด้วยกันเฉยๆ” พร้อมรอยยิ้มที่ล้นไปด้วยสเน่ห์อีกแล้ว ผมลูบหัวคุณเกรย์ที่ครางครืดๆเป็นครั้งสุดท้ายก่อนปล่อยมือหันไปหาเจ้าของตัวจริง

“ผมว่า...”

“นั่งรถไฟฟ้ามาใช่มั้ย วันนี้พี่เอามอไซค์มา เดี๋ยวนั่งไปด้วยกัน ไม่ไกล”

ว่าจะปฏิเสธ เสียแต่คนตรงหน้าดันเอ่ยแทรกพร้อมรอยยิ้มแบบนั้นทำให้ผมไม่รู้จะปฏิเสธเขาอย่างไรดี เงียบไปพักใหญ่ก่อนจะตอบรับพี่ครามไป

“ครับ”

คนตัวใหญ่กดยิ้มมุมปากเหมือนทุกที เอ่ยปากบอกลาสัตว์เลี้ยงตัวโปรด “ไปก่อนนะสีเทา เดี่ยวพรุ่งนี้มาหาใหม่ ไม่ดื้อล่ะ” มือใหญ่นั้นลูบหัวคุณเกรย์อย่างอ่อนโยน ส่วนผมได้แต่ลาคุณเขาทางสายตา


พี่ครามพาเดินมาจุดจอดรถ ก่อนหยุดอยู่ที่มอเตอร์ไซค์เวสป้าที่ผมจำรุ่นไม่ได้ เวสป้าสีขาวคันจิ๋วเดียวเมื่อเทียบกับพี่คราม มือใหญ่หยิบหมวกที่แขวนไว้ตรงกระจกรถมาให้ผมก่อนหยิบหมวกอีกใบที่วางไว้ที่พื้นมอไซค์ไปใส่ ผมมองเขาอย่างสงสัยว่าทำไมถึงพกหมวกมาสองใบตั้งแต่แรก เสียแต่คนถูกสงสัยกลับไม่ยอมหันหน้ามามองผมเพื่อตอบคำถามสักนิด


เอาเถอะ อาจจะเป็นปกติของคนขับมอเตอร์ไซค์ที่จะพกหมวกไว้สองใบก็ได้


ผมใส่หมวกของเขาให้เรียบร้อยเมื่อเห็นคนตรงหน้าเข็นมอเตอร์ไซค์สีขาวออกมาจากที่จอดและมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม


“ป่ะ” สิ้นเสียงพี่คราม ผมก้าวขึ้นรถเขาช้าๆด้วยความไม่ค่อยชินเท่าไหร่ พี่ครามถามความพร้อมอีกรอบก่อนออกตัวไป

 
ไม่ค่อยได้สัมผัสกับพาหนะชนิดนี้เท่าไหร่นักผมจึงนั่งตัวแข็ง พี่ครามค่อยๆขับเหมือนกับรู้ว่าผมเกร็ง รถคันข้างๆขับแซงผ่านไปแล้วคันแล้วคันเล่า จนผมเริ่มชินและค่อยๆปล่อยตัว จนกระทั่งพวกเรามาถึงที่หมาย


“ชิบหาย” เสียงคนตรงหน้าดังขึ้นเมื่อเทียบรถเข้าจอดข้างทาง สถานที่ตรงหน้าเป็นตึกแถวแห่งหนึ่งที่มีรั้วเหล็กปิดลงมา พร้อมป้ายประกาศหยุดหนึ่งวัน ทำให้ผมรู้สาเหตุของต้นเสียง

พี่ครามหันมามองผมพร้อมยิ้มแหย “ร้านปิดอ่ะ”

ผมพยักหน้ารับรู้ “ทานแถวนี้ก็ได้ครับ อุตสาห์มาถึงแล้ว” ผมบอก ไม่อยากพี่แกขับไปขับมาหาร้านใหม่อีก สู้เดินหาร้านอาหารข้างทางแถวนี้น่าจะง่ายกว่า

“เอางั้นหรอ ปายกินได้แน่นะ”

“ได้สิครับ” ผมตอบพลางขยับยิ้มบ้าง พอจะเดาออกว่าคนตรงหน้าคิดอย่างไร รูปลักษณ์ภายนอกของผมมีแต่คนบอกว่าเหมือนคุณหนู ผมไม่แปลกใจอะไรถ้าพี่ครามจะคิดว่าผมกินอาหารข้างทางไม่เป็น

สุดท้ายพวกเราก็จบลงตรงที่ร้านราดหน้ารถเข็นที่หนึ่งที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากร้านเป้าหมายเดิม รสชาติไม่ได้แย่แต่พี่ครามก็บ่นเสียดายร้านที่ตั้งใจจะมากินวันนี้ โอดครวญไปยกใหญ่ พร้อมกับโม้ว่าข้าวซอยร้านนั้นอร่อยเป็นที่หนึ่ง ถ้ามีโอกาสจะพาผมมาเสียให้ได้

“พี่เอาแต่พูดคนเดียวเลย โทษทีนะ รำคาญมั้ย”

ผมส่ายหน้า “ไม่หรอกครับ พี่คุยสนุกดี” ตอบไปตามจริง พี่ครามเป็นคนมีสเน่ห์และคุยเก่ง แม้ว่าใบหน้าดุๆนั่นทำให้ดูไม่กล้าเข้าใกล้แต่ที่จริงเป็นคนหน้าตาดีคนหนึ่ง ตาคมเข้ม คิ้วดก จมูกโด่ง ปากหยักบาง เครื่องหน้าเข้ากับรูปหน้าได้อย่างดี แม้ว่าจะไว้ผมยาวเซอร์แต่ก็ดันออกมาดูดี...ในระดับหนึ่งล่ะนะ


“ว่าแต่ปายล่ะ”

“ผมทำไมหรอ”

“ไม่คุยเรื่องตัวเองบ้าง”

“ผมคุยไม่เก่งหรอก ถนัดฟังมากกว่า” ผมว่าตามจริง เป็นเรื่องยากสำหรับผมที่จะหยิบยกประเด็นหนึ่งขึ้นมาสร้างเรื่องราวให้น่าสนใจ

“งั้นพี่ถามละกัน ได้ไหม คำถามพื้นฐานๆ” ผมพยักหน้ารับ เพื่อเป็นการตอบแทนที่พาผมมากินข้าว จึงอยากช่วยเป็นเพื่อนคุยให้พี่แกสักหน่อย

“เรียนที่ไหนอ่ะ คณะอะไรหรอ”

“คณะบริหาร มหาลัยOOครับ”

“แล้วเรียนปีอะไรแล้ว”

“ปีสองครับ”

“ที่จริงบอกว่าปีหนึ่งพี่ก็เชื่อนะเนี่ย” พี่ครามเอ่ยแซวทำให้ผมยิ้มรับขำๆ “แล้วนี่อยู่หอหรอ”

“ครับ แถวXXที่เคยบอกไป ที่ๆเจอคุณเกรย์” พี่ครามพยักหน้ารับ “ว่าแต่คุณเกรย์..ทำไมถึงได้หายไปหรอครับ”

ผมถามเขากลับบ้างเมื่อนึกเรื่องสงสัยได้พอดี บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไปนิดหน่อย “อืม..เรื่องมันค่อนข้าง..” พี่ครามพูดแค่นั้นก่อนหยุด ทำท่านึกคิดสักพักก่อนเล่าต่อ

“แฟนเก่าพี่แอบเอาไปทิ้งน่ะ” ผมเบิกตาโตอย่างตกใจ ไม่คิดว่าเพราะเหตุผลนี้ทำให้คุณเกรย์กลายเป็นแมวจรไปได้ “เลิกกันไปเป็นเดือนแล้ว แต่เหมือนเค้าไม่ยอมน่ะ มาตามตื๊อขอคืนดี แต่พอพี่ไม่เล่นด้วยก็แอบเอาสีเทาไปทิ้งไว้ไหนไม่รู้”

“...” ผมขยับปากกลืนน้ำลาย ไม่เอ่ยขัดเรื่องราว แม้จะมีความคิดด้านลบเกี่ยวกับแฟนเก่าเขาเล็กน้อย

“ตอนแรกก็ไม่รู้หรอก แต่พอจับได้ก็กลายเป็นเกลียดเลย ทำกันได้ลงคอ” พี่ครามว่าพลางถอนหายใจ “ตอนแปะป้ายประกาศเค้าก็ตามไปฉีกด้วย ไม่รู้แค้นอะไรสีเทามันนักหนา ไม่แน่ว่าที่ปายไม่เห็นป้ายประกาศตอนนั้นเพราะเค้าอาจจะฉีกไปก็ได้”


พี่ครามเล่าจบ ผมเอาแต่ก้มหน้าไม่แสดงความเห็น สงสารคุณเกรย์ขึ้นมาจับใจที่อยู่ดีๆก็โดนใครไม่รู้พรากบ้านพรากความสุขไป กลายเป็นแมวจรเด๋อด๋าสู้ชีวิต แต่ถ้าคุณเกรย์ไม่หายไปผมก็คงไม่มีโอกาสได้เจอพี่..


หมายถึงไม่มีโอกาสได้เจอคุณเขา


“แล้วปายล่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยถาม

“ผมทำไมหรอครับ”

“เล่าเรื่องตัวเองให้ฟังหน่อยสิ”

ผมเงียบ...ไม่รู้จะเล่าอะไร ชีวิตผมไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นหรือน่าสนใจ ใช้ชีวิตแบบคนปกติทั่วไปที่ติดจะน่าเบื่อเสีย้วยซ้ำ “ผมไม่รู้จะเล่าอะไร” จึงเลือกบอกไปตามจริง

“งั้นเอาง่ายๆก็ได้ ชื่อปายนี่มาจากปายที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวใช่ป่ะ”


ผมส่ายหน้า พี่เขาถึงถามหาที่มาต่อ


“จริงๆ...มาจากสปาย” ผมบอกเสียงแผ่ว

“หืม จริงหรอ สปายที่เป็นเครื่องดื่มหรือ”

“เปล่าครับ สปาย...สายลับ อะไรทำนองนั้นแหละ”


“เห้ย เท่ออก ไม่เห็นต้องเขินเลย ฮะๆ” พี่ครามว่าพลางหัวเราะตบท้าย คิดว่าเพราะหน้าผมที่ขึ้นสีไปเสียแล้วทำให้พี่แกคิดอย่างนั้น



แต่เขาไม่รู้หรอกว่าที่มาของชื่อนั้น มีไม่กี่คนที่ผมเคยบอก




⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹


#คุณเกรย์


ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
Re: ※ MR.GREY ※ :: •3• :: 15.3.2017
«ตอบ #14 เมื่อ15-03-2017 16:19:31 »

ที่มาของชื่อสปายคืออะไรหนอ

ออฟไลน์ duck-ya

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: ※ MR.GREY ※ :: •3• :: 15.3.2017
«ตอบ #15 เมื่อ15-03-2017 16:32:27 »

มีลับลมคมในอะไรกับชื่อรึป่าวเนี่ยย
คุณเกรย์ชอบน้องปายแล้วใช่มั้ยย > <

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: ※ MR.GREY ※ :: •3• :: 15.3.2017
«ตอบ #16 เมื่อ15-03-2017 16:38:44 »

สปาย ไม่ใช่มาจากอาชีพของพ่อปายนะ

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2066
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +179/-9
Re: ※ MR.GREY ※ :: •3• :: 15.3.2017
«ตอบ #17 เมื่อ15-03-2017 16:42:56 »

คุณเกรย์หายดีแล้วสินะ

ออฟไลน์ โอ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 141
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
Re: ※ MR.GREY ※ :: •3• :: 15.3.2017
«ตอบ #18 เมื่อ15-03-2017 20:29:33 »

พี่เกร์ยนี่น่าจะอยากได้น้องปายไปเลี้ยงอีกคนใช่มั้ย :laugh:

ออฟไลน์ panitanun

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: ※ MR.GREY ※ :: •3• :: 15.3.2017
«ตอบ #19 เมื่อ16-03-2017 00:12:14 »

เเมวจนเด๋อด๋าน่ารักไปอี้กก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ※ MR.GREY ※ :: •3• :: 15.3.2017
« ตอบ #19 เมื่อ: 16-03-2017 00:12:14 »





ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-7
Re: ※ MR.GREY ※ :: •3• :: 15.3.2017
«ตอบ #20 เมื่อ16-03-2017 00:52:20 »

 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7697
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
Re: ※ MR.GREY ※ :: •3• :: 15.3.2017
«ตอบ #21 เมื่อ16-03-2017 08:15:48 »

หลงคุณเกรย์เข้าแล้ว~

ออฟไลน์ Raccool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +237/-2
Re: ※ MR.GREY ※ :: •4• :: 16.3.2017
«ตอบ #22 เมื่อ16-03-2017 16:24:33 »


•4•



“วันนี้สีเทาออกโรงพยาบาลได้แล้วนะ” ทันทีที่ผมเปิดประตูโรงพยาบาลสัตว์เล็กเข้ามา พี่ครามที่เพิ่งออกมาจากห้องตรวจสัตว์ก็เห็นผมพอดี ร่างสูงใหญ่นั่นรีบเดินตรงปรี่มาหาผมเพื่อบอกข่าวทั้งรอยยิ้ม



“จริงหรอครับ ดีจังเลย” ผมว่า ดีใจที่คุณเกรย์ไม่เป็นอะไรแล้วและได้ออกจากโรงพยาบาลเร็วกว่าที่หมอคาดไว้



“อืม อาการไม่น่าเป็นห่วงแล้ว หมอให้กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้” พี่ครามว่าพลางหัวเราะเบาๆ เมื่อคิดว่าหมอที่ว่านั่นอาจจะเป็นเขาเองก็ได้ใครจะรู้



ผมดีใจที่คุณเกรย์อาการไม่ได้แย่ และดีใจที่เจอเจ้าของคุณเขาจริงๆ เพียงแต่หลังจากนี้ผมคงไม่ได้เจอคุณเกรย์อีกแล้ว ระยะเวลาที่ได้เจอคุณเกรย์ราวหนึ่งสัปดาห์ทำให้ผมผูกพันราวกับเป็นเจ้าของเสียเองทำให้รู้สึกใจหายไม่ได้



“ปายก็เข้าไปหาเจ้าเทาได้ตามปกติเลยนะ พี่ไปทำงานต่อละ” พี่ครามว่าพร้อมกับเคลื่อนตัวออกไปยังส่วนที่น่าจะเป็นห้องแล็ป คงรีบไปทำงานอย่างที่เขาว่า



ผมเข้าไปติดต่อกับเคาท์เตอร์ต้อนรับ ก่อนเข้าไปหาคุณเกรย์ แมวสีเทานอนหลับตาพริ้มแต่เมื่อผมเข้ามาใกล้ก็ลืมตามองหน้า อ้าปากหาวรอบหนึ่ง



แง้ว



ก่อนเอ่ยทักทายกัน



“คิดถึงมั้ย” คุณเกรย์ไม่ตอบ ก้มหน้าพยายามเลียขนตัวเองแต่เพราะมีคอลเลอร์สวมอยู่ทำให้ทำไม่ได้อย่างที่คิด ผมเอื้อมมือไปแตะตัวคุณเขาเบาๆ



“เราคิดถึงนะ...”



“เดี๋ยวก็ได้ออกโรงพยาบาลแล้วนะ คุณเกรย์คิดถึงบ้านมั้ย จะได้กลับบ้านแล้ว” ผมคุยกับเขาถึงแม้จะรู้ว่าเขาไม่เข้าใจก็ตาม เลื่อนมือจากตัวไปเกาใต้คางให้คุณเขา คุณเกรย์เชิดหน้าขึ้นครางครืดๆรับอย่างพอใจ



“เดี๋ยวจะไม่ได้เจอกันแล้วนะ” ผมพูดกับเขาเบาๆ เป็นครั้งแรกที่ได้คุยกับคุณเกรย์มากขนาดนี้ เพราะรู้ว่ามีเวลาอยู่กับเขาอีกไม่นาน จะไม่ได้เจอแล้ว แมวขนยุ่งตัวมอมแมมในตอนแรกที่เจอกันนั้นจะได้กลายเป็นแมวผู้ดีเหมือนที่เคยเป็นแล้ว น่ายินดีจะตาย



แต่ไม่รู้ทำไม ใจผมโหวงแปลกๆ



คุยเล่นกับคุณเกรย์ได้สักพักประตูก็เปิดออก เป็นพี่ครามตามคาด ร่างสูงเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ไม่รู้ว่ายิ้มให้แมว..หรือใคร



“ว่าไง สบายดีมั้ย”



เขาว่าพลางเกาหัวคุณเกรย์ ทำให้ผมไม่แน่ใจว่าพี่ครามคุยกับใครอยู่กันแน่ จึงเลือกไม่ตอบ



“หืม ปาย..” ผมเงยหน้าหันไปมองเขา สมองประมวลผลให้เข้าใจว่าคำถามเมื่อคู่เค้าถามผม..



“..สบายดีครับ”



“เย็นนี้ว่างไหม” คำถามรูปแบบคล้ายเดิมถูกส่งออกมาจากปากหยัก แน่นอนว่าผมไม่ได้มีธุระอะไร เพียงแต่ไม่กล้าตอบเขาไป ทำให้พี่ครามเอ่ยต่อ “มีเรื่องวานให้ช่วยหน่อยน่ะ”



“อะไรหรือครับ” ไม่รู้ทำไมตอนนี้ผมดันกล้าถามเขาไปแทบทันที



“จะพาสีเทากลับน่ะ แต่ขับมอไซค์มาเลยอยากได้คนช่วยถือ”



“....”



พี่ครามว่าพลางขยับยิ้ม ที่ออกจะติด...เขิน? ผมไม่กล้ายืนยัน ใบหน้าคมหันข้างเอาแต่เล่นกับคุณเกรย์ทำให้ผมเห็นหน้าเขาไม่ชัด เมื่อนึกถึงจุดประสงค์แล้วก็เข้าใจว่าเขาคงไม่สะดวกหิ้วคุณเกรย์ขณะที่ขับรถอยู่ก็ได้ รวมถึงถ้าผมยอมช่วยผมจะได้ยืดเวลาที่อยู่กับคุณเกรย์ต่ออีกนิด



“....ผมว่างครับ” ผมตอบเขาไป...และนี่จะเป็นอีกเย็นหนึ่งที่ผมได้อยู่กับเขาอีกแล้ว



“จริงหรอ รบกวนหน่อยได้ไหม ไม่กล้ารบกวนพี่หมอคนอื่นน่ะ”



ผมพยักหน้ารับคำ เมื่อเห็นว่าจริงๆแล้วก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร “ได้ครับ”



พี่ครามกล่าวขอบคุณก่อนขอตัวออกไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ เพิ่งจะสี่โมงแม้ใกล้เวลาเลิกงานแล้วแต่ก็ยังมีผู้ป่วยตัวอื่นๆรออยู่ ผมนั่งมองหน้าคุณเกรย์ที่มองหน้าผมอยู่เช่นกัน ยกมือไปจิ้มจมูกเล็กๆนั่นทีนึง คุณเกรย์เบือนหน้าหนี



“คิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้” ผมพึมพำเบาๆ ไม่แน่ใจว่าตั้งใจจะคุยกับคุณเกรย์หรือใคร...



จนกระทั่งสี่โมงครึ่ง พี่ครามโผล่มาหาผมและคุณเกรย์พร้อมตะกร้าสีฟ้าอ่อน ขนาดใหญ่พอดีที่จะใส่แมวตัวหนึ่งเข้าไปได้ “ป่ะสีเทา กลับบ้านกัน” เสียงทุ้มว่า



คุณเกรย์ไม่ตอบได้แต่ส่ายหางไปมามองหน้าพี่คราม คนตัวใหญ่วางตะกร้าไว้ข้างๆคุณเกรย์ ไม่นานก็มีพี่ผู้หญิงเดินตามเข้ามาด้วย พี่ผู้หญิงจัดการถอนสายน้ำเกลือให้คุณเกรย์ ใช้แอลกอฮอล์เช็ดแผลที่โดนเจาะอีกครั้งก่อนเอ่ย



“ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วล่ะ น้องครามเอาสีเทากลับได้เลย”



“ขอบคุณครับพี่อ้อน” พี่ครามว่าขอบคุณพร้อมรอยยิ้ม พี่ผู้หญิงคนนั้นหรือพี่อ้อนส่งยิ้มตอบรับก่อนขอตัวไปเช็คอาการหมาแมวตัวอื่นในกรงใกล้ๆกันนี้



พี่ครามเปิดตะกร้าก่อนใช้มือใหญ่หยิบคุณเขา ใช้คำว่าหยิบเลยเพราะว่ามันดูเป็นกริยาเช่นนั้นจริงๆ คุณเกรย์เมื่ออยู่ต่อหน้าพี่ครามราวกับเป็นลูกแมวตัวเล็กๆไปเสียอย่างนั้น



มือใหญ่วางคุณเกรย์ลงในตะกร้า เสียงร้องแง้วดังออกมาหนึ่งครึ่งก่อนโดนปิดฝา ผมมองคุณเกรย์ที่ซ่อนตัวอยู่ในนั้นอย่างนึกขำ จากแมวจรเด๋อด๋าในที่สุดก็จะได้กลับวังแล้ว



“ป่ะ ไปกัน พี่อ้อนผมไปแล้วนะครับ” พี่ครามว่า ยกมือไหว้พี่อ้อนที่ดูแลสัตว์ตัวอื่นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ก่อนหันหน้ามาทางผม ผมพยักหน้ารับ เดินตามเขาออกจากโรงพยาบาลสัตว์เล็กไป



พี่ครามเดินไปยังจุดจอดรถที่เดิม เขาส่งตะกร้ามาให้ผมก่อนเดินไปหามอเตอร์ไซค์คันเดิมเพิ่มเติมคือถูกคนตัวโตเข้าไปสตาร์ท พี่ครามขับมาจอดข้างผม หยิบหมวกกันน็อคที่ถือในมือส่งมาให้ ส่วนเจ้าตัวก็ก้มไปหยิบหมวกอีกอันที่วางอยู่กับพื้นรถ



แต่เพราะมือผมถือตะกร้าที่แบกคุณเกรย์ไว้อยู่ทำให้ใส่หมวกไม่ได้ ทีแรกกะจะวานให้พี่ครามช่วยถือตะกร้าให้ ทว่าคนตัวโตกลับเอื้อมตัวมาใส่หมวกให้ผมแทน



“ข..ขอบคุณครับ” ผมว่างึมงำก่อนขึ้นซ้อนเบาะท้ายเขาไป มีตะกร้าคุณเกรย์คั่นไว้ระหว่างผมกับพี่คราม



“พร้อมนะ”



“ครับ”



สิ้นเสียงตอบรับของผม พี่ครามก็ขับมอเตอร์ไซค์ออกไปสู่ถนนใหญ่



เส้นทางจากหอพี่ครามและโรงพยาบาลสัตว์เล็กไม่ใกล้แต่ก็ไม่ไกล ใช้เวลาเดินทางสักพักก็ถึงที่หมาย ระหว่างทางผมกับเขาไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก ส่วนผมก็มองคุณเกรย์ผ่านรูที่ตะกร้าเป็นพักๆ



ทันทีที่รถจักรยานยนต์ถูกดับเครื่องหน้าตึกที่น่าจะเป็นหอพักของพี่เขา ผมก็ลุกออกจากที่นั่งพร้อมอุ้มตะกร้าที่มีคุณเกรย์อยู่ด้วย กะจะวานให้เขาช่วยถือตะกร้าให้อีกครั้ง ทว่าพี่ครามลุกตามมาพร้อมถอดหมวกกันน็อคให้ผมก่อนถอดให้ตัวเอง มองหน้าเค้านิ่งแต่คนตัวโตไม่ได้หันหน้ามามองผมสักนิด



“เดี๋ยวเอาคุณเกรย์ไปไว้ที่ห้องก่อนค่อยออกไปหาอะไรกินกันเนอะ” คนตัวสูงเอ่ย แน่นอนว่ามีรอยยิ้มคู่ใจประดับบนใบหน้าเช่นทุกที



พี่ครามคว้าเอาตะกร้าใส่คุณเกรย์ไปถือแทน เดินนำขึ้นหอไปส่วนผมตั้งใจจะยืนรอที่หน้าหอ



“ปาย ขึ้นไปด้วยกันก่อนสิ”



“ผมรอตรงนี้ได้..”



“จริงหรอ นานนะ ไม่เอาดีกว่าปายตามมาเถอะ พี่ต้องจัดการทั้งอาหารทั้งกระบะทรายให้สีเทาอีกสักพักอ่ะ ขึ้นไปดื่มน้ำรอก่อนก็ได้ ไม่ต้องรีบ...หรือปายรีบไปที่ไหนรึเปล่า”



ผมส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธคำถามข้างหลัง เดินไปหาเขาเป็นคำตอบ ขึ้นก็ได้



สภาพหอภายนอกดูมีราคาอยู่แล้วและผมก็ไม่ได้แปลกใจอะไรถ้าพี่ครามจะอาศัยอยู่ในที่แบบนี้ ไม่รู้สิ พี่ครามดูเหมือนคนมีฐานะถึงจะหน้าอย่างนั้นก็เถอะ และเมื่อพี่ครามเปิดห้องตัวเองผมก็รับรู้ว่าคุณเกรย์เคยอยู่ที่ปราสาทขนาดย่อมจริงๆ



ข้างในห้องสะอาด พื้นปูด้วยกระเบื้องแกรนิตโต้ดูหรูหราและทำให้ห้องเย็น เหมาะกับคุณเกรย์ที่ขนเยอะและน่าจะร้อนง่าย สีห้องออกโทนสว่างทำให้ห้องดูกว้าง น่าอยู่ ขนาดห้องเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีโซนเคาท์เตอร์ครัวเล็กๆตรงมุมซ้ายข้างทางเข้า ตรงพื้นมีถ้วยชามใส่อาหารแมวที่ว่างเปล่าวางอยู่ ห้องไม่ได้แบ่งโซนด้วยผนัง แต่กลับแยกออกชัดเจนว่าส่วนไหนใช้ทำอะไร



แม้ว่าจะเปิดเข้ามาแล้วเห็นเตียงเลยก็ตาม แต่ส่วนปลายเตียงมีโซฟายาวตั้งอยู่ทำให้รู้ว่าเป็นโซนรับแขก หรือดูโทรทัศน์ ถัดจากโซฟาเป็นมุมอ่านหนังสือที่ติดกับระเบียง ส่วนทางขวาของทางเข้าตรงข้ามกับโซนห้องครัวนั้นเป็นห้องน้ำขนาดเล็ก ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าคนหน้าตาดูดุดันอย่างพี่ครามจะมีห้องที่สะอาดสว่างอะไรแบบนี้



พี่ครามวางตะกร้าลงกับพื้นข้างๆเตียงก่อนปลดล็อกแล้วเปิดฝามันออก คุณเกรย์ชะโงกอยู่พักหนึ่งก่อนกระโดดออก เดินป้วนเปี้ยนดมนู่นนี่และสุดท้ายจบด้วยการไถแขนพี่คราม เสียแต่คอลเลอร์ที่สวมอยู่ทำให้เป็นท่าทางที่ดูทุลักทุเล



“คิดถึงบ้านล่ะสิ ไปผจญภัยมาเป็นไง”



แง้ว



คุณเกรย์ร้องตอบพี่ครามราวกับรู้เรื่อง แมวสีเทาเดินป้วนเปี้ยนสำรวจที่อยู่ตัวเองอีกครั้ง



“ปายมานั่งก่อนไหม ถ้าหิวน้ำก็หยิบน้ำแถวนั้นกินได้นะ”พี่ครามว่าพร้อมชี้ไปทางเคาท์เตอร์ครัวที่มีเหยือกน้ำวางอยู่ ผมส่ายหน้าเมื่อไม่ได้กระหาย เดินตรงไปหาคุณเกรย์ก่อนนั่งลงข้างๆคุณเขา



พี่ครามเดินออกไปยังระเบียง ทำอะไรกุกกักตรงนั้นสักพักก่อนเดินเข้ามายังโซนครัว เปิดตู้เคาท์เตอร์ชั้นล่างหยิบเอาอาหารแมวออกมาเทใส่ชาม ผมเพิ่งรู้ว่าจริงๆแล้วคุณเกรย์ทานอาหารเม็ดจากที่ผมเคยให้คุณเขาทานอาหารแมวกระป๋อง เมื่อเทเสร็จคุณเกรย์ก็วิ่งเข้าไปหาพี่คราม ดมๆอยู่รอบจานข้าว



“เดี๋ยวเถอะไอ้อ้วนนี่ ยังไม่ได้เติมน้ำให้เลย” เขาว่าพร้อมหัวเราะขำ เสียแต่คุณเกรย์คงไม่เข้าใจ พี่ครามเดินไปทำนู่นทำนี่สักพักส่วนผมก็นั่งมองคุณเกรย์ที่ดูมีความสุขกับบ้านหลังเดิม



“ป่ะปาย เสร็จแล้ว ไปหาข้าวกินกัน” พี่ครามว่า ผมลุกขึ้นยืนก่อนเอ่ยคำรับ



หันไปมองคุณเกรย์ที่มุดหน้าอยู่กับจานอาหารตรงหน้า ผมบอกลาเขาผ่านสายตาถึงแม้ว่าคุณเกรย์จะไม่ได้รับรู้อะไรเลยก็ตาม



ผมกับพี่ครามตัดสินใจทานอาหารง่ายๆแถวหอพี่คราม เพื่อที่จะได้ไม่ต้องขับรถไปที่ไกลๆให้เหนื่อย เมื่อทานเสร็จพวกเราก็เดินกลับมาที่หอ เพราะพี่ครามเอ่ยว่าจะไปส่งผม เสียแต่ผมขอเขาไว้ให้ไปส่งแถวสถานีรถไฟฟ้าใกล้ๆนี้แทน



“กลับดีๆนะ วันนี้ขอบคุณมากที่ช่วย”



“ครับ ไม่เป็นไร” ผมเอ่ยตอบพี่คราม นึกเสียใจที่หลังจากนี้คงไม่ได้เจอคุณเกรย์แล้ว



“ปาย”



“หือ?” พี่ครามเรียกชื่อผมพร้อมแบมือยื่นมาตรงหน้าทำให้ผมไม่เข้าใจ “ทำไมหรือครับ”



“ขอยืมโทรศัพท์หน่อย” ผมไม่ได้ถามว่าเขาจะเอาไปทำอะไร ได้แต่ควักโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงมาส่งให้พี่ครามแต่โดยดี คนตรงหน้าก้มหน้ากดอะไรยิกๆพักหนึ่งก่อนส่งคืนผม



“เบอร์พี่นะ เอาไว้ถ้าอยากมาเยี่ยมสีเทาเมื่อไหร่ก็โทรมา ส่วนใหญ่พี่กลับก็ห้าหกโมง ถ้าว่างๆ ไม่มีอะไรทำก็มาเยี่ยมหามันบ้างก็ได้นะ” พี่ครามเฉลยพร้อมส่งรอยยิ้มแบบเดิมๆ ผมยืนอึ้ง ไม่คิดว่าพี่เขาจะใจดีขนาดนี้



“ขอบคุณครับ” ผมบอกเขาไป คุยกันสองสามคำก่อนผมจะขอตัวแยก ขึ้นรถไฟฟ้าเพื่อกลับหอ







นับแต่วันนั้นหมายเลขโทรศัพท์ของพี่ครามยังอยู่ในเครื่องผม เสียแต่เวลาผ่านไปเป็นอาทิตย์กว่าๆแล้ว ผมก็ยังไม่ได้ติดต่อกลับไปสักวัน...






⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹ ⊹


มีคนสงสัยเรื่องชื่อน้องปาย จริงๆ ไม่มีอะไรนะคะ น้องแค่เขินเพราะไม่เคยบอกที่มาชื่อเท่านั้นเอง  :hao5:
เป็นเรื่องใสๆ ไร้ดราม่า(?) ค่ะ :hao6:


ขอบคุณทุกการติดตามค่ะ

#คุณเกรย์



ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7697
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
Re: ※ MR.GREY ※ :: •4• :: 16.3.2017
«ตอบ #23 เมื่อ16-03-2017 16:57:39 »

รอตอนต่อไป~

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2598
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7
Re: ※ MR.GREY ※ :: •4• :: 16.3.2017
«ตอบ #24 เมื่อ16-03-2017 17:23:23 »

รอๆ  :hao6: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-7
Re: ※ MR.GREY ※ :: •4• :: 16.3.2017
«ตอบ #25 เมื่อ16-03-2017 18:13:11 »

 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ flimflam

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 882
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-4
Re: ※ MR.GREY ※ :: •4• :: 16.3.2017
«ตอบ #26 เมื่อ16-03-2017 18:57:54 »

โง้ยยย โทรไปสิปายยย โทรไปนะ คิดถึงคุณเกรย์แย่

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
Re: ※ MR.GREY ※ :: •4• :: 16.3.2017
«ตอบ #27 เมื่อ16-03-2017 19:11:27 »

นึกว่าพี่ครามจะยิงเข้าโทรศัพท์ของตัวเองด้วย...
บางทีเราก็คิดว่าพี่ครามจีบน้องปายหรือเปล่าเนี่ย (หัวเราะ)

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: ※ MR.GREY ※ :: •4• :: 16.3.2017
«ตอบ #28 เมื่อ16-03-2017 19:18:40 »

น่ารัก

ออฟไลน์ duck-ya

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: ※ MR.GREY ※ :: •4• :: 16.3.2017
«ตอบ #29 เมื่อ16-03-2017 20:00:09 »

งือออ ปายทนได้หรออไม่ได้เจอคุณเกรย์ตั้งอาทิตย์เลยนะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด