┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==  (อ่าน 274842 ครั้ง)

ออฟไลน์ CHESS.

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 212
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +228/-2
┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[จบ]==
« เมื่อ29-04-2017 16:56:17 »

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะ ครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรัก ชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้าม แจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะ ปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของ แต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้าม จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิด เดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม

6.การ พูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอม ให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้าม ลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อ ขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ด นิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยาย ที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง

16.นิยาย เรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วน หรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมด ออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้าม แจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

18.ใคร จะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17

เวปไซต์ แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่าง ประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

--------------------------------------------------



►Nitrogen ไนโตรเจน◄

คู่เพื่อนจาก Oxygen ออกซิเจน อ่านแยกได้ แค่ตัวละครมีความสัมพันธ์กัน


"ไม่รักไม่ผิดเพราะพี่ไม่เคยให้ความหวังผม"


"..."


"แต่ผมจะทำให้พี่รักให้ได้ และถ้าวันไหนพี่รักผมขึ้นมา บอกไว้เลย..."


"จะเอาคืน?"


"บอกไว้เลยว่าผมไม่เล่นตัวแน่นอน!"


Fan Page: Chesshire.
Twitter: @Chesshire04


.
.

นิยายของเรา
Oxygen ออกซิเจน #โซโล่กีล์
Nitrogen ไนโตรเจน #คุณภูชายเก้า
ANAKIN อนาคิน #ภามเจได
3KINGS ตอน จักรพรรดิ #สามคิง
3KINGS ตอน ประมุข #สามคิง
.
.
สารบัญ
=0=     =1=     =2=     =3=     =4=     =5=
=6=     =7=     =8=     =9=     =10=     =11=     =12=
=13=     =14=     =15=     =16=     =17=     =18=     =19=     =20=
=21=     =22=     =23=     =24=     =25=
     =26=     =27=     =28=     =29=     =30=     =31=     =32=     =33=     =34=     =35=
=36=     =37=     =38=     =39=     =40[จบ]=


Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-10-2018 15:36:41 โดย CHESS. »

ออฟไลน์ CHESS.

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 212
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +228/-2
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #1 เมื่อ29-04-2017 16:56:45 »

-0-

 

ถ้าความรักของ ‘เขา’ คือการมีชีวิต

.

.

อากาศและการหายใจคือหนึ่งในสิ่งสำคัญที่ช่วยให้มนุษย์คงอยู่

ภายในอากาศประกอบไปด้วยองค์ประกอบหลายชนิด

Nitrogen เป็นก๊าซที่มีปริมาณมากเป็นอันดับหนึ่งขององค์ประกอบทั้งหมด

มนุษย์จำเป็นต้องใช้ไนโตรเจนในการลดความเข้มข้นของออกซิเจนเพื่อมีชีวิตอยู่

สำหรับเขา ‘มัน’ ก็เป็นเหมือนไนโตรเจน

วนเวียนอยู่รอบกาย ไม่เคยคิดว่าสำคัญ ไม่เคยคิดว่าต้องการ

แต่…

 ‘จำเป็นต้องมี’


 

รักครั้งแรกของผมเป็นผู้ชายตัวสูง หน้าคม ผิวขาว ทำผมทรงอันเดอร์คัตที่มักจะเซตอย่างดีเสมอ เครื่องหน้าทุกอย่างประกอบกันอย่างลงตัวจนน่าอิจฉา และที่โดดเด่นที่สุดคือดวงตาดุๆ สีเทาคู่นั้นที่บ่งบอกให้รู้ว่าไม่ใช่คนไทยแท้

ตอนเจอกันครั้งแรกที่ห้างผมมองผ่านๆ แค่เห็นเป็นคนหน้าตาดีมากคนหนึ่ง เราเดินสวนกัน เป็นเพียงคนสองคนบนโลกที่โคจรมาเจอกันและไม่มีความสำคัญใดๆ

เจอกันครั้งที่สองผมมองแบบเบื่อๆ เพราะไม่ว่าใครก็หันไปมองคนๆ นั้นกันหมด ผมไม่ได้อิจฉา แค่รำคาญเสียงซุบซิบที่ดังขึ้นทุกครั้งที่เดินผ่าน

และตอนเจอกันครั้งที่สาม...

.

.

ผมเริ่มชอบเขา

 

 

วันนั้นฝนตก...

ผมเดินออกมาจากร้านเครื่องดนตรีที่มาซื้อสายไปเปลี่ยนให้กีตาร์ตัวโปรด ตอนแรกก็คิดว่าจะแวะไม่นานแต่กลายเป็นคุยเพลินจนลากยาวมาถึงสองทุ่ม

เพราะไม่มีร่มเลยทำได้เพียงมองถนนที่เงียบสงัด รวมถึงคนที่แทบไม่มีด้วยสายตาเบื่อหน่าย

อะไรก็น่าเบื่อไปหมด...ถ้าเปิดเทอมแล้วได้เล่นดนตรีเป็นวงคงดี

"แกๆ นั่นไงคนนั้นๆ"

"ใช่จริงด้วย"

ผมหันไปมองตามเสียงของกลุ่มผู้หญิงสามสี่คนที่ยืนห่างไปไม่ไกลนัก แล้วก็พบว่าพวกนั้นกำลังมองไปที่อีกฝั่งของถนนที่มีผู้ชายคนหนึ่งถือร่มกำลังเดินข้ามมาฝั่งนี้

อีกแล้วเหรอ…

นอกจากจะรู้สึกเซ็งกับความบังเอิญที่เกิดขึ้นแล้วผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรอีก ผมถอนหายใจก่อนจะละสายตาออกมาจากคนๆ นั้นอย่างไม่คิดใส่ใจ

รอให้ฝนเบาลงกว่านี้อีกสักหน่อยแล้วค่อยวิ่งฝ่าไปขึ้นรถเมล์อีกฝั่งน่าจะดีกว่า…

"เดินมาแล้วอ่ะ ทำไงดี"

"เอางี้ เดี๋ยวฉันผลักแกก็เซไปหาเลยนะ"

"จะบ้าเหรอแก!"

"แล้วจะปล่อยให้โอกาสหลุดมือเหรอยะ!"

โคตรละคร…

ผมได้แต่กลอกตาเหนื่อยหน่ายกับประโยคสนทนาของผู้หญิงกลุ่มนั้น

แต่จะว่าไปแล้วในสถานการณ์ที่ไม่มีอะไรทำแบบนี้ละครที่กำลังจะเกิดขึ้นก็แลดูน่าสนใจอยู่เหมือนกัน

คิดซะว่าฆ่าเวลา

ผู้ชายคนนั้นเดินมาแล้วและกำลังจะผ่านหน้าพวกผู้หญิงที่กำลังซุบซิบกันอยู่ไป ผมมองดวงตาคมดุที่ไม่ปรายมองอะไรทั้งสิ้นนอกจากทางด้านหน้าด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก

ได้เห็นใกล้ๆ ก็วันนี้ ขนาดมีฝนตกบดบังสายตาไปบ้างยังรู้เลยว่ามันดุขนาดไหน

ละครเริ่มแล้ว…

ผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งที่น่าจะรับบทเป็นนางเอกละครโดนเพื่อนของเธอผลักเข้าหาผู้ชายคนนั้นด้วยความรวดเร็ว ผมมองตามด้วยความสนใจ ยอมรับว่าอยากรู้ว่าเขาจะทำยังไง

ถ้าเป็นผู้ชายทั่วไปก็น่าจะรับไว้ต่อให้ต้องทิ้งร่ม

"ว๊าย!"

ผมเบิกตากว้าง ความรู้สึกประหลาดก่อเกิดขึ้นมาในใจเมื่อเห็นภาพคนถือร่มใช้ด้ามจับร่มกระแทกผู้หญิงคนนั้นกลับไปหาเพื่อนของเธอโดยไม่เสียเวลาคิด

โอ้โห…

คนแบบนี้...

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

ไอดอลว่ะ!

เงาร่างของคนหน้าดุหายไปจากสายตาผมแล้ว รู้ตัวอีกทีสองเท้าก็ก้าวออกมาจากที่หลบฝนเล็กๆ หน้าร้านดนตรีแล้วออกวิ่งไปตามทางโดยไร้จุดหมาย

ไม่ดิ…ไม่ได้ไร้จุดหมาย จุดหมายที่ว่าก็แผ่นหลังกว้างที่เห็นอยู่ไกลๆ นั่นไง

ผมวิ่งฝ่าสายฝนแล้วเลี้ยวเข้าซอยตามทางที่เห็นคนๆ นั้นเดินเข้าไป รู้แค่ว่าอยากตามให้ทัน…แต่ไม่รู้หรอกว่าทันแล้วจะทำอะไร

เอาไว้ค่อยคิด

“ดะ!…” ผมหยุดคำพูดแทบไม่ทัน รีบพุ่งตัวเข้าไปหลบตรงถังขยะข้างๆ เสาไฟฟ้าที่ใกล้ที่สุด

คนที่ผมกำลังวิ่งตามยืนอยู่กับผู้ชายอีกสามคน ท่าทางไม่ต้องเดาก็รู้ว่ากำลังมีเรื่องกัน เสียงฝนที่ดังสนั่นทำให้ผมไม่ได้ยินว่าพวกนั้นกำลังคุยอะไรกัน แต่ดูจากท่าทางแล้วไม่น่าใช่เรื่องดีแน่นอน

เอาเลยเหรอวะ…

ผมมองภาพคนตีกันสดๆ ด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ มือกำถังขยะใบเล็กข้างๆ ไว้แน่น

สามต่อหนึ่ง…แม่งหมาหมู่นี่หว่า

การต่อยตีที่ควรจะเสียเปรียบกลับกลายเป็นสูสีเมื่อคนตาดุนั่นโยนร่มทิ้งแล้วสู้กลับเหมือนคนมีประสบการณ์ ใช้เวลาไม่นานก็มีพวกหมาหมู่ล้มไปกองกับพื้นแล้วหนึ่งคน

ไอดอลโคตรเท่อ่ะ!

ผมเบิกตากว้าง ถึงจะไม่ได้ยินว่าพวกนั้นคุยอะไรกันแต่แสงสะท้อนของโลหะที่หนึ่งในพวกหมาหมู่มันหยิบออกมานั่นกระทบตาเข้าเต็มๆ

“หมาหมู่แล้วยังโกงอีกนะพวกห่านี่!” ผมตะโกนด้วยความหงุดหงิด ขาก้าวออกจากที่ซ่อนพร้อมถังขยะที่จับไว้แต่แรก

จังหวะเดียวกับที่ไอ้เวรนั่นจะพุ่งเข้าหาผู้ชายตาดุพร้อมมีด ผมปาถังขยะในมืออัดหัวมันอย่างจัง คิดว่าต่อให้ไม่สลบก็ต้องมึนบ้างแหละวะ ผมอาศัยจังหวะที่ไอ้พวกนั้นชะงักวิ่งเข้าไปคว้าแขนเป้าหมายแล้วดึงให้วิ่งตามอย่างรวดเร็ว

“ใครเสือกวะ!” เสียงไอ้พวกหมาหมู่ดังตัดมากับสายฝน

“พ่อมึงมั้ง!” ผมตะโกนกลับไปพร้อมกับชูนิ้วกลางให้โดยไม่หันไปมอง

ถามอะไรโง่ๆ ก็เห็นอยู่ว่าไม่รู้จักกัน บอกชื่อไปอย่างกับพวกมึงจะรู้จัก

“ไอ้เวร! อย่าให้กูจับได้นะมึง!”

“จับให้ได้ก่อนมึงค่อยพูด กูรำคาญ!” ผมตะโกนรัวเร็ว เพิ่มความไวในการวิ่งมากขึ้นกว่าเดิม ต้องขอบคุณที่คุณพี่หน้าดุที่ผมลากอยู่ยอมวิ่งตามแต่โดยดี

ผมเลี้ยวซ้ายขวาเข้าซอยอย่างคล่องแคล่ว พอรู้ว่าจะได้มาเรียนที่มหา’ลัยแถวนี้ผมก็เตรียมการอย่างดีโดยการไปสำรวจและจดจำเส้นทางทั้งหมดไว้ ตอนนั้นคิดแค่ว่าเผื่อตัวเองมีเรื่องแล้วจะได้มีทางหนี แต่กลายเป็นว่าย้ายเข้าหอได้ไม่กี่วันก็ได้ใช้ประโยชน์เสียแล้ว

ผมดันร่างคนที่ลากมาแถมยังตัวใหญ่กว่าเข้าไปในซอยเล็กๆ ข้างทางโดยใช้แรงเกือบทั้งหมด หลังจากนั้นก็ดันร่างตัวเองตามเข้าไป เราหลบอยู่เงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ได้ยินเสียงฝีเท้าของไอ้พวกที่ตามมาวิ่งอยู่ไม่ไกลซึ่งผมก็ไม่ได้สนใจนักหรอกเพราะดูเหมือนสมาธิจะจดจ่ออยู่กับคนในซอกตึกนี่มากกว่า

เสียดายว่ะ…

เสียดายที่พี่แกสูงกว่า ระดับสายตาผมดันอยู่ตรงปากเขาพอดีเลยอดจ้องตาดุๆ นั่นเลย เงยหน้าก็ไม่ถนัดเพราะซอยมันแคบแถมยังมืดจนมองแทบไม่เห็นกันอีก

ผมโผล่หัวออกไปดู นอกจากฝนที่ซาลงจนแทบจะหยุดแล้วก็ไม่เห็นเงาร่างของสิ่งมีชีวิตสักตัว ผมก้าวเท้านำออกมาจากซอยที่ใช้หลบเมื่อครู่ก่อนจะหันไปมองคนที่เดินตามออกมาเงียบๆ

ยิ่งอยู่ใกล้แบบนี้ก็ยิ่งรู้ว่าหน้าตาดีขนาดไหน…

“พี่…” ผมเรียก ขยับเข้าไปใกล้ๆ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นรัวแรงขึ้นเรื่อยๆ “คือ…”

“ใครพี่มึง”

“อะไรนะ” ผมถามซ้ำ เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ ถึงจะมั่นใจว่าได้ยินไม่ผิดแต่ถามเอาชัวร์อีกรอบน่าจะดีกว่า

“กูบอกว่าใครพี่มึง”

ผมตาโต ได้ยินชัดเจนสองรูหู

ทำไม…

ทำไมใจเต้นแรงงี้วะ!

คนพูดปรายตาดุๆ มองวูบเดียวแล้วหมุนตัวเดินกลับไปตามทางเดิมที่เราเพิ่งวิ่งกันมา

“เดี๋ยว!” ผมรีบตะโกน รู้สึกว่าถ้าช้ากว่านี้แล้วไม่มีโอกาสได้พูดคงเสียใจไปตลอดชีวิต “พี่...คุณ!”

“…” คนที่ถูกเรียกเดินต่ออย่างไม่ใส่ใจ

ดี….ไม่ใส่ใจก็ดี

“ผมชอบคุณอ่ะ!”

ผมตะโกนเสียงดัง รู้สึกได้ว่าคนที่กำลังเดินชะงักไปวูบหนึ่ง เขาหันมามองผม จ้องมองมาด้วยดวงตาดุๆ ที่น่าจะทำให้ใครๆ หวาดกลัวจนตัวสั่น

แต่แน่นอนว่าไม่ใช่กับคุณอชิราคนนี้

“ไปไกลๆ”

“เดี๋ยวดิ…คุณไม่เอากระเป๋าตังค์คืนเหรอ”ผมยกยิ้ม ชูกระเป๋าตังค์ราคาแพงที่หยิบมา ‘โดยบังเอิญ’ ให้คนตาดุดู

ใครใช้ให้เขาเอากระเป๋าตังค์ใส่ไว้ในเสื้อตัวนอกกัน ตอนอยู่ในซอกตึกนั่นผมเห็นพอดีเลยหยิบมาง่ายๆ เลย

“มึง!” คิ้วเข้มขมวดแน่น ดวงตาสีเทาดุที่ดูน่ากลัวอยู่แล้วทวีความน่ากลัวกว่าเดิม

“ไม่ต้องโกรธหรอก ผมคืนให้” ผมว่าแล้วโยนกระเป๋าตังค์คืนให้เขา คนๆ นั้นไม่แม้แต่จะเปิดเช็คด้านในแต่เลือกที่จะหันหลังแล้วเดินจากไปทันที “ผมเช็คแล้วว่าไม่มีรูป…แสดงว่าคุณยังไม่มีใครใช่ปะ”

ผมยิ้มเมื่อคนที่กำลังเดินชะงักไปอีกรอบ คราวนี้เขาหันมามองผมด้วยสายตาแปลกๆ

หึ…จ๋าบอกว่าพวกมีแฟน มีคนที่ชอบมักจะเก็บรูปเอาไว้ในกระเป๋าตังค์ เพราะงั้นแสดงว่าผู้ชายคนนี้ยังไม่มีใครแน่นอน

“แล้วเจอกันนะคุณ!”

ผมตะโกนตามหลังคนที่เดินจากไป โบกไม้โบกมือให้ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่เห็น

ที่ผมบอกว่าตอนเจอกันครั้งแรกกับครั้งที่สองไม่ได้สนใจเขาท่าจะไม่จริง บางทีผมอาจจะสนใจเขาแต่แรกแล้วก็ได้ ถ้าไม่สนใจจริงๆ คงไม่เห็นอยู่ในสายตาหรือรู้ว่ามีตัวตนด้วยซ้ำ

แบบนี้นี่เอง…

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกหาสุดสวย

[โหล]

“จ๋า”

[เรียกนำหน้าว่าแม่หน่อยจะได้ไหมยะ]

“ก็เรียกแบบนี้มาตั้งแต่อนุบาลสามแล้วปะ”

แม่ผมชื่อจ๋า จริงๆ ตอนเล็กๆ ก็จำได้ว่าเรียกแม่จ๋าๆ อยู่ แต่พอโดนเพื่อนล้อตอนอนุบาลสามจนเตะเข้าโรง’บาลไปสองคน ผมเลยเปลี่ยนไปเรียกจ๋าตั้งแต่ตอนนั้น

แน่นอนว่าคนอย่างจ๋าย่อมไม่ถือสา เพราะจ๋าเป็นคนสวยที่ใจดีและวัยรุ่นสุดๆ

[ว่าแต่โทรมามีอะไรคะ ปกติไม่เคยแม้แต่จะคิดถึงไม่ใช่เหรอ]

“เราจะโทรมารายงานจ๋า”

[รายงานอะไร]

“จ๋าจำที่บอกเราว่าเจอคนถูกใจให้ดูเป๋าตังค์ได้ปะ”

[จำได้…เดี๋ยวนะ อย่าบอกนะว่าคุณอชิราเจอใครคนนั้นแล้ว]

“หึหึ” ผมหัวเราะ คิดถึงคนตาดุที่หายไปจากสายตาสักพักแล้วก็อารมณ์ดีขึ้นมา “เราเปิดดูเป๋าตังค์เขาแล้ว ว่างชัวร์”

[ใครกันเป็นผู้โชคร้าย…]

“จ๋า!” ผมตะโกน หน้าบึ้งตึง “เราออกจะดีเลิศไปทุกด้าน โชคร้ายตรงไหนไม่ทราบ”

ผมไม่ได้โกหกแต่อย่างใด เพราะไม่ว่าจะเรื่องเรียน เรื่องดนตรี เรื่องกีฬา หรืออะไรผมก็ทำได้ดีหมด ตั้งแต่อนุบาลยันจบม.ปลายผมโดนชมไม่ขาดสายว่าเป็นเด็กเก่ง

ดังนั้นคนที่ทำให้ผมชอบได้เป็นคนแรกแบบเขาต้องดีใจถึงจะถูก!

[ค่ะ ขอโทษค่ะ ว่าแต่เธอคนนั้นเป็นใครกันคะ สวยไหม]

“เรายังไม่รู้ชื่อเขาอะ ส่วนเรื่องสวยนี่ไม่สวยหรอก…”

[อ้าว! แล้วเจอที่มหา’ลัยเหรอ]

“ไม่ใช่ เจอตามทางนี่ล่ะ เรียนไหนไม่รู้”

[นี่คุณอชิราหลงรักคนแปลกหน้าเหรอ]

“จ๋า เรายังพูดไม่จบ”

[ว่าไงคะ]

“เราจะบอกว่าไม่สวย…เพราะหล่อ ดูดี และดึงดูดมาก ตาดุมากเลยเราชอบ สักวันเราจะพาไปหาจ๋านะ แค่นี้แหละบาย”

[ไอ้เก้า‼‼‼‼‼]

-------------------------------

 



TALK : เรื่องนี้เป็นเรื่องของเพื่อนโซโล่จากเรื่อง Oxygen นะคะ อ่านแยกได้ แค่ตัวละครมีความสัมพันธ์กัน



 ติดแฮชแท็ก #คุณภูชายเก้า

Fan Page : Chesshire. Twitter : @Chesshire04
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-07-2017 14:25:24 โดย CHESS. »

ออฟไลน์ missm2c

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 86
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #2 เมื่อ29-04-2017 18:31:31 »

เห็นชื่อเรื่องแล้วเรารีบกดเข้าอ่านเลย รอจ้าาา #พี่ภูของบ่าว
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-07-2017 15:07:01 โดย missm2c »

ออฟไลน์ toomild

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-1
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #3 เมื่อ29-04-2017 18:56:15 »

คุณอชิราน่ารัก5555555 คิดถึงมากมาย รอนะคะ :hao7:

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #4 เมื่อ29-04-2017 19:27:11 »

เปิดมาอย่างนก เอาใจช่วยคุณอชิรานะคะ  :hao7:

ออฟไลน์ rayaiji

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 817
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
    • ray's deviantart
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #5 เมื่อ29-04-2017 19:46:45 »

 :3123:

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8896
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #6 เมื่อ29-04-2017 19:48:16 »

 :mc4:

ออฟไลน์ 205arr

  • เราคงอยู่ไกลกันเป็นพันหมื่นลี้
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 748
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #7 เมื่อ29-04-2017 19:50:59 »

น่าสนุกค่ะ
ปูเสื่อรอติดตามด้วยคน
 :katai4:

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1226
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #8 เมื่อ29-04-2017 19:59:12 »

ติดตามจร้า ^^

ออฟไลน์ toeyy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 34
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #9 เมื่อ29-04-2017 20:32:35 »

ชอบเก้าาาาา  ตามมาจากออกซิเจน  อิอิ
 :katai2-1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
« ตอบ #9 เมื่อ: 29-04-2017 20:32:35 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Supparang-k

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1909
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-3
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #10 เมื่อ29-04-2017 20:48:57 »

เก้าท่าทางจะแสบ  หาพาราสักกระปุกยื่นให้คุณภู 5555

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7538
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #11 เมื่อ29-04-2017 21:07:27 »

คุณภู ชายเก้า  :กอด1: :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #12 เมื่อ29-04-2017 22:45:23 »

ตามจ้ะ

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1740
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #13 เมื่อ29-04-2017 23:00:25 »

เข้ามาตามอีกคนมันใชชช่มากเรื่องนี้น่าจะฮามาก

ออฟไลน์ farfarneenee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #14 เมื่อ30-04-2017 00:13:04 »

ชอบเก้าาาา

ออฟไลน์ jaymaza

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 265
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #15 เมื่อ30-04-2017 01:52:25 »

เข้ามาตามดูความแสบของเก้า ☺️

ออฟไลน์ poppycake

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2670
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-4
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #16 เมื่อ30-04-2017 09:49:00 »

ตอนแรกก้อแสบสันต์ สมเปนเก้าเลยนะเนี่ย 55555

ออฟไลน์ Margarita

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 85
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #17 เมื่อ30-04-2017 18:02:01 »

เก้าาาาาา :กอด1:

ออฟไลน์ CHESS.

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 212
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +228/-2
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[0]== [29/04/60]
«ตอบ #18 เมื่อ01-05-2017 12:20:29 »

-1-

‘คุณอชิราจะทำตัวกากเหมือนพวกขี้เกียจไม่ได้นะ’

‘ทำไมอ่ะ’

‘เกิดมาเป็นลูกคุณแม่ทั้งที กับอีแค่ไปเรียนยังงอแง โตไปจะเอาอะไรแดกคะ’

‘แต่เราไม่อยากไปนะจ๋า’

‘บอกให้ไปก็ไปสิคะ ถ้าคุณอชิราไม่ไป...คุณแม่จะยึดหูฟังที่คุณป๋าซื้อให้!’

 

เรด!

ผมลืมตาด้วยความตระหนก มือควานหาอวัยวะชิ้นที่สามสิบสามของร่างกายอย่างรวดเร็ว พอสัมผัสได้ว่ามันยังนอนแอ้งแม้งอยู่ข้างหมอนก็โล่งอก

ไม่ได้ฝันถึงจ๋ามาตั้งนาน อุตส่าห์มาทั้งทีจะมาแบบสวยๆ ก็ไม่ได้ ต้องมาแบบนางมารให้กลัวตลอด ไม่รู้นั่งบ่นอะไรให้ป๋าฟังอยู่ที่บ้านหรือเปล่าผมถึงได้เอามาฝันแบบนี้

ครืด ครืด

โทรศัพท์ที่สั่นไม่หยุดทำให้ผมต้องละสายตาออกจากเรดแล้วหันไปให้ความสนใจกับมันแทน ตอนแรกผมคิดว่าจะไม่สนใจ เพราะยังคงเป็นห่วงความปลอดภัยของเรด หูฟังตัวโปรดที่ต้องพกไปไหนมาไหนด้วยตลอดเวลา แต่ฝั่งคนโทรเข้ากลับไม่มีท่าทีจะยอมแพ้ ยังคงกดโทรมาเรื่อยๆ เหมือนจะบอกว่าถ้าไม่รับกูก็ไม่หยุด สุดท้ายผมก็ต้องหันไปกดรับโทรศัพท์อย่างช่วยไม่ได้ ซึ่งไอ้บ้าที่โทรเข้ามาแต่เช้าก็ไม่ใช่ใครที่ไหน..

[กูหิว] มันคือไอ้โซ หรือชื่อเต็มๆ ชื่อโซโล่ เป็นเพื่อนสนิทของผม

“บอกกูแล้วมึงจะอิ่มไหม” ผมถามเพื่อนด้วยความเหนื่อยหน่าย ฟังจากน้ำเสียงมันแล้วคงไม่พ้นงอนเมียเหมือนเดิม ท่าทางแบบนี้คงโดนหนีออกไปทำงานแต่เช้าชัวร์

[อยู่ใต้หอมึงแล้ว ลงมารับหน่อย]

อ้าว...ตัดสายกันแบบนี้ก็ได้เหรอวะ

ผมโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงแล้วยืนบิดขี้เกียจอยู่พักใหญ่ พอทำใจลุกจากเตียงได้แล้วถึงขยับกายเดินเอื่อยๆ ลงไปด้านล่าง วินาทีที่เปิดประตูหอออก สิ่งแรกที่ผมเห็นคือหน้าที่หงิกงอเป็นฝอยขัดหม้อของเพื่อนสนิท

“ช้า” มันบ่น

“เออน่า...แล้วไมมึงตื่นเช้านัก เพิ่งจะหกโมง” ผมหาวหวอดก่อนจะกวักมือเรียกให้มันเดินตามขึ้นห้อง

“กูรู้สึกตัวตอนตีห้ากว่ากีตาร์ก็ไม่อยู่ห้องแล้ว แปะไว้แต่โน้ตว่าให้ออกไปหาอะไรกินข้างนอก ห้ามกินอาหารแช่แข็ง”

“และการหาอะไรกินของมึงคือมาหากู...ผู้ซึ่งต้มมาม่ายังทำไม่เป็น”

“อยู่ห้องแล้วเซ็งเลยมารับมึง เดี๋ยวไปกินที่มหา’ลัยด้วยกัน”

“เออ” ผมรับคำมัน ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องเดินไปเรียน

ถ้าเป็นปีก่อนอย่าหวังเลยว่ามันจะมารับ ไปรับไปส่งพี่กีล์ แฟนมันคนเดียวเท่านั้นล่ะ พอมาปีนี้พี่กีล์ไปทำงานเองเลยเหงา ยอมกระโดดมาเกาะผมแทนทั้งที่รู้ว่าตัวเองต้องเสียเงิน

ทำไงได้...โดนจ๋าหักค่าขนม อยากกินอะไรแพงๆ ก็ต้องเกาะมันกินเอา

“ทำไมมึงไม่หาคอนโดดีๆ อยู่วะ” ไอ้โซบ่นต่อในทันทีที่เดินเข้ามาในห้อง มันทำหน้ายุ่งในขณะที่กวาดกองผ้าห่มของผมไปรวมกันไว้ด้านหนึ่งของเตียง จากนั้นก็เอนตัวนอนแบบไม่สนใจใคร

“หอมันใกล้กว่า ถ้ากูอยู่คอนโดจะมาเรียนก็ลำบาก มึงอย่าลืมว่ากูขับรถไม่เป็น”

จริงๆ แล้วหอผมมันก็ไม่ได้ลำบากอะไรขนาดนั้น ถือว่าเป็นหอที่ใกล้และสะดวกสบายที่สุดในย่านนี้ก็ว่าได้ ห้องก็กว้างขวาง อุปกรณ์ก็ครบครัน แต่ถ้าเอาไปเทียบกับห้องไอ้โซก็คงต่างกันพอควร ไม่แปลกที่มันจะรู้สึกเหมือนเดินอยู่ในห้องน้ำคอนโดตัวเอง

“แล้วทำไมมึงไม่หัดขับสักที กีตาร์ฝึกแค่สองอาทิตย์ก็ขับได้แล้ว”

“ขับเป็นแล้ว...แต่พูดเหมือนมึงปล่อยให้พี่เขาขับ”

“ก็เขายังขับไม่แข็ง...ให้คนไปรับไปส่งก็ดีอยู่แล้ว”

ผมขี้เกียจเถียงกับมันต่อเลยหันมาจัดการเตรียมของไปอาบน้ำแทน ปล่อยให้มันทำหน้าหงิกกลิ้งไปกลิ้งมาง้องแง้งอยู่บนเตียงนั่นล่ะ

เห็นความปัญญาอ่อนของเพื่อนที่มีตำแหน่งเป็นถึงอดีตเดือนมหา’ลัยแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า เริ่มสงสัยว่ากรรมการเอาตาตุ่มมองหรือไงถึงได้เลือกมัน นอกจากหนังหน้าที่ดีกว่าชาวบ้านกับฐานะที่ยิ่งกว่ามหาเศรษฐีไอ้เวรนี่ก็แทบไม่มีอะไรดีเลย ที่หนักกว่านั้นคือมันไปทำอีท่าไหนไม่รู้ถึงได้พี่กีล์คนดีเป็นแฟน กีตาร์ที่มันเรียกนั่นล่ะหมายถึงเมียมัน คนที่อาจจะจนไปนิดแต่อย่างอื่นสมบูรณ์แบบสุดๆ

บางทีมันอาจจะเล่นของ…

ผมเดินเช็ดหัวออกมาจากห้องน้ำแบบไม่เร่งรีบ บนเตียงมีร่างไอ้โซนอนแผ่หลาเล่นโทรศัพท์อยู่ มันกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ใส่จอเหมือนคนปัญญาอ่อน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคุยกับเมีย...หมั่นไส้

“เก้า”

“ว่า”

“มึงถามเรื่องภูจากพ่อกูทำไมวะ”

ผมหยุดมือที่กำลังใส่เสื้อแล้วหันไปมองคนพูด มันเองก็ลุกขึ้นนั่งแล้วมองมาเหมือนต้องการคำตอบเหมือนกัน

“มึงรู้ได้ไง”

“พ่อกูฝากมาบอกมึง…” มันเอนตัวพิงกับหัวเตียงด้วยท่าทางสบายๆ “ภูเรียนบริหาร”

“แล้วทำไมมึงพูดเหมือนรู้จักเขา” ผมขมวดคิ้วแล้วนั่งลงบนเตียง ไม่ลืมมองมันเป็นเชิงกดดันให้ตอบมาดีๆ อย่าลีลา

“หลังจากวันที่มึงไปงานเลี้ยงกับพ่อ กูก็ได้ไปงานอีกสองสามครั้ง มีโอกาสได้พูดเรื่องธุรกิจกับภูอยู่บ้าง...ก็ถูกคอดี”

เวร!...ทำไมพ่อซีไม่บอกผมวะ ถ้าผมรู้คงตามติดไปทุกงานแล้ว โคตรพลาด

คนที่ผมกับไอ้โซพูดถึงคือคุณภู...คนที่ผมชอบ ผมเจอเขาครั้งแรกก่อนเปิดเทอมปีหนึ่ง ความประทับใจแรกเริ่มคือการเห็นเขาปฏิเสธผู้หญิงที่เข้าหาด้วยการใช้ด้ามร่มกระแทกเธอออกไปไกลๆ โดยไม่เสียเวลาคิด นับจากนั้นมาผมก็คิดว่าเขาเป็นไอดอลมาตลอด ทั้งที่ตอนนั้นผมไม่รู้แม้แต่ชื่อเขาด้วยซ้ำ แถมหลังจากที่ได้เจอกันเขาก็หายไปเกือบปี จนกระทั่งไม่กี่เดือนก่อนที่ผมไปอังกฤษกับไอ้โซ และได้ไปงานเลี้ยงงานหนึ่งกับพ่อมัน…

“นั่นคุณภูริ ลูกชายของคุณออสตินครับ รู้สึกว่าเคยไปเรียนที่ไทย ไม่รู้ทำไมถึงกลับมาก่อนเรียนจบ”

ตอนนั้นผมรับฟังสิ่งที่เลขาของพ่อซีพูดด้วยใจเต้นตึกตัก ใครจะไปคิดว่าคนๆ นั้นจะเป็นลูกชายเจ้าของงานเลี้ยงกัน

“ภูเป็นเด็กเก่ง…อายุมากกว่าโซสามปีแต่เป็นเด็กที่เข้าวงการธุรกิจตั้งแต่ยังเด็ก ประสบการณ์และความสามารถคู่ควรกับการเป็นผู้บริหารทุกอย่าง”

นั่นคือสิ่งที่พ่อซี พ่อของไอ้โซบอกตอนที่เห็นผมให้ความสนใจเรื่องคุณภู ผมได้ยินพ่อของคุณภูบอกว่าเขากำลังจะกลับมาเรียนต่อที่ไทยให้จบ หลังจากดรอปไปหนึ่งปีตอนจะขึ้นปีสี่ ผมเลยขอให้พ่อซีช่วยส่งข่าวสำคัญๆ เกี่ยวกับคุณภูให้ เพราะดูท่าทางจะสนิทกัน อย่างเรื่องที่เขาเรียนบริหารก็ด้วย

“เดี๋ยวนะ...ทำไมมึงเรียกภูเฉยๆ ได้วะ” ผมหันไปขมวดคิ้วมองไอ้โซด้วยความไม่พอใจเมื่อรู้สึกแปลกๆ ขนาดในใจกูยังเรียกคุณภู ไหงมึงเรียกภูเฉยๆ ได้วะ

“ก็ตอนแรกไม่รู้อายุ คุยไปคุยมาเหมือนเพื่อนคุยกันก็เลยเรียกแบบสบายๆ” มันยักไหล่ด้วยท่าทางน่ากระทืบ

แล้วอะไรคือการนับเพื่อนกับไอ้โซได้ แต่ผมขอเรียกว่าพี่ไม่ให้เรียก...ลำเอียงนี่หว่า

“เออ เอาเหอะ...มึงหยิบเรดให้กูที” ผมแบมือโดยไม่หันไปมอง สายตาจับจ้องอยู่ที่เสื้อตัวเองซึ่งต้องใช้มือเดียวในการติดกระดุม

“คนเหี้ยไรตั้งชื่อให้หูฟัง”

“ก็กูให้ความสำคัญกับมัน” ผมตอบกลับทันควันแล้วคว้าเรดมาพาดไว้ที่คอเป็นอันพร้อมออกเดินทาง “มึงไม่เคยมีของสำคัญที่ขาดไม่ได้หรือไง...ขนาดพี่กีล์มึงยังเรียกเขาว่ากีตาร์ แล้วมันแปลกตรงไหนที่กูจะตั้งชื่อให้ของสำคัญของกู”

“กูแค่บ่นเบาๆ ต้องจริงจังขนาดนี้ไหม” โซมันลุกขึ้นแล้วเดินมาผลักหัวผม “มึงนี่หลากหลายอารมณ์จริงๆ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย บทจะจริงจังก็จริงจังขึ้นมาเฉย”

“หุบปากแล้วไปขับรถได้แล้วคุณสารถี” ผมตัดบทมันแล้วเดินนำออกจากห้อง ไม่วายได้ยินเสียงบ่นตามหลังออกมาอีกที อดคิดไม่ได้ว่าตั้งแต่มีเมียแล้วมันพูดมากจริงๆ รู้งี้ไม่ช่วยให้ได้กันแต่แรกดีกว่า

ผมกับโซมาถึงมหา’ลัยประมาณเจ็ดโมง ซึ่งเรายังเหลือเวลาถมเถในการกินข้าว เรื่องกิจกรรมก็โยนให้คนอื่นทำหมดเพราะอ้างกับพวกรุ่นพี่ว่าไปอังกฤษ แต่ถ้าพวกนั้นรู้ว่าเรากลับมาแล้วมีหวังโดนจิกหัวใช้งานหนักหน่วงแน่นอน พวกผมเลยต้องย้ายถิ่นฐานมากินข้าวที่คณะบริหารแทนที่จะเป็นคณะแพทย์เหมือนทุกที

ถามว่าทำไมถึงเป็นโรงอาหารแพทย์แทนที่จะเป็นโรงอาหารดุริยางค์ คณะที่ผมเรียน นั่นเป็นเพราะคณะผมไม่มีโรงอาหารเหมือนชาวบ้านเขา เลยต้องไปอาศัยโรงอาหารแพทย์แทน เผลอๆ เดินเข้าไปอาจจะเจอพวกผมเยอะกว่าพวกแพทย์ด้วยซ้ำ ตึกก็ดูหรูดีแต่ไม่มีโรงอาหารคณะ...เพลีย

“ทำไมต้องมาไกลถึงบริหารวะเนี่ย” โซมันงึมงำของมันคนเดียว ผมเองก็ทำเป็นไม่ได้ยิน ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป

ที่มาก็เพราะอยากมาสิวะ ถามแปลกๆ

“เด็กปีหนึ่งเต็มไปหมด” ผมพูดเบาๆ ขณะเท้าคางมองไปรอบๆ สายตาแต่ละคนจ้องไอ้โซอย่างกับจะจ้องให้ทะลุ นี่ถ้า…

“เก้า! โซ!”

เออดี…

จากที่มองกันอยู่แล้วกลายเป็นมองหนักกว่าเดิมเพราะไอ้เจไดคนเดียว ตะโกนแบบนี้กลัวคนไม่ได้ยินหรือไงก็ไม่รู้

“กูรู้นะว่าพวกมึงกลับมาก่อนแต่ไม่ยอมมาร่วมงานเปิดภาค” มันชี้หน้าผมแล้วชี้หน้าโซต่อ ท่าทางเจ็บแค้นแสนสาหัส “กูเลยต้องขึ้นไปมอบรางวัลแทนมึงเลยโซ แถมยังโดนถามนั่นถามนี่หนักกว่าตอนได้ตำแหน่งรองเดือนอีก แล้วรุ่นพี่พวกมึงนี่นะ…ถามกูตั้งแต่เดือนที่แล้วว่าไอ้เก้ากลับยัง จนวันงานแล้วยังถามกูอีก พวกมึงแม่ง”

ผมมองหน้าอดีตรองเดือนมหา’ลัยเย้ยๆ ที่พูดมานี่ไม่ได้สงสารเลยสักนิด ออกจะสมน้ำหน้าด้วยซ้ำ ไอ้หน้าหนอนที่วิ่งมาหาผมกับไอ้โซคือเจได เป็นอดีตรองเดือนมหา’ลัยจากคณะแพทย์ เพื่อนสนิทของผมอีกคน เรารู้จักกันตั้งแต่ปีหนึ่ง แต่เพราะมันเรียนหนักเลยไม่ค่อยมีเวลาคุยหรือเจอกันนัก บางทีเจอกันวันนี้แล้วผมอาจจะเจอมันอีกทีตอนปิดเทอมเลยก็ได้

“ขอโทษนะคะ…” ตามสเตปของการเป็นจุดเด่นที่ดีคือต้องมีคนมาทักแบบเนียนๆ ยกตัวอย่างเช่นกลุ่มผู้หญิงสี่ห้าคนที่ยืนบิดอยู่ข้างๆ โต๊ะผม “ไม่ทราบว่าตรงนี้มีใครนั่งไหมคะ”

อันนี้ก็เนียนขอนั่งด้วย…

“เชิญเลยครับ”

อันนี้ก็ตัวอย่างรองเดือนมหา’ลัยที่ดี

“พวกพี่มาทำอะไรที่ตึกบริหารเหรอคะ”

เริ่มแล้วไง…

ผมกลอกตา ฟุบหน้าลงกับโต๊ะเป็นคนแรก โซมันเห็นแบบนั้นก็ทำตาม ทิ้งเจไดให้รับหน้าไปคนเดียวโทษฐานไปอนุญาตเขา

โต๊ะว่างมีเป็นสิบต้องเจาะจงมานั่งตรงนี้ มันใช่เรื่องไหมล่ะ

“พี่ขับรถผ่านแล้วเห็นรถเพื่อนจอดอยู่เลยตามมากินข้าวด้วยน่ะครับ”

“แล้วพี่อีกสองคน เอ่อ…”

“น้องปีหนึ่งสินะ นั่นเดือนมหา’ลัยปีสองชื่อโซโล่ครับ คนที่ทำให้พี่ต้องขึ้นไปมอบรางวัลแทนนั่นล่ะ ส่วนอีกคนนั่นเก้า นักร้องคนดังของพวกดุริยางค์”

ไอ้เลว…

“เก้า”

โซมันเรียกแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ พอผมเงยหน้ามองถึงได้เห็นว่าสายตามันกำลังจับจ้องไปยังทิศทางที่มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังเดินมา และนั่นทำให้อารมณ์เซ็งๆ ของผมหายวับไปแทบจะทันที

“พี่เก้าคะ…”

นั่นมัน...

มาจริงด้วยว่ะ ไม่เสียแรงที่มากินข้าวที่นี่

“มึงรอกูที่นี่” ผมหันไปบอกเพื่อนแล้วลุกขึ้นยืนโดยไม่สนใจคนแปลกหน้าที่กำลังทำหน้าเหวอกับเจไดที่มองมาเป็นเชิงถาม หลังจากโยนกระเป๋าฝากโซไว้แล้วผมก็วิ่งออกมาจากโรงอาหาร ตามหลังผู้ชายตัวสูงที่เห็นแค่แวบเดียวก็จำได้ไป

“คุณ!”

ขาจะยาวไปไหนวะ เรียกก็ไม่หันอีก

“คุณภู!”

ผมรีบวิ่งตามไปด้านหลังตึก เรียกยังไงคนๆ นั้นก็ไม่หันกลับมาสนใจ แต่พอตามมาถึงจุดๆ หนึ่งที่ผมเริ่มทนไม่ไหวแล้วจู่ๆ เท้าของคนที่เดินมาตลอดก็หยุดชะงักกะทันหัน และนั่นส่งผลให้หน้าผมกระแทกเข้ากับหลังเขาเต็มๆ

“พี่ภู”

“...”

“คุณภู”

“อะไร” คนตาดุหันมาตอบ มือคว้าบุหรี่ขึ้นสูบแล้วเอนตัวพิงกำแพงด้วยท่าทางเท่ๆ ที่ทำเอาผมตาวาว

“ไม่เอาอ่ะ ผมจะเรียกพี่ ทีไอ้โซยังเรียกชื่อเฉยๆได้เลย”

พี่ภูถอนหายใจด้วยท่าทางเหนื่อยหน่าย สายตาจับจ้องไปยังจุดใดก็ไม่ทราบราวกับไม่อยากใส่ใจผม

“พี่ดูแตกต่างนะ…” ผมกอดอกหรี่ตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ดู...แตกต่างจากตอนอยู่อังกฤษ”

ถ้ามาดตอนอยู่ในงานเลี้ยงที่อังกฤษของเขาคือคุณชายผู้สูงศักดิ์ มาดตอนนี้คงเรียกได้ว่าแบดบอยสุดขีด

“มึงตามกูทำไม”

“พี่หมายถึงตอนไหน” ผมทิ้งตัวพิงกำแพงข้างๆ แล้วหันไปมองหน้าเขา

“ทุกตอน”

“ก็ผมชอบพี่ ผมก็ต้องพยายามเข้าใกล้พี่ดิ” ผมพูดด้วยความมั่นอกมั่นใจ “ตอนผมเล่นดนตรีแรกๆ จ๋าเคยบอกว่าคนเราต้องพยายามถึงจะประสบความสำเร็จ เรื่องของพี่ก็เหมือนกันนั่นล่ะ”

พี่ภูคีบบุหรี่ไว้ที่นิ้วแล้วยันตัวตรง เขาหันหน้ามามองผมด้วยสายตาเย็นชาเหมือนเคย แต่ก่อนที่ผมจะขยับตัวออกจากกำแพงบ้างแขนข้างหนึ่งก็เท้ากั้นเอาไว้เสียก่อน และมันทำให้กลิ่นควันจากบุหรี่ที่อยู่ติดแก้มลอยเข้าจมูกผมเต็มๆ

“อย่ายุ่งกับกู”

“พี่ก็รู้…” ผมใช้มือข้างหนึ่งดันแขนที่ถือบุหรี่ของพี่ภูให้ขยับออกห่าง “ว่าคำพูดพวกนี้ใช้กับผมไม่ได้ผล”

“...”

“ถ้าอยากจะให้ไปไกลๆ จริงๆ พี่หาวิธีอื่นเหอะ ตาดุๆ นั่น นอกจากจะไม่กลัวแล้วผมยังชอบมันมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยรู้ปะ” ผมยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นดวงตาคมของคนที่จ้องมองอยู่หรี่ลง

ในเมื่อผมชอบและอยากเข้าหา ผมก็ต้องพยายามเพื่อให้ได้เขามา แต่ในทางกลับกันถ้าเขาอยากกันผมออกห่าง...เขาเองก็ต้องพยายามเหมือนกัน

ถือว่าเท่าเทียม

“ที่กูยังไม่บีบคอมึงตั้งแต่ตอนนี้เป็นเพราะอาซี” พี่ภูดันตัวออกห่าง เขาละสายตาออกจากหน้าผมแล้วยกบุหรี่ขึ้นสูบต่อ

“ผมจะไปขอบคุณพ่อซีทีหลัง”

“มึงกวนตีนกู?”

“เปล่า ก็พ่อช่วยให้ผมไม่โดนพี่บีบคอ ผมก็ต้องไปขอบคุณพ่อสิ กวนตีนตรงไหน” ผมถามด้วยความสงสัยแล้วแอบเอาเท้าเหยียบบุหรี่ที่พี่แกทิ้งลงพื้นแบบเนียนๆ “ผมไม่กวนตีนคนที่ชอบหรอก”

พอผมพูดจบคนที่ทำท่าจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอีกมวนก็ทิ้งแขนลงข้างลำตัว พี่ภูเหลือบตามองผมวูบเดียวแล้วหันหลังเดินจากไปทางเดิม

เอาเหอะ…ตื๊อมากไปเดี๋ยวดูน่ารำคาญ วันนี้พอแค่นี้ก่อนก็ได้

แค่นี้ก็อารมณ์ดีจะตายอยู่แล้ว

ผมเดินกลับมาหาเพื่อนที่นั่งรออยู่ด้วยจิตใจที่แจ่มใสขึ้นกว่าเดิมประมาณสิบเท่า ข้างๆ พวกมันยังมีกลุ่มผู้หญิงกลุ่มเดิมนั่งอยู่ด้วย ดูจากคิ้วที่ขมวดแน่นของโซแล้วผมเดาว่ามันคงรำคาญเต็มทน ส่วนเจไดที่ยิ้มๆ ก็ดูหน้าเจื่อนขึ้นเรื่อยๆ…คงไม่พ้นหาทางออกมาไม่ได้เหมือนเคย

ต้องพึ่งกูตลอดสินะไอ้เรื่องแบบนี้…

“ไปเหอะ” ผมสะกิดแขนเพื่อนให้ลุกขึ้น โซมันลุกตามง่ายๆ ไม่มีใครกล้ายุ่งอะไร แต่ไอ้คุณหมอที่โดนดึงแขนไว้สองข้างนี่ท่าจะยาก

ไอ้นี่ก็สุภาพบุรุษเหลือเกิน

“คือว่า…”

“ไป” ผมหันไปย้ำอีกทีแล้วเดินนำออกมาก่อน โซเดินล้วงกระเป๋าตามมาง่ายๆ ส่วนเจไดมันก็รีบอาศัยจังหวะที่สาวเจ้าเงิบอยู่แกะแขนเดินออกมา

“แม่งมองจิกทีเขาเงียบกันหมดเลยว่ะ” ไอ้ว่าที่คุณหมอเดินมาเกาะไหล่ผมแล้วชูนิ้วโป้งให้เหมือนทุกที

“เรื่องเหี้ยๆ นี่ใช้กูนักล่ะ” ผมบ่นแบบไม่จริงจังนัก จะว่าชินก็ใช่เพราะเวลามีเรื่องอย่างนี้ทีไรพวกมันต้องใช้ผมตลอด แต่ถึงจะเห็นเป็นคนแบบนี้ผมก็ไม่ได้อยากให้ใครมาเกลียดสักหน่อย

“ทำไงได้วะ มันขัดกับภาพลักษณ์กูอ่ะ”

“แล้วภาพลักษณ์กูต้องเป็นคนเหี้ยชอบฉีกหน้าชาวบ้านใช่ไหม” ผมผลักหัวเจไดไปทีเมื่อมันพยักหน้ารับแบบไม่ต้องคิด “ไปเรียนเลยไป”

“ไล่ว่ะ” เจไดทำท่าทางงอแงตุ้งติ้งน่าถีบ มันสะบัดหน้าใส่ผมแล้วหันไปเกาะแกะโซแทน พอโดนโบกมือไล่เลยทำปากยื่นปากยาวแล้วยอมพยักหน้า “ไปก็ได้ เจอกัน”

“เออ”

พอมันเดินแยกไปขึ้นรถตัวเองแล้วผมก็เดินไปขึ้นรถบ้าง แต่รอแล้วรอเล่าไอ้คนขับมันก็ยังไม่ออกรถเสียที

“อะไร” ผมหันไปถามมันแล้วดึงหูฟังที่ใส่ไว้ข้างหนึ่งออกเมื่อเห็นว่าไอ้เพื่อนหน้านิ่งมันกำลังหรี่ตามองเหมือนไม่เข้าใจ

“กูแปลกใจ”

“แปลกใจ?”

“แปลกใจว่าทำไมมึงกลับมาโดยไม่มีแผล”

ผมชักสีหน้าแล้วดันหัวไอ้ขี้สงสัยให้หันกลับไปมองข้างหน้าเป็นเชิงบอกให้มันออกรถ โซมันก็ยอมทำตามแต่โดยดีโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ

“มึงควรจะแปลกใจว่าทำไมกูกลับมาเร็วไม่ใช่หรือไง” ผมถามโดยไม่ได้หันไปมอง แต่ทันได้ยินเสียงหัวเราะหึหึเบาๆ พอดี

“มึงมันพวกตามอารมณ์อยู่แล้ว จะทำไรไม่มีใครเดาได้หรอก กูชินจนเลิกแปลกใจไปละ”

“พูดมาก” ผมบ่นแล้วหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างโดยไม่สนใจไอ้คนขับรถที่หัวเราะอยู่ข้างๆ เมื่อก่อนนี่อย่างเงียบ ถึงเวลาอยู่กับผมมันจะพูดมากกว่าปกติแต่ก็ไม่ได้มากขนาดนี้ แต่พอมีเมียเท่านั้นล่ะ...อารมณ์ดีเหลือเกิน

เพียะ!

“ไอ้โซ!” ผมเอามือลูบหน้าผากตัวเองที่โดนดีดเสียงดังแล้วหันไปจ้องหน้าไอ้คนขับรถด้วยสายตาหาเรื่อง “มึงมีเรดาห์ตรวจจับคนที่นินทาในใจหรือไงวะ”

“รู้ด้วยเหรอ” มันว่าหน้าตาเฉย ทำเอาผมต้องชูนิ้วกลางให้หนึ่งทีข้อหาหมั่นไส้ก่อนจะเลิกสนใจไอ้เพื่อนหน้านิ่ง ใจอยากเอาคืนแต่จะหาเรื่องตอนขับรถอยู่คงไม่ดีเท่าไหร่ สุดท้ายเลยได้แต่ทดไว้ในใจรอเวลาเอาคืน

เอาให้พี่กีล์ไม่…

“แผนชั่วนี่ออกมาทางสีหน้าเชียว”

“แล้วทำไมมึงต้องรู้ทันกูไปหมด” ผมหันไปถามไอ้คนพูดแทรกความคิดด้วยความหงุดหงิด ไม่เข้าใจว่าทำไมไอ้เรื่องที่ควรฉลาดเสือกโง่ แต่ไอ้เรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างการนินทาในใจนี่ดันรู้ทันตลอด

“สรุปมึงจริงจังเรื่องภูเหรอวะ”

พอรถมาจอดอยู่หน้าคณะแล้วมันก็เปลี่ยนเรื่องเสียอย่างนั้น

“กู…”

ปัง!

“เหี้ย!” โซสบถด้วยความหัวเสียแล้วเปิดประตูรถออก ผมเองก็ตกใจไม่แพ้กัน หลังจากถอนหายใจแล้วก็รีบเปิดประตูรถตามออกไปด้านนอก ดีที่อยู่หน้าคณะแล้วเลยไม่ต้องห่วงว่าจะไปจอดขวางทางใครหรือเปล่า

“ดีพวก…”

“ทุบรถทำไม!” ไอ้คนหวงรถขมวดคิ้วหงุดหงิดแต่ก็พยายามทำตัวให้ปกติเมื่อเห็นว่าใครที่เป็นคนทุบรถมันเมื่อครู่

“กูทุบเบาๆ เองนะ” พี่วินกะพริบตาปริบๆ เหมือนจะยังไม่เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร

“เบาเหี้ยไรล่ะ…”

ผมแอบหัวเราะตอนได้ยินเพื่อนข้างตัวกระซิบ มันพยายามทำหน้าให้เป็นปกติแต่ก็ไม่ยอมหันไปคุยกับพี่วิน

หน้าที่กูอีกละ

“ละพี่มีไรอ่ะ” ผมหันไปถามคนที่ยืนทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมอยู่ พี่วินทำหน้ามึนๆ งงๆ อยู่พักหนึ่งถึงได้เปลี่ยนเป็นหน้าเถื่อนเหมือนตอนแรก

“พวกมึงกลับมาแล้วทำไมไม่บอก!”

ก็ว่าแล้วว่าต้องเรื่องนี้...รถนี่แม่งก็เด่นจะตาย ไม่แปลกที่จะมีคนเห็นแล้วเอาไปฟ้อง

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมคือรุ่นพี่ดุริยางค์ปีสี่ที่คอยดูแลจัดการงานต่างๆ ของคณะ ซึ่งเป็นพวกชอบทำตัวมาดแมนแต่จริงๆ แล้วขี้กลัวสุดๆ และคนที่พี่แกกลัวมากๆ ก็หนีไม่พ้นไอ้โซที่ชอบทำหน้านิ่งตลอดเวลานี่ล่ะ

พอผมขึ้นปีสองพี่วินก็ขึ้นปีสี่ ตอนปีก่อนผมเคยสงสัยอยู่ว่าทำไมแกถึงได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าชั้นปี แต่พอได้เห็นการจัดการงานที่พี่ปีก่อนมอบหมายให้แล้วถึงได้รู้ จริงๆ ถ้าไม่นับเรื่องขี้กลัวแล้วถือได้ว่าพี่วินเป็นบุคคลมีคุณภาพคนหนึ่ง เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เล่นเครื่องดนตรีได้ทุกอย่างเหมือนผม

“ว่าไงเก้า”

“แล้วทำไมต้องบอกอ่ะ” ผมถามงงๆ โดยพยายามไม่ขำท่าทางที่มองหน้ากันอย่างกดดันจนดูผิดปกติ ถ้าคนไม่รู้จักคงคิดว่าพี่แกกำลังโมโหหรือสั่งสอน แต่คนที่คลุกคลีกันมาตลอดอย่างผมย่อมรู้ว่าจริงๆ คือไม่กล้าสบตาไอ้โซที่ยืนลูบรถอยู่มากกว่า

“กูงอน!”

“เดี๋ยว…”

พี่วินสะบัดตูดเดินหน้างอกลับไปทางตึก ส่วนผมได้แต่มองตามแบบเพลียๆ  สงสัยจะลืมไปแล้วว่ามาทุบรถเรียกพวกผมทำไม

“ขึ้นไปห้องประชุมด้วยนะมึง!” พี่วินหันมาตะโกนบอก พอผมทำท่าจะตะโกนตอบคนที่กำลังงอนก็สะบัดหน้าหนีไปทันที

ทำไมรอบตัวผมถึงมีแต่คนไม่ปกติวะเนี่ย ไอ้คนข้างตัวนี่ก็เหมือนกัน…

“รถมึงทำจากกระดาษเหรอ ทุบนิดทุบหน่อยทำอย่างกับจะพัง”

โซถลึงตา ทำท่าเหมือนอยากจะเข้ามากระชากหัวผม แต่ก่อนจะได้ทำแบบนั้นมันก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังขึ้นมาเสียเฉยๆ

“มึงยังไม่ได้ตอบคำถามกู”

“คำถาม?”

“มึงจริงจังเรื่องภูหรือเปล่า”

ผมนิ่งไปเมื่อสบเข้ากับสายตาที่ไม่มีวี่แววของการล้อเล่น โซยืนนิ่งรอคำตอบอยู่แบบนั้นไม่ได้ขยับไปไหน ผมได้แต่ถอนหายใจ ยังไม่อยากด่วนสรุปตอบไปไวๆ เพราะไม่อยากให้มันคิดว่าผมตอบไปงั้นๆ แบบไม่ได้คิดอะไร

“ก่อนจะตอบมึงกูถามไรอย่าง…ทำไมมึงถึงดูกลัวเรื่องพี่ภูขนาดนั้น”

ไม่ใช่แค่คำพูด แต่การกระทำของมันกำลังบ่งบอกว่าไม่อยากให้ผมเข้าไปยุ่งกับพี่ภูเท่าไหร่ ท่าทางเหมือนกับกลัวอะไรสักอย่าง

“ภูไม่ใช่คนที่มึงจะเล่นๆ ด้วยได้…” โซขมวดคิ้ว หน้าตามันดูเคร่งเครียดกว่าเดิม “คนๆ นั้นไม่ได้เป็นคุณชายมาดผู้ดี ไม่ได้เป็นคนเงียบๆ นิ่งๆ หรือมีมารยาทแบบที่ใครๆ เห็น”

ถึงจะสงสัยอะไรอยู่นิดหน่อยแต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป ใช่ว่าตัวเองไม่สังเกตเห็นความแตกต่างของพี่ภู โซเองก็คงเห็นเหมือนกันถึงได้เตือนผม เพียงแต่การที่มันได้พูดคุยกับพี่ภูแบบจริงจังอาจทำให้มันรู้อะไรมากกว่า

แต่ว่า…

“จากที่กูเห็นแล้วก็เริ่มชอบเขา มันไม่ใช่เพราะภาพลักษณ์แบบที่มึงบอกอยู่แล้ว”

“ถึงกูจะไม่ได้สนิทสนมอะไรมาก แต่จากการได้พูดคุยในงานเลี้ยงตอนอยู่อังกฤษก็ทำให้รู้ได้อย่างหนึ่ง...ภูเป็นคนอันตราย”

ผมนึกย้อนไปถึงวันที่ได้พูดคุยกับพี่ภูเมื่อปีก่อนและวันที่ได้เจอกันที่อังกฤษ ทุกๆ ครั้งที่เราได้คุยกันนั้นเขาไม่เคยแสดงมาดคุณชายผู้ดีอะไรนั่นออกมาให้เห็นเลย ถ้าไม่นับตอนอยู่ในงานเลี้ยงก็เรียกได้ว่าผมเห็นเขาที่เป็นคนน่ากลัวมาแต่แรกด้วยซ้ำ

“มึงไม่ต้องห่วงหรอก” ผมตบบ่าเพื่อนเพราะเข้าใจดีถึงความเป็นห่วงของมัน เป็นเพื่อนกันมาปีเดียวก็จริงแต่เราก็รู้จักกันดี สำหรับผมถึงจะด่ามันในใจหลายทีแต่ก็มองมันเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดมาตลอด อาจเพราะเราเข้ากันได้หลายๆ อย่าง “คนอย่างกู...ถ้าบอกว่าเอาจริงก็คือเอาจริง”

ไม่ว่ามันจะเป็นความถูกใจหรืออะไรก็แล้วแต่...ถึงจะดูเหมือนเห็นแก่ตัว แต่ผมจะไม่ยอมพลาดอะไรไปแค่เพราะความไม่กล้าแน่นอน

“อืม…”

“กูไม่ได้ชอบที่เขาเป็นแบบที่คนอื่นเห็น ที่กูชอบเขา...ตั้งแต่แรกก็เป็นเพราะเขาเป็นคนอันตรายแบบที่มึงว่านั่นล่ะ”

ไม่ว่าจะเป็นภาพที่เขาสลัดผู้หญิงทิ้ง จัดการคนที่เข้ามาหาเรื่อง หรือแม้แต่ตอนที่พูดจาแบบไม่สนใจความรู้สึกใคร...ทุกๆ อย่างที่ทำให้ผมจดจำพี่ภูได้คือภาพเหล่านั้น และขอย้ำอีกครั้ง...

นั่นอ่ะ...

โคตรไอดอล!

อยากได้!

จะเอา!

------------------------




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-07-2017 14:25:56 โดย CHESS. »

ออฟไลน์ minkey

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[1]==[P.1]== [01/05/60]
«ตอบ #19 เมื่อ01-05-2017 12:41:18 »

ชอบเวลาเพื่อนอยู่ด้วยกันอ่ะ
เถียงกันไปมา น่ารักดี
โซโล่ดูพูดเยอะขึ้นจริง

น้องเก้าคือแสบมากลูก
โถ่วววววว น่ารักอ่ะ ตั้งชื่อให้ของด้วย

เอาใจช่วยให้จีบคุณภูให้ติดนะน้องเก้า
 :mew1:




CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[1]==[P.1]== [01/05/60]
« ตอบ #19 เมื่อ: 01-05-2017 12:41:18 »





ออฟไลน์ toomild

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-1
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[1]==[P.1]== [01/05/60]
«ตอบ #20 เมื่อ01-05-2017 13:14:24 »

โซกับเก้านี่น่ารักจริงๆอะ55555 แต่ถ้าคุณอชิราอยากได้ ก็ต้องได้นี่เนอะ :hao7: รอคุณภูมาหลงเด็กแสบจ้า :-[

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[1]==[P.1]== [01/05/60]
«ตอบ #21 เมื่อ01-05-2017 13:36:32 »

 o13 o13 o13

ออฟไลน์ ROCKLOBSTER

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-4
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[1]==[P.1]== [01/05/60]
«ตอบ #22 เมื่อ01-05-2017 14:31:46 »

 o13

ออฟไลน์ rayaiji

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 817
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
    • ray's deviantart
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[1]==[P.1]== [01/05/60]
«ตอบ #23 เมื่อ01-05-2017 19:00:16 »

เหมือนมีเสียงเซอราวด์รอบหัว  อยากได้อ๊ะ!จะเอาอ๊ะะะะ!

ออฟไลน์ jaokhwan

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 425
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[1]==[P.1]== [01/05/60]
«ตอบ #24 เมื่อ01-05-2017 19:19:59 »

 :katai2-1: :katai2-1:
เก้าแรดมากกกกกกก แรดกับเรด(ชื่อน้องอินเอียร์)

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[1]==[P.1]== [01/05/60]
«ตอบ #25 เมื่อ01-05-2017 21:54:35 »

 o13

ออฟไลน์ Margarita

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 85
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[1]==[P.1]== [01/05/60]
«ตอบ #26 เมื่อ02-05-2017 08:25:53 »

 :katai2-1:

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1740
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[1]==[P.1]== [01/05/60]
«ตอบ #27 เมื่อ02-05-2017 10:44:44 »

คู่นี่จะ sm หรอ

ออฟไลน์ КίmY

  • BJYX♥
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1715
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-3
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[1]==[P.1]== [01/05/60]
«ตอบ #28 เมื่อ02-05-2017 11:04:03 »

โอ้ยๆ ต้องคนแบบนี้สิถึงจะคู่ควรกับเก้า    :hao6:

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
Re: ┌▼Nitrogen ไนโตรเจน▲┘ ==[1]==[P.1]== [01/05/60]
«ตอบ #29 เมื่อ02-05-2017 13:28:36 »

อันตรายแค่ไหนก็แพ้เก้า  :hao7:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด