*หลุดจอง*{รักต้องเคลียร์} เบส & นน ...The End...[14/10/59]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: *หลุดจอง*{รักต้องเคลียร์} เบส & นน ...The End...[14/10/59]  (อ่าน 267057 ครั้ง)

ออฟไลน์ MiSS-U

  • {^o^} {^3^}
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2800/-11
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)


รักต้องเคลียร์
จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อไอ้ล่ำดำถึกของเพื่อนสนิทอย่าง "นน" หรือ "ชนนน" ดันเกิดความรู้สึกว่า
แมวขโมยหน้าขาวที่พยายามจีบเพื่อนสนิทตนนั้นน่ารัก  ทั้งๆที่ก่อนหน้านึกหมั่นไส้ "เบส" หรือ "ภูธิป"
มาตลอดแท้ๆ  มันเกิดอะไรขึ้นนะ  แล้วความรักของทั้งคู่จะเกิดขึ้นได้อย่างไร 
ต้องติดตามใน >>> "รักต้องเคลียร์"


เรื่องนี้อัพทุกวันพุธและอาทิตย์ค่ะ

สารบัญ
• ตอนที่ 1 "วันแห่งความรัก"
• ตอนที่ 2 "เบบี้คิส"
• ตอนที่ 3 "โชว์หวาน"
• ตอนที่ 4 "เคลียร์  มึน  โฮ"
• ตอนที่ 5 "บาดตา"
• ตอนที่ 6 "จีบได้ป่ะ"
• ตอนที่ 7 "กายแลกกาย"
• ตอนที่ 8 "เมื่อรักเบ่งบาน"
• ตอนที่ 9 "อุ๊บอิ๊บ"
• ตอนที่ 10 "โอกาส...ฟิน" 
• ตอนที่ 11 "หมาป่ากับลูกแกะ" 
• ตอนที่ 12 "เดท"
• ตอนที่ 13 "สะใภ้เล็กแห่งชลาสินธุ์"
• ตอนที่ 14 "ของรัก & คนรัก"
• ตอนที่ 15 "ไอ้ดำตูดหมึก"
• ตอนที่ 16 "เมียหน้าหยก"
• ตอนที่ 17 "คนเสน่ห์แรง"
• ตอนที่ 18 "รักยิ่งใหญ่"
• ตอนที่ 19 "ตื๊อ"
• ตอนที่ 20 "ผู้ชายขี้ใจน้อย"
• ตอนที่ 21 "เทวดารูปงาม"
• ตอนที่ 22 "เพ้อ"
• ตอนที่ 23 "LOVER & FC"
• ตอนที่ 24 "กระทิงเปลี่ยว"
• ตอนที่ 25 "แผลงฤทธิ์"
• ตอนที่ 26 "เพื่อนกูรักมึงว่ะ"
• ตอนที่ 27 "เคลียร์"
• ตอนที่ 28 "ทั้งรักทั้งหลง"
• ตอนที่ 29 "สิ่งมีค่า"
• ตอนที่ 30 "ปอมปอมของเบส"
• ตอนที่ 31 "คิวปิด"
• ตอนที่ 32 "กำลังใจ"
• ตอนที่ 33 "พอเถอะ"
• ตอนที่ 34 "โชคร้าย"
• ตอนที่ 35 "สนามรัก"
• ตอนที่ 36 "รักและห่วงใย"
• ตอนที่ 37 "อาฟเตอร์ช็อก"
• ตอนที่ 38 "หึงหน้ามืด"
• ตอนที่ 39 "ง้อ"
• ตอนที่ 40 "เคลียร์ใจเปลือยกาย"
• ตอนที่ 41 "ชดเชยที่ขัดใจ"
• ตอนที่ 42 "ใจดวงเดียวกัน"
• ตอนที่ 43 "เอ็นดูเด็กโข่ง"
• ตอนที่ 44 "รักแท้แปลว่าเบส"
• SP.1 "ไปด้วยกันนะ"
• SP.2 "โดน"

ทั้งชื่อตัวละครและสถานที่นั้นมาจากจินตนาการผู้แต่งล้วนๆค่ะ  อยากให้ลองอ่านดูนะคะ

ขอฝากผลงานที่ผ่านมาไว้ด้วยค่ะ

ชุดเสน่ห์รัก

"เสน่ห์รักปักใจ" (กัส+วิน)

"เสน่ห์มัดใจนายเพลย์บอย" (มิค+ฟิน)

"เสน่ห์ร้ายพ่ายรัก" (ธี+ภีม)

ชุดบ่วงรัก

"บ่วงรักพญามังกร" (ธัช+ตี้หลง)

"บ่วงหงส์" (เฟิงหวง+หลี่จวิน)

ชุด LOVER

"รักหวานๆของมาเฟียขี้หึง" (ธันว์+หลี่ผิง)

ใครที่สนใจตามไปอ่านได้เพราะจบแล้วทุกเรื่องค่ะ

:pig4:
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-11-2016 14:19:02 โดย MiSS-U »

ออฟไลน์ MiSS-U

  • {^o^} {^3^}
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2800/-11
ตอนที่ 1

ชนนน
   
‘ดอกกุหลาบ  ช็อกโกแลต  สติ๊กเกอร์รูปหัวใจ  ออร่าสีชมพูวิ้งๆท่วมจอ’  คงไม่ต้องบอกว่าวันนี้คือวันสำคัญอะไร  หากไม่ใช่  ‘วันวาเลนไทน์’  วันแห่งความรักของปวงชนชาวโลก!!
   
ผมไม่เข้าใจว่าคนเราจะให้ความสำคัญอะไรกับวันนี้นักหนา  มันก็แค่วันๆหนึ่ง  ไม่ได้หมายความว่าหากไม่มีวันนี้  คนเราจะไม่สามารถหันมาบอกรักกันได้สักหน่อย  ใช่มั้ย!?  และไอ้อาการจับคู่หวีดหวานไม่สนโลกนี่อีก  อารายยย?  ทำไมครับทำไม  ต้องมาทำต่อหน้ากันด้วย  เดี๋ยวคอยดูเถอะผมถึงบ้านเมื่อไหร่  จะจับผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลกมาฟัดแก้มให้หนำใจเลยเชียว

ฮั่นแน่!  บางคนในกลุ่มคุณตอนนี้  คงนึกต่อว่าผมในใจอยู่ล่ะสิ  ว่าผมมันพวกขวางโลก  เป็นผู้ชายขี้อิจฉาที่ไม่ชอบเห็นคนรักกัน  หรือแม้แต่แอบเหน็บว่าผมคงมีปมในใจกับวันนี้  อย่างการโดนทิ้งในวันวาเลนไทน์!! 

‘ฮึ่ย!  บ่องตง  ว่าคุณทายถูก  แต่ก็แค่บางส่วนเหอะ’  เพราะผมไม่ได้เป็นผู้ชายขวางโลกหรือแม้แต่นึกอิจฉาคนมีคู่  ด้วยหากเป็นเช่นนั้นจริง  ผมคงไม่ยอมมานั่งอยู่ท่ามกลางกองดอกไม้และช็อกโกแลต  ทำตัวเป็นไม้กันหมา  เพื่อให้คนสองคนเค้ารักกันหรอก  เพราะผมคงชิ่งกลับบ้านตั้งแต่เลิกเรียนแล้ว  แต่ผมก็ยอมรับแบบแมนๆว่ามีปม  อย่างที่คุณว่าไว้จริงๆแหละ  ‘ผมโดนบอกเลิกในวันวาเลนไทน์’  เมื่อสิบปีก่อนช่วงที่ผมเรียนอนุบาลหนึ่ง!

‘ขำไรกันครับ  เรื่องจริงมันไม่ขำสักนิด’  คุณไม่เป็นผมคุณไม่รู้หรอก  ว่าหัวใจของเด็กชายตัวเล็กๆอายุเพียงสี่ขวบมันชอกช้ำแค่ไหน  เมื่อโดนแฟนผู้หญิงคนแรกสะบั้นรักในวันแห่งความรัก  ท่ามกลางลูกสมุนของตัวเอง  วันนั้นผมเสียใจไม่พอ  แต่ยังเสียหน้าแถมเข้าไปอีกด้วย  เพราะน้องเนยคนน่ารักของผม  ดันหันไปซบอกกับศัตรูคู่อาฆาต  หัวโจกของอนุบาลหนึ่งทับสองที่เป็นคู่แข่งตลอดกาล  กับหัวโจกของเด็กอนุบาลหนึ่งทับหนึ่งเยี่ยงผม 

นี่แหละคือเหตุการณ์ที่สร้างรอยแผลให้นายชนนน  ชายหนุ่มรูปหล่อผู้ร่าเริงอายุสิบหก  ด้วยวัยที่กำลังขบเผาะน่าลิ้มลอง  ทำให้ผมไม่ค่อยจะอินเท่าไหร่กับเทศกาลวันแห่งความรัก  แต่ผมก็ไม่ได้แอนตี้  ด้วยใครใคร่จะให้ของแทนใจ  ผมก็จะรับน้ำใจไว้ไม่คิดจะทำให้ผู้ให้ลำบากใจสักนิด  แต่ก็ไม่คิดที่จะมอบใจให้ใครในวันวาเลนไทน์เหมือนกัน

ผมถอนใจยาวหลังจากคิดถึงอดีตอันปวดร้าวเมื่อสิบปีก่อนจบลง  แต่เมื่อเหลียวมองไอ้เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ตรงหน้า  ทำให้ผมนึกหมั่นไส้เล็กๆไม่ได้  ด้วยใบหน้าสว่างเปล่งออร่าความสุขกระจายของไอ้ธันว์  ที่กำลังอมยิ้มแก้มตุ่ยดวงตาระยับวับวาว  มีท่าทางภูมิใจกับข้าวของที่สาวๆทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง  หรือแม้แต่รุ่นเดียวกันเอามาให้ 

ไอ้ธันว์มันจะรู้มั้ยครับ  ว่าระหว่างที่มันมีท่าทางปลื้มปริ่มสบายใจอยู่นั้น  วันนี้มันทำให้ผมและไอ้นลินเพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มของเรา  ลำบากและเหนื่อยมาทั้งวัน  ด้วยมีของอีกจำนวนไม่น้อยที่ไม่ถึงมือมัน  เพียงเพราะข้าวของเหล่านั้นมีผู้ให้เป็นผู้ชายเพศเดียวกับมัน!  จนผมและไอ้นลินต้องทำหน้าที่เป็นไม้กันหมา  เหนื่อยสายตัวแทบขาดเชียวล่ะ  ด้วยเรารับปากกับว่าที่เจ้าของของไอ้เพื่อนตัวขาวตาตี่นี่ไว้แล้ว  ว่าจะคอยดูแลและปัดเป่าริ้นไรเพศผู้แทนคนผู้นั้น 

ทั้งๆที่ในความเป็นจริงมีแต่คนปลื้มรองกัปตันทีมรักบี้อย่างผม  ตลอดทั้งวันมีสาวๆจ้องจะให้ดอกไม้ให้ของแก่ผมไม่น้อย  แต่ด้วยภารกิจหลักที่ถูกฝากฝังไว้จากคนที่ผมยกย่องให้เป็นลูกพี่  ทำให้ตลอดวันผมมีโอกาสรับน้ำใจจากสาวรุ่นพี่มอปลายคนหนึ่ง  และรุ่นน้องผู้ชายน่ารักอีกคนเท่านั้น  นอกนั้นต้องคอยกีดกันตัวผู้ทั้งหลายที่คิดจะเข้าหาไอ้เพื่อนตาตี่นี่  ยิ่งได้เห็นดอกกุหลาบเหี่ยวๆสองดอกในมือตัวเอง  ผมก็ยิ่งหมั่นไส้ในสีหน้าภูมิใจนักหนาที่คิดว่าตัวเองหล่อของไอ้ธันว์  จึงอดที่จะแขวะมันเล็กๆขึ้นมาไม่ได้

“เฮ้ย!  ไรวะ  โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรม  กูได้กุหลาบเหี่ยวๆแค่สอง  ส่วนมึง  ‘ไอ้ธันว์’  แทบจะจมอยู่ในกองกุหลาบกับช็อกโกแลต  สาวๆเดี๋ยวนี้แม่งชอบซีดๆขาวๆได้ไงวะ  กูออกจะดาร์คทอลแอนด์แฮนซั่มแม่งไม่ชอบ....โอ๊ยย!  ไอ้...” 

‘เต็มๆเลยครับ  กำปั้นเต็มหลังกูเลย  ไอ้นี่นิ’  ผมยังอวยตัวเองไม่ทันจบ  ไอ้เพื่อนมือหนักมันก็ทุบมากลางหลัง  เล่นเอากระดูกแทบหัก  นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้ปฏิบัติภารกิจร่วมกันแล้วล่ะก็  ไอ้นนทุบคืนแล้วเหอะ  แล้วดูสินั่น  ไอ้นลินสาวซ่าประจำกลุ่มยังมีหน้ามาชี้นิ้วใส่  ด้วยสีหน้าเยาะหยันอีกแน่ะ  แถมไอ้ตัวดีที่ผมแอบแขวะ  ยังยักคิ้วยกยิ้มอย่างกวนให้กันด้วย 

‘ชิ!  ปกป้องกันเข้าไปสิ  ไอ้ธันว์  ถ้ามึงรู้ว่าตลอดวันมีตัวผู้คิดจะเข้าหาเป็นกระบุง  หวังจับมึงเป็นเมียล่ะก็  มีหวังไอ้สีหน้ากวนๆแบบนี้  คงจืดเจื่อนไม่เหลือท่าแน่ๆเหอะ!’

“อะไรๆ  มึงจะด่าอะไรกู  เดี๊ยะๆ  อย่างมึงน่ะนะดาร์คทอลแอนด์แฮนซั่ม  ถุย!  ได้แค่ดาร์คทอลพอแหละมึง  ส่วนแฮนซั่มน่ะกูขอเถอะ  เชี่ย!  พูดได้ไม่อายหนังหน้า  ได้มาสองดอกเนี่ยเพราะเค้าเหลือ  แล้วจะทิ้งรึเปล่า  พอเห็นมึงนั่งหน้าเหี่ยวเลยคิดสงสารให้มา” 

ส่วนไอ้ผู้หญิงซ่าอย่าง  ‘นันท์นลิน  หรือ  ไอ้นลิน’  หญิงเดียวในกลุ่มเรา  มันยังจวกผมไม่หยุด  ฟังไอ้เพื่อนปากดีมันพูดสิครับ  พูดอะไรไม่เข้ากับหนังหน้าสักนิด  ใบหน้าออกจะสวยหวานปานน้ำผึ้ง  แต่ปากแม่งอย่างกับกรรไกร  แถมออกตัวแทนไอ้ธันว์ขนาดนี้  ผมไม่มีปัญญาทำไรแม่งทั้งคู่ได้อยู่แล้ว

“ไอ้  ไอ้....แม่บัวงาม  แม่ถูกทุกอย่าง  กูยอม!  หึ!  ไอ้ธันว์  มึงไม่ต้องหัวเราะกูเลย  เชิญนั่งหน้าหล่อรอดอกไม้ของมึงต่อเถอะ  เขยิบดิ”  ผมผลักไหล่ไอ้ธันว์เบาๆ  ก่อนนั่งลงข้างมันอย่างกระแทกกระทั้น 

‘ผลักแรงไม่ได้ครับ  ขืนเฮียรู้  ว่าผมรังแกเด็กเฮีย  ไอ้นนได้หัวขาดดิ  ผมไม่คิดจะมีเรื่องกับมาเฟียฮ่องกงอยู่แล้ว’

“ฮึๆ  ไอ้นนมึงหาเรื่องใส่ตัวเองนะช่วยไม่ได้  ให้รู้ซะบ้างว่ามึงน่ะหัวเดียวกระเทียมลีบ  ฮ่าๆ  ใช่มั้ยนลิน”

‘เชิญมึงหัวเราะกูให้เต็มที่เลย  ดีแล้วกูจะยุ  ‘เฮียกู’  ให้รีบกำราบมึง  จับมึงทำเมียเร็วๆ  จะได้ทำตัวน่ารักเข้ากับหน้าตาบ้าง  ชิ!’

“ช่าย  แถมเป็นกระเทียมไหม้ด้วย  ฮ่าๆๆ”  ไอ้นี่ก็อีกคน  เข้าคู่กันเป็นปี่กับขลุ่ย

“เชอะ!  กูงอน”  ‘กูงอนแม่งล่ะ’  ผมแกล้งสะบัดบ๊อบใส่เจ้าของเสียงหัวเราะทั้งคู่  แต่แอบหันมากลั้นยิ้มไว้อีกทาง  ปัญญาอ่อนมากเหอะพวกกูเนี่ย  ฮ่าๆๆ

ระหว่างนั้นผมและไอ้นลินที่นั่งเป็นไม้กันหมา  ก็ถือวิสาสะกินช็อกโกแลตตรงหน้าไปด้วย  แรกๆไอ้ธันว์ก็มีถอนใจและเหล่ตามองหน้ากันบ้าง  เหมือนมันจะหวงซะอย่างนั้น  แต่พอโดนเจ้าแม่บัวงามคนสวยถลึงตาเข้าหน่อย  ก็ปิดปากเงียบกลับมานั่งยัดหูฟังของไอพอดเครื่องโปรดเข้าหู  ปล่อยให้ผมกับไอ้นลินสบตากันยิ้มๆ  เพราะดีแล้วที่ไอ้ธันว์ตัดขาดจากโลกรอบตัว  ไม่งั้นแม่ง!  ชอบแจกยิ้มเรี่ยราดไปทั่ว  เรียกแมลงหวี่แมลงวันเข้าหาอีกจะวุ่น 

แต่ก็ไม่วายยังมีเคสเก็บตกอย่างเด็กสาวรุ่นน้องที่โคตรใจกล้า  เดินเข้ามายื่นดอกกุหลาบให้มันต่อหน้า  ซึ่งก็ไม่พ้นมือไอ้นลิน  มันออกตัวขอรับแทนไอ้ธันว์เสร็จสรรพ  ก่อนคว้ากุหลาบไว้แล้วโยนลงไปกองกับดอกอื่นๆบนโต๊ะ  น้องผู้หญิงใจกล้าถึงกลับหน้าเสีย  และจ้องไอ้นลินอย่างขยาด  ก่อนจะหมุนตัวและวิ่งตัวปลิวจากไป  แม้ผมจะนึกสงสารน้องคนนั้น  แต่ผมขำสีหน้าตกตะลึงทำอะไรไอ้นลินไม่ได้ของไอ้ธันว์มากกว่า  จึงเผลอหลุดขำออกไป  จนมันหันมาถลึงตาใส่พร้อมเตะขาผมใต้โต๊ะ

ภารกิจของการเป็นไม้กันหมาน่าจะจบลงอย่างสมบูรณ์แล้วเชียว  หากจะไม่มีเหตุการณ์ต่อไปนี้เกิดขึ้น!

ขณะที่ไอ้ธันว์มันหันมาคาดคั้นเอากับผมและไอ้นลิน  ถึงสาเหตุที่ทำให้เรานั่งประกบมันไว้  ไม่ยอมกลับบ้านทั้งๆที่ได้เวลาเลิกเรียนมานานแล้วนั้น  อยู่ๆก็มีเสียงเรียกชื่อไอ้ธันว์ดังขึ้น  ทำเอาเราสามคนต้องหมุนตัวหันไปทางต้นเสียง  ตามมาด้วยเสียงอุทานตกใจของไอ้ธันว์

“อะไรครับ  เห็นหน้าพี่ต้องตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ”  ผมอุตส่าห์โล่งใจมาทั้งวัน  เพราะไม่ได้เห็นหน้า  ‘มัน’  คนนี้ 

‘แม่งเอ้ย!  ไม่ต้องมายิ้มหล่อหวังแดกเพื่อนกูเลย’  ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ตั้งใจจะกระชากไอ้ธันว์ออกจากไอ้รุ่นพี่หน้าขาว  ที่หวังเคลมมันมาตั้งแต่เปิดเทอมแรกของมอสี่  แต่ยังดีที่ไอ้ธันว์มันรู้สึกตัวเร็ว  กระโดดหนีออกไปยืนนอกโต๊ะด้วยสีหน้าแตกตื่น  มีหันมามองผมกับไอ้นลินเลิ่กลั่กอย่างน่าขำ  ถ้าเป็นเวลาปกติผมคงได้แซวมันไปแล้ว  แต่ในสถานการณ์ไม่ปกติเช่นนี้  ผมทำเพียงลุกไปยืนประกบไอ้ธันว์ไว้  พร้อมกับมีไอ้นลินยืนอยู่อีกข้าง  หากไอ้รุ่นพี่ตัวดีคิดจะทำมิดีมิร้ายกับไอ้ธันว์  คงต้องผ่านผมและไอ้นลินให้ได้ซะก่อน

ผมหรี่ตามองมันผู้มีนามว่า  ‘ภูธิป  หรือ  เบส’  ไว้  ก่อนหัวคิ้วและมุมปากจะกระตุกด้วยความหมั่นไส้  เพราะไอ้เบสไม่มีอาการสะทกสะท้านให้เห็น  มันยังคงระบายยิ้มอย่างใจเย็นจ้องไอ้ธันว์ตาเชื่อม  จนผมอยากจะเข้าไปบีบปากแม่งให้แตก 

‘ไอ้เนี่ย  หมั่นไส้มานานแล้วเหอะ  นึกว่าหล่อว่าดังแล้วเพื่อนกูจะสนใจไงวะ’  จะด้วยกระแสความหมั่นไส้ของผมหรือด้วยความบังเอิญก็แล้วแต่  ดวงตาคู่เรียวที่ล้อมกรอบด้วยแพขนตาหนาก็หันมาสบกับผมชั่วแวบ  ก่อนจะเบือนหนีกลับไปจ้องทิศทางเดิม  ทำเอาผมถึงกับกัดฟันกรอด  ด้วยเหมือนถูกเมินไม่ไว้หน้ากันสักนิด  แต่แล้วอกผมแทบลุกเป็นไฟด้วยความโกรธ  เมื่อเห็นกุหลาบช่อโตค่อยๆโผล่ออกมาจากแผ่นหลังมัน  ก่อนถูกยื่นมาตรงหน้าไอ้ธันว์

“พี่ติดงานทั้งวัน  ดีนะที่ธันว์ยังไม่กลับ  ไม่งั้นพี่คงโกรธตัวเองมากแน่ๆ  ที่ไม่ได้มาส่งความรู้สึกดีๆของพี่ให้ธันว์ด้วยตัวเอง....[อ้วกก!].....สำหรับธันว์ครับ”
   
ผมแม่งแทบสำรอกออกมาตรงนี้  ‘คำพูดคำจาลิเกสุดๆว่ะ’  จนอยากกระชากช่อกุหลาบตรงหน้ามาขยี้ด้วยฝ่าเท้า  ‘หงุดหงิดโว้ย’  ทำไมผมถึงหงุดหงิดกับการกระทำของคนตรงหน้าได้ขนาดนี้วะ  แม้เวลาเจอหน้ากันเราไม่เคยพูดจาดีๆต่อกันสักครั้ง  แต่ผมก็ไม่เคยหงุดหงิดและโมโหไอ้เบสได้เท่าวันนี้  เพียงแต่ครั้งนี้ผมรู้สึกว่ากำลังโดนเมิน 

ผมที่กำลังหงุดหงิดโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้  ก็ต้องใจกระตุก  เมื่อเห็นว่าไอ้ธันว์ทำท่าจะยื่นมือไปรับกุหลาบ  แถมด้วยเสียงฮือฮาเหมือนเสียงเอฟเฟคประกอบฉากดังขึ้นรอบตัว  จากบรรดาแฟนคลับของทั้งไอ้ธันว์และไอ้เบส  ผู้เป็นเดือนโรงเรียนของระดับชั้นมันเอง  พ่วงตำแหน่งกัปตันบาส  แต่ผมถึงกับโล่งอก  และผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียดพร้อมไอ้นลิน  เมื่อคนที่เรารอมาถึงได้ทันเวลา
   
“น้องธันว์!  จะทำอะไร!?”  เจ้าของเสียงกระชากข้อมือเพื่อนผมจนเซปะทะแผ่นอก  ก่อนรวบกอดมันไว้เต็มวงแขน  พร้อมจ้องเขม็งไปยังไอ้เบส  ที่ตอนนี้ยืนยิ้มค้างทำหน้าเป็นแมวงง!
    
ผมล่ะทั้งขำทั้งสะใจกับท่าทางของไอ้เบส  ‘เป็นไงล่ะมึง  คิดจะเป็นแมวขโมยปลาย่าง  เจอพญามังกรเข้าให้  หน้าหดไปไม่เป็นเลยนะมึง’  ผมเลิกคิ้วกระตุกยิ้มใส่ตาแมวขโมยหน้าขาวทันที  ที่มันตวัดสายตามามองกัน  ใจจริงอยากหัวเราะเยาะใส่หน้าแม่งมากกว่า  จะได้รู้สำนึกเลิกยุ่งกับไอ้ธันว์ซะที  แต่ความสนใจของผมที่มีต่อไอ้เบสต้องละมาที่ผู้มาใหม่  นามว่า  ‘หวางหลี่ผิง’  นายน้อยตระกูลหวาง  ตระกูลมาเฟียอันดับหนึ่งของฮ่องกง

“เอาของนายกลับไป  และต่อไปอย่ามายุ่งกับ ‘คนของผม’ อีก  ถ้าขืนไม่เชื่อฟัง...หึ!  เราได้เห็นดีกันแน่”

ขนาดผมไม่ใช่ไอ้เบสนะ  ผมยังแอบขนลุกกับแววตาจริงจัง  แฝงความแข็งกร้าวของเฮียหลี่ผิงไม่ได้เลย  แต่ไอ้เบสก็สมควรแล้วที่จะได้รับสายตาชนิดนี้จากเฮียหลี่ผิง  ไม่ใช่ว่ามันจะไม่รู้ว่าไอ้ธันว์นั้น  ถูกจับจองจากมาเฟียตรงหน้าอย่างไม่เป็นทางการไว้ก่อนแล้ว  แถมยังเป็นความเห็นชอบของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายด้วย  เพราะผมนั้นกรอกใส่หูแม่งทุกครั้ง  ที่มันเข้ามาตอแยไอ้ธันว์ 

แม้เจ้าตัวคนที่โดนจับจองจะยังไม่รู้ตัวก็ตาม  แต่เชื่อเถอะว่าเร็วๆนี้ไอ้ธันว์ได้รู้แจ้งเห็นจริงแน่นอน  ขอให้คุณเชื่อผม  ผู้ที่เป็นคนเฝ้าดูความสัมพันธ์ของคู่นี้มาตลอดเถอะว่า  เฮียหลี่ผิงที่เฝ้าฟูมฟักไอ้ธันว์อย่างดีมาแต่เด็กนั้น  รักและจริงใจต่อเพื่อนผมคนนี้มาก  และเฮียผมก็แค่รอเวลาให้มันโตขึ้น  เพื่อให้ไอ้ธันว์พร้อมรับความรักจากเฮีย  ทั้งร่างกายและจิตใจเท่านั้น  ซึ่งช่วงเวลาที่ก้าวข้ามจากการเป็นเด็กชายเข้าสู่วัยหนุ่มอย่างตอนนี้  ผมว่าเหมาะสมที่สุดแล้ว  และคนอย่างไอ้เบสที่เพิ่งเข้ามาในชีวิตไอ้ธันว์แค่ไม่กี่เดือน  รึจะสู้คนอย่างเฮียหลี่ผิงที่ผูกติดกับไอ้ธันว์มาเกือบทั้งชีวิตกันล่ะ

“ไม่!  ผมตั้งใจมอบมันให้น้องธันว์” 

‘เฮ้ย!  แม่งกล้าต่อปากต่อคำมาเฟียได้ไงวะ  หัวมึงจะขาดไม่รู้ตัว  ใบหน้ายียวนนั่นอะไรของมึง’  ผมถลึงตาปรามพร้อมแสยะยิ้มด้วยความหมั่นไส้ใส่ไอ้เบสทันที  ที่มันปรายตาขุ่นๆมองมาทางผม

“นี่นาย!  ปากดีนักใช่มั้ย  เตือนไม่ฟังใช่มั้ย”  เสียงคำรามกึกก้องดังขึ้น  ทำเอาคนรอบตัวส่งเสียงฮือฮา  ผวากันไปเป็นแถบๆ

ไอ้ธันว์รีบรั้งเฮียหลี่ผิงไว้ทันที  พร้อมส่งสายตาขอความช่วยเหลือมาทางผมและไอ้นลิน  ซึ่งไอ้นลินไม่ได้มองไปที่มันสักนิด  เพราะไอ้สาวห้าวเตรียมเป็นลูกคู่เข้าห้ำหั่นไอ้เบสเต็มที่  ส่วนผมที่ไม่อยากเห็นแมวขโมยหน้าใสได้เลือดวันนี้  จึงเตรียมพุ่งเข้ารั้งเฮียหลี่ผิงไว้  แต่ทว่า...

“เฮียธันว์  ธารณ์มาแล้ว....ว้าววว  เฮียหลี่ผิงมาได้ไงคะ”  เหตุการณ์ที่เกือบเข้าขั้นวิกฤตชะงักงันทันที  ที่เจ้าของเสียงสดใสเข้ามาร่วมวง  ผมถึงกับท้าวเอวถอนใจอย่างโล่งอก

เด็กสาวเสียงใสผู้ช่วยชีวิตแมวขโมยหน้าขาวไว้คนนี้คือ  ‘น้องธารณ์’  ผู้เป็นน้องสาวที่อายุน้อยกว่าพี่ชายอย่างไอ้ธันว์และไอ้นลินอยู่สองปี 

หลังจากน้องธารณ์ทักทายไอ้ธันว์แล้ว  ก็คุยจ้อกับว่าที่พี่เขยไม่สนใจใครหน้าไหนอีก  จนคู่กรณีอย่างไอ้เบสและไอ้ธันว์กับไอ้นลินเหวอค้างคาดไม่ถึงกันเลย
 
ไอ้ธันว์ดูท่าจะหนักกว่าใคร  เพราะจากที่เคยตกใจทำอะไรไม่ถูก  มันเริ่มหน้าบึ้งจ้องเฮียหลี่ผิงและน้องธารณ์สลับไปมา  ผมดูก็รู้แล้วว่ามันกำลังน้อยใจ  และคิดว่าตัวเองกำลังเป็นส่วนเกิน  ไอ้นี่มันโดนเฮียหลี่ผิงตามใจมาตลอด  พอเฮียไม่สนใจเข้าหน่อยจึงเริ่มงอน

ผมกับไอ้นลินหันมาส่งยิ้มให้กัน  เพราะเราเชื่อว่าอีกไม่นาน  ไอ้ธันว์ต้องเรียกร้องความสนใจอะไรสักอย่างจากเฮียแน่ๆ  และก็เป็นไปตามที่ผมคิดครับ  เพราะไอ้เพื่อนขี้งอนมันหมุนตัวเดินลิ่วๆออกจากวงไป  ไม่มีล่ำลาใครสักนิด

“อ้าว!  ไอ้ธันว์ไปไหนวะ”  สิ้นคำผมเท่านั้น  ทั้งเฮียหลี่ผิงและน้องธารณ์ก็หันไปมองตามหลังไอ้ธันว์ทันที

“น้องธารณ์ช่วยตามเฮียธันว์ให้เฮียหน่อยนะครับ  เดี๋ยวเฮียตามไป  รถจอดรออยู่หน้าโรงเรียน”  น้องธารณ์รับคำเสียงใส  ก่อนหันมาล่ำลาผมกับไอ้นลิน  และวิ่งเปียสะบัดตามหลังไอ้ธันว์ไป

ผมจึงได้โอกาสหันกลับมาให้ความสนใจกับคนที่เหลืออีกครั้ง  ซึ่งตอนนี้ไม่มีใครอยู่เป็นตัวช่วยชีวิตไอ้เบสหน้าขาวแล้วด้วย  ไม่รู้แม่งจะเจอกับอะไรบ้าง  แต่ก็ดีจะได้เลิกตื๊อไอ้ธันว์สักที  ผมจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาคอยกันท่า

“นาย!  ชื่อเบสใช่มั้ย...ผมจะไม่พูดมาก  และขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย  อย่ายุ่งกับธันว์อีก  ผมไม่อยากให้ใครต้องหวังลมๆแล้งๆ  เพราะทั้งตัวและหัวใจของธันว์มีผมเป็นเจ้าของแล้ว”

‘เฮียกูอย่างเท่’  เฮียหลี่ผิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทไม่แพ้ใบหน้า  แต่แววตากลับแน่วแน่แสดงถึงการเอาจริง  ก่อนหมุนตัวเดินจากไปด้วยก้าวย่างที่มั่นคง  นี่ขนาดเฮียหลี่ผิงเพิ่งสิบหกนะครับ  มาดมาเฟียนี่กินขาดเกินหน้าคนรุ่นเดียวกันแถวนี้ไปหลายขุม  จนไอ้นลินที่แสนแสบซ่าไม่เคยชายตาแลผู้ชายหน้าไหน  ยังกรีดร้องเบาๆออกมาอย่างคลั่งไคล้เลยทีเดียว 

ส่วนไอ้คนที่โดนเตือนจากมาเฟียใหญ่อย่างไอ้เบสนั้น  ยืนหน้าซีดกำหมัดแน่นและมองตามหลังเฮียหลี่ผิงด้วยความเจ็บใจ

“หึ!!”  ผมพ่นลมหายใจผ่านจมูกแรงๆ  ด้วยความหมั่นไส้แฝงการเยาะหยัน  จนไอ้เบสสะบัดหน้ากลับมามองกัน  ด้วยดวงตาวาวๆอย่างเอาเรื่อง 

‘ไม่กลัวสักนิดเหอะ  มีปัญญาเอาคืนก็เข้ามาเลย’  ผมส่งสายตาสื่อไปตามที่ใจคิด

“นี่นาย!  เลิกตื๊อไอ้ธันว์มันได้แล้ว  เตือนด้วยความหวังดี  หากไม่เลิกตื๊อ  เกิดอะไรขึ้นมาไม่รับรู้ด้วยนะ...กูกลับล่ะ”  ไอ้นลินหันไปพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆใส่หน้าไอ้พี่เบส  มียกไหล่เขย่าตัวท่าทางอย่างกับนักเลงอยากมีเรื่อง  ก่อนคว้ากระเป๋านักเรียนบนโต๊ะขึ้นมา  และหันมาทางผมพร้อมโบกมือลา

‘เออ!  เพื่อนกูห้าวได้อีก’  ผมส่ายหัวตามหลังไอ้นลินที่หนีบกระเป๋าไว้กับต้นแขน  เดินแหวกฝูงนักเรียนรอบตัวจากไป  และเหมือนเป็นสัญญาณให้นักเรียนมุงแตกรัง  แยกย้ายไปคนละทิศละทาง 

เมื่อเหลือผมและไอ้เบสอยู่แค่สองคน  ผมก็ยืนกอดอกจ้องตามันอย่างยียวน  อยากเห็นสีหน้าโมโหของมันมากกว่านี้  เอาให้ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลยยิ่งดี  ‘แม่ง  เก๊กตลอด!’  ผมเจอมันทีไรวางมาดใส่อย่างกับคุณชาย  พูดเพราะได้โล่  แถมยิ้มก็ประดิษฐ์ซะหวาน  พาลให้หมั่นไส้จนถึงทุกวันนี้

“เฮ้อออ...จะอยู่เฝ้าโรงเรียนเหรอครับ  งั้นตามสบาย  ฉันกลับล่ะนะ”  ไอ้นนขอค้างสักสามวินะครับ 

ไอ้คุณชายแม่งไม่มีหลุดมาด  มันแค่ถอนใจเบาๆก่อนหันมาประชดผมด้วยเสียงนุ่มๆสไตล์มัน  มีเดินมาตบบ่าพร้อมเอ่ยลากันด้วยสีหน้าหน่ายๆอีกแน่ะ  แต่ทำไมผมถึงรู้สึกไม่พอใจมันวะ 

‘เหมือนผมไม่ได้อยู่ในสายตามัน  เหมือนผมเป็นเพียงอากาศธาตุ  เหมือนผมไม่มีค่าเพียงพอที่มันจะสนใจ’  ความคิดตีกันให้วุ่นว่าตัวเองเป็นเชี่ยอะไร!  ทำไมถึงต้องคิดอะไรกับมันให้วุ่นวายแบบนี้ด้วย  และการกระทำก็เร็วกว่าความคิด  เมื่อผมเดินปรี่ไปกระชากไหล่ไอ้เบสที่เดินห่างตัวไปไม่เกินสามก้าวไว้

“มึงกับกูต้องเคลียร์กันหน่อยแล้วมั้ง”  ผมจ้องตาไอ้รุ่นพี่หน้าขาวอย่างเอาเรื่อง  พร้อมบีบไหล่แม่งเต็มแรง 

ไอ้เบสจ้องตาผมนิ่งๆ  ก่อนจะเลิกคิ้วใส่และค่อยๆคลี่ยิ้มจนเกือบเต็มหน้า  แถมแววตาคู่สวยที่เคยเรียบสนิทไม่แสดงอารมณ์  กลับทอประกายระยิบระยับเหมือนกำลังขบขันอะไรบางอย่าง  ก่อนมันจะแตะบนหลังมือข้างนั้นของผม  และค่อยๆปลดมันลงอย่างช้าๆ  ท่าทางของไอ้เบสกลับทำให้ความหงุดหงิดในใจผม  ค่อยๆสลายตัวลงอย่างช้าๆอย่างน่าประหลาด  ทั้งๆที่ผมน่าจะโกรธคนตรงหน้าแท้ๆ  ด้วยทั้งสีหน้าและรอยยิ้มของมันแสดงออกชัดว่าเห็นผมเป็นเด็กไม่รู้จักโต

“ฮึๆ  พร้อมเคลียร์กับนายเสมอ  เมื่อไหร่ดีล่ะ”

....................................

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

ก่อนอื่นต้องขอบอกว่าดีใจมากเลยค่ะที่ได้กลับมาอัพนิยายอีกครั้ง
และเรื่อง “รักต้องเคลียร์” ก็เป็นนิยายอีกหนึ่งเรื่อง  ที่ก่อนแต่งแอบหนักใจ
ไม่น้อย  ด้วยตั้งใจเขียนรักใสๆในวัยเรียน (หราๆๆ  555)  เพราะออกจะลืมๆ
กลิ่นอายในชุดนักเรียนไปแล้ว  แต่ระหว่างแต่งก็รู้สึกมีความสุขและยิ้มได้
กับความทะเล้นทะลึ่งของนายนน  แถมยังตกหลุมรักหนุ่มเบสสุดหล่อของนายนน
อย่างไม่รู้ตัวด้วย  555  แต่ถ้าอ่านแล้วมันขัดๆก็ต้องขออภัย  เสพแค่ความบันเทิงเนอะ

เอาเป็นว่าเรื่องนี้  งานแบ๊ว  งานใส  (หราๆๆ)  งานหื่นประปราย  (ไม่ม้างงง) 
ยังไงก็ฝากติดตามด้วยแล้วกันน้า

เราจะมาตามดูกันค่ะว่านนเบสจะลงเอยกันอย่างไร
ในเมื่อเปิดเรื่องมานั้นก็มีเรื่องยุ่งๆให้ต้องเคลียร์แต่ต้นเรื่องซะแล้ว
ติดตามตอนต่อไปได้ในวันพุธนะคะ

 :pig4:   :L1:

ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3
เริ่มแปลกๆในใจตัวเองหรือนน
พี่เบสเท่ แมนดี แล้วมาลงเอยกับนนได้ยังไงนะ
รอติดตามต่อไป

ออฟไลน์ Der Adler

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 258
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-0
เบส นน ๆๆๆๆๆ :mc4: :mc4: :mc4:
รอดูว่าจะฮาจะแสบจะป่วนแค่ไหนกัน
 :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ =นีรนาคา=

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +296/-6
ฮิ้วววววว เบสนนมาแล้ว
รอติดตาม
 :mew3:
ว่าแต่>>>นี่แหละคือเหตุการณ์ที่สร้างรอยแผลให้นายชนนน  ชายหนุ่มรูปหล่อผู้ร่าเริงอายุสิบหก 
        >>>นี่ขนาดเฮียหลี่ผิงเพิ่งสิบหกนะครับ

ไหงเฮียหลี่ผิงกับนนอายุเท่ากัน??? อิอิ

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5680
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44

ออฟไลน์ taroni

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2366
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +482/-27

ออฟไลน์ TIKA_n

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1407
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +308/-4
ชอบ ๆ  ชอบเรื่องใส ๆ วัยนักเรียนอย่างนี้จังเลย  :impress2:
ออกแนว เมะชนเมะ ใช่มั้ยเนี่ย น่าสนใจมาก ๆ จะมารักกันได้ยังไง
แถมชอบที่บอกว่า นน หุ่นแบบ  ล่ำดำถึก ส่วน เบส แบบหล่อขาวใส เนี่ย ชอบมาก  :o8:
นน น่ารักดีอ่ะ ที่แค้นฝั่งหุ่นวันวาเลนไทน์ เพราะโดนบอกเลิกตอนอนุบาล ฮามาก
แล้ว นน หงุดหงิดที่พี่เบสให้กุหลาบช่อโตน้องธันว์  ที่หงุดหงิดเพราะโดนเมิน เหมือนไม่มีค่า
เหมือนอยากมีตัวตนในสายตาพี่เบสเนี่ย หรือว่า นนจะปิ๊งพี่เบสเข้าให้แล้ว โดยไม่รู้ตัวรึเปล่าจ้ะ
ถึงใครจะหมั่นไส้พี่เบสยังไง แต่เราชอบบุคลิกแบบพี่เบสจัง แบบคุณช้ายคุณชาย ไม่มีหลุดมาดดี
ใจเย็น ดูอ่อนโยน แต่ไม่อ่อนแอ กล้าต่อปากต่อคำมาเฟียด้วย แล้ว นน ที่ออกจะเถื่อน ๆ
เหมือนจะแพ้ทางคนแบบพี่เบสนะ  จะเคลียร์กันอีท่าไหน จนมารักกันได้น้อ รอติดตามค่ะ
ขอบคุณคนเขียนค่ะ  :L2:

ออฟไลน์ MiSS-U

  • {^o^} {^3^}
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2800/-11
อึ๊บๆๆๆๆ  :hao7:

ดันเบสนน  เงียบเหงาจังเลย

 :mew2:

ออฟไลน์ DarkAki

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 520
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-1
 :mc4: :mc4: :mc4: :mc4:

เฮ้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เบสนนมาแล้ววววว

เคลียร์กันดีๆ ใจเย็นนะค่าาาาาา  :hao6: :hao6:  // คิดไรเนี่ย

 :L1: :pig4: :L1: :pig4: :L1: :pig4: :L1: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ NewYearzz

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2551
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +346/-2
 :mew3: จ๊ะเอ๋ อัพเรื่องใหม่แล้ว  :mc4:


แปะไว้ก่อนนะครับ เดี๋ยวจะรีบตามมาอ่าน  :L2:

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7711
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
Re: {รักต้องเคลียร์} เบส & นน CH.1 "วั
«ตอบ #11 เมื่อ15-12-2013 21:43:19 »

กรี๊ด~คู่นน-เบสมาแล้ว แค่ตอนแรกก็มีเรื่องให้เคลียร์ซะแล้ว ฮ่ะๆ

ออฟไลน์ ่jjay

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 454
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-0
ตามมาอ่าน นน เบส  :hao7:

คิดถึงน้องธันว์กะเฮียหลี่ผิง :hao5: กลับไปอ่านเรื่องนู้นอีกสักรอบดีกว่า :laugh:

ออฟไลน์ Zelsy

  • เพราะ "รัก" คำเดียวเท่านั้น
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1868
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-2
มาติดตามเรื่องราวของคู่นี้ด้วยคน :กอด1:

ออฟไลน์ Thyme103

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 93
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0
ว้าว คู่นี้มาให้อ่านแล้ว

ออฟไลน์ NewYearzz

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2551
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +346/-2
ไปไงมาไงถึงลงเอยหล่ะคู่นี้....ว่าแต่น้องธันกะเฮียอายุเท่ากัน?  :hao4:

ออฟไลน์ greensnake

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +920/-14
เพิ่งจะเห็นว่าพี่มาศเปิดเรื่องใหม่แล้ว :m23: ตามมาให้กำลังใจกันเหมือนเดิม     
หนุ่มๆวัยขบเผาะ สดใสร่าเริงแต่ก็วุ่นวายเรื่องรักๆในวัยเด็กกันน่าดู
ที่จริงก็ไม่เด็กเท่าไรหรอกเนาะ วัยกำลังว้าวุ่นกันเลยทีเดียว โดยเฉพาะนน
ท่าทางจะว้าวุ่นกว่าคนอื่นเขานะ แต่โดนเมินก็ยังเอามาเป็นประเด็นได้อ่ะ :laugh:
รอติดตามว่าเขาจะเคลียร์กันได้ยังไง ว่าแต่เฮียหลี่ผิงต้องอายุมากกว่าใช่ไหมคะ
ขอบคุณพี่มาศมากค่ะ :กอด1:
+1และเป็ดจ้า

ออฟไลน์ gookgik

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1966
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +341/-6
:katai2-1: ต้อนรับเรื่องใหม่ค่ะ  แค่ชื่อเรื่อง คงต้องมีการเคลียร์ยาว

ขนาดว่านนมีรูปร่าง ดาร์ค ทอล แอนด์ แฮนซั่ม  ยังเป็นอากาศธาตุสำหรับพี่เบสเลย  สงสัยนนต้องลองไปส่องกระจกดูตัวเองใหม่ซะแล้ว 




ออฟไลน์ punthipha

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1476
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +198/-0
 :mc4: :mc4: :mc4: เพิ่งเข้ามาต้อนรับด้วนคน  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ nongrak

  • ยังไงก็รักคาเมะจังที่สุด
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +912/-14
อย่างนี้แสดงว่านนสนใจเบสก่อนล่ะสิ เพราะเขาไม่สนใจถึงได้หมั่นไส้เบส

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ i1_to*pp

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1476
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +683/-5

มาแล้ว :mc4:

โดนเมินแบบนี้ต้องเคลียร์กันยาว
 :mew1:

ออฟไลน์ พลอยสวย

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-5

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11

ออฟไลน์ took-ta_naka

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 612
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +216/-10
 :hao7:   ว้าว...ว้าว  พี่มาศพาพี่เบสกับนนมาเสิร์ฟแล้ว    o13  พี่เบสเหมือนมีอะไรเลยมีอะไรแอบแฝงป่ะเนี้ย 

  รอตอนต่อไป    +1  ไปเลย  และขอ   :กอด1:  พี่มาศหน่อย  นานแล้วนะไม่ได้กอดกันเลย   :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ Naenprin

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1173
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +203/-1
เย้ๆ พี่มาศกลับมาแล้ว

รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ puppyluv

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2539
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2000/-20
เย้ววววว!
บวกและเป็ด
ได้อ่านเรื่องเบสแล้ว
 :mc4:

ออฟไลน์ Gokusan

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 799
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +269/-1
^
^
^
แอบจิ้มรีบน ฮ่าๆ

ตอนแรกก็ว่าจะแว่บไปแว่บมาก่อน...เล่นตัวแท้ ^^"
แต่อ่านไปอ่านมา...เค้างงเรื่องอายุอีกแล้วอ่า...

คือว่าเฮียหลี่ผิงห่างกะน้องธันว์แค่ปีเดียวเหรอ
หรือเค้าเก็บรายละเอียดเรื่องนู้นไม่ดีหว่า...สับสนอายุแฮะ
มัวแต่จมทะเลน้ำตาล...สำลักความหวานน้ำตาเล็ดอยู่อ่ะ เลยไม่ได้สังเกตนิ ^^"

เรื่องนี้เริ่มต้นไม่สวยเท่าไหร่...จะเป็นยังไงต่อหนอ
เคลียร์ไปเคลียร์มา...ถลามาชนกันเอง อิอิ

ออฟไลน์ punomenon

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 71
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
สมกับที่รอคอย เบสดูกวนมากอ่ะ นนก็ดูใจร้อน แบบนี้ก็เข้าทางพี่เบสน่ะสิ
คงปะทะคารมกันมันส์หยดแน่นอนเลย จะรอคอยตอนต่อไปนะคะ สู้ๆๆๆ :bye2:

ออฟไลน์ MiSS-U

  • {^o^} {^3^}
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2800/-11
ตอนที่ 2

ชนนน
   
“เบสกลับมาแล้วเหรอลูก  แล้วนั่นใครล่ะ  น้องธันว์!...แต่เอ๊!?...” 

ผมยกมือไหว้ผู้หญิงที่น่าจะเป็นแม่ไอ้เบสค้างเลย  เมื่อได้ยินชื่อไอ้เพื่อนสนิทดังขึ้นมา  ก่อนเหลือบตาไปมองลูกชายเจ้าของบ้านตาขวาง  แต่ไอ้เบสยังมีหน้ากลั้นยิ้มมองผมกับแม่ตัวเองอย่างขำๆอีกแน่ะ

“ฮึๆ  สวัสดีครับแม่  นี่ไม่ใช่น้องธันว์ครับ  แต่เป็นเพื่อนน้อง  ชื่อนน  วันนี้จะมาทานข้าวบ้านเราครับ”  แม่ไอ้เบสรับไหว้ผมและลูกชายตัวเองด้วยรอยยิ้มกระจ่าง  ผมมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นต้นแบบรอยยิ้มที่ไอ้เบสได้มา

“ฮิๆ  โทษทีจ้ะน้องนน  แม่เห็นเบสพาคนเข้าบ้านก็นึกว่าเป็นน้องธันว์  ที่เจ้าตัวเค้าพร่ำเพ้อให้แม่ฟังบ่อยๆ” 

ผมมีสะดุ้งแอบหน้าแหยทันทีที่ได้ยินสรรพนามอย่างคำว่า  ‘น้องนน’  จากแม่ไอ้เบส  เพราะมันช่างไม่เข้ากับคนหล่อเข้มอย่างผมสักนิด  ขืนไอ้สองเพื่อนซี้ได้ยิน  มีหวังล้อผมไปสามวันเจ็ดวัน  ผมล่ะไม่เข้าใจไม่ว่าจะเป็นแม่เพื่อนสนิทคนไหน  หรือแม่แต่แม่ไอ้เบสเอง  ถึงชอบเติมสรรพนามแบ๊วๆนำหน้าชื่อของผมอยู่เรื่อย  แต่แล้วผมต้องสะบัดหน้ามามองไอ้เบสอีกครั้ง  หลังจับใจความได้ว่ามันเปิดเผยตัวตนให้กับแม่มันรับรู้ด้วย

“โห  แม่ครับ  พูดอะไรไม่รู้  ดูสิรุ่นน้องเบสตกใจยืนหน้าดำหมดแล้ว  ฮึๆ...โอ๊ย!  แม่ตีเบสทำไมครับ”  ผมที่แทบจะเข้าไปหักคอไอ้เบสที่ต่อว่ากันแบบเนียนๆ  ก็ต้องแสยะยิ้มใส่ตามัน  เมื่อแม่ไอ้เบสฟาดมือใส่ท่อนแขนลูกชายปากดีแทนผม

“ว่าน้อง!?  ไปครับน้องนนเข้าบ้านก่อน  แม่ก็ชวนคุยเพลินไปเลย...ส่วนเรา  ไปปิดน้ำแล้วค่อยตามเข้าบ้าน” 

ผมยักคิ้วยกยิ้มมุมปากนิดๆใส่ตาไอ้เด็กที่โดนแม่ดุ  ก่อนหนีบกระเป๋าเดินส่ายหัวตามหลังแม่ไอ้เบสเข้าบ้านอย่างกวนๆ  และปล่อยให้มันเดินไปปิดน้ำสายยางที่แม่มันรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านค้างไว้ตามคำสั่ง  ด้วยผมอยากท้าทายสายตาแม่งให้ยิ่งโมโห 

‘ไอ้เบสมันกวนตีนผมตั้งแต่อยู่ที่โรงเรียนแล้ว’  พูดมาได้ว่าพร้อมเคลียร์เสมอ  พอผมจะเล่นแม่งจริง  ดันหัวเราะงอหายและต่อว่าว่าผมยั่วขึ้นง่าย  ก่อนทำท่าเดินหนีไป  ไอ้ผมรึจะยอม  ไหนจะโดนท้าทาย  ไหนจะโดนเหน็บแนม  ผมจึงไม่คิดจะปล่อย  เดินตามมันมาตั้งแต่โรงเรียนจนถึงบ้านมันนี่แหละ  ลืมเรื่องรถที่จอดทิ้งไว้ข้างโรงเรียนไปเลย  เพราะไหนๆก็คิดจะเล่นงานมันอยู่แล้ว  รู้จักบ้านมันไว้ก็ไม่เสียหาย  หากวันไหนผมโมโหคนกวนตีนมากนักกะเผาบ้านแม่งเลย  และผมก็เพิ่งรู้ว่าบ้านมันอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนเรานัก

ตลอดทางไอ้เบสเองก็รู้ตัวว่าโดนผมตาม  เพราะหันมามองเป็นระยะด้วยสีหน้าหน่ายๆ  ไอ้ผมรึจะกลัว  จ้องตากลับพร้อมยักคิ้วกวนๆใส่ซะเลย  ก่อนมันจะหยุดยืนหน้าบ้านตัวเอง  และกวักมือเรียกผมเข้าหา  ตอนแรกที่เห็นท่าทางมันนะ  บอกเลยว่าปรี๊ดมาก  แต่แม่ง!  ไม่เข้าใจตัวเอง  เพราะขากลับเดินเข้าหามันอย่างว่าง่าย  เหมือนหมาที่ถูกเจ้าของกระดิกนิ้วเรียกเลยเหอะ  ก่อนมันจะส่ายหัวให้ผมด้วยสีหน้าอ่อนใจ  และชวนผมกินข้าวที่บ้านมันหน้าตาเฉย  หลังจากนั้นก็เป็นเหตุการณ์ที่คุณๆรู้กัน

“เฮ้ย!  เล่นไร”  มาเต็มเลยครับ  เล่นเอาเปียกตั้งแต่กางเกงนักเรียนยันรองเท้า 

ผมหันไปส่งสายตาอาฆาตใส่ไอ้เบสที่กำลังฉีกยิ้มเต็มหน้า  มีโบกมือไปมาทำท่าปฏิเสธให้วุ่น  แต่หลักฐานยังคามือ  น้ำไหลจากปลายสายยางไม่ขาดสาย  ผมชี้หน้าแม่งจะด่าก็ไม่ได้  กลัวแม่มันได้ยิน  แต่สวรรค์ยังมีตาประทานนางฟ้ามาปราบมารหน้าขาวให้ผม

“เบส!  แกล้งน้องทำไม  เล่นอะไรเป็นเด็กไปได้  ปิดน้ำแล้วมานี่เลยไอ้ลูกตัวแสบมานี่...นี่แน่ะ!  ไปเลยพาน้องไปเปลี่ยนเสื้อ  น้องนนไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากับพี่เค้าก่อนนะจ๊ะ  เดี๋ยวลงมาทานข้าวพร้อมกัน”

ผมล่ะขำกับสีหน้าบูดบึ้งของไอ้รุ่นพี่ตัวแสบ  ที่โดนแม่ตัวเองฟาดฝ่ามือใส่ท่อนแขนต่อหน้าผมเป็นครั้งที่สองของวัน  แถมยังห่างกันไม่ถึงสิบนาทีด้วย  ก่อนผมจะหันไปรับคำแม่ไอ้เบสพร้อมรอยยิ้มสดชื่น  และก้าวตามไอ้เบสขึ้นชั้นสองของบ้าน 

ผมจ้องแผ่นหลังภายใต้เสื้อนักเรียนสีขาวของคนที่เดินนำหน้าอย่างไม่อาจละสายตา  แถมด้วยอาการฉีกยิ้มกว้างและมีความสุขแบบแปลกๆ  ที่ได้เห็นไอ้เบสในมุมที่คนอื่นในโรงเรียนไม่มีวันได้เห็นแน่ๆ  เพราะนายภูธิปขวัญใจนักเรียนทุกเพศทุกวัย  ที่ควบตำแหน่งกัปตันทีมบาสนั้น  ปกติจะวางมาดเยี่ยงคุณชาย  สุขุมนุ่มลึกทั้งท่าทางและคำพูด  ประกอบกับใบหน้าสว่างที่ประดับยิ้มน้อยๆตลอดเวลานั้น  ทำให้เป็นที่คลั่งไคล้ของทั้งสาวน้อยและหนุ่มน้อยทั้งโรงเรียน 

ไอ้เบสที่เป็นแบบนั้น  จึงทำให้ผมนึกหมั่นไส้มันมาตลอด  เพราะแม้มันจะยิ้มจะเฟรนด์ลี่ขนาดไหน  แต่ในความรู้สึกของผม  ไอ้เบสเหมือนมีเกราะสีสันสวยงามห่อหุ้มตัวตนมันไว้  เพื่อหลอกล่อคนรอบข้างไม่ให้สังเกตเห็นถึงตัวตนที่แท้จริงของมัน  ด้วยท่าทางเยี่ยงคุณชายในแบบที่มันสร้างภาพไว้  แม้จะมีผู้คนห้อมล้อมไอ้เบสมากมาย  เพราะหลงใหลในเกราะสีสันสวยงาม  แต่กลับไม่มีใครเคยได้เห็นมันในแง่มุมอื่น  นอกจากท่าทางหล่อใสสุภาพที่มันสร้างไว้หลอกตา 

จนผมคิดว่ารอยยิ้มอบอุ่นของมันที่ส่งให้ใครต่อใครไปทั่วนั้น  เป็นรอยยิ้มเพื่อสร้างภาพ  ไม่มีความจริงใจสักนิด  คนอะไรจะมีอารมณ์เดียว  พาลคิดไปว่ามันเป็นพวกหลอกลวงไม่เคยจริงใจกับใครนั่นเอง  แม้แต่ต่อหน้าไอ้ธันว์  มันยิ่งวางมาดดังเจ้าชาย  ด้วยคงตั้งใจให้เพื่อนผมหลงใหลได้ปลื้ม  ทำให้เวลาที่ผมเห็นไอ้เบสที่อยู่กับไอ้ธันว์  ผมยิ่งโมโหและโคตรหมั่นไส้มันขึ้นไปอีก
แต่ไอ้เบสที่ผมได้รู้จักยามอยู่บ้านหลังนี้  กลับกลายเป็นหนุ่มน้อยสดใสร่าเริงขี้แกล้งไร้มาดคุณชาย  แถมยังมีรอยยิ้มกว้างขวาง  ชนิดที่ผมเองยังแทบทนมองไม่ได้อีกด้วย  และผมเกิดนึกบ้าดีใจขึ้นมาซะงั้น  คิดว่าตัวเองเป็นคนแรกที่ได้เข้าใกล้ตัวตนที่แท้จริงของนายภูธิปคนนี้

“เป็นไรครับ  ทำไมเดี๋ยวยิ้ม  เดี๋ยวก็ทำหน้าบึ้ง”  ผมเสหลบแววตาสุกใสผู้เป็นเจ้าของคำถามที่ได้ยิน  ก่อนกระชากเสื้อผ้าที่ถูกยื่นมาให้เปลี่ยนเพื่อถือไว้เอง  และพึมพำต่อว่าเบาๆว่า  ‘ยุ่ง’  ออกไป 

ทำเอาอีกฝ่ายเงียบกริบไปเหมือนกัน  จนผมต้องค่อยๆหันหน้ากลับมา  เพื่อสังเกตอาการของคนที่ได้รับผลกระทบ  จากคำพูดที่ไม่ตั้งใจของตัวเอง  ทำให้ผมได้สบตาอีกคู่ที่อยู่ระดับเดียวกันอีกครั้ง

“มากไปรึเปล่าครับ  ทั้งๆที่เป็นรุ่นน้อง  และนี่ก็อยู่บ้านฉันแท้ๆ” 

‘เหอะ!  ทำเป็นเสียงเข้มตีหน้าดุ  ใครกลัวกันวะ’  ผมเลิกคิ้วใส่ดวงตาคู่เรียวที่กำลังหรี่ตามองอย่างดุๆ  พร้อมกระตุกยิ้มอย่างกวนคืนให้

“แล้วไง  รุ่นพี่ก็แค่ปีเดียว  ทำตัวน่าเคารพนักนี่  คนเค้ามีเจ้าของแล้วยังคิดจะแย่งอีก”  ผมจ้องตาคู่เดิมพร้อมตอกย้ำให้มันได้รู้ตัว  ว่าอย่าคิดแค่เป็นรุ่นพี่แล้วจะมาข่มกันได้

ไอ้เบสเบิกตากว้างขึ้นนิดด้วยความตกใจ  คงคิดไม่ถึงว่าผมจะย้อนประเด็นนี้เข้าให้  ก่อนแววตามันจะหม่นแสงลงและเบือนหลบตาผมเอาดื้อๆ  เล่นเอาผมชะงักไปนิดและเมินหลบไปอีกทาง 

‘แม่ง!  น่าหงุดหงิดชะมัดกับพวกดื้อด้าน  ที่ไม่ยอมเข้าใจอะไรง่ายๆ’  คิดได้เท่านั้นผมก็เดินกระแทกไหล่ใส่มัน  เพื่อเข้าห้องน้ำมาเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที 

ผมใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำพักใหญ่  ตอนแรกกะว่าจะแค่เปลี่ยนเสื้อ  แต่ไปๆมาๆดันอยากอาบน้ำ  จึงถือวิสาสะใช้ห้องน้ำและผ้าเช็ดตัวที่แขวนอยู่ซะเลย

“หือออ...กลิ่นนี้นี่เอง”  ผมขมวดคิ้วจ้องผ้าเช็ดตัวในมืออย่างไม่แน่ใจ  ก่อนยกมันขึ้นจรดจมูกและสูดกลิ่นหอมอ่อนๆเข้าปอด  ทำให้เพิ่งรู้ว่ากลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวไอ้เบส  ยามที่ผมใกล้ชิดมันแบบไม่ตั้งใจนั้น  มาจากกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มนี่เอง

“แล้วกูจะยิ้มทำไมวะ  จิ๊!”  ผมแสร้งพึมพำด่าตัวเองในกระจก  แต่ก็ยังทันเห็นแววตาระยิบระยับมีความสุขของตัวเองที่สะท้อนกลับมา  ก่อนจะรีบใช้ผ้าผืนนั้นเช็ดเนื้อตัวให้แห้ง  และแต่งตัวด้วยชุดของเจ้าของห้องที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ  กลิ่นเดียวกับผ้าเช็ดตัวที่ผมเพิ่งใช้  ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องอย่างอารมณ์ดี

เมื่อกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง  เจ้าของห้องมันไม่อยู่แล้ว  ผมจึงถือโอกาสกวาดตาสำรวจห้องส่วนตัวของมันซะเลย  พื้นที่โดยรวมของห้องไม่ได้กว้างมากนัก  มีเตียงวางชิดผนังฝั่งตรงข้ามกับที่ผมยืนอยู่  ถัดจากเตียงไปทางหัวนอนมีโต๊ะหนังสือ  ที่มีกองหนังสือตั้งไว้อย่างเป็นระเบียบ  พร้อมโน้ตบุ๊กหนึ่งเครื่องและโคมไฟอ่านหนังสือ  ส่วนอีกฝั่งของห้องถัดไปทางปลายเตียง  มีตู้เสื้อผ้าพร้อมโต๊ะเครื่องแป้งตัวไม่ใหญ่นักตั้งอยู่  ซึ่งดูรวมๆแล้วบ่งบอกนิสัยของเจ้าของห้องได้ว่าเป็นคนรักสะอาดและมีระเบียบไม่น้อย  แต่สิ่งที่น่าสนใจกลับอยู่ที่กรอบรูปใหญ่น้อยที่ติดตามผนัง  ฝั่งเดียวกับตู้เสื้อผ้าใกล้ประตูทางออก

ผมไล่สายตาดูไปเรื่อยๆ  มีตั้งแต่รูปเจ้าของห้องเป็นเด็กชายตัวเล็กๆจนถึงรูปปัจจุบัน  ทุกรูปสร้างรอยยิ้มให้แก่ผมไม่น้อย  และมันค่อยๆขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ  โดยเฉพาะกับรูปตรงหน้า  รูปที่เจ้าของห้องอยู่ในชุดเสื้อกล้ามของนักกีฬาบาสโชว์ต้นแขนขาวๆ  พร้อมยกเหรียญทองที่ห้อยคอขึ้นมาจูบ  ซึ่งอีกมือของคนในรูปก็ชูถ้วยรางวัลชนะเลิศไว้ด้วย  ส่วนดวงตาที่จ้องตรงมานั้น  กลับระยับพราวเปี่ยมสุขต่างจากยามปกติที่ติดจะเย็นชา  ผมจ้องรูปภาพตรงหน้าอย่างเผลอไผล  ความทรงจำเดียวกับเหตุการณ์ในรูปค่อยๆไหลเข้ามาเป็นฉากๆ 

ผมจำได้แม่นถึงความรู้สึกตื่นเต้นและความรู้สึกยินดีอย่างที่สุด  ในการลุ้นเชียร์กีฬาบาสเกตบอลเป็นครั้งแรกแบบชิดขอบสนาม  เพราะโดยส่วนตัวแต่ไหนแต่ไรผมชื่นชอบเชียร์กีฬาลูกหนังมากกว่า  แต่วันนั้นในช่วงปลายเทอมของมอสาม  ผมมีโอกาสไปดูเกมบาสรอบชิง  ระหว่างทีมโรงเรียนตัวเองกับโรงเรียนในเครือ  เพียงเพราะไอ้นลินมันบังคับมาอีกที 

วันนั้นทำให้ผมรู้ว่ากีฬาบาสก็ให้ความสนุกและตื่นเต้นไม่แพ้ฟุตบอลเหมือนกัน  แถมเกมนั้นยังสูสีเบียดบี้คะแนนกันตลอดเกมอีกด้วย  ทำให้คนโดนชวนที่ไม่ค่อยเต็มใจอย่างผม  ถึงขนาดลุกขึ้นเชียร์ตะโกนสุดเสียง  ยามเหลือเพียงสิบวินาทีสุดท้าย  ขณะที่ทีมบาสโรงเรียนเราเป็นรองเพียงแต้มเดียว  และผมก็จดจำฮีโร่ในสนามของเกมนั้นได้ติดตา  กับการชู้ตนอกเขตโทษเก็บสามแต้ม  ท่ามกลางเสียงเชียร์กระหึ่มรอบสนาม  ทำให้โรงเรียนเราคว้าแชมป์บาสเกตบอลติดกันได้เป็นปีที่สอง  ด้วยแต้มที่ห่างกันเพียงสองแต้มเท่านั้น 

โดยเฉพาะรอยยิ้มเจิดจรัสที่ถูกแจกจ่ายไปทั่ว และผมยังจดจำรอยยิ้มนั้นได้ติดตามาจนถึงทุกวันนี้  ซึ่งฮีโร่คนดังกล่าวก็เป็นคนๆเดียวกับคนในภาพที่อยู่ตรงหน้าผมตอนนี้

ปลายนิ้วผมไล้ผ่านแผ่นกระจกตรงกับริมฝีปากของคนในรูปอย่างเผลอไผล  หูยังแว่วถึงเสียงกรีดร้องและเสียงเชียร์กึกก้องในสนามบาสวันนั้น  สมองยังจดจำได้ถึงกลีบปากสีสดที่ระบายยิ้มกว้างเต็มหน้า  จนดวงตาคู่เรียวนั้นยิบหยีอย่างน่ามอง  ผมจดจำทั้งหมดของไอ้เบสวันนั้นได้อย่างแม่นยำ  มันเป็นความประทับใจแรกของผมที่มีต่อไอ้เบสในตอนนั้น 

แต่แล้วไอ้เบสคนเดียวกันนี้  กลับทำให้ผมประหลาดใจเมื่อได้เห็นมันอีกครั้ง  ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหมั่นไส้และหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นหน้า  เพียงเพราะมันดันกลายมาเป็นอีกคน  คนที่มีเกราะสวยหรูที่มาถูกใจเพื่อนสนิทของผมอย่างไอ้ธันว์  ซึ่งทั้งผมและไอ้นลินโดนฝากฝังจากคนไกล  ให้คอยดูแลและปัดป้องริ้นไรแทนว่าที่เจ้าของไอ้ธันว์ 

ผมจะไม่โมโหไอ้เบสเท่านี้เลย  ด้วยเรื่องหัวใจใครก็ไปห้ามกันไม่ได้  แต่เมื่อมันรู้ว่าไอ้ธันว์น่ะมีเจ้าของแล้ว  ไอ้เบสควรที่จะยอมรับและเข้าใจ  พร้อมตัดใจจากไอ้ธันว์สิ  แต่นี่แม่งยังดื้อตาใส  ตีมึนตามจีบไอ้ธันว์ไม่หยุดหย่อน

“ชิ!  มึงนี่นะ  ดื้อชิบเป๋ง  ไม่ต้องมายิ้มให้กูเลย”  ผมจิ้มนิ้วแรงๆใส่หน้าคนในรูป  ลงแรงจนเหมือนว่าทำกับตัวจริงเลยล่ะ  แต่แล้วผมต้องชะงัก 

เมื่อสายตาเหลือบเห็นกรอบรูปเล็กๆข้างกัน  ภาพถ่ายของเด็กชายตัวเล็กๆสองคนในชุดนักเรียน  หนึ่งในนั้นแน่นอนต้องเป็นเจ้าของห้อง  เพราะใบหน้ากลมขาวนั่นไม่ผิดไปจากรูปอื่นๆที่ผมเห็นอยู่ข้างกัน  แต่หนึ่งในนั้นนี่สิมันช่างเหมือน...

“อ้าว!  เสร็จแล้วทำไมไม่ลงไป  นั่น!?...”  ไอ้เบสที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา  มาถึงก็ทำน้ำเสียงชวนหาเรื่องเข้าใส่ผม  จนผมต้องละสายตากับรูปภาพตรงหน้า  เพื่อก้มมองตามสายตาของมัน  และถึงกลับอ้ำอึ้งทำตัวไม่ถูกขึ้นมา

“เอ่อ  เกิดอยากอาบน้ำขึ้นมา  เห็นอยู่ในนั้น  โทษทีที่ใช้โดยไม่บอกก่อน”

“ฮึๆ  ยังไม่ได้ว่าอะไรนี่ครับ  เรียบร้อยแล้วก็ลงไปกินข้าวเถอะ”  ผมโดนไอ้เบสแก้แค้นใช่มั้ยเนี่ย  แม่งหัวเราะหน้านิ่ง  มีที่ไหนอย่างกวนเหอะ  แต่ผมก็แอบโล่งอกที่มันไม่ถือ  ที่ผมถือวิสาสะใช้ของส่วนตัวมันเข้า 

ไอ้เบสดึงผ้าเช็ดตัวออกจากมือผมไปโยนใส่ตะกร้าผ้าข้างประตูหน้าห้องน้ำ  ก่อนหันมาหยิบกระเป๋านักเรียนของผม  ที่วางไว้บนเก้าอี้หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ  และโยนมันให้ผม  แทนที่จะถือมาให้กันดีๆ 

เราจ้องตากันนิดแต่ไม่มีใครคิดจะพูดก่อน  แต่สุดท้ายไอ้เบสก็ถอนใจ  และออกเดินผ่านหน้าผมไปยังประตู  วันนี้มันถอนใจใส่หน้าผมมาหลายรอบแล้วนะ

‘อึดอัดหนักใจอะไรกับกูนักหนาวะ  เชี่ยนี่!’  และมือก็ไวไปตามที่สมองคิด  ผมคว้าท่อนแขนที่โผล่พ้นเสื้อนักเรียนไว้  ก่อนออกแรงกระชากมันเข้าหาตัว

“เฮ้ย!...จุ๊บ!”  ไอ้เบสร้องเสียงหลงที่ตัวมันถลาเข้าปะทะอกของผม  ก่อนจะเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้น  ด้วยผมคงใช้แรงมากเกินไปทำเอาปากเราแตะกันพอดิบพอดี  แถมตอนนี้ต่างฝ่ายก็ตกตะลึงพอกัน  ทำให้ยังไม่มีใครผละห่าง  ริมฝีปากยังคงสัมผัสกันแนบแน่น

‘แม่งเอ๊ย!  นุ่มเหมือนกันนี่หว่า  แล้วนั่นอะไรตาจะถลนออกนอกเบ้าแล้ว  ตลกชิบ  ทำเป็นไม่เคยจูบไปได้  แต่เย็นขนาดนี้แล้วแท้ๆ  ทำไมตัวมันยังหอมอยู่วะ’

“เฮ้ย!  อะไรเนี่ย  จะต่อยกันเลยเหรอวะ...ฮึๆ”  ดีนะที่ผมจับตามองไอ้เบสอยู่แล้ว  หมัดมันเฉียดปลายจมูกผมไปนิดเดียว  แต่แล้วระหว่างที่ผมไม่พอใจไอ้เบสอยู่นั้น  ผมกลับหลุดขำออกมาให้กับคนแก้มแดง  ที่ยืนเม้มปากตาลุกกำหมัดแน่นอยู่ตรงหน้า

“อย่าบอกนะว่านั่นจูบแรก...เฮ้ย!  จริงดิ  ฮ่าๆ”  ผมปล่อยเสียงหัวเราะดังลั่นห้องทันที  หลังจากอ่านสีหน้าแววตาของไอ้เบสออก  ผมได้จูบแรกของกัปตันบาสรูปหล่อเข้าแล้ว

“หัวเราะให้พอ  เสร็จแล้วก็ลงไปกินข้าวแล้วกัน”  เสียงนิ่งๆที่ดังขึ้นเหมือนดังระฆังหมดยก  ทำให้ผมหยุดอาการหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังได้อย่างชะงัด  แถมอารมณ์รื่นเริงก็ปลิวหายไปกับตา 

เพียงเห็นดวงตาคู่เรียวเคลือบละอองน้ำจางๆ  ภายใต้แววตาที่แข็งกร้าว  เหมือนว่าเจ้าของมันโกรธจนทำอะไรไม่ถูก  ก่อนไอ้เบสจะหมุนตัวเดินไปเปิดประตูออกจากห้องไป

“เอ่อ... แค่นี้ถึงกับต้องร้องไห้เลยเหรอวะ  เฮ้อออ”  ผมสบถเบาๆตามหลังไอ้เบส  ก่อนขยี้หัวตัวเองอย่างทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

ผมหงุดหงิดไปหมด  ทั้งหงุดหงิดกับอาการบ่อน้ำตาตื้นของไอ้เบส  ผมก็แค่หัวเราะจะอะไรนักหนา  และหงุดหงิดกับตัวเองที่ดันไปให้ความสนใจกับอาการนั้นของมัน  ผมไม่ได้ตั้งใจจูบแม่งซะหน่อย  มันก็แค่อุบัติเหตุ  ไอ้เบสคงไม่ได้ไปแอบร้องไห้หรอกนะ  หรือผมต้องขอโทษมันดี  แต่มันจะไม่แปลกไปหน่อยเหรอ  ถ้าผมขอโทษออกไปจริงๆ  มันจะเหมือนผมจงใจแกล้งมันอีกรึเปล่าหว่า  ‘หงุดหงิดโว้ยยยย!’

“น้องนนทานเยอะๆนะจ๊ะ  นี่แม่ทำสุดฝีมือเลยนะ  นานๆทีจะมีแขกมาบ้านแบบนี้  แม่เลยทำอาหารซะเต็มโต๊ะเลย  ก็เบสน่ะสิจ๊ะ  ไม่เคยพาเพื่อนมาบ้าน  ก็มีน้องนนนี่แหละคนแรก”  ผมรีบตักกับข้าวที่แม่ไอ้เบสตักมาวางบนจานให้เข้าปากทันที  พร้อมส่งยิ้มให้ท่านไปด้วยยามท่านชวนคุย

ผมอดดีใจไม่ได้กับข้อความที่ได้รู้  ว่าผมเป็นคนแรกที่เข้ามาเยือนบ้านหลังนี้  แต่อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมไอ้เบสถึงไม่เคยพาเพื่อนมาที่นี่กัน  ผมเหลือบตามองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม  เห็นเพียงไอ้เบสที่ก้มหน้าตักข้าวเข้าปากไม่พูดไม่จา  จะมีบ้างที่มันหันไปตอบคำถามแม่ตัวเอง  แต่มันไม่มีเหลือบแลหางตามาทางผมสักนิด  ผมไม่ชอบให้ใครเมินใส่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว  จึงแกล้งยื่นเท้าไปเตะขาไอ้เบสเบาๆใต้โต๊ะ  ได้ผลมันตวัดตามามองกัน  แต่ก็ชั่วแวบก่อนก้มหน้าตักข้าวเข้าปากตามเดิม 

‘เอาสิ!  มึงแกล้งเมินได้  กูก็จะยั่วโมโหมึงแบบนี้แหละ’  คิดได้ดังนั้น  ผมจึงแกล้งเหยียบเท้ามันบ้าง  แกล้งเขี่ยขามันเล่นบ้าง  แรกๆไอ้เบสทำเป็นไม่สนใจแค่ชักเท้าหนี  แต่พอผมไม่ยอมหยุด  มันจึงเงยหน้าส่งแววตาวาววับมาให้  ก่อนเอาคืนในแบบที่ผมแกล้งมันไว้  จึงกลายเป็นสงครามย่อมๆใต้โต๊ะ 

ดีที่แม่ไอ้เบสมัวแต่เล่านู่นนี่ให้ผมฟัง  จึงไม่รับรู้ความผิดปกติที่เกิดขึ้น  ด้วยผมเองก็มีเออออตอบท่านเป็นระยะไม่ต่างจากไอ้เบส  แต่ไม่รู้แกล้งกันไปมาท่าไหน  นิ้วเท้าของผมถึงกลายเป็นปูไต่จากท่อนขาจนถึงขาอ่อนของมัน

“ฮึ!”  ผมถึงกลับหลุดขำเบาๆ  เมื่อได้เห็นกัปตันบาสหน้าใสแก้มแดงเป็นครั้งที่สองของวัน

“[ครืดดด]...เอ่อ  ผมอิ่มแล้วครับแม่  ขอตัวเอาจานไปเก็บก่อนนะครับ”  เสียงขาเก้าอี้ครูดไปกับพื้นกระเบื้อง  เรียกความสนใจจากผู้หญิงหนึ่งเดียวในห้องให้หันไปมอง  ไอ้เบสตะกุกตะกักขอตัวจากแม่ตัวเอง  ทั้งๆที่แก้มแดงก่ำไม่มีแม้แต่การสบตา  ด้วยก้มหน้ามองแค่จานในมือ

“ทำไมวันนี้อิ่มเร็วจัง”  แม่ไอ้เบสมองตามหลังลูกชายไปอย่างงงๆ  พร้อมพึมพำเบาๆกับตัวเอง

ผมรู้ตัวเลยว่าฉีกยิ้มซะเต็มหน้า  และได้แต่มองตามแผ่นหลังของผู้ชายขี้อายอย่างไม่อาจละสายตา  ‘น่ารักชะมัด’  ผมหุบยิ้มแทบทันทีเมื่อรู้ตัวว่ากำลังคิดอะไรอยู่  แล้วทำไมหัวใจในอก  มันถึงเต้นตึกตักเหมือนยามตื่นเต้นกับอะไรสักอย่างแบบนี้ด้วยวะ

‘ให้ตาย!?  กูคิดแบบนั้นไปได้ยังไงวะ’  ผมสะบัดหัวเบาๆไล่ความคิดพิเรนทร์ออกจากหัว

‘สงสัยมนต์ขลังของเทศกาลวันแห่งความรักจะทำให้สมองผมเพี้ยนไปแล้ว  ถึงกลับมองรุ่นพี่ผู้ชายที่ตัวเองแสนหมั่นไส้ว่าน่ารักไปได้’

...........................................

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

เอาล่ะวุ้ยมีจูบซะแล้ว  แถมหนึ่งในนั้นก็หวั่นไหวไปกับเบบี้คิสซะด้วย
จูบแรกอาจจะเกิดจากความไม่ตั้งใจ  และถ้าจูบครั้งต่อไปเป็นความจงใจ
ของฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดเล่าจะเกิดอะไรขึ้น   :laugh: 
ติดตามตอนต่อไปได้ในวันอาทิตย์นะคะ

ปล.มีคนติงกันมาว่าทำไมเฮียหลี่ผิงและนนอายุ16เท่ากัน  พิมพ์ผิดรึเปล่า!?
เราจึงอยากชี้แจงว่าเป็นความจงใจค่ะ  และต้องขอยกนิ้วให้คนอ่านที่ใส่ใจ
รายละเอียดตรงจุดนี้  เพราะตั้งใจซุกซ่อนความนัยจุดนี้ด้วยรูปประโยคไว้ค่ะ
น้องธันว์และนลินห่างจากหลี่ผิงและนนหนึ่งปีน้า
ส่วนจะมีเหตุผลอะไร  หรือเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านั้น  ขอให้ติดตามกันไปเรื่อยๆน้า  :mew1:

+1และเป็ดให้ทุกเม้นท์ค่า  ขอบคุณทุกการติดตาม^^

 :pig4:   :กอด1:

ออฟไลน์ Thyme103

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 93
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0
เอ๊ะจะเป็นยังไงต่อไป

เหมือนเบสจะคิดอะไรกับนนหรือเปล่าน๊า

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด