เมื่อแหงนมองจันทร์ ผมเห็น “ตะวัน” By TRomance "อัพเดทกล่อง+หนังสือตัวอย่าง P.81"
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เมื่อแหงนมองจันทร์ ผมเห็น “ตะวัน” By TRomance "อัพเดทกล่อง+หนังสือตัวอย่าง P.81"  (อ่าน 785877 ครั้ง)

ออฟไลน์ Seiki

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 838
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2726/-64
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออก ไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
2. ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์  และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ
4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ดโดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

เวปไซต์ แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคล ที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่าง ประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้ โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง
ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่ นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
***=================================================***

นิยายใหม่ ใหม่ทั้งคนแต่งและคนลงจ้า ฝากติชมด้วยนะ
o1 o1 o1

============================================



============================================

สารบัญ "นิยาย"
ตอนที่ 1 ,2,3                     
ตอนที่ 4 ,5
ตอนที่ 6 ,7
ตอนที่ 8 ,9
ตอนที่ 10
ตอนที่ 11 ,12 ,13
ตอนที่ 14
ตอนที่ 15
ตอนที่ 16
ตอนที่ 17 ,18   
ตอนที่ 19
ตอนที่ 20
ตอนที่ 21
ตอนที่ 22
ตอนที่ 23
ตอนที่ 24
ตอนที่ 25
ตอนที่ 26
ตอนที่ 27
ตอนที่ 28
ตอนที่ 29
ตอนที่ 30
ตอนที่ 31
ตอนที่ 32
ตอนที่ 33
ตอนที่ 34
ตอนที่ 35
ตอนที่ 36
ตอนพิเศษ “ซุกเด็ก 1”
ตอนพิเศษ “ซุกเด็ก 2”
ตอนที่ 37
ตอนที่ 38
ตอนที่ 39
ตอนที่ 40
ตอนที่ 41
ตอนที่ 42
ตอนที่ 43
ตอนที่ 44
ตอนที่ 45
ตอนอวสาน
ตอนพิเศษ “รัก…ครั้งแรก”
ตอนพิเศษ “รักสนุก...แต่ไม่ผูกพัน”
ตอนพิเศษ “รัก…ต้องรุก”
ตอนพิเศษ “รัก…(ต้อง)ลองใจ 1”
ตอนพิเศษ “รัก…(ต้อง)ลองใจ 2”
ตอนพิเศษ “รัก…ต้องแสดงออก”
เรื่องพิเศษ “คุณคนเดียวแต่เราสองคน”
ตอนพิเศษ “รัก…ไม่ต้องการเวลา”

===============================================

สวัสดีคะทุกคน...วันนี้ไม่ได้ลงเรื่องนะคะ

ตอนแรกจะประชาสัมพันธ์ในวันที่ลงตอนจบของเรื่องนี้ (คุณคนเดียวแต่เราสองคน)

แต่วันนี้เป็นวันดีวันที่ 29 ค่ะ...เลยขอลงเอาฤกษ์เอาชัยก่อนนะคะ


 :impress2: :impress2: :-[ :-[



ข่าวประกาศประชาสัมพันธ์นะคะ


คนเขียนเคยเล่าให้ฟังช่วงทอล์คไปแล้ว เกี่ยวกับที่มาที่ไปของเรื่องคุณคนเดียวแต่เราสองคน เพราะว่าทุกคนถึงได้มีฉบับต่อความยาวสาวความยืดนี้เกิดขึ้น ทั้งๆที่ตั้งใจให้เป็นเรื่องสั้นพิเศษแถมในเรื่องแมื่อแหงนมองฯ เพราะตอนพิเศษของเมื่อแหงนมองนั้นลงเล้าไปหมดแม็กแล้ว...

และเมื่อ ต้นปีถ้าใครได้ติดตามกิจกรรมของเล้าเรื่องประมูลเงินเพื่อทำบุญและทำกิจกรรม เล้า (มีมิตติ้งไปแล้ว) มีน้องคนหนึ่งได้รางวัลจากเซกิเป็นหนังสือรวมเล่มพี่ดินไปแต่น้องได้สั่ง ซื้อหนังสือไปก่อนหน้านี้แล้ว น้องเลยมอบหนังสือชุดนี้ให้เล้าประมูลหารายได้

มีพี่ใจดีคนหนึ่ง ประมูลหนังสือชุดพี่ดินไปในราคา 3300 บาทถ้วน ในฐานะคนเขียนทั้งดีใจและตกใจไปพร้อมๆกัน สำหรับหนังสือราคาชุดละ 700 บาท ขยับเป็น 3300 นั้น มันเกินราคาจริงไปเกือบ 5 เท่า คนเขียนเลยอยากจะทำอะไรให้พี่เค้าเป็นการตอบแทน จากที่เคยประกาศไป เลยมาสรุปที่ Boxet รวบรวมผลงานของคนเขียนเองนี่แหละ โดยจะยุบรวมแต่ละเรื่อง จากเรื่องละสองเล่ม เหลือเพียงเล่มเดียวและทำปกแข็งกระดาษจัวปัง (เหมือนแฮรี่พอตเตอร์) และเปลี่ยนรูปแบบปกใหม่ทั้งหมด และแถมเรื่องคุณคนเดียวแต่เราสองคนไปให้ด้วย ในเมื่อรวมกันได้ 3 เรื่องแล้วก็จะต้องมีแพ็คเกจตามสไตล์ TRomance จึงมาลงตัวที่ Boxet กล่องไม้ขีดกระดาษแข็งปิดผิวกระดาษอาร์ตพิมพ์ลาย 4 สี เคลือบ PVC ด้าน (เนื่องจากคนเขียนเองเคยมีส่วนร่วมในการออกแบบและจัดทำ box แบบนี้แล้วในเรื่องหรือว่าความรักของพี่ figs เลยเป็นแพ็คเกจที่ลงตัวที่สุดสำหรับงานจำนวนน้อยๆนี้ เมื่อแจ้งข่าวให้พี่ที่ประมูลได้ ว่าคนเขียนจะทำแบบนี้ขึ้นมาเพียงแค่สองชุดสำหรับตัวคนเขียนเองและพี่คน ประมูลได้ พี่ได้แนะนำคนเขียนมาว่า ในเมื่อคนเขียนปั้นคุณคนเดียวมาเป็นเล่มแล้วก็เปิดโอกาสให้คนที่อยากเก็บ เรื่องนี้ด้วยเถอะ ส่วนอีกสองเรื่องที่เปลี่ยนปกใหม่และทำเป็นปกแข็ง ก็เปิดไปด้วยเลยเผื่อมีใครที่อยากเก็บจริงๆ ด้วยคำแนะนำและกำลังใจจากหลายๆคน คนเขียนเลยตัดสินใจเปิดให้คนอ่านที่อยากเก็บผลงานเอาไว้นะคะ

****ก่อนอ่านรายละเอียดและจับจอง ให้อ่านคำอธิบายให้ละเอียดก่อนนะคะ (ขอร้องว่าอ่านก่อนนะคะ)






1.เรื่องคุณคนเดียวแต่เราสองคน




1 เล่มจบ จำนวน 200-250 หน้า

หนังสือขนาด 13.5*18.5 cm เล็กกว่า A5 นิดหน่อย (A5 ปกติขนาด 14.8*21 cm) ปกปีกด้านเดียว มีที่คั่นปกติและที่คั่นแม่เหล็กตามมาตรฐาน TRomance

เนื้อหาตั้งแต่ต้นจนจบมีให้อ่านในเล้าเป็ด และไม่ลบเรื่องออกขณะทำการเปิดขายและหลังจากนั้น ในเล่มมีตอนพิเศษให้ 3 ตอนซึ่งไม่มีลงในเล้าเป็ด เป็นตอนที่คนเขียนเพิ่มขึ้นมา ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเนื้อหาหลักหรือส่วนขยายเนื้อหาหลักแต่อย่างใด

ราคา 300 บาท ต่อเล่ม ค่าจัดส่งแบบลงทะเบียน 50 บาท/ชุด







2.Boxets รวมผลงาน 3 เรื่องของ TRomance  ประกอบไปด้วย

เมื่อแหงนมองจันทร์ผมเห็นตะวัน (พี่เมฆพี่ฉาน) จากเดิม 2 เล่มจบ ยุบเหลือ 1 เล่มจบ ปกแข็งกระดาษจัวปัง เนื้อหาภายในเล่มเหมือนที่เคยรวมเล่มไปแล้วทุกประการ


อ่านเรื่องทั้งหมดได้ที่นี่ค่ะ http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=13928.0



[ภูตะวัน vs เพียงดิน] เมียคนนี้มีดีกรีเป็นนักเลง (พี่ดินกับไอ้เสาไฟฟ้า) จากเดิม 2 เล่มจบ ยุบเหลือ 1 เล่มจบ ปกแข็งกระดาษจัวปัง เนื้อหาภายในเล่มเหมือนที่เคยรวมเล่มไปแล้วทุกประการ เพิ่มตอนพิเศษวันวาเลนไทน์ที่ลงเล้าไปหลังจากรวมเล่มให้อีก 1 ตอน

อ่านเรื่องทั้งหมดได้ที่นี่ค่ะ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=18569.0


คุณคนเดียวแต่เราสองคน รายละเอียดตามที่บอกไปแล้วหัวข้อข้างบน

อ่านเรื่องทั้งหมดได้ที่นี่ค่ะ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=20393.0


ราคา Boxet 1 ชุด ราคา 1,700 บาท ค่าจัดส่งชุดละ 75 บาท เป็นพัสดุลงทะเบียนนะคะ


*** Boxet นี้ทำขนาดเดียวสำหรับใส่ผลงานทั้ง 3  เพราะฉะนั้นไม่แยกขายนะคะ

*** สำหรับใครที่ต้องการแยกซื้อไม่ว่าเรื่องพี่ดินหรือพี่เมฆ ชุดละ 750 บาท ค่าจัดส่งชุดละ 65 บาท  (แยกซื้อไม่มี Boxet ให้นะคะ)




รูปแบบกล่องให้ทุกคนนึกถึงภาพกล่องไม้ขีด จะมีถาดสำหรับใส่หนังสือ (ป้องกันขอบหนังสือเวลาสอดเข้าหรือถอดออก) แล้วสวมทับด้วย Box นอกอีกทีค่ะ

ตัวอย่าง box...ลายกล่องเป็นเพียงตัวอย่างนะคะ เนื่องจากคนเขียนยังนึกแบบไม่ออก






ครั้ง นี้เป็น Project พิเศษจริงๆ ต้องขอบคุณพี่ที่ประมูลหนังสือได้ที่สนับสนุนให้คนเขียนเปิดให้คนอ่านทุกๆคน ได้สั่งจองเข้ามา และต้นทุนในการทำในครั้งนี้ สำหรับคนเขียนแล้วเป็นต้นทุนที่สูงมากค่ะ จำนวนที่สั่งทำก็คงจะไม่เยอะเท่าที่เปิดจองรอบปกติ ดังนั้นคนเขียนจะเปิดจองแค่รอบนี้เพียงรอบเดียว ไม่มีรอบเก็บตกอีกแล้วนะคะ และในอนาคตต่อไปข้างหน้า หากจะมี Reprint อีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหน คนเขียนจะกลับไป Reprint เหมือนชุดปกติอย่างที่เคยทำค่ะ

เปิดจองและโอนเงิน วันนี้ ถึง 15 พฤษภาคม ศกนี้ค่ะ
 

คนที่สนใจ mail มาขอรับ Code โอนเงินที่ Mail ด้านล่างนี้นะคะ




ตั้งชื่อเมลล์ว่า สั่งจองหนังสือ...

1.ระบุชื่อคนจองหรือ Login

2.ระบุเรื่องที่ต้องการจอง

2.1 รวมเล่มคุณคนเดียวแต่เราสองคน จำนวน.....เล่ม

2.2 Boxet ประกอบด้วย (พี่ดิน+พี่เมฆ ปกแข็ง และ คุณคนเดียวฯ) จำนวน........ชุด

2.3 แยกซื้อ พี่ดินหรือพี่เมฆ ปกแข็ง อย่างใดอย่างหนึ่ง หรือทั้งสองเรื่อง (ไม่เอา Box) จำนวน.........เล่ม

3.
รอรับ Code โอนเงินทางเมลล์เหมือนเดิมค่ะ


ขอบคุณทุกคนที่ให้การสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ


 :pig4: :pig4: :pig4:




Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-05-2011 02:19:20 โดย Seiki »

ออฟไลน์ Seiki

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 838
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2726/-64


ตอนที่ 1
กี่ปีมาแล้วนะ 5ปี 10ปี ไม่สิ 15 ปีมาแล้วนี่หว่า ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ ที่ผมแหงนหน้ามองไปบนท้องฟ้า
สิ่งที่สะท้อนกลับมาในดวงตาผม ก็มีแต่ “ดวงตะวัน” ไม่ว่าจะเป็นกลางวัน หรือกลางคืน

ทำไมนะเหรอ ......ผมจะเล่าให้ฟัง
ผมมีชื่อสุดหรู ที่ใครๆ เรียกว่า “นายสยมภู” ใช่ นายสยมภู ที่แปลว่าพระอิศวร
หรือผู้ที่เกิดมาได้ด้วยตัวเอง
ซึ่งมันโกหกชัดๆ ผมหนะ เกิดมาจากท้องแม่นี่แหละ เกิดมาทั้งๆที่เค้าไม่อยากให้เกิดหรอก
ผมน่าจะชื่ออย่างอื่น ที่แปลว่า “ผู้ที่เกิดมาจากความผิดพลาด” มากกว่านะ
ชื่อนี้ พ่อผมตั้งให้ ก่อนที่จะทิ้งแม่ไปมีเมียใหม่ ส่วนแม่ หลังจากที่พ่อทิ้งผมไปไม่เท่าไหร่
ผมจำเวลานั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ
แม่ก็ทิ้งผมไปอีกคน แม่คงกลัวจะน้อยหน้าพ่อมั้ง เลยทิ้งผมบ้าง แต่พระเจ้าคงปราณีผมอยู่บ้าง ตรงที่แม่ไม่ได้ทิ้งผมไว้ข้างถนน หรือใต้สะพานลอย แม่เอาผมมาฝากไว้กับเพื่อนสนิท คนที่ผมเรียกว่า “แม่นิ่ม” มาถึงทุกวันนี้

แล้วผม ชีวิตผู้ยิ่งใหญ่อย่างพระอิศวรอย่างผม ตกเป็นข้าทาสบริวารของ “ดวงตะวัน” ได้ยังงัยนะเหรอ
ก็หลังจากที่แม่ยกผมให้ แม่นิ่มแบบฟรีๆ อย่างมีน้ำใจแล้ว ผมก็ย้ายมาอยู่กับแม่นิ่ม ที่หมู่บ้านจัดสรรแห่งนึง
ในเมืองหลวงนี่แหละ

ตอนนั้น ผมกำลังอยู่ในอารมณ์พระเอกมิวสิควีดีโอเพลงเศร้า ผมตั้งชื่อเพลงเศร้าเพลงนั้นว่า “อังคารร้าวราน” แล้วกัน
ก็วันนั้นผมจำได้ว่าเป็นวันอังคาร ตอนที่แม่ โบกมือลาจากผม เดินไปขึ้นรถเก๋งคันโก้ ผมในขณะนั้น ทำได้แต่เพียง ร้องไห้จนตัวโยน โดยมี แม่นิ่มจับมือข้างนึงของผมไว้ มืออีกข้างนึงของแม่นิ่ม ลูบหัวผมอย่างปลอบประโลม รอบๆตัวผม เต็มไปด้วยละอองแห่งความหม่นหมอง ท่ามกลางแดดจ้าของเที่ยงวัน รอบตัวผม เต็มไปด้วยสีเทาดำ อ้างว้าง โดดเดี่ยว เสียงตะโกนเรียกแม่ ที่ไม่ว่าผมจะร้องออกไปดังมากเท่าไหร่ ดูเหมือนว่าแม่ไม่ได้ยินเสียงนั้นของผมด้วยซ้ำ ก็แม่หนะ เดินห่างจากผมออกไปเรื่อยๆ ในขณะที่ชีวิต ตอน 5 ขวบของผม หม่นหมองอย่างที่สุด ผมกำลังเป็นพระเอกมิวสิคอย่างเต็มรูปแบบ
อารมณ์เศร้าของผมในเวลานั้น ถ้าพจน์ อานนท์ มาเห็น ในวันนี้ คงไม่มี มาริโอ้ ในวงการบันเทิงหรอกครับ
หากไม่มีมือนึง ที่ไม่ใช่มือของแม่นิ่ม เข้ามาจับมือผมอีกข้าง ที่แม่นิ่มไม่ได้จับไว้ (จะอธิบายให้งงทำไม)
ผมไม่ขอเรียกว่านั่นคือการจับมือได้มั้ยครับ ผมขอใช้คำว่ากระชากเลยจะถูกกับสิ่งที่เกิดขึ้นมากกว่า
“นี่นาย หลานน้านิ่มใช่มั้ย พอดีเลย เรากำลังหาพวก นายช่วยมาเป็นพวกเราหน่อย” เสียงเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกับผม
นี่แหละครับ  มันคือไอ้ดวงตะวันดวงนั้น ในชีวิตผม ตั้งแต่ 5 ขวบ วันนั้น จน อายุ 20 ปีในวันนี้
ไอ้ดวงตะวันดวงนี้ มันก็ไม่ไปไหน ดวงตะวันดวงนี้นั้น มันชื่อ “ฉานแสง” ครับ ไอ้ฉานมันเข้ามาทำลายบรรยากาศมิวสิควีดีโอผมอย่างหน้าด้านๆ ผสมผสานกับอาการหน้ามึน มันไม่รอคำตอบจากผม ที่ยืนงงเอ๋อแดก หรือแม่นิ่ม ที่ทำหน้าที่นางเอกมิวสิคต่างวัย ปลอบใจผมอยู่เลยครับ มันกระชากผมไม่พอ มันลาก ลาก แล้วก็ลากผม มาที่กำแพงข้างหมู่บ้าน ที่มีบันไดไม้อันใหญ่พอดูสำหรับเด็กอย่างผม วางพาดอยู่
ไอ้ฉาน มันปีนบันไดขึ้นไปก่อนครับ มันขึ้นไปยืนบนขอบกำแพง มองมาทางผม
“ทำไมไม่ขึ้นมาหละ   เร็วๆหน่อยสิ พวกนั้นรออยู่” มันต้องเป็นลูก ผู้กำกับแห่งชาติแน่ๆครับ มันไม่ได้ถามผมแค่คำพูดนะ หน้าตามันหนะ ขมวดกันเป็นเกลียว เพิ่มสิ่งที่มันสงสัยเข้าไปด้วยครับ
แต่ ให้โดเรมอนกับโสนน้อยเรือนงาม เป็นแฟนกันเถอะครับ ก็ไอ้กำแพงนั้นนะ สูงมากนะครับ แล้วทั้งผมและมันหนะ
อายุ 5 ขวบเองนะ ชาติที่แล้ว ไอ้อ้วนนี่ มันคงเกิดเป็นลิงหรือกิ้งก่าแน่ๆ ผมไม่กล้าหรอกครับ ใครจะไปกล้า ผมไม่ใช่พญาวานรนะ สงสัยว่าผมในตอนนั้น คงทดความคิดติดไว้ในใจไม่ได้ คงจะมีสมการอะไรบางอย่างส่งออกมาทางสีหน้าบ้าง
“เอ้า ปีนขึ้นมาสิ เรารอจับอยู่ตรงนี้แหละ ไม่เป็นไรหรอกน่า เราขึ้นมาหลายครั้ง ไม่เคยตกเลยสักครั้ง “
มันคืออะไรครับ  คำพูดนั้น มันคือคำพูดปลุกใจ ให้กำลังใจ ใช่หรือไม่ครับ แล้วทำไม สายตา จิก เยี่ยงไก่ของมันถึงฉายแสงแรงกล้า ลงมาที่ผมละครับ ไม่พอนะ ไอ้พญาวานรมันพูดแล้ว มันก็ยื่นมือรอรับ ดังปากพูดจริงๆครับ
ผมที่ทำใจอยู่นาน ค่อยๆปีนขึ้นไปทีละขั้นบันได พร้อมขาน้อยๆที่สั่นไหว จนมือป้อมๆๆมือนั้นยื่นมาจับมือผมไว้ แล้วกระชากขึ้นไปยืนอยู่เคียงข้างมัน ประมาณว่าฉันจะอยุ่เคียงข้างเธอนั่นแหละครับ เมื่อผมตั้งสติได้ มองไปยังอีกฝั่งของกำแพงจึงรู้ว่า มันคือกองฟางขนาดใหญ่ ไล่ลงมาเป็นสโลปครับ ที่ผมอธิบายได้ขนาดนี้ เพราะตอนนี้ ผมรู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้วหนะสิครับ แต่ผมในตอนนั้นหนะ จำได้ว่าตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่เห็นมาก แล้วไอ้อ้วนที่อยู่ข้างๆผมหนะ ดูมันภูมิใจกับอาการตื่นเต้นของผมมากเลยนะ  ดูตัวมันยืดๆ และแอ่นๆ ยังงัยก็ไม่รู้ หรือว่ามันคือท่าเริ่มต้นที่จะแปลงร่าง
“เดี๊ยวกลิ้งลงไปนะ พวกนั้นรออยู่นานแล้วมั้ง ฝั่งนั้นเป็นโรงเรียน” พอมันพูดจบ มันก็กลิ้งลงไปเยี่ยงนินจาฮาโตริเลยครับ
ส่วนผม ก็ทำตามมัน  อยางหลีกเลี่ยงไม่ได้ นี่ผมว่า ในตอนนั้น ผมลืมนับนะ ว่ามันม้วนตัวลงไปกี่รอบ ผมจะได้ทำสเตปตามมัน ให้สมกับตำแหน่งผู้กำกับแห่งชาติของมัน สนองคุณมันแบบคอมโบ้เซตไปเลยครับ

สังเกตุอะไรกันมั้ยครับ  ว่าผมหนะ ยังไม่มีบทพูดอะไรสักคำเลยนะครับ เฮ้อออ......คนเขียนบทคงขี้เกียจ
ไม่ใช่ครับ ผมหนะ เป็นเด็ก ที่เป็นเด็กจริงๆนะ ไม่ใช่เด็กแต่ตัวอย่างไอ้อ้วนฉานมัน ผมในตอนนั้นยังปรับอารมณ์ไม่ทันครับ
อีกอย่างผมงงกะไอ้ฉานด้วย แต่ผมก็เชื่องนะครับในตอนนั้น ผมไม่คัดค้านอะไรมันสักอย่างเลย แต่ตอนนี้ผม เก่งขึ้นแล้วนะครับ ผมกะไอ้ฉานหนะ เถียงกันแบบไม่มีใครยอมใคร เถียงกันประหนึ่งชิงถ้วยพระราชทานนั่นแหละครับ
ไอ้อ้วนฉาน มันจูงผมลัดเลาะแนวกองฟาง มาตามทางเดิน จนมาเจอสิ่งปลูกสร้าง สองหลังติดกัน กั้นด้วยทางเดินแคบๆจัดแลนด์สเคปด้วยต้นพุดร้อยมาลัย 1 ต้นถ้วน มันคือห้องน้ำนักเรียนหญิงและชายครับ ในตอนนั้นผมไม่คิดอะไรหรอกครับ ผมคิดไม่ออกหนะ แต่พอมาคิดถึงมันในตอนนี้สิครับ
ไอ้ฉานนะไอ้ฉาน มึง มึง เอาอะไรเข้ามาแปดเปื้อนในชีวิตกู ไอ้ ไอ้ ไอ้ ไอ้หล่อเอ้ย......
เอ่อ........ผมเป็นคนตรงๆครับ ด่าอะไรมักด่าตามความจริงเสมอ เฮ้อออออ!!!! ชีวิตผมอันเดอร์มันตลอดแหละครับ


ไอ้ฉานมันพาผมมาเจอ “พวก” ของมันครับ ก็เป็นเด็กรุ่นเดียวกันแหละครับ เป็นลูกครู-อาจารย์ในโรงเรียนนี้หนะครับ โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนมัธยม และพวกของไอ้ฉานบางคน ก็เรียนอนุบาลห้องเดียวกะมันเลยครับ ส่วนบางคนก็เพื่อนข้างห้อง เพื่อนของเพื่อน เยอะอย่างครับเยอะอย่าง นับได้ในตอนนั้นประมาณ 7 คนได้ ไอ้ฉานมันแน่แค่ไหนครับ คิดดู
“เฮ้ยย.....นี่พวกกูคนใหม่ จะมาเล่นกะเรา วันนี้เล่นเดี่ยวแล้วกัน ไม่เล่นหมู่” มาถึงมันก็ยัดเยียดผมเข้าเป็นหนึ่งในพวกมัน
เท่านั้นยังไม่หนำใจจอมบงการอย่างมันครับ มันยังออกคำสั่งเพื่อนคนอื่นๆด้วยครับ นั่นไม่เท่าไหร่ แต่ที่แปลกใจคือ ทุกคนพยักหน้ารับฟังคำสั่งไอ้ฉานกันหมดเลยครับ โอ้ ผมเพิ่งรู้ครับตอนนั้น ว่าไอ้ฉานเป็นหัวโจก เป็นหัวหน้าใหญ่ แล้วเราเล่นอะไรกันหนะเหรอครับ
เล่นซ่อนหาครับ เล่นซ่อนหา ในโลเคชั่นที่ดีที่สุด ในกรุงเทพครับ ห้องน้ำนักเรียนหญิงและชาย ในโรงเรียนมัธยมแห่งนึง
บรรเจิดประเสริฐที่สุดเลยนะผมว่า คนที่คิดเอาสถานที่แห่งนี้ เป็นโลเคชั่นเล่นเกมส์ปัญญาอ่อนนี้ได้ ผมว่ามันต้องมีจินตนาการขั้นเทพ  มันน่าถูกส่งไปออกแบบเมืองใหม่ของดูไบจริง จริงนะครับ

ที่พูดมาทั้งหมด ผมประชดชีวิตครับ.....
โลเคชั่นของพวกผม ไม่ได้สำคัญแค่เป็นที่เล่นซ่อนหาอย่างเดียวนะครับ ด้านหลังห้องน้ำหนะ มีบ่อน้ำที่ก่อขั้นมา สูงท่วมหัวผมในตอนนั้นครับ แต่ในหลายปีต่อมา มันก็เตี้ยพอให้พวกผมปีนขึ้นไป และติ๊ต่างให้มันเป็น สวิมมิ่งพูล ส่วนตัวได้หนะครับ อนาถมั้ยครับชีวิตผม บ่อน้ำนั้นหนะ เป็นบ่อน้ำแบบเปิด สำหรับเก็บน้ำสำรองไว้ใช้ในห้องน้ำนะครับ
ปัจจุบันนี้บางทีที่ผมกะไอ้ฉานเดินไปย้อนอดีตวัยหวาน ก็เห็นพวกนักเรียนโข่ง มันจุ่มเท้าลงไปล้าง บ้าง ทิ้งขยะลงไปตามความคะนองบ้าง แล้วย้อนกลับไปถึงผมในตอนนั้นสิครับ มีแต่โสโครกและโสโครกครับ คิดถึงทีไร กระชากอ๊วกผมได้ทุกที


แต่นั่น มันก็เป็นวันแรกที่ผมได้รู้จักดวงตะวัน ไม่ใช่เหรอครับ หากไม่มีสถานที่แห่งความทรงจำแห่งนั้น
จะมีกันและกันในวันนี้ได้ยังงัย จริงไหมครับ

=========
แล้วเจอกันตอนต่อไปจ้า  :bye2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-03-2010 00:31:15 โดย Seiki »

RAJCHABUT

  • บุคคลทั่วไป
ชื่อเรื่องน่ารักมาครับ

อ่านไปนิดนึง  ขอเจิมก่อน

ออฟไลน์ กว่าจะไร้เดียงสา

  • อาจมีค่าเพียงหยดน้ำ...สักวันจะกลายเป็นฝน
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2118
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +445/-26
นั่นสิ มันได้ถามใครมั้ย ว่าเค้าอยากเป็นพวกกะมันรึเปล่า

ฉานแสงนี่เข้าขั้นเกรียนนะเนี่ยเรา

กดคนโพสเน้นๆ พอเป็นพิธีค่ะ

 :laugh:

ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +740/-5
+1 ต้อนรับเรื่องใหม่จ้า
ท่าทางน่าติดตามดีมีอารมณ์แบบดราม่านิดๆ โรแม้นนิดหน่อย
แล้วจะมาเป็นกำลังใจให้น๊า
นิว(ยิ้มๆ)

OhJa

  • บุคคลทั่วไป
น่าสนุกอ่ะ

+1 จัดไป

Solar cell

  • บุคคลทั่วไป
แวะเอาดอกไม้มาให้กั๊บป๋ม  :L2:

Little Devil

  • บุคคลทั่วไป
 :L2: รับเรื่องใหม่ด้วย


+1

ออฟไลน์ nOn†ღ

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4390
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +502/-6
ตามมาเจิมเรื่องใหม่ด้วยคน  :mc4:

เรื่องน่ารักดีจ้ะ เเล้วจะรออ่านตอนต่อนะ  :L2:

อยากรู้ว่าเมื่อไหร่สยมภู จะเอื้อยเอ่ยออกมาซะที

ออฟไลน์ Pa Pao

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 481
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +824/-1
ขอให้มีคนอ่านเยอะๆ นะ พยายามต่อไปล่ะกัน หวังว่าคงไม่ประสาทแด๊กซะก่อนนะ แค่นี้ก็มีอะไรต้องทำเยอะแล้วไม่ใช่เหรอ  :jul3:

ให้กำลังใจเสร็จแระ ไปแระ :a1:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-03-2010 12:59:17 โดย Pa Pao »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






C2U

  • บุคคลทั่วไป
จะรออ่านตอนต่อไปนะ   :L2:

สุดโฉด

  • บุคคลทั่วไป
มารอตอนต่อไปคับ

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11343
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2404/-22
มันจะฮา หรือมันจะเศร้าอะ  :z2:

chocolate

  • บุคคลทั่วไป
โอ้ยยยย จะดราม่าไปไหน  หวังว่าตอนต่อไปคงไม่ดราม่านะ 

ออฟไลน์ เกริด้า(๐-*-๐)v

  • ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้นแหละ
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +349/-29
เข้ามาเพราะชื่อเรื่องเลยนะเนี่ยยยย ^^ อย่าให้จบเศร้าเป็นพอ รอตอนต่อไปอยู่นะ  :L2:

ออฟไลน์ Seiki

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 838
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2726/-64
มาแล้วจ้าสำหรับตอนที่สอง จะไปขู่คนเขียนให้นะว่าห้ามจบเศร้า  :z1:
ขอบคุณทุกคอมเมนท์นะจ๊ะ ถ้าคนโพสกดบวกได้มะไหร่จะรีบไล่แจกเลย  

ขออภัยถ้าหากมีข้อผิดพลาด
 o1
======================================
ตอนที่ 2

วันแรกแห่งการรู้จักไอ้ฉาน และเพื่อนใหม่ในวันนั้น จบลงเวลาเย็นๆเกือบพลบค่ำครับ ดีนะวันนั้นผมได้เล่นเป็นผู้ซ่อนตลอด
ถ้าผมต้องเป็นผู้หานะครับ ไม่อยากจะคิดเลยว่า ผมต้องเป็นผู้หามันทุกตาไปนั่นแหละครับ ก็ผมหนะรู้จักชื่อเพื่อนซะที่ไหนละครับ แม้แต่ชื่อไอ้ฉาน ผมยังมารู้จักที่บ้าน หลังจากมันเอาผมมาคืน แม่นิ่มเลยครับ
“น้านิ่มๆ ฉานเอาหลานน้ามาคืนครับ วันหลังจะยืมไปใหม่ ว่าแต่หลานน้ากลับวันไหนเหรอ” มันพ่นออกมาเป็นลาวาไหลเลยครับ
“ ฉาน  เมฆหนะ จะมาอยู่กับน้านิ่มนะ เมฆเป็นลูกบุญธรรมน้านิ่ม เดี๋ยวก็จะไปเรียนโรงเรียนเดียวกับฉาน น้าฝากเมฆด้วยนะ”
น้านิ่มแนะนำผมให้ไอ้ฉานรู้จักครับ มันพยักหน้าหงึกหงัก อย่างกะผู้ใหญ่  ชิส์ ไอ้แก่แดดเอ้ย
“เราชื่อฉาน  อยู่บ้านติดกะน้านิ่ม ยินดีที่ได้รู้จักนะ” โห มันหน้ามึนมั้ยละครับ มันลักพาตัวผมไปเล่นกะมันอยู่ครึ่งวัน
มันเพิ่งมาแนะนำตัวเองกะผมตอนนี้นี่นะ แถมคำพูดคำจายังกะถอดออกมาจากละคร

ครับ แล้วหลังจากวันนั้น ไอ้ฉานมันก็ยัดเยียดตัวมันเองเข้ามาเป็นดวงตะวันของผม โดยที่ผมเองไม่ได้เรียกร้อง
(ในตอนแรก) แต่กลับขาดไม่ได้ในตอนหลัง เอ๊ะ ยังไง ตกลงผมรู้สึกยังงัยกับมันกันแน่อะเหรอครับ
ตอนแรก รำคาญมันมากครับ เพราะมันหนะทำตัวประหนึ่งผู้กำกับชีวิตผมเลยครับ
ผมว่านะถ้ามันกำหนดทางเดินระบบหายใจผมได้ มันคงทำอะครับ ส่วนความดีของมันอะเหรอครับ ก็พอจะมีอยู่บ้างอะนะ
อย่างแรกเลย มันคุ้มกะลาหัวผมได้ ตั้งแต่ตอนนั้น จน เอ่อ จนถึงตอนนี้เลยอะนะ ผมจำได้ว่า ตั้งแต่รู้จักกับมันมา
ผมยังไม่เคยได้ออกสเต็ปสมชายจดปลายเท้าเลยครับ มีเรื่องกับคนอื่นทีไรมันจะเสนอหน้ามาออกสเต็ปนั้นแทนผมทุกครั้งไป
ผมไม่เคยเจ็บตัวครับ ถ้ามันอยู่ แต่ผมลำบาก ที่ต้องดูแลมัน (ถ้ามันได้ร่องรอยแห่งเกียรติยศกลับมานะ)
มันดูแลผมทุกอย่างครับ เรียกว่าออกแนวบงการ ทั้งด้านการเรียน ที่มันเองอยากเป็นสถาปนิกหนุ่มในอนาคตข้างหน้า
ส่วนผม อยากเป็นดีไซน์เนอร์ออกแบบพวกแพ็คเกจจิ้ง ถึงจะไปด้วยกันได้ แต่คนละไลน์คนละฟิวเลยนะครับ
ผมไม่มีความจำเป็นแต่อย่างใด ที่จะต้องเรียนสายวิทย์-คณิต ที่ยากฉิบหาย จะยากไปไหน จะเรียนไปทำไมมากมายก็ไม่รู้
แต่ก็ต้องจำใจเรียน เพราะไอ้ฉานมันต้องเรียนสายนี้ครับ มันถึงจะเอนท์สะท้านเข้าถาปัตย์ได้ แต่มันเก่งครับ
ด้วยความเก่งของมัน ที่เรียนไปโดดไป ก็ยังได้คะแนนดี ส่วนผมนั้นจะสอบแต่ละที ต้องทำหน้าละห้อย
ให้มันติวให้ ทั้งๆที่ผมหนะ เข้าเรียนทุกครั้งนะครับ ไม่ได้โดดครั้งเว้นครั้งแบบมัน ผมยังเรียนสู้มันไม่ได้
แต่ไม่เป็นไรครับ ผมเรียนประดับบารมี ไม่ได้ใช้มากแบบไอ้ฉาน

ไอ้ฉาน มันเป็นทั้งเพื่อนสนิท เป็นพี่ (มันแก่เดือนครับ) เป็นผู้ปกครอง (มันยังอุตส่าห์เบียดเบียนหน้าที่แม่นิ่มของผมนะครับ)
มันอยู่กับผมทุกสถานการณ์ครับ แต่ทุกสถานการณ์นั้น ผมกับมันไม่ได้คุยกันดีๆหรอกนะครับ ก็ไอ้ฉานหนะมันกวนตีน
เพื่อนถามผมอยู่บ่อยๆ ว่าสนิทกับมันได้งัย ในเมื่อมองจากภายนอกแล้ว ผมกะมันกัดกันขนาดนี้ น่าจะเป็นศัตรูกันมากกว่า
ครับ มันก็ใช่นะครับ แต่ไม่ใช่สำหรับผมและไอ้ฉาน เพราะความสัมพันธ์ของผมกับมัน ต้องขูดเอาเนื้อเยื่อบางๆ
แล้วมองผ่านกล้องจุลทรรศน์ครับ ถึงจะเห็น  มันก็มีมุมดีๆของมัน แต่ไม่มีใครได้เห็น นอกจากผม (มั้งนะ)
มุมดีๆของมันอีกอย่างนึงก็คือ มันจะเป็นเดือดเป็นแค้นแทนผมทุกครั้งไป ถ้าหากมีใครมาล้อผม ทำนอง ไอ้ลูกพ่อแม่ทิ้ง
ไอ้เด็กเก็บมาเลี้ยง ไอ้เด็กข้างถนน ไอ้ฉานมันเอาตายครับ ส่วนมุมที่น่าหมั่นไส้ของมันนะเหรอครับ
มันหล่อ เข้ม ยิ้มแล้วโลกสดใส สาวตรึมมากครับ ส่วนผม หน้าตาดี ยิ้มทีมีเขี้ยวข้างเดียว แต่ผู้ชายอย่างผม ไม่มีใครชมว่าหล่อครับ ร้อยละ 99 ชมว่าน่ารัก ผมสาวไม่ตรึมแบบไอ้ฉานนะครับ สาวไหนเข้าใกล้ผม ไอ้ฉานมันระราน จนเค้าทนไม่ได้
ถอยกลับไปเองนั่นแหละครับ ผมเคืองมันจนกลายเป็นความชินชา ส่วนมันนะเหรอครับ มีสาวมาให้ชิมเป็นว่าเล่น
แต่มันไม่จริงจังกับใครนะครับ มันบอกตอบสนองเค้าแค่พอไม่เสียน้ำใจ ส่วนจะให้จริงจังนั้น มันไม่อยากมีภาระครับ
มันบอกมันไม่อยากอยู่แบบ 3 คนผัวเมีย  มันบอกอยากอยู่แบบผัวเดียวเมียเดียวกับผม ครับ ใช่กับผม
แต่ไม่ต้องตกใจไปหรอกนะครับ ไอ้ฉาน มันพูดแบบนี้กับเพื่อนผม และเพื่อนมัน จนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

แต่.......มันผิดปกติต่อคนอื่น ก็ตอนที่

“ไอ้เมฆ โว้ย ไอ้เมฆ อยู่ไหนวะ เมฆ เมฆ “ เสียงเรียกมาแต่ไกล แต่ตอนนี้นั้นผมสั่นจนทำอะไรไม่ถูก ครับ เพราะตอนนี้ผมอยู่ในห้องนอนส่วนตัว บนหอพักสุดหรูติด มหาวิทยาลัย ไกลจากตัวเมืองพอควรครับ ผมกับไอ้ฉาน มาอยู่หอพักที่นี่ตอนอยู่ปีหนึ่ง ที่มันบังคับให้ผมเอ็นท์ที่เดียวกับมัน แต่มันยังปราณีให้ผมเรียนคณะที่ผมชอบ แม่นิ่มกะพ่อแม่มัน ลงความเห็นให้ผมกะมันมาอยู่หอพัก เดียวกัน ห้องเดียวกัน แค่แยกห้องนอนเท่านั้นครับ ก็บอกแล้วว่าหอพักผมหรู 2ห้องนอน 2ห้องน้ำ 1ห้อง living และอีก 1 แพนทรี แถมมีระเบียง จัดแลนด์สเคปอย่างดี ฝีมือผมกะไอ้ฉานประสานมือกันครับ
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ผมสั่น  ประเด็นมันอยู่ที่
ในห้องนอนผมตอนนี้ มีนารี นางหนึ่ง ที่ผมได้ติดไม้ติดมือมาจากพี่รหัสเรียกให้ เป็นสาวไซไลน์เกรดเอ  ผมพาเธอมาหลังจากเรากินเลี้ยงสายรหัสกันเมื่อตอนหัวค่ำ พอได้เวลาก็แยกย้ายกันมานี่แหละครับ ลำพังแค่ผมกะเธอนั่งมองหน้ากันท่ามกลางความเงียบของราตรีนี้ ก็สั่นพอแล้ว ผมไม่ใช่ไอ้ฉานตรงที่ ของแบบนี้กะใครก็ได้นะครับ ผมไม่เคยขึ้นครู และผมก็ไม่รู้ว่า จะต้องเริ่มยังงัย กะคนแปลกหน้า ที่ยังไม่เคยถามชื่อกัน  ผมเลยนั่งเงียบแข่งกะเวลาอยู่นี่หละครับ ไม่มีคำพูดใด ใด หลุดจากปากเธอ ตั้งแต่เราขึ้นห้องมาด้วยกัน พอๆๆกับที่ผมเองก็ไม่รู้จะชวนเธอคุยเรื่องอะไร แถมตอนนี้ โมเม็นท์นี้ เสียงเรียกของไอ้ฉาน ที่ลอยมาจากหน้าห้องจากการคาดคะเนด้วยหูผม เสียงนั้นลอยเข้ามาเรื่อย เรื่อย ใจผมก็สั่นจนแทบจะระเบิด จนกระทั่ง
กริ๊ก กริ๊ก ปัง เสียงกระแทกประตู ที่กระทบกับผนังห้อง มีพลังพอที่จะกระชากหน้าผม และเธอให้หันหน้าไปทางต้นเสียงครับ  ไอ้ฉานที่ตอนนี้หน้ามันประมาณ ว่าฆ่าคนได้เพียงใช้สายตามอง จ้องผมมาที่ผม สะดุ้งสุดตัวเลยสิครับ
ไม่พอ มันยังเผื่อแผ่ไปให้ คนข้างๆผมตอนนั้นด้วย  แอบปลายสายตาไปมอง ปรากฎว่าเธอเองก็สะดุ้งตกใจ ไม้แพ้ผมครับ
“เมฆ กูหาตั้งนาน ออกไปหาซื้อดินสอเป็นเพื่อนกูหน่อย” โห กูกลัวแทบตาย กับใบหน้าแทบฆ่าคนได้ของมึง เหี้ย กูตกใจฟรีไปล่วงหน้า สรุปว่าไม่คุ้ม ว่าแต่ สาดเหอะ ดินสอบ้านพ่อมึงสิ มีขายตอนตีหนึ่งตีสอง
“ ขอโทษครับ ผมขอตัวเมียผม ออกไปซื้ออุปกรณ์การเรียนก่อนนะครับ จะติดรถผมไปหน้ามหาลัยมั้ย” มันยังมีน้ำใจเผื่อแผ่ไปยังผู้หญิงคนนั้นครับ แหม ประเสริฐจริง จริงนะมึง แต่ถ้ามึงช่างสังเกตุนิดนึงนะ มึงจะเห็นว่า เธอหน้าซีดเผือด จ้องมาที่ผมกะมัน สลับกันไปมา ดวงตาเบิกโพลง บ่งบอกให้รู้ว่า เธอตกใจมากกว่าเสียงประตูกระแทกฝาเมื่อกี้เป็นไหน ๆ
ผมเอะใจว่า เธอคงตกใจที่ไอ้ฉานเรียกผมว่าเมียนั่นแหละครับ ผมได้แต่ถอนหายใจ โดยทำอะไรไม่ได้  
เดินตามไอ้ฉานออกไปรอเธอตรงห้องนั่งเล่นครับ ให้เวลาเธอทำใจนิดนึงครับ
“ฉานมึงเห็นมั้ย เค้าตกใจมากเลยนะ พูดอะไร มึงดูบ้าง เค้าไม่ใช่เพื่อนพวกเรานะเว้ย เค้าตกใจจริงแน่กูว่า”
จริงๆนะครับ จนตอนนี้ เธอยังไม่ออกมาจากห้องผมเลย
“ทำไม กูจะพูดตอนไหนก็เรื่องของกูเหอะ นี่จะออกไปยังเนี่ย “ นอกจากจิตสำนึกมันไม่มีแล้ว มันยังเหวี่ยงอีกครับ
ยังไม่ทันที่พวกผมจะตอบโต้อะไรกันต่อ ก็พบว่าเธอออกมาจากห้องผมครับ ออกมายืนประมาณว่า จะพูดดีมั้ย
ถ้าพูดอะไรไอ้ฉานจะเดินไปเด็ดคอเธอมาจิ้มน้ำพริกหรือเปล่า ผมเองก็ลุ้นครับ บรรยากาศแบบนี้ ผมอยากช่วยเธอนะครับ
แต่ว่า ผมเฉยไว้ก่อนจะดีกว่านะ
“เอ่อ เราจะบอกว่าไม่เป็นไร เราอารถมา จอดไว้แถวนี้แหละ “ นั่นไง ผมว่าแล้ว ว่าสาวไซด์ไลน์เกรดประมาณเธอ
ไม่น่าจะนั่งแท็กซี่มาพบแขกหรอก เธอสวยมากครับ ผมว่านะ เป็นนางเอกได้สบายๆเลยหละ
แต่ผมก็ไม่รู้นะว่าทำไมเธอเลือกทำอาชีพนี้ ดูดีดี เธอน่าจะยังเรียนอยู่ แต่คงจะเป็นคนละมหาลัยกะผมละครับ
“ได้เงินแล้วใช่มั้ย ยังขาดเหลืออะไรตรงไหนหรือเปล่า” ไอ้ฉานครับไอ้ฉาน มันถามไปอย่างแสนรู้
เงินหนะเธอได้ไปจากพี่รหัสผมก่อนมากับผมแล้วครับ แต่ที่เธอยังไม่ได้หนะ คือยังไม่ได้มีอะไรกับผมนี่แหละครับ
หรือว่าเธอจะเกรงใจตรงจุดนี้
“งั้นผมกะเมียขอตัวนะ ส่วนเงินนั่นหนะ เก็บไว้เถอะ ไม่ใช่เงินผมกะเมีย ผมไม่ซีเรียส” แน่สิ มันจะซีเรียสหาดาวพลูโตไปทำไม
ในเมื่อไม่ใช่เงินผมและไม่ใช่เงินมัน มันพูดจบ มันเบี่ยงตัวให้ผู้หญิงคนนั้น ออกจากห้องไปก่อนครับ
ก่อนที่มันจะดึงผมออกมาแล้วล็อคห้อง
“ฉาน ป่านนี้แล้ว มึงจะไปไหนวะ” ผมยัง งง อยู่ครับ นี่มันตีหนึ่งตีสองแล้วนะครับ ขนาดผับยังปิดแล้ว
แล้วดินสอร้านไหนที่เปิดรอมันเข้าไปใช้บริการเหรอครับ ผมอยู่กะมันมาตั้งแต่เด็ก มุขข้ออ้างของมัน ทำไมผมจะไม่รู้
แต่ขอโทษเถอะครับ มุขนี้ของมัน นอนเซ็นส์เป็นที่สุดครับ
“ไปซื้อดินสองัย” แหนะ ยังแถได้อีกนะมึง กูละอ่อนใจ
“ดินสออะไร ของกูก็มีนะ มึงเอาไปใช้ก่อนได้ กูมีหลายแบบ” ครับของผมหนะ มีตั้งแต่ HB ยัน EE
ถ้าค้นดีๆผมว่าผมมีเกรยองด้วยนะ แอ๊ดว๊านไม่หยอกหรอกผมเนี่ย
“ไม่ได้หรอก ดินสอมึงหนะให้คัตเตอร์เหลา แต่ดินสอกูใช้โม่เหลา” อ๋อ มันหมายถึงดินสอเขียนแบบการัญด๊าช
ครับ มีอย่างเดียวแหละถ้าใช้โม่เหลา แต่ ดินสอที่ผมมีอยู่ก็เขียนแบบได้นะ มันมั่วแน่ๆ
“แล้วเวลาลบ มึงใช้อะไรลบ” นี่ครับ มันสับขาหลอกผม ผมต้องเอามั่งครับ อยู่กับมัน ต้องตามมันให้ทันครับ
“ยางลบสิมึง ดินสอ มันลบด้วยอย่างอื่นได้ด้วยเหรอ” คำพูดคงไม่พอครับ เพราะมันเอามือมัน
กระแทกหน้าผากผมไปด้วยหนึ่งที เริ่มจนมุมสิมึง ถึงได้เล่นไม้นี้กะกู
“ ได้สิ ตอนป.สาม มึงยังใช้น้ำลายลบอยู่นะ กูจำได้” ประจำครับมัน เรื่องทำอะไรตรงข้ามกะหน้าตา
นี่ผมว่ามันก้อหนึ่งในยุทธจักรนะ
“มึงเป็นอะไรวะฉาน หงุดหงิดอะไร ไหนๆก็ออกมาแล้ว ไปกินต้มเลือดหมูกันมั้ย” มันหงุดหงิดอยู่ครับ
ต้องเอาใจมันนิด พูดดีกะมันหน่อย เดี๊ยวมันก็คายออกมาครับ โฮะ โฮะ นิสัยนี้ของมัน ผมจับทางได้
ตั้งแต่อนุบาลสาม แมร่ง ของแบบนี้มันเสมอต้นเสมอปลายมากครับ
“มึงไปกินเหล้ากะพวกพี่เด่น ทำไมไม่บอกกู แล้วหิ้วกะหรี่ขึ้นห้องอีก มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบ” เห็นมั้ยครับ ไม่ทันไร
เรื่องที่มันหงุดหงิดใจก็คายออกมา อ่านง่ายยิ่งกว่านิยายเล่มละสิบห้าบาทอีกนะครับ มันเนี่ย ว่าแต่
มันไม่ชอบตรงไหนครับ ตรงที่ผมไปกินเหล้ากะพี่รหัสแล้วไม่แจ้งให้มันทราบ
หรือเรื่องที่ผมหิ้วเธอคนนั้นขึ้นไปแล้วมันไม่ได้ด้วย แต่นี่พี่รหัสผมนะครับ แล้วค่าตัวเธอคนนั้น
ไม่น่าจะต่ำว่า สี่พันนะผมว่า ถ้าพี่รหัสผมใจป๋า หาให้มันด้วยเนี่ย พี่รหัสผมคงกินข้าวผสมน้ำตาแน่ครับ
ถึงแม้ว่าพี่รหัสผมนั้นจะรวยมากก็เหอะ
“ พอดีพี่เค้าบอกกระทันหันหนะ ส่วนผู้หญิงคนนั้นอ่ะ พี่เค้ายัดใส่มือให้ จะปฎิเสธ กูก็ไม่กล้า
เลยพามาที่ห้องก่อน แต่กูไม่ได้ทำอะไรเค้านะ แต่กูกลัวพี่เด่นติดตามผลหลังการใช้ กูเลยพาเข้าห้องกูไปแค่นั้นเอง”
ผมพ่นพรวดออกมารวดเดียวเลยครับ มันเรื่องจริงนะที่ว่าพี่รหัสผมอาจจะมาติดตามผล พี่รหัสผมไม่ธรรมดาครับ
เรื่องนี้ผมต้องป้องกันตัวเองไว้ก่อน ประสบการณ์สอนผมไว้ครับ
“ถึงว่า ยัยนั่นแมร่งทำหน้าเอ๋อ เหรอหรา ที่แท้ได้ตังค์แต่ไม่ได้เสียวนี่เอง” ปากมันเริ่มเหยียดยิ้มแล้วครับ
มือมันก็ล้วงกระเป๋า นั่นเป็นนิมิตหมายที่ดีที่ผมรู้ว่ามันหายหงุดหงิดแล้ว
“ตกลงมึงจะกินต้มเลือดหมูใช่มั้ย” นั่นไงครับ มันหายแล้วจริงๆด้วย ไอ้เห็นแก่กินเอ้ยยยยยยยย
“ยิ้มรัย มีความผิดติดตัวอยู่นะมึงหนะ แมร่ง เป็นเมียแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน เผลอแป๊บเดียว แมร่งมีชู้”
อ้าวผมยิ้มอยู่เหรอครับ ลองเอานิ้วแตะๆแถวริมฝีปากดู ฉิบหายแล้วกู ยิ้มอยู่จริงด้วย จะด่าที่มันปากเสีย
เป็นอันพับเก็บไปครับ นัดนี้มันชนะครับมันชนะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-03-2010 04:03:59 โดย Seiki »

ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +740/-5
 :z2: :z2: :z2:
ความรู้สึกๆลึกต่างรู้ดี อยู่แค่ว่าจะทำความเข้าใจกับมันได้มากน้อยแค่ไหน...
จากการกระทำ หรือ จากคำพูด หรือ การแสดงความเป็นห่วงออกนอกหน้าเรื่องผู้หญิง...
หลายๆอย่างทำให้คิด และกลัวจนถึงเป้นกังวลจริงไหม เมฆ อิอิ
แล้วจะรออ่านต่อ เป็นกำลังใจให้น๊า
นิว(ยิ้มๆ)

ออฟไลน์ เกริด้า(๐-*-๐)v

  • ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้นแหละ
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +349/-29
อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย~ น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกได้อีกอ่ะ  :o8:

เพื่อนกันที่ไหนเรียกผัวๆเมียๆกันล่ะเคอะ  :impress2: :give2:

ยิ่งนายฉานนี่ท่าทางคิดเอาจริงตั้งแต่เด็ก งี้เมฆก็หนีไปไหนไม่รอดหรอกเคอะ  :m12:


รอตอนต่อไป  :L2:


Ps.ขอบคุณคนโพสด้วยนะคะ o14 แล้วอย่าลืมไปขู่นะ

Little Devil

  • บุคคลทั่วไป
ชัดเจนกว่านี้ซินายฉาน

มาอัพเร็วดี ขอบคุณนะ  :L2:



+1



ออฟไลน์ nOn†ღ

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4390
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +502/-6
รู้ทางกันแต่ยังไม่รู้ใจกันละสิคู่นี้ 

รอลุ้นกันต่อไปจ้ะ  :L2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ JJHJJH

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3472
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +293/-2
มาเชียร์ฉานด้วยคน

thx ไร้ท์เตอร์ค่ะ

chocolate

  • บุคคลทั่วไป
คนนึงถาปัต อีกคนไรอะ อิอิ 


C2U

  • บุคคลทั่วไป
แหม  ฉาน ขี้หวงจิงนะ
แต่น่ารักมากกก 

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11343
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2404/-22
ตอนนี้เป็นเมียในนาม เมื่อไหร่จะกดล่ะเนี่ย  :laugh: มันจะเร็วไปมั้ย คึคึ

OhJa

  • บุคคลทั่วไป
น่ารักดีอ่ะ  ชอบๆ :-[

ออฟไลน์ กว่าจะไร้เดียงสา

  • อาจมีค่าเพียงหยดน้ำ...สักวันจะกลายเป็นฝน
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2118
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +445/-26
ฉานมันไม่กล้าให้เมฆขึ้นครู

เพราะกลัวเมฆ จะทำไม่เป็น

แล้วจะขายขี้หน้ามาถึงเพื่อนสนิทอย่างฉานหรือเปล่า


อย่างว่าเนอะ ของแบบนี้ มันผูกพันธ์กันมาตั้งแต่เด็ก

กว่าจะรู้ว่ารักกันแบบไหน

ต้องใช้เวลา (รึเปล่า)

chocolate

  • บุคคลทั่วไป
ใช่เหรอออออ อิอิ

ออฟไลน์ dahlia

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4239
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +695/-4
ชอบชื่อเรื่องนี้จังเลย  :m1:

ออฟไลน์ Seiki

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 838
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2726/-64
เข็นมาได้อีกตอนแล้ว  :mc4: เชิญติดตามความคืบหน้าของนายฉานกะนุ้งเมฆได้เลยจ้า

==============================


ตอนที่ 3

เราสองคนลงลิฟท์มาลานจอดรถใต้หอครับ รถที่ทั้งผมและมันเป็นเจ้าของ ใช่ครับทั้งผมและทั้งมันมีชื่อเป็น
เจ้าของรถคันนี้อภินันทนาการมาจากพ่อแม่มันและแม่นิ่มผมอีกทีครับ เค้าสามัคคีกันซื้อให้ตอนผมกะมัน
เอนท์ติดนั่นแหละครับออสตินมินิ สีทูโทน มันชอบสีดำ ผมชอบสีขาวครีม เลยออกมาเป็น มินิสีดำหลังคาคาดครีม
ครับ คุณอ่านไม่ผิดแต่อย่างใดครับ ผมกับมันเป็นเจ้าของรถกันคนละครึ่ง แต่ทำไม สีที่ผมชอบจึงได้แค่
สีคาดหลังคานะเหรอครับ ก็ผมนะ เป็นใครหละครับ ผมมันนายสยมภูก็จริงนะครับ แต่ไม่ว่าอะไร
ผมก็แพ้มันตลอดแหละครับ พ่อแม่มันถึงจะเอ็นดูผมมาก แต่แม่นิ่มสิครับ หลงมันยังกะอะไรดี มันเก่งครับ
เรื่องเข้าหาผู้ใหญ่ต้องยกให้มัน ก็ยังดีที่มันยังมีสีที่ผมชอบอยู่บ้าง หยวนๆครับ เป็นพระเอกต้องจิตใจดี
เราออกมากินต้มเลือดหมู เจ้าประจำ ที่เวลาผมกะมัน เมากันมาทีไร ใช้ต้มเลือดหมู เป็นอาหารย้อมใจตอนใกล้สว่าง
“พรุ่งนี้มีเรียนกี่โมง” ระหว่างที่นั่งรอต้มเลือดหมู มันถามผมครับ
“บ่ายโมง ทำไมเหรอ” นานๆมันถามเวลาเรียนทีนึงครับ ผมว่านะ ผมกะมันห่างกัน
ก็ตอนแยกย้ายกันไปเรียนคณะใครคณะมันนี่แหละครับ
“งั้นดี ตอนเช้ากูมีเรียนสิบโมง มึงไปเรียนกะกูด้วยนะ” อ้าว เชี่ยแล้วมั้ย ผมมีเรียนบ่าย อยากจะนอนตื่นสายบ้างอะไรบ้าง
นี่มันจะลากผมไปเรียนด้วยทำไม มันเรียนเก่งกว่าผมเป็นไหนๆ จะเอาผมไปเกะกะทำไมเนี่ย
“ก็กูมีเรียนกฎหมาย สาระมันเยอะ กูเก็บไม่หมดหรอก มาช่วยกูเก็บหน่อยสิ มึงอย่าลีลามาก มีความผิดอยู่นะมึงหนะ”
อ้าว ฉิบหาย กูคิดว่าประเด็นนี้ศาลยกฟ้องไปแล้ว ทำไมมึงยังเอาออกมาอุธรอีกเนี่ย สาดดดด  แล้วประเด็นนี้ผมผิดตรงไหน ยังไม่เข้าใจอยู่ แล้วมันจะเอามาอ้างกะผม ยันลูกบวชเลยมั้ยเนี่ย
“แต่มันเช้านะมึง อีกอย่างกฎหมายก่อสร้างของมึง ไม่เกี่ยวกะกูเลยนะ กูไม่ต้องมีส่วนร่วมก็ไม่เป็นไรมั้ง”
“ตอนนี้มันไม่เกี่ยวใช่ปะ” ผมรีบพยักหน้ารัวเลยครับ ผมเรียนศิลปะกรรม ออกแบบบรรจุภัณฑ์นะครับ
กฎหมายก่อสร้างห่างไกลจากผมมากครับ เรียกได้ว่า รังสิตกะพุทธมณฑลสาย 5 เลยก็ว่าได้
“เดียวพรุ่งนี้มันก็เกี่ยวกะมึงเองแหละ ถ้ามึงเข้าเรียนกะกูอะ” สรุปว่าแพ้อีกเกมส์ครับ นี่ผมเถียงมันเพื่อพบเจอกับ
ความพ่ายแพ้ของตัวเองใช่มั้ยครับ
“ทีหลังเวลาใครให้อะไร ก็อย่าใจง่ายหยิบติดมือมาอีกนะ” อ้าว นี่ตกลง มีต่อภาคสองเหรอครับเนี่ย
ผมคิดว่ามันจบไปแล้ว
“ดูดีๆ ก่อนนะมึง ถ้าเห็นอะไรไม่ถูกไม่ควร ก็ทิ้งขยะไปใต้หอนั่นแหละ” แมร่ง นี่มันพูดถึงคน หรือเปลือกมังคุดวะ
ที่ว่าถ้าเก็บขึ้นมาแล้วจะเน่าใส่ห้อง
“อ้าวฉาน ตกลงมึงเจอเมฆที่ไหนวะ เห็นว่ามึงหามันทั้งมหาลัย ลามไปถึงตลาดหลัง ม. “ ไอ้ยอนครับ
เพื่อนคณะผมนี่แหละ แต่รู้จักกะไอ้ฉาน เพราะมันไปเดินแบบที่คณะผมบ่อยๆอะครับ
“เออ เจอมันที่ถังขยะของเทศบาล เค้ากำลังใส่ถุงดำพอดี “ มันยังออกสะเก็ดเหวี่ยงผมไปโดนเพื่อนผม
แบบละลอกคลื่นครับ
“มึงกะไอ้เมฆเนี่ย ยังกะรักยมเลยนะเว้ย แมร่งต้องติดกันตลอด ขาดกันไม่ได้ ขาดกันแล้วไม่ขลัง”
“เออ ก็เมียกูทั้งคน ขาดมันไป ลูกกูก็กำพร้าดิ” ไม่แผ่วหรอกคับมัน หมาในปากแตกสปอร์ตลอดเวลา
ผมว่าก่อนที่บรรยากาศจะรื่นเริงไปมากกว่านี้ ผมต้องหาวิธีเบรค

“ยอน กินข้าวกะพวกกูมั้ย จะไปไหนหรือปล่าว” ผมเบี่ยงเบนประเด็นที่เป็นข่าวออกไปก่อนครับ
“เอาเลยกูกินแล้ว ป่านนี้แล้ว กูจะไปชิงดำหวะ” มันหมายถึงโต๊ะสนุกเกอร์แบบโต้รุ่งครับ
“กูไปก่อนนะ “ มันหันไปบอกไอ้ฉานครับ “เมฆจ๋า พี่ยอนไปฝึกมือก่อนนะ จุ๊บๆ” มันไม่พูดปล่าวครับ
มันเอานิ้วมาบิดแก้มผมแต่พองาม แต่เจ็บจริงครับ ผมรู้ว่ามันคงหมั่นไส้ อาการปากยื่นๆ จมูกรั้นๆของไอ้ฉาน
ตอนนี้แหละครับ แต่ ไอ้ฉานนะครับ ไอ้ฉาน เล่นกะใครผมไม่ว่า แต่กะไอ้ฉานนี่ตัวใครตัวมันครับ
เพราะหลังจากที่มันบิดแก้มผม ยังไม่ทันจะดึงมือออก เท่านั้นแหละครับ สิ่งที่ตามมาคือ
รองพระบาทเชิงงอนของไอ้ฉาน เตะเข้าพอดีพอดิบที่หน้าแข้งไอ้ยอนครับ ความรุนแรงของมันไม่มากไม่น้อย
แค่พอให้ไอ้ยอนมักชักขาขึ้นทันที พร้อมกับซี๊ดปากพร้อมกันเป็นจังหวะสามช่าเลย แค่นั้นเองครับ แค่นั้นเองจริงๆ
ไม่อยากบอกว่า ในใจลึกๆ ก็แอบสะใจไอ้ยอนนะครับ ในฐานะที่ทำผมเจ็บเมื่อกี้ แต่มันไม่ดีใช่มั้ย
ไม่เหมาะกะบทพระเอกเนอะ นี่ผมแสดงอาการสะใจไอ้ยอนมากไปหรือไงไม่รู้ครับ หรือว่า
มันเป็นอาฟเตอร์ช็อคจากไอ้ยอนอีกที ก็ไอ้ฉานหนะสิครับ
มันตบกบาลผมไปอีกที แค่นี้กูยังโง่ไม่พอเหรอสาด

“มึงกินสักทีเมฆ มันเย็นจนมึงใส่น้ำตาลไปมันก็ไม่ละลายแล้วเนี่ย” อ้าวนะ
แล้วต้มเลือดหมูมาอยู่หน้ากูตอนไหนคนเราอารมณ์พาลก็งี้แหละครับ ก็ว่ากันไป

“ฉาน มึงจะตามหากูทำไม กูไม่ได้ไปกินเหล้ากะพี่เด่น โดยไม่มีมึงเป็นครั้งแรกซะหน่อย”
ครับสายรหัสผมกินกันบ่อยกินล้างกินผลาญ ตามฐานะทางบ้านของพี่รหัสบ่อยๆครับ
บางครั้งไอ้ฉานก็ติดสอยห้อมตามผมไปกินฟรี  บางทีมันก็ไปกับพวกเพื่อนมัน ถึงแม้ตอนไอ้ยอน
บอกว่ามันตามหาผมทั่วมหาลัย ใจผมมันจะฟองฟูจนจะล้นออกจากอกออกมาทางปากยังงัย
แต่ผมก็สงสัยอยู่ดีแหละครับ ถึงเราจะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก แต่ผมก็ไม่ได้อ่อนแอขนาดทำอะไรเองไม่ได้
ไปไหนมาไหนเองคนเดียวไม่ได้เสียหน่อย ถึงเหตุการณ์นี้จะมีน้อยก็เถอะ แต่หลังๆมา ผมก็ไปไหนมาไหนคนไหน
เองคนเดียวบ่อยนะครับ อย่างน้อยก็ตอนไปเรียน

“ฉาน มันไม่มีอะไรจริงๆเหรอวะ มึงแปลกๆนะกูว่า” ผมยังคาใจครับ ครั้งล่าสุดที่ไอ้ฉานมันตามหาผมอย่างบ้าคลั่ง
ก็ตอนที่ผมแอบได้ยินแม่นิ่มคุยโทรศัพท์กะใครสักคน ซึ่งมีผมอยู่ในวงสนทนานั้นเป็นเฮดทอปปิคเลยก็ว่าได้
ผมไม่ใช่เด็กไร้มารยาท แม่นิ่มสอนผมมาดีอยู่ครับ ว่าอย่าแอบฟังผู้ใหญ่คุยกัน แต่ถ้าเรื่องนั้นไม่มีแต่ชื่อผม
ผมไม่สนใจหรอกครับ แต่นี่มันมีแต่ผมและผมอยู่ตลอด จะไม่ให้สนใจได้ยังงัยครับ หลังจากที่แอบ เอร้ย
ยืนฟังอยู่หลังประตู โดยแม่นิ่มไม่รู้อยู่นาน จับใจความประมาณว่า แม่มาแอบดูผม แต่ไม่กล้าเข้าบ้าน
ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแม่ถึงไม่เข้ามา แต่หลังจากที่แม่เอาผมมาฝากกับแม่นิ่มนั้น ก็ไม่เคยได้ข่าวแม่อีกเลย
ส่วนพ่อนั้น ลืมไปเถอะครับ มันเลือนลางจางหายมาก เหมือนกับจะตายจากกันนั่นแหละครับ ผมในตอนนั้นได้แต่คิดว่า อยากเจอแม่ ผ่านไปหลายปี แม่ตอนนั้นกับแม่ตอนนี้จะเปลี่ยนไปแค่ไหน ถ้าผมเห็น จะจำได้มั้ยว่าเป็นแม่
ผมยืนฟังให้แน่ใจอยู่นานครับ ถึงค่อยๆย่องออกจากบ้าน เดินไปทางหน้าบ้าน วนไปวนมาจากซอยบ้าน
จนถึงถนนหลักของหมู่บ้าน ความหวังผมในตอนนั้นคืออยากเจอแม่ อยากรู้ว่าถ้าเจอแม่และแม่เจอผม
เราจะปฎิบัติยังงัยต่อกัน แม่จะโผมากอดผมเหมือนในละครช่องมากสี หรือวิ่งหนีไป ไม่ว่ายังไงเถอะครับ
ผมก็ยังเดินตามหา เดินทั้งๆที่ไม่รู้หรอกว่า แม่มายังงัย จะเดินมา หรือนั่งรถมา แล้วถ้านั่งรถ จะเป็นรถอะไร
รุ่นไหน บางครั้งช่วงเวลาแบบนี้ ผมเองก็ไม่รู้หรอกครับ ว่าตรึกตรองคืออะไร ผมทำตามใจล้วนๆครับ ถึงแม้ว่า
ผมจะมาอยู่กะแม่นิ่มหลายปีแล้ว แต่หมู่บ้านที่ผมอยู่นี้ เป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่มากครับ มีทะเลสาบแบ่งโซนบ้าน
มีวงเวียนไม่รู้สักกี่วงเวียน มีโรงเรียนมัธยมในหมู่บ้าน คงไม่ต้องบอกนะครับว่าหมู่บ้านมันกว้างใหญ่แค่ไหน
ผมเดินจากกำลังใจเต็มเปี่ยม จนมันเริ่มหมดลงช้าๆ พร้อมๆกับกำลังขาที่อ่อนล้าลงเรื่อยๆ เวลาก็ผ่านไป
จากแดดกล้าเป็นอ่อนแสง ผมจำได้ว่านั่งหมดแรงลงตรงโซนคอนโดของหมู่บ้านครับ ผมนั่งพัก ตรงม้าไม้
ที่เป็นสวนหน้าคอนโด ไม่ต้องด่าหรอกครับ ผมรู้ว่าตอนนั้นผมโง่ ถึงแม้ผมกับแม่จะจากกันตอนห้าขวบ
แต่เด็กห้าขวบก็จำอะไรได้แม่นแล้วนะครับ แล้วความผูกพันธ์ของสายเลือด มันก็น่าจะเพียงพอกับความหวัง
ของผมในครั้งนี้นะครับ ผมพูดได้อย่างไม่อายเลยว่า ผมนั่งร้องไห้อยู่ตรงม้าไม้นั่นแหละครับ เหนื่อยกาย
ถ้านั่งไปสักพักมันก็น่าจะทุเลาจนจางหาย แต่เหนื่อยใจละครับ ทำยังงัยถึงจะหาย ผมนั่งหมดอาลัยตาย
อยากอยู่นานแค่ไหนไม่รู้ มารู้ตัวอีกที ตอนไฟทางเดินสวนของคอนโด มันเปิดพรึ่บขึ้นพร้อมกันนั่นแหละครับ
สติถึงได้กลับมาพร้อมกลับปัญหาที่ว่า

“กูอยู่ไหนของหมู่บ้านวะเนี่ย” ตอนเดินก็ไม่ได้ดูทาง มัวแต่มองคนสลับกับรถที่ผ่านไปผ่านมา
แว่บแรกที่ผมคิดถึง ไม่ใช่แม่นิ่มครับ ทุกคนได้แต้มครับ คุณทายถูก ผมคิดถึงไอ้ฉานครับ
ปกติมันชอบเสนอหน้ามาอ้อนกินข้าวบ้านผม บางครั้งมีขั้นกว่า ยิ่งกว่านั้นคือ ขอนอนกับผมครับ
ป่านนี้มันคงด่า ที่ผมกลับช้า มันท่าจะโมโหหิวอยู่แน่ๆ ผมก็เริ่มหิวครับ ผมก็อยากกลับบ้าน แต่บ้านกูอยู่ไหนครับเนี่ย ตอนออกมาอย่าว่าแต่เงินสักบาทเลย โทรศัพท์อยู่ไหน ก็ไม่รู้ จากเมื่อกี้ที่น้ำตาไหลเพราะไม่เจอแม่ น้ำตาผมเริ่มไหลอีกรอบ ไหลเพราะหาทางกลับบ้านไม่ถูกครับ ผมกำลังรวบรวมพลังความกล้า ไปถามยามคอนโด
ช่วงวินาทีที่เงยหน้าขึ้นมา ไฟหน้ารถมอเตอร์ไซค์ก็แยงตามาแบบพอดีๆครับ มันมุ่งตรงมาทางผม
ผมกำลังด่าไอ้มอร์ไซค์ไม่มีมารยาทอยู่ในใจ เพราะนี่มันถนนคนเดินนะครับ ไม่ใช่ทางรถวิ่ง มันผ่ามาได้งัย
ไอ้หน้าด้าน  แหนะ นี่ขนาดผมด่ามันในใจ มันยังไร้สำนึกนะครับ มันยังมุ่งหน้ามาหาผม ไม่ไหวครับ
ผมยกแขนขึ้นมาบังหน้า ไฟมันแยงตาเกินไปครับ ผมเพิ่งหม่นหมองประคองอารมณ์มาหมาด ๆ
ไม่ไหวหรอกครับแบบนี้ ขณะที่รถพุ่งมาที่ผม และผมพยายามหนี รถมันถูกจอดแบบทิ้งลงมาเลยครับ
ไม่มีการวางขาให้เสียเวลาเด็กแว๊น พ่อแม่มันคงรวยนะครับ ก็ลูกมันไม่รักษาของขนาดนี้ แย่ ครับแย่ นิสัยไม่ดีสุดๆ
แต่หน้ามันคุ้นๆนะครับ ผมปรับโฟกัสสายตา พอดีว่าไอ้บ้านั่นเดินมาใกล้ มันคว้าตัวผมไปกอดครับ
มันเป็นงูเหลือมเมื่อชาติที่แล้วรึเปล่าครับ รัดกูซะแน่น นี่ถ้ากระดูกกรูบ่นขึ้นมานะ จะเอาขี้หมาไปปาหน้าบ้านมัน
มันกอดผมอยู่นานพอดูครับ นานพอที่จะให้ผมแช่งชักหักกระดูกและสาปแช่งมัน (แต่เพียงในใจ)
แต่วินาทีที่มันปล่อยผมออกมา ไอ้ฉานครับไอ้ฉาน มันตามผมมา มันกอดผมไว้ แล้วมันก็น้ำตาไหลครับ
ตอนนั้นทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมเก็บกลืนมันไว้ได้เมื่อสักครุแล้วนั้น มันโดนส่งออกมาเป็นน้ำตาอีกครั้งครับ
ผมร้องไห้แบบไม่อายใคร ร้องไห้กับสิ่งที่ทำลงไป และร้องไห้กับความตื้นตันใจที่เห็นมันครับ มันไม่พูดอะไร
นอกจากจูงมือผมกลับไปนั่งที่ม้าไม้ตัวเดิมที่ผมนั่ง เรานั่งข้างกัน มือมันจับมือผมไว้ เราสองคนร้องไห้อยู่ตรงนั้น
ผมไม่รู้ว่ามันร้องไห้กะเรื่องไหน แต่เราก็ร้องไห้ด้วยกัน มันไม่ถาม ไม่ตะคอกด่าผม ที่ทำให้มันต้องรอกินข้าว
ไม่บ่นที่ทำอะไรโดยไม่คิด ไม่วางแผน ไม่ด่าที่เสร่อหาทางกลับบ้านไม่ถูก มันปล่อยให้ผมร้องไห้
จากที่เราร้องไห้ไปด้วยกัน กลายเป็นผมที่ร้องไห้คนเดียว โดยมีมันสละชายเสื้อตัวเก่งของมัน มาปาดน้ำมูก
ไห้ผมบ้างเป็นครั้งคราว

“กลับบ้านกันได้แล้วมั้ง ฉานหิวข้าวแล้ว  แม่นิ่มตั้งโต๊ะแล้ว แต่ยังไม่ผัดผักบุ้งนะ แม่นิ่มกลัวไม่ร้อนแล้วจะไม่อร่อย”
ผมเช็ดหน้าเช็ดตาครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะพยักหน้าให้มันพาไปที่มอเตอร์ไซค์  เรากลับมากินข้าวพร้อมกัน
โดยที่วันนั้นไม่มีเสียงทะเลาะแย่งกับข้าวของผมและมัน เรากินกันไปเงียบๆ วันนี้ไอ้ฉานมันไปนอนบ้านตัวเองครับ
มันคงสำนึกได้ว่าบ้านมันมีห้องนอนของมัน แต่อาจโดนยึดโดยหยากไย่ใยแมงมุมทั้งหลายไปแล้ว
คืนนั้นคนที่มานอนกับผมกลายเป็นแม่นิ่มครับ แม่นิ่มกอดผม ลูบหัวผม ลูบหลังให้ผม จนเคลิ้มๆจะหลับแล้วหละครับ

 “วันนี้ แม่ไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้นนะ ฉานเองก็คงจะไม่ถามเมฆใช่มั้ย แม่ไม่รู้ว่าเกิดอะไร แต่เมฆรู้มั้ย แม่นิ่มรักเมฆนะ    
ฉานเองก็รักเมฆ ตอนฉานเข้าบ้านมาแล้วถามหาเมฆ แม่ก็คิดว่าเมฆไปกับฉาน แต่ฉานสิพอรู้ว่าเมฆไม่ได้อยู่บ้าน
ฉานก้ไปเอามอเตอร์ไซค์ของใครไม่รู้มา แล้วออกตามหาเมฆ ฉานมันวิ่งเข้าวิ่งออกอยู่หลายรอบ จนแม่ก็ร้อนใจ
แม่ก็ทำอะไรไม่ถูก ทุกคนบอกให้แม่รอ แม่ก็รอ แต่เมฆรู้มั้ย การรอแบบไม่ได้ทำอะไร มันทรมานมาก แม่เพิ่งรู้ว่า
จะขาดใจมันเป็นยังงัยก็วันนี้แหละ น้าชาติกับน้าพิมก็ร้อนใจ โทรไป จส 100 ด้วยนะ แม่ห่วง กลัวเมฆเกิดอุบัติเหตุ
แล้วแม่จะอยู่ยังไง กลัวฉานออกไปแล้วก้จะเกิดอุบัติเหตุเหมือนกัน แม่หนะ ถ้าไม่มีเมฆแล้ว ต้องเสียฉานไปอีกคน
แม่คงจะอยู่สู้หน้าน้าชาติกับน้าพิมพ์ไม่ได้

เมฆ แม่ เมฆคือหัวใจของแม่นะ ถึงแม่ไม่ได้เกิดเมฆมา แต่ตลอดเวลาเมฆคือหัวใจของแม่
เมฆคิดว่าแค่ความรักของแม่ มันพอมั้ย ถึงแม้จะขาดใครไป แต่เมฆมีแม่นะ นะเมฆนะ อย่าทำแบบนี้อีกนะลูก
อย่าทำให้แม่เหมือนตายทั้งเป็นแบบวันนี้อีกนะลูกนะ “ ผมไม่ได้ตอบอะไรแม่นิ่มเลยสักคำครับ
สิ่งที่ผมทำได้ในตอนนั้นคือ พลิกตัวเข้าหาอ้อมกอดแม่นิ่ม แล้ววาดแขนของผมไปบนตัวแม่นิ่ม
ผมกอดแม่แน่นมากครับ ผมอยากให้ความอบอุ่นของแม่ส่งมาถึงผมมากที่สุด ผมอยากตักตวงความรักนี้ไว้ให้มากที่สุด ผมกอดแม่ไว้ จนผ่านคืนนั้นไปเลยครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-03-2010 00:34:30 โดย Seiki »

Little Devil

  • บุคคลทั่วไป
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-01-2011 02:04:25 โดย Little Devil »

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด