รักจริงยิ่งกว่านิยาย ...Happy End......พฤติกรรมการกิน..ตอนต่อ (14/10/58)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: รักจริงยิ่งกว่านิยาย ...Happy End......พฤติกรรมการกิน..ตอนต่อ (14/10/58)  (อ่าน 553219 ครั้ง)

ออฟไลน์ ~Here@Noi~

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +315/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.เมื่อนิยายจบแล้วให้แก้ไขหัวกระทู้ต่อท้ายว่าจบแล้ว


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0


 :pig2: :pig2:


นิยายที่แต่งมีอีกสองเรื่องครับผม


ทาสรัก....สมัครใจ    เรื่องราวความรักต่างชนชั้น ระหว่างนายเงินกับลูกทาส (จบแล้วครับ)



รักนาย...มายรูมเมท  กำลังออนแอร์ครับ
เรื่องราวความรักของคนที่แตกต่างกันทุกด้าน แล้วต้องมาเป็นรูมเมทกัน
เขม...นักศึกษารูปหล่อพ่อรวย กับ วิน...หนุ่มน้อยขี้อาย
มาช่วยกันลุ้นความรักในรูปแบบที่ต่างก็พยายามปกปิดความในใจ
ดูสิว่า ใครจะเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ เผยความนัยออกมาก่อนกัน




 :katai2-1: :katai2-1:



รักจริงยิ่งกว่านิยาย

 :eiei1: :eiei1:

เรื่องเล่าของความรัก มีมากมายหลากหลายแตกต่างกันไป
หากลิขิตชีวิตได้เอง ชีวิตรักคงโรยด้วยกลีบกุหลาบหอมกรุ่น
แต่ในชีวิตจริงของผมที่ไม่อาจหลีกหนี
ความรักผ่านบททดสอบมากมาย
ทั้งหวาน ทั้งสุข ทั้งขม และทุกข์ระทม
อยากแบ่งปันเรื่องราวที่กว่าจะถึงวันนี้
อ่านเพื่อความสนุกสนานเพลิดเพลิน
อ่านเพื่อเป็นกำลังใจในยามไม่มีอกอุ่นๆให้ซบ
อ่านเพื่อให้รู้ว่ารักแท้ยังมีอยู่จริง
อ่านเพื่อให้รู้ว่าความรักของชายรักชายที่มั่นคงยังมีอยู่
สุดท้าย หากตัดสินใจเข้ามาอ่าน
สบายใจได้ บทสุดท้ายของเรื่องนี้
จบลงด้วยความสุข สมหวัง และรอยยิ้ม
ปัจจุบัน
ผมและที่รักของผม
ยังครองคู่อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
ไม่แพ้...คู่รักชาย-หญิง
ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนครับผม

 :L1: :L1:


สารบัญครับผม

 

ความรักของผม-เฮียมี่หายไปไหน 

แผนลวง 
           
ตอบคอมเม้นท์ครับ

เฮียมี่ come back

ของฝากจากเฮีย

บ้านเฮีย
                   
ของฝากอีกชิ้น

ตอบคอมเม้นท์ครับ

เฮียขอนะหน่อย

ได้แค่ไหน..(เอา)..แค่นั้น

ปัจจุบัน

เวลาเปลี่ยน...(ใจ)...ใครเปลี่ยน

คนมีอีกเป็นล้านคน

คนมีอีกเป็นล้านคน (ตอนต่อ)

พายุโหมกระหน่ำ

หยดน้ำในทะเล(ทราย)

ขอรางวัล

ขอรางวัล (ตอนต่อ)

คำถามไอ้นิว

คั่นเวลาครับผม

คนนี้สิมาแรง

คนนี้สิมาแรง(ตอนต่อ)

ในโลกของนิยาย

ชอบแบบไหน

เธอยังมีฉันอยู่ทั้งคน

ของฝากไอ้น้องนิว

จับผิด

ดูงานกันนะ……1

ถามว่าอายมั๊ย

ดูงานกันนะ......2

ดูงานกันนะ......3

ตอบคอมเม้นท์ครับผม

ดูงานกันนะ......4.....Real version ครึ่งแรก

ดูงานกันนะ.......4......Real version ครึ่งหลัง

วัตถุนิยม

ดูงานกันนะ......5 (หึงโหด)

คุณครูเฮียม่อน

ดูงานกันนะ (ตอนจบ).....เธอเป็นมากกว่ารัก

ย้อนอดีต

ให้ฉันรอแล้วได้อะไร

จะให้ฉันต้องทำตัวอย่างไร

ใครกลัวเมีย....ยกมือขึ้น

โรงเรียนเล้าเป็ดวิทยาคม

แค่ลมปาก ที่เอ่ยคำหวาน

คลายเครียดครับผม

เลือดตาแทบกระเด็น

หมดเวลาแล้ว ฉันคงต้องไป

มองฉันสักที

ใจมันอ่อนแอ…..อ่อนแอ…แพ้ความรัก

ปาร์ตี้ เอ้าท์ดอร์

ไม่ต้องรักเหมือนคนรัก ก็สุขหัว..ใจ

มองที่ฉันคนนี้ที่รักเธอมานาน

สำรวจตรวจตรา....อารมณ์

แค่คนรักที่หล่นหาย

เบื้องหน้าเบื้องหลัง 1

กระสุนด้าน

เบื้องหน้าเบื้องหลัง 2

เช็คบิลเรื่องในอดีต

มังกรพ่นไฟ

ถ้ามันจะเจ็บแล้วมันจะจบ

หนึ่งคำขอ

ทั้งหัวใจให้เธอไปหมดแล้ว

เพียงแต่กระซิบว่าสุดที่รัก

หวานละมุนละไมอยู่ในทุกตอน

ใจหนึ่งใจ จะต้องการอะไร

รับน้อง 1

รับน้อง 2

รับน้อง3

รับน้อง 4
 
ไปเสม็ด เข็ดแทบตาย 1

ไปเสม็ด เข็ดแทบตาย 2

แค่คนรักที่หล่นหาย

คนเดียวไม่เหงาเท่า3คน

เสียงที่เปลี่ยน

แมว(มี่)ไม่อยู่..หนู(หน่อย) ร่าเริง

คนมันเหงา เข้าใจ(น้อง)หน่อย

ยิ่งใกล้กันยิ่งหวั่นไหว

ขอบคุณที่รักกัน

ให้ฉันดูแลเธอได้ไหม

บอกลาทั้งทีวินาทีเดียวเท่านั้น

ละอายใจ 

คนไม่รักดี

สุดฤทธิ์สุดเดช

หยุด 

คู่แท้

รักเธอคนนี้ 24 ชั่วโมง

นาฬิกาของคนรักกัน

เพียงแค่ใจเรารักกัน

Happy End

ขอบคุณครับ

ลืม

กาป๋องแดงๆ

จิตหงุดเงี้ยว

อดอยาก

บ่อยป่ะ

จัดหนัก

สู้ศึก

กิ๊กใหม่...สปอย

ดุ๊กดิ๊ก...กิ๊กใหม่

แม่มณี

ดุ๊กดิ๊ขอเม้าท์ครับผม

ปีม้าคึกคัก

ลาทีปีเก่า

HAPPY NEW YEAR (เคาท์ดาวน์)

สวนผึ้ง

เมาไวน์

มี่หน่อยแทรเวล

ลูกเชอรี่

ตอบคอมเม้นท์ครับผม

เสียวฟัน 1

เสียวฟัน 2

เฮียมี่มีกิ๊ก...1

เฮียมี่มีกิ๊ก...2

เฮียมี่มีกิ๊ก...3

เฮียมี่มีกิ๊ก...4 (จบ)

ชายผ้าเหลือง....1

ชายผ้าเหลือง...2

ชายผ้าเหลือง...บทสรุป

season...2



 :mew1: :mew1:



Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-10-2015 10:06:39 โดย ~Here@Noi~ »

ออฟไลน์ ❁INDY_FAMILY❁

  • -ทำไมต้องเดินตามรอยเท้าใคร เราสามารถสร้างรอยเท้าของเราเองได้-
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 608
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-12
เรื่องใหม่ เจิมๆๆ  :mc4:  :mc4:  :mc4:

เฮียมี่คิดอะไรอยู่ไม่ใช่ว่าแกล้งจีบเจ๊นิดเพื่อจะได้เข้าใกล้หน่อยหรอกนะ 

ออฟไลน์ jagkree

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 204
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
    • Facebook
เอ่ๆ  เฮียมี่คิดอะไร  :hao6:  เรื่องใหมๆๆๆ อิอิ   :mew1:

ออฟไลน์ jamelovelove

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 123
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-5
ค้างงงงงเวิ่นนนนนเลยยยยยย
จิ้มมมเรื่องงไหม่นะ 
รีบบบบๆๆๆมาต่อละคับบบบบ ผม

ออฟไลน์ ~Here@Noi~

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +315/-0

ความรักของผม

รักของผมเกิดขึ้นหลายครั้ง
 นิยายเรื่องนี้ผมขอบิดเบือนเนื้อเรื่องไปจากเรื่องจริงสัก1ใน3
เพื่อป้องกันไม่ให้กระทบกระเทือนถึงคนรอบข้าง และเพื่ออรรถรสในการอ่าน
บุคคลในเรื่องมีตัวตนทุกคน แต่ผมได้เปลี่ยนชื่อให้ใหม่
การเดินเรื่องจะเป็นการเล่านะครับ บทสนทนาอาจจะไม่เยอะ

ผมเกิดในครอบครัวที่พ่อค่อนข้างเจ้าชู้ แต่ความเจ้าชู้ของพ่อเกิดขึ้นหลังจากแต่งงานกับแม่ได้ประมาณปีที่13ของชีวิตคู่
ตอนที่หย่ากัน ผมอายุ10ปี เจ๊นิดอายุ12ปี ไอ้นิว 7ปี เลข13คงเป็นเลขอัปมงคลของบ้านผม
ผมชื่อหน่อยครับ  เป็นคนกลาง มีพี่สาว1 น้องชาย1
ตอนที่พ่อย้ายออกจากบ้าน พวกผมเรียนอยู่รร.ใกล้บ้านมีรถโกเข่งรับส่งเป็นรายเดือน
บ้านผมเป็นร้านของชำ แม่เข้มแข็งมากก้มหน้าก้มตาขายของ เลี้ยงลูกอยู่คนเดียวไม่ยอมให้พ่อมายุ่งเกี่ยวกับลูก
แรกๆพ่อก็มาด้อมๆมองๆพวกเรา แต่พอแม่รู้ก็ยื่นคำขาดกับพ่อว่าถ้ายังไม่ออกไปจากชีวิตพวกเรา
พวกเราจะย้ายไปอยู่ที่จังหวัดอื่น พ่อเลยหายไปจากชีวิตของพวกเรา
จะว่าแม่ใจร้ายก็ไม่ได้เพราะพวกผู้หญิงของพ่อมีหลายคน
ทั้งผู้หญิงขายบริการ ช่างผม สาวรำวงงานวัด แม้กระทั่งพี่เลี้ยงลูก

ในความทรงจำของผมในตอนนั้น พ่อรูปหล่อ ตัวหอมจากน้ำมันใส่ผม พ่อขาว ตี๋ เหมือนพวกวัยรุ่นเกาหลีในปัจจุบัน
 ส่วนแม่ตัวบางๆเล็กๆเหมือนเด็กสาว หน้าตาจิ้มลิ้ม น่ารักแบบอาหมวยทั่วไป
เจ๊นิดรูปร่างเหมือนผู้ชาย ตัวสูงมีกล้ามเนื้อแน่น ผิวคล้ำจากการตากแดด
 จุดเด่นของแกที่ทำให้แกดูเป็นผู้หญิงอยู่ที่ตาโตหวานผิดแปลกไปจากลูกคนจีน
 บางคนว่าแกเป็นทอม เจ๊ชอบเล่นกีฬาทุกอย่าง โดยเฉพาะบาส แกเป็นคนโผงผาง เฮฮาเพื่อนเยอะ
กล้าไม่กลัวใคร มีเรื่องชกต่อยกับเด็กผู้ชายบ่อยๆ จนคนเรียกแกว่านิดบู๊ เนื่องจากชื่อนิดมีหลายคน(ชื่อโหล)
แกรักน้องมาก ขนาดหนีแม่ออกไปเที่ยวยังซื้อขนมมาฝากน้องด้วย
แม่ไม่เอ็ดเจ๊ หากไม่กลับบ้านหลังร้านปิด ร้านจะปิด2ทุ่ม วันไหนแกกลับหลัง2ทุ่มแกจะไม่กล้าเคาะประตู
แต่จะเรียกพวกเราเบาๆ กลัวแม่ได้ยิน พวกเราจะป้วนเปี้ยนแถวๆประตูในวันที่แกกลับบ้านช้า
 พอแม่เผลอก็จะเปิดประตูให้แกแอบเข้ามา แม่รู้ไม่ทันเพราะแม่ง่วนทำงานบ้าน นึกว่าเจ๊แกอยู่ในบ้านแล้ว
จริงๆเจ๊นิดแกไม่ได้เป็นทอมหรอก แกพยายามทำตัวเข้มแข็ง เป็นตัวแทนพ่อเพื่อดูแลแม่กับน้องๆ
 แกรักพ่อมากไม่ว่าญาติพี่น้องของแม่จะคอยพูดกรอกหูพวกเราว่าพ่อเป็นคนไม่ดี แต่แกก็ไม่เชื่อ
วันๆ ไม่ทุกข์ร้อนกะใคร

ไอ้นิวเป็นเด็กผู้ชายขาวๆอวบๆ ยังๆไม่ค่อยรู้เรื่องของที่บ้าน เล่นซนพอประมาณ

ผมเป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ผอมๆเหมือนแม่ จุดเด่นก็ตรงความขาว ขาวจนเห็นเส้นเลือด
คนชอบล้อว่าไอ้เผือก (จริงๆแล้วเผือกมันสีม่วงไม่ใช่เหรอ งง)
ผมมันลูกแม่ เกลียดพ่อ เวลาแม่บ่นเรื่องพ่อ เจ๊นิดแกจะวิ่งจู๊ดออกไปนอกบ้านไม่อยากรับรู้
ไอ้นิวก็มองแม่งงๆ แล้วก็หันไปเล่นหุ่นยนต์ของมันต่อ เสียงบ่นของแม่ไม่เข้าหูมันเลย
 ผมเลยต้องรับฟังคำบ่นของแม่แต่เพียงผู้เดียว

ข้างๆบ้านมีถนนเล็กๆกั้น ข้ามไปเป็นปั๊มน้ำมัน บ้านผมเป็นตึกแถว อยู่ตรงสามแยก
ผมอยู่ห้องริมติดถนน ห้องข้างๆในตึกเดียวกัน มีรวมกัน5ห้อง
 ห้องถัดจากผมมีร้านซ่อมรถมอเตอร์ไซค์ ร้านคิวรถตู้รถทัวร์ ร้านหนังสือ ร้านอาหารตามสั่ง

ปั๊มน้ำมันจะเป็นที่เล่นของเด็กๆในละแวกนั้น มีลานกว้างเอาไว้เล่นไล่จับ ขี่จักรยาน เตะบอล
เจ้าของปั๊มเป็นคนที่รวยที่สุดในตลาด ใจดีมาก แกปล่อยให้เด็กเล่นตามสบาย
 แกไม่ค่อยมาที่ปั๊มเพราะบ้านแกอยู่อีกฟากของตลาด คนที่ชอบมาเล่นอยู่ที่ปั๊มคือเฮียมี่ลูกชายคนเดียวของแก
 แกมีลูกสาว4คน เฮียมี่เป็นคนที่5คนสุดท้อง แกรักมาก
เฮียมี่สำหรับผมในสมัยนั้นคือฮีโร่ รวย หล่อ ใจดี แกตัวขาว สูง ผมหยักศก
หน้าตาประมาณซันนี่เพื่อนสนิทแต่ตาไม่โตขนาดนั้น
 แต่งตัวดีเสื้อผ้าแกซื้อมาจากห้างกทม.ทุกตัว ลูกบ้านนี้เรียนที่กทม.กันทุกคน
ปิดเทอมถึงจะกลับบ้าน

 ผมเหรอ แทบไม่ต้องซื้อ เสื้อแจกฟรีจากสินค้าในร้านมีให้เหลือเฟือ
 ผมแทบจะไม่มีเสื้อผ้ามือหนึ่งเลย รอต่อจากเจ๊นิดตลอด แกไม่มีกระโปรงเลยนอกจากกระโปรงนักเรียน
ชุดประจำของผมก็คือเสื้อยืดย้วยๆตัวโตๆมีโลโก้สินค้าที่หน้าอก
กางเกงเป็นกางเกงขาสั้นผ้ายืดสีเข้ม จากตลาดนัดที่แม่ซื้อยกโหล กางเกงในไม่ใส่
จะมีใหม่ก็รองเท้าฟองน้ำที่มีสายคาดเป็นสีๆ
เจ๊แกไม่เดือดร้อนกับการแต่งตัว แต่แกจะต่างกับผมตรงแกใส่กางเกงใน
และรองเท้าพละสีขาวเยินๆไม่ใส่ถุงเท้า

ส่วนไอ้นิวมันไม่ยอมใส่เสื้อที่ไม่มีตัวฮีโร่ในการ์ตูน มันคร่ำครวญจนแม่รำคาญต้องซื้อเสื้อยืดถูกๆที่นัด
ที่มีรูปจำพวกมดแดง อุลตร้าแมนอะไรพวกนี้ให้มัน

พอผมขึ้นป.5 เจ๊นิดก็เป็นแฟนกับเฮียมี่ ผมดีใจมาก
ตอนกลางวันเสาร์-อาทิตย์ผมชอบไปขลุกอยู่ที่ปั๊ม
มันจะมีห้องกระจกเล็กๆติดแอร์ไว้ให้เฮียมี่อยู่ตอนร้อนๆ มีทีวีด้วย ผมไปก็จะอยู่แต่ห้องนี้
ผมไม่ชอบเล่นตากแดด จักรยานก็ขี่ไม่เป็น เคยหัดแล้วล้มได้แผล ผมไม่จับจักรยานอีกเลย

เฮียมี่แกดีมากเลย พอผมไปหา แกจะเปิดแอร์ เปิดวีดีโอการ์ตูนให้ผมดู มีโซฟาให้นอนดูด้วย
 แต่ผมไม่ค่อยชอบดูเลยเพราะแกมีแต่การ์ตูนพวกหุ่นยนต์
ผมอยากดูพวกผึ้งน้อย สโนว์ไวท์มากกว่า แต่ไม่กล้าบอกแก ก็เลยดูๆไปแล้วก็เผลอหลับทุกที
ในห้องพักสามารถมองออกไปเห็นตรงที่คนมาเติมน้ำมัน มีพี่เด็กปั๊ม2-3คน
มองไปด้านหลังก็เห็นลานกว้างที่เด็กๆมาเล่นกัน
ปกติเฮียมี่จะนั่งอยู่ในห้องกับผม บางทีก็ออกไปยืนดูเด็กๆเล่นกัน
แกโตกว่าเด็กในละแวกนี้ แกอยู่ม.ต้น รร.ชื่อดังที่กทม. แกกลับบ้านเป็นบางอาทิตย์
แต่พอเป็นแฟนกับเจ๊นิดแกกลับทุกอาทิตย์เลย

แรกๆเฮียมี่กับเจ๊จะนั่งคุยกันในห้อง โดยมีผมอยู่ด้วย หลังๆเฮียมี่กับเจ๊จะแอบขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปตอนผมเผลอหลับ
 มีอยู่ครั้งที่ผมตื่นมาแล้วไม่มีใคร มองออกไปที่ลานก็ไม่เห็นเฮียมี่กับเจ๊นิด ผมนั่งรอสักพักก็เบื่อจะกลับบ้าน
เจ๊นิดแกก็เข้ามาคนเดียว

“ เจ๊ไปไหนมา ผมไม่เห็นเลยอะ แล้วเฮียมี่หล่ะ”
เจ๊นิดแกอึกอัก หน้าตื่นๆผิดปกติ
“เฮียแกกลับบ้านไปแล้ว เตี่ยแกให้คนมาตาม เจ๊ก็อยู่แถวๆนี้แหละ แกเอาแต่นอนจะเห็นได้ไง”

“จริงอะ..ไม่ใช่แอบไปเที่ยวไม่ชวนผมหล่ะ”
“เฮ๊ย..พูดมั่ว เดี๋ยวเหอะ..แล้วแกอย่าปากโป้งไปนะ”
ตอนแรกผมไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนี้ชักสงสัยเจ๊นิดกะเฮียแกไปทำอะไรมา
“ทำไม ต้องโมโหผมอะ ไม่ได้ว่าอะไรซะหน่อย”
“เออ.. ใครถามอย่าบอกล่ะว่า.. เอ้อ..เจ๊ไปขี่รถเล่นมา”
เจ๊นิดแกยักไหล่แบบไม่แคร์
“วู๊....แค่ขี่รถเล่นทำไมต้องทำยังกะมีความลับ”
หลังจากวันนั้นผมรู้สึกว่าเจ๊นิดกับเฮียมี่จะเอ็นดูผมเป็นอย่างมาก
 มีขนมมาให้กินไม่หวาดไม่ไหว แต่2คนไม่ยอมให้ผมไปขี่รถเล่นด้วยเลย
แถมยังบอกว่าใครมาถามหาก็บอกว่าเฮียมี่แกกลับบ้านไปแล้ว
ส่วนเจ๊นิดไม่มีใครถามหาแกหรอกเพราะแกหาตัวยากอยู่แล้ว

ช่วงปิดเทอมผมเลยมาหลบร้อนที่นี่ทุกวัน แม่ก็ไม่ว่าเพราะกลางวันที่ร้านไม่ค่อยยุ่ง
 มีอยู่วันหนึ่งใกล้ๆเปิดเทอม 2คนนั้นหายไปนานมาก
ปกติจะทิ้งผมอยู่คนเดียวสักครึ่งชั่วโมง แล้วกลับมานั่งคุยกันต่อที่ห้องพัก
 แต่วันนี้จะ1ชั่วโมงแล้ว ผมกลัวแกจะรถล้ม หรือไปชน กำลังจะกลับบ้านไปบอกแม่
ประตูก็ผลักเข้ามาเจ๊นิดแกเดินเร็วๆหน้าบึ้งอารมณ์ไม่ดีเข้ามา
 ส่วนเฮียมี่ที่เดินตามหลังมายิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี ถ้าดูไม่ผิดแกแอบผิวปากเบาๆ แถมยังยักคิ้วให้ผมด้วย
“หน่อย..แกจะกลับบ้านยัง..เจ๊กลับก่อนนะ สักพักแกค่อยตามมานะ”

แล้วเจ๊แกก็หันหลังเดินออกไปไม่มองเฮียมี่ เฮียมี่แอบจับมือเจ๊ แต่เจ๊สะบัดออก
แล้วปิดประตูอย่างแรงจนกระจกสะเทือน เฮียมี่มองตามแล้วหัวเราะหึๆ
“เจ๊นิด โกรธหน่อยเหรอครับ”
เฮียมี่เดินมานั่งที่โซฟาตัวที่ผมนั่งอยู่ แกโอบไหล่ผมดึงเข้ามาใกล้
“ไม่มีอะไรหรอก..เจ๊นิดงอนเฮียหน่ะ”
“เจ๊นิดเนี่ยนะงอน..เฮียโม้ปล่าวเนี่ย”
ผมว่าเฮียมี่แกเข้าใจอะไรผิดรึป่าว เจ๊นิดแกจะงอนเป็นเหรอ

เคยเห็นแต่โมโหแล้วด่า รึถ้ามากก็ต่อยเลย
“เฮ้อ...หน่อยรู้มั๊ย...วันนี้เฮียมีความสุขจัง...ฟอด”
เฮียมี่หอมแก้มผม ผมอึ้งไปสักพัก พอรู้ตัวก็ผลักตัวแกออก แล้วลุกขึ้นยืน
 ผมไม่ได้โกรธ แต่แปลกใจ ตอนนั้นผมมันซี่อบี้อเรื่องแบบนี้
“เฮียมี่ หอมแก้มผมทำไม..เดี๋ยวฟ้าผ่าหรอก”
ผมเช็ดแก้มแรงๆ กลัวน้ำลายติดแก้ม เดี๋ยวเป็นขี้กลาก
“โทษที นึกว่าเป็นนิด แหะ แหะ”
เฮียมี่เกาหัวแบบอายๆ
“ผมกลับแล้ว เฮียท่าจะบ้า”

ผมชักกลัวแกจะทำอะไรแปลกๆ ก็เห็นผมเป็นเจ๊นิดเนี่ยนะ ไม่น่าไว้ใจ


 :serius2: :serius2:



เฮียมี่หายไปไหน

 :a6:


หลังจากวันนั้น เจ๊นิดแกไม่ไปที่ปั๊มอีกเลย และไม่พูดถึงเฮียมี่
เฮียมี่ก็ไม่มาที่ปั๊มเลย ผมไปนั่งๆนอนๆจนเบื่อ
พอผมถามถึงเฮียมี่ เจ๊นิดแกจะโมโห แล้วว่าผมว่า
“ ไม่ใช่เรื่องของเด็ก แกอย่ายุ่ง”
ผมเลยไม่กล้าถามเจ๊อีกเลย.. ผมกับเจ๊ห่างกัน2ปีเองนะ
ผมก็มาที่ปั๊มแค่ชะโงกดูในห้อง มองหารถเฮียมี่
ไม่เจอทั้งรถทั้งคน ผมก็เลยกลับบ้าน
เฮียมี่หายไปเกือบอาทิตย์

วันที่แกมาที่ปั๊มหน้าแกเศร้าๆ
“เฮียมี่ หายไปไหนมาตั้งหลายวัน”
เฮียมี่เดินเข้ามาหาผม แล้วลูบหัวผมเบาๆ
“ เฮียจะไปเรียนเมืองนอก”
ตอนแรกผมคิดว่าแกอำผมเล่น
“แหมๆ...เฮียอำซะผมเกือบเชื่อเลยนะเนี่ย”
เฮียมี่ฝืนยิ้มแล้วเดินออกไปที่รถมอเตอร์ไซค์ของแก
ผมเดินตามไป กะว่าอีกเดี๋ยวแกจะต้องหันมาหัวเราะแล้วบอกผมว่า
เฮียล้อเล่น
ผมรอจนเฮียแกขึ้นคร่อมรถ แกก็ยังไม่พูดอะไร
“เฮีย..เฮียพูดจริงเหรอ”
“อืม...”
แกมองหน้าผมแล้วยิ้มให้ แต่ผมว่ายิ้มแกดูฝืนๆนะ
ไม่รู้ว่าผมสงสารแกหรือผมเบลอ ผมจับแขนแกข้างนึง
“ไปเมืองนอกจริงเหรอครับ”
เฮียมี่ดึงผมเข้ามาใกล้ ผมไม่ทันรู้ตัวเลยเซเข้าไปหาแกทั้งตัว
หน้าผมซุกอยู่ตรงหน้าอกแกพอดี
แกกอดผมแบบเร็วๆแล้วผลักออก แต่มือแกยังจับต้นแขนผมอยู่
“เตี่ยเฮียให้ไปเรียนเมืองนอก”
“เมื่อไหร่ครับ”
ผมรู้สึกใจหายบอกไม่ถูก
“เปิดเทอมนี้แหละ”
ตอนหลังผมมารู้ว่าที่แกไปเป็นโครงการเอเอฟเอส ไป1ปี แล้วกลับมาซ้ำชั้นที่รร.เดิม
“เฮียไปนะ”
แล้วแกก็ขี่รถออกไป ผมได้แต่ยืนมอง

ตอนเย็นผมถามเจ๊นิดที่วันนี้กลับบ้านเร็วกว่าปกติ
“เจ๊นิด..เจ๊รู้มั๊ยว่าเฮียมี่จะไปเรียนเมืองนอก”
ตอนนั้นการไปเมืองนอกในความคิดผม
มันไกลมาก มันเหมือนคนละโลกกับที่เราอยู่
“เออ..ชั้นรู้แล้ว”
“แล้ว...งี้”
“เจ๊กับมันไม่เคยรู้จักกัน”
เจ๊หน้าบึ้งมาก ผมละกลัวโดนต่อย
แต่ความอยากรู้มีมากกว่า
“อ้าว...เจ๊กับเฮียมี่ไม่ได้...เออ”
เจ๊นิดตาเขียวปั๊ด ผมไม่กล้าพูดต่อเลยเอานิ้วชี้2ข้างมาจิ้มกัน
“คือ...แบบ..แบบว่า..เจ๊”
นิ้วผมยังจิ้มกันจึ๊กๆ
“หน่อย..แกฟังให้ดี..เจ๊กับมันเลิกกันแล้ว”

เจ๊นิดเดินออกไปหน้าร้าน ผมเดินตาม นิ้วหยุดจิ้มแล้วแต่ยังชนกันอยู่
หน้าร้านผมมีม้านั่งไว้ให้ลูกค้านั่งเล่น
บางคนก็มานั่งรอเวลารถทัวร์ออก
นั่งได้3-4คน
เจ๊นิดยืนคุยกับเด็กผู้ชายวัยเดียวกับเจ๊
เด็กคนนั้นคร่อมจักรยานแล้วเอาเท้าข้างนึงยันกับม้านั่ง
ท่าทางไม่ใช่คนที่นี่ ผมไม่เคยเห็นหน้า
การแต่งตัวก็บ่งบอกว่าต้องเป็นเด็กกทม.
ใส่เสื้อเชิ้ตสีออกฟ้าๆ กางเกงขายาวสีขาว
หน้าตาก็พอดูได้ แต่ผมไม่ชอบดูเต๊ะๆ
แล้วสายตามันดูเยิ้มๆ..บอกไม่ถูก

ผมยืนมอง แต่2คนนั้นคุยกันไม่สนใจใคร
ผมแอบฟังนิดหน่อย
“ป๋อง..กลับวันไหนอะ”
“อีกสักอาทิตย์นึงละ..ไม่อยากให้ป๋องกลับใช่มะ”
“บ้า..อยากกลับก็กลับไปสิ”
เจ๊ทุบที่ไหล่มันแบบหยอกๆ ผมเดินกลับเข้าร้าน
ไอ้นิวนั่งเล่นของเล่นมันอยู่
“นิว..ไอ้คนหน้าบ้านมันเป็นใคร”
ไอ้นิวเงยหน้ามามองผม แล้วก้มไปเล่นหุ่นยนต์ต่อ
“วะ..ไอ้นิว..เฮียถามก็ตอบสิ”
ผมร้อนใจ สังหรณ์แปลกๆ
“แฟนเจ๊นิด”
มันตอบมาแค่นั้น ที่เหลือถามอะไรมันบอกไม่รู้อย่างเดียว

ผมคิดแล้วไม่เข้าใจเจ๊นิด
แล้วเฮียมี่สุดหล่อแสนดีของผมหล่ะ
ผมคิดแผนก่อกวนได้เลยชวนไอ้นิวเป็นแนวร่วม
“ป๋อง..ป๋อง..กะป๋อง ป๋องแป๋ง”
ผมกับไอ้นิวเดินร้องออกไปหน้าบ้าน ร้องมันซ้ำไปมาเป็นสิบๆรอบ
แต่ไม่ได้เข้าไปถึงตรงม้านั่ง
เข้าไปกะให้พอได้ยิน
“ไอ้หน่อย ไอ้นิว แหกปากอะไรวะ”
เจ๊นิดหลุดเผยตัวตนห้าวๆออกมา ดี..ไอ้นั่นมันจะได้ไม่ชอบเจ๊
ผมกับไอ้นิวรีบวิ่งกลับเข้าร้าน
สักพักผมย่องไปดู เห็นไอ้นั่นมันยังคุยกับเจ๊
มันจะลงจากจักรยานก็ไม่ลง เท่ห์ตาย

ผมชวนไอ้นิวจะไปก่อกวนอีกรอบ
“ไม่เอาอะ เฮียหน่อยทำเองดิ ไม่หนุก”
มันไม่ยอม
“คราวนี้รับรองหนุก แกเชื่อเฮีย”
ครั้งนี้มีพรอบครับ ผมเอากระป๋องลูกอมเปล่าๆที่แม่เก็บไว้ขาย
แล้วเอาตะเกียบมาเคาะ
“ป๋อง..ป๋อง..กะป๋อง ป๋องแป๋ง”
ผมกับไอ้นิวเคาะกันมันส์หยดจนเกือบลืมว่าตั้งใจจะทำอะไร
“มานี่เลย แก2ตัว ชั้นคุยกันอยู่ไม่เห็นรึไง”
เจ๊นิดตรงเข้ามาบิดหูผมกับไอ้นิวคนละข้าง
โชคช่วยแม่เดินออกมาพอดี
ไอ้นั่นรีบเผ่น
“นิด..วันหลังป๋องมาคุยใหม่นะ บาย”
เจ๊ได้แต่โบกมือกลับ แล้วหันมาหาพวกผม
“แก...แกแกล้งชั้น”
แม่เดินมาถึง ไอ้นั่นขี่จักรยานหายไปแล้ว
“ทะเลาะอะไรกัน เสียงดังแบบนี้ใครจะกล้าเข้าร้าน”
“มัน2ตัวแกล้งนิดละแม่”
เจ๊นิดชิงฟ้องก่อน
“ผมปล่าว ไม่เชื่อแม่ถามไอ้นิวดิ”
ผมโยนให้ไอ้นิว ลูกรักของแม่
“นิวกะเฮียตีกลองกันคับ ไม่ได้แกล้งเจ๊นิด”
วันนั้นเจ๊นิดไม่พูดกับผมอีกเลย

วันต่อมาเจ๊แกก็กลับมาเหมือนเดิม
แกโกรธน้องได้ไม่นานหรอก
ผมเลยเลียบๆเคียงๆถามถึงไอ้นั่น
ตอนแรกแกไม่เล่าไม่บอกอะไรเลย
ผมเลยแกล้งชมว่าพี่ป๋องหล่อ พี่ป๋องเท่ห์
แกหลงกลผมเลยเล่าให้ฟัง
ไอ้พี่ป๋องเป็นลูกของอาของเฮียมี่ บ้านแกอยู่ที่กทม.
ไอ้พี่ป๋องรุ่นเดียวกับเจ๊ มีศักดิ์เป็นน้องเฮียมี่
มันมาจีบเจ๊ มันว่าเจ๊เลิกกับเฮียมี่แล้ว
มันมีสิทธิ์
ตอนหลังผมมารู้ว่ามันอิจฉาที่เฮียเก่งกว่ามัน ดีกว่ามันแทบทุกด้าน
ญาติพี่น้องมักชมแต่เฮีย มันโดนว่าประจำ

เย็นนั้นมันก็มาอีก มันมาทุกวันช่วงเย็นๆ
ทำให้ช่วงนี้เจ๊อยู่ติดบ้าน
ผมเดินออกไปดูกะจะหาวิธีก่อกวนมันอีก
“หน่อย แกมานี่แน่ะ มีคนอยากรู้จัก”
เจ๊นิดเรียกผม ผมไม่กลัวมันหรอก
เลยเดินออกไปแล้วก็ต้องชะงัก

 :m12:

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 






« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-04-2014 14:56:06 โดย ~Here@Noi~ »

ออฟไลน์ ❁INDY_FAMILY❁

  • -ทำไมต้องเดินตามรอยเท้าใคร เราสามารถสร้างรอยเท้าของเราเองได้-
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 608
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-12
ค้างงงงงงง อย่างแรงงงงงงง   :katai1:

ออฟไลน์ jagkree

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 204
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
    • Facebook
อ๊ายยยยยยยยย มาต่อด่วนคะ 5555555 มันค้าง มันค้าง :katai5:

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
น่าติดตามมากๆ  :katai2-1:

ออฟไลน์ ~Here@Noi~

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +315/-0
แผนลวง

 :laugh3: :laugh3:


ผมอึ้งไปเลยครับ นอกจากเจ๊นิดกะไอ้พี่ป๋อง
มีเด็กผู้ชายอีก3คน ดูเด็กกว่ามันน่าจะรุ่นเดียวกับผม
“หวัดดีน้องหน่อย”
ไอ้พี่ป๋องมันยักคิ้วกวนๆ  มันบังอาจมานับญาติกับผม
“ผมมีพี่สาวคนเดียว”
ผมตั้งหลักได้ ก็เถียงมันเลย ผมไม่ชอบที่มันมาแทนที่เฮียมี่
“หน่อย..แกพูดให้มันดีๆ อย่าลาม”
เจ้เข้าข้างมัน ฝากไว้ก่อนเหอะ ผมจะฟ้องเฮีย
“ไม่เป็นไรนิด ป๋องไม่ถือ”
“แต่ผมถือ”
ตอนนี้ผมโมโหมาก ปกติถ้าไม่ชอบใครผมจะถอยออกมา ไม่โต้ตอบ ไม่สนใจ
แต่ครั้งนี้ผมรู้สึกทนเฉยไม่ได้ มันตั้งใจจะแกล้งผม

“พอๆ นี่หน่อยน้องพี่เอง ส่วนนี่น้องโด่ง กะเพื่อนๆ”
“ดีครับ”
ไอ้คนที่เจ๊ชี้คนแรกมันทักผม ผมหันไปมองมันชัดๆ
หล่อแฮะ หน้ามันเข้มๆไม่เหมือนลูกคนจีนที่ผมชินตา
มันตัวสูง ผิวคล้ำหน่อยๆ ไหล่หนาๆ เหมือนพวกเล่นกีฬา
“เราชื่อโด่ง ส่วนนี่ โต้งกะปอนด์”
“หวัดดีเราโต้งนะ”
“เรา..ปอนด์”
โต้งหน้าตาธรรมดา ยิ้มๆดูเป็นมิตร ส่วนปอนด์หน้าออกตี๋ๆ ดูหยิ่งๆ
โด่งหล่อสุดนะ ในสายตาของผม
“หน่อย..แกจะไม่ทักเพื่อนเหรอ พวกนี้รุ่นเดียวกะแกนะ”
“ดี”
ผมไม่ได้รังเกียจเพื่อนใหม่ แต่ผมไม่ใช่คนที่จะสนิทกับใครง่ายๆ
กะคนที่เพิ่งรู้จักผมจะเงียบๆ
ยกเว้นไอ้พี่ป๋องที่ผมไม่ชอบตั้งแต่เห็นครั้งแรก
ผมเกลียดมัน แล้วดูมันตอนนี้มองผมเยาะๆ คงคิดว่ามีพวกมากกว่า
ผมเดินหันหลังกลับเข้าบ้าน ไม่สนใจแล้วเรื่องมารยาท
ได้ยินเสียงหัวเราะหลายเสียงตามหลัง
หนึ่งในนั้นต้องเป็นมันแน่ๆ

เจ้เล่าว่าเฮียมี่ ไอ้พี่ป๋อง ไอ้โด่ง เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน พ่อเฮียกับพ่อไอ้พี่ป๋องเป็นพี่น้องกัน
 ส่วนไอ้โด่งเป็นหลานทางแม่ไอ้พี่ป๋อง ทั้ง3คนเรียนที่รร.ชายล้วนกทม.ที่เดียวกัน
ตอนนั้นเฮียมี่อยู่ม.4 เจ๊นิดกะไอ้พี่ป๋องอยู่ม.2 ผมกะไอ้3ตัวนั่นอยู่ป.6
พวกกทม.มันตัวโตทุกคนเลย โดยเฉพาะไอ้โด่ง

หลังจากวันนั้นไอ้โด่งกับเพื่อนมันมักจะขี่รถมอเตอร์ไซค์ซ้อน3ผ่านหน้าร้านบ่อยๆ
แรกๆผมไม่ได้สนใจ แต่มันกดแตรทักทุกครั้งที่ผ่านร้าน
จนผมต้องคอยมองทุกครั้งที่มีเสียงแตรรถ
หลังๆไอ้โด่งมันจะขี่จักรยานมาคนเดียว ดีดกระดิ่งทักผม แล้วส่งยิ้มมาให้ผม
ไอ้โด่งมันค่อนข้างสุภาพ กริยามันคล้ายเฮียมี่
ทำให้ผมอดยิ้มตอบมันไม่ได้
มีอยู่วันหนึ่งที่โด่งมันขี่วนหน้าร้านอยู่หลายรอบ
แล้วมันก็จอดจักรยานแล้วเข้ามาซื้อของที่ร้าน
ตอนนั้นแม่อยู่หลังร้าน ผมเลยต้องเป็นคนขาย
ผมเดาว่ามันคงวนรถจนมั่นใจว่าผมอยู่คนเดียว
มันไม่พูดอะไรแค่ชี้ของที่จะซื้อ ชี้แบบมั่วๆ
ผมก็หยิบให้มัน น่าจะเป็นพวกลูกอมเป็นแผงๆ
ตอนที่ผมส่งของให้มันมันจับมือผมบีบเบาๆแล้วยิ้มให้
ผมทั้งอายทั้งเขินมัน
มันวางเงินแล้วรีบออกไปโดยไม่รอเงินทอน
ผมเริ่มชอบมันหน่อยๆ
ช่วงนี้ผมลืมไอ้พี่ป๋องกับเฮียมี่ไปเลย
ผมไม่กล้าออกไปม้านั่งที่หน้าร้าน กลัวเจอไอ้โด่งครับ
อายมัน
มันก็ขี่รถผ่านมาให้เห็นแล้วยิ้มให้บ่อยๆ

ผ่านไปเกือบอาทิตย์ อีก2-3วันรร.จะเปิด
เจ๊บอกว่าพรุ่งนี้พวกมันจะกลับกทม.กัน
เย็นนี้จะมีเลี้ยงส่งกันที่บ้านเฮียมี่ที่อยู่อีกฟากของตลาด
เจ๊ชวนผมไปด้วย แต่ผมไม่อยากไป
เพราะเฮียไปเมืองนอกนานแล้ว ตั้งแต่ที่ผมเจอเฮียที่ปั๊ม
“เจ๊นิดไปเหอะ ผมไม่อยากไปไม่สนิท”
“แกแน่ใจนะว่าไม่อยากบอกลาโด่ง”
“ทำไมผมต้องบอกลามันด้วยละ”
ผมอายมากกลัวเจ๊จะรู้ว่ามันคอยขี่รถมามองผม
เจ๊หัวเราะผม
“ตามใจแก”

เจ๊ออกไปตอนใกล้2ทุ่ม ครั้งนี้เจ๊ขอแม่ไป
 และมีเพื่อนที่รร.ไปด้วยกลุ่มใหญ่ทั้งหญิงและชาย
ไม่รู้ทำไมพวกนี้สนิทกันง่ายจัง
เจ๊บอกแม่ว่ากลับไม่เกิน5ทุ่ม
แม่กับไอ้นิวนอนแล้วตอนเจ๊กลับมา
ไอ้นิวมันเด็กน้อย นอนหัวค่ำ ถ้าดึกเกิน3ทุ่ม มันจะงี่เง่า
ส่วนแม่ต้องตื่นมาเปิดร้านตอนเช้า

ผมนั่งดูทีวีอยู่เจ๊นิดแกเปิดประตูเข้ามา ครั้งนี้แม่ให้กุญแจบ้านไปด้วย
เจ๊กระแทกกุญแจวางที่โต๊ะ แล้วเดินหน้าหงิกมานั่งใกล้ผมที่หน้าทีวี
“ยังไม่3ทุ่มเลยนะเจ๊ งานเลิกแล้วเหรอ”
“หน่อย แกไม่ไปหน่ะดีแล้ว”
“ยังไงอะ เอาดีๆดิ ผมไม่เข้าใจ”
“เจ๊ขอโทษ หน่อย เจ๊ขอโทษ”
เจ๊นิดโผเข้ามากอดผม แล้วร้องไห้
ผมงงมากเจ๊ไม่เคยร้องไห้เลย โดนแม่ตีเวลาหนีเที่ยวแกยังไม่ร้อง
เจ๊เล่าว่าตอนแรกที่ไปถึงงานแกก็สนุกสนาน
ไอ้พี่ป๋องเทคแคร์แกอย่างดี
มีอยู่ตอนนึงที่แกไปเข้าห้องน้ำแต่เผอิญห้องน้ำไม่ว่าง
แกขี้เกียจรอเลยเดินกลับมาก่อน
แกทันได้ยินไอ้พี่ป๋องคุยโม้ให้เพื่อนๆว่า
แกให้ไอ้โด่งแกล้งมาจีบผมหยอกๆพอให้อาย
จะได้ไม่มาเป็นก้างเวลาแกมาคุยกับเจ๊
หลังจากเจ๊ได้ยิน แกโกรธมากจะเข้าไปต่อยไอ้พี่ป๋อง
เพื่อนๆแกเข้ามาห้าม แล้วลากแกกลับมาส่งบ้าน
เจ๊เล่าว่าไอ้พี่ป๋องหน้าซีดเลย เพื่อนๆด่ากันใหญ่
ส่วนไอ้โด่งมันได้แต่พูดว่าผมไม่ได้ตั้งใจๆๆ
งานเลยเลิกเลย

ผมไม่โกรธเจ๊เลย แต่เสียความรู้สึกมาก
ทั้งที่ผมเริ่มจะชอบไอ้โด่งแล้วเชียว


 o12 o12

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-08-2013 20:59:18 โดย jusmintan »

ออฟไลน์ ❁INDY_FAMILY❁

  • -ทำไมต้องเดินตามรอยเท้าใคร เราสามารถสร้างรอยเท้าของเราเองได้-
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 608
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-12
โอ้วววววว เลวได้โล่ แต่ชอบนิสัยเจ๊นิดนะรักน้องมากต่อยแมร่งเลย  :z6:  :z6:  :z6:

แต่ป6 เด็กไปนะ แต่เราก็มีแฟนคนแรกตอน ป6 เหมือนกันนี่หว่า อิอิ  :-[

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: รักจริงยิ่งกว่านิยาย ..แผนลวง
« ตอบ #9 เมื่อ: 05-08-2013 22:10:04 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ bennnyyy

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 791
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-0
 :katai5: มาติดตามด้วยคน

ออฟไลน์ ~Here@Noi~

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +315/-0
ขอบคุณทุกความเห็นครับ


 :o9:

ผมไม่รู้ว่าตอนนั้นมันใช่ความรักรึปล่าว
อารมณ์ตอนนั้นเหมือนกับว่า
ไอ้โด่งมันหน้าตาดี แล้วมาสนใจผม
ความที่มันพูดน้อย แต่คอยขี่รถมาให้ผมเห็น
วันๆผมแทบไม่ทำอะไรเฝ้ามองแต่ว่ามันจะขี่รถมามั๊ย
พอเห็นมันขนาดว่าไกลๆ
ใจผมมันสั่นๆ หน้าชาๆ
กลั้นยิ้มไม่ได้

แต่กะเฮียมี่ผมเฉยๆ
ไม่เจอก็ไม่กระวนกระวาย
มีแต่ตอนที่ซบอกแกที่ผมใจสั่น

พบกันตอนหน้าครับผม

 :bye2:

ออฟไลน์ AGELA

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 675
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1109/-0
ลงชื่อรอด้วยคน

บรรยากาศคล้ายๆเรื่องแฟนฉันเลย น่ารัก

ออฟไลน์ ~Here@Noi~

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +315/-0
.
เฮียมี่ come back

 :hao7: :hao7:


หลังจากเหตุการณ์วันนั้นพวกมันก็กลับกทม.ไป..ชิ้วๆๆ

ผมเรียนมาเรื่อยๆ จนปิดเทอมใหญ่ของป.6
ผมว่าเฮียมี่น่าจะใกล้กลับแล้วนะ
ไม่รู้ว่าปิดเทอมแกจะกลับบ้านมั๊ย ผมจะได้เจอเฮียมั๊ย
ผมคอยไปดูเฮียที่ปั๊มในช่วงที่แว๊บได้ แต่ก็ผิดหวังทุกครั้ง
จนถอดใจ เพราะอีกไม่กี่วันรร.จะเปิดแล้ว แกก็ต้องไปเรียนที่กทม.

ผมต้องช่วยแม่เฝ้าร้านอะครับ
เจ๊นิดแกหายตลอด ไปบ้านเพื่อน แกขี่มอเตอร์ไซค์เก่งกว่าพวกผู้ชายอีก
ไอ้นิวถึงมันจะอยู่ร้าน ก็เหมือนหมาเฝ้าบ้านดีๆนี่เอง
พอมีคนมาซื้อของมันก็จะตะโกนเรียกเสียงดังคับร้าน
ให้ผมหรือแม่มาขาย
มันไม่แม้แต่จะคุยหรือมองลูกค้า ก้มหน้าก้มตาเล่นของเล่น

เดี๋ยวนี้มันพัฒนาแล้วนะครับ มันเล่นตัวทหารเล็กๆ มี2สี สีเขียวกะแดง
รวมๆกันน่าจะ30ตัวได้
เห็นมันคอยจับมันตั้งได้ทั้งวัน
ผมเคยสังเกตดู กว่ามันจะตั้งให้ครบได้ทุกตัวก็นานมาก
พอตั้งได้มันก็เอาทหารอีกฝ่ายมาสู้กัน ตู้มเดียวล้มหมดเลย
แล้วมันก็จับตั้งใหม่ มีเสียงพากย์ด้วยครับ มันหนุกตรงไหนวะ
ส่วนเจ๊ถ้าอยู่ก็พอๆกับไอ้นิว
แกอ้างว่าแกไม่รู้ราคาของที่ขาย
ทั้งๆที่ข้างขวดหรือข้างกล่องมันจะมีราคาติดอยู่
แกบอกตัวมันเล็ก อ่านไม่ออก
แกสายตาเอียง+สั้นนิดหน่อย
แต่ไม่ยอมใส่แว่น แกรำคาญ เล่นไม่ถนัด
แรกๆแม่ไม่ยอมจะให้ใส่แว่น แต่แกทำแว่นพังไป2อัน
แม่เลยไม่บังคับให้ใส่แว่นอีกเลย
ผมกะแม่เลยช่วยกันเขียนราคาลงแผ่นกระดาษเล็กๆ
แล้วแปะไว้ตามกลุ่มสินค้า
เจ๊แกก็มีข้ออ้างอีกหล่ะ ว่ากระดาษปลิวหายมั่ง
ผมเขียนไม่ชัด กำกวม เช่น เลข1เหมือนเลข7
แม่เลยบอกว่าจะเขียนเป็นตัวหนังสือ
หนึ่ง..สอง...สาม....
แต่ผมรู้ทันแกว่าแกต้องมีข้ออ้างอีกแหละ
เลยตัดรำคาญ ยอมโดยสมัครใจเป็นมือขายอันดับ1แทน

เห็นแบบนี้ผมขายของเก่งนะครับ
ที่ร้านจะยุ่งช่วงเย็นที่รถทัวร์จะออก
ขายดีเหมือนแจกฟรี
พวกยาดม ยาลม ยาหม่อง กระทิงแดง บุหรี่ นี่สินค้าติดอันดับ
สมัยนั้นวันๆขายได้หลักพันเลยนะครับ กำไรมากกว่าครึ่ง
แถวนั้นมีร้านค้าแบบผมร้านเดียว
นอกนั้นอยู่ในตลาดสด และตลาดอีกฟากนึงแถวบ้านเฮียมี่นั่นแหละ
พอผมอาสาอยู่ร้านตลอด กลางวันแม่ก็ไปทำผมบ้าง
ไปบ้านญาติในตลาดบ้าง
บางทีก็ทำกับข้าว ซักผ้าอยู่หลังร้าน
ดูแม่มีความสุขมากขึ้น เหนื่อยน้อยลงบ้าง

งานบ้านผมทำไม่เป็นเลยครับ โดนผงซักฟอกก็แสบมือ มือแดงลอกๆ
ล้างชามก็ลื่นหลุดมือ กวาดบ้านก็จาม ต้องขยี้จนจมูกแดง
ที่ผมทำได้ดีนอกจากขายของก็ขัดรองเท้านักเรียนครับ
ใช้ถุงเท้าเก่าๆใส่แทนถุงมือ เอาแปรงจุ่มกีวี แล้วขัดๆจนมันแผล๊บ
เสียอย่างเดียวกลิ่นกีวีมันเหม็นติดมือ ล้างไม่หมดกลิ่น
ก่อนนอนผมเลยมีหน้าที่ขัดให้เจ๊กับไอ้นิวด้วย
รวมกัน3คู่
รร.ผม ทั้งชายหญิงใส่รองเท้าหนัง(เทียม)ครับ
เจ๊นิดแกทำงานบ้านเก่งและเร็ว ถ้าแกอารมณ์ดีแกจะแย่งแม่ทำ
แถมแกทำกับข้าวอร่อยกว่าแม่อีก
ไอ้นิว มันแค่ กิน นอน เล่น ก็หมดวันแล้ว
แต่มันเรียนเก่งมากที่1ตลอด ผมเรียนปานกลาง
ส่วนเจ๊นี่เด่นพละ วิชาการรั้งท้าย
แต่แกได้คะแนนกิจกรรมมาช่วย

วันนึงผมมองไปที่ปั๊มเห็นพวกเด็กๆมุงกันตรงหน้าห้องพักของปั๊ม
บางคนถือถุงขนมกระโดดเหย็งๆ
ผมได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย โห่ มั่ง เฮมั่ง
ผมรีบตะโกนบอกแม่ที่อยู่หลังร้านว่าเดี๋ยวผมมา
แม่ไม่ทันขานรับผมก็มาถึงหน้าห้องพักแล้วครับ
“เฮียมี่มาแล้ว เฮียมี่กลับมาแล้ว”
อ้าว..นั่นมันไอ้นิวน้องผมนี่หว่า
มันมุดออกมาจากกลุ่มที่มุงกันอยู่ ผมเข้าไม่ถึงอะ
ในมือมันมีขนม3-4ถุง
“เฮียมี่มาแล้ว..เนี่ยขนมเฮีย....”
มันอวดขนมในมือ แต่ผมไม่สนแล้วครับ
ใจเต้นตึกตัก อาการนี้หายไปเกือบปีแล้วนะ
มุดเข้าไปในกลุ่มเด็กที่มุงกันอยู่
ผมโผล่มาตรงหน้าเฮียพอดี

“เฮีย..เฮีย..เฮีย...”
พูดไม่ออกเลยครับ เฮียมี่หันมาเห็นผมเข้าก็ยิ้มกว้าง
แกจับแขนผมไว้ข้างนึง แล้วบอกเด็กๆให้ไปเล่นกันต่อ
เด็กๆสลายตัวพร้อมถุงขนมของฝากในมือ
เฮียลากผมเข้ามาในห้องพัก
ลากครับ ลากจริงๆเพราะผมยืนเฉย อ้าปาก ตาก็จ้องหน้าแกแทบไม่กระพริบ
“หน่อย..หน่อย...อ้าว..หน่อย”
เฮียมี่แกตกใจ ตอนนี้ผมนั่งที่โซฟา ส่วนแกยืนอยู่ตรงหน้าผม
ที่แกตกใจก็ผมนะสิ ไม่รู้ว่าคิดอะไร หรือไม่คิดเลย
ผมโผเข้าไปกอดเอวแกแน่น ส่ายหน้าไปมา
เพื่อเช็ดน้ำตา น้ำมูกอะครับ

เฮียมี่แกแกะแขนผม แต่ไม่หลุด แกเลยลูบหัวผมมือนึง ลูบหลังมือนึง
ดีนะ แกไม่ตบหัวแล้วลูบหลัง
แต่เป็นลูบหัวแอนด์ลูบหลัง
สักพักผมได้สติจากเสียงหัวเราะหึๆของแก
ผมปล่อยเอวแกแล้วเงยมองหน้าแก
เฮียแกก็ปล่อยผม(จากการลูบ)
แกนั่งลงข้างผม เอามือเกาหัวแบบเวลาแกทำอะไรไม่ถูก
“อ้าว..ขี้แยจริงเรา”
“ก็..ก็..ผมคิดถึงเฮียนี่”
“ขนาดนั้นเลย”
“ครับ ขนาดนั้นเลย”
“จริงอะ”
“ไม่จริงอะ...5555..ผมล้อเล่น”
ผมเลยได้รางวัลเป็นมะเหงกของเฮีย
บรรยากาศกลับมาเหมือนแต่ก่อนที่แกจะไปนอก
ผมกะเฮียคุยกันอย่างสนุกสนาน ผมโม้เรื่องที่รร.บ้าง
ความเปลี่ยนแปลงของคนในตลาด
ใครแต่งกับใคร ใครเลิกกับใคร ใครคลอดลูก ใครญาติเสีย
ใครถูกหวย ใครโดนหวยกิน

เฮียแกตั้งใจฟังทำท่า กอดอกแล้วคอยพยักหน้ารับ
แถมอมยิ้มจนแก้มแกพองออกมา
ผมพูดๆๆๆจนเหนื่อย แล้วผมก็หยุด
“หน่อยเหนื่อยแล้วเหรอ”
ผมอายมากเอามือปิดหน้า แต่กางนิ้วนิดๆ แอบมองแก
ผมอายเพราะปกติผมไม่ใช่คนพูดมาก แต่ผมไม่เจอแกตั้งปี
มันก็เลยมีเรื่องที่อยากเล่าให้แกฟังเยอะแยะ
“ยังไม่เหนื่อยอะ”
ผมเอามือออกจากหน้า ทำไมเหรอก็เฮียแกแกะมือผมออก
แล้วมือแกก็จับมือผมทั้ง2ข้างอยู่อย่างนั้นเอง
“หน่อยแค่เก้บไว้เล่าวันอื่นมั่งหรอก”
ผมตอบอ้อมแอ้มเบาๆ
แกปล่อยมือผมแล้วดึงตัวผมเข้ามากอดแน่นๆ
ผมดันตัวแกออกกะจะคุยต่อ
เฮียมี่ก้มหน้าลงมามองหน้าผม
มือแกข้างนึงยังอยู่ที่เอวผม
แกเอามืออีกข้างเชยคางผมขึ้น
แล้วเฮียก็จุ๊บที่ปากผมเร็วๆทีนึง
แต่แล้ว......


 :hao6:

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




ออฟไลน์ ~Here@Noi~

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +315/-0
ของฝากจากเฮีย

 :z2: :z2:


“เฮีย..เฮียมี่...เฮียมี่..อยู่มั๊ย”
เจ๊นิดครับ แกไม่เคาะประตู แต่เสียงแปดหลอดของแกนำมาก่อน
ผมรีบผลักเฮียออก แต่เฮียแกไม่ยอมขยับตัว
“ทำอะไรกันหน่ะ”
เจ๊นิดเดินเข้ามาในห้องขมวดคิ้วแล้วยืนเท้าเอวถาม
ผมกับเฮียหันไปมองเจ๊นิด ตอนนั้นผมใจหายวูบเลย
เฮียยังไม่ตอบคำถาม แต่แกกลับหันมาเป่าลมจากปากเบาๆแถวๆตาผม
แล้วจึงปล่อยมือจากคางผม

แกลุกไปหาเจ๊นิด แต่เจ๊เดินสวนเข้ามาหาผมใกล้ๆ
“เศษผงเข้าตาหน่อยหน่ะ”
เฮียโกหก แถมแกยังแอบยักคิ้วให้ผมลับหลังเจ๊นิดอีก
เจ๊นิดก้มตัวลงมาจับคางผมให้เงยขึ้น
“เออ..จริงด้วย แกนี่นะไม่ระวัง ดูสิ หน้าตาแดงหมดเลย”
แล้วแกก็หันไปหาเฮีย แล้วชวนเฮีย
“ป่ะ”
คำเดียวแค่นั้น เฮียตอนแรกดูลังเลนิดหน่อย
เฮียมองหน้าผมด้วยสายตานิ่งๆ
 แล้วก็เดินตามออกไปโดยไม่ได้พูดอะไรกับผมเลย

ผมนั่งเฉยอยู่นานจนได้ยินเสียงรถข้างนอก
เสียงของคนขี่มอเตอร์ไซค์ออกไป
เสียงมันใกล้แถวๆนี้ด้วย ผมจึงได้รู้สึกตัว
ผมยกมือขึ้นลูบหน้า รู้สึกหน้ามันร้อนๆ
ผมไม่สบาย เป็นไข้รึป่าวนะ?
แถมยังจุกๆตรงแถวๆหน้าอก
ผมคงจะรีบวิ่งมาที่นี่เร็วไปหน่อย มันเลยจุกๆเสียดๆ
ผมยังแสบตาอีกด้วย แสบมากทั้ง2ตา
เฮียมี่รู้ได้ไงว่ามีฝุ่นผงเข้าตาผม
ดูสิ แสบตาจนน้ำตาไหลออกมาเองเลย
ผมรู้สึกเจ็บคอ กลืนน้ำลายยังไม่ลงเลย
เหมือนมีอะไรติดคอ ก้างปลาเหรอ
วันนี้ผมไม่ได้กินปลานี่นา
แล้วทำไมผมต้องสะอื้นออกมาหล่ะ
รู้เหอะ
ผมไม่โง่หรอก ทำไมผมจะไม่รู้ว่า
ตอนนี้ผมกำลังจะร้องไห้
ไม่ใช่จะ..ร้องไห้ไปแล้วด้วย
ไม่มีใครทำอะไรผมซะหน่อย
ไม่มีใครด่าว่าผมนี่นา
ผมเป็นอะไร..
เสียใจ ผิดหวัง เหรอ ใช่เหรอ
เฮียก็มาแล้ว กลับมาที่ปั๊มแล้ว
แต่ผมยังมีเรื่องคุยกับเฮียอีกเยอะนะ
ทำไมเฮียไม่อยู่ฟังจนหมดล่ะ
ไม่สมกับที่รอคอยเฮียเลย
 คาดหวังอะไรวะหน่อย
เฮียแกก็มีธุระของแกบ้างสิ

กลับบ้านเถอะ
ผมกลับบ้านก่อนดีกว่า
อยู่ที่นี่นานเกินไปแล้ว มันไม่ใช่ที่ของผม
อีกอย่าง...เดี๋ยวไม่มีใครช่วยแม่ขายของ

“กินหนมมะเฮียหน่อย แต่อย่ากินของนิวเยอะนะ”
ไอ้นิวยื่นขนมมาตรงหน้าผมแบบไม่ค่อยเต็มใจ
จำได้ถุงขนมที่มันไปแย่งกับเด็กที่ปั๊ม วันนี้เอง
ขนมหน้าตาแปลกๆ ดูน่าจะแพง ไม่เคยกินหรอก
แต่ไม่อยากกิน ยังไม่หิวเลย
“ต้องกินเหรอ”
ผมถามไอ้นิวแบบไร้อารมณ์
ไอ้นิวมันทำหน้าโล่งอก ชักมือที่ถือถุงขนมกลับทันที
“สงสาร เห็นเฮียหน่อยไม่ได้ขนมอยู่คนเดียว”
แล้วมันก็เดินกลับไปหามุมเล่นของมันตามเดิม พร้อมกับถุงขนมต้นเหตุ
“ไม่ชวนก็ว่านิวขี้ตืด ดี ไม่เปลือง”
ไอ้นิวยังไม่วายบ่นให้ได้ยิน ผมคร้านจะเถียงกับมัน ผมเหนื่อย
เออ ผมไม่ได้ขนมอะไรทั้งนั้นหล่ะ ผมไม่ได้อยากกินขนมนิ
ไม่ได้อ้วน ไม่ได้ตะกละ เหมือนมัน

วันต่อมาผมไม่ไปที่ปั๊มเลย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะมองหาเฮียมี่
เดินเข้าเดินออกหน้าร้านจนแม่รำคาญ
“หน่อย แกเดินจนแม่เวียนหัวแล้วนะ จะไปไหนก็ไป ป่ะ”
จี๊ดเลยผม คำว่าป่ะของแม่มันฟังแล้วเหมือนจี๊ดๆ
ผมเดินออกไปนั่งเล่นที่หน้าร้าน มองคนผ่านไปมา
สักพักได้ยินเสียงแตรรถมอเตอร์ไซค์ดังขึ้น
แต่ไม่ได้หันไปมองเหมือนตอนที่ไอ้โด่งมันเคยทำ
เสียงแตรรถยังดังซ้ำๆอีก วะ ทำไมไม่มีมารยาท
ผมหันไปมองรอบๆ ใครวะ

จนสายตาผมมาหยุดที่ฝั่งตรงข้าม ที่ปั๊ม
เฮียมี่นั่งคร่อมรถมอเตอร์ไซค์อยู่ แกกวักมือเรียกผมให้ไปหา
ผมลุกขึ้น...ไม่ต้องเรียกซ้ำเลย
“แม่..หน่อยไปเล่นที่ปั๊มนะ”
ตะโกนบอกแม่แล้ววิ่งจู๊ดไปทันที เหมือน เหมือน..
ลูกหมาที่เจ้าของเรียกให้ไปเล่นด้วย
“ไม่ต้องวิ่งก็ได้ เดี๋ยวก็ล้มหรอก”
เฮียมี่พูดยิ้มๆ ยกมือลูบหัวผมเบาๆ
“แฮก..แฮก..ไม่ได้ไม่ได้ เดี๋ยวเฮียทิ้งผมไปอีก”
ผมหอบเล็กๆ
เฮียอึ้งไปนิดนึง ดึงมือกลับ แล้วกลับมายิ้มเหมือนเดิม
ตายล่ะ ผมพูดเหมือนตัดพ้อ..แต๋วอะ
“มีอะไรครับ ผมต้องช่วยแม่ขายของ”
ไปดีกว่า อายเฮียว่ะ แกจะว่าผมงี่เง่า ไม่ได้เรื่องรึป่าวนะ
ผมหันหลังกลับช้าๆ เท่าที่จะช้าได้
“ไปเอาของฝากกัน ขึ้นรถมาเร็ว”

เฮียแกสตาร์ทรถ เอาขาตั้งขึ้น รออยู่
หมวกกันน๊อคอะไรไม่มีหรอกครับ
แถวบ้านผมตอนนั้นรถไม่เยอะ ส่วนใหญ่จะใช้จักรยานกันมากกว่า
ไม่ต้องเรียกซ้ำผมแทบกระโดดขึ้นซ้อนรถเฮียทันที
“เบาๆ เดี๋ยวรถล้มของฝากไม่หนีไปไหนหรอก”
เฮียออกรถไปนิดนึงแล้วหยุดรถ หันมาทำหน้าดุๆ
“เกาะด้วย เดี๋ยวหล่น”


 :m14: :m14:


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-08-2013 10:29:52 โดย jusmintan »

ออฟไลน์ ❁INDY_FAMILY❁

  • -ทำไมต้องเดินตามรอยเท้าใคร เราสามารถสร้างรอยเท้าของเราเองได้-
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 608
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-12
เฮียมี่กับเจ๊นิดแปลกๆอ่ะ

ออฟไลน์ AGELA

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 675
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1109/-0
เฮียมี่แกกำลังคิดอะไรอยู่นะ

ออฟไลน์ คนอ่าน

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1438
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-13
น่ารักมากค่ะ ติดตามด้วยคนน่ะค่ะ^^

ออฟไลน์ Yarkrak

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1629
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-3
ต้อนรับเรื่องใหม่ 

ออฟไลน์ ~Here@Noi~

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +315/-0

บ้านเฮีย

 :hao4: :hao4:


ระยะทางจากบ้านผมไปบ้านเฮียก็สัก2กิโลได้ อยู่กันคนละฟากตลาด
เฮียมี่ทำเวลาเกือบๆ20นาทีได้มั๊ง
แกขี่ช้าๆวนรอบตลาดซะหลายรอบ
แต่ผมไม่เดือดร้อนเลย ลมเย็นๆพัดมาจากด้านหน้ารถ
ผมสูดหายใจเอากลิ่นหอมๆของเฮียไว้จนอิ่ม

เฮ้อ..
อากาศสดชื่น ท้องฟ้าสีคราม  นกไนติงเกลร้องจิ๊บๆ
ตลาดบ้านเราคึกคัก เศรษฐกิจในภาพรวมดี
แม่ค้ายิ้มแย้ม ชวนให้อยากอุดหนุน กันเอ๊งกันเอง
ทุเรียนลูกโต พูใหญ่มาก แถมหนามมันก็น่าเอ็นดู๊ กระจุ๋มกระจิ๋ม
หมูปิ้งส่งกลิ่นหอมยั่วยวนข้ามจังหวัดเชียว
แตงโมลูกกล๊มกลม ผิวมันแผล็บ สีเขี๊ยวเขียว เหมือนลูกโบว์ลิ่ง
ปลาทูนอนทำตาแป๋ว สงบเสงี่ยมอยู่ในเข่ง เข่งละ2ตัว คู่ใครคู่มัน
แผงล๊อตเตอรี่วางเรียงกันเป็นแนวตรงเป๊ะยังกับจัดระเบียบสังคม
กุ้งในกะละมังกระโดดกันหย็องแหยง หนุกหนานกันใหญ่
สารพัดผักจัดวางกันแบบมีศิลปะ...อาทททททท
คนเข็นผักกล้ามใหญ่ ซิกแพกก่อเกิดตามธรรมชาติ
ทางเดินในตลาดชื้นแฉะ บ่งบอกถึงความอุดมสมบูรณ์
โอย...ผมสำนึกรักบ้านเกิดขึ้นมาอย่างแรง

“หน่อย... หน่อย..ถึงบ้านเฮียแล้ว ลงได้แล้ว”
แป่ว...เหมือนหนังขาดตอน
“แหะๆ นั่งเพลินไปหน่อยอะ”
“ไม่หน่อยละ เฮียรออยู่ว่าเมื่อไหร่เราจะลงจากรถได้เนี่ย”
เฮียเดินนำเข้าไปในบ้าน ผมรู้จักบ้านเฮียว่าหลังนี้
แต่ไม่เคยเข้าไปในบ้าน

บ้านเฮียด้านหน้าเป็นตึกแถว3ห้องทะลุถึงกัน
ทำเป็นเหมือนพวกสำนักงาน มีเคาน์เตอร์ มีลูกจ้างไว้สำหรับติดต่อ
ในร้านมีของวางเต็มไปหมด แทบไม่มีทางเดิน
พวกน้ำดื่มเป็นขวดๆ เบียร์ น้ำอัดลม ข้าวสารเป็นกระสอบ
บ้านแกเป็นเอเย่นต์ขายส่ง
พวกโรงสีก็เอาข้าวมาขาย
วุ่นวายมากคนเดินเข้าออกเยอะเหมือนกัน
หน้าร้านก็มีพวกรถบรรทุก รถกระบะ ขนของจอดอยู่หลายคัน

เฮียพาผมเดินทะลุเข้าไปหลังร้าน
ไม่มีใครสนใจเราเลย ทำงานกันง่วน
ด้านหลังร้านเป็นบ้านที่เฮียอยู่จริงๆ
ในสายตาผมนะ...หลังใหญ่มาก
ความที่พวกเราในตลาดจะอยู่ตึกแถวกันหรือห้องเช่าที่เป็นไม้
บ้านเป็นหลังๆมันดูอลังการ

เฮียพาผมเข้าไปในบ้านตรงห้องรับแขก
กราดสายตาไปสำรวจ
มีโซฟา ตู้โชว์ ทีวี
อีกมุมมีโต๊ะตัวใหญ่ๆ เก้าอี้เป็นชุด น่าจะเป็นโต๊ะกินข้าว
เก้าอี้มีเยอะมาก บ้านแกคงคนเยอะ
มีคนอยู่หลายคนนั่งกันอยู่ที่โซฟาหน้าทีวี ผู้หญิงหมดเลย
ผมอายมาก ทุกคนหันมามองผมหมดเลย
เฮียดันผมที่แอบอยู่ข้างหลังออกมา
“เจ๊ๆ มี่พาน้องหน่อยมาเที่ยวบ้านครับ”
ผมยกมือไหว้หว่านไปรอบเลยทีนี้
“สวัสดีครับเจ๊ๆ”
“ฮะ ฮะ ไม่ต้องกลัวเจ๊แกใจดี”
เฮียหัวเราะ(เยาะ) ให้กำลังใจ
“มี่ แกไปแกล้งน้องทำไม เดี๋ยวก็อายม้วนอยู่ตรงนี้แหละ”
คำพูดดูดี แต่หน้าตายิ้มเจ้เล่ห์
เจ๊แกอยู่กันครบทั้ง4คน
เตี่ยกับแม่เฮียก็อยู่ที่ร้านนั่นแหละ
ผมไม่ทันสังเกตว่ามีห้องเล็กๆอยู่ด้วย
เอาไว้ให้ลูกค้ารายใหญ่ กะพวกเซลส์มาติดต่อ

พวกเจ๊ๆของเฮียทำงานกันหมดแล้ว เฮียแกคงเป็นลูกหลง
เจ๊ๆคุยแหย่ผมจนพอใจ ก็ออกไปข้างนอกกัน
เหลือเจ๊วา เจ๊คนโต แกเป็นผู้ใหญ่มาก ไม่ค่อยพูด
แกเป็นหมออยู่รพ.ที่กทม. เฮียก็พักอยู่บ้านแกตอนไปเรียน
สามีเจ๊วาเป็นหมอเหมือนกัน แกยังไม่มีลูก

เฮียเปิดวีดีโอการ์ตูนให้ผมดู
เจ๊วาก็เข้าห้องแกไป
ยังไม่ทันจะได้คุยกัน
เพื่อนเฮีย2คน ก็เดินเข้ามาในบ้าน
“มี่ ตีปิงปองกัน”
เพื่อนเฮีย ผมคุ้นๆหน้า คงเป็นเพื่อนเฮียตอนที่แกเรียนที่นี่
2คนนั้นไม่แม้แต่จะมองผม ชวนแล้วก็เดินออกไปเลย

เฮียมี่เลยชี้ให้ดูโต๊ะปิงปอง อยู่ข้างนอกด้านข้างตัวบ้าน
มองจากหน้าต่างตรงที่ผมนั่งก็จะมองเห็นได้ชัดเจน
“หน่อยอยู่ดูทีวีรอเฮียก่อนนะ เดี๋ยวเฮียไปส่งบ้าน”
เฮียมี่ลูบหัวผมแล้วเดินออกไปเลย
 ผมนั่งมองแกตีปิงปองกับเพื่อนๆ
เป็นโอกาสที่จะได้มองแกแบบเต็มตา
เฮียมี่สูงขึ้น ขาวขึ้น หล่อขึ้น ยิ้มมากขึ้น
ที่สำคัญเฮียดูมีความสุข ร่าเริงขึ้นมาก
มากกว่าก่อนไปเมืองนอก
ดีแล้วหล่ะ

 ผมมองจนเบื่อ เลยหันกลับมาดูทีวี
ตามเคย..หนังการ์ตูนฮีโร่
ถ้าเป็นไอ้นิว มันคงชอบใจ
ผมดูแล้วเลยเผลอหลับไป

ผมรู้สึกว่าตัวผมลอยขึ้น อุ่นๆด้วย
ผมตะแคงตัว ซุกหน้าไปด้านข้างเข้าหาพนักโซฟาด้านหลัง
กลิ่นเฮียมี่นี่นา
ผมตื่นลืมตาขึ้น แล้วก็สะดุ้งสุดตัว
เฮียยืนอุ้มผมอยู่ตรงหน้าโซฟา
ผมดิ้นจะลงจากตัวเฮีย
แต่เฮียกลับอุ้มผมกระชับแน่นกว่าเดิม
“อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวหล่น”
เฮียทำเสียงดุ แต่หน้ายิ้ม
“ปล่อย..ปล่อยผม..ผม..จะลง..ผมจะลง”
ผมหยุดดิ้น แต่บอกให้แกวางผมลง เสียงผมมันสั่นๆ
เฮียแกทำเฉย ก้มลงมามองหน้าผมที่อยู่ในอ้อมแขน
“ปล่อยดีมั๊ยนะ..”
เฮียทำเสียงยานๆล้อผม
“เฮีย..ปล่อยครับ....ปล่อย..ผมอึดอัด”
ผมบอกแกแต่ตามองออกไปข้างนอก
ตายละ มืดแล้ว กี่โมงเนี่ย

หันกลับมา
“จุ๊บๆ...”
เฮียจุ๊บปากผม2ทีติด แล้วปล่อยผมลงยืน
ผมอึ้งเลย เอามือปิดปากทั้ง2มือเลย
“จุ๊บผมทำไมอะ”
ผมพูดโดยยังเอามือปิดปาก
“ของฝาก”
เฮียไม่รอให้ผมตอบ แกแกะมือผมออก แล้วจูงออกไปจากบ้าน

เฮียขี่รถมอเตอร์ไซค์มาส่งผมที่หน้าร้าน
ร้านปิดแล้วครับ แม่ด่าแน่
จอดรถ ดับเครื่องแต่เฮียยังนั่งคร่อมรถ
ผมลงจากรถ แล้วหันหลังจะเดินเข้าร้าน
เราต่างคนต่างเงียบ ไม่มีใครพูดอะไร

ผมอึดอัด
“หน่อย..อย่าเพิ่งไป”

 :katai1: :katai1:










CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ❁INDY_FAMILY❁

  • -ทำไมต้องเดินตามรอยเท้าใคร เราสามารถสร้างรอยเท้าของเราเองได้-
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 608
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-12
อ๊ากกกกกกชอบของฝากแบบนี้อ่ะ อยากได้ๆๆๆๆๆๆ   :o8:

ออฟไลน์ ~Here@Noi~

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +315/-0
มาสั้นๆครับ


ของฝากอีกชิ้น

 :m18: :m18:


“หน่อย..อย่าเพิ่งไป”
 ผมหันหลังกลับไปมอง
เฮียยังนั่งอยู่บนรถเหมือนเดิม แต่ยื่นถุงอะไรสักอย่างมาตรงหน้า
ผมเดินเข้าไปใกล้ แต่ไม่มาก ไม่ไว้ใจอะ
“เอ้า..มาสิ..มาเอาของฝาก”
ผมลังเล
“ฮะ ฮะ ไม่กล้าเหรอ คราวนี้ไม่หลอก”
ผมเนี่ยนะไม่กล้า แฮะ แฮะ รู้ได้ไง
หน้าผมตอนนี้มันคงตลกน่าดู
“น้องหน่อยครับ ไม่รับของฝากจากใจเฮียเหรอ”
คำพูดอ้อนวอน แต่น้ำเสียงท้าทาย
แล้วคิดว่าผมจะเข้าไปหาเหรอ
แฮะ แฮะ...ถูกต้องนะครับ

ผมเข้าไปยืนตรงหน้าเฮียใกล้ๆ แล้วยื่นมือไปรับของฝาก
พอผมจับถุงได้ เฮียก็ดึงถุงกลับไป ทำให้ตัวผมเซเข้าไปหาตัวแก
“เฮ้ย”
ผมไม่ทันตั้งตัว เฮียยังดึงแขนผมเข้าไปชิดอีก
จนหน้าผากผมชนกับคางแก
ผมเอามือยันตรงหน้าอกเฮีย
“โอ๊ย...เจ็บ..เจ็บจัง เจ็บมากๆ”
เฮียปล่อยมือจากแขนผมข้างนึง แล้วเอามือข้างนั้นกุมคาง
ผมตกใจมาก โผเข้าไปหาแก
ผมทำเฮียเจ็บ แต่ผมว่ามันไม่ได้กระแทกแรงเท่าไหร่นะ
เฮียแกกอดเอวผมแน่น
แล้วหอมหน้าผากผม
คราวนี้ผมชักโกรธแล้ว
เอามือเช็ดหน้าผากแรงๆ

เฮียหน้าเสียแล้วปล่อยผม มือตกอยู่ข้างตัว
ผมยังโกรธ
“เฮียมี่..ทำงี้อีกแล้ว”
“คือ..คือ...”
“คืออะไรหะ ผมกะเฮียเป็นผู้ชายนะ ฟ้าผ่าตาย”
ผมตะคอกแกเวลาโกรธแล้วผมกร่างมาก
“เฮีย..ก็เฮีย..”
ตลกมาก เฮียมี่แกติดอ่างไปซะแล้ว
ผมแทบจะทนไม่ไหว อดยิ้มนิดๆไม่ได้
เฮียทันเห็นผมแอบยิ้มพอดี
“อะไร”
ถามไปงั้นแหละ ไม่รู้จะพูดอะไร
“ก็เฮียคิดถึงเรานี่ ไม่เจอกันตั้งปี”
เฮียพูดยิ้มๆ
ผมว่าผมหน้าแดงแน่ๆ
“เข้าบ้านเถอะ”

เฮียสตาร์ทรถ
ผมยืนรอ  รออะไร
“เออ..เฮีย..ขอบคณนะครับ”
ผมยกมือไหว้แก แล้วชูถุงของฝาก
“อืม”
“ผมเข้าบ้านนะ”
เฮียดึงแขนผมเข้ามาใกล้
“ฝันดีนะครับ ฟอด ฟอด”
แล้วก็ขี่รถออกไป
ทิ้งให้ผมยืนกุมแก้มร้อนๆของตัวเอง

“หน่อย แกไปไหนมา”
แม่ถือไม้บรรทัดในมือ
ไอ้นิวยืนหาวอยู่ใกล้ๆ
เจ๊นิดยืนถัดไป ทำหน้าเฉย
ผมจับถุงต้นเหตุแน่น
ก้มหน้ามองเท้าตัวเอง
“แกไม่เคยเหลวไหล แม่จะให้โอกาสแกแก้ตัว”
“เฮียหน่อยบอกแม่ไปดิ นิวง่วง ฮาว...”
ไอ้นิวหาวไม่ปิดปาก แถมขยี้ตา

“....”
เงยหน้ามองตาแม่ แล้วเงียบครับ
ผมไม่เคยดื้อกับแม่ ไม่อยากโกหก
แต่บอกความจริงก็ไม่ได้
ถ้าเป็นเจ๊นิดแม่จะฟาดเลย ไม่ต้องถาม
แต่ผมไม่เคยโดนตี

“แม่..”
เจ๊นิดพูดขึ้นมาทำลายความเงียบ
ทุกคนหันไปมอง
“หนูเองแม่ หนูให้หน่อยมันไปเอาของที่บ้านอี๊”
บ้านอี๊อยู่ตลาดอีกฟาก แกเปิดร้านขายเสื้อผ้านร.
“แกนะหน่อย รู้ว่ามันดึก ทำไมไม่ให้ใครมาส่ง”
ผมมองแกอึ้งๆ
“แกใช้มันทำไม รู้อยู่มันขี่รถไม่เป็น”
“นั่นสิแม่ สู้นิวก็ไม่ได้”
ไอ้นิวมันขี่จักรยานคล่องแล้วครับ
ตัวมันเตี้ยกว่าผมนิดเดียว..เศร้า
“เอาของมาดิ รอตั้งนาน ทีหลังไม่ใช้แกแล้ว”
ผมส่งถุงให้เจ๊นิดแบบงงๆ
“ไปๆไปนอนกันได้แล้ว ทีหลังอย่าเหลวไหลอีกหล่ะ”
“ครับ”
ผมถอนหายใจเฮือก

“ไหนดูสิ ถุงอะไร”
เจ๊นิดเปิดถุงดู หยิบของในถุงออกมา
แล้วใส๋คืน ยื่นส่งให้ผม
“เด็กน้อยว่ะ”
เจ๊พูดยิ้มๆ
“เจ๊  คือ ผม...คือ..”
“เออ..เจ๊รู้..แกไม่ต้องพูด ไปนอนดีกว่า”
เจ๊ตบหัวผมเบาๆ
“ขอบคุณครับเจ๊”
แกพยักหน้านิดๆ

“คราวหน้าไม่ช่วยแล้วนะ”


 :m5: :m5:

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนหน้าครับ


 :oo1: :oo1:



ออฟไลน์ ❁INDY_FAMILY❁

  • -ทำไมต้องเดินตามรอยเท้าใคร เราสามารถสร้างรอยเท้าของเราเองได้-
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 608
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-12
ของฝากคืออะไร อยากรู้ๆๆๆๆๆๆๆ แล้วเรื่องนี้ผ่านมานานแล้วรึยังอ่ะ

ออฟไลน์ vascular

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 412
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-2

ออฟไลน์ ~Here@Noi~

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +315/-0

ตอบคอมเม้นท์ครับ

 :เหอะ1: :เหอะ1:

เหตุการณ์ช่วงนี้...

ผม....13
เจ๊นิด...15
เฮียมี่.....17

ปัจจุบัน

เจ๊นิด...ลูกอยู่ม.ต้นแล้วครับ
ผม....ไม่มีลูก
เฮียมี่...ไม่มีลูก
ไอ้นิว...เมียมันจะคลอดลูกปลายปี

ส่วนของฝากขออุบไว้ตอนหน้านะครับ

 :a5: :a5:

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ออฟไลน์ kik

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2

ออฟไลน์ ❁INDY_FAMILY❁

  • -ทำไมต้องเดินตามรอยเท้าใคร เราสามารถสร้างรอยเท้าของเราเองได้-
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 608
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-12
ตอบคอมเม้นท์ครับ

 :เหอะ1: :เหอะ1:

เหตุการณ์ช่วงนี้...

ผม....13
เจ๊นิด...15
เฮียมี่.....17

ปัจจุบัน

เจ๊นิด...ลูกอยู่ม.ต้นแล้วครับ
ผม....ไม่มีลูก
เฮียมี่...ไม่มีลูก
ไอ้นิว...เมียมันจะคลอดลูกปลายปี

ส่วนของฝากขออุบไว้ตอนหน้านะครับ

 :a5: :a5:

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
แปลว่าเหตุเกิดขึ้นนานมากกกกกกกกกกกกกกกก  :hao3:
แอบสงสัยเฮียมี่ไม่มีลูกเพราะอยู่กับหน่อยรึเปล่า เหอๆๆๆ คิดเองเออเองนะเนี่ย  :impress2:

ออฟไลน์ AGELA

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 675
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1109/-0
แสดงว่าที่เฮียเคยคบกับเจ๊นิดเพราะอยากรู้จักหน่อยแน่เลย

แล้วก็ไปบอกเลิกเจ๊จากนั้นก็ขอให้เจ๊เป็นแม่สื่อให้

ผมเดาๆเอานะ รอขอฝากจากเฮียครั้งหน้า คงจะเป็นชิ้นใหญ่น่าดู

ออฟไลน์ LEO

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 924
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +366/-3
ชอบครับๆ

บรรยายบรรยากาศต่างจังหวัดชัดเจนดีครับ

คงติดเรื่องนี้แล้วล่ะ ม่ต่อเรื่อยๆน่ะครับ

ออฟไลน์ Nano PL

  • ขอร้อง
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 869
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-7
น่ารักจุงเบย จะคอยติดตามนะคับ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด