PIECE OF TIME - เป้า(ของ)จุดหมายมีไว้พุ่งชน --- จบ (แจ้งข่าว p.238)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

โพลล์

คุณเป็นFCใคร

พี่กันต์จัง(ไร)
386 (43.3%)
หมอธาม หมอหมา
204 (22.9%)
หมิงเชฟต่างด้าว
81 (9.1%)
คุณนาย ฟาร์มจระเข้
103 (11.5%)
เจ๊แป้ง สตรีแกร่งผู้อาภัพ
118 (13.2%)

จำนวนผู้โหวตทั้งหมด: 891

ผู้เขียน หัวข้อ: PIECE OF TIME - เป้า(ของ)จุดหมายมีไว้พุ่งชน --- จบ (แจ้งข่าว p.238)  (อ่าน 813796 ครั้ง)

ออฟไลน์ gargoyle

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 309
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 639
    • 8yearsago.g fanpage
 
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์  และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน

ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

6.อย่าพูดคุย ทักทาย นักเขียน คนอ่่านโดยรีพลายดังกล่าวไม่เกี่ยวพันกับนิยายให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรคอมเม้นต์สักคอมเม้นต์เีดียวก็เพียงพอแล้ว ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และทำลิงค์โยงมายังนิยาย และให้นักเขียนทุกคนทำลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยเกี่ยวกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วย เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

...











..........................................................................

สารบัญ
Cr. คุณu_cosmos

บทที่  01  เพ้อไปวันๆ
บทที่  02  หมอ(รักษา)งู
บทที่  03  มี กันต์ และกันต์
บทที่  04  ข้าวผัดสามสี มณีเจ็ดแสง
บทที่  05  นามบัตร บัดซบ
บทที่  06  งานแต่งเพื่อนตั้ม
บทที่  07  คอนโดบอย
บทที่  08  มาด้วยกันต์
บทที่  09  กลับด้วยกันต์
บทที่  10  เพื่ออะไร
บทที่  11  เรื่องเก่าๆ
บทที่  12  ติดอยู่กับตัวเอง
บทที่  13  บุกรังชาละวัน
บทที่  14  พุ่งชน
บทที่  15  งานเข้า
บทที่  16  น้องกับแฟนแทนกันไม่ได้
บทที่  17  เชื่อพี่เถอะน้อง
บทที่  18  ฉิบหาย 
บทที่  19  ขโมย
บทที่  20  เป็นแค่กันต์
บทที่  21  เช้า
บทที่  22  คนเริ่ม 
บทที่  23  ของของธาม
บทที่  24  รัก
บทที่  25  ปากร้ายใจดี
บทที่  26  ยกเว้นเอาไว้
บทที่  27  เป็นบ้า
บทที่  28  Something Wrong
บทที่  29  ความสุข
บทที่  30  สวรรค์กลั่นแกล้ง
บทที่  31  ทำอะไรต่อ
บทพิเศษ Drink Drank Drunk
บทที่  32  เสียหลัก
บทที่  33  กลับบ้าน
บทที่  34  ยิ้ม
บทที่  35  ไม่กลับ
บทที่  36  แกล้ง
บทที่  37  ตื่น
บทที่  38  อีกครั้ง
บทที่  39  คนอื่น
บทที่  40  รอยร้าว
บทที่  41  หมดเวลา
บทที่  42  พ่อพระ 
บทที่  43  เก็บข้าวเก็บของ 
บทที่  44  เชฟนาย 
บทที่  45  ไม่มีหัวใจ
บทที่  46  ผู้บำเพ็ญประโยชน์ 
บทที่  47  ผิดแผน 
บทที่  48  หอม 
บทที่  49  น้ำขึ้นให้รีบตัก 
บทที่  50  รวมญาติ
บทที่  51  เอามีดมาแทงกูเลยดีกว่า
บทที่  52  เอาปืนมายิงกูเลยดีกว่า
บทที่  53  ล้วงตับ
บทที่  54  พูดในใจ
บทที่  55  อีกด้าน
บทที่  56  ขนม-หวาน
บทที่  57  ลูก
บทที่  58  คำถาม
บทที่  59  รู้
บทที่  60  Everything
บทที่  61  เลี่ยง
บทที่  62  ที่จริงแล้ว...
บทที่  63  รอบตัว
บทที่  64  จิตตก
บทที่  65  รู้เขารู้เรา
บทที่  66  โชคดี
บทที่  67  หลานรัก
บทที่  68  ชน
บทที่  69  เขิน
บทที่  70  วันหนึ่ง (ตอนจบ)

ตอนพิเศษ ทำบุญ (กันต์-ธาม)
ตอนพิเศษ ความสุขในอ้อมแขน (หมิง-นาย)


fanpage : http://www.facebook.com/pages/8yearsagog/148335205323335
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-06-2013 00:50:42 โดย gargoyle »

ออฟไลน์ pp4

  • คนที่ 'ชอบ' ไม่ได้แปลว่าคือคนที่ 'ใช่'
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1668
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 67

ถูกใจให้เป็ด 0
หืออออ ขอแบบนั้นซักคนดิ O_o
รอตอน 1 ค่า!
FC.พี่มหา~♥
FC.น้องจุม~♥♥
FC.น้องริว♥พี่ไผ่

ออฟไลน์ kazhiki

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1265
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 138

ถูกใจให้เป็ด 0
รออ่านต่อ  :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ gargoyle

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 309
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 639
    • 8yearsago.g fanpage

ถูกใจให้เป็ด +116
1
เพ้อไปวันๆ

……………………………………………………………………


ผมกระพริบตาปริบๆ มองเพดานสีขาวในห้องนอน เบลอนิดๆ มึนหน่อยๆ ตามสไตล์คนเมาค้าง เมื่อคืนไปปาร์ตี้สละโสดของเพื่อนมา ทั้งกิน ทั้งเต้น จีบสาวแต่สาวเจ้าดันมีผัว เกือบกินตีนแกล้มเหล้า เคล้าน้ำตาไปแล้ว กลับมาถึงห้องเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คงจะเพื่อนหิ้วกลับมา ซึ้งน้ำใจจัง เป็นผู้ชายนี่เพื่อนสำคัญกว่าแฟนอีกนะ เพื่อนดีก็ดีไป เพื่อนเหี้ยก็เหี้ยตามเลย อยากรู้ผู้ชายจะดีจะเสียก็ดูที่เหี้ย เอ้ย ดูที่เพื่อนนี่แหละ

ปรับสภาพสติได้ผมควานหามือถือรอบตัว แต่ไม่เจอ สุดท้ายมาพบเอาว่ามันอยู่ในกระเป๋ากางเกง นาฬิกาที่หน้าจอ แสดงตัวเลขเป็นเวลาราวๆเที่ยง วันเสาร์ไม่มีงาน เลยดีไป ถ้ามีคงต้องโดนด่าชิบหายปลวก ลุกขึ้นจากเตียงได้พยาธิก็เริ่มร้องหาอาหาร มันเลยเหมือนทำให้ผมต้องจำใจจัดการตัวเองสักที พอเข้าห้องน้ำถอดเสื้อผ้า บีบครีมโกนหนวดใส่แปรงสีฟัน...

ถุ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

เอาใหม่ๆ บีบยาสีฟันใส่แปรง ยัดเข้าปากถูๆ ไถๆ เอาขี้ฟันออก แต่ไม่น่าจะมีมากเพราะเอาแอลกอฮอล์ล้างปากไปเยอะแล้ว เสร็จก็เริ่มเปลืองผ้าตัวเอง หันไปเหล่มองกระจกหน่อยนึง แต่ว่า... นี่มัน!!!

เหยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!


 คิสมาร์ค!!!

เมื่อคืนนี้ ... กุ  ไป  ทำ  อะ  ไร  มา  วะ !!

แต่เท่าที่คิดออก...

...................................................

……
งานเลี้ยงสละโลดที่พวกผมมารวมตัวเหมือนงานเลี้ยงรวมรุ่นกลายๆ มีทั้งพวกเพื่อนสมัยมัธยม เพื่อนว่าที่เจ้าบ่าวด้วย แต่ก็ครึ่งๆ เพราะว่าที่เจ้าบ่าวมันเหนียวแน่นกับเพื่อนเก่าของมันและส่วนใหญ่เพื่อนม.ปลายก็ได้ไปเรียนต่อด้วยกันในมหาลัย

“ไอ้ตั้ม จะมีเมีย งี้ใครจะไปเที่ยวกับกูล่ะว้า” เสียงเสี่ยอายุน้อยอย่างไอ้ปาล์มพูดพร้อมชูแก้วขึ้นสูง กุล่ะหวั่นมึงจะมือลื่นทำแก้วหล่นใส่หัวกุจริงเว้ย

“ห่า กุพึ่งแต่งคนเดียว” ไอ้ตั้มว่าที่เจ้าบ่าวยิ้มแป้น ใครจะไปคิดว่าตั้มไอ้หมูอ้วน ใส่แว่น เด็กเรียน แสนธรรมดา จะได้เมียก่อนใคร ไม่สวยแต่น่ารัก แสนดี เป็นแม่บ้านแม่เรือน เรียนจบปุ๊ปก็ชิงแต่งไปก่อนเพื่อนซะงั้น ผิดกับพวกผมที่ตอนเรียนมหาลัยแสนหฤหรรษ์ หาความแน่นอนไม่ได้ อย่างไอ้ปาล์ม รูปหล่อ บ้านรวย เรียนก็ใช้ได้ นิสัยก็ใช่ว่าจะแย่ แต่สุดท้าย ตอนนี้ดันไม่มีสาวไหนเอาสักคน ผมเองก็ไม่ต่าง พึ่งเลิกกันแฟนหมาดๆ ไม่กี่เดือน อันเนื่องจากทั้งผมทั้งเธอทนกับไลฟ์สไตล์ไม่ได้ คุยกันไม่รู้เรื่อง คบแรกๆก็ดี คบไปคบมาแม่งไม่เข้าใจกุซะงั้น

“แต่งคนแรกเดี๋ยวก็มีคนที่สอง มึงแต่ง ไอ้คนอื่นก็แต่ง เศร้าเหลือเกินไอ้หอกเอ้ยยยย” ไอ้ปาล์มนั่งลงซดเหล้าเหมือนเดิม พูดปลงกึ่งจะฮา เหี้ยนี่เมาแล้วดราม่า

“แหม พูดแบบนี้เหมือนมึงจะไม่แต่งนะไอ้ปาล์ม”

“เมียกุต้อง สวย น่ารัก เป็นแม่บ้าน และเซ็กซี่ อยู่ในคนเดียวกัน” แต่ละคนที่ได้ฟังก็ฮาครืน สเป็คมันเหมือนจะขออะไรที่เป็นไปได้ยากเกินความสามารถของมันจริงๆ แต่นั่นก็เหมือนเป็นประเด็นให้แต่ละคนเผยสเป็คสาวออกมา แต่ละแบบที่นึกฝันเอาไว้บอกได้คำเดียวว่าโคตรเพ้อ แต่ไอ้ผมเองก็ไม่แพ้กัน

“ของกุนะ ...ไม่จู้จี้ ขี้บ่น ใจดี ยิ้มง่าย ทำอาหารเป็น ขับรถเก่ง รักสัตว์ ไม่ขี้น้อยใจ คอแข็ง ใจเย็น ไม่สูบบุหรี่ ดูแลเก่ง กุปรึกษางานได้ หน้าตากุไม่ฟิก แต่ขอขาวๆ สูงๆ”

พอผมพูดจบ แต่ละคนก็เงียบสักพักก่อนนะ
“กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!”

พวกมึงมาหัวเราะสาวในอุดมคติกุได้ไงวะ นี่กุยังพูดมาไม่หมดนะ ยังเหลือเล็กๆน้อยๆที่กูยังไม่พูดนะ ถ้ากุได้แบบนี้กุมั่นใจว่ากุใช้ชีวิตกับคนนี้ได้แน่ๆแหละ

“มึงหาผัวเหอะ” อีแจ้เทยหนึ่งเดียวในโต๊ะพูดขึ้นมา
“หาได้กุให้หมื่นเลยจวย” เสี่ยปาล์มยกเงินขึ้นมาล่อ
“แม่มึงเอ้ยยยยยย นี่สาวในฝันกุเลยนะ มีแต่ในฝัน” ไอ้กริชว่า
“เมียกุยังไม่ได้ครึ่งสเป็คมึงเลยนะ” เจ้าบ่าวสมทบ
“มึงฮามากไอ้ธาม”

แล้วก็สารพัดเสียงฮาปนเหน็บ ไอ้ผมเองก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกที่พูดๆไป พูดเองก็ฮาเองอีก แต่ผมขอบอกไว้เลยว่าถ้าเจอคนแบบนี้จริงๆ ผมจะเข้าไปจีบให้ได้เลยไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

คุยไปกินไปกระดกไป แปปๆก็ปวดฉี่ ผมเลยลากไอ้ปาล์มมาเข้าห้องน้ำ ระหว่างรอฉี่ ผมก็พูดขึ้นด้วยอารมณ์กึ่มๆอีกว่า
“อันที่จริงนะ กุอยากได้คนที่เค้าไม่ผูกมัด ฐานะเท่ากะกู อยู่ในสังคมแบบกูด้วยนะ”
ไอ้ปาล์มยิ้มหวานตาเยิ้ม “ไอ้ง่าวเอ้ย ฉี่แล้วไปกินล้างสมองเพ้อๆของมึงดีกว่านานๆทีจะได้เมา ขอกุจัดหนักเหอะว่ะแม่ง หุ้นตกเครียด!”


แล้วหลังจากนั้นผมก็กลับมาซด ซด ซดเรื่อยๆจนโลกทั้งโลกหายไป
................................................................

เท่าที่จำได้มีเท่านี้จริงๆ รายละเอียดเล็กๆน้อยๆก็คือชนแก้วกับคนโน้นคนนี้ไปทั่ว แล้วใครมาส่งกู ไอ้ปาล์มรึก็เปล่า ไอ้ตั้มก็ไม่น่าใช่ แจ้เทยไทยก็ไม่น่า รอยจูบจะมาจากไหน แต่ว่าถ้ามาส่ง มายังไงรถกูอยู่ไหน เรื่องรอยจูบปริศนาหายไปจากหัวโดยสิ้นเชิง กุญแจรถกูอยู่ไหนเนี่ย... เหี้ย!

ผมตาลีตาเหลือรีบอาบน้ำ แทบจะล้มหัวฟาดชักโครกตาย นึกถึงรถของตัวเอง แต่พอถลามาถึงโต๊ะหน้าทีวีก็เบรกแทบไม่ทัน กระดาษโน้ตแถมฟรีที่ผมไม่ค่อยได้ใช้ถูกวางทับด้วยกุญแจรถ ข้างๆกุญแจรถมีขวดเครื่องดื่มแก้แฮงค์ที่คงวางทิ้งไว้นานแล้ว ลายมืออ่านยากแต่เป็นระเบียบเขียนด้วยปากกาหมึกซึมที่คงไม่ได้เอามาจากของผมแน่ๆ

‘ขออนุญาตขับรถมาส่งนะ คิดว่าคุณคงไม่อยากทิ้งรถเอาไว้ รถสวยมาก ผมซื้อให้อย่าลืมดื่มนะครับ ช่วยแก้แฮงค์ได้เยอะ’

เฮ้ย...ใครมาส่งกุวะเนี่ย ไม่ใช่เพื่อนที่รู้จักกันดีแน่ๆ เพราะจากลายมือและสำนวนการเขียนที่คงไม่มีเพื่อนคนไหนเขียนโน้ตให้ผมแบบนี้แน่ อายว่ะ ใครก็ไม่รู้ กุมาส่งถึงห้อง

...

   ผมสั่งอาหารตามสั่งง่ายๆกินที่ข้างล่างคอนโด กินไปมองขวดเครื่องดื่มแก้แฮงค์ที่มาจากความหวังดีของบุคคลปริศนาไป โทรหาใครก็ไม่ติด เลยยังคงไม่รู้คำตอบ

“ธามเอ้ยธาม เอ้า หน้างี้ง่วงเชียวนะ” เสียงทักทายจากเพื่อนร่วมคอนโด รู้จักกันจากการทำงานนี่แหละ ค่อยมารู้ที่หลังว่าอยู่คอนโดเดียวกัน พี่แป้งแก่กว่าผมเกือบ10ปีได้ ผมนับถือเป็นพี่สาวเธอทำงานเป็นนักแปลประจำตามพวกนิตยสารต่างประเทศ ผมยิ้มแหยะๆให้

“เมื่อคืนหนักไปหน่อย ใครมาส่งก็ไม่รู้เนี่ย พี่แป้งเห็นป่ะ”

“ใครจะไปเห็นวะ ไม่ใช่แม่แก เพื่อนแกป่าว”

“ไม่ใช่อ่ะ มีโน้ตเขียนทิ้งไว้ อ่านก็รู้ไม่ใช่เพื่อน เนี่ย ซื้อแฮงไว้ให้ด้วย คนดีโคตรๆ” ผมชูขวดให้พี่แป้งดูแทบจะกระแทกหน้าพี่แก

“แหมเอาห่างๆเจ๊หน่อยก็ได้นะ เจ้ไม่ได้แฮงค์ แล้วเมื่อคืนหนุกป่ะ” นั่นแหละคำถามเธอ แต่บังเอิญไอ้ผมก็คนช่างจ้อ คราวนี้ก็เล่ามันสนุกปากเลยเท่าที่จำได้ ใส่รายละเอียดเสมอจริงประหนึ่งเจ๊แป้งได้เข้าไปร่วมวงกินด้วยอะไรก็ปานนั้น กลัวเจ๊รู้ไม่ละเอียด ไม่ลืมชอตเด็ดที่ผมประกาศสเป็คแฟนอย่างมาดมั่นด้วย ซึ่งอาการของเจ๊แป้งกลับแตกต่างออกไป เจ๊มองผมอย่างไม่ค่อยจะเชื่อสักเท่าไหร่

“อะไรกันเจ๊”

“อย่างกับผู้หญิง” พี่สาวที่เคารพเท้าคางมองหน้าผม

“เอ้า ก็ผู้หญิงซิ” ผมแย้งขำๆ แหม ผมไม่ได้จะกินผู้ชายด้วยกันสักหน่อย

“ไม่ เอ็งแหละ พูดจาเหมือนจะหาผัว อย่างกับสเป็คชายในฝัน โดยเฉพาะไอ้ประการหลัง ขับรถเก่ง รักสัตว์ ไม่ขี้น้อยใจ คอแข็ง ใจเย็น ไม่สูบบุหรี่ ดูแลเก่ง ปรึกษางานได้ หน้าตาไม่ฟิก แต่ขอขาวๆ สูงๆ ” สายตาที่มองมาที่ผมเริ่มแปลกขึ้นทุกที

“เฮ้ย ผมเปล่านะ” ชักจะระแวงตัวเองนิดๆ

“จริงเหรอ แน่ใจนะ ไม่แน่นะแก ไอ้คนที่เคยทำท่าจะจีบแกเมื่อตอนม.ปลาย ตอนนี้มันอาจจะกลายเป็นสเป็คแกเต็มรูปแบบแล้วก็ได้นะ” เจ๊แป้งพูดพร้อมเอาส้อมมาชี้หน้าผมอย่างกับจะพิพากษา

ขอย้อนไปหน่อยแล้วกัน ว่าตอนผมเรียนอยู่มัธยม ที่โรงเรียนชายล้วนมันก็เป็นเรื่องปกติที่จะมีเกย์บ้าง ตุ๊ดบ้าง เป็นเรื่องปกติ ไอ้ผมน่ะไม่เป็นหรอก แต่ตอนช่วงกำลังจะจบม.5 ล่ะมั้ง เหมือนมีรุ่นพี่ผู้ชายมาจีบ ถึงเค้าไม่ได้บอกตรงๆแต่ก็นะ การแสดงออกมันแตกต่าง ผมไม่ใช่ควาย แต่เล็กจนโตเรียนชายล้วนก็ต้องมีสกิลพอดู เข้าๆมาคุยแต่พอพี่เขาจบไปก็หายไป ผมไม่ได้สนใจอะไร ออกแนวกลัวนิดหน่อยด้วย พอดีกับเคยเล่าให้เจ๊แป้งฟัง พอมีเรื่องอะไรแนวๆนี้ เจ๊แกก็จับเข้ากับเรื่องนี้ตลอด ไม่เลิกจริงๆ

“แหมก็พูดไปได้ เหมือนอยากให้เป็นเป็นจริงๆเลยนะ เจ๊จะไม่เสียใจเหรอ ที่ผู้ชายหล่อๆแบบผมจะเป็นเกย์ไปเสียแล้วววว”

เจ๊แป้งทำหน้าเอือม “เป็นไปเถอะ สงสารคนได้แกเป็นผัว เป็นเกย์ไปเลย หาผัวให้ผัวเลี้ยงเถอะ”

“เจ๊ไม่รักกันเลย คอยดูนะ ถ้าผมเจอคนตามเป็นสเป็คที่ผมพูดไว้ทุกประการจริงๆผมจะจีบจริงๆด้วย จะเอาให้ได้เลยคอยดู ทุ่มสุดตัว”

“แรกๆก็รักอยู่ พอรู้จักแล้วรักไม่ลงย่ะ แล้วถ้าเกิดคนนั้นตรงสเป็คแต่เป็นผู้ชายล่ะ” หาข้อกังขาได้ตลอดจริงเว้ย

“เอ้ออออ ขอให้มีเหอะ ...ไม่จู้จี้ ขี้บ่น ใจดี ยิ้มง่าย ทำอาหารเป็น ขับรถเก่ง รักสัตว์ ไม่ขี้น้อยใจ คอแข็ง ใจเย็น ไม่สูบบุหรี่ ดูแลเก่ง หน้าตาดี ขาว สูง คุยรู้เรื่อง ผมปรึกษางานได้ บ้านรวยนี่ จะเพศไหน ผมก็จีบ เอาดิๆ”

“เจ๊ขอให้แกได้ผัวจริงๆ” เจ๊แป้งสวนทันควัน เป็นอันจบการโฆษณาตัวเองของผมในทันใด แต่แวบเดียว คำถามใหม่ของเจ๊แป้งก็ทำให้ผมคิดได้

“ถ้าเขาขับรถมาส่งแกถึงนี่ แล้วเค้ากลับไงวะ”

“เออ... นั่นดิ กลับไงวะ” ผมพูดตาม

“หรือจะนั่งแท็กซี่กลับ” เจ๊แป้งสันนิฐาน

“ใช่ๆ นั่งแท็กซี่กลับ” ผมคิดตาม

“หรือเค้าจะอยู่ที่นี่” เจ๊แป้งคิดได้อีก

“เค้าอาจจะอยู่ที่นี่” ผมก็นึกตาม

“แล้วแกจะพูดตามชั้นทำไมไอ้ลิงกัง”

...เออนั่นซิ ผมจะพูดตามทำไมวะ แต่คนที่มาส่งผมเขากลับไง เขาเป็นใคร มาจากไหน กันวะเนี่ย

.......................................................16.10.11
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-06-2013 20:04:06 โดย gargoyle »

ออฟไลน์ MM

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 286
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 43
โอ๊ะ . .. .โอ ใครคือหนุ่มปริศนาคนนั้นหว่า มีในโลกจริงๆหรือ คนแบบนี้ 555+
จะติดตามคอยดูต่อไปนะครับ ^^

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 427
ท่าทางคุณนายเอกจะรั่วเกินพิกัด
หรือว่าเป็นคนไม่คิดอะไรกันแน่เนี่ย 55555555
เฝ้าอ่านต่อล่ะคะ
ใครบางคนเกิดมาให้เรารัก  เราก็ทำได้แค่รัก  | (^_^)ε^ ) |

ออฟไลน์ TanyaPuech

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 361
 :m20:  น่าติดตามมากมาย

ออฟไลน์ Yunatsu

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 217
สงสัยคนที่มาส่ง จะตรงสเป็ก

ออฟไลน์ pp4

  • คนที่ 'ชอบ' ไม่ได้แปลว่าคือคนที่ 'ใช่'
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1668
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 67
ฮื้อออออออ แหม~
เจ๊นี่สาววายรึเปล่า เชียร์ดีจริงๆ 5555
แล้วนี่หนุ่มเนื้อคู่มาส่งแล้วหายไปไหน (เหมารวมซะงั้น)
น่าสนุกดีนะคะ อยากรู้ความเป็นไปของหนุ่มแสนสมบูรณ์ด้วยสิ!
รอตอนต่อไป!! มาต่อไวๆน้า :กอด1:
FC.พี่มหา~♥
FC.น้องจุม~♥♥
FC.น้องริว♥พี่ไผ่

ออฟไลน์ koikoi

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 287
ติดตามจ้า

ออฟไลน์ bulldog17

  • เข้ามาดู❤
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3022
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 235
จากชื่อเรื่อง.....
เป้า(ของ)จุดหมาย มีไว้พุ่งชน...


ฤ พระเอกจะชื่อจุดหมาย?
(ถ้างั้น ก็"ชน" เบา เบา นะ แอร๊ยยยย)

 :z10:  หนีแบบเบา เบา
๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
หรือจะไฟว้ ?

ออฟไลน์ Moonmaid

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 409
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 7
เสป็ค หวังสูงจิงๆ :m20: :m20:

ออฟไลน์ AdLy

  • ไม่ได้ Korea Fever แค่รัก ดงบังและเอสเจ เท่านั้น
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 492
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 26
โอย โดน

แค่ชื่อเรื่องก็สุดๆแล้ว

ชอบภาษาแบบนี้ นาง(?)เอกแบบนี้ก็ชอบ เมาแล้วได้เรื่องนี่โดนจริงๆ
ขาวๆ สูงๆ แน่นอนว่าได้คนที่สูงกว่าตัวเองแน่ธาม


ออฟไลน์ JJHJJH

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 283
แอบบวกบวกเบาเบา น่ารักดีค่่า ตอนหน้าเปิดตัวชายในฝันให้ทีนะคะ
¨‘°ºO ┌(^_^)┘ พี่ไผ่น้องริว └(^_^)┐ Oº°‘¨

ออฟไลน์ namngern

  • เชิดใส่!
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1622
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 174
เย้ๆ เรื่องใหม่
เปิดเรื่องมาน่าสนใจดีคะ
ธามฮาดีอ้ะ ที่เกริ่นไว้ หูยยย
ได้ผัวดีขนาดนี้เอาเหอะ!
5555555555.

ติดตามอยู่น้ารอ
อ่านตอนต่อไปนะคะ +1 ให้จ้าา ^ ^

ออฟไลน์ POPEA

  • Blood Type :: Y
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2208
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 243
    • http://writer.dek-d.com/popae/writer/view.php?id=794488
+1 :กอด1:
ชอบนายเอกอะ ฮาดี ชิลๆ
อยากเห็นบุคคลปริศนาที่่่มาส่งนายเอกจริงๆ ว่าเป็นยังไง
จะสเปคอย่างที่บอกไว้หรือป่าวเนี่ย รออ่่านตอนต่อไปน๊า~ :o8:

{ ห่างหายจากวงการวาย  T^T }

ออฟไลน์ bangkeaw

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 602
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25
เข้ามาเพราะชื่อเรื่อง ชอบ
 :mc4: :mc4:
'Cause all of me
Loves all of you
Love your curves and all your edges
All your perfect imperfections

ออฟไลน์ ลิงน้อยสุดเอ๋อ

  • ถึงจะเหงา แต่ไม่ได้ง่าย
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1489
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 116
    • Fanpage
ชอบๆอ่ะ

อยากรู้ว่าพี่ปริศนาคนนั้นเป็นกันนะ

ออฟไลน์ wichaiP

  • wichaiP
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 415
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 170
    • http://www.facebook.com/media/set/?set=a.367334033295662.100194.100000572057021&type=1
หึหึ น่าติดตาม
ขวัญใจ.....เด็กมัธยม(จบบริบูรณ์)

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2869
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 205
ตามมาบวก +1 ให้ก่อน
เป็นกำลังใจให้เขียนต่อนะ
การทำร้ายคนคนหนึ่งไม่ว่าวิธีไหน.. ไม่มีเหตุผลใดใดที่จะเอามาอ้างได้ว่าคนคนนั้นสมควรโดน.. ฉนั้นอย่าเอาเหตุผลอะไรที่ไร้สติมาบอกกัน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ gargoyle

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 309
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 639
    • 8yearsago.g fanpage
2
หมอ(รักษา)งู
..........................................................................

หลังจากที่ฟาดอาหารเที่ยงอย่างง่ายๆ ตั้งแต่บ่ายจวบจรดดวงอาทิตย์แทบจะลับขอบฟ้า ผมนั่งเล่นเน็ต เช็คอ่านกระทู้ดราม่า ดูนมดารา เกาตูด ดึงเคราแพะตัวเองเล่น โหลดหนังโป๊ ปล่อยบิท เยี่ยว ขี้ ตดใส่ต้นไม้ที่ระเบียง ให้มันได้รับก๊าซไปหมุนเวียน ใช้วันหยุดเรื่อยเปื่อยย่างคุ้มค่าสักพักมือถือก็ดัง หน้าจอมือถือตราผลไม้สว่างวาบๆ โถเพื่อนรัก ถ้ามึงจะโทรมาเอาเสียตอนนี้ อย่าโทรมาเสียดีกว่านะเพื่อนเอ้ย

“เพื่อนปาล์ม ตายรึยัง” อวยพรมันไปสักหนึ่งดอก

“ยังเลยเพื่อนธาม กุพึ่งตื่นบรรทม ปวดเฮดมากเลยเพื่อนรัก เจ้าโอเคไหม” ไอ้ปาล์มเสียงอู้อี้เหมือนยังไม่ลุกจากที่นอน แหม ไอ้คุณชายตื่นค่ำ สรรพนามมึงสับสนอลหม่านเยี่ยงนั้น กุละอายแทน

“โอเคดี แต่เมื่อคืนใครมาส่งกุ” ถามมันคงไม่คิดว่าจะได้คำตอบหรอก เพราะคาดว่ามันสติหายสาบสูญไปในระยะเวลาใกล้เคียงกัน

“อ้ออออ แปลว่ามึงหลับตลอดการเดินทางจนถึงเตียงเลยว่างั้นซินะ” ผมล่ะเกลียดไอ้เสียงเหมือนรู้เยอะกว่าของมันจริงๆ ไอ้ปาล์มเป็นประเภทที่ว่าปล่อยช่องว่างให้มันเห็นจุดอ่อนไม่ได้ เพราะมันจะโจมตีจุดอ่อนนั้นไม่เลิกจนกว่ามันจะเบื่อหน่ายไปเอง

“ก็เออดิ” ยอมรับอย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะไม่สามารถโต้เถียงความจริงข้อนี้ได้จริงๆ

“พี่คนนึงที่เค้าบอกอยู่คอนโดเดียวกับมึงเค้าไปส่ง ตอนมึงพับอ่ะ พี่เค้าก็บอกจะพามึงไปส่งเลย เค้าเป็นรุ่นพี่เราอ่ะมึง กุนึกชื่อไม่ออกวะโทษที” ที่แท้พอผมโลกดับก็ถูกหิ้วกลับเลยเหรอเนี่ย อยู่ที่นี่ด้วย อะไรวะ ทำไมผมไม่รู้จักเนี่ย

“นี่เค้าปล้นกุเนี่ยมึงก็คงไม่รู้เรื่องเลยนะ กุยังไม่ได้ทำประกันชีวิตเลย” ผมบ่นหงุงหงิงใส่มัน

“เค้าไม่ปล้นมึงหรอก เค้าดูเป็นคนดี” ไอ้ปาล์ม มึงอายุ3ขวบเรอะที่จะคิดว่า คนนี้มีหนวดเป็นคนไม่ดี คนนี้ใส่แว่นเรียนเก่ง...

“ไอ้เชี่ย ตรรกะมึงนิ้วโป้งตีนหมามาก”

“ไม่ใช่แบบน๊านนนนนนนน เค้ารู้จักกับไอ้ตั้ม จริงๆ นา ก็แปลว่าเป็นคนดี” มึงอย่าหาเหตุผลมาเพิ่มเลย กุเพลีย

“อ้อ กุเข้าใจระบบความคิดมึงแล้วแหละ” เป็นเพื่อนกับไอ้ปาล์มต้องไม่กลัวความหน้ามึนของมัน เกิดมาไม่เคยเจอใครมึนเท่ามันมาก่อนเลยเหมือนกัน

“แหม ผู้ชายๆ ใครเค้าจะมาลากมึงไปปล้ำ ตัวอย่างกับหมี อะๆ มีสายซ้อน ลาก่อนเพื่อนธาม ตุ๊ดๆๆๆ” ไอ้ปาล์มวางสายไปแบบไม่รอใคร
แหมมึงก็พูดใส่ร้ายกุเกินไป คนมาฟังเค้ามองกุไม่ดี กูออกจะตัวบาง ร่างน้อย เอวคอดหัวนมชมพู... เฮ้ย นั่นไงพอคุยไปคุยมานึกเรื่องรอยจูบขึ้นมาได้อีกแล้ว แต่แม่งคันๆ กุว่าไม่ใช่รอยจูบและ น่าจะเป็นยุง หรือตัวกิ้งก่าอะไรสักอย่างมากกว่า คิดเป็นนางเอกนิยายเกย์ไปได้โถๆกุ น่าสงสาร แต่ก็อาจจะเป็นรอยจูบจริงๆ แต่ที่คันเพราะน้ำลายคนจูบมันเน่า....

 คอกุเลยเป็นขี้กลากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!

เหี้ยละ ความคิดกุมันช่างสัปดนจริงๆ ผมเดินเตาะแตะๆเข้าห้องน้ำไปส่องกระจกดูรอยที่คอ แต่มันก็หายไปซะแล้ว สงสัยจะโดนตัวอะไรสักอย่างกัด หรือเกาเองตอนนอน หรือไม่ก็เมาค้างจนตาเบลอ... จบประเด็น

...........................................................................................

อรุณสวัสดิ์ มินิคูเปอร์ สวัสดีวีออส ไงแจ๊ส เฮ้ ยาริส... แล้วก็พวกมึงทั้งหลายที่อยู่บนท้องถนนน่ะกราบรถเต่ากุหรือยัง!

งงรึเปล่า ไม่ต้องง ความเกรียนตอนเช้าของผมเอง ผมกำลังเผชิญความร้ายกาจของการจราจรในเมืองใหญ่เพียงลำพังกับรถโฟล์คนิวบีเทิลสีขาวออกฟ้าแปลงประกายล่อแดด งงล่ะซิผมทำงานอะไรทำไมมีตังค์ซื้อรถแพงๆ ขอบอกว่านี่มือสอง ซื้อต่อจากคนรู้จักของเสี่ยปาล์มที่เขาทำธุรกิจพวกเต้นท์รถอะไรแบบนี้ ได้ราคาอย่างพิเศษเลยทีเดียว ทำสีที่อู่แม่เสี่ยปาล์ม ยกเครื่องใหม่ด้วย จะบอกว่าใครเห็นรถผมก็กรี้ดทั้งนั้นแหละ เพราะมันน่ากรี้ดมาก จริงๆ สวยสุดๆ ความภูมิใจอันน้อยนิดของผม

เออ...แต่ยังไม่ได้บอกเลยว่าทำงานอะไร ผมเป็นสัตวแพทย์ หรือหมอหมา ตามที่ยาปริกตาปรือแกเรียก ประจำอยู่ที่โรงพยาบาลสัตว์ขนาดใหญ่ แต่ไม่ได้ถนัดรักษาหมา ส่วนใหญ่ก็ได้รักษาสัตว์ประหลาด... จำพวก งู จิ้งเหลนยักษ์ ตัวเหี้ย ลิงกัง อะไรแบบนี้แหละ น่ารักไปอีกแบบ แมงมุมป่วย กิ้งก่าขาหัก งูไม่กินข้าว ถูกส่งตัวไปดูแลสุขภาพช่องปากจระเข้บ้างบางที

นั่นเป็นสาเหตุที่ทำไมผมถึงอยากได้แฟนรักสัตว์ ไม่รักก็อยู่กับผมไม่ได้แหละครับ การงานอาจจะดูขัดกับบุคลิกและหน้าตาเล็กน้อย แต่มันเป็นเสน่ห์ที่เกินห้ามใจ (คิดเองล้วนๆ)

“ช่วงนี้นกฮูกกำลังฮิต” ไอ้ยศเท้าสะเอวยืนมองกรงตุ๊กแกดาว นี่มึงคุยกับตุ๊กแกเรอะ แล้วมึงไปบอกมันทำไมว่านกฮูกกำลังฮิต

“ตับๆๆๆ ตับแก๊” มึงก็ตอบเขาได้นะตุ๊กแก มึงฟังคนพูดรู้เรื่องเหรอ

“รักษานกง่ายกว่ารักษาพวกมึง” ไอ้ยศชี้ไปที่ตุ๊กแก “มึง” มันเอี่ยวซ้ายไปชี้งูหลาม “แล้วก็มึง” มันชี้มาที่ผม

“กุไม่เคยให้มึงรักษานะเว้ย”

“ไม่ กุใช้มึงแทนตัวเหี้ย ที่ตอนนี้กลับบ้านไปแล้ว” ไอ้ยศพูดหน้าตาย

“เอ้าเข้” ผมสบถใส่มัน ดูทำกับเพื่อนร่วมงานแบบนี้ได้ยังไงกัน



 ผมใส่เสื้อกาวน์ เอาปากกาเหน็บ แขวนป้ายห้อยคอ บอกชื่อ บอกตำแหน่งสร้างความน่าเชื่อถือ หยิบแว่นมาสวม นั่งประจำโต๊ะ อ่านชาร์จประจำวัน สไตล์แสนดูดี สูงขาว มีเคราแพะ ใส่แว่น เท่โคตร! ใครจะไปคิดว่าคนแบบผมตัวจริงจะแสนสถุล เริ่มมีคนหอบหิ้วกรงสัตว์เข้ามาในคลินิก ดูข่าวตอนสายๆ จิบกาแฟ กินแซนวิชเป็นเรื่องปกติ ไม่ได้คิดสักนิดว่ามันจะมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น ปัญหาที่นอกจากเต่ากระดองแตก งูเกล็ดถลอก กระตายอ้วก

12.00 (พักเที่ยงของกู) ผมออกมากินข้าวกับหมอเหี้ยยศ แล้วก็หมอเจิน ก๋วยเตี๋ยวตำลึง บะหมี่ ไม่งอก ไม่เครื่องใน กับโอเลี้ยงอีกแก้ว...

“แก ไก้ข่าวว่าเมาเละเหรอ” นางสาวเจินเจิน สาวไทยเชื้อสายจีน หน้ากลมเป็นซาลาเปาเยาวราชเปิดประเด็นโจมตีความน่าเชื่อถือของผมในทันใด

“ใส่ร้ายว่ะ” ใครมันจะไปยอมรับง่ายๆกัน

“เห็นรูปแกแท็กลงเฟซบุ๊ค” เอาซิมึง เอาเลย โจมตีกู

“มันมีกันบ้างเว้ย” ...แต่ยังไม่ทันจะมีใครโจมตีความเรื้อนของผมไปมากกว่านี้ เสียงโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นมา พยาบาลคนดูแลคลินิกโทรมา มีตัวอะไรเข้ามาอีกแล้วล่ะทีนี้

ถ้าเดาไม่ผิด หมอประจำที่อยู่ตอนนี้คือหมอเอ หมอเอ เป็นรุ่นพี่ร่างใหญ่ เสียงใหญ่ ดำทะมึน แต่รักษาพวกปลา นก กระต่าย ที่สำคัญ... กลัวงู ฉะนั้น เรียกกูไปดูใจงูอีกแล้วแน่ๆ

“หมอธาม มีงูเข้า หมอเอกลัวงู” กูว่าแล้ว ผมคิดในใจ รีบซัดก๋วยเตี๋ยวให้หมดชามแล้วโบกมอไซรับจ้างกลับคลีนิค





กลับมาถึงก็เจอหมอเอยืนยิ้มแหยะที่เคาน์เตอร์ พยักหน้าไปทางห้องตรวจ งูเหลือมตัวไม่ใหญ่ไม่เล็กขดสภาพหมดแรงเลือดโชก ตัวมีแต่รอยเขี้ยวหมา แม่ง หมาโหดจริง ยังดีที่ไม่ตาย ไอ้ผมก็ต้องซักประวัติคนไข้ก่อน ก็เหมือนตรวจคนนั้นแหละครับ แต่ไม่มีพิธีรีตองอะไรมาก ผมยืนอีกฝั่งนึง เรียกเจ้าของงูมาอยู่อีกฝั่งของเตียง แล้วก็ถามซะ...

เค้าว่าถ้าฝันเห็นงูจะเห็นเนื้อคู่ ไอ้ผมเจอตัวเป็นๆมาเป็นฝูงแล้วไม่เห็นจะได้สักคนเลยว้า เมื่อไหร่จะมีเจ้าของงูสาวๆสวยๆ มาทำให้ชีวิตกระชุ่มกระชวยสักที...

ผมจัดท่าขดงูเป็นระเบียบเรียบร้อย แหมมองพี่ซะน่ากลัวเลยน้องงู จุ๊ๆ นี่หมอนะ อย่าเกเร เดี๋ยวหายป่วยละจะเลื้อยมาขอบคุณแทบไม่ทัน เจ้าของงูเดินเข้าห้องมา ไอ้ผมก็ถามไปตามระเบียบแบบแผน

“งูไปโดนอะไรมา ครับ”

“มันเลื้อยเข้าสวนหมาที่บ้านก็เลยกัดเข้าน่ะครับ เลยพามารักษา” ผิดหวัง เป็นผู้ชาย เซ็งเลยกู ผมเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของงู แต่พอเห็นหน้าเจ้าของงู ก็ต้องเป็นผมที่พูดสะดุด ไม่ใช่กับความดูดีของผู้ชายด้วยกันหรอกนะออกตัวไว้ก่อน...

ผู้ชายตรงหน้ายิ้มกว้างให้เป็นคำทักทาย ลักยิ้มเล็กๆที่แก้มขวาช่วยเสริมความหน้าตาดีห่างชั้นกับผมออกไป หน้าตาพี่เขาเปลี่ยนไปไม่มาก ตอนม.ปลาย เรียนรด.เขาเคยดำกว่านี้ ตอนนี้ขาวขึ้นเยอะ ดวงตาสีน้ำตาลจ้องตรงอย่างกับจะทุบเลนส์แว่นผมแตกด้วยสายตาแหลมคม ไม่รู้จำผมได้ไหม แต่ผมล่ะจำได้แน่…

พี่กันต์

“อ้าว... โลกกลมแฮะ นึกว่าหมอที่ไหน ธามนี่เอง เป็นจนได้นะสัตวแพทย์เนี่ย”

ผมยิ้มค้าง พี่กันต์ยิ้มหวาน ระหว่างเรา มีกลิ่นยาฆ่าเชื้อและงูเหลือมที่กำลังจะตาย…

…………………………………………………………………………..17/10/2011

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-06-2013 20:04:36 โดย gargoyle »

ออฟไลน์ bangkeaw

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 602
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25
พระเอกของเรา? ออกมาแล้ว
เอิ่ม.. หมอธามนี่มีเคราแพะด้วยหรอ ไม่ใช่หนุ่มน้อยหน้าใสสินะ  :z2:
'Cause all of me
Loves all of you
Love your curves and all your edges
All your perfect imperfections

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2869
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 205
หมองู จะโดน เจ้าของงูฉก
การทำร้ายคนคนหนึ่งไม่ว่าวิธีไหน.. ไม่มีเหตุผลใดใดที่จะเอามาอ้างได้ว่าคนคนนั้นสมควรโดน.. ฉนั้นอย่าเอาเหตุผลอะไรที่ไร้สติมาบอกกัน

ออฟไลน์ TanyaPuech

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 361
 :laugh:

หมอธามนี่นึกว่าหนุ่มน้อยน่าใสซะอีก  แต่กลับเป็นหนุ่มเคราแพะซะงั้น

ออฟไลน์ POPEA

  • Blood Type :: Y
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2208
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 243
    • http://writer.dek-d.com/popae/writer/view.php?id=794488
ชอบธามอะ, รั่วๆ ดี :m20:
สไตล์แสนดูดี สูงขาว แต่ไม่น่ามีเคราแพะเลยอะ~ :laugh:
อยากอ่านต่ออะ รอมาต่อนะ บรรยากาศที่พบกันโรแมนติกมาก

{ ห่างหายจากวงการวาย  T^T }

ออฟไลน์ bulldog17

  • เข้ามาดู❤
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3022
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 235
หมอธามโคตรเกรียนนนน ๕๕๕๕
พระเอกโผล่มาแล้วใช่ไหม?
 :z2:
หรือจะไฟว้ ?

ออฟไลน์ Moonmaid

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 409
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 7
 พี่กันต์ นี่พระเอกของเราใช่หรือไม่ อยากรู้ๆๆๆๆๆๆๆ :mc4: :mc4:

ออฟไลน์ yaoionlyyes

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 54
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2
เกรียนได้อีกคุณหมอ ทั้งเกรียนทั้งรั่ว :m20: :m20:
ฉันรักตะวัน

ออฟไลน์ koikoi

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 287
โอ้ลุคนายเอกโคตรแมนเลย

ออฟไลน์ gargoyle

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 309
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 639
    • 8yearsago.g fanpage
บทที่ 3
มี กันต์ และกันต์
................................................

8 ปีก่อนหน้านั้น...

“ธามจะเรียนอะไร” เสียงถามจากรุ่นพี่ที่นั่งข้างๆกันบนสแตนของสนามกีฬาที่ไม่มีคน ผมมองลงไปที่สระว่ายน้ำสีฟ้าใส อารมณ์ในตอนนั้นกึ่งๆจะอึดอัด กึ่งๆจะเชื่อใจกับคนข้างๆอยู่นิดหน่อย เพราะรู้สึกได้ถึงจุดประสงค์ของคนที่เข้ามาตีซี้ในช่วงระยะนี้ ทั้งๆที่หมดกีฬาสีไปแล้ว รุ่นพี่ก็ไม่ต้องมาดูแลอะไรรุ่นน้องมากมายอีก แต่คนคนนี้มันขยันเข้ามาดูแลจริงๆ หมดเรื่องกีฬาตอนนี้เรื่องเรียน

“หมอมั้งพี่ ไม่ก็สัตว์แพทย์ แต่ท่าทางจะยากอยู่ไม่รู้จะได้ไหม ไม่ได้เก่งอย่างพี่กันต์นี่หว่า” ผมเหน็บๆ แกมขำๆไปลดบรรยากาสตึงเครียดให้ตัวเอง ผมมันเครียด แต่พี่กันต์น่ะไม่เลย... ยังคงนั่งยิ้มได้ทั้งวัน

“พี่ไม่เก่งหรอก แล้วทำไมธามจะเป็นหมอ บุคลิกดูไม่น่าเลยนะ”

“เฮ้ย พูดแบบนี้ได้ไง ผมนี่มันคนรักสัตว์รักเด็กเลยนะ”

“จริงดิ” พี่กันต์พูดเหมือนจะไม่เชื่อ แต่ผมรู้ว่าอะไรที่เป็นตัวผมพี่เขารู้หมดแหละ แต่ผมไม่รู้อะไรกับพี่เขาสักอย่าง ไม่ใช่ไม่รู้ แต่พยายามไม่รู้มากกว่า กลัว...

กลัวได้ผัวหล่อ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!

“จริง หล่อนิสัยดี รักสัตว์ เสียดายไม่มีใครสนใจ” ผมพูดแล้วหัวเราะก๊ากๆ

“ทำไมจะไม่มี มีแต่ไม่สนใจเองมากกว่ามั้ง” คนที่นั่งข้างๆผมก็พูดแล้วหัวเราะตาม ผมไม่กล้ามองเลยว่าพี่เขาทำหน้ายังไง กลัวมาก จริงๆ ไม่ได้รังเกียจอะไรมากหรอก แต่มันไม่ใช่แนว มันไม่ใช่สไตล์เว้ย ชีวิตวัยรุ่นกุยังอีกไกล สาวยังไม่ได้ จะมาเป็นเกย์อะไรตอนนี้

สักพักความเงียบก็เกิดหลังเสียงหัวเราะ เราต่างไม่พูดอะไรกัน ผมก้มลงมองรองเท้าตัวเอง ทำเป็นมองนาฬิกา แล้วก็...

“เห้ย พี่ ช้าแล้วผมมีธุระ ผมไปล่ะนะ” เนียน ชิ่งเลยกู

ผมรีบคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งจากไป ไม่หันมองพี่กันต์แม้สักแว้บเดียว อารมณ์อยากจะไปให้พ้นๆแล้วก็ไม่อยากจะหันไปด้วยแหละ ผมไม่รู้และไม่สนใจจะรู้ด้วยว่าพี่เค้ารู้สึกยังไง ถึงยังไงผมก็ไม่เคยคิดที่จะคบกับผู้ชายด้วยกันเลยสักนิด แม่ผมช็อคตายแน่ถ้ารู้เรื่อง ยิ่งเป็นลูกชายคนเดียวด้วย...

......................................................

ผมคิดถึงเรื่องเก่าๆแล้วก็ถอนหายใจเฮือก ไม่รู้ว่าการเจอกันครั้งนี้แค่ผ่านไปหรือพี่เค้าจะเข้ามาอยู่ในชีวิตผมอีกครั้ง ไอ้เหลือมยักษ์นอนนิ่งยอมให้ผมเย็บแผลโดยดี สงสารมันจริงๆ เป็นงูแต่ดันโดนหมาฟัดซะหมดรูป ดูจากรอยเขี้ยวแล้วคงไม่ใช่พวกชิสุ หรือทอยแน่ ดูจากคนเอางูมารักษาก็รู้ พี่กันต์คงไม่นิยมเลี้ยงพันธุ์เล็ก ท่าทางจะชอบพันธ์ใหญ่แรงเยอะ ฮึ ฮึ ฮึ

“หล่ออะหมอธาม”

“ขอบคุณครับพี่” เคี๊ยกกกก ชมกุ

“ไม่ใช่ค่ะ คนที่เอางูมาอ่ะ เท่เวอร์” พี่ลินพยาบาลผู้ช่วยหลงกลซะแล้วครับ ไม่รู้อะไรซะเลย ต่อให้พี่เป็นพลอยเชอมาลย์หนุ่มเค้าคงไม่แลเพราะพี่กันต์หวังเพียงโดมปกรณ์ ล่ำ (ลัม) เท่านั้น

“อย่าเลยพี่” ผมเตือนด้วยความรู้และประสบการณ์

“อิจฉาล่ะซิที่เค้าหล่อกว่า” เฮอะ...

“มาใกล้ๆ นี่ผมจะบอกอะไรให้ฟัง” ผมยกมือที่ใส่ถุงมือยางเปื้อนเลือดงูขึ้นมากวักเรียกพี่ลินเข้ามาใกล้ๆ แสยะยิ้มหวาน อย่างคนมีเลศนัย

“เค้าเป็นรุ่นพี่รร.เดียวกับผม พี่เค้าเป็นเกย์”

พี่ลินขมวดคิ้วเหมือนกลัวผมแกล้งเล่นเหมือนทุกที “น้องธามรู้ได้ไงอ่ะ”

...ก็เขาเคยจีบผมไงพี่ ห่า บอกแบบนั้นก็เข้าตัวหมด
 
“ก็รู้จักกัน เห็นๆกันอยู่ โห... ไม่รักไม่บอกความจริงหรอกนะเนี่ย กลัวพี่สาวอกหัก”

โถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถ

ถ.ถุงเยอะขนาดนี้เพราะเสียงโถด้วยความเสียดายของพี่ลินนั้นยาวจริงอะไรจริง ยาวพอๆกับงูที่นอนเจ็บอยู่ ผมหัวเราะขำๆ พี่ลินก็บ่นพึมพำเหมือนไม่อยากเชื่อต่อไป ส่วนผมก็ทำหน้าที่ของผม แต่ดูอาการแล้วน่าจะต้องเอาฝากไว้กับคลีนิค เพราะแผลลึก แล้วก็หลายที่ ถ้าเป็นคนอื่นคงปล่อยมันตายไปแล้วมั้งเนี่ย ยิ่งเป็นงูที่เลื้อยเข้ามาไม่ได้เลี้ยงเอาไว้ ใครจะไปพามารักษาเสียค่าหยูกค่ายาตั้งแพง



“โชคดีนะ เค้าไม่จับทำผัดเผ็ดงูเหลือม” ผมพูดกับงู แม่งอย่างกับเป็นทายาทโวลเดอมอร์

“พี่กันต์ครับมาคุยเรื่องงูหน่อย” ผมชะโงกหน้าออกไปจากห้องตรวจ เรียกพี่กันต์ที่นั่งเล่นมือถืออยู่ให้เข้ามาคุยเกี่ยวกับไอ้งูเหลือมยักษ์ตัวนี้ ผมอยากจะทำตัวเหมือนไม่รู้จักอยู่หรอกครับ แต่ผมว่ามันจะดูไม่ดี ไหนๆเค้าก็ทักมาแล้ว พี่กันต์ลุกขึ้นเดินยิ้มแฉ่งเข้ามาในห้อง คือช่างเป็นคนที่หน้ายิ้มตลอดจริงๆ ยิ้มได้ยิ้มดี ยิ้มทั้งวัน

“มันจะตายไหมอ่ะธาม” คำถามแรกด้วยความเป็นห่วงงู ทำเอาผมล่ะซึ้งใจแทนน้องเหลือม (เป็นงูเพศเมียโตเต็มวัย แต่ท่าทางยังไม่มีผัวมีลูกมาก่อน) พี่กันต์ชะโงกหน้าดูเจ้างูที่นิ่งสงบ จนเหมือนตาย

“ไม่ตายหรอกพี่ แต่ต้องค่อยๆให้มันฟื้น แผลหายถึงจะโอเค เอาไว้ที่นี่ก่อนสักสองสามวัน ดูอาการก่อน” ผมยิ้มตามประสาหมอแสนดี พี่เค้าก็พยักหน้าเออออห่อหมกไปด้วย

“พี่เลี้ยงเซนต์เบอร์นาร์ต แล้วก็มีโดเบอร์แมน กับอัลเซเชี่ยน แล้วก็บางแก้ว คือมันช่วยกันรุมเลย สภาพเลยเป็นอย่างที่เห็น” จากคำให้การพยานแล้ว การที่เจ้าเหลือมมันรอดตายมาเนี่ยเป็นบุญอันใหญ่หลวงของมันมาก ถ้าไม่นับเซนต์เบอร์นาร์ตที่ตัวมหึมาแต่ใจดี ไอ้สามตัวหลังนี่แม่งโคตรโหด โฉดสุดๆ โถ... บ้านพี่ทำโกดังของเถื่อนหรือเปล่าทำไมเลี้ยงโหดจังครับพี่

“เก่งนะเนี่ยที่มันรอดมาได้” ผมลูบเกล็ดเบาๆด้วยความเอ็นดู... ตรงไหนวะ ไม่รู้ว่าด้วยอะไรแต่ก็ลูบๆคลำๆแหละเอา

“ก็เกือบช่วยไว้ไม่ทันเหมือนกัน” พี่กันต์พูดไปยิ้มไป (ตั้งแต่คุยกันมายังไม่หยุดยิ้ม อารมณ์ดีหรือบ้าวะเนี่ย)

“พี่คงเลี้ยงงูไม่ได้น่ะธาม ถ้ามันหายแล้วพี่เอาไปให้สวนสัตว์ได้ป่ะ” พี่กันต์มองดูไอ้ตัวปัญหาที่ไม่รับรู้ชะตากรรมตัวเองท่าทางจะลำบากใจ ขอออกตัวไว้ก่อนเลยวว่าผมไม่เอาไปเลี้ยงที่ห้องแน่ๆ เกิดวันดีคืนดีแม่งเลื้อยมางาบไม่มีใครรู้เลยนะขอบอก

“ก็ได้อยู่นะพี่น่าจะลองไปถามเขาดูก่อน พี่ไปคุยพวกค่ารักษาตรงเคานเตอร์แล้วกัน เดี๋ยวอีก2วันพี่ก็มาเอางูนะ ไม่มีอะไรแล้วล่ะครับ” ผมจบบทสนทนา... แต่

“ไม่ได้เจอตั้งนาน เดี๋ยวนี้ไว้หนวดไว้เคราด้วยนะ แต่ก่อนเนี่ยใสเชียว” พี่จะพาผมย้อนระลึกความหลังทำม๊ายยยยย ตอนเด็กก็คือตอนเด็ก เรียนม.5จะมาทำตัวสถุลแบบนี้ได้ยังไงเล่า สมัยนั้นยังขาสั้นหัวเกรียนอยู่เลย โถๆ นี่ไง ไว้เคราแล้วจะได้ไม่ต้องมีผู้ชายมาจีบอีก

“สาวๆเค้าชอบผมก็ต้องไว้ดิพี่กันต์” ผมยิ้มแห้งๆ ลูบเคราแพะหรอมแหรมของตัวเอง กว่าจะเลี้ยงให้ขึ้นนี่ยากนะ ผมมันคนไม่ค่อยมีหนวดซะด้วยดิ

“มีแฟนแล้วเหรอ” ...นี่กุคิดไปเองรึเปล่าว่าพี่เค้าหุบยิ้มไปเพราะเรื่องนี้ เออแต่ไม่มั้ง กลับมายิ้มต่อแล้ว สงสัยเหงือกแห้ง ยิ้มโชว์ฟันนาน ไม่ต้องโชว์มากก็ได้ มันก็ฟันสวยเพราะทันตแพทย์เหมือนๆกันล่ะว้า ก็ไม่ได้หล่ออะไรร๊อกกกก

“ไม่มีแล้ว พึ่งเลิกกันไป เงินไม่ถึงนางเลยตีจาก ฮ่าๆๆๆๆๆ” บอกอย่างอ้อมๆว่าแฟนกุคนที่แล้วเป็น นาง = สตรีนะโว้ยยย กุไม่ใช่เกย์

“เงินไม่ถึงก็หาคนเลี้ยงดิ พี่ว่างนะ” เสียงนุ่มๆชวนฟังเอ่ยออกมาเป็นคำเชิญชวน

“ห๊ะ” นี่เสียงผมเอง คือ กุได้ยินไม่ผิดใช่ไหม... ผมไม่อยากจะมองหน้าตัวเองตอนนี้ว้อย แต่แม่งสะท้อนชัดเจนกับตู้กระจก อ้าปากค้าง ตาถลน ดูไม่จืด แอบช็อค ปนซีด หนังตากระตุกแปลกๆ ซ้ายขวาสลับกันนี่หมายความว่าไง เห้ย กุว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้นะไอ้ซ้ายขวากระตุกสลับกัน ผมมองงูเหลือมที พี่กันต์ที งูเหลือมไม่ช่วยคิดแต่อย่างใด พี่กันต์ยังคงยิ้มเหมือนเดิม ริมฝีปากได้รูปน่าฟัด เหยดด ไม่ใช่ ได้รูปดูดี ค่อยๆเผยอขึ้นช้าๆ แล้วก็เปล่งคำว่า...

“พี่ล้อเล่น”

เห้ออออออ กุก็นึกว่าพอนารีตีจากชาตรีจะเข้ากระแทกกุแล้ว

“เล่นแบบนี้ก็ตกใจหมด ช่วงนี้ยิ่งสติไม่ค่อยเต็มอยู่นะพี่กันต์” ผมกอดถุงมือยางออก หันล้างมือที่อ่างน้ำ ถอนหายใจในใจเฮือกๆ กลัวพี่เค้าจะได้ยินแล้วหาว่าผมมันพวกมนุษย์สัมพันธ์แย่ นิสัยไม่ดี ไม่ให้ความเคารพ เป็นคนใจร้าย เป็นพวกมารสังคม ไอ้คนใจแคบ ความรักแค่นี้ก็ไม่เผื่อแผ่ ไอ้คนไม่มีใครเอา ไอ้หน้าเอ๋อ ไอ้กินแกลบ ไอ้หมองู ไอ้หมอกิ้งก่า
...เอ่อหลังๆนี่มากไป

เสียงเดินของพี่กันต์ท่าทางคงจะออกจากห้องไปแล้ว แต่ทำไมกุรู้สึกเหมือนมีคนยืนอยู่ข้างหลังวะ...


“แต่ถ้าธามสน พี่เอาจริงก็ได้นะ”

ผมรีบหันไปมองเจ้าของเสียง พี่กันต์ยิ้มหวานโบกมือลา ยิ้มให้งู ยิ้มให้ผม ยิ้มให้ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ แล้วจากไป


..........................................................................18-10-2011
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-06-2013 20:05:03 โดย gargoyle »

 



สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด