BTS Next Station สถานีรักถัดไป {จบแล้วจ้า}{* ประกาศรวมเล่ม!! - 1.11.57} #หน้า 90
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: BTS Next Station สถานีรักถัดไป {จบแล้วจ้า}{* ประกาศรวมเล่ม!! - 1.11.57} #หน้า 90  (อ่าน 533079 ครั้ง)

ออฟไลน์ patwo

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 515
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 321
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
 

- - - -- - - - - -- - - - - - -

►►   สารบัญ  ◄ ◄

BTS Next Station :: ตอนที่ 1
BTS Next Station :: ตอนที่ 2
BTS Next Station :: ตอนที่ 3
BTS Next Station :: ตอนที่ 4
BTS Next Station :: ตอนที่ 5
BTS Next Station :: ตอนที่ 6
BTS Next Station :: ตอนที่ 7
BTS Next Station :: ตอนที่ 8
BTS Next Station :: ตอนที่ 9
BTS Next Station :: ตอนที่ 10 
BTS Next Station :: ตอนที่ 11
BTS Next Station :: ตอนที่ 12 
BTS Next Station :: ตอนที่ 13 
BTS Next Station :: ตอนที่ 14
BTS Next Station :: ตอนที่ 15.1
BTS Next Station :: ตอนที่ 15.2
BTS Next Station :: ตอนพิเศษ หึง
BTS Next Station :: ตอนที่ 16   
BTS Next Station :: ตอนที่ 17
BTS Next Station :: ตอนที่ 18.1
BTS Next Station :: ตอนที่ 18.2
BTS Next Station :: ตอนที่ 19.1
BTS Next Station :: ตอนที่ 19.2 
BTS Next Station :: ตอนที่ 20.1
BTS Next Station :: ตอนที่ 20.2 
BTS Next Station :: ตอนที่ 21
BTS Next Station :: ตอนที่ 22.1
BTS Next Station :: ตอนที่ 22.2 
BTS Next Station :: ตอนที่ 23
BTS Next Station :: ตอนที่ 24
BTS Next Station :: ตอนที่ 25
BTS Next Station :: ตอนที่ 26 (พาสเทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนที่ 27 (พาสเทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนที่ 28
BTS Next Station :: ตอนที่ 29
BTS Next Station :: ตอนที่ 30
BTS Next Station :: ตอนที่ 31 (พาสเทมไฟ) 
BTS Next Station :: ตอนที่ 32
BTS Next Station :: ตอนที่ 33
BTS Next Station :: ตอนที่ 34
BTS Next Station :: ตอนที่ 35
BTS Next Station :: ตอนที่ 36 
BTS Next Station :: ตอนที่ 37
BTS Next Station :: ตอนที่ 38 (พาสเทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนที่ 39 (พาสเทมไฟ) 
BTS Next Station :: ตอนที่ 40 (พาสเทมไฟ) 
BTS Next Station :: ตอนที่ 41
BTS Next Station :: ตอนที่ 42.1
BTS Next Station :: ตอนที่ 42.2
BTS Next Station :: ตอนที่ 43
BTS Next Station :: ตอนที่ 44
BTS Next Station :: ตอนที่ 45 (พาสเทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนที่ 46 (วันเกิดหยุ่น)
BTS Next Station :: ตอนที่ 47 (พาสเทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนที่ 48 (พาสเทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนที่ 49 (พาสเทมไฟ) 
BTS Next Station :: ตอนพิเศษ : วันลอยกระทง
BTS Next Station :: ตอนที่ 50
BTS Next Station :: ตอนที่ 51
BTS Next Station :: ตอนที่ 52
BTS Next Station :: ตอนที่ 53
BTS Next Station :: ตอนที่ 54
BTS Next Station :: ตอนที่ 55 (พาสเทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนที่ 56 (พาสเทมไฟ) 
BTS Next Station :: ตอนที่ 57 (พาสเทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนที่ 58 (พาสเทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนที่ 59 (พาสเทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนที่ 60 (พาสเทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนที่ 61
BTS Next Station :: ตอนที่ 62 (พาสเทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนที่ 63 (พาสเทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนที่ 64 (พาสเทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนที่ 65 (พาสเทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนที่ 66 (พาสเทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนที่ 67
BTS Next Station :: ตอนที่ 68
BTS Next Station :: ตอนที่ 69
BTS Next Station :: ตอนพิเศษวันวาเลนไทน์ พาส บอทไนท์
BTS Next Station :: ตอนพิเศษวันวาเลนไทน์ พาส ฮิมหยุ่น 
BTS Next Station :: ตอนพิเศษวันวาเลนไทน์ พาส เทมไฟ
BTS Next Station :: ตอนที่ 70 
BTS Next Station :: ตอนที่ 71
BTS Next Station :: ตอนที่ 72 (ตอบจบ) 

ตอนพิเศษ

BTS Next Station :: ตอนพิเศษ : ตอนพิเศษ A Thousand Years  (ฮิมหยุ่น)
BTS Next Station :: ตอนพิเศษ : ตอนพิเศษ นามสกุล (เทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนพิเศษ : ตอนพิเศษ เด็กเส้น (บอทไนท์)
BTS Next Station :: ตอนพิเศษ : ตอนพิเศษ ของที่ไฟชอบ (เทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนพิเศษ : ตอนพิเศษ ปัจจุบันสำคัญกว่า (บอทไนท์)
BTS Next Station :: ตอนพิเศษ : ตอนพิเศษ วันปีใหม่ (ฮิมหยุ่น)
BTS Next Station :: ตอนพิเศษ : ตอนพิเศษ วันปีใหม่ (เทมไฟ) 
BTS Next Station :: ตอนพิเศษ : ตอนพิเศษ คนปากแข็ง (เทมไฟ)
BTS Next Station :: ตอนพิเศษ : ตอนพิเศษ มาม่ามหาสมุทร (ฮิมหยุ่น)
BTS Next Station :: ตอนพิเศษ : ตอนพิเศษ วันที่ไฟป่วย (เทมไฟ) 
BTS Next Station :: ตอนพิเศษ : ตอนพิเศษ สิ่งที่ทำให้เจ็บปวด (เทมไฟ) #เนื้อหาอยู่ใน fb 
BTS Next Station :: ตอนพิเศษ : ตอนพิเศษ ความฝัน (เทมไฟ)   :katai4: :katai2-1: :katai5:

 :L2: :3123: :L1: ฝากเรื่องใหม่ เป็นเรื่องราวของพี่ไฟท์ พี่ชายไฟคร่าาาา 
 ชื่อเรื่อง Choice รักที่ต้องเลือก  ตามลิงค์นี้นะคะ http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=41627.0


**ใครไม่มียูสในเล้าเป็ด อ่านแล้วฝากแท็ก #BTSสถานีรัก  ในทวิตเตอร์ด้วยนะค่ะ**  :pig4:
[/b]


ประกาศรวมเล่ม BTS Next Station : สถานีรักถัดไป :katai4: :katai2-1: :katai5:
สามารถอ่านรายละเอียดการรวมเล่มได้ >>ที่นี่<<
และสามารถสั่งจองได้ที่ >>ที่นี่<<


 :L2: :3123: :L1: ฝากเรื่องใหม่ เป็นเรื่องราวของพี่ไฟท์ พี่ชายไฟคร่าาาา 
 ชื่อเรื่อง Choice รักที่ต้องเลือก  ตามลิงค์นี้นะคะ http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=41627.0


**ใครไม่มียูสในเล้าเป็ด อ่านแล้วฝากแท็ก #BTSสถานีรัก  ในทวิตเตอร์ด้วยนะค่ะ**  :pig4:
[/b]

 


[/color]
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-11-2014 17:52:55 โดย patwo »

ออฟไลน์ patwo

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 515
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 321

ถูกใจให้เป็ด +44

Intro
ในหนึ่งวัน และ หนึ่งสถานีนั้น ผู้คนมากมาย ใช้บริการของรถสาธารณะ
ท่ามกลางผู้คนมากมายเหล่านั้น สายตาของผม จับจ้องอยู่กับ ชายคนนึง..

ในหนึ่งวัน ที่น่าเบื่อเหล่านั้น ชีวิตของผมวนเวียนกับเมืองหลวงที่แสนน่าเบื่อ
ท่ามกลางผู้คนมากมายเหล่านั้น สายตาของผม จับจ้องอยู่กับ ชายคนนึง..

ท่ามกลางผู้คนมากมาย ในสถานีนี้  กูมองเพียงแค่มึงเท่านั้น
ท่ามกลางผู้คนมากมาย ในสถานีนั้น กูก็มองเพียงแค่มึงเช่นกัน

 ท่ามกลางผู้คนมากมาย ในสถานีต่อไป คำตอบสุดท้ายในหัวใจ... อาจจะ เป็นแค่ มึง

BTS  next station สถานีรัก ถัดไป



ออฟไลน์ patwo

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 515
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 321

ถูกใจให้เป็ด +66
ตอนที่ 1


“ ดูแลตัวเองดีๆนะหยุ่น.. แล้วแม่ถึงบ้านจะโทรมาหา "  คำพูดสุดท้ายที่ได้ยินในวันนั้น ยังคงดังก้องหู ใต้หอพักที่ดูภายนอกจัดว่าค่อนข้างดูดี โทนสีน้ำตาลดูอบอุ่น ตึกห้าชั้นเป็นหอพักที่ผมเองก็ย้ายเข้ามาอยู่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ตัดสินใจเข้ามาเรียนกรุงเทพ

เป็นเด็กต่างจังหวัด  ผมเป็นภูเก็ต เกิดที่นั่น ไม่เคยไปไหนยกเว้น ครอบครัวจะพาไป โลกแคบติดคอมสุดชีวิต แต่ต้องมาเรียนมหาลัยที่นี่ ความจำเป็นที่ต้องยอมรับ กับสิ่งที่ไม่ชอบเอาซะเลย 

เมืองกว้างที่เราเองก็ไม่รู้จักกับอะไรเลย.. กรุงเทพมหานคร

ติ๊ด. เสียงกดเปิดประตู ผมหันไปยิ้มให้กับพนักงานที่มาทำงานตอนเช้า  หน้าตาตกใจของเธอแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหมือนผมจะหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างสงสัย

“ ขอโทษนะค่ะ..น้องห้อง 409 รึเปล่าค่ะ ที่ย้ายเข้ามาเมื่อวาน” น้ำเสียงดูใจดี  ทำให้ดูแล้วอยากจะตอบสิ่งที่เธอถามออกไป

“ ใช่ครับ..”

“ น้องชื่ออะไรค่ะ พี่จะได้จำเอาไว้..”

“ หยุ่นครับ..” ตอบก่อนจะยิ้มกว้างให้กับเธอที่ก็พยักหน้าเข้าใจ " แล้วพี่ละครับ "

“ พี่บีค่ะ..ดูแลที่นี่ มีอะไรถามได้นะค่ะ ”

บทสนทนาสั้นที่เราพูดกันเป็นเหมือนคำทักทายแรกที่ได้ทำความรู้จักใครสักคนเป็นคนแรก.. นี่เป็นวันเปิดเทอมแรก แม้จะไม่ใช่วันแรกที่ได้เจอเพื่อนร่วมชั้นเพราะเจอกันแล้วตั้งแต่วันปฐมนิเทศ..แต่ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องไปมหาลัยตั้งแต่ไก่โห่แบบนี้ทั้งๆที่เรียนบ่ายโมงแต่ไปตั้งแต่ สิบโมง.. ตื่นเต้นไปรึเปล่าว่ะกู

แต่มันก็เป็นแบบนี้ทุกคนไม่ใช่เหรอไง.. มีคนบอกว่า กรุงเทพรถติด ถ้าอยากจะไปตรงเวลาก็ต้องเผื่อเวลาไปมากๆ แบบนั้นมันก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอ.. ท่าทางกูจะดูเหมือนบ้านนอกเข้ากรุงมั๊ยว่ะ..

“ อ่าใช่..กูนี่เหละ บ้านนอก" ยกคิ้วกับตัวเองแบบนั้นทั้งๆไม่รู้อะไรทั้งนั้นตอนที่เดินออกมาจากหอพักอย่างมั่นใจ วันรับน้องแม่ก็เสือกจัดการพาไปส่งที่มหาลัยแล้วก็รับกลับ เลยไม่ได้รู้อะไรเลยว่าอะไรไปทางไหน คุณนายแกไม่เสือกบอกหรืออยากให้รู้อะไรสักอย่าง ตอนจะกลับได้แต่ยิ้มๆทำท่าเหมือนจะร้องไห้แล้วนั่งรถตู้คันที่เหมามานั่นกลับบ้านไป

 ตอนนี้เลยต้องไปวกกลับไปถามพี่บีอีกครั้งด้วยซ้ำไปว่า " ถ้าจะไปมหาลัย..นี่..ไปยังไงเหรอครับ "

“ แล้วรถไฟฟ้านี่ไปสถานนีไหน ก็ไม่บอกอีก "  เอาเข้าไป..ส่ายหัวรัวกับตัวเองก่อนจะเดินสุ่มไปยังช่องขายตั๋วที่มีใครบางคนกำลังตั้งใจกับการนับเหรียญสิบ เขาจัดเรียงมันใส่กระบะสีดำดูเหมือนตั้งใจทั้งๆที่ปากก็คุยกับใครอีกคนไปเรื่อย  " ขอโทษนะครับ "

“ ครับ..”

“ จะไปมหาลัย..นี่ ต้องลงสถานทีไหนครับ "

“ เอกมัยครับ " เขาตอบ แต่ผมก็นิ่ง สายตาเราจ้องกัน รู้สึกเหมือนว่าใครคิดอะไรขึ้นได้ก่อนคนนั้นจะชนะ " 25 บาท "

“ ครับ " ยื่นเงินให้ก่อนที่เค้าจะก้มหน้าลง แสงสว่างจ้าขนาดนั้นเลยทำให้รู้ว่าต้องแอบยิ้ม

เกลียดจริงๆเลย ไอ้เหี้ย ที่กูต้องมา เผยไต๋ว่าตัวเองควายตั้งแต่วันแรกที่ก้าวออกจากหอพัก
                         
                            ..เกลียดโคตรเหง้าที่เม่ง ต้องเป็นแบบนี้ เสียหน้าสาดๆ เพื่อนเหี้ยก็เสือกได้เรียนมหาลัยดีของประเทศกันหมดทิ้งกูให้มารับทุนเรียนอยู่ม.เอกชนคนเดียว ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ไม่ชอบเลยว่ะ คนที่ชอบยิ้มพอเห็นกูโง่ หัวเราะพอกูไม่รู้เรื่องอะไร

“ น้อง จะใช้บัตรโดยสารแบบนักศึกษารึเปล่า บัตรแรทบิท สำหรับนักศึกษา " รอยยิ้มที่พยายามฝืนๆอธิบาย โดยที่ไม่ได้มองเลยว่าคนฟังหน้าตึงเหมือนฉีดโบท๊อซ์ไปแล้ว " มันถูกกว่านะ..เที่ยวนึงตก 18 บาทเอง ถ้าน้องใช้บัตรปกตินะ ตั้ง 25 บาท จะได้ไม่ต้องต่อคิวซื้อด้วย "

สรรพคุณระดับพารา เม็ดเดียวรักษาทุกโรค ปวดหัว ปวดท้อง ปวดฟัน.. แน่ใจหรือว่านี่คือบัตรโดยสารรถไฟฟ้า แต่ก็ซื้อมาหนึ่งใบ มีค่าประกันบัตร.. ไร้สาระชิบหาย รับมาแบบงงๆ ทั้งๆที่ในมือมีอีกหนึ่งใบ เดินมึนมาตรงเหลื่ยมๆสามอัน ป้าคนนึงท่าทางรีบร้อนเอากระเป๋ามาถูด้านบน สามเหลี่ยมสองอันนั้นที่กั้นทางมันก็เปิดออกเค้าวิ่งออกไป มาที่อีกคนสอดบัตรเข้าไป มันเด้งขึ้นมาแล้วก็หยิบมัน แล้วเดินเข้าไป..

เดี๋ยว แล้วของกูมันแบบไหนละว่ะ  ยากว่ะ..เม่ง!  คือกู.. ต้องเดินให้ทันไอ้หนีบนั่นแล้วมันจะหนีบกูรึเปล่า ถ้าหนีบ ยืนตรงหรือหันข้างให้เม่งว่ะ มันถึงจะเจ็บน้อยๆหน่อย แล้วบัตรในมือสองอันนี่ ใช้ยังไง.. เอาไปถู หรือ เอาไปสอด.. วิ่งลงชั้นล่างตรงเข้าหอไปถามพี่บี คนนั้นก่อนได้มั๊ย..  เหี้ยแล้วไง

สายตาจากตู้แก้วจ้องมองเหมือนกำลังแอบดูว่าจะทำยังไง.. ไร้หัวใจบริการ เห็นความโง่ของกูเป็นเรื่องตลกสินะมึง ใจกล้าและหน้าด้าน.. นึกถึงคำพูดนี้ของไอ้ปอไว้  แต่กูเกลียดอะไรพวกนี้จริงๆ เลยเม่งงงงงง กูเกลียดที่กูต้องง้อ กูเกลียดที่กูต้องกล้า เริ่มทำอะไรเป็นครั้งแรกด้วยตัวคนเดียว กูเกลียดดดดด

“ ป้าครับ มันใช้ยังไงอะ..” ถามออกไป ป้าที่ใส่ชุดยามสักประมาณสี่สิบต้นๆก็พูดออกมาด้วยความใจดี ว่าแบบที่ซื้อทีแรกนะ มันบัตรโดยสารแบบแรก ใช้สอดเข้าไปแล้วดึงออกไป เดินผ่านไป ส่วนอีกใบก็เอาไปทับตรงเครื่องถาดสีน้ำเงินมันจะเปิดให้เอง ตอนออกก็ทำแบบนั้นที่สถานทีปลายทาง

“ ใช้แบบเที่ยวเดียวไปก่อนก็ได้หนู "

“ ครับ "



และแล้วก็ ผ่านมาได้.. โดยไม่โดนหนีบ
 
“ แล้ว.. ทำไมมันมีสองทาง " หันซ้ายมันบอก ไปแบริ่ง หันขวา ไปหมอชิต.. เปล่า กูจะไปเอกมัย.. แต่ทำไมมันไม่มีป้ายบอก.. ควายแล้ววว !! เค้าบอกทางกูผิด แน่เลย

ยืนคิดอยู่ตรงนั้น เดินไปรอบๆ กลั้นใจไม่โชว์โง่ถามใครๆเหมือนแต่ก่อน ตรงดิ่งไปที่ป้าย สูงๆ ตั้งอยู่บนพื้น เหมือนกับฝังจุดจอดรถไฟเหมือนในการ์ตูนญี่ปุ่นเลย .. แต่แค่ กูดูๆแล้วไม่เข้าใจมันก็เท่านั้นละ.. ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ... ขำไม่ออกว่ะ  คนที่นี่ก็เสือกน้อยอีก ทุกคนเลยหันมาจับจ้องกู เป็นของแปลกและตลก

“ จะไปไหนเหรอ "

“ ไปเอกมัยครับป้า แต่ผมไปไม่เป็น เพิ่งมาจากต่างจังหวัด " สารภาพ กูโง่มาก..และไม่อยากจะอับอายไปมากกว่านี้ คนทำความสะอาดที่กำลังให้กำลังใจช่วยกู ถูกำแพงบีทีเอสไปยิ้มไป แล้วยังมีพนักงานขายตั๋วที่สรรพคุณเหมือนยานั่นอีก .. มึงยิ้มและหัวเราะ.. แต่ไม่มีใครเสนอตัวเข้ามา เป็นฮีโร่ช่วยกูสักคน

“ ไปทางนี้.. ไปทางหมอชิต.. เห็นมั๊ย จะสอนให้นะ ถ้าเราจะไปตามเส้นนี้ สมมุติจะไปบางนา ก็ขึ้นตรงที่มันเขียนว่า ไปแบริ่ง แต่ถ้าจะไปอีกเส้นนึง คือเส้นที่หนูจะไป คือเอกมัย มันจะไปสุดท้ายที่หมอชิต ก็ขึ้นไปทางนี้ "

“ หมายความว่าจะไปไหน ก็ดูที่สุดสายของมัน อ่านป้ายจากตรงนั้น มันจะจอดเหรอครับ  "

“ จอดสิ.. จอดที่มันเป็นวงกลม " เธอชี้ตรงวงกลมให้ผม

“ แล้ว..ไปมหาลัย..นี่ ไปยังไงเหรอครับ แบบพอถึงแล้วนะ "

“ อ๋ออออออออออ ป้าก็ไม่รู้หรอก "

“ อ้าว..” สลดไปสามวิ พร้อมคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน แล้วจะอ๋อยาวทำซากอ้อยอะไรว่ะ

“  ไปเถอะ ค่อยไปถามปลายทางเค้าก็ได้ เดี๋ยวเค้าก็บอกเองละ ”

                                      ใช่..ให้กูไปโชว์โง่ ยามเช้าเป็นตลกแทนน้ำเต้าหู้ให้สถานีปลายทางเค้าดูอีกทีสินะ.. ป้าเม่ง.. ก็ไม่ต่างอะไรกับ คนอื่นเลยว่ะ

ขึ้นรถบีทีเอสครั้งแรก ยืนรอสักสิบนาทีมันก็มา วิ่งมาอย่างเร็วแล้วจอดตรงหน้า ก้าวยาวกลัวก้าวพลาดแล้วตกลงไป เข้าไปยืน..สิ่งแรกที่รู้สึก.. เย็น .. แอร์เม่งเย็นมากกกกก ตื่นเต้นว่ะ แล้วก็ยืนนิ่งจนได้ยินเสียง ติ๊ดๆ..ประตูปิดลงรถเริ่มเคลื่อนออกไป ตัวเซนิดนึงตอนออกตัว คว้าราวเอาไว้ทัน ถอนหายใจโล่ง... โชคดี คนน้อย.. ไม่มีใครสังเกต ความโง่ของอีบ้านนอกคนนึง

เสียงประกาศ.. ได้ยินมา..สองครั้งแล้ว อ่อนนุช และ พระโขนง.. กำลังรอ หันซ้ายดูขวา ประตูมีสองทาง จะเปิดด้านไหน ขวา หรือ ซ้าย ยืนอยู่ตรงกลาง จะได้รีบพุ่งออกไปทัน กลัวประตูหนีบ ถ้าขืนช้า.. ช่วงเวลาระทึกขวัญสั่นประสาท

สถานนีต่อไป เอกมัย เอกมัย เน็ก สเตชั่น..เอกมัย..


ประตูเปิดทางด้านซ้ายเหมือนที่เคยเปิดมา พุ่งตัวออกไป ถอนหายใจเฮือกใหญ่...แล้วกูต้องไปทางไหนต่อ ก้มหน้าลง เดินลงบันไดตามคนอื่นเค้าที่ไม่รู้จะทำไปทำไมตั้งสองสามอัน ทำเพื่อให้คนโง่สับสนแท้ๆ ระหว่างเดินลงมามีป้าย ป้ายที่บอกว่าต้องไปออกสถานีไหนบ้าง.. ป้ายที่แอบอ่านด้วยความเร็ว แต่เป็นป้ายที่.. ไม่บอกเลย ว่ามหาวิทยาลัยนี่.. ไปทางไหน  พ่อง! สถานที่สำคัญแบบนี้ทำไมมึงไม่บอกละ ควายยยยยยย

ยืนนิ่ง.. ตรงป้ายบอกทาง ทำหน้าเซง ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะคิกคัก..อารมณ์ดีมาแต่ไกล หันไปมอง.. เข็มสีดำ กระโปรงสั้น แต่งหน้าจัด.. เลยเดินตามเค้าไป สถาบันเดียวกันแน่.. ไปไหนก็ไปด้วยเลยละกัน เขาทาบบัตรลงไปแล้วออกไปพร้อมๆ กันกับเช่นกันกับเราที่สอดบัตรเข้าไปแล้ว .. ก็ยืนรอ..

สองวิ..เข้าไปแล้ว สาม สี่ และ ห้า.. คนด้านหลัง เริ่มสังสัย เอียงหน้าถาม

“ ทำไมไม่ออกไปครับน้อง..”

“ บัตรผมมันยังไม่ออกมาเลยครับพี่ " ตอบออกไป เค้ายิ้มเหมือนกลั้นหัวเราะเอาไว้

“ สถานีปลายทาง มันไม่ต้องรอเอาบัตร ออกไปได้เลยครับ " เขาบอกก่อนจะทาบบัตรของเค้าให้เราออกไป ยืนมึนจนไอ้ที่หนีบนั่นปิดลงไป หน้าแดงถึงหู อายจนต้องกัดฟัน ตรงหน้าสองสาวที่จะตามไป หันมาซุบซิบและหัวเราะ..

มึงไม่สวยแล้ว เหี้ยยย ไปไกลๆ ส้นตีนกูเลยแสดดดดดดดดดด  แล้วทำไม ไม่บอกกูว่า สถานีนี้มันติดกับคอนโด ห้าง โรงหนัง แถมยังเป็นสถานีที่ใกล้ มหาลัย.. ทำไม.. ถึงไม่มีใครบอกกู. คนเยอะแบบนี้ อายแทบจะมุดดินหนี เหี้ยเอ้ย

 รีบเดินขาเกือบพลิก วิ่งลงบันไดฝั่งตรงข้ามบันไดเลื่อน  หายใจหอบเจอคิวมอเตอร์ไซต์วิน คนยืนต่อคิวกันหกเจ็ดคน หันไปเจอป้าย มหาลัย.. 20 บาท ขอบคุณพระเจ้าที่เขียนบอกทางมา หยิบเงินจากกระเป๋าตังค์มาไว้ในกระเป๋าเสื้อ ยืนมองนู้นมองนี่ไปเรื่อย

รอบข้าง ขวารถติด ข้างหลังมีห้างแล้วรถก็ติด ส่วนซ้ายก็มีคอนโด.. คอนโดหรูสูงจนเหงยหน้ามองจนคอเคล็ด ป้ายที่บอกว่ามีอะไรบ้าง ร้านกาแฟแพงที่ชอบกินอยู่ที่นี่ นอกนั้นก็สถาบันเสริมความงามทั่วไป ที่น่าสนใจคือ ห้างมีแมวญี่ปุ่นตัวใหญ่ อยากถ่ายรูป มองแล้วยิ้มๆ ก่อนจะถึงคิว

“ ไปมหาลัย..ครับ " บอกไปแล้วขึ้นไปนั่ง สายตาไม่ได้จดจ้องอะไร ที่ตื่นเต้นเม่งมีมากกว่านั้น ขับรถเร็ว ขึ้นฟุตบาท หลบหลีกเวลาคนเดิน ได้ยินเสียงด่าไล่หลัง และที่สำคัญ กลิ่นเค็มของต้นคอพี่วินที่นอกจากดำแล้วยังเป็นแข็งจนต้องกลืนน้ำลาย

จอดตรงด้านข้างเหมือนวันที่แม่มาส่งเดี๊ยะๆ ยื่นตังให้เดินเข้ามหาลัย  ยกนาฬิกาขึ้นมาดู  เที่ยงสิบนาที.. กูโง่บนบีทีเอส สองชั่วโมงกว่า อีก ครึ่งชั่วโมงเข้าเรียน..

ขอบคุณตัวเอง ที่รู้ตัวว่า ตัวเองนั่นโง่แค่ไหน..

กดโทรศัพท์หาเพื่อนเลย อย่าให้เสียเวลาร้อนตับจะไหม้แล้วเหี้ย ได้ยินเสียงเฮฮาที่พ่นเป็นภาษาอังกฤษนั่นแว่วๆในสาย

“ มึงอยู่ไหนแล้วว่ะ "

“ ในมอ นี่เหละ เพิ่งถึง "

“ มึงกินข้าวยัง "

“ ยัง "

“ มึงมาโรงอาหารก่อนหยุ่นกูกำลังกินข้าวกับไอ้เตอร์อยู่ " พยักหน้าเหมือนมันจะได้เห็นก่อนจะกดวางโทรศัพท์ไป เดินดุ่มๆไปโรงอาหารที่แค่มองจากไกลๆก็ดูรู้ว่าคนเยอะ แต่หาพวกมันหาไม่ยากถึงแม้จะเจอหน้ากันหนเดียวตอนรับน้องก็เถอะ

บอทเพื่อนคนไทยคนแรกในคณะนานาชาติที่ผมกำลังเรียนอยู่ ไม่ได้ฟังผิดไปหรอก.. ไอ้คนโชว์โง่ที่บีทีเอสนะคนนั้นนะ คือผม ที่ได้ทุกเรียนมหาลัยเอกชน ฝ่ายนานาชาติเกี่ยวกับกราฟฟิคมีเดีย เพื่อนที่ส่วนใหญ่ก็คือเด็กไทยแต่มีฝรั่งปะปายมานั่งให้กลุ่มดูมีสีสันด้วยหัวทองๆ

บอท จริงๆแล้ว มันชื่อ โรบอท แต่เม่งโคตรเกลียดชื่อตัวเอง เพราะปัญญาอ่อน เห็นด้วยกับมัน มันบอกว่า ตอนเด็กๆมันชอบเล่นหุ่นยนต์มาก ให้เล่นอะไรก็ไม่เอาทั้งนั้นเล่นหุ่นยนต์อย่างเดียว จากชื่อคีน ก็เลยกลายเป็นโรบอท ไอ้บอทที่บ้านค่อนข้างมีฐานะ พ่อมันเปิดโรงแรมขนาดกลางที่หัวหิน แต่บ้านเม่งอยู่กรุงเทพ มันเป็นคนเป็นคนผิวสองสีเพราะเม่งชอบกีฬาทางน้ำ มันสูงกว่าผมมาก น่าจะสัก 187 หน้าตามันดูดีจมูกโด่งตาคม ให้อารมณ์เหมือนคนใต้

“ มึงกินข้าวก่อนดิ ข้าวป้าร้านนี้อร่อยนะเว้ย ไอ้เตอร์บอกกู " ไอ้บอทหันมายักคิ้ว ชวนให้มอง ป้าขายข้าวมันไก่ที่มีมากกว่านั้น คือ หมูบด ไก่ทอด พยักแล้วแล้วเดินไปสั่ง ได้ข้าวสวยร้อนๆมาหมูบดชิ้นใหญ่ๆพร้อมน้ำซุปกระดูกร้อนๆหนึ่งถ้วย ถอนหายใจก่อนจะเริ่มลงมือกินข้าว

“ มึงเซ็งอะไรขนาดนั้นว่ะ "

“ กูเหนื่อย มึงไม่มีวันเข้าใจหรอกว่ากว่ากูจะออกจากหอมานี่ได้ เม่ง กูทรมาณแค่ไหน "

“ ขนาดนั้นเลยเหรอว่ะ " มันตั้งแขนบนไหล่ผมแต่หันไปคุยกับเพื่อนในคราสที่แม้ไม่สนิทกันเท่าไหร่แต่ก็พอรู้ว่ามากจากส่วนไหนของโลกกันบ้าง

กลุ่มเรามีสามคนตั้งแต่วันรับน้อง ไอ้บอท ผม แล้วอีกคนที่ดูท่าทางว่าจะวิ่งมาด้วยความเร็วแสง ไอ้ไฟ ท่าทางหอบแดกที่ยกมือทักทายคนทั้งโต๊ะก่อนจะตบหัวผมที่กำลังสูบน้ำซุปลงท้อง

“ ไอ้หยุ่นอย่าแดกเงียบ! ”

“ พ่อมึงไอ้ฟายยยยยย เข้าจมูกเลยสาดด " เสียงดังไปหนึ่งยก ไอ้เหี้ยนี่สนิทคนง่ายครับ จากกระทำของมันนี่เหละก็ยอมรับว่ามันเลวไปหน่อยแต่ข้อดีของมันคือ แค่เจอกันวันรับน้องพวกผมก็สนิทกันอยู่สามหน่อ ราวกับว่ารู้จักกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน

ไอ้ไฟพ่อมันก็เป็นเจ้าหน้าที่ใหญ่ของสนามบิน มันไม่ค่อยบอกอะไรหรอกเกี่ยวกับครอบครัว บอกแค่ว่าพ่อทำงานในสนามบินส่วนแม่ก็มีร้านขนมตรงย่านคนรวยที่บ้านมันอยู่ ท่าทางที่ไม่คิดจะแซวหรอกว่าพ่อมันขัดห้องน้ำในสนามบิน เพราะทั้งกระเป๋าตังค์ รถที่มันขับ คิดว่าไม่น่าจะไม่ใช่ แต่ท่าทางที่ดูไม่ค่อยสนใจความรวยของตัวเองตังหากที่ทำให้เผลอคิดไป มันไม่ได้สูงนักแต่มันก็ยังสูงกว่าผม น่าจะสัก 178 กะจากสายตา  มันขาว ขาวกว่าผมอีก ผิวนี่ก็คุณหนูชิบหาย หน้าตามันดูดีเพราะมีลักยิ้ม เป็นคนที่ยิ้มแล้วหน้าโคตรเหี้ย เพราะมันยิ้มทีกูเสือกต้องยิ้มตาม แต่นั่นละ เจ้าชู้หลอกสัด

“ ฮ่าๆ ไอ้ไฟ ทำไมมาช้าว่ะ เหี้ยย อีกสิบนาทีเข้าเรียนมึงจะแดกทันอะไร " มันหันมองเพื่อนๆที่ทยอยเข้าคราสเรียนไปแล้ว คราสนานาชาติขึ้นชื่อเรื่องการตรงต่อเวลามันเป็นนิสัยติดตัว

“ รถติดนะสิ ไอ้สัด กว่ากูจะออกมาจากแถวบ้านได้กูใช้เวลายังกับไปนอนตรงไฟแดง "

“ อ้าวบ้านมึงไม่ได้อยู่ตรงไฟแดงหรอว่ะ ..” ไอ้บอทว่า มันเอียงหน้าเหมือนไม่รู้จริงๆ " ก็เห็นกลางคืนมึงคลุมโปงอยู่แถวๆนั้น "

“ โธ่สัด.. กูเห็นบ่อยๆกูคิดว่ามึง "  ไม่พูดอะไร ให้มันสองตัวนั่งเถียงกันไป ก่อนที่ตัวเองจะลุกขึ้น จานที่ไม่ต้องเอาไปเก็บเดินออกไปอย่างมั่นใจพร้อมเสียงด้านหลังที่เอ่ยทักออกมา

“ มึงจะไปไหนไอ้ย่น "

“ กูชื่อหยุ่น ห่า ไปเรียนนะสิว่ะ จะนั่งด่ากันเหมือนพวกมึงทำไม "

“ แล้วมึงรู้รึไงครับ ว่าตึกนะมันไปทางไหน.. “

เงียบ และสุดท้ายก็เดินคอตกไปนั่งเป็นหมาหงอยให้เพื่อนรุมหยิกแก้ม ไอ้สองตัวที่เม่งถูกใจกอดคอเดินนำไปทั้งๆที่ตอนนี้หน้าผมเซ็งสุดๆ ได้ยินไอ้ไฟพูดเสียงดังระหว่างทาง

“ กูว่ามึงควรชื่อฟายยยย มากกว่ากูซะอีกว่ะ ไอ้หยุ่นเอ้ยย "

เออ กูมัน โง่..แต่อย่าให้กูฉลาดนะมึง เม่ง... สาดเอ้ยยยย กูเกลียดตัวเองชิบหายเลยไอ้เหี้ย!!

.........................................................................

“ ตอนนี้เลยเหรอว่ะ.. เหี้ย กูไม่อยากไป " พูดเสียงอ่อน อ้อนวอนมัน เพื่อนผู้ประเสริ์ฐสองชีวิตที่โทรมาวิงวอนเหมือนกูเป็นพ่อที่ต้องไปเยี่ยมลูก เลิกเรียนแล้ว แต่เม่งเสือกรู้อีกว่าคงไม่ไปไหนนอกจากกลับหอแล้วไปนั่งหน้าคอมแล้วดอทเอ

“ มาเลย..” เสียงนิ่ง " กูรอมึง หน้าสยามเซ็นเตอร์ "

วางสายไป ถามกูสักคำมั๊ยว่าไปเป็นรึเปล่า ?.. กูมาเรียนอยู่เดือนนึง กูไม่ไปไหนเลย ยกเว้น หอพัก และ มหาลัย ข้าวยังสั่งให้มาส่งที่หอแล้วเอาขึ้นมาแดกเลย  แล้วทำไมไม่บอกกูว่า ลงสถานีไหนนนนนนนนนละ ควายยยเอ้ยย

ถอนหายใจ ไอ้ไฟบอกให้ติดรถมันไปได้จะส่งไปที่ บีทีเอสเอกมัย.. “ ทำไมมึงไม่ไปส่งกูถึงที่เลยว่ะ สัด "

“ เปลืองน้ำมัน "  เป็นคนที่จริงใจแบบนี้เสมอเลย

“ มึง..ไอ้ไฟ กูถามจริงนะเว้ย สยามเซ็นเตอร์นี่ สถานีไหนว่ะ "

“ ควายเอ้ย สยามไง ชื่อมันก็บอกอยู่ ไป๊ๆ ชิ้วๆ "

ถูกส่งลงสถานทีเอกมัย ถอนหายใจเซ็งกับเพื่อนที่ยังคงหัวเราะไม่หาย หลังจากที่บอกไปว่าทำไม ถึงไม่อยากมา.. “ กูไม่รู้จะลงทางไหนว่ะ "

" ทางบันไดไงสัด.. “ เป็นคำตอบที่ช่วยได้มากและมาพร้อมเสียงหัวเราะ

ตอนนี้เริ่มใช้ไอ้บัตรสอดนั้นเป็นแล้ว โดนหนีบไปครั้งนึง เพราะมัวกดพิมข้อความ โดนหนีบ จุกไปสามชั่วโมง สร้างเสียงหัวเราะยามบ่ายให้สถานีบางจาก ที่เงียบเหงา

ตอนนี้เกือบเที่ยง คนไม่เยอะ เหมือนตอนเช้าที่ไปเรียน เอาไอพอตขึ้นมาเสียบสายฟังเพลงยืนพิงกำแพงตรงช่องนั้นทางด้านที่เดินเข้ามา เตรียมตัวออกเดินไปเมื่อถึงสถานี สยาม ที่ไอ้ไฟบอกมาเมื่อกี้
 
              ตี๊ดๆ เเสียงปิดประตูทันพอดีที่คนสุดท้ายจะวิ่งเข้ามา เหลือบตามองเขาที่ยืนหอบก่อนจะเดินไปยืนอีกฝั่งนึงของกำแพง ยกยิ้มนิดนึง ว่าไอ้เชี้ยนี่โชคดีชะมัด บุญแล้วไม่โดนหนีบ แต่ก็นั่นละ ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก ยังคงฟังเพลงต่อไป เพลงที่ชอบ

....................................TBC.....................................
[/color]

สวัสดีค่ะ เราเป็นนักเขียนมือใหม่ ยังไงฝากแนะนำติชมด้วยนะค่ะ
จะพยายามปรับปรุงและพัฒนาเต็มที่จ้า  :hao3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ koikoy

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 24
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 3

ถูกใจให้เป็ด 0
ติดตามจ้า รออ่านตอนต่อไปนะคะ

นึกถึงสมัยนู้นเลยอ่ะ ที่มีบีทีเอสใหม่ๆ ยืนเวิ่นเว้อบนสถานีนานเหมือนกัน
เล็งอิช่องเข้านานมากๆ กลัวโดนหนีบ   :o8:

ออฟไลน์ Lily teddy

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 142

ถูกใจให้เป็ด 0
เข้ามาจิ้มรอ นักเขียนมือใหม่จ้า  :pig2:
สะดุดกับเรื่องนี้ที่สุดคือวิธีใช้รถไฟฟ้านี่แหละ ไม่อยากบอกเลยว่าทั้งรถไฟฟ้าทั้งรถไฟใต้ดิน
เคยใช้บริการมาสิบกว่าครั้ง(ตั้งแต่เค้าก่อสร้าง) ไปกับเพื่อนตลอดเลยไม่รู้จักจำ
เคยขึ้นคนเดียวที่สถานนีสนามเป้าจะไปแค่จตุจักร แค่เนี้ย ดีนะคนน้อย ต้องถามคุณรปภ.เหมือนกัน เพราะงง เดินไม่ถูก ไม่รู้ต้องเดินซ้าย เดินขวา โอ๊ย แบบเดียวกับน้องหยุ่นเลยอะ จนตอนนี้ไม่ได้ขึ้นหลายปีล่ะ มีแต่เดินผ่านไปมาแถวเสาวรีย์
ถ้าให้ขึ้นคนเดียวตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าจะแสดงความโง่ออกมาอีกรึเปล่า  :เฮ้อ: จบการบรรยาย
สรุปว่าจะรอติดตามนะค๊า เป็นกำลังใจให้ค๊า  :L2:  :bye2:
+.+; ตาลายนิยายเต็มเล้า จะพยายามรีบอ่านให้ทันนะคะ
จะอ่าน จะเม้นเรื่องไหนก่อนหลังไม่สำคัญ เพราะฉันชอบนิยายที่ฉันอ่านทุกเรื่องเลย ขอบคุณผู้เขียนทุกคนนะคะ >///<

ออฟไลน์ patwo

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 515
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 321

ถูกใจให้เป็ด +71
ตอนที่ 2



สถานีต่อไป สยาม สยาม โดยประตูจะเปิดทางด้านขวา


เกือบตกรถขบวนนี้ วิ่งสุดฝีเท้า แต่เหมือนจนต้องยืนหอบแล้วก็พิงกำแพงรถหลับไปทั้งอย่างงั้น เหนื่อยจริงๆ คุ้นกับการเดินทางแบบนี้เพราะทำมาตลอด ลืมตาขึ้นได้สติพอได้ยินอะไรขวาๆ ต้องลงแล้ว

ลืมตามองคนที่ยืนตรงกันข้ามกัน เหมือนจะตั้งใจมองออกไปข้างนอก ท่าทางที่รอให้ประตูเปิด มือตีขากางเกง   โง่หรือบ้า นั่นมันประตูฝั่งซ้าย แล้วที่เมื่อกี้เสียงก็บอกอยู่ว่าทางขวา สงสัยจะมัวแต่ฟังเพลง ยกยิ้มก่อนจะหันมองทางขวา ประตูเปิดออกแล้ว คนกรูเข้ามาแบบรวดเร็วเหมือนเดิม แต่ยังไม่ยอมเดินออกไป ขอยืนดูก่อน ใครบางคนที่ยังรอให้ ประตูด้านซ้ายเปิด ฮาดีว่ะ

คนเริ่มเยอะมากขึ้น  คนที่ตั้งใจจะไปทางซ้ายก็คงพอรู้สึกได้ว่าประตูเปิดอีกทาง มันหันมาตาเบิกกว้างตกใจแล้วอ้าปาก หลุดขำตั้งแต่ตอนนั้น  เบียดคนขอทางแต่คนก็ยิ่งเบียดเข้ามา เดินตามหลังมันไปออกจากสถานีไปพร้อมกัน  กว่าจะหลุดออกมาได้ประตูเกือบจะปิด มันถอนหายใจ แต่ต้องทำเป็นไม่ใส่ใจมันเดินผ่านไป

ผิวขาว ตัวผอมค่อนไปทางแห้ง น่าจะสูงสัก 168 กะจากสายตาเตี้ยไปหน่อย ตาเรียวๆสองชั้นไม่ถึงกับเล็ก  ทำผมสีน้ำตาลอ่อนๆ ตัดทรงรากไทรปัดหน้าม้า แต่ไม่ยาวมากแค่ละต้นคอ  จมูกไม่โด่งมากแต่รั้นกำลังดื้อ  โดยรวมก็ดูดี ท่าทางสาวๆคงมองมันเยอะ ไม่สิ หนุ่มๆด้วยมั้งแบบนั้น หน้าเม่งโคตรดึงดูดไม่เคยสนใจผู้ชายด้วยกันแต่วันนี้ความโง่ของมันทำให้ตัวมันน่าสนใจ  แปลกว่ะ

“ กูถึงแล้ว " 

ได้ยินเสียงมันพูดแบบนั้นทางโทรศัพท์ เลยทำเป็นเหล่ไปมองอีกที ก่อนจะทำท่าทำทางหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าตังค์ ไม่ได้หาเหี้ยอะไรหรอก  แต่รอก่อน ก็แค่อยากรู้ว่าเป็นยังไง รู้เพิ่มอีกหน่อยก็ยังดี

แปลกว่ะ  ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วยว่ะ แต่ตอนนี้มันก็ไม่ใช่เวลาจะมาหาคำตอบอะไรหรอก ช่างมันเถอะ

“ ตรงไหนว่ะ..ลาครอส สยามเซ็น กูไม่เห็นจะเห็นเลย "

เออ มึงก็คงไม่เห็นหรอก ถ้ายืนอยู่ตรงนั้น ใครมันจะเอาช๊อปลาครอสไปตั้งไว้ตรงประตูบีทีเอสละมึง.. ยิ่งฟังยิ่งขำ 

“ อ๋อ กูต้องลงบันไดไปชั้นนึง แล้วไงต่อ เดินมาทางสยามเซ็น แล้ว .. สยามเซ็นอยู่ตรงไหนว่ะ “

โธ่ มึงก็เดินลงมาสิว่ะ เก็บประเป๋าตังค์เดินนำไปรอก่อน โง่จนพากูเซ็ง  สักพักมันคงหาทางลงได้ ใช่ มีป้ายบอกทาง มันกำลังอ่านแล้วเดินแบบมองไปข้างหน้าแทนที่จะมองปลายเท้าตัวเอง สนใจแค่ปลายสายที่กำลังพูดอยู่

เอาบัตรบีทีเอสของตัวเองแต้มที่เครื่องถามยอดจำนวนคงเหลือตรงใกล้ทางออกสยามดิสยืดเวลาดูโชว์โง่ๆ กับอีกคนที่เดินลงมาแล้ววนไปทางพารากอน และวนกลับมาที่เดิม มือยังคงพูดโทรศัพท์

“ ถ้ามันยากนักทำไมพวกมึงสักคนไม่เดินมาหากูละว่ะ สัด ให้กูเดินวนทำไม "

ก็ถูกของมัน..คิดแบบนั้นก่อนจะอมยิ้ม อีกแล้ว.. ไม่ใช่คนที่ยิ้มกับโลกรอบตัวนี้บ่อยๆ แต่ตอนนี้ ยิ้มอีกแล้ว หนที่สอง เพียงแค่ไม่กี่นาที ตั้งแต่เจอหน้าใครอีกคน  แปลกว่ะ

“ ลาครอสตรงไหนกูไม่เห็นมี กูเจอแต่ร้านขายหนังสือ ขายผ้าพันคอ ตรงหน้ากูมัน โออิชิ พวกมึง โอ๊ย!ไอ้เหี้ย กูกลับละ สัด ..”

“ ว่าไงมึง เออๆกูถึงแล้ว " นาทีนั้นผมยกโทรศัพท์พูดออกไปดังๆ อยากให้มันได้ยิน เหมือนมีสายตาที่มองมา ทำเป็นไม่สนใจ " สยามเซ็นหน้าลาครอสเหรอว่ะ เออๆ กูจะไปเดี๋ยวนี้ละ รอกูแถวๆนั้น " พูดจบก็เดินออกไป เห็นอีกคนพูดขึ้นทันที

“ เดี๋ยวเจอกู แค่นี้เหละ "

เดินมาด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้มีใครนัดที่สยามเซ็น แต่แค่อยากจะเดินมา เพราะรู้ว่าต้องมีคนเดินตามหลัง มันเป็นแบบนั้น ผ่านหน้าช๊อปลาครอสเจอเด็กผู้ชายสองคนในชุดสถาบันเดียวกัน สังเกตได้จากเนคไทคงเรียนวิศวะเหมือนกันด้วย  แปลกทำไมไม่คุ้นหน้า.. น่าจะคนละสาขากัน หันไปมองมันยืนคุยกันเหมือนเป็นเรื่องที่สนุกมากกับการแกล้งเพื่อน

“ ไอ้เหี้ยปอ ไอ้เหี้ยเชน ไอ้เพื่อนเหี้ยยยย " แต่ถึงอย่างงั้น คนที่เดินตามหลังมาก็ยังยิ้มกว้างที่สุด จนตากลายเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว  เราเองก็ยังคงยิ้ม ก่อนจะเดินวนออกไปทางฝั่งพารากอน ที่ระยะทางมันทำให้ยิ้มจนรู้สึกว่าหน้าเกร็ง

โง่ชิบหายเลยมึง..
[/color]

.........................................................................

“ กูไม่ไป..”

“ ทำไมว่ะมึง เหี้ยยย นี่มันวันเกิดเพื่อน "

“ มึงมารับ "

“ กูบอกมึงกี่รอบแล้วว่ะสัด ว่ากูไปไม่ได้ กูต้องอยู่เรียน เหี้ยย มึงฟังภาษาคนรู้เรื่องรึเปล่าว่ะ "

ผ่านมาสองเดือนทุกอย่างยังเหมือนเดิม ที่เพิ่มเติมคือ เริ่มไป สยามเป็นแล้ว  และมามหาลัยคล่องขึ้น ส่วนวันนี้ปลายสายที่โทรมาคือไอ้เชน บอกว่าจะมีงานเซอร์ไฟล์ไอ้ปอที่คณะวิศวะ แล้วจะให้กูไป ร่วมยินดี ... เหอะ ถ้ามึงจัดโรงแรมกูพอเห็นสม ให้กูไปสยามนะกูไปได้ แต่ให้กูไปมหาลัยมึงที่อยู่แถวๆนั้นนะ กูบอกตรงๆ.. “ กูไปไม่เป็นว่ะ "

“ ก็ กู บอก ว่า กู จะ ไลน์ บอก ทาง มึง.. ” ย้ำมาทีละคำ ก่อนจะมีเสียงสัญญาณแทรก มันคงคุยกับคนอื่น " พี่ฮิม หวัดดีค๊าบบ "

“ มึง  กูค่อยเลี้ยงมันทีหลังไม่ได้เหรอว่ะ สาดดด กูไม่อยากไปอะมึง มันไม่ใช่ถิ่นกู กูไม่ชอบให้คนมอง เหี้ยยย ทำไมมึงไม่เข้าใจกูเลยว่ะ "

“ กูเข้าใจมึงไง หยุ่น มึงแค่มาคณะกู สนใจอะไรว่ะ มาหาพวกกูสองคนเนี้ย ถามหน่อยดิว่ะ เมื่อไหร่มึงจะกล้าสักทีว่ะ ความผิดพลาดมึงไม่คิดบ้างเหรอว่ะ ว่ามันเป็นความรู้นะ "

“ ไม่คิดว่ะ ถ้ากูว่างกูจะไป "

“ มึงว่างแต่มึงก็แค่อยากกลับหอไปเล่นเกมส์ ...”  ตัดสายใส่เม่งเลย จบข่าว พูดมาก อีพวกคนไม่เข้าใจความโง่ของกู

.........................................................................

ออกจากมาตรงลานคณะหลังจากเข้าไปในห้องน้ำเมื่อกี้เห็นรุ่นน้องหน้าคุ้นๆ เพื่อนของไอ้เด็กโง่ๆคนนึงที่พบเมื่อวันก่อนบน บีทีเอส  วันนี้มีอะไรฮาๆให้กูดูอีกแล้ว รอมาตั้งนาน  เดินเข้าไปหาเพื่อนกลุ่มเดิมยังนั่งที่โต๊ะกลุ่มเหมือนเดิม สองมือล้วงเสื้อช๊อปเดินผิวปากเข้าไปร่วมโต๊ะ

“ มึงไปขี้นานจังว่ะ "

“ ถ้ามันโผล่หัวมาแต่ไม่ออก มึงจะรอ ป่ะ " ตอบมันแบบนั้นก่อนทุกคนจะย่นหน้า  " กูก็แค่ไปล้างมือ "

“ วันนี้เด็กปีหนึ่งฝั่งคอมมันมีเหี้ยไรกันว่ะ "

“ เซอร์ไฟส์วันเกิด ไอ้เด็กที่ชื่อปอ  "

“ มึงรู้ได้ไงว่ะ "

“ กูเสือกได้ยินเพื่อนมันคุยกันในห้องน้ำ..” สมองใช้ความคิดกับประโยคนั้น ไอ้นั่นเม่งจะมาเปล่าว่ะ จากสยามมาก็ใช่ว่าจะง่าย แค่ตรงนั้นง่ายๆยังทำเหี้ยอะไรไม่ค่อยจะถูก  " มึงกูจะกลับไปเอาของที่คอนโดว่ะ "

“ บ้านมึง เอกมัยนู้นนะ..”

“ เออๆ เดี๋ยวกูมาเรียนคาบบ่ายทีเดียวกูไปละ " ถอดเสื้อช๊อปโยนใส่เพื่อนวิ่งออกไป ไม่อยากตอบคำถามไอ้พวกเชี้ยนี่มาก ก้มมองนาฬิกา สิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว เอาน่าถ้ามันได้เจอมันก็เจอ...

ก็น่าแปลก.. แค่คิดถึง ทำไมต้องยิ้ม .. รู้สึกตัวเอง ประหลาดตั้งแต่วันนั้น ที่คอยมองหามันตลอด แต่ก็ไม่เคยจะเจอ

เดินมาถึง ถึงรู้สึกตัวเอง ว่ากูมาทำไมว่ะ.. คนเป็นร้อยจะเจอได้ไง แล้วเม่งจะมารึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย ยืนถอดหายใจไม่รู้จะไปไหน กลับบ้านดีกว่า ตั้งบ่ายสองกว่าถึงจะมีเรียน  เดินขึ้นบันไดเลื่อนจะไปขึ้นสถานี หันขวาหันซ้ายก่อนจะหันขวาอีกที  คิ้วขมวดลงก่อนจะหลุดหัวเราะ ท่าทางเซงขั้นสุดในมือถือถุงอะไรบางอย่าง น่าจะเป็นของขวัญ

ขึ้นบันไดจนสุดก่อนจะวกกลับมาทางเดียวกัน สายตามองป้ายเหมือนเดิม มืออ่านอะไรสักอย่างบนมือถือหน้าตายิ่งหงุดหงิดมากขึ้น หัวเราะกับหน้าตาเหยเกแบบนั้น รีบวิ่งแซงคิวมาต่อด้านหลัง

ตี๊ด.. ตี๊ด.. แต่ประตูไม่เปิด มองจากมุมนี้เหมือนได้ยินแค่เสียงถอนหายใจ ท่าทางหงุดหงิดชอบกล เลยเอื้อมมือเอาบัตรตัวเองวางให้แทน ประตูมันถึงเปิด ก่อนจะกดอีกครั้งให้ตัวเองออกตามออกไป

“ ท่าทางบัตรจะมีปัญหา " เป็นคนพูดแบบนี้ตลอด เสียงห้วนๆหนักๆ

“ ขอบคุณครับ " หน้าตายังคง เซงสุดๆกับชีวิต ในใจคง มีคำว่า เหี้ยนับพันคำ อยากจะชวนไปมหาลัยแต่จะพูดออกไปยังไง มันคงงงว่า กูมารู้เรื่องมึงได้ไง

“ ลองเอาบัตรไปให้พนักงานดู " พยายามทำให้ช่วงเวลาพูดคุยยาวขึ้นอีกหน่อย  ท่าทางเป็นกังวลหันซ้ายดูขวา คงเบื่อกับการเผชิญหน้าโลก ยื่นมืออกไปทำตัวเป็นคนดี ทั้งๆที่ไม่เคยเป็น  " เอามา จะเอาไปถามให้ "

พยักหน้ายื่นบัตรให้ มันเดินตามมา มองพี่พนักงานพูดอย่างสนใจ สรุปเงินหมดต้องเติมเงิน.. สงสัยคงกดออกซ้ำกันสองครั้ง ยื่นบัตรกลับไปให้ผมก็ก้มหน้าขอบคุณ

“ ขอโทษนะ เรียนที่ไหน " คิดอยู่แล้วว่าต้องถามคำถามพวกนั้น ตอบออกไปก่อนสีหน้าโล่งใจจะเห็นได้ชัด " จะไปมหาลัยรึเปล่า ไปด้วยคนดิ "

“ เดินไป..”

“ มันไกลมากเหรอว่ะ "

“ ก็ไกล " บอกแบบนั้นแล้วเดินนำ มีความสุขบอกได้คำเดียวสั้นๆ เดินยิ้มจนรู้สึกเหนื่อยก่อนจะหันมาถาม " แล้วเรียนแถวไหน "

“ แถวๆเอกมัย..”

“ แล้วไปทำอะไรที่มหาลัย "

“ ไปหาเพื่อน วันนี้วันเกิดเพื่อน "

" ทำไมไม่เรียนที่เดียวกับเพื่อนเอ็นท์ไม่ติดรึไง "

“ เปล่า พอดีได้ทุน แล้วนี่ชื่ออะไร "

“ ฮิม..” มองหน้าอีกคนก่อนจะตอบกับคำถามนี้ " วิศวะโยธา ปีสอง "

“ งั้นก็รุ่นพี่ " เหมือนเผลอพูดออกมา " ไม่เรียกพี่ได้มั๊ย เพื่อนกันได้เปล่าว่ะ "

“ เอางั้น..”

“ ไอ้ฮิม "  ประเด็นคือเมื่อกี้กู ไม่ได้ตกลง.. 

“ ที่นั่น รุ่นพี่รุ่นน้องสำคัญไม่มีเล่นหัว "

“ ไอ้พี่ฮิมก็ได้ " ยังคงดื้อต่อไป " แบบนี้มันดู สนิทกว่า เรียกว่า พี่ฮิม แบบนั้นมันเหมือนเกรงใจ "

“ เกรงใจกับคนที่เจอกันครั้งแรกก็ถูกแล้ว "  เสียงเงียบลง หันไปมองก็เห็นเดินตามมานิ่งๆ ปากเชิดขึ้นเหมือนไม่พอใจ.. เด็กชิบหาย " จะเรียกยังไงก็ช่างเถอะ แล้วชื่ออะไรละ "

“ หยุ่น ปีหนึ่ง นานาชาติกราฟฟิคมีเดีย " หันไปมองทันที เหมือนไม่เชื่อสายตา แล้วดูเหมือนว่าอีกคนคงโดนแบบนี้บ่อย " ทำไม..หน้ากูไม่ให้ละสิ "

“ เปล่า กูก็แค่ไม่คิดว่าท่าทางเอ่อๆแบบมึง จะมีในคณะนานาชาติที่ส่วนใหญ่มีแต่คนมั่นใจ "

“ งั้นโทษทีที่กูมันไม่มี "

ถนนยาว คนข้างกายเงียบ เดินกันไปเรื่อยๆ ผ่านนู้นผ่านนี้ เหมือนเป็นคนที่ไม่สนใจอะไรจริงๆ มองแค่ทาง เดินตามไม่สนใจรอบข้าง.. เชื่อว่า ถ้ามารอบหน้า ก็คงไม่มีวันมาถูก

“ แล้วตอนที่มึงเอ็นท์เลือกที่นี่บ้างมั๊ย " พยายามชวนคุยอีกครั้ง

“ หมายถึงมหาลัยมึงอะนะ "

“ เออ..”

“ ก็เลือก แต่กฏเยอะไม่ชอบ ได้ทุนที่นู้นพอดีเลยเรียนที่นู้นดีกว่า ไม่มีกฏอะไร "

“ ไม่ติดรึเปล่า "

“ ติดเว้ย คณะเดียวกับเพื่อน แต่ตอนนั้นรับทุนไปแล้วยังไม่ทันฟังผล "

“ วิศวะคอม "

“ อื้อ " ครางเสียงเบาๆ

“ ไม่เสียดาย "

“ ตอนแรกก็คิดนะ แต่ตอนนี้ไม่ละ ที่นู้นสนุกดี มีแต่คนตลก ไม่ค่อยซีเรียสอะไรกับชีวิต อีกอย่าง ตัวใครตัวมันกลุ่มใครกลุ่มมัน "

“ ไม่มีพี่น้อง รุ่นพี่รุ่นน้อง "

“ ไม่มี แต่นั่นละที่ชอบ "  โลกส่วนตัวสูง จำกัดความได้ง่ายๆเลยละกัน 

เหงื่อไหลเพราะอากาศร้อน เดินกันมาไกลกว่าจะถึงคณะ คนมองก็เหมือนทุกทีที่มีคนแปลกชุดเดินเข้ามาในมหาลัย คนที่ไม่ใช่พวกเรา แล้วถ้าหน้าตาดี น่ารักๆหน่อยแบบนี้.. มันจะรอดสายตาไปไหนพ้น ถึงคณะกำลังจะถามอะไรบางอย่าง แต่ดูเหมือนไม่ทันแล้ว อีกคนไวกว่า

“ ไอ้เชี่ยหยุ่นนนนนน!! ” เสียงดัง ดังมาจากโต๊ะที่เหมือนมีเสียงเฮฮา เด็กคนที่ไม่ใช่คนที่เจอให้ห้องน้ำ วิ่งเข้ามาหาหน้าตาเลอะเค้ก " มึงมา มึงมาหากูอะเชี่ยยยย "

“ เออ กูมา " มันตอบสั้นๆ เลยหลีกทางให้เพื่อนเจอกัน หันมองเพื่อนในกลุ่มที่ยังมองมา แบบสงสัย

“ มึง ทำไมมาไวจังว่ะ  "  สายตาช่างสังเกต จับผิดได้กวนตีนเสมอ มันมองคนที่พามาด้วย ไอ้รอยยิ้มที่ยังอยู่ในอ้อมกอดเพื่อน เห็นมันยื่นถุงที่ถือมาด้วยให้เพื่อนไป แอบมองตามจนรู้สึกทั้งกลุ่มมอง

“ ไอ้เหี้ยย ฮิมมมม มึงเป็นเกย์รึไงว่ะ " เสียงล้อ สายตานั่นก็ด้วย หันกลับมาจ้องเพื่อนอีกสามคน ไม่พูดอะไรกันก็คงเข้าใจกันดีอยู่ หันกลับไปมองงานวันเกิดอีกครั้ง เห็นรอยยิ้มนั่นชัดขึ้น

แปลก.. มันแปลกตรงที่ว่า ตัวเองสนใจผู้หญิงมาตลอด แต่ติดที่ชอบมีปัญหากับเฮอร์น้องสาวที่เหมือนแม่ เลยเลิกๆไปให้จบๆ ไม่อยากมีปัญหา คบรายทางมาตลอดเอาจบเลิก แต่ทำไม ตอนนี้เหมือนมีอะไรดูดสายตาไป ตั้งแต่วันที่หยุดยิ้ม ผ่านมาสองเดือน หัวใจก็เต้นแปลกๆมาตลอด พอได้คิดถึง ทั้งๆที่ไม่ได้ดูน่าสนใจอะไร ไม่ได้น่ารัก แต่ดู น่าโง่ มากกว่า

.................................TBC........................................


มาตามติดๆด้วย ตอนที่สองจ้าาา เป็นไงบ้าง งงมั๊ยจ๊ะ อย่าลืมบอกกันบ้างเด้ออ
อยากจะรู้ วิ้วววว ~
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-06-2013 20:46:42 โดย patwo »

ออฟไลน์ cherilnatcha

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 9

ถูกใจให้เป็ด 0
มาต่อโดนไว
น่าสนใจอ่ะ!
การเดินทางของความคิด. ชาร์ลี (c)

ออฟไลน์ Lily teddy

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 142

ถูกใจให้เป็ด +1
เมื่อไหร่จะมีคนมองว่าความโง่ของเราน่าสนใจมั่งว้า  :เฮ้อ:
พระเอกนี่พยายามจริง ขนาดเรียนคนละที่ยังเจอกันได้ แถมชอบแอบฟังคนคุยโทรศัพท์ด้วยอะ  o17
เวลาคุยกันนี่ห้วนๆจังต่อไปจะหวานขึ้นไหมน๊า
รออ่านตอนต่อไปน๊า :bye2:  :L2: ให้กำลังใจผู้เขียนค๊า
+.+; ตาลายนิยายเต็มเล้า จะพยายามรีบอ่านให้ทันนะคะ
จะอ่าน จะเม้นเรื่องไหนก่อนหลังไม่สำคัญ เพราะฉันชอบนิยายที่ฉันอ่านทุกเรื่องเลย ขอบคุณผู้เขียนทุกคนนะคะ >///<

ออฟไลน์ konnarak

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1905
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 171

ถูกใจให้เป็ด +1
บัตรbts สามารถติ๊กเข้าเเละตื๊กออกได้ครั้งเดียวนะ ถ้าจะติ๊กออกอีกครั้งต้องติ๊กเข้าก่อนถึงจะออกได้แล้วถ้ายอดไม่พอจะเข้าไม่ได้


น่าติดตามากกกกกกกกก   จะรอตอนต่อไปนะครับบบ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-06-2013 12:37:43 โดย konnarak »

ออฟไลน์ ~ณิมมานรฎี~

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1134
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 138

ถูกใจให้เป็ด 0
 o13  ฮิมมาเเบบเนียนๆ นะยะ  :katai5:

ไม่งงจ้าาาา สนุกดี นึกถึงประสบการณ์ครั้งแรกเบยยย โคตรน่าอายยยย  :heaven

ออฟไลน์ aloney

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 820
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 40

ถูกใจให้เป็ด 0
อ่านไปยิ้มไป น่ารักมากก

พี่ฮิมเนียนได้โล่ ส่วนหยุ่นก็มึนได้โล่เหมือนกัน เหมาะสมกันดีเนาะ^^
เป็นแคสเพราะหลงรัก ผช หัวเหม่ง เสพติด yaoi

ออฟไลน์ milkshake✰

  • เป็ดนักขาย
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 879
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 46

ถูกใจให้เป็ด +1
เราเข้าใจ เราเข้าใจ...
ประสบการณ์ครั้งแรกบนบีทีเอส เราทำตัวแบบนั้นเลย แต่ตอนนั้นหยิ่งจ้า ไม่กล้าถามใคร
เดินมั่วๆ เอาเอง ก็ไปถึงสยามได้นะ แต่ลงบันไดผิดฝั่ง 5555555555

พี่ฮิมสู้ๆ น้องหยุ่นสู้ตาย  :katai2-1:
今君が好きで

ออฟไลน์ ลิงน้อยสุดเอ๋อ

  • ถึงจะเหงา แต่ไม่ได้ง่าย
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 116
    • Fanpage

ถูกใจให้เป็ด 0
บอกตรงยังไม่เคยขึ้น BTS ยอมรับว่าไปกรุงเทพฯ แค่ 2 ครั้ง

ซึ่งก็ไปสอบโควต้า ที่ไม่แหล่ง BTS ล่ะ ประมาณ 2 ปีที่แล้ว 555+

ออฟไลน์ Karn12

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 163

ถูกใจให้เป็ด -1
ดูเข้ากันดีนะคู่นี้

ออฟไลน์ ARMTORY

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 6

ถูกใจให้เป็ด +1
อ่านเรื่องนี้แล้วนึกถึงสมัยต้องใช้ บีทีเอส ไปเรียนทุกวัน   o13

ออฟไลน์ Pumpkin

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1063
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 135

ถูกใจให้เป็ด 0
]
ไม่ความโง่ ก็เอ๋อไม่ก็เสล่อ มีทุกครั้งที่เราขึ้นbts.  555
มันเป็นอะไรที่ไม่ชินสักทีต่อให้ขึ้นบ่อยขนาดขึ้นทุกวันเพื่อไปเรียน 555


พระเอกชื่อฮิม พระเอกใช่มั้ย แปลกดีค่ะ เป็นคนที่แปลก ในความรู้สึกของเรา ไม่รู้ว่าแปลกตรงไหน แต่รู้สึกว่าแปลก แต่ชอบนะ
หยุ่นก็ตลกดี นิสัยเป็นซะแบบนี้ ถ้าเป็นเพื่อนเรานะ แม่จะแกล้ง(ด้วยความเอ็นดู)ซะเลย คึคึคึ

ออฟไลน์ patwo

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 515
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 321

ถูกใจให้เป็ด +70
ตอนที่ 3

“ แล้วมึงมาได้ไงว่ะ " ในที่สุดในไอ้เหี้ยเชนก็ถามออกมาสักที คำถามที่ลืมๆไปแล้วตอนแรก

“ กูมากับรุ่นพี่ที่คณะมึงอะ  ไอ้ฮิม " ไอ้เชี้ยเชนเป็นคนตาโต  แล้วพอตอบแบบนี้มันก็ยิ่งโตขึ้นไปใหญ่ เหมือนมันจะหันไปมองอย่างอื่นยิ้มที่ดูหน้าแย่ๆ  " อ๋ออ คนนั้นไง "

หันไปมองหน้ามันที่จ้องมาทางผม จากมุมนี้ผมรู้สึกเม่งโคตรจะมีออร่าครับ มันสูงตอนที่เดินมากับผมมันสูงจนผมรู้สึกกูโคตรจะเตี้ย สักไหล่มันได้มั้ง หน้ามันคมจมูกมันก็โด่งแบบโด่งเหี้ยๆเลยครับ ปากมันนี่สีส้มหน่อยๆ แต่ตามมันนี่สิคมแล้วก็โคตรเจ้าเล่ห์เลยครับ หล่อหมาตัวเมียยังเหลียวอะ เม่งอิจฉา

“ มึง อย่าเรียกเค้าแบบนั้นเว้ย ไม่ได้ๆ "

“ ทำไมว่ะ "

“ ที่คณะกู นับถือเรื่องนี้มึงจะเรียกรุ่นพี่ว่าไอ้เฉยๆได้ไงสัดด "

“ ทำไมมึงต้องกลัวว่ะ หงอว่ะ "

“ เพื่อนมันเป็นพี่ว๊ากคณะกู แล้วพวกมันก็จริงจังเรื่องนี้ด้วย ไอ้พี่ฮิมนั่นยิ่ง ไม่ได้เลย มึงอย่าเรียก  "

“ แต่กูไม่ได้เรียนที่นี่ กูไม่สนใจหรอก มึงมีกฏของมึง แต่กูไม่จำเป็นต้องรักษากฏนั่นนิ ห่า กูไม่ได้เรียนด้วยสักหน่อย "  เดินหันหลังกลับไปหาคนที่มองมา เหมือนทั้งกลุ่มสะดุ้งกันสุดตัว ความจริงกูก็ไม่ใช่ผีหรอก ไม่ต้องขนาดนั้น

“ ไอ้ฮิม.. “ เรียกมันเสียงไม่เบา แต่สายตาของเพื่อนมันที่ได้ยินเหมือนกูไปตะโกนใส่ทรโข่ง ขมวดคิ้วจนมันจะผูกโบว์ สามหน่อที่มองหน้าผมสลับกับไอ้ฮิมเพื่อนของมัน

“ ว่า "

“ กูมาขอบใจที่พากูมาส่ง " มันยักคิ้ว หน้าตาแบบอยากจะเอาเท้าไปทาบหน้าให้เป็นรอยตีน

“ เดี๋ยว นี่ปีไหน " เพื่อนมันพูด ท่าทางที่เหมือนโจร ไว้ผมยาวผูกรวบๆไว้ หน้าตาเหมือนมีดีทางขู่เด็ก

“ ปีหนึ่ง แต่ไม่ได้เรียนที่นี่ "

“ ไม่ได้เรียนที่นี่แต่ไม่ให้เกียรติสถาบันอื่นก็ไม่ไหวนะน้อง " มันดูเริ่มจริงจัง จนรู้สึกหน้าเริ่มร้อน เปล่าหรอก อาจเพราะอากาศมันร้อน  มองคนที่ตั้งใจมาพูดด้วย สาบานว่า ไม่ได้ส่งสัญญาณ SOS หรืออะไรทั้งนั้น

“ เขามีกฏของเขา เราก็มีของเรา เรารักษาของเราก็พอ ไม่จำเป็นต้องรักษากฏของกันและกัน หรอกมั้ง " แต่มันก็เอ่ยปากช่วยอีก สงสัยคงจะเห็นว่าอากาศร้อน เลยพาให้หน้าผมซีด  ไม่ได้กลัวนะครับ

“ มึงจะตีเข้มกับน้องมันทำไมว่ะ มาๆ นั่งลงก่อนๆ " คนนั่งข้างๆ ไอ้พี่ฮิมเงยหน้าจากมือถือบอก.. กูยอมเรียกก็ได้ มันเรียก นั่งลงตามในโต๊ะอึดอัด เพราะต้องนั่งข้างๆคนที่ว่าผมเมื่อกี้ มันยังคงตีหน้านิ่ง แม้มันจะไม่เหมือนก่อนหน้านี้  " เรียนไหนละ "

ตอบออกไปก่อนที่ทุกคนจะพยักหน้า สงสัยมันจะเป็นคนที่ชอบพูดไม่หยุด ถามหลายเรื่อง แต่ดูเหมือนจะลืมไป ซักคำถาม " ว่าแต่ มึงชื่ออะไรว่ะ "

“ หยุ่น ชื่อ หยุ่น เอาชื่อจริงด้วยป่ะ "

“ เอา " ไอ้พี่ฮิมบอก เสียงมันก็นิ่งเหมือนเดิม

“ มหาสมุทร ลิ้มตระกูล ปีหนึ่ง กราฟฟิคมีเดีย พี่จะเอาไปทำซากอ้อยอะไรว่ะ บ้าว่ะ  " พูดเหมือนสนิท " แล้วพี่ชื่ออะไรบ้างว่ะ "

“  กูชื่อฮิม "

“ กูรู้ " ผมตอบก่อนหันไปมองคนอื่นที่ยังคงอ้าปากงงๆ เหตุการณ์ที่ผมไม่เข้าใจอะไรนักหรอกนะ

“ กูชื่อเต๋อ " ไอ้ดุสัดหมาที่มันขู่ผมบอก มันยักคิ้ว กูเกลียดจริงๆเลย แล้วเสือกตอบคนแรก หน้าตามันก็ดีอยู่หรอก ตัดอันเดอร์คัทด้วยเฟ้ย แล้วยังเสือกดำอีก ยิ่งน่ากลัวสาด

“ พี่ชื่อโอ้..ย่อมาจาก มาริโอ้ "

“ ผมนึกว่า โอ้ริโอ้ว่ะ..” ยกยิ้มฝืนๆมุขพี่แก

“ มึงจะบิดกูชิมครีมแล้วจุ่มนมเหรอ หยุ่น "

“ ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริง ผมจะเผาเม่งทิ้งทั้งบริษัทว่ะพี่ " ตบด้วยยิ้มแห้งๆและเสียงหัวเราะที่แม้แต่ไอ้พี่ฮิมยังฝืนไม่ไหว  " พี่ๆ แล้วพี่อะ " คนที่พูดมากที่สุดในกลุ่มเม่ง ตอบคนสุดท้าย

“ กูชื่อบิน แต่กูบินไม่เป็นนะ มึงไม่ต้องเล่นมุขกูเบื่อ "

“ ยังไม่ได้พูดอะไรเลย " มือถือสั่นหลังประโยคนี้ เหมือนมีข้อความเข้ามา เอาออกมาดูเป็นโปรแกรมไลน์ ไอ้เหี้ยเชนส่งข้อความมาให้ออกจากกลุ่มนั้น มันไม่กล้าเดินเข้ามา ป๊อดสัดๆ " พี่ผมไปนะ เพื่อนส่งไลน์มาตาม "

“ ทั้งๆที่มันอยู่ตรงนั้นอะนะ " ไอ้พี่บินชี้ไป พยักหน้าให้ มันยิ้มแล้วส่ายหน้า

“ ก็หน้าตาพวกพี่เม่งโคตรพ่อจะรับแขกอะ ผมไปนะ "

“ เดี๋ยวหยุ่น มึงจำชื่อพูดกูไว้ด้วยนะ " ไอ้พี่โอ้ว่า " มึงทวนชื่อพวกกูมา "

“ พี่เต๋อ พี่โอ้ พี่บิน แล้วก็ ไอ้ฮิม..” ยักคิ้วให้คนที่ยังคงนิ่ง เพื่อนหันมองหน้ามัน อีกแล้ว แต่ตอนนี้ไม่สนใจหรอก มะเร็งไข่จะถามหาไลน์สั่นเมื่อใครโทรเข้า ยกมือโบกบ๊ายบาย " ไปแล้วพี่ "


.........................................................................


วันนี้ มีเรียนช่วงบ่ายแต่ถูกนัดมากินข้าวเที่ยงก่อน ไอ้บอทบอกว่าจะมารับให้ยืนรอตรงถนนริมบีทีเอส ทองหล่อ มันจะมารับตรงนั้น นั่งบีทีเอสมาจากหอออกจากประตูปกติ เจอกับคนคนนึงที่ทุกคนต่างมองไป แล้วก็มองผ่านๆ คนหน้าตาดีที่เหมือนจะงงๆกับการขึ้นบีทีเอส เอ้ยยย นั่นมันร่างอวตารกูชัดๆ

ไม่ใช่แฝดหรอก หน้าตาไม่ได้เหมือน แต่ที่เหมือน โง่เหมือนกู เลย 

เดินเข้าไปใกล้ มันหันมามองหน้า เหมือนว่าไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือ เอาน่าอย่าทำหยิ่งเถอะสัด สายตามึง มันบอกชัดทุกการเคลื่อนไหว " จะไปไหน "

“ สยาม "

“ ขึ้นทางนู้น  สถานีสยามประตูบีทีเอสจะเปิดทางด้านขวา "  เตือนด้วยความหวังดี

“ กูรู้..”

“ ก็เผื่อมึงไม่รู้ไง " ไม่รู้จักกันแต่ดูพูด น่าเอาตีนไปวัดหน้าจริงๆ มึงๆกูๆ มองดูชุดที่ใส่เห็นหัวเข็มขัด อ้ออ มหาลัยอยู่แถวๆนั้น 

“ ไม่มีใครไม่รู้หรอก "... เหอะ แต่ที่มึงไม่รู้คือ กูไง ที่ไม่รู้นะ

“ เออ คนอุตส่าห์หวังดีอะไรว่ะ " บ่นประโยคเบาๆ เดินหันหลัง ได้ยินเสียงนึงดังขึ้น

“ ขอบใจ "  แค่หันไปพยักหน้า ไม่ได้สนใจอะไรหรอก เดินออกไปตามทางที่นัดไอ้บอทไว้ รู้ว่ามีคนมองตาม สงสัยจะสำนึกบุญคุณกูสินะ  โธ่..เด็กน้อย

แล้วตอนเย็นของวันนั้น  สายโทรศัพท์และไลน์ก็แทบจะไหม้ถ้ามันทำได้ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลังหมดคราสเรียน

“ อะไรของพวกมึงว่ะ โทรจิกกูจัง พ่อเป็นไก่รึไง "

“ เออ กูจะกลายร่างแล้ว เหี้ยยย  มึงจะลืมวันนี้ป่ะเนี้ยย รีบๆมาเลย นัดกับเพื่อนคนอื่นอีก "  ไม่มีให้แทรกความคิดเห็น  " มึงจำทางมาได้ใช่เปล่าว่ะ จากสยามนะ "

“ กูลืมไปแล้ว "

“ โธ่ไอ้หยุ่นเอ้ยย  งมทางมามึง อีกครึ่งชั่วโมงกว่ากูเลิกคราส รอกูหน้าคณะนะ "  วางสายไป ไอ้เพื่อนเหี้ยเหมือนรู้สันดานดี ว่าถ้าวางสายช้า คือมีบางคนแดกแห้วเพราะกูคงไม่ไปหรอก

เดินมาเรื่อยๆ จนเข้าเขตมหาลัย วันนั้นไม่ได้จำหรอก เดินตามไอ้ฮิมอย่างเดียว แต่วันนี้อาศัยเดินตามหัวเข็มขัดคนอื่นมา เหมือนกันเดินผ่านหลายคณะ สาวน่ารักเดินผ่านไปมองจนคอเคล็ดได้ยินเสียงหัวเราะตามมา ยักคิ้วให้ยิ้มๆ ลั๊นล๊าในมหาลัยที่ไม่รู้จักใคร

สถานฟุตบอลใกล้คณะรัฐศาสตร์ มันเขียนว่าแบบนั้น เห็นคนสองสามคนยืนเล่นกันในเขตเล็กๆ เหลือบมองนาฬิกาที่เพื่อนเหี้ยสองตัวน่าจะยังไม่เลิกเรียน เลยเดินเข้าไปเล่นด้วย เสือกแบบที่นิสัยส่วนตัวไม่ค่อยชอบทำ

“ เฮ้ย เล่นด้วยคนดิ " ตะโกนออกไป เห็นมันหันมามองแต่ก็ไม่สนใจ เหมือนได้ยินเสียงอะไรตกแตก ร่วงกราวลงตรงปลายเท้าพอดี เศษหน้าผมเองอย่าได้สงสัย ไอ้พวกขี้เหนียวเอ้ยย กูก็แค่ว่างๆเท่านั้นละ

“ มาแล้วเว้ยๆ " มีเสียงดังจากด้านหลังเลยหันไปดู คนคุ้นหน้าผ่านหน้าไป ใช่ คุ้นมากเลยก็เจอกันวันนี้

“ เอ้ยย มึงนี่จำกูได้ป่ะ "  มันหันมาสนใจทันที เพื่อนมันก็ด้วย  คิ้วเข้มของมันขมวดหน่อยๆ " ก็กูที่เจอกับมึงบนบีทีเอสไง ที่มึงทำท่างงๆ ว่าจะขึ้นทางไหนแล้วกูบอกทางนะ "

ได้ยินเสียงหัวเราะของเพื่อนมัน แต่มันก็ยังหน้านิ่งอยู่แบบนั้นก่อนจะพยักหน้า

“ แล้วมึงมาที่นี่ทำไม "

“ กูมาหาเพื่อนที่คณะวิศวะ แต่มันยังไม่เลิกนะ เห็นเพื่อนมึงเล่นบอลกันกูเลยอยากเล่นด้วย "

“ นี่มันสนามบอลรัฐศาสตร์นะเว้ย " เพื่อนมันคนหัวแหลมๆพูด

“ เออก็ใช่ไง กูอ่านออกมันก็เขียนอยู่  แล้วไงว่ะ " ทำหน้างงมองมัน มันเลยมองลงต่ำ มองตามัน สงสัยเห็นหัวเข็มขัด เลยรอดพ้นได้เล่นกับมันด้วยประการชะนี้แล

พักครึ่งดื่มน้ำเลยได้รู้จักชื่อมันอย่างเป็นทางการสักที มันชื่อเทม ไฮโซสัดๆด้วยชื่อจริง เทมส์นธี  อิศวะเหม .. นามสกุลคุ้นๆแต่ไม่ได้ถามอะไรต่อ  มันหล่อมากแต่เป็นแบบที่ดูดีนะ ผู้ดีสูงยาวเขาดีมีกล้ามตัดผมสั้นๆแบบคุณชาย เหี้ยเอ้ยย ผู้ดีไปไหนว่ะสาด เพื่อนๆมันบอกว่ามันเป็นเดือนของคณะครับกูว่าแล้วอย่างมึงนี่ไม่มีพลาดอะ แต่ไอ้ฮิมก็เดือนวิศวะนี่ฟ่า มันหล่อคนละแบบครับ ผู้ดีกับผู้ร้าย

ผมออกไปเล่นบอลต่ออีกรอบ สนุกสนามกันไป แห้วแดกยิงไม่ได้สักประตู มีแต่เพื่อนไอ้พี่เทมที่ชื่อ โจ๊กเท่านั้นที่ยิงได้ สืบทราบมาว่า เม่งเป็นนักบอลมหาลัย กูว่าทำไมเร็วจัง


“ น้ำมึง " หย่นตัวลงนั่งข้างไอ้เทม มันยื่นน้ำมาให้ ยกซดจนเกือบหมดขวด กำลังจะยื่นเงินให้มัน " กูเลี้ยง "

“ ขอบคุณค๊าบบบ ไอ้พี่เทม "  เห็นบอกอายุมากกว่าเลยต้องเรียกพี่ เดี๋ยวเม่งไม่ใจดีเหมือนไอ้ฮิม กูตายคาตีน

“ มึงก็กล้าโน๊ะ เดินดุ่มๆเข้ามาให้มหาลัยคนอื่น "

“ ทำไมว่ะพี่ ก็ไม่ได้มีป้ายห้ามเข้านี่หว่า " ถามเพื่อนไอ้พี่เทมแบบงงๆ โลกในรั้วของพวกมึงนี่โคตรจะแปลก  " ผมก็แค่มาหาเพื่อนอะ มากันไกลขนาดนี้ ก็มีแค่เท่านี้อะ "

“ ไกล ? มึงไม่ใช่คนกรุงเทพเหรอ "

“ เออดิ มาจากภูเก็ต ทำไม หน้าตาผม โคตรอินเตอร์เลยอะดิ "

“ เหี้ยเถอะ กูไม่ได้พูด " เสียงหัวเราะกลบทุกอย่างแม้แต่ไอ้พี่เทมที่มัวแต่จ้องหน้าผมก็ยังหลุดหัวเราะดัง

“ แล้วนี่มึงอยู่หอแถวไหนว่ะ "

“ บางจาก ติดบีทีเอสเลยพี่ โคตรสะดวกใกล้มหาลัยด้วย สองสถานีเอง "  พอได้จังหวะก็รีบลุกขึ้น ยกมือขึ้น

“ มึงจะไปแล้วเหรอว่ะ " คิดไปเองรึเปล่า ว่าหน้าไอ้พี่เทมเม่งถอดสี

“ เออสิครับ พวกพี่ขอบคุณนะเว้ย ที่ให้ผมเล่นบอลด้วยนะ "

“ เออ แต่มึงอย่ามาขอคนที่ไม่ใช่พวกกูแล้วกัน ถ้ามึงไม่รู้จักไอ้เทมกูไม่ให้เล่นหรอก คณะกูสนามของกูเว้ย คนอื่นไม่ใครได้เล่นหรอก "     

“ โอ๊ยย เอาเวลาไปหวงเมียพวกพี่เถอะ ผมว่ามันไร้สาระว่ะ ก็แค่สนามบอล เด็กคณะพี่ก็ไม่ใช่จะเยอะ เล่นกันแค่นี้สนุกอะไรว่ะ " พูดบ่นๆก่อนจะยืนขึ้น " ผมไปละ นัดเพื่อนไว้ "

“ เออ ไปไป๊ " มีแต่คนโบกมือไล่ ไม่รู้ซะแล้วที่สาวๆมองพวกมึง นอกจากไอ้พี่เทมกูก็นี่เหละ ขอบอก

“ เดี๋ยวมึง ไอ้หยุ่น "

“ ว่าไงพี่ "

“ กูขอเบอร์มึงหน่อยสิ " มันว่าแบบนั้น แอบเห็นสายตาเพื่อนๆมันส่งมาล้อๆ แต่คงคิดไปเอง

“ เอาเบอร์มึงมาเดี๋ยวกูยิงไป " มันกดใส่ในมือถือให้แล้วกดโทรออก โบกมือลามันแล้ววิ่งออกไป ก่อนจะวิ่งกลับมามาอีกครั้ง สร้างเสียงหัวเราะให้ในยามเย็น " เอ้ย พี่เทม คณะวิศวะไปทางไหนว่ะ ผมลืมอะ "

“ โธ่ มึงก็โง่ไม่ต่างจากกูเลยยยยยย ไอ้หยุ่น ไป เดี๋ยวกูไปส่ง "

เดินตามมันมา รอยยิ้มกว้างของมันทำให้รู้สึกตัวเองโคตรโง่ ใกล้ตึกวิศวะรู้ได้จากเสื้อช๊อปของพวกมัน กำลังจะหันไปขอบคุณแต่รู้สึกเหมือนมีอะไรโยนมาใกล้เท้า บังเอิญที่หลบไม่ทันสะดุดมันจนหัวทิ่ม  หนังสือเล่มใหญ่  โอ๊ยยห่า ดีแล้วที่กูไม่เหยียบ  หนังสือเรื่องโครงสร้างดิน   น่าจะ...

“ ไอ้ฮิม มึงเม่งง กูหัวทิ่มเลย สาดดด "  มองมันที่ทำหน้าไม่สนใจ อะไรว่ะ  ลุกขึ้นยืนสะบัดกางเกงที่เลอะๆออก " ไอ้พี่เทม ขอบคุณเว้ยที่มาส่ง  "

“ เออ กูไปละ " ยกมือลากัน มันหันไปมองหน้าไอ้ฮิม จ้องหน้ากันสักพักเหมือนเห็นไฟแล๊ปออกมาจากสายตา  ก่อนจะแยกย้าย

“ อะไรของมึงเนี้ย " เดินเข้าไปหามัน ย่นตัวลงนั่งข้างๆ ยื่นหนังสือให้ " เอาไปหนังสือมึง โยนทำห่าอะไร สอบตกเหรอว่ะ "

“ ทำไมกับมันมึงเรียกพี่ กับกู เรียกไอ้ " เสียงเรียบๆของมัน ทำผมหันไปมองคนอื่นแทน

“ พี่โอ้ พี่บิน พี่เต๋อ หวัดดีค๊าบบบบบ   "

“ กับพวกเหี้ยนี่มึงก็เรียกแล้วกู มันทำไม " ยังไม่จบ

“ นี่มึง สมองส่วนความจำมึงมีปัญหารึไง กูก็บอกไปแล้ว มึงจำไม่ได้เหรอ "

“ อะไรของมึง จะได้สนิทกันนะเหรอว่ะ "

“ เอออะดิ หรือมึงไม่อยากจะสนิทกับกู ? “ มันเงียบแต่เอาสายตามาจ้องหน้าผม สายตาของมันคมครับ ดูเจ้าเล่ห์ แต่โคตรดึงดูด หลบตาดีกว่า หันไปมองพี่บิน

“  แล้วมึงมาทำไมว่ะ "

“ มาหาไอ้ปอไอ้เชนอะดิพี่ วันนี้มีดริ้ง นิดนึง " ทำท่าประกอบได้รับท่าแบะปากกันถ้วนหน้าถ้วนตา " ทำไมมมมมมมมม "

“ หน้าตาอย่างมึง จะแดกได้กี่คำว่ะ คงนอนกลิ้งเหมือนหมาอะ "

“ อะๆ ไม่รู้อะแล้ว ผมนะ ..” เงียบให้พวกมันลุ้น เห็นมันมองมา " ขี้แข็งยังพี่ ลุ้นซะ "

“ เอ้า! ไอ้หยุ่น มึงก็รีบตอบๆมาสิว่ะ "

“ พี่เต๋อเม่งขี้แข็งสุดว่ะ ฮ่าๆๆ ผมก็ไม่เคยกินหรอกว่ะ  ที่พวกมันนัดมา ก็จะไปกินกันครั้งแรกนี่ละ "

“ เด็กว่ะ สาดดด " ได้รับเสียงหัวเราะกันอย่างต่อเนื่อง

" แล้วพอมึงเมาจะเป็นยังไงว่ะ "

“ กระโดดแตะก้านคอไอ้ปอมั้งพี่ แต่ผมอยากเมาจูบว่ะ ฮ่าๆ เผื่อฟลุ๊คได้จูบสาวไง "

“ อย่างมึง สาวเห็นคงเผ่นอะ " ไอ้พี่โอ้เม่งโคตรจะโหดร้าย

“ ทำไมว่ะพี่ ผมออกจะหน้าตาดี เมื่อกี้สาวแถวๆนู้นยังส่งยิ้มมาให้เลย โด่ "

“ จริงเหรอว่ะ " ไอ้ฮิมที่เม่งเงียบตลอด ยักคิ้วให้มันแต่ดูเหมือนมันก็กลับมาขมวดคิ้วอีก  อะไรของมึงว่ะ วัยทองรึไง

“ ไอ้หยุ่น มึง โทษทีว่ะ จารย์เลท "  ไอ้ปอวิ่งเข้ามาหน้าตาเหมือนเพิ่งตื่นนอน มาพร้อมไอ้เชนที่เหมือนไปซื้อน้ำตามาทีหลัง " หวัดดีค๊าบพี่ๆ "

ลุกขึ้นยืนข้างเพื่อนโบกมือลาทุกคนที่ยิ้มทำหน้าให้กำลังใจยกเว้นคนที่ยังคงมีท่าทางเซงๆอยู่แบบนั้น ไม่เข้าใจหรอกว่าทำไม แต่รู้สึกเหมือนมันจะเป็นแบบนั้น ตอนที่รู้ว่าคืนนี้ผมจะไปแดกเหล้า ทำไมว่ะ แปลกเหรอไง แต่ไม่ใช่เวลาที่จะมาสนใจใช่รึเปล่า นี่มันเวลาก๊งนะเฟ้ยยยยยย ชนหน่อยสิว่ะ

..............................TBC...................................
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-06-2013 20:24:01 โดย patwo »

ออฟไลน์ ice_spok

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 853
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 37

ถูกใจให้เป็ด 0
เนื้อเรื่องน่าสนุก ติดตาม ๆ ครับผม

โหด ๆ กันทั้งน้านนน

ออฟไลน์ aloney

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 820
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 40

ถูกใจให้เป็ด 0
หยุ่นโคตรชิลที่สุดใน3โลกล่ะ

สำหรับพี่ฮิมเน๊ยะพิเศษสุด ไม่อยากเรียกพี่ แต่อยากเรียกที่รักใช่ไหม?? คนอ่านรู้ทันเว้ยย
เป็นแคสเพราะหลงรัก ผช หัวเหม่ง เสพติด yaoi

ออฟไลน์ Pumpkin

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1063
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 135

ถูกใจให้เป็ด 0
ดีใจที่หยุ่นมันเรียกคนอื่นพี่แต่กับฮิมเรียกไอ้
มันเป็นความฟินเล็กๆ ที่เกิดจากความพิเศษของสรรรพนาม
รู้นะ ที่อยากสนิท เพราะจะได้พัฒนาสถานะได้ใช่ป้ะวะ



CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Ipatza

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1095
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 41

ถูกใจให้เป็ด 0
อ่านแล้วชอบเลย
หยุ่นโง่ได้ใจจริงๆด้วย
ตอนแรกทำไมไม่โทรถามละวะครับ มือถือก็มี 555+
ไงก็มาต่อเร็วๆนะ
ชอบๆ

ออฟไลน์ milkshake✰

  • เป็ดนักขาย
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 879
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 46

ถูกใจให้เป็ด 0
หว่านสเน่ห์ไปทั่วอ่ะหยุ่น 55555555555555555
今君が好きで

ออฟไลน์ Lily teddy

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 142

ถูกใจให้เป็ด +1
แหม ๆ น้องหยุ่นให้พี่ฮิมเป็นคนสนิทแล้วอะ เลยต้องเรียกไอ้เดี๋ยวดูไม่หนิทหนมเนอะ  :hao3:
แล้วทำไมคู่แข่งพี่ฮิมเปิดตัวไวมาก พี่ฮิมยังไม่ทันได้ทำคะแนนเท่าไหร่เลยอะ
รอติดตามตอนต่อไปจ้า  :bye2:
ปล.นามสกุลน้องหยุ่นนี่ นามสกุลเดียวกับคนรู้จักเลยอะ ไว้ต้องถามล่ะว่าเค้ารู้จักน้องหยุ่นบ้างไหมน๊า  o18
+.+; ตาลายนิยายเต็มเล้า จะพยายามรีบอ่านให้ทันนะคะ
จะอ่าน จะเม้นเรื่องไหนก่อนหลังไม่สำคัญ เพราะฉันชอบนิยายที่ฉันอ่านทุกเรื่องเลย ขอบคุณผู้เขียนทุกคนนะคะ >///<

ออฟไลน์ pemiko2012

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 11

ถูกใจให้เป็ด 0
เรื่องนี้น่ารักกกกกก

น่าติดตาม อิอิ

ชอบความเป็นหยุ่น ฮ่าๆๆๆ
น่ารักดี


ออฟไลน์ ppangssang

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 41
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 7

ถูกใจให้เป็ด 0
เนื้อเรื่องน่าติดตามดีค่ะ
หยุ่นคนบ้านเดียวกะเราเลย เข้ากรุงทีก็โง่ไม่ต่างกันแต่ทำไมไม่เห็นมีใครยิ้มให้ความโง่เราบ้างเลย
55555555555555555

ฝากเรื่องคำผิดหน่อยน้าา เจอเยอะละมันจะขัดเอา :)
เม่ง - แม่ง
หย่น - หย่อน

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 953
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 67

ถูกใจให้เป็ด 0
เทมน่ารักดี แต่แววคงได้เป็นแค่พระรอง
^_^

ออฟไลน์ |ψ|PEAT_ZA|ψ|℠

  • ~!!♥!!~
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 676
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 52

ถูกใจให้เป็ด 0
ชอบอ่า  >_____<
¯°•°•★•°•°´¯¤°•★•{{♥The reason the heart loses is that we neglected the needs of our heart.♥}}•★•°´¯¤°•°•★•°•°¯

ออฟไลน์ puppyluv

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2622
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1939

ถูกใจให้เป็ด 0
หยุ่นน่ารัก
ถ้าลงสะพานควายบ่อยๆ เราอาจจะเจอกันนะ 555
บวกและเป็ดขอบคุณ :mew1:
[จิระxจิระ] กำลังดำเนินการ โปรดอดใจรอสักครู่ 57>>>http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37421.0

ออฟไลน์ hembetaro

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1435
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 106

ถูกใจให้เป็ด 0
 :m3: :m3:

อั๊ยยะ....เพิ่งเข้ามาอ่าน  น้องหยุ่นเกรียนอ่ะ
เสน่ห์แรงนะเนี่ย....รุ่นพี่แอบเขม่นกันแล้วอะ
รอติดตามว่าน้องหยุ่นเมาแล้วจะเป็นยังงัย
แอบเชียร์ไอ้พี่ฮิมอ่าาาาา....

 :m1: :m1:
ร่วมรณรงค์ไม่ใช้ writer-reader แต่เป็น นักเขียน-นักอ่าน

ออฟไลน์ patwo

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 515
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 321

ถูกใจให้เป็ด +74

ตอนที่ 4


“ โหเม่ง พวกมึง เซียนเหรอว่ะ " ผมถามไอ้เชี่ยปอที่ยักคิ้ว

“ คงมีมึงคนเดียวที่อยู่ในรูพร้อมดอทเอของมึงนะสัด  "

“ โด่ ใครว่า กูแค่เด็กดีของแม่เว้ยยย มึงเถอะ ห่า บ่อยแค่ไหนว่ะ "     

“ สามครั้งมั้ง รุ่นพี่กูเลี้ยงทั้งนั้นอะ ครั้งแรกสายรหัส ครั้งสองในกลุ่มเพื่อน ครั้งนี้ก็กับมึงไง "

พูดกันสักพักเรื่องนู้นเรื่องนี้ เรื่องเรียน เรื่องสมัยเรียน ยาวนานจนขวดเหล้าก็มีมากขึ้น ตรงข้ามกับสติที่หดหายไปเรื่อยๆ

“ อ้าว ไอ้หยุ่น " เหมือนได้ยินเสียงเรียก หันไปดู ผู้ชายตัวสูงหน้าตาดี  คุ้นๆว่ะ

“ ใครว่ะ "

“ อ้าวมึง เจอพวกกูวันนี้เอง ลืมแล้วรึไงว่ะ " อีกเสียงแทรก ไม่เข้าใจหรอก ได้ยินเสียงไอ้เชนไอ้ปอสวัสดีพวกเม่ง คนรู้จักกันมั้ง  เหมือนมีลมเข้ามาใกล้ๆ หรี่ตามองเหมือนเห็นรูปจมูกอยู่แค่ปลายตา

“ มึงจำกูไม่ได้เหรอว่ะ "

“ มึงมาใกล้ขนาดนี้กูจะเห็นได้ไงว่ะ ในนี้มืดจะตาย เห็นแต่รูจมูกมึงอะ สัด "  มันเลื่อนตัวออก ชัดขึ้นหน่อยละ อะไรแล้วว่ะ " นธีๆป่ะ "

“ เออ เทมส์นธี จำได้ยัง "

“ อื้อๆ จำได้ " บอกมัน ก่อนจะคว้าเอาเหล้ามากินต่อ  ได้ยินเสียงไอ้เชี่ยปอกำลังเผา

“ พามันมากินเหล้าครั้งแรกนะพี่ อาทิตย์หน้ากลุ่มเพื่อนมันจะมีเลี้ยงวันเกิด กลัวมันโดนหิ้วปีกไปขาย ไอ้เหี้ยหยุ่นเม่งโคตรจะโง่ "

“ กูก็ว่าอย่างงั้นอะ แล้วมันเป็นไงว่ะ "

“ ก็อย่างที่เห็นอะพี่ "

“ เอามาอีกดิ มึงไอ้เชน หมดยังว่ะ ไอ้เชี่ยปอหยุดพูดแล้วแดกเหอะว่ะ " ทุกคนยิ้ม แต่ผมทำได้แค่ยกยิ้ม เผลอพูดออกมา " กูไม่ได้โง่สักหน่อย สัด ว่าแต่กู "

“ กูพาไปส่งบ้านเปล่า "

“ ไม่เป็นไรครับพี่ เดี๋ยววันนี้มันไปนอนหอผม "

“ เอาน่า กูไปส่ง ดึกแล้ว พวกมึงรีบกลับได้แล้ว เพื่อนมึงแดกมาก แฮ้งค์จะทำไง " เหมือนได้ยินเสียงดุๆ คิดไปเองรึเปล่า แต่ทุกคนพร้อมกันลุกขึ้น เหมือนมีมือมาโอบตรงเอว เผลอเอนตัวเข้าหา  ช่วยไม่ได้ ขากูไม่มีแรงเลยว่ะ

“ กูประคองไปเอง พวกมึงเดินนำเปิดทางคน ไป " ไม่ใช่เสียงไอ้เชน ไม่ใช่เสียงไอ้ปอด้วย ใครว่ะช่างมันเถอะ แต่ตัวเม่ง โคตรหอมเลยว่ะ เอาหน้าเข้าไปซบ เปล่า..กูแค่อยากได้กลิ่นชัดกว่านี้หน่อยนะ  " มึงเมาเหมือนลูกหมา "

“ เสือกอะไรมึงว่ะ "

“ พูดไม่น่ารักเลย " เหมือนได้ยินไม่ค่อยชัด หูแว่วไปเพราะเมารึเปล่า ถูกดันเข้าไปในรถที่นั่งด้านหน้ากว้างพอจะทำให้เหยียดตัวนอน น้ำลายในปากเริ่มใส ในท้องเหมือนมีพายุ รถกำลังจะออก เปิดประตูจนทุกคนร้องเสียงดัง อ้วกออก หมดคำด่าจากใครๆ

“ ขอบคุณที่มึงไม่อ้วกในรถกู ไอ้หมาหยุ่นเอ้ยย "

“ พี่เทม พวกผมกลับเท็กซี่ก็ได้พี่ " เหมือนเสียงไอ้ปอ " ผมกลัวมันอ้วกใส่รถพี่ว่ะ  "

“ พวกมึงนั่งเงียบๆ ได้ป่ะ " มันดึงผมกลับมา รู้แล้วว่าเป็นไอ้พี่เทม จำได้ละ เอียงหน้ามองมัน ไม่มีแรงจะปิดประตูคืนให้  มันเลยยื่นมืออ้อมหลังผมไปดึงประตูมาปิด รู้สึกอุ่นที่ผมนิดหน่อยจนต้องหลับตาแน่น มันขยี้หัวผม แอบเห็นสายตายิ้มๆ แต่ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่  เมาละมั้ง เลยคิดไปเอง

ตื่นมากลางดึก ไม่รู้หรอกว่า กลับมายังไง รู้แค่ว่า ถูกพากลับหอ หอพักตัวเองตรงแถวบางจากนั่นละ มาได้ไงไม่รู้ ตื่นมาก็นอนอยู่บนเตียงแล้ว พร้อมกระเป๋าเรียบร้อย จะลุกขึ้นหาโทรศัพท์กดหาไอ้เชนไอ้ปอสักหน่อย แต่หนังตาก็ทรยศให้หลับลงอย่างไร้เยื้อใย 

เอาเป็นว่า ช่างหัวเม่งมันเถอะนะ


.........................................................................

มามหาลัยตั้งแต่เช้าทั้งๆที่ไม่มีเรียน ไม่มีเพื่อนคนไหนรู้เลยว่าตารางเด็กวิศวะคอมปีหนึ่งวันนี้เรียนอะไร เลยต้องมานั่งอยู่แบบนี้ ตรงโต๊ะตัวเดิมที่ยังไม่มีใครมาสักคน ทั้งไอ้เต๋อ ไอ้โอ้ หรือ ไอ้บิน  นั่งไปสักพักจนเกือบสิบโมง คนที่อยากเจอก็เดินมา

“ เฮ้ยย ไอ้ปอ ไอ้เชน " หันไปทักมันก่อน ก่อนพวกมันจะวิ่งเข้ามาทัก

“ หวัดดีค๊าบบบบ พี่ฮิม "

“ เออ เป็นไงพวกมึง หน้าตาดูแฮ้งค์ๆ " ทักเหมือนไม่มีเรื่องจะทัก จริงๆเพราะแค่อยากรู้บางเรื่อง

“ แฮ้งค์อะไรว่ะพี่ พวกผมสองคนกินไปหน่อยนึง ไอ้หยุ่นดิ ซัดไปครึ่งขวด เมาจนเกือบอ้วกใส่รถพี่เทมรัดสาดอะ "

“ มันไปได้ไงว่ะ "

“ เห็นว่าไปก๊งที่นั่นพอดี ดูเพื่อนๆเค้าสนิทกับไอ้หยุ่นอะ  "

“ แล้วมันไปสนิทกันตอนไหนว่ะ "

“ พวกผมก็ไม่รู้หรอกว่ะพี่ โคตรแปลกอะ พี่เทมเม่งโคตรบริการ พาไปเอาเสื้อผ้ามันที่หอผมแถมยังไปส่งมันอีก เม่งสนิทคนไปทั่วอะ เพราะความมึนๆของเม่งอะ "

 " เหรอว่ะ " เงียบเสียงไป เหมือนจะจริงบางทีกูเองก็ขาดสติไปเพราะความโง่ๆมึนๆแบบนั้น " แล้วมันเมาเป็นไง "

“ ยังกับหมา แต่ลูกหมาว่ะพี่ ฮ่าๆ มันเมาเงียบๆมึนๆของมันมากกว่าว่ะ อ้อนนิดนึง "

“ แล้วทำไม วันนี้พี่มานั่งคนเดียวว่ะ " ไอ้ปอถาม เหมือนกับไอ้เชนอีกคนที่มองมา  รู้สึกเหมือนข้าวติดคอ ตอบไม่ถูก

“ กู.......  มาส่งงานอาจารย์ " เหลือบมองทางอื่น ลุกขึ้น ตบไหล่พวกมันคนละครั้งเหมือนบอกใบ้ว่าอย่าใส่ใจ มองไปหน้ารัดสาด.. หงุดหงิดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล " เฮ้ยพวกมึง.. อยากแดกข้าวฟรีป่ะ "

“ อยากดิ พี่ฮิมจะเลี้ยงเหรอว่ะ "

“ เออ.. แต่นัดไอ้หยุ่นมาดิ "


 
.........................................................................



ถูกไอ้เชนกับไอ้ปอมองแปลกๆ แต่ไม่ได้ถามว่าทำไม เพราะถ้ามันอยากรู้เดี๋ยวมันก็คงถาม มันโทรมาบอกให้มากินข้าว ที่คณะอักษร..

“ พวกมึง คิดว่ากูว่างมากนักรึไงว่ะ ถึงนัดกูมากินข้าวในมหาลัยมึงเนี้ย "

“ มึงสนิทกับพี่ฮิมได้ไงว่ะไอ้หยุ่น "

“ แล้วพี่เทมละว่ะ มึงไปสนิทกับเค้าได้ไง "

“ อะไรของพวกมึงว่ะไอ้ปอไอ้เชน กูงงว่ะ มึงอย่าบอกนะ ว่าเรียกกูมาเพื่อถามคำถามนี้ " ถามมัน ทำไม อิจฉาที่กูสนิทกับคนดังในมหาลัยมึงเรอะ " ตอบกูมา "

“ ก็เปล่า กูแค่แปลกใจว่ะ "

“ แปลกใจอะไรว่ะ "

“ ก็เห็นพี่เค้าแต่ละคนเม่ง กูจะพูดไงว่ะ กระดากปากว่ะ สัด " ไอ้ปอกลืนน้ำลายสายตาที่มันมองผม หัวจรดปลายเท้า

“ อะไรของมึงว่ะเชี้ย คิดเหี้ยไรเนี้ย "

“ กูคิดเหมือนไอ้ปอว่ะ "

“ เอ้ามึง! มึงคิดว่าอะไรกันว่ะ กูงงแล้วเหี้ย " พวกมันยังไม่พูด เกาหัวเสียงดัง วันนี้มันสองคนมารับที่สยาม แปลก แต่ไม่คิดถาม ดีเหมือนกันจะได้ไม่หลงไปออกคณะอื่นอีก เดี๋ยวก็ได้คนรู้จักมาเพิ่ม

เดินคุยกันมาถึงโรงอาหาร วันนี้คนมองเยอะหน่อย บังเอิญไม่ได้ใส่ชุดนักศึกษาแล้วเสือกหน้าตาดีกว่าใครเค้า มองเหล่สาวๆทีแอบยิ้มเขิน รู้สึกอยากเปลี่ยนที่เรียนทุกครั้ง 

“ กูว่าเม่งโคตรจะไม่คุ้ม กูนั่งบีทีเอสมาราคาเท่ากันกับค่าข้าวในมหาลัยมึงเลยสาดด "

“ บ่นเชี้ยอะไร กูบอกว่ามีคนรอเลี้ยงมึง พวกกูแค่วินรับจ้างไปรับ "

“ ใครว่ะ "  ยังไม่ทันมีใครตอบ สายตาดันหันไปเห็นคนที่เดินเข้ามาใกล้ก่อน " ไอ้เหี้ยพี่ฮิมมมมมม "

“ วันนี้มึงไม่มีเรียน "

“ เออดิ ไม่งั้นเมื่อวานก็ไม่โง่ไปแดกเหล้าหรอก " เห็นมันมองผม ตั้งแต่หัวจรดเท้า เลยก้มลงมองตัวเอง ก็แค่เสื้อยิดสีขาวธรรมดากับกางเกงยีนส์  " ผมลืมรูดซิปเหรอพี่ มองกันจัง "

“ เออมึงลืม "   เผลอก้มดู ได้ยินเสียงสาวๆหัวเราะกันคิกๆ แต่ก็รูดแล้ว เหี้ยนี่ ไม่น่าเรียกมันพี่เลย สาดด ทำกูเฟลแดก

“ ไอ้ฮิมเม่งเลว "

“ มึงอยากแดกอะไร "

“ ราเมง "

“ ไม่มี "

“ งั้นมึงถามทำไม "

“ อย่ากวนตีนกู เมาเหมือนหมา กูยังไม่เคลียร์มึงเลย " ขมวดคิ้วคำที่มันพูด เอียงหน้ามองมัน เงียบจนมันหันมามอง " ทำไม "

“ ทำไมต้องเคลียร์ กูไปอ้วกใส่หน้าใคร "

“ .... เปล่า " มันเดินออกไปซื้อข้าวตะโกนว่าเอาเหมือนกันแต่ไม่กินของเผ็ด ไม่รู้เข้าใจรึเปล่า แต่ได้ข้าวหน้าไก่ทอดมา อร่อยดี

“ เอ้ย พวกมึงกินอะไรกันว่ะ " หันไปถาม เห็นมันนั่งกินกันเงียบๆ จมอยู่กับความคิดของตัวพวกมันเอง รู้สึกรอบตัวแปลกๆ

“ ก็ร้านเดียวกันกับมึงนั่นละ หมูทอด " ไอ้ปอตอบแทนไอ้เชนที่เอาแต่กิน

“ มึงไปกินเหล้าเป็นไงบ้างว่ะ "

“ อะไรเป็นไงว่ะ ก็เมาดิ " ตอบคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า ไอ้เชนที่นั่งข้างมันเหลือบตามองแต่ก็หันไปกินข้าวต่อ

“ ตอบกูดีๆจะได้มั๊ย "

“ ไม่รู้ว่ะ มึนๆว่ะ เหมือนกูจะหลับก็ไม่หลับจะตื่นก็ไม่ตื่น เมื่อเช้าเม่งอ้วกไปสองรอบ ปวดหัวอย่างเหี้ยอะ  พี่เทมเสือกส่งข้อความมาแซวอีก อายอย่างเชี้ยอะ "

“ แซว ? แซวอะไรว่ะ " ยกมือถือให้มันดู ข้อความสั้นๆ ส่งมาล่าสุด

ตัวมึงเม่งโคตรหนักอะ ไอ้หยุ่น   
                                        ... เทม

“ เอ้ย พวกมึงกูจะถาม มึงให้พี่เทมแบกกูขึ้นไปบนหอเหรอว่ะ " 

“ เออดิ ก็พี่เทมเม่งอาสาอะ พวกกูไม่ขัดศรัทธาหรอก จริงใจอย่างเดียว แต่พอตอนพี่เค้าส่งมึงเสร็จก็ให้เงินพวกกูนั่งเท็กซี่กลับเองนี่ละ ไอ้เชี่ยเชนเสือกจะอ้วกในรถอีกเม่ง เมาแอร์ "

“ กากว่ะ ฮ่าๆ " 

“ แล้วมึงจะไปกินเหล้างานเพื่อนมึงวันไหนว่ะ " มันยื่นโทรศัพท์มาคืนก่อนจะถาม

“  ก็คงพรุ่งนี้ ทำไมอะ "

“ กูไปด้วยได้ป่ะ "

“ เหี้ยย มาทำไม รู้จักใครรึไงครับ ไอ้คุณฮิม "

“ กูรู้จักมึง "

“ จริงของมึงนะ..” โง่ตามน้ำ " มึงกล้าเหรอว่ะ กูถามจริง ไม่รู้จักใครแล้วไปเนี้ย มีแต่เพื่อนของเพื่อนกูแล้วก็เพื่อนในห้องกูนะ "

“ ทำไมกูจะไม่กล้า มันนัดมึงที่ไหน "

“ มันจะมารับกูที่บีทีเอสเอกมัยตอนทุ่มครึ่ง "

“ ร้านอะไร "

“ funky  ทำไมว่ะ “

“ บอกเพื่อนมึงไม่ต้องมารับ กูพามึงไปเอง.. เดี๋ยวกูโทรหา พรุ่งนี้ เบอร์ที่โทรล่าสุด กูเมมแล้ว เบอร์กู " มันลุกออกจากที่นั่งของมัน ไม่ได้สนใจกูที่จะพูดว่า ไม่เป็นไรหรอกจ้า กูอยากนั่งรถสบายตูดของเพื่อนกูมากกว่ามึงนั่นละที่ไปเองเถอะ.. แต่ฟัง กู บ้างมั๊ยจ๊ะ

“ อะไรของเม่งว่ะ กูงง "

“ กูดูออกว่ะ " ไอ้เชน ท่าทางที่มันยักคิ้วมาให้อยากจะโบกหัวสักสามตลบ

“ ดูออกอะไร "

“ กูเป็นตัวผู้ กูรู้ "

“ บังเอิญที่กูก็ผู้ว่ะ " บอกมันแต่ก็เงียบกันตั้งแต่ตอนนั้น เสียเวลาเล่นดอทเอไปโดยเปล่าประโยชน์ หนึ่งวันเต็มๆ

.....................................TBC....................................



พรุ่งนี้เราจะลงนิยายเรื่องนี้ครบ 5 วันแล้วจ้าาาา
เรา ชื่อ ขนมนะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ตั้งแต่อัพฟิคมายังไม่ได้แนะนำตัวเลย เราเองก็ลืมไป ฮ่าๆ
เรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องแรก มันยังงงๆ มึนๆ และ บางทีอาจไม่เข้าใจ มีคำผิดอยู่บ้าง ยังไงก็จะปรับปรับนะค่ะ
ขอบคุณมากคร่าาาาาา  :hao6:

 




สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด